Για το www.vipsubs.gr
Μετάφραση: adespoti & g_poli Επιμέλεια Director's Cut Edition: g_poli @N3krA
- Που πας Βάϊολετ; - Να μαζέψω λίγα λουλούδια.
Μην απομακρυνθείς.
ΦΛΟΡΙΝΤΑ, 1980
Γεια σου!
- Πού τα βρήκες αυτά; - Ξέρω όλα τα μυστικά μέρη.
Θες ένα;
Θα αναρωτιέσαι γιατί φοράω τόσο αστείο καπέλο.
Πάντα φοράω αυτό το καπέλο.
Τόσο, που είναι μέρος του ονόματός μου.
Οι πολύ καλοί μου φίλοι, με λένε Ρόουζ η Καπελού.
Μοιάζει με καπέλο μάγου.
Είναι. Είναι μαγικό καπέλο.
Θες να δεις;
Δεν κρύβω τίποτα στα μανίκια.
Τίποτα στο καπέλο.
Μην ανησυχείς, είναι φίλος μου. Χάνεις το κόλπο.
Βάλε μέσα το χέρι.
- Είναι πολύ όμορφο. - Επειδή είναι ξεχωριστό.
Και μιας και το είπα, είσαι κι εσύ λίγο μαγική, ε;
Tο λουλούδι στο χέρι μου, τι χρώμα είναι;
Μην ανησυχείς, γλυκειά μου. Δε θα τρομάξω, στο υπόσχομαι.
Μωβ.
Βιολετί. Όπως τ' όνομά σου.
- Δεν τρώγονται τα λουλούδια. - Και όμως, τρώγονται.
Μα αυτά είναι ξεχωριστά.
Γλυκειά μου, τα ξεχωριστά είναι τα πιο νόστιμα.
- Πρέπει να γυρίσω πίσω. - Μείνε λίγο, να δεις κι άλλα μαγικά.
Είσαι ένα ξεχωριστό κοριτσάκι, ε;
Βάϊολετ;
Βάϊολετ!
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΛΙΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ
Ησύχασε, Ντοκ.
Δεν πειράζει.
Ορίστε. Στεγνός.
Τι έγινε;
Πρέπει να μου μιλήσεις, Ντάνι.
Δεν έχεις μιλήσει, από τότε που φύγαμε...
Σε παρακαλώ.
Δε μιλάς πολύ, ε, Ντοκ;
Ούτε όταν σε πρωτογνώρισα μιλούσες πολύ.
Ένα αγοράκι...
που περνούσε τον βαρύ χειμώνα σ' αυτό το άθλιο μέρος.
Μόνο με τη μητέρα και τον πατέρα του.
Έναν πατέρα τόσο σκοτεινό, όσο λαμπρό είναι το αγόρι.
Πολύ λαμπρό, μάλιστα. Λάμπει σαν φωτιά...
στο χειρότερο μέρος για κάποιον που λάμπει.
Θυμάσαι τη πρώτη φορά που μιλήσαμε πραγματικά;
Όταν μίλησα μέσα στο μυαλό σου;
Ένιωσες καλά, ε; Ξέροντας ότι δεν είσαι μόνος.
Ο μπαμπάς πήγε να με σκοτώσει.
Δεν έφταιγε μόνο αυτός.
Αυτό το μέρος έτρεφε το σκοτάδι του και τρεφόταν απ' τη λάμψη σου.
Είχε κι αυτός λίγη λάμψη μέσα του.
Όπως έχεις κι εσύ λίγο σκοτάδι. Όλοι έχουμε κι απ' τα δυο.
Δεν τελείωσε ακόμα μαζί μου.
Δε σου φάνηκε περίεργο που εμφανίστηκα την κατάλληλη στιγμή;
Όταν με χρειαζόσουν. Κάποιος το έκανε και για μένα αυτό.
Η γιαγιά μου δίδαξε εμένα κι εγώ δίδαξα εσένα.
Και μια μέρα ο Ντάνι Τόρανς θα διδάξει κάποιον άλλον.
- Δε νομίζω. - Όχι, ε;
Εννοώ, τέρμα η λάμψη. Είναι επικίνδυνη.
- Είναι καμιά φορά. - Με βρήκε εκείνη.
Θα 'ρχεται ξανά και ξανά, μέχρι να με πιάσει.
Έχεις δίκιο. Το Overlook έκλεισε.
Ξέμειναν τα πεινασμένα φαντάσματα που σε ψάχνουν.
- Ούτε μ' αυτήν θα σταματήσουν. - Εικόνες σε βιβλίο.
Είπες ότι ήταν απλά εικόνες και δε θα μου έκαναν κακό.
Για κάποια σκοτεινά πράγματα, η λάμψη είναι τροφή.
Είναι σαν κουνούπια που ψάχνουν για αίμα.
Το Overlook πάντα ήταν απλές εικόνες για μένα.
Όμως εγώ δεν είχα τη λάμψη σου.
Κανείς δεν έχει τη λάμψη σου.
Εσύ μέσα σ' εκείνο το ξενοδοχείο ήσουν σαν μπαταρία εκατομμυρίων βατ...
που φόρτιζε. Και την άδειασε. Το έκανες πραγματικότητα.
Ξεκίνησε απ' την ώρα που μπήκες μέσα.
Λυπάμαι που στο λέω, αλλά δεν είσαι παιδί.
Μεγάλωσες πια. Πάρα πολύ, κατά κάποιο τρόπο.
Άκου τι θα σου πω. Ο κόσμος είναι ένα πεινασμένο μέρος.
Και τα πιο σκοτεινά πράγματα είναι τα πιο πεινασμένα και τρώνε ό,τι λάμπει.
Σμήνη, όπως τα κουνούπια, οι βδέλλες. Δε μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό.
Αυτό που μπορείς να κάνεις...
είναι να στρέψεις αυτό που θέλουν, εναντίον τους.
Ο παππούς μου...
ήταν μεγάλο κάθαρμα.
Σκοτεινός μέσα του. Όπως ο πατέρας σου.
Έσπαγε στο ξύλο και μένα και τη γιαγιά μου. Και όταν πέθανε, χόρευα.
Αλλά συνέχισε να έρχεται.
Και να στέκεται στο δωμάτιό μου.
Μ' ένα γκρι κοστούμι που βρωμούσε απ' τη μούχλα μέσα στην κάσα.
Μια μέρα με άρπαξε και ήταν αληθινός.
Τα νύχια του είχαν μεγαλώσει μέσα στον τάφο και μ' έκοψε.
Μ' έκοψε βαθιά.
Γι' αυτό, η γιαγιά...
μου έμαθε ένα κόλπο.
Μου έκανε ένα δώρο.
Θέλω να μάθεις αυτό το κουτί.
Μέσα και έξω. Μην το κοιτάς μόνο, άγγιξέ το.
Βάλε τη μύτη σου και δες αν μυρίζει.
Μάθε κάθε γωνιά του. Τα πάντα.
- Γιατί; - Γιατί θα φτιάξεις ένα ίδιο στο μυαλό σου.
Ακόμη πιο ξεχωριστό.
Και όταν ξανάρθει αυτή η σκρόφα, θα είσαι έτοιμος.
Πάμε στη μαμά σου.
Η Γουέντι θ' ανησυχεί και δεν πρέπει ν' ανησυχεί πια.
Αυτή η γυναίκα ξεπλήρωσε το χρέος της.
Ντάνι!
Εδώ είσαι!
Πού πήγες;
Με κατατρόμαξες.
Μη μου το ξανακάνεις αυτό. Άκουσες; Ποτέ ξανά.
ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΠΑΙΔΙΟΥ ΒΑΪΟΛΕΤ ΧΑΝΣΕΝ
Είσαι καλά;
Ναι, μαμά, καλά είμαι.
- Πως είπαμε ότι σε λένε; - Νταν.
ΝΙΟΥ ΤΖΕΡΣΕΪ, 2011
Ένα ποτό έπινα με την κοπέλα, εντάξει;
Πάρε το φάρμακο σου!
Νομίζω ότι τον σκότωσες. Κι αν τον σκότωσες;
Ελπίζω να τον σκότωσες. Μ 'ακούς;
Κάτσε να το φιλήσω να περάσει.
Όχι.
Όχι, όχι.
Μαμά;
Πως σε λένε εσένα;
Δωσ' της πίσω τα λεφτά. Δεν είναι δύσκολο.
Πήρε τα δικά μου και μάλλον μ' αυτά αγόρασε την κοκαΐνη.
Ντοκ.
Όχι. Μπορείς να κλειδώσεις διάφορα απ' το ξενοδοχείο στα κουτιά...
αλλά όχι αναμνήσεις. Ποτέ.
Αυτές είναι τα αληθινά φαντάσματα. Τις κουβαλάς μαζί σου.
- Ώρα για ύπνο, Άμπρα. - Λίγο ακόμα.
Όχι άλλο, γλυκειά μου. Είναι μεγάλη μέρα αύριο.
- Το πάρτι γενεθλίων! - Ναι.
- Τι ώρα είναι τώρα; - Ξέρεις ότι είναι ώρα για ύπνο.
Καληνύχτα, αγάπη μου.
ΛΟΝΓΚ ΑΪΛΑΝΤ, ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
- Η Άντι; - Ακριβώς.
Είσαι πιο όμορφη απ' ότι στη φωτογραφία.
Κι εσύ πιο μεγάλος.
Θα μείνουμε εδώ ή θα πάμε αλλού;
Δε θες να δεις την ταινία;
Τόση φασαρία για φλερτ από chat room. Δεν έχει ενδιαφέρον.
Παρακολούθα. Έχει ενδιαφέρον, θα δεις.
Το καλό που σου θέλω, γιατί δεν έχει και πολύ αύρα.
- Να 'τη. - Δεν είσαι κουρασμένος;
Κοιμήσου.
Μάλιστα.
Περίμενε. Τώρα είναι το καλό.
Την είδα να το κάνει 3 φορές και δεν το βαριέμαι.
Κοιμήσου όσο πιο βαθιά μπορείς.
Ο πόνος που νιώθεις είναι ένα όνειρο.
- Τι είναι ο πόνος; - Ένα όνειρο.
Μπορείς να δικαιολογήσεις ένα χαμένο πορτοφόλι στη γυναίκα σου.
Αλλά αυτό δε μπορείς να το δικαιολογήσεις.
Θα το βλέπεις κάθε μέρα όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη.
Και κάθε φορά που θα το βλέπεις, θα λες δυνατά:
"Μ' αρέσουν τα κοριτσάκια".
- Θα λες δυνατά. - Δυνατά.
Και την επόμενη φορά που θα ψάξεις κορίτσια στο ίντερνετ...
να θυμάσαι τότε που σε δάγκωσε ένα φίδι.
Ένα φίδι με άσπρη μπλούζα και χωρίς πρόσωπο.
Ενδιαφέρον.
Συγγνώμη, δεσποινίς.
- Ξεχάσατε κάτι στο σινεμά. - Άσε με ήσυχη.
Γεια χαρά.
Άσε με.
Όχι, γλυκειά μου.
Δε νομίζω.
Μέχρι που μπορώ να πάω μ' αυτά;
ΦΡΕΪΖΕΡ, ΝΙΟΥ ΧΑΜΣΑΪΡ
Μαμά, σου έφτιαξα αυτή τη μυστική κάρτα.
- Ευχαριστώ, Άμπα-ντου. - Ξέρει κανείς καμιά μαγική λέξη;
- Εσύ. - Άμπρα κατάμπρα.
Πολύ καλή! Κράτα εσύ το μαγικό ραβδί.
Όλοι μαζί τώρα, να μετρήσουμε μέχρι το τρία.
Ένα, δύο, τρία!
Άμπρα κατάμπρα!
- Ξέρω κι εγώ να κάνω μαγικά. - Κράτα το εσύ, τότε, εορτάζουσα.
Ορίστε. Το κρατάς;
Για το επόμενο κόλπο... Θεέ μου, συγγνώμη.
Καμιά φορά... Συγγνώμη.
- Είδε κανείς τα κουτάλια μου; - Κι εγώ το κάνω αυτό.
- Μπράβο, γλυκειά μου. - Πάνω σου είναι!
Μην κάνετε ποτέ αυτό.
- Ξέχνα τον ύπνο. - Λίγες ώρες μόνο.
- Πες το. "Λίγες ώρες μόνο." - Λίγες ώρες μόνο.
Τι διάολο;
Ντέιβ...
Άμπρα κατάμπρα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΝΟΙ ΔΙΑΒΟΛΟΙ
Γεια σου, υπναρού. Συγγνώμη.
Έπρεπε να σε κοιμίσω γερά. Είσαι ζόρικη.
Πεισματάρα. Το έψαξα, ξέρεις.
Έξι άντρες σε τρεις μήνες, μ' εκείνα τα τατουάζ στο μάγουλο.
Ήσουν πολυάσχολη.
Η Δαγκωνιάρα Άντι, αυτή είσαι.
Εγώ ποια είμαι;
Μια παλαβή σκρόφα που με απήγαγε.
Θα λες μόνο την αλήθεια, από 'δω και πέρα.
Θα λες μόνο την αλήθεια.
Είσαι η πιο όμορφη γυναίκα που είδα ποτέ.
Δουλεύει υπερβολικά καλά, ε;
Λοιπόν, άκου, Δαγκωνιάρα Άντι.
Είσαι γητευτής, ε; Χειραγωγείς κόσμο.
Είχαμε καιρό να δούμε κάτι τέτοιο.
Θα σου κάνω μια πρόταση που δεν έχω κάνει σε κανένα εδώ και 40 χρόνια.
Πόσων χρονών είσαι;
- 15. - 15;
Τι ωραία ηλικία.
Στο άνθος της ηλικίας σου, ε;
Ούτε παιδί είσαι πια, ούτε έχεις ρυτίδες έχεις ακόμα.
Η βαρύτητα δε σ' έχει αγγίξει στα 15.
Οι άντρες, όμως...
Μη ντρέπεσαι.
Πήρες το αίμα σου πίσω, ε;
Αυτό σου προσφέρω. Παντοτινή άνοιξη.
Σε δέκα χρόνια, θα είσαι ακόμη 15. Σε 100, μπορεί 17.
Τρώγε καλά, μείνε νέα ζήσε πολύ.
Δηλαδή, εσύ και ο φίλος σου...
Δεν είναι φίλος μου. Είμαστε οικογένεια.
Είμαστε ο Αληθινός Δεσμός γλυκειά μου.
- Ο Αληθινός Δεσμός. - Ό,τι δένεται, δε λύνεται ποτέ.
ΦΡΕΪΖΕΡ, ΝΙΟΥ ΧΑΜΣΑΪΡ
Σ' αρέσει;
- Συγγνώμη. - Δεν πειράζει. Τους αρέσει να το κοιτάνε.
Το είχαμε στη βιβλιοθήκη.
Ένα κοινωνικό πρόγραμμα που πήρε άλλες διαστάσεις.
Ξεκινήσαμε με το ρολόι και επεκτεινόμαστε.
- Τα παιδιά το λένε Τίνιταουν. - Τα παιδιά το έφτιαξαν;
Ναι, με λίγη βοήθεια. Αν συνεχίσουν θα φτιάξουν όλη την πλατεία.
Με το λεωφορείο ήρθες ή με ωτοστόπ;
- Με το λεωφορείο. - Δεν έρχονται πολλοί τόσο βόρεια.
Εκτός αν ψάχνουν για δουλειά.
Αλλάζεις παραστάσεις ή τρέχεις να ξεφύγεις από κάτι;
Μη με παρεξηγείς. Απλά ρωτάω επειδή είσαι καινούριος.
Μάλλον, απ' τον εαυτό μου τρέχω να ξεφύγω.
Αναγνωρίζω αυτό το βλέμμα πολύ καλά. Λυπάμαι που το λέω.
Μεγάλο λούκι να θες να ξεφύγεις απ' τον εαυτό σου.
- Σ' ακολουθεί όπου κι αν πας. - Αυτή είναι η μαλακία.
Το νοίκι είναι 85 δολάρια τη βδομάδα, προκαταβολικά.
Ο Μπίλι πλήρωσε τα πρώτα δύο, τα υπόλοιπα είναι δικά σου.
Όχι κατοικίδια, όχι γλέντια, όχι φασαρία.
Είμαι ήσυχος άνθρωπος.
Έτσι είπε και ο προηγούμενος. Σπούδαζε μαθηματικά.
Μέχρι και τον τοίχο τον άφησα να βάψει μαύρο, για να λύνει τις εξισώσεις του.
Δεν ήταν ήσυχος.
Και δεν τον ξανάβαψε όταν έφυγε, αλλά χαίρομαι.
Γιατί θα σε διευκολύνει. Θα το βλέπεις κάθε πρωί που θα ξυπνάς.
85 ΔΟΛΑΡΙΑ ΤΗ ΒΔΟΜΑΔΑ ΟΧΙ ΦΑΣΑΡΙΕΣ
- Σίγουρα εγγυάσαι γι' αυτόν; - Σίγουρα.
Εσύ ξέρεις, Μπίλι. Πολύ ψυχοπονιάρης.
Θα είμαι στο ισόγειο, αν χρειαστείς κάτι.
Έλα να με βρεις αύριο να δούμε για καμιά δουλειά.
Γιατί το κάνεις αυτό; Δε με ξέρεις.
Όχι, δε σε ξέρω. Αλλά βλέπω το βλέμμα σου.
Καμιά φορά έχω ένα προαίσθημα για τους ανθρώπους.
Δύσκολο να το καταλάβεις.
Ευκολότερο απ' όσο νομίζεις.
Ευχαριστώ.
Έτοιμη;
Είναι έτοιμη.
- Ποιοι είναι αυτοί; - Θα μάθεις αργότερα.
Αυτός είναι ο Παππούς Φλικ, ο επικεφαλής. Ξάπλωσε.
Έτσι.
Μη φοβηθείς. Κατάλαβες;
Είμαστε ο Αληθινός Δεσμός και αντέχουμε.
Είμαστε οι εκλεκτοί.
Είμαστε οι τυχεροί.
Ό,τι δένεται, δε λύνεται.
Αυτή η γυναίκα, να γίνει μια από μας;
Να δέσει τη ζωή της με τη δική μας;
Πες "ναι".
Ναι.
Αυτή είναι ξεχωριστή. Τη λένε Βάϊολετ.
Δεν έχει μείνει και πολύ απ' αυτήν.
Και η γεύση της...
θυμίζει λουλούδια.
Πάρε βαθιά ανάσα.
Αποδέξου το.
Δε μας βρήκαν ακόμη.
Είχαν συνηθίσει το κλάμα του, επειδή τον άφηνα συνεχώς μόνο.
Γι' αυτό, δεν έκαναν τίποτα.
Και δε μας βρήκαν ακόμη.
Μαμά;
Είπες ότι αναγνώρισες το βλέμμα μου. Τι εννοείς;
Φίλε μου, είσαι άρρωστος.
Κουρασμένος. Αυτό φαίνεται.
Αλλά, κουράστηκες και βαρέθηκες να είσαι έτσι.
Χρειάζομαι βοήθεια.
Έλα μέσα να το συζητήσουμε.
Ο Θεός μου 'δωσε τη δύναμη να δεχτώ αυτά που δε μπορώ ν' αλλάξω.
Το θάρρος, ν' αλλάξω αυτά που μπορώ...
και τη σοφία να διακρίνω τη διαφορά.
Η Μπόμπι κλείνει σήμερα τρία χρόνια νηφάλιος.
- Είμαι περήφανος για σένα. - Ευχαριστώ, Τζον.
Ξεχνάω κανέναν; Συμπληρώνει κανείς χρόνο ή έξι μήνες;
Ώρα για το πιο σημαντικό άτομο. Είναι κανείς καινούριος;
Που είναι νηφάλιος μόνο 24 ώρες;
- Νεοφερμένος, ε; - Ναι.
Το κατάλαβα, έχω ξεγεννήσει τους μισούς εδώ μέσα.
- Οι ξένοι ξεχωρίζουν. - Ο Νταν Τόρανς. Τώρα ήρθε.
Τώρα σηκώθηκε από κάτω, μάλλον.
Δεν κατακρίνουμε κανένα εδώ.
Έχουμε περάσει και χειρότερα, πίστεψέ με.
Ο γιατρός είναι στην πόλη μας μια ζωή.
- Ξεγέννησε τον αδερφό μου. - Τι κάνει ο Φράνκι;
Θα ξαναβρεί το δρόμο του. Έχει καλή καρδιά κατά βάθος.
Ο Μπίλι πάλεψε πολύ γι' αυτόν. Όλοι παλέψαμε.
Αν ψάχνεις ένα στήριγμα, δε θα βρεις καλύτερο απ' τον Μπίλι Φρίμαν.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Είμαι λίγο...
Δεν είμαι συνηθισμένος, μάλλον.
Εμείς λέμε, "μην κρίνεις κάποιον, μέχρι να μάθεις όλη την αλήθεια".
- Νομίζεις ότι καταλαβαίνεις, αλλά... - Δεν καταλαβαίνεις.
- Πως είσαι εσύ σήμερα; - Δουλεύουν ακόμα τα τρένα.
- Χαίρομαι που τ' ακούω. Είσαι καλά; - Ναι.
Χάρηκα που σε γνώρισα, Νταν. Να μας ξανάρθεις.
- Ελπίζω να σε ξαναδώ. - Θα ξανάρθω.
Πολύ καλός άνθρωπος. Χαρισματικός.
Περίμενε, Μπίλι. Γιατρέ;
Το ρολόι σου.
Έχασες το ρολόι σου, ανησυχούσες για το παιδί που είχε Γκούτσερς.
- Τι; - Το παιδί που είχε Γκούτσερς...
ή Γκάουτσερς, στα κόκαλα.
- Τη νόσο Γκοσέ. - Ναι.
Έπλυνες τα χέρια σου στην τουαλέτα του νοσο- κομείου και το ξέχασες πάνω στη σαπουνοθήκη.
Πήγαινε να δεις. Κι εγώ χάρηκα που σε γνώρισα.
- Πως το ήξερες; - Μακάρι να 'ξερα.
Το μάντεψα.
Μαλακίες.
Διαίσθηση, μάλλον. Σαν κάτι να μου το 'λεγε μέσα μου.
- Το μάντεψα στην τύχη. - Τι ήρθες να κάνεις εδώ;
- Τι εννοείς; - Εδώ στο Φρέιζερ, γιατί ήρθες;
Και κόψε τις μαλακίες. Έχω κι εγώ διαίσθηση.
Δεν ξέρω. Για να κάνω κάτι διαφορετικό απ' αυτό που έκανα.
Κάτι καλύτερο.
Οτιδήποτε θα ήταν καλύτερο, βασικά.
- Πας στην εκκλησία; - Έχει σημασία;
Πιστεύεις σε κάτι...
ανώτερο από σένα;
Τα πιστεύω μας, δε μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.
Οι πράξεις μάς κάνουν.
Ο Μπίλι λέει ότι έχεις εμπειρία νοσηλευτή.
- Ακριβώς. - Δουλεύεις τώρα;
Κάτι λίγο στην Τίνιταουν. Βοηθάω με το τρένο.
Πάω 3 φορές τη βδομάδα στον οίκο ευγηρίας Ρίβινγκτον.
Δύσκολα βρίσκεις καλούς νοσηλευτές και ακόμη δυσκολότερα τους κρατάς.
- Σ' ενοχλεί να βλέπεις ετοιμοθάνατους; - Όχι. Όλοι θα πεθάνουμε.
Ο κόσμος είναι ένας τεράστιος οίκος ευγηρίας με καθαρό αέρα.
Γεια σου.
- Πόση ώρα είμαι... - Κάτι μέρες.
Είπες ότι δε θα πονέσει.
Τώρα δεν πονάει, ε;
Ήταν σαν να πέθαινα.
Το ξέρω. Πέθανες.
- Με επανέφερες. - Θα νιώσεις καλύτερα όταν φας.
Είμαι ακόμα άνθρωπος;
Σε νοιάζει;
Ορίστε.
Τι έχεις;
Με φοβάστε.
Σ' αγαπάμε περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο.
Ακούς; Από οτιδήποτε.
Καληνύχτα, αγάπη μου.
Ασ' τον ήσυχο.
Αζριήλ, ασ' τον ήσυχο.
Άζι;
Άζι, πάμε. Έλα.
Γιατρέ; Εσύ είσαι;
Όχι. Θες να φωνάξω γιατρό;
Η γάτα είναι πάνω στο κρεβάτι.
- Θα τη διώξω. - Όχι. Ήξερα ότι θα 'ρθει.
Φαίνεται να καταλαβαίνει...
πότε είναι η ώρα.
- Και μάλλον, ήρθε η ώρα. - Όχι, χαζομάρες της Άζι είναι.
Όχι. Το κάνει από τότε που ήρθα.
Η γάτα ξέρει πότε είναι ώρα για ύπνο.
Όλοι το ξέρουν.
Θα πεθάνω.
Ναι.
- Θα φωνάξω κάποιον. - Όχι.
Ήξερα ότι θα συμβεί.
Αλλά δεν το κάνει λιγότερο τρομακτικό.
Ναι. Αλλά όπως είπες, ίσως είναι σαν να σε παίρνει ο ύπνος.
Δεν είναι κάτι τρομακτικό αυτό. Απλώς κοιμάσαι.
- Περίεργος γιατρός είσαι. - Σου είπα, δεν είμαι γιατρός.
Νομίζω ότι είσαι. Ο Δόκτωρ Ύπνος.
Γιατρέ, φοβάμαι ότι θα πονάει ή ότι θα είναι σκοτεινά...
ή δε θα είναι τίποτα απ' όλα αυτά. Δε θέλω να...
Μη φοβάσαι τίποτα. Απλώς θα κοιμηθείς.
Επιτέλους, ένας αληθινός, ξεκούραστος ύπνος.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ, γιατρέ.
Δεν έπρεπε να είμαι εδώ. Θα φωνάξω κάποιον.
Όχι. Είσαι ακριβώς εκεί που πρέπει.
Ακριβώς.
Βλέπω τη γυναίκα μου.
ΓΕΙΑ ΣΟΥ
ΓΕΙΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ Η ΜΙΚΡΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ
8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
- Νταν. Αλκοολικός. - Γεια σου, Νταν.
Δεν τα πάω καλά με τους λόγους.
Νόμιζα ότι θα κρατάω το κέρμα και θα μιλάω για άσχετα.
Να 'μαι, λοιπόν.
Σκέφτομαι τον πατέρα μου.
Τον είδα να κρατάει κάποτε ένα τέτοιο κέρμα.
Λίγους μήνες πριν πεθάνει. Για τους 5 μήνες νηφαλιότητας.
Με χτύπησε μια φορά που ήταν μεθυσμένος.
Μου έσπασε το χέρι. Αμέσως μετά σταμάτησε να πίνει.
Πέθανε όταν ήμουν 5 ετών. Και ο μόνος τρόπος να τον γνωρίσω...
να τον γνωρίσω πραγματικά, ήταν όταν έπινα.
Για να θολώσω το...
Ή όποτε ήθελα να σπάσω τα μούτρα κάποιου.
Επειδή το μεθύσι, τα νεύρα και ο θυμός...
μέσα μου, ήταν δικά του στοιχεία. Μόνο αυτά γνώρισα από εκείνον.
Τώρα, όμως, τον γνώρισα λίγο διαφορετικά.
Επειδή κι αυτός βρέθηκε σ' ένα τέτοιο δωμάτιο κάποτε.
Θέλοντας να γίνει καλά. Για χάρη μου και για χάρη της μαμάς.
Και κρατούσε κι αυτός ένα κέρμα που έγραφε "5 μήνες".
Κι εκείνη τη μέρα, πριν να...
Εκείνη τη μέρα, το μόνο που ήθελε ήταν να σταθεί εδώ που στέκομαι τώρα εγώ.
Και να που στέκομαι.
Γι' αυτό, σας ευχαριστώ και για τους δυο μας.
Αυτό, για τον Τζακ Τόρανς.
Γεια σου, Τσάρλι.
Γιατρέ;
Δε χρειάζεται να ρωτήσω γιατί είσαι εδώ τέτοια ώρα.
Πονάς;
Να φωνάξω την Κλωντέτ να σου δώσει ένα χάπι;
Δεν έχει σημασία.
Έχω ακούσει γι' αυτές τις επισκέψεις.
Και τι σημαίνει μια επίσκεψη απ' τον Δόκτωρ Ύπνο.
Τι βλέπεις, λοιπόν, γιατρέ;
Βλέπω τους δίδυμους γιους σου. Τεσσάρων ετών.
- Τους βλέπεις; - Ναι.
Ένα τρακτέρ με μια ριγέ ομπρέλα πάνω από το κάθισμα.
Πέντε χρονών.
Τραβάει ένα κόκκινο κάρο.
Θεέ μου. Για κοίτα.
Σαν ανακατεμένη τράπουλα.
Δε φοβάμαι την κόλαση, γιατρέ.
Έζησα αξιοπρεπή ζωή.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει, άλλωστε.
Μάλλον, φοβάμαι...
ότι δε θα υπάρχει τίποτα.
Ούτε πριν γεννηθούμε υπάρχει τίποτα.
Άρα, ίσως δεν υπάρχει τίποτα και μετά το θάνατο.
Δεν τελειώνουμε, Τσάρλι.
Αυτό το ξέρω σίγουρα. Δεν ξέρω κάτι άλλο...
ξέρω όμως ότι δεν τελειώνουμε.
Βατόμουρα. Μπορώ να γευτώ τα βατόμουρα που καλλιεργούσε η μητέρα μου.
- Μπορείς να τα γευτείς κι εσύ; - Ναι, μπορώ.
Ακούω και τον Φρανκ στο παλιό σου ραδιόφωνο.
Αυτό που είχες στον πάγκο, δίπλα στα εργαλεία.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
Άργησες, φιλαράκι.
ΣΧΟΛΕΙΟ
Άμπρα, σχολείο.
Το ξέρω.
- Παππού, είδες τη Ρόζι; - Στο παρατηρητήριο.
- Νιώθεις καλά; - Περδίκι.
- Συγγνώμη για την ενόχληση. - Καμιά τύχη;
Κοντεύω. Είναι κάπου στην Άϊοβα, νομίζω.
Θα πάμε ένα ωραίο ταξίδι, μόλις βεβαιωθώ ότι τον βρήκα.
Μέχρι τότε, όμως, πρέπει ν' ανοίξεις το δοχείο, Ρόζι.
Πήραμε αύρα πριν 6 μήνες, Κρόου και 6 μήνες δεν είναι τίποτα.
Το παιδί στο Ντέλαγουερ δεν είχε πολύ αύρα και φαίνεται ήδη.
- Είδες τα μαλλιά του παππού; - Ναι.
- Δε νομίζω ότι είναι καλά. - Απ' την προεδρία του Νίξον είναι έτσι.
Το ξέρω, αλλά πρέπει να φάμε. Όλοι μας.
- Άδειασαν τα δοχεία; - Όχι βέβαια.
Δε χρειάζεται να τα χαραμίσουμε, όμως, αφού θα βρούμε θήραμα όπου να 'ναι.
Ρόζι, θα το χρειαστώ για να τον βρω.
- Παλιά υπήρχε περισσότερη αύρα. - Μην είσαι χαζός.
Θυμίζεις χωριάτες που λένε ότι πριν 50 χρόνια ο κόσμος ήταν πιο φιλικός.
Είναι η αλήθεια. Κυκλοφορεί όλο και λιγότερη αύρα και πιο αδύναμη.
Δεν ξέρω αν φταίνε τα κινητά, οι δίαιτες ή το Νέτφλιξ...
αλλά δεν εντοπίζω τίποτα πλέον, και αν εντοπίσω, είναι...
Θ' ανοίξω ένα δοχείο απόψε, να ζωηρέψουν όλοι.
- Ξέρεις κάτι, Ρόζι; - Τι;
Γι' αυτό είσαι εδώ πάνω κάθε μέρα, ασχέτως τι λες στους άλλους.
Ο κόσμος δεν έχει πια τόση αύρα κι εσύ ψάχνεις για χείμαρρο.
ΑΝΤΕΡ, ΑΪΟΒΑ
Κοίτα αυτό το παιδί, το νούμερο 19.
Έχει ταλέντο. Πετυχαίνει τη μπάλα κάθε φορά.
Λες και διαβάζει το μυαλό του άλλου που τη ρίχνει.
Να δεις που μια μέρα κάποιος κυνηγός ταλέντων θ' ανακαλύψει τον Μπραντ.
Γεια σου, νούμερο 19. Είδα τον αγώνα σου.
Είσαι έτοιμος για τη μεγάλη κατηγορία.
- Φοβερό παιχνίδι. - Ευχαριστώ.
Σπίτι πας; Μπες να σε πάω.
Όχι, κοντά είναι. Δεν πειράζει.
Μη φοβάσαι. Είμαστε φίλοι. Μπες να σε πάμε σπίτι.
Θα με πάτε σπίτι.
- Έχε μου εμπιστοσύνη. - Σου 'χω εμπιστοσύνη.
Όχι!
Αφήστε με! Δε θα το πω πουθενά!
Νούμερο 19.
Μικρέ, έπαιξες καταπληκτικά.
Αφήστε με! Δε θα πω τίποτα!
- Μη φοβάσαι. - Σας παρακαλώ.
- Θα μου κάνεις κακό; - Ναι.
Ο πόνος εξαγνίζει την αύρα.
Το ίδιο και ο φόβος, οπότε, καταλαβαίνεις.
Σταμάτα. Σταμάτα!
Σταμάτα!
Σταμάτα, τέρας!
Τι συμβαίνει;
Άμπρα!
ΦΟΝΟΣ
ΠΟΙΟΣ
Εντάξει.
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΕΙΖΜΠΟΛ
Νόμιζα ότι θα διαρκούσε λίγα λεπτά ακόμα.
Έτοιμος;
Τον σκότωσαν. Τον σκότωσαν!
Είχαμε έναν θεατή.
- Απόψε; - Ναι.
- Είχε πολύ αύρα; - Ατελείωτη.
- Που; - Στην Ανατολική ακτή, νομίζω.
Μας έβλεπε κάποιος από 2.500 χιλιόμετρα μακριά;
Μπορεί και πιο μακριά.
- Αγόρι ή κορίτσι; - Κορίτσι, νομίζω.
Έφυγε πολύ γρήγορα από εκεί.
Αλλά σου ορκίζομαι ότι δεν έχω ξανανιώσει τέτοια δύναμη.
Τέτοια ωμή δύναμη, εδώ και πολύ καιρό.
Τότε να το ψάξουμε. Όσο πιο σύντομα γίνεται.
Αν φρικάρουν οι γονείς της και τη στείλουν σε κανένα ψυχίατρο...
θα την αρχίσει στα χάπια και θα καταστρέψει την αύρα.
Τα ηρεμιστικά θα είναι σαν να σκεπάζουν προβολέα με σελοφάν.
Δεν ξέρω που είναι.
Όταν επιστρέψει, όμως, και θα επιστρέψει...
θα είμαι έτοιμη.
Θα είμαι έτοιμη.
ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ Ο ΝΤΑΝ
- Καλημέρα. - Καλημέρα.
Μάντεψε. Έκανα έναν καινούριο φίλο.
Τον λένε Νταν.
- Στο σχολείο; - Όχι, δε μένει εδώ.
Δηλαδή, μένει κοντά. Στο Φρέιζερ, νομίζω.
- Τίποτα σπουδαίο. - Αμπς, είσαι καλά;
- Χθες βράδυ... - Καλά είμαι. Συγγνώμη γι' αυτό.
Ξέρω ότι το μυαλό σου λειτουργεί σαν ασύρματος.
- Και πιάνει περίεργους σταθμούς. - Δεν είναι έτσι. Όχι πια.
Πρέπει να διαβάσω. Αν δε διαβάσω...
Τρέχω, δίνω πάσα στο 11... Ο προπονητής θα με σκοτώσει αν...
Γιατί δεν του αρέσω; Μήπως φταίνε τα μαλλιά μου; Θ' αλλάξω χτένισμα.
Πάλι με κοιτάει το φρικιό. Τι κοιτάει τώρα; Φρικιό.
ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΜΠΡΑΝΤΛΕΪ ΤΡΕΒΟΡ
- Γεια σου, Άμπα. - Γεια σου, μπαμπά.
Όλα καλά στο σχολείο;
- Πως πάει το βιβλίο; - Καλά.
Γράφω για το Τσάρλεστον και το Μπλακ Μπότομ.
- Πάω να διαβάσω. - Εντάξει. Μπράβο.
Να ετοιμάζεσαι για το Χάρβαρντ σε 3 χρόνια.
- Θα δούμε. - Ναι, θα δούμε.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ
ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΛΑΜΕΡΚ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΑΙΘΑΝΟΛΗΣ
ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΑΙΘΑΝΟΛΗΣ ΛΑΜΕΡΚ ΚΛΕΙΣΤΟ ΜΕΧΡΙ ΝΕΩΤΕΡΑΣ
Καλώς την.
Φύγε!
Βγες απ' το μυαλό μου!
Φύγε!
- Είστε καλά; - Μη! Καλά είμαι.
Χριστέ μου.
Νταν;
- Τι έγινε; - Έπεσες.
Νόμιζα ότι έπαθες εγκεφαλικό. Ποιος είναι ο Τόνι;
- Τι; - Έλεγες, "Βοήθεια, Τόνι".
Συγγνώμη.
Ρόζι;
- Έχουμε πρόβλημα. - Λέγε.
Το κορίτσι. Με ξαναβρήκε.
- Πως; - Δεν ξέρω και δε με νοιάζει.
Πρέπει να τη βρούμε, Κρόου. Πρέπει.
- Ξέρει ποια είσαι και που είμαστε; - Δεν ξέρω, αλλά δεν έχει σημασία.
Η τεράστια αύρα που είπα ότι έχει, είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Προσπάθησα να μπω στο μυαλό της και με πέταξε έξω πανεύκολα.
- Μαλακίες. - Όχι. Δε μου 'χει ξανασυμβεί.
Το θεωρούσα αδύνατον.
- Θα τη φάμε ή θα την κάνουμε σαν εμάς; - Δε θα την κάνουμε σαν εμάς.
Ρόζι, είναι σίγουρη; Αν είναι όπως λες...
Δε θέλουμε κανέναν με τέτοια δύναμη ανάμεσά μας.
Σκέψου το.
- Κι αν δεν κάνουμε τίποτα απ' αυτά; - Τι εννοείς;
Ούτε να τη σκοτώσουμε, ούτε να την κάνουμε σαν εμάς.
Σκέψου μια αγελάδα. Τη σφάζεις και έχεις κρέας για ένα μήνα.
Αν την έχεις ζωντανή και τη φροντίζεις...
θα σου δίνει γάλα για χρόνια.
- Δεν το έχουμε ξανακάνει αυτό. - Το ξέρω.
Επειδή κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο.
Το ξέρω! Το θέμα είναι...
ότι είναι αυτό που έψαχνα. Και τη θέλω.
Τη θέλω.
Τη θέλω πολύ.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ
- Καλά να περάσεις. - Κι εσύ.
Γεια.
Μπίλι.
- Μ' ακούς. - Ας μιλήσουμε κανονικά.
- Με εντόπισες; - Πιο εύκολα απ' ότι νόμιζα.
Ήταν σαν να έχω GPS αλλά, στο κεφάλι μου.
Δε θέλω να σε προσβάλω, αλλά...
στις μέρες μας, ένας ενήλικας να κάθεται μ' ένα κοριτσάκι στο πάρκο...
Με λένε Άμπρα Στόουν κι αν ρωτήσει κανείς, είσαι θείος μου.
Ο θείος Νταν.
Και δεν είναι εντελώς ψέμα.
Σχετιζόμαστε και μ' άλλο τρόπο. Είσαι μαγικός, όπως εγώ.
Δεν ξέρω αν είναι μαγικό.
Πάντα το έλεγα, "Η λάμψη". Και το έχουμε και οι δυο.
- Οι γονείς σου το ξέρουν; - Για τη λάμψη μου;
Το φοβούνται, αλλά νομίζουν ότι δεν το 'χω πια, εκτός από κάτι λίγα.
Καμιά φορά η μαμά ζητάει να τη βοηθήσω να βρει κάτι που έχασε.
Τον περασμένο μήνα ήταν τα κλειδιά της. Τα ξέχασε στον πάγκο του γκαράζ.
Αλλά, δε συζητάνε γι' αυτό.
Κι αν το χρησιμοποιήσω, με κοιτάνε περίεργα.
Ή δε με κοιτάνε καθόλου.
Μια φορά, έκαναν να με κοιτάξουν στα μάτια όλη μέρα.
Γι' αυτό, προσπαθώ να μην το χρησιμοποιώ.
Αν το καταλάβει ο κόσμος, θα με νομίζουν για φρικιό.
Κατάλαβα. Κι εσύ προσπαθείς να μην το χρησιμοποιείς.
Το παλεύεις πολύ καιρό.
Και ούτε εκείνη μπορούσε να σε κοιτάζει στα μάτια.
Όταν ήμουν μικρός, δεν καταλάβαινα τι ήταν. Το έλεγα "Τόνι".
Νόμιζα ότι ήταν ένας φανταστικός φίλος.
Εγώ νόμιζα ότι εσύ ήσουν ο φανταστικός μου φίλος για πολύ καιρό.
Πόσοι σαν εμάς υπάρχουν;
Είναι πολλοί έχουν λίγη λάμψη και δεν το ξέρουν.
Φέρνουν λουλούδια στη γυναίκα τους όταν είναι στενοχωρημένη...
ή γράφουν καλά στα διαγωνίσματα του σχολείου χωρίς να διαβάσουν.
Έχω γνωρίσει 2-3 άτομα μόνο που ήξεραν ότι το έχουν.
Το παιδί που έπαιζε μπέιζμπολ το είχε. Τον λένε Μπράντλεϊ Τρέβορ.
Οι άνθρωποι αυτοί...
Που μοιάζουν άνθρωποι, τέλοσπάντων, αυτοί τον πήραν.
Και τον έφαγαν.
- Έφαγαν τη λάμψη του. - Και το ένιωσες;
Κι αυτοί νιώθουν εμένα. Τουλάχιστον ένας απ' αυτούς. Μια γυναίκα.
Αυτή με το καπέλο.
Θέλω να τους βρω και να τους σταματήσω.
Γιατί πιστεύω ότι το έχουν κάνει και σε πολλά άλλα παιδιά.
Γι' αυτό, κάτι πρέπει να κάνω, σωστά;
Μα γιατί ήρθες εδώ; Γιατί σε μένα;
Επειδή μ' ακούς. Και με πιστεύεις. Έχεις κι εσύ τη λάμψη.
Κι αυτοί κάνουν κακό σε άτομα σαν εμάς.
Εσύ τι θα έκανες;
Αν έβρισκες κάτι δικό του, αν πήγαινες στην Άϊοβα...
- Για στάσου... - Θα σε βοηθήσω να τον βρεις.
Να μάθουν οι γονείς του που είναι, να τον θάψουν αξιοπρεπώς τουλάχιστον.
Να βρούμε το γάντι του.
- Αν το αγγίξω, θα τους εντοπίσω. - Χαλάρωσε.
Ο Μπάρι ο Χοντρομπαλάς, έτσι τον λένε νομίζω...
λίγο πριν τον σκοτώσουν, το φορούσε.
Άμπρα, πήγαινε σπίτι.
Κοίτα το σχολείο σου, τους γονείς σου και τη ζωή σου.
Μην κυνηγάς τέτοιους ανθρώπους. Μην τους εξοργίζεις.
Ό,τι κι αν γίνει, μην τραβήξεις την προσοχή τους.
Μη λάμπεις. Βρες κάτι, οτιδήποτε...
Σχεδόν οτιδήποτε, δηλαδή, να σταματήσεις τη λάμψη σου.
Μη δίνεις στόχο και να εύχεσαι αυτοί οι άνθρωποι να μη σε βλέπουν.
Αν σε δουν, θα ξανάρθουν.
Άμπρα, μ' ακούς; Θα ξανάρθουν.
Χαμηλά το κεφάλι και να προσέχεις.
Συγγνώμη.
- Τι συμβαίνει; - Τίποτα.
- Σκέφτεσαι τον μπαμπά;
Όχι.
Τον σκέφτεσαι. Και δε θες.
Μην ανησυχείς για μένα. Είμαι μια χαρά.
Είμαστε μια χαρά.
Γεια σου, Άζι.
Μπερδεύτηκες απόψε.
Αυτό το δωμάτιο είναι άδειο, Αζ.
Δεν είναι κανείς εκεί μέσα.
- Περίμενε, γιατρέ. - Ντικ;
- Συγγνώμη. Νόμιζα... - Ότι είμαι απ' το Overlook.
Παραλίγο να με κλειδώσεις. Ακόμα σ' επισκέπτονται φαντάσματα;
Όχι, πάνε χρόνια.
Ο Οράτιος Ντέργουεντ ήταν ο τελευταίος. Είχε κομφετί πάνω του.
Είπε: "Καταπληκτικό πάρτι, ε;"
Και χασκογελούσε, μέχρι που τον έκλεισα σ' ένα κουτί.
Του κόπηκε αμέσως το χαμόγελο.
Ποτέ δε σκέφτηκα να σε ρωτήσω. Τι απογίνονται αυτοί στα κουτιά;
- Πεθαίνουν εκεί μέσα; - Σε νοιάζει;
- Μου 'λειψες. - Πάει πολύ καιρός;
Δε θυμάμαι.
Αυτός ο κόσμος είναι ένα όνειρο μέσα σε όνειρο για μένα πλέον.
Κάτι παραπάνω από 8 χρόνια.
Την τελευταία φορά που σε είδα, είχες πιάσει πάτο.
- Τώρα φαίνεσαι καλύτερα. - Γιατί ήρθες;
Ήρθα γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Το "Κα" είναι ρόδα και γυρίζει.
Άκου. Λυπάμαι που βρίσκομαι εδώ, γι' αυτό θα το πω μια φορά.
Αν αυτοί οι κενοί διάβολοι σ' έβρισκαν όταν ήσουν μικρός...
αν σε είχαν μυριστεί έστω, θα ήσουν νεκρός από καιρό.
Είναι σαν καρκίνος πάνω στον κόσμο.
Κάποτε, κυκλοφορούσαν με καμήλες στην έρημο.
Διέσχιζαν με καραβάνια την Ανατολική Ευρώπη.
Τρώνε κραυγές και πίνουν πόνο.
Και εντόπισαν εκείνο το κορίτσι.
Μπορεί να τη σκοτώσουν. Να την κάνουν σαν αυτούς.
Ή να την κρατήσουν, ώσπου να εξα- ντληθεί, κι αυτό είναι το χειρότερο.
Μην τους αφήσεις.
- Γιατί εγώ; - Επειδή σε βρήκε.
Εκείνη εμφανίστηκε. Τι θα πει "Γιατί εγώ";
Κι εσύ ήρθες μια μέρα στην κουζίνα μου κι ακόμα να ξεμπλέξω.
Τι διάολο θες να κάνω;
Κάνε αυτό που ζήτησε.
Δε θα με ξαναδείς, γιατρέ.
Είναι το τελευταίο μου όνειρο.
Μια χαρά μεγάλωσες, μικρέ. Αλλά ακόμα χρωστάς κάτι.
Ξεπλήρωσέ το.
Γαμώτο. Τι είναι;
- Συγγνώμη που διακόπτω. - Δεν είπα να μη μ' ενοχλήσεις;
Δε θέλω ούτε να φάω ούτε να πιω. Θέλω μόνο ησυχία να συγκεντρωθώ.
Πρέπει να είμαι πανέτοιμη απόψε για εκείνη.
Γι' αυτό ήρθα. Κάτι βρήκα.
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΑΝΙΣΤΟΝ
"Πόσο μικρός μπορεί να είναι ένας σεισμός;"
"Πολύ μικρός, σύμφωνα με τους κατοίκους της οδού Ρίτσλαντ Κορτ."
"Ενός μικρού δρόμου στο Άνιστον, που καταλήγει στον ποταμό Σάκο."
"Αργά το βράδυ της Τρίτης, πολλοί κάτοικοι ανέφεραν μια δόνηση..."
"που ταρακούνησε παράθυρα και πατώματα και έριξε γυαλικά απ' τα ράφια."
"Εντούτοις, το Γεωλογικό Ινστιτούτο στο Ρένθαμ..."
"ανακοίνωσε ότι δεν έγιναν σεισμικές δονήσεις στη Νέα Αγγλία την Τρίτη."
- Τι έχεις να πεις; - Πιθανόν.
Δεν είμαι 100% σίγουρη, αλλά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα.
- Αν είναι όντως αυτή... - Ρίτσλαντ Κορτ.
- ταρακούνησε έναν δρόμο στο Νέο Χαμσάιρ. - Αν εστιάσουμε σ' ένα δρόμο αντί για πόλη...
κάνει τα πράγματα πολύ πιο εύκολα για μένα απόψε.
Μπράβο.
Πώς θα το κάνεις;
Θα κοιμάται.
Θα ρίξω μια ματιά να βεβαιωθώ.
Θα της φυτέψω μερικές ιδέες στο μυαλό, σαν μικρά σκουλήκια.
Και θα τ' αφήσω να τρυπώσουν.
Εκατό σκουλήκια για τους καλούς της φίλους, στον Δεσμό.
Και μόλις εμφανιστούμε...
θα χαρεί τόσο που θα μας δει, που θα μπει αμέσως στ' αμάξι.
Αν το έκανε αυτή και ταρακούνησε ολόκληρο δρόμο...
- καλύτερα να προσέχεις. - Ένα κοριτσάκι είναι.
Κι εσύ είναι η μεγαλύτερη σκρόφα όλων των εποχών. Το ξέρω.
Λέω μόνο να προσέχεις.
- Γεια σου, μαμά. - Είσαι καλά; Μας έλειψες στο τραπέζι.
Καλά είμαι. Απλά πέρασα δύσκολη μέρα.
Θα πάω να δω τη γιαγιά το πρωί. Θα γυρίσω το συντομότερο.
Αμπς, θα...
Θα τα καταφέρει αυτή τη φορά;
Δεν ξέρω. Το ελπίζω.
Πες της ότι την αγαπώ.
Συνέχισε τον ύπνο, πριγκίπισσα.
Άτιμοι χωριάτες.
Περνάτε όλη σας τη ζωή φτιάχνοντας κουτάκια. Αναμνησούλες.
Νομίζετε ότι σας κάνουν πλούσιους; Και που να δεις τις δικές μου, μικρή.
Το μυαλό μου είναι καθεδρικός ναός.
Καλώς τη.
Είπε ότι θα ξανάρθεις.
Και ήρθες.
Ωραία.
Κάνε πίσω!
Ένα κωλόπαιδο είσαι μόνο!
Πού πήγες;
Βγες απ' το μυαλό μου!
- Ρόουζ; - Παγίδα!
Τι έγινε;
- Το κωλόπαιδο με παγίδευσε. - Το χέρι σου.
Ρόουζ, ηρέμησε. Τώρα ξέρουμε που είναι.
Μπήκε μέσα στο μυαλό μου! Έκλεβε.
- Τι ξέρει; - Δεν ξέρω.
- Τι είδε; - Δεν ξέρω!
- Έχουμε πρόβλημα. - Όχι τώρα!
Ο παππούς Φλικ. Νομίζω ότι πεθαίνει.
Θείε Νταν! Την έκανα να πονέσει.
Πόνεσε και της άξιζε, το καλό όμως είναι άλλο.
Το καλό είναι ότι μπήκα στο μυαλό της!
- Θείε Νταν; - Θεέ μου, Άμπρα. Τι έκανες;
Μίλα στο παιδί.
Αν είναι να το κάνουμε, ας το κάνουμε.
Γεια σου, Άμπρα.
Σ' ακούσω.
- Δεν καταλαβαίνω. - Θα καταλάβεις.
- Νόμιζα ότι θα ζήσουμε για πάντα. - Στο υποσχέθηκε κανείς αυτό, Άντι;
Είπε κανείς ότι είσαι αθάνατη;
Είπα, "Ζήσε πολύ, τρώγε καλά".
Μπορούμε να ζήσουμε πολύ καιρό. Και τα καταφέρνουμε οι περισσότεροι.
Αλλά δεν τρώμε καλά.
Εδώ και πολύ καιρό.
Ρόζι, τον χάνουμε.
Ρόζι.
Ναι, καλέ μου.
- Φοβάμαι. - Όχι.
Παρακολούθησες την άνοδο και την πτώση αυτοκρατοριών.
Ζητωκραύγασες μονομάχους στη Ρώμη.
Διέσχισες ωκεανούς, πηγαίνοντας σε νέους κόσμους.
Τράφηκες με βασιλιάδες, πρίγκιπες και πάπες.
Έγραψαν μύθους για σένα. Και έφτιαξαν αγάλματα.
Έσπειρες τον τρόμο σε χωριά, κρεβάτια και ουρανοξύστες.
Όχι, λοιπόν. Δε φοβάσαι.
Είσαι βασιλιάς.
Και τρέφεσαι με φόβο.
- Γεια. - Είναι 4 το πρωί.
Απ' την αρχή με κατάλαβες, Μπίλι.
Έχεις ένστικτο με τους ανθρώπους, κάνω λάθος;
- Με θεωρείς έντιμο άνθρωπο, καλό; - Ναι, Νταν.
Θέλω τη βοήθειά σου. Πρώτα, όμως, θα σου πω κάτι...
και προσπάθησε όσο μπορείς να με πιστέψεις.
Πώς πάει;
Δεν έπρεπε να ετοιμάζεσαι για το σχολείο;
Ναι, αλλά ήθελα να 'ρθω μαζί σου. Πόση ώρα οδηγείς;
Λίγες ώρες. Θα φτάσουμε αργά το βράδυ.
- Ποιος είναι αυτός; - Φίλος μου.
Ο καλύτερος, ίσως.
Έπρεπε να δεις τη φάτσα της. Φοβόταν, θείε Νταν.
Φοβόταν, όπως όλα εκείνα τα παιδιά που σκότωσε.
Θύμωσε και φοβήθηκε πολύ που μπήκα στο μυαλό της.
Ήταν καινούργιο κόλπο. Δεν το 'χω ξανακάνει.
- Ούτε κι εγώ. Πως ήταν; - Σαν βιβλιοθήκη.
Όλοι είμαστε σαν βιβλιοθήκες μέσα μας.
- Πως το έκανες; - Έτσι. Μ' ένα μικρό σπρώξιμο.
- Άμπρα! - Συγγνώμη!
- Συγγνώμη, δεν το ήθελα. - Δεν πειράζει.
- Τι ήταν αυτά τα κουτιά; - Τίποτα.
Ψεύτη.
Όταν ήμουν μικρός, πιο μικρός από σένα...
έπεσα πάνω σε κάτι τέτοια πλάσματα. Που έτρωγαν, όπως αυτοί.
Μόνο που δε ήταν άνθρωπος, ήταν ένα μέρος.
Μετά το έκλεισαν και το άφησαν να σαπίσει.
Αλλά αυτά που ζούσαν εκεί...
- Μην ξαναπάς εκεί να ψαχουλεύεις. - Εντάξει, το υπόσχομαι.
- Είμαστε σχεδόν έτοιμοι. - Ωραία.
Με το καραβάνι στον δρόμο, σε δυο μέρες θα τη βρούμε.
Δε νομίζω ότι πρέπει να 'ρθεις, Ρόζι.
- Τι είπες; - Σου επιτέθηκε, μπήκε στο μυαλό σου.
- Δε θα ξαναγίνει. - Ποιος ξέρει πόσα είδε, πριν την διώξεις;
- Είναι δική μου, Κρόου. - Είσαι η μόνη που μπορεί να εντοπίσει.
Αν σε καταλάβει, θα το βάλει στα πόδια...
ή θα στήσει κι άλλη παγίδα.
Θα την εξουδετερώσω εγώ.
Ένας δικός μας απ' την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας μου 'δωσε καλό πράμα.
Θα την κοιμίσω, χωρίς κίνδυνο υπερβολικής δόσης.
Θα πάω από νότια και θα της επιτεθώ από διαφορετική κατεύθυνση.
- Πρέπει να είμαι εκεί. - Ξέρεις ότι έχω δίκιο.
Εντάξει.
- Θ' αφήσω εδώ την Άντι. - Όχι, θα χρειαστούν όλοι.
Αν σας κάνει κανένα κόλπο, μείνετε ενωμένοι.
Έχω κι εγώ κάτι δικά μου κόλπα.
Νομίζω ότι φτάσαμε.
Θα προσπαθήσω να τη βρω.
Άμπρα;
Αυτή είναι η πινακίδα. Κάντε λίγο πίσω.
Λέει να κάνουμε πίσω.
- Θα σας πω πού να σταματήσετε. - Θα μας πει πού να σταματήσουμε.
Ομολογώ ότι δεν ξέρω αν εύχομαι να έχεις δίκιο ή άδικο.
Αν έχεις άδικο, σημαίνει ότι ο φίλος μου είναι τρελός.
Τα 'χει παίξει τελείως το μυαλό του...
και βλέπει φανταστικά τέρατα να σκοτώνουν παιδιά. Θεοπάλαβος.
Αλλά μπορώ να το αντέξω.
- Αν έχεις δίκιο, όμως... - Ξέρω. Είναι πολύ χειρότερο.
- Γύρνα σπίτι. - Τι;
- Όχι εσύ. - Μπορώ να το χειριστώ.
Όχι. Αναλαμβάνουμε εμείς από 'δω και πέρα.
Εντάξει. Μείναμε οι δυο μας.
Το μυρίζεις αυτό;
- Κυνηγούσα παλιά. Στο 'χω πει; - Όχι.
Ελάφια. Ένα καλοκαίρι πέτυχα ένα αρσενικό.
Το παρακολουθούσα δυο μέρες. Το πυροβόλησα, το πέτυχα...
έφυγε και το πήρα από πίσω. Σκέφτηκα ότι δε θ' άντεχε πολύ.
Και εξαφανίστηκε. Έγινε καπνός.
Χωρίς ίχνος. Πραγματικά ανεξήγητο.
Πέντε μέρες μετά, είμαι σε διαφορετικό μέρος, χιλιόμετρα μακριά.
Έψαχνα για ένα καλό σημείο.
Και τότε το μύρισα.
Το μύρισα.
Βρήκα το ελάφι τρυπωμένο σ' έναν κούφιο κορμό.
Μέρες νεκρό.
Αυτή η μυρωδιά... Δεν ξανακυνήγησα από τότε.
Είναι η ίδια μυρωδιά.
Μπίλι.
Θεέ μου!
Τι στο διάολο, Ντάνο!
- Δεν τον έθαψαν καν βαθιά. - Συγγνώμη, Μπίλι.
Που μας έμπλεξες;
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ ΜΑΓΙΚΑ ΚΟΛΠΑ
- Αυτοί που το έκαναν... - Δεν είναι άνθρωποι.
Όχι, δεν είναι.
Αυτοί που κάνουν κάτι τέτοιο σ' ένα παιδί, δεν είναι άνθρωποι.
- Το βρήκες; - Ναι, το βρήκαμε.
- Ξαναγύρισε; - Ερχόμαστε. Θα φτάσουμε το πρωί.
Πρέπει να κάνουμε μια στάση.
Θέλω να δείξεις στους γονείς σου τι συμβαίνει.
- Όχι. - Ναι.
Όχι. Με θεωρούν σχεδόν φυσιολογική. Αν τους το πω...
Η Ρόουζ θα πάει σ' αυτούς για να σε βρει. Το ξέρεις.
Θα τους σκοτώσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Και έρχεται, Άμπρα.
Πρέπει να ξέρουν.
- Τι στάση πρέπει να κάνουμε; - Έχεις ακόμα τα κυνηγετικά όπλα;
Εσύ είσαι ο θείος Νταν; Ποιος στο διάολο νομίζεις ότι είσαι;
- Είναι 13 χρονών! - Άμπρα, σου είπα να του δείξεις.
- Του το είπα. - Δεν είναι το ίδιο.
Θα σε σπάσω στο ξύλο, πριν καλέσω την αστυνομία.
- Άμπρα... - Μη λες το όνομά της!
Συγγνώμη, κ. Στόουν. Είμαι φίλος.
Όσα σας είπε, είναι αλήθεια.
- Το διάολο συμβαίνει; - Συγγνώμη.
Η Άμπρα πρέπει να σας δείξει κάτι.
Είδα το παιδί. Είδα το πτώμα του. Είναι όλα αλήθεια.
Ίσως το σκότωσε ο φίλος σου από 'δω.
- Το σκέφτηκες; - Όχι.
- Κύριε Στόουν, η κόρη σας είναι ξεχωριστή. - Μη μιλάς γι' αυτήν.
Νομίζω ότι το ξέρετε κατά βάθος.
Ξέρει τι έπαθε το αγοράκι και ξέρει ποιοι το έκαναν.
Δείξε του.
Συγγνώμη, μπαμπά. Ειλικρινά δεν το ήθελα.
Τι δεν ήθελες;
- Όχι, ευχαριστώ. - Όχι.
Αυτοί οι άνθρωποι...
- ξέρουν για την κόρη μου; - Ναι.
Και αργά ή γρήγορα, θα 'ρθουν.
Κάτι πρέπει να κάνουμε. Θα πάρω την αστυνομία, το FBI.
Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό.
Είναι πλούσιοι, με διασυνδέσεις. Δε νομίζω ότι τους νοιάζει η αστυνομία.
Πού είναι; Πότε έρχονται; Πού μπορούμε να πάμε;
Η Άμπρα μπορεί να μας το πει αυτό. Αν είναι έτοιμη.
Έτοιμη είμαι.
- Σίγουρα θες να το κάνεις αυτό; - Πρέπει.
Αυτοκινητόδρομος Ι-95. Ο Μπάρι, ο Κρόου, το Φίδι και κάτι άλλοι.
Τα δέντρα είναι ίδια, άρα μάλλον είναι στη Μασαχουσέτη.
- Αλλά είναι κοντά. - Η Ρόουζ;
Δεν την είδα. Αλλά έρχονται.
Μόνο αυτό το δωμάτιο είδε;
Ναι. Έκανα και κάτι αλλαγές. Έκρυψα μερικά πράγματα.
Ωραία. Θα προσπαθήσουν να σ' εντοπίσουν.
Να σε προλάβουν.
Και θα τους αφήσεις.
- Παλάβωσες; - Μπορεί, αλλά θα τους αφήσεις.
Και μετά θέλω να κάνεις ένα μικρό κόλπο.
Μαγικό κόλπο;
Μας ακολουθούν.
Συγκεντρώσου. Μη σταματάς μέχρι να 'ρθουν.
Ξέρω.
- Εδώ βολεύει. - Καλά σημεία, εκεί κι εκεί.
- Είναι ακόμα κοντά; - Πλησιάζουν, νομίζω.
- Είναι δύσκολο. - Το ξέρω. Κοντεύουμε.
Εντάξει, μπαμπά Κρόου. Πήγαινε πιάσ' τη.
Χαλαρή σε βλέπω.
Νιώθεις χαλαρή, έτσι, Άμπρα;
- Μάλλον. - Θα 'πρεπε.
Χαλάρωσε. Είμαστε φίλοι.
- Είστε φίλοι. - Ακριβώς. Φίλοι.
Και θέλουμε να σε πάμε να γνωρίσεις κι άλλους φίλους.
Καλούς φίλους.
Έτσι όπως τα έλεγαν, νόμιζα ότι θα ήταν πιο δύσκολο.
- Τι διάολο; - Άρχισε τα κολπάκια.
Φύγετε από 'κει! Φύγετε!
Όχι!
Σας άξιζε. Σας άξιζε ολονών σας.
Όχι!
Σταμάτα.
Έχω να σου κάνω μια ερώτηση.
Δε νυστάζεις;
Νυστάζεις.
Κοιμήσου.
Κοιμήσου!
Ξύπνα, θείε Νταν!
Ξύπνα!
Μαλακισμένοι άντρες.
Μαλακισμένοι άντρες!
Κάνε πίσω, Μπίλι.
Αυτοκτόνα.
Όχι! Μπίλι!
Λείπει ένας. Δεν είδα τον Κρόου, πού είναι;
Γεια σου, Άμπρα.
Άμπρα!
Φύγε από κοντά της.
Κάνε πίσω.
Ό,τι πεις, μπαμπά.
- Χαίρομαι που σε γνωρίζω. - Θα σε σκοτώσω. Κάνε πίσω.
Γενναία λόγια.
Με διασκεδάζει να σας βλέπω να απειλείτε έναν θεό.
Η κόρη σου είναι ίσως η καλύτερη τροφή που βρήκαμε ποτέ.
Και χαίρομαι που έχω την τύχη να ευχαριστήσω τον σεφ.
Ωραία, ξύπνησες.
- Νταν. - Μη μπαίνεις στον κόπο.
- Τι έπαθα; - Σε νάρκωσα, πιτσιρίκα.
Με δόση ισχυρότερη από ποτέ.
Μπορεί να ξυπνάς που και που, αλλά η αύρα σου κοιμάται βαθιά.
Ο πατέρας μου.
- Τι απέγινε; - Πολλοί σκοτώθηκαν σήμερα.
Πολλοί καλοί άνθρωποι.
Μακάρι να σου 'λεγα ότι θα πληρώσει κάποιος.
Ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τα θλιβερά αυτά γεγονότα, αλλά...
δεν πάει έτσι. Έτσι κι αλλιώς θα σε πιάναμε.
Κάποιοι δικοί μου σκοτώθηκαν, όπως και κάποιοι δικοί σου.
Το αποτέλεσμα δεν άλλαξε, όμως.
Σκέψου το. Το αποτέλεσμα δεν άλλαξε.
Άρα, όλοι τους πέθαναν άδικα.
Κι αυτό το προκάλεσες εσύ, νεαρή μου. Για ποιο λόγο;
- Σε παρακαλώ, άκουσέ με. - Κανείς δε σ' ακούει.
Χαλάρωσε και απόλαυσε τη διαδρομή.
Όπως είπα, το αποτέλεσμα δεν άλλαξε.
Όχι.
Σε παρακαλώ.
Άμπρα!
Άμπρα.
Τόνι;
Σε παρακαλώ, βοήθησέ με, Τόνι.
Πάντα έλεγες ότι το μυαλό σου είναι σαν ασύρματος.
Κανείς δεν απαντά όταν καλείς, γι' αυτό σταμάτα να καλείς και άκου.
Νταν. Βοήθεια.
- Γεια. - Νταν.
Σε νάρκωσε;
Λυπάμαι πολύ.
Θα δοκιμάσω κάτι.
Αλλά είσαι αδύναμη, σε μπλοκάρει. Μόλις που σ' ακούω.
Πρέπει να μ' εμπιστευτείς.
Ξύπνησες πάλι;
Ίσως χρειαστεί να σε ναρκώσω ξανά στην επόμενη στάση.
- Που πάμε; - Ξέρεις.
Έχω πονοκέφαλο.
Στο είπα, είναι καλό.
Χρόνια είχα να πάθω πονοκέφαλο, αλλά δε μου 'λειψε κιόλας καθόλου.
Δυτικά, ε; Αποφεύγεις τους κεντρικούς δρόμους. Έξυπνο.
Κράουνβιλ, Νέα Υόρκη.
- Ποιος είσαι εσύ; - Αυτός που σκότωσε τους φίλους σου.
Χαίρομαι που σε γνωρίζω.
Ωραίο κόλπο. Δεν το 'χω ξαναδεί.
Θες να δεις άλλο ένα;
Δε νομίζω η Ρόουζ να χαρεί, αν πυροβολήσεις το έπαθλο.
Δε θα χαρεί για τίποτα απ' όλα αυτά.
Και όταν θυμώνει...
Μάλλον, είδες αρκετά, ώστε να ξέρεις ότι δεν πρέπει να ανακατευτείς.
Δόξασε την τύχη σου και φύγε.
- Που είναι το αστείο, φίλε; - Αλαζονεία είναι, βασικά.
Όμως, έχει μια λογική, αν νομίζεις ότι είσαι αθάνατος.
Και φυσικά, γι' αυτό δεν έβαλες ζώνη.
Όχι!
Νταν;
Ελπίζω να πονάει.
- Ρόζι. - Πολύ.
Τσογλανάκι.
Τι έκανες;
Εντάξει, κωλοπαίδι. Εντάξει.
- Συγγνώμη. Με πήρε ο ύπνος. - Όχι, το χρειάζεσαι.
- Που είμαστε; - Στο Οχάιο.
- Που πάμε; - Στο Κολοράντο.
Γιατί στο Κολοράντο;
Θα συνεχίσει να 'ρχεται.
- Το ξέρω. - Πάντα.
Θα τελειώσει μόνο αν τη σκοτώσουμε και δε νομίζω ότι μπορούμε να τη νικήσουμε.
Όχι μόνοι μας.
Υπάρχει ένα μέρος, επικίνδυνο για ανθρώπους σαν εμάς.
- Αυτό που μου έλεγες; Το πεινασμένο; - Ναι.
Αφού είναι επικίνδυνο, γιατί πάμε εκεί;
Αφού είναι επικίνδυνο για μας, πιθανότατα, θα είναι και για εκείνη.
Μπορεί και περισσότερο.
Ωραία.
- Μας ακολουθεί, ξέρεις. - Ωραία, ασ' τη.
Λυπάμαι για τον πατέρα σου.
Κι εγώ λυπάμαι για τον φίλο σου.
Η μαμά μου. Τι να της πω;
- Γεια σου, μαμά. - Δόξα τω Θεώ!
Άμπρα, είσαι καλά; Που είσαι;
Σ' αγαπώ.
Όταν θα είμαστε ασφαλείς, παρ' τη και να πες της πού θα μας βρει.
Εντάξει.
Δεν είναι πολύ μακριά. Πάνω στο βουνό.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ
Άκου τι θα κάνουμε. Κάτσε στ' αμάξι με το καλοριφέρ αναμμένο.
Δε θέλω να μείνεις εκεί μέσα ούτε λεπτό παραπάνω, απ' όσο χρειάζεται.
Μπορεί να 'ρθει μόνο από 'δω. Θα τη δεις από μακριά.
Μόλις δεις φώτα στο βουνό, φώναξέ μου.
Δε θέλω να μπεις μέσα, μέχρι να 'ρθει.
Δε θα περιμένεις μαζί μου;
- Δε μπορώ. - Γιατί;
Πρέπει να το ξυπνήσω.
Καλά ξυπνητούρια.
ΦΟΝΟΣ
- Ήσυχη βραδιά, κ. Τόρανς. - Όχι για πολύ, φαντάζομαι.
- Ουίσκι δεν πίνετε συνήθως; - Έπινα, τις περισσότερες φορές.
Κερασμένο.
Αυτή ήταν η μάρκα σου. Τζακ Ντάνιελς.
Έβλεπα τα μπουκάλια στο σπίτι μας.
Στο πραγματικό μας σπίτι, πριν απ' όλα αυτά.
Μύρισα ένα μια φορά, μύριζε καμμένο.
Και μάλλον ήταν.
Φοβάμαι ότι με μπερδεύετε με κάποιον άλλο. Είμαι ο Λόιντ.
- Λόιντ. - Ζητώ συγγνώμη, κ. Τόρανς.
Δεν ξέρω που πήγαν όλοι, αλλά θα μαζευτούν.
Ξέρω πού είναι. Και έχεις δίκιο. Θα μαζευτούν.
Συγχωρήστε με, κ. Τόρανς, αλλά μου φαίνεστε αδικημένος.
- Αδικημένος; - Έτσι γίνεται συνήθως.
Κάποιος που κοιτάει τη ζωή του και προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του.
Αδικείται.
Του φορτώνουν προβλήματα άλλων. Το βλέπω συνέχεια, επιτρέψτε μου να πω.
Πήγαμε να ζήσουμε στη Φλόριντα.
- Ορίστε; - Η μαμά κι εγώ.
Φοβάμαι ότι δε καταλαβαίνω τι εννοείτε.
Δε θέλαμε να ξαναδούμε χιόνι. Γι' αυτό, πήγαμε στη Φλόριντα.
Μικρό σπίτι, αλλά ήταν άνετο και ήμασταν ευτυχισμένοι.
Θέλω να πω, στενοχωριόμασταν.
Ήμασταν πληγωμένοι αλλά και ευτυχισμένοι ταυτόχρονα.
Εκείνη πάντα κοίταζε αλλού.
Με κοίταζε, αλλά πάντα κοίταζε αλλού μετά από λίγο.
Δεν το πρόσεξα αμέσως, αλλά μετά το ξενοδοχείο...
δε με κοίταζε στα μάτια για πολύ και δεν ήξερα γιατί.
Αλλά ο λόγος ήσουν εσύ.
Τα δικά σου μάτια έβλεπε σε μένα, γι' αυτό κοίταζε αλλού.
Βασανιζόταν που το έκανε αυτό, οπότε, το διόρθωσα.
Και ήταν η τελευταία φορά που το χρησιμοποίησα.
Για να μη βλέπει εσένα κάθε φορά που με κοίταζε.
Ήμουν 20 χρονών όταν πέθανε.
Καταλάβαινα πότε θα πεθάνει κάποιος.
Έβλεπα μύγες. Μαύρες μύγες.
"Μύγες θανάτου" τις έλεγα, να τρι- γυρίζουν στα πρόσωπα των ανθρώπων.
Και τις τελευταίες βδομάδες το πρόσωπό της ήταν γεμάτο τέτοιες.
Με το ζόρι φαινόταν τα μάτια της.
Προσπάθησα να την παρηγορήσω, αλλά δεν άντεχα να τη βλέπω.
Και το κατάλαβε.
Πέθαινε και ο γιος της δε μπορούσε να την κοιτάζει.
Λίγο ποτό θα διώξει αυτές τις δυσάρεστες αναμνήσεις.
Δε θες ν' ακούσεις; Ήταν γυναίκα σου.
Με μπερδεύετε με κάποιον άλλον.
- Ένας μπάρμαν είμαι. - Σοβαρά;
Ο Λόιντ ο μπάρμαν, που σερβίρει χαρά στο ξενοδοχείο Overlook;
Σερβίρω ό,τι θέλετε, κ. Τόρανς.
Μπαμπά...
Αυτό το ποτό θα μου κοστίσει πολλά.
Δε χρειάζονται λεφτά. Εντολή του καταστήματος.
Δεν μιλάω για λεφτά. Θα μου κοστίσει 8 χρόνια.
Έχω 8 χρόνια πίσω μου και ποιος ξέρει πόσα ακόμα μπροστά μου.
Έχετε αρκετή πίστωση, κ. Τόρανς.
Πίνεις ένα ποτό...
και στο τέλος...
σε πίνει αυτό.
Έτσι δεν είναι, μπαμπά;
Φάρμακο.
Αυτό είναι.
Μια θεραπεία για όλα.
Στενοχώρια, άγχος, τύψεις, αποτυχία, τα σβήνει όλα.
Το μυαλό είναι ένας μαυροπίνακας.
Κι αυτό είναι το σφουγγάρι.
Ο άντρας πασχίζει. Παρέχει.
Αλλά περιτριγυρίζεται από στόματα που τρώνε, φωνάζουν, κλαίνε, γκρινιάζουν.
Και ζητάει μόνο ένα πράγμα γι' αυτόν.
Να τον ζεστάνει και να αλαφρύνει λίγο τις μέρες...
με τα στόματα που όλο τρώνε και τρώνε ό,τι βγάζει και ό,τι έχει.
Και μια οικογένεια. Γυναίκα, παιδί.
Αυτά τα στόματα τρώνε χρόνο. Τρώνε τις μέρες σου στη Γη.
Τις καταβροχθίζουν.
Αυτό αρκεί για ν' αρρωστήσει κάποιος.
Κι αυτό είναι το φάρμακο.
Πες μου, λοιπόν, μικρέ. Θα πάρεις το φάρμακό σου;
Όχι.
Συγγνώμη. Είμαι πολύ αδέξιος, κ. Τόρανς.
Με συγχωρείτε. Ελάτε να σας καθαρίσω.
- Η διεύθυνση ανησυχεί. - Ανησυχεί;
Είναι τρομερό αυτό που σου έκανε εκείνη. Σ' έμπλεξε στα προβλήματά της.
Ένας έξυπνος άντρας θα την άφηνε να τα λύσει μόνη της.
Άσε τα πράγματα να εξελιχθούν όπως πρέπει.
Γιατί να πληρώσεις εσύ γι' αυτήν, γιατρέ;
Για ποιο λόγο; Για ένα κοριτσάκι που προκάλεσε τόσους μπελάδες;
- Τι θέλει η διεύθυνση να κάνω; - Τίποτα.
Το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο, γιε μου.
Φερ' τη μέσα. Και μετά...
θ' αποδεχτείς αυτά που δε μπορείς ν' αλλάξεις.
Νταν, ήρθε!
Εντάξει.
Αυτό το μέρος είναι άρρωστο. Όπως ήταν η γιαγιά μου.
Είναι σαν καρκίνος κι ακόμα χειρότερο.
- Τι κάνουμε τώρα; - Θα μπούμε μέσα και θα μας βρει.
Βρε, βρε, βρε.
- Γεια χαρά. - Όταν αρχίσει, τρέχα.
Ναι, τρέχα, γλυκειά μου. Και μετά, θα σε βρω...
και θα ουρλιάζεις για χρόνια, μέχρι να πεθάνεις.
- Θα δούμε ποιος θα ουρλιάζει. - Πράγματι θα το δούμε.
Έχει δίκιο. Θα 'πρεπε να φοβάσαι.
- Γιατί; - Γιατί δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι.
Συγγνώμη, ποιος είσαι εσύ, μορφονιέ;
Είσαι αυτός που σκότωσε τον Κρόου, ε;
Πάμε!
Έξυπνο. Έκανες κάποιες βελτιώσεις, βλέπω.
Απ' την τελευταία φορά που μπήκα στο μυαλό σου.
Πώς ξέρεις ότι δεν είμαστε στο δικό σου;
Που είσαι, πιτσιρίκα;
Θα πεθάνεις εδώ.
Τολμηρά λόγια, αγαπητή μου.
Έτσι νομίζεις; Ότι εσύ θα κάνεις κακό σε μένα;
Ναι.
Μου θυμίζεις τον εαυτό μου.
Το βλέπω καθαρά τώρα. Έχεις σκοτάδι μέσα σου.
Η μόνη διαφορά ανάμεσά μας είναι ο χρόνος.
Δεν ξέρεις ακόμα...
τι είσαι ικανή να κάνεις για περισσότερο χρόνο.
Πίστεψέ με, όμως, θα εκπλαγείς.
Ο πόνος εξαγνίζει την αύρα.
Και ο φόβος το ίδιο. Οπότε, καταλαβαίνεις.
Ήμουν σαν και σένα όταν ήμουν μικρή.
Ξεχωριστή και μόνη.
Αλλά γνώρισα κάποιον που μου χάρισε έναν σκοπό.
Και μπορεί να στον χάριζα κι εγώ, αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Όχι; Είσαι ατίθαση, ε;
Ίδια με μένα. Το μυαλό σου είναι τόσο...
Δεν είναι το δικό σου μυαλό αυτό, ε;
Δεν είσαι καν εσύ.
Εσύ είσαι το δόλωμα.
Αρκετά!
Τρέχα!
Πώς διάολο μας ξέφυγες εσύ;
Εμείς οι δυο έπρεπε να είχαμε γνωριστεί από χρόνια.
Ντάνι. Έτσι δε σε λένε;
Κάτι παθαίνει η αύρα όταν γερνάτε εσείς οι χωριάτες.
Μολύνεται. Βρωμίζει. Το ξέρεις.
Βλέπω τη λίγδα πάνω σου. Η λάμψη σου δεν είναι ίδια.
Μεγαλώνοντας χαλάει, μάλλον.
Σοβαρά τώρα, μορφονιέ. Πού ήσουν κρυμμένος;
Θα σου κάνω μια προσφορά.
- Μια προσφορά που σπάνια κάνω. - Σώπα. Ανυπομονώ.
Ένα τέτοιο χαρισματικό παιδί να κρύβει τη λάμψη του τόσο καιρό.
Μπορείς να ζήσεις καλά για πολύ καιρό.
Να κάνεις το κέφι σου. Χωρίς συνέπειες και πονοκεφάλους.
Τρώγε καλά, ζήσε πολύ.
Θα νιώθεις μοναξιά, που είσαι η τελευταία.
- Η τελευταία στον κόσμο. - Ούτε κατά διάνοια δεν είμαι η τελευταία.
- Είμαι η ομορφότερη. - Φαντάζομαι, ξέρεις την απάντησή μου.
Κρίμα. Θα το κάνουμε τελικά ή όχι;
Γλυκιέ μου. Για κοίτα.
Φαίνεται ότι σου έκοψα τη μηριαία αρτηρία.
Θα πεθάνεις από αιμορραγία;
Τι ταμπεραμέντο είναι αυτό! Τόσο πάθος να πάει στράφι!
Μπορεί και όχι, όμως.
Ακόμη και στην ηλικία σου είναι τόσο καλό.
Έχεις γεύση ουίσκι.
Ντάνι! Ντάνι!
Τόσο πολύς τρόμος. Όλη σου τη ζωή.
Πεντανόστιμο.
Μη μου κάνεις κακό!
Γαμώτο.
Δεν είσαι μόνος εκεί μέσα.
Τι κρύβεις;
Τι έχουν μέσα αυτά; Κάτι ξεχωριστό;
Δεν είναι ξεχωριστά. Πεθαίνουν της πείνας.
Όχι!
Γεια σου, Ντάνι.
Έλα να παίξεις μαζί μας.
Για πάντα...
και για πάντα και για πάντα.
Θείε Νταν.
Θείε Νταν, τελείωσε; Είναι νεκρή;
- Ωραίο πάρτι, ε; - Άμπρα!
Άμπρα!
Δοκίμασέ το.
Εδώ είσαι. Άμπρα...
- Ήσουν πολύ άτακτη. - Δεν είσαι ο θείος Νταν.
Είσαι μια μάσκα, ένα ψεύτικο πρόσωπο.
- Ποιος άλλος θα μπορούσα να είμαι; - Είσαι το ξενοδοχείο.
- Αλλά αυτός είναι ακόμα μέσα. - Έπεσε η μάσκα, τότε.
- Γιατί χαμογελάς; - Γιατί δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι.
Ξέρω αυτό το μέρος απ' έξω και ανακατωτά.
Εννοώ, το σώμα στο οποίο είσαι. Το πρόσωπο που φοράς.
- Είναι ο Νταν Tόρανς και δεν τον ξέρεις. - Ο Νταν Tόρανς
Έκανε μια στάση μόλις ήρθαμε.
Στο λεβητοστάσιο.
Επιτέλους.
- Έπρεπε να φύγεις. - Δεν ήθελα να σ' αφήσω.
Είμαι ακριβώς εκεί που πρέπει.
Δεν μπορώ να το κρατήσω για πολύ. Πρέπει να φύγεις.
Όχι! Δεν πάω πουθενά χωρίς εσένα.
Πρέπει να κλείσω την πόρτα πίσω μας.
Τρέχα!
Έλα, θείε Νταν. Βγες από 'κει.
Η φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα, καταστρέφοντας το ξενοδοχείο.
Εξαγνίζοντάς το.
Σχεδόν το άκουγα να ουρλιάζει.
Το άκουγα να πεθαίνει. Και βαθιά μέσα μου ήξερα.
Ήξερα ότι ήσουν καλά.
Συγγνώμη που σ' έβαλα σε κίνδυνο. Ήταν ο μόνος τρόπος.
Το ξέρω.
Λες να έλεγε αλήθεια, όταν είπε ότι δεν είναι η τελευταία;
Ο κόσμος είναι ένα πεινασμένο μέρος. Σκοτεινό μέρος.
Ίσως υπάρχουν κι άλλοι σαν αυτούς ή και χειρότεροι, αλλά...
υπάρχουν και πολλοί σαν εσένα. Άνθρωποι που αντιστέκονται.
Όταν γνωριστήκαμε, σου είπα να κρυφτείς.
Να μη δίνεις στόχο. Να μη φανερώνεις τη λάμψη σου.
Έκανα λάθος.
Δείξε τη λάμψη σου, Άμπρα Στόουν.
Δείξε τη λάμψη σου.
Έτοιμο το φαγητό.
Με ποιον μιλούσες;
Με κανέναν.
Ψέματα είπα.
Μιλούσα με τον Νταν.
Συνεχίζουμε να υπάρχουμε μετά. Συνεχίζουμε.
Και είναι καλά. Το ίδιο και ο μπαμπάς.
Πραγματικά.
Ωραία.
Θα 'ρθεις, γλυκειά μου;
Σ' ένα λεπτό.
Για το www.vipsubs.gr
Μετάφραση: adespoti & g_poli Επιμέλεια Director's Cut Edition: g_poli @N3krA