Στα προηγούμενα...
-Στη φυλακή σ' την είχαν στημένη. -Ποιοι;
-Ο Πιτ. -Ο δικός μου;
Φοβόταν ότι θα αλλαξοπιστούσες. 25 χρόνια ήταν αυτά.
-Κανείς δεν αντέχει τόσο. -Εγώ άντεξα.
-Έχεις ζάχαρη; -Όχι. Έχουμε εκείνο το...
Αγαύη.
Τι σκατά είναι αυτό;
Δουλεύεις για 'μένα τώρα. Κατανοητό;
Πηγαίνετε να βγάλετε λεφτά.
Αυτή είναι η περιοχή μας. Ποιος σας έδωσε άδεια να πουλάτε;
-«Μαύρη Άσφαλτος»; -Τοπική συμμορία μηχανόβιων.
-Λένε τίποτα; -Μπα, για τα πανηγύρια είναι.
Πάμε, παιδιά μου.
Στην «Τέχνη του Πολέμου» λέει πως κάθε άντρας πρέπει να βγάλει...
ένα ζευγάρι αρχίδια.
-Παρακαλώ; -Τζο, εγώ είμαι.
Έμαθα ότι πήρες την Τίνα.
Σιγή ιχθύος για εικοσιπέντε χρόνια.
-Γιατί τώρα; -Δεν ξέρω.
Πεθαίνει, Ντουάιτ.
Ο αδερφός μας, ο Τζόι, πεθαίνει.
Απόδοση Διαλόγων | TvJunkia Team |
MaF - Tolenia - Μajuni DonLuke - Grimes - Aquamarine
Επιμέλεια Διαλόγων | MaF |
Βρείτε μας στο Facebook Τα TvJunkια! (Tv Series - Ξένες Σειρές)
Αν θες να βοηθήσεις, έλα στην παρέα μας. | tvjunkia@gmail.com |
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΕΛΕΤΩΝ ΓΚΟΥΙΝΤΟ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ, ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Season 1 - Episode 5 | Token Joe |
Έλα εδώ.
Όλα καλά.
Όλα θα πάνε καλά.
Για να σε δω.
-Εγώ να σε δω. -Φαίνεσαι τέλειος.
Κι εσύ το ίδιο.
Πώς ήταν η πτήση σου;
-Μια χαρά. -Ναι;
-Η Τίνα είναι εδώ; -Ναι.
Πάμε, όμως, να δούμε τον αδερφό σου πρώτα.
-Εντάξει. -Ναι.
-Απλώς ανυπομονώ. -Το ξέρω.
Δεν νομίζω ότι είναι έτοιμη.
Γεια σου, Τζο. Δες ποιος ήρθε.
-Συλλυπητήρια, Ντενίς. -Σε αγαπούσε, Ντουάιτ.
Κι εγώ τον αγαπούσα. Ήταν υπέροχος.
Είναι τόσο θλιβερό.
Τόσα χρόνια δεν μιλούσατε και...
Και τώρα αυτό.
Λυπάμαι.
Είκοσι χρόνια σ' έναν θάλαμο...
και για τι;
Περνάνε γρήγορα.
Περνάνε και αργά.
Θέλεις να πεις μια προσευχή;
Το έκανα ήδη.
Πάω να καπνίσω.
Θα έρθω να σε βρω.
Σ' ευχαριστώ που ήρθες.
Η κόρη σου είναι μια υπέροχη γυναίκα.
Πήρε πτυχίο στη Φυτοκομία, έχει δική της επιχείρηση.
Αυτός ο σύζυγος, ο Έμορι, είναι εντάξει;
Είναι καλό παιδί. Τη λατρεύει.
Ασχολείται με τα οικονομικά.
Τη φροντίζει;
Το σπίτι τους είναι μεγαλύτερο από το πατρικό μας.
Πες μου για τα εγγόνια μου.
Είναι τέλεια.
Είναι αξιολάτρευτα. Δίδυμα.
-Έλα τώρα, όντως; -Ναι.
Ο Κόντι και ο Ράιαν.
Είναι πέντε ετών, ίσως έξι.
Ξέρουν για 'μένα;
Ξέρεις κάτι; Δεν θέλω να το κάνω άλλο αυτό. Δεν...
Ούτε εγώ θέλω.
-Πρέπει να ξαναπάω μέσα. -Ναι, κι εγώ να πηγαίνω.
Θα έρθεις στη λειτουργία αύριο;
Θα ήθελα να πω δυο λόγια στη λειτουργία.
Όχι, δεν είναι καλή ιδέα.
Της πουτάνας έγινε στο πανηγύρι.
Διαμάχη για την περιοχή.
Πήραν το απόθεμα από δύο παλικάρια.
Υποξείδιο του αζώτου. Το πιάνετε;
-Πολύ χρήμα. -Ναι.
Δεν μπορούμε να το ανεχτούμε.
Όπως φαντάζεστε, δέχομαι πιέσεις απ' το αφεντικό...
να απαντήσουμε, αν με πιάνετε.
Ταχύτατα και σθεναρά.
-Τι θες από εμάς; -Δεν άκουσες τι είπα;
Το αφεντικό είναι δυσαρεστημένο.
Θέλει την προσοχή σας σ' αυτό.
Αμέσως.
Αριθμός πινακίδας.
Ενός από αυτούς που ψάχνουμε.
-Ναι; -Έμαθα από ξένους ότι γύρισες.
Τι γίνεται;
Χτυπάει άσχημα να είσαι στην πόλη κι εγώ να μην ξέρω τίποτα.
Πέθανε ο αδερφός μου, αλλά λογικά το ξέρεις ήδη.
Αυτή είναι η οικογένεια.
-Κατάλαβες; -Είναι αδερφός μου.
Θεός σχωρέσ' τον.
-Ο πατέρας μου... -Τι μ' αυτόν;
Να είσαι στο Νοσοκομείο της Νέας Υόρκης το πρωί.
Είναι η κηδεία του αδερφού μου. Έχω υποχρεώσεις.
Θυμήσου την πρώτη και σημαντικότερη υποχρέωσή σου.
Και τον πατέρα μου τον είχες σαν αδερφό. Μη διανοηθείς να το ξεχάσεις.
Αυτός με είχε;
«Σαλόνι Ομορφιάς Γούντβαλ». Λέγομαι Σαρίς.
Ναι. Χαίρετε. Λέγομαι Τάισον Μίτσελ,
από την υπηρεσία «Μεγάλα Μπαλκόνια».
Τι λες τώρα. Επέστρεψε.
-Τι κάνεις, μωράκι μου; Πώς είσαι; -Καλύτερα τώρα. Πού σκατά ήσουν;
Στο τρέξιμο με δουλειές.
Ξέρεις, έχω δικό μου χώρο τώρα και είμαι καθηλωμένος.
Αρχίδια.
Πήρα τ' αρχίδια μου τώρα.
Θα σε ξαναπάρω, εντάξει;
Άδεια και δίπλωμα.
Να βλέπω τα χέρια σου.
Η άδεια είναι στο ντουλαπάκι.
Ποιος είναι ο Ντουάιτ Μανφρέντι;
-Τ' αφεντικό μου. -Ναι;
Βγες από το αυτοκίνητο.
Δεν είσαι υπό κράτηση,
αλλά για την ασφάλειά μου θα σε δέσω και θα σε παραμερίσω.
-Φοράς κάμερα; -Θες να γίνεις διάσημος;
-Αυτά είναι μαλακίες. -Ό,τι πεις.
Κάτσε.
Γαμώτο.
Δεν μπορείτε να ψάξετε χωρίς ένταλμα.
-Ποιος το λέει; -Tο Σύνταγμα.
Για δες τι βρήκα.
Μυρίζει ύποπτα, σαν μαριχουάνα.
Ήμαρτον. Δεν είναι δικό μου. Ούτε το αμάξι είναι δικό μου. Σ' το είπα.
Δηλαδή, λες ότι έχεις κλέψει το όχημα;
Εδώ Ντουάιτ. Αφήστε μήνυμα.
Ο τηλεφωνητής είναι πλήρης. Δεν μπορεί να δεχτεί άλλα μηνύματα.
-Χρειάζομαι κι άλλο τηλεφώνημα. -Κι εγώ ένα πεντικιούρ,
αλλά ατυχήσαμε και οι δύο.
Κλείσιμο της Ομάδας Ένα.
Δύο κρασιά Σασικάια του '94.
-Ένα Πίνο Γκρίτζιο. Κι ό,τι άλλο θέλουν. -Μάλιστα, κύριε.
-Περιποιήσου τους. -Ευχαριστώ, κύριε.
Είναι ωραίο να είσαι σπίτι.
Ασφαλώς, όχι υπό τέτοιες συνθήκες.
Συγγνώμη, δεν θυμάμαι τους μισούς.
Ποιοι είστε όλοι εσείς;
-Από εδώ η Στέλα. Η Στελίνα. -Η κόρη μου.
-Η Στέλα; -Ναι.
Από εδώ ο Ίθαν, ο σύζυγος της Στέλα.
-Χαίρω πολύ, Ίθαν. -Ξέρεις τον Τζο Τζούνιορ;
-Είσαι ολόιδιος ο πατέρας σου. -Ευχαριστώ.
-Καλό είναι αυτό. -Ευχαριστώ.
Έμορι, δεν έχουμε...
συστηθεί επίσημα.
-Είμαι ο σύζυγος της Τίνα. -Μιλήσαμε στο τηλέφωνο.
Σωστά. Μιλήσαμε στα γρήγορα.
Υπήρχε τηλέφωνο κι εκεί που ήμουν.
-Δεν κατάλαβα. -Απλώς λέω ότι θα μπορούσες να με πάρεις…
να ζητήσεις την ευχή μου πριν παντρευτείς την κόρη μου.
-Έχεις πολύ θράσος. -Είμαι της παλιάς σχολής, συγγνώμη.
Ήσουν κι εσύ απρόθυμος, το θυμάσαι;
-Αλλά πολύ εύκολος να βρεθώ. -Μάλιστα.
Δηλαδή, ήθελες να υπομείνει δαχτυλική έρευνα για την ευχή σου;
Εσύ σταμάτησες να επικοινωνείς.
Με συγχωρείς, Έμορι.
-Πεινάσατε; -Δεν ξέρω.
Τι κακό είχε το Μπομάντις κι οδηγήσαμε τόσο δρόμο;
-Σταμάτα πια. Κανείς δεν τρώει εκεί. -Γουόλτερ, αυτό είναι τετράστερο.
-Διεύρυνε τους ορίζοντές σου. -Είναι πολύ ωραίο, θείε.
-Θα άρεσε στον Τζόι. -Ναι.
-Ευχαριστώ. -Ραβιόλια φουά γκρα;
Ο θείος Τζόι θα στριφογυρνάει στον τάφο του.
-Τίνα! -Κάνω λάθος;
Αυτό δεν αφορά το τι θα άρεσε στον θείο. Ούτε καν το τι θα άρεσε σ' εμάς.
Αφορά το να φανεί ο Ντουάιτ σπουδαίος και τρανός.
Είναι ένα ωραίο μαγαζί. Αυτό είναι όλο. Μια χειρονομία.
Εντυπωσιαστήκαμε, σωστά, με τις ογκώδεις ανθοδέσμες...
και το χοντρό πορτοφόλι σου.
Όχι πως έχει σημασία, θείε, αλλά...
τακτοποίησες τον λογαριασμό για το Ανώτατο Κοιμητήριο;
Το εκτιμούμε, αλλά κανείς δεν σ' το ζήτησε.
-Ντενίς, δεν χρειαζόταν να το ζητήσετε. -Εντάξει. Προσπαθούσε να βοηθήσει...
Σωστά, γιατί όποτε χρειάστηκα βοήθεια, πρώτο τον μπαμπά μου σκεφτόμουν.
Μια πρόποση....
στον Τζο.
Είθε να αναπαυτεί εν ειρήνη.
Και στο...
να σβήσουμε το παρελθόν...
και όλοι ν' απολαύσουμε...
το παρόν, για όσο μπορούμε.
Εις υγείαν.
-Εις υγείαν. -Εις υγείαν.
-Συλλυπητήρια, θεία. Σ' αγαπώ. -Τίνα...
Δεν πειράζει, εσείς απολαύστε το δείπνο, εντάξει;
-Θα σε πάρω αύριο. Πάμε. Καληνύχτα, θείε. -Καληνύχτα, γλυκιά μου.
-Τι σ' αρέσει στο Ρέμινγκτον; -Τίποτα.
Ξεκούρασε το άλογο, Ρίτσι.
Χαίρετε. Άκουσα ότι κάνεις καριέρα ως βαρύμαγκας.
Έλα μου;
Η συμπλοκή στο φεστιβάλ;
Ινδιάνοι, ηλικιωμένοι, χασικλήδες. Και γαμώ τις συμμορίες.
-Περνιέσαι για ξερόλας; -Ήρεμα, αφεντικό.
Απλή, φιλική συμβουλή.
-Γκούντι, άντε, θα παίξεις; -Άραξε.
Άσε τη μουρμούρα, αφού δεν έχεις φύλλο.
-Όσα δεν ξέρεις, γεμίζουν βιβλίο. -Κρίμα που είναι στουρνάρι.
-Θα φάτε όλοι ανάποδες. -Σεμνά.
-Ορίστε, παίξε. -Έρχεται ο Στρατηγός.
Γεια σου, Τζέρι.
-Νίκο, Γκούντι, κυρίες μου. -Ντουάιτ.
-Ντουάιτ, πώς είσαι; -Καλά. Εσύ πώς είσαι, Νίκο;
-Θα μείνεις καιρό; -Όχι, γιατί;
Να τα μας. Δύο κιόλας.
Ακούω και τέταρτο;
-Χαρτομάντηλο; -Στις υπηρεσίες σας.
-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
Αυτός είναι τζέντλεμαν.
-Άντε πάλι. -Προσπαθείς να με ντροπιάσεις;
-Σε ντροπιάζω με το που εμφανίζομαι. -Ναι, σιγά.
-Ακόμα κι εδώ; -Βινς, έλα.
-Σ' αυτόν πες τα. -Τέλος.
-Πάμε. -Ευχαριστώ.
Έπρεπε να γίνεις ναυαγοσώστης.
Έλα, σπάσε. Θα πάρω κι άλλα από τα χρήματά σου.
Βινς, παλουκώσου.
Έμαθα μια λέξη στον στρατό, ξέρεις. Σέβας.
Σημαίνει σεβασμός.
«Στρατός».
Για την Ακαδημία Ντίκινσον μιλάς;
-Ναι. -Είναι στρατιωτική σχολή.
Ήμουν δόκιμος με βαθμό.
Λίγες επωμίδες δεν σε κάνουν και Τζορτζ Ουάσινγκτον, το ξέρεις, έτσι;
Θα μιλήσω στον γέρο σου.
Κοιμάται.
Κι όταν σε καλώ, να έρχεσαι αμέσως.
Τότε να πάρεις ένα κόκερ σπάνιελ, έρχονται κάθε φορά.
Κύριε. Με συγχωρείτε, κύριε.
Πρέπει να πάω στην τουαλέτα. Τώρα. Είναι επείγον, πρέπει να πάω.
-Ποιος σε εμποδίζει; -Κανείς, πού να πάω εδώ;
Όργανο, σε παρακαλώ. Πρέπει στ' αλήθεια να πάω.
-Αυτό είναι το κινητό σου; -Ναι, αυτό είναι.
-Ποιος είναι ο κωδικός; -Έλα τώρα...
Μη με κάνεις να παρακαλάω, όργανο.
0-5-1-9-4-4.
-Διάνα! Δείξ' του το μέρος. -Μετά χαράς.
Σε τι οφείλω την τιμή;
Ήθελα να ακούσω μια φιλική φωνή.
Θέλεις να...
βρεθούμε για καφέ ή κάτι άλλο;
Δεν μπορώ, είμαι στη Νέα Υόρκη.
Έφυγες από εδώ μετά την επέλασή σου στο φεστιβάλ;
-Είδα την κόρη μου. -Και πώς πήγε αυτό;
-Δεν πήγε. Δεν με άφησε να μιλήσω. -Λυπάμαι.
Θα ήταν ψέμα, αν έλεγα ότι εξεπλάγην.
Πέρασαν 18 χρόνια.
Συνέχισε να προσπαθείς. Θα αλλάξει γνώμη.
-Έτσι λες; -Πού να ξέρω εγώ;
Για όνομα.
Άκου, οι τύποι με το αέριο γέλιου...
κρύβουν περισσότερα απ' όσα βλέπεις εξ όψεως.
-Δηλαδή; -Όχι από το τηλέφωνο.
Άκου...
πρέπει να απαντήσω. Θα σε πάρω όταν γυρίσω, εντάξει;
Ναι, να προσέχεις.
Τάισον.
Εμπρός;
Τάισον, με ακούς;
Βάλ' του σακούλα.
Μίτσελ.
-Τάισον Μίτσελ. -Εγώ είμαι.
Ώρα για αναχώρηση.
-Πέρασες καλά; -Δεν κατάλαβα τίποτα.
Το σημειώνω. Την επόμενη φορά θα σε περιποιηθούμε πιο σκληρά.
Δεν θα υπάρξει επόμενη. Πού είναι το αμάξι μου;
Στη μάντρα της οδού Κινγκ.
Και το κινητό μου, φίλε. Μη με κάνεις έτσι.
Εδώ λέει ότι δεν είχες ούτε κινητό ούτε λεφτά.
Όπα, όταν ήρθα, είχα 1.200 δολάρια.
Αν ήμουν στη θέση σου, θα το έλεγα στο βύσμα μου.
Καλέσατε την οικία Μανφρέντι.
Παρακαλώ, αφήστε μήνυμα.
Ντενίς, είμαι ο Ντουάιτ.
Χαίρομαι που ακούω τη φωνή του αδερφού μου στον τηλεφωνητή.
Υπάρχουν πράγματα που ήθελα να πω κι έπρεπε να πω στην εκκλησία,
αλλά θα ήθελα να τα πω τώρα.
Έχω ετοιμάσει κάτι.
Πάει ως εξής.
Αδερφούλη μου, ήσουν γίγαντας.
Ένας μεγαλόσωμος άντρας που έκανε τα μικρά πράγματα,
εκείνα που πραγματικά μετράνε.
Ο συμπονετικός ακροατής.
Η χείρα βοηθείας.
Η χρυσή καρδιά.
Η φωνή της λογικής.
Ακέραιος σαν βράχος,
ήσουν πάντα παρών.
Όχι μόνο για την οικογένειά σου,
αλλά και για τη δουλειά που αγαπούσες.
Δεν ξέρω γιατί την αγαπούσες,
αλλά έτσι ήταν.
Τύποι σαν τον Τζο είναι δυσεύρετοι και πολύτιμοι.
Υπερβολικά γενναιόδωροι.
Ανταποκρίνονται σε καταστάσεις όπου οι άλλοι αποτυγχάνουν.
Φτιαγμένοι από οίκτο και άχτι.
Γεμάτοι από δύναμη αλλά και κουσούρια.
Δεν βάζουν βύσματα, στηρίζονται στα πόδια τους.
Δεν υψώνουν τον τόνο τους,
κατευνάζουν τα πνεύματα.
Δεν κρατούν κακία,
βγάζουν τον καλύτερο εαυτό των άλλων.
Δεν κάνουν επίδειξη,
βγαίνουν μπροστά.
-Καλησπέρα. -Μάνι.
Τι στον διάολο εννοούσες τις προάλλες;
Δεν ήσουν εσύ στη «Γη της Ογκαλάλα»;
Εγώ ήμουν, αλλά σε ρωτάω τι εννοούσες με εκείνη τη συμβουλή.
-Ξέρεις τη «Μαύρη Άσφαλτο»; -Όχι, συγκρότημα είναι;
Ούτε καν. Συμμορία μηχανόβιων.
Παράνομοι. Ο πατέρας μου είναι ο μπροστάρης τους.
-Σαν να λέμε ο αρχηγός της αγέλης; -Καλά, μην το γελάς.
Αυτοί ελέγχουν το αέριο γέλιου και δεν αστειεύονται.
Δηλαδή;
Δηλαδή θα σκοτώσουν όποιον τους σταθεί εμπόδιο.
Είναι αστείο, ξέρεις.
Έχω ξανασυναντήσει τέτοιους ανθρώπους.
Γκούγκλαρέ τους...
και μετά πες μου πόσο αστείο είναι.
Πες μου για τον Τάισον Μίτσελ.
Τον ξέρω ελάχιστα. Ελάχιστα.
Κι όμως, σ' έχει αποθηκευμένο στις ταχείες κλήσεις στο κινητό του.
Συνεργάζομαι με το αφεντικό του, τον Ντουάιτ Μανφρέντι.
Ο οποίος είναι;
Ό,τι χειρότερο μού έχει συμβεί.
Υποθέτω ότι ο σενιόρ Μανφρέντι είναι ο μεγαλύτερος κύριος.
Ναι.
Και ποια είναι...
η φύση των δραστηριοτήτων σας μαζί;
Ο όρος είναι «εκβιασμός».
Εκβιάζετε τον κόσμο;
Αυτός εκβιάζει εμένα.
Τι έχεις και το θέλει;
Τι θέλουν όλοι;
Λεφτά.
Λοιπόν, κάνει λάθος.
Ο σενιόρ Μανφρέντι, εννοώ.
Που προσπαθεί να πάρει τα δικά μου.
Θα χαρώ να του το μεταφέρω.
Και θα το κάνεις.
Αλλά όχι ακόμη.
Με συγχωρείτε, κυρίες μου.
-Να βοηθήσω, φίλοι; -Δικός σας είναι ο κοπρίτης;
Εξαρτάται. Φοράει λουράκι;
Είσαι ο Μιτς;
Ο Μιτς το πολυβόλο;
Δεν θέλω να χαλάσω την παρέα, αλλά πρέπει να μιλήσουμε.
Όχι, ευχαριστώ.
Δεν είναι διαπραγμάτευση.
-Πάρτε δρόμο από το μαγαζί μου. -Ορίστε;
Το θέλετε στη νοηματική;
Προτείνω, με κάθε σοβαρότητα,
να ηρεμήσεις.
Κι εγώ προτείνω, σ' αυτήν την επιχείρηση, στη γη Τσερόκι,
όπου δεν έχετε καμία εξουσία,
να πάρετε τους χοντρούς, λευκούς, πλαδαρούς κώλους σας έξω από εδώ.
-Τα λέμε σύντομα. -Ανυπομονώ.
Τι σκατά συμβαίνει;
ΜΑΥΡΗ ΑΣΦΑΛΤΟΣ
ΤΟΠΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΩΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
ΧΑΟΣ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, ΦΟΝΟΙ
ΔΙΑΚΙΝΗΤΗΣ ΥΠΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΖΩΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Είμαστε κλειστά.
Χρειάζομαι τριαντάφυλλα.
Τι κάνεις εδώ;
Ήθελα να μιλήσουμε.
-Τίνα, ξέρω ότι με μισείς. -Δεν σε μισώ, Ντουάιτ.
Σε λυπάμαι.
Πρέπει να με αποκαλείς με το μικρό μου;
Προτιμάς το «κύριε Μανφρέντι»;
Το «μπαμπά» ξέχνα το.
Τότε, Ντουάιτ.
Το παραδέχομαι, Ντουάιτ,
υπάρχει κάτι μέσα μου.
Μια μικρή σπίθα αγάπης για 'σένα.
Μα κάτι μου λέει να τη σβήσω μια και καλή.
Ελπίζω να μην το κάνεις.
Δεν αξίζεις τον χρόνο μου.
Και γιατί αυτό;
-Επειδή δεν έχεις μάθει τίποτα. -Κι όμως, θα έμενες έκπληκτη.
Έχω μάθει πολλά.
Σοβαρά;
Τότε, τι κάνεις στην Οκλαχόμα;
Είναι λίγο αργά για 'μένα να βρω νέα απασχόληση.
Ας τελειώνουμε, Ντουάιτ.
-Θέλω να πάω σπίτι στα παιδιά μου. -Μπορώ να τα δω, σε παρακαλώ;
Τίνα...
Υπάρχει κάποιος τρόπος...
να το αφήσουμε πίσω μας αυτό;
Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω πλέον, έτσι δεν είναι;
Ξέρεις, η μέρα μετά τα Χριστούγεννα ήταν πάντα μια ανακούφιση.
Κι αυτό ίσχυε για κάθε γιορτή,
για κάθε μεγάλη μέρα.
Μαθαίνεις να φοβάσαι τις χαρμόσυνες μέρες...
και η ζωή σου γίνεται άνω-κάτω.
Δεν θέλω να μιλήσω γι' αυτό, ας πούμε για τον θείο Τζο. Αιωνία η μνήμη του.
Ναι.
Θα προτιμούσες να πέθαινα εγώ;
Όχι.
Αλλά ο θείος Τζόι...
είχε παρκάρει έξω από τον χορό αποφοίτησής μου στο Ελ Καρίμπ.
Πίνοντας μπύρες για τρεις ώρες για να με προσέχει.
Η μαμά μού έδωσε τα κοσμήματά της.
Και η θεία Τζοάν έφερε την Άννα Μπι από το Style Inn...
για να μου φτιάξει τα μαλλιά και να με βάψει.
Εσύ...
δεν μας έδωσες τίποτα.
Τίποτα.
Μόνο εμπόδια...
-και υποχρεώσεις... -Το ξέρω.
...να εκκρεμούν.
Κι όταν έφυγες, η μαμά ήταν σχεδόν άφραγκη.
Ο Νίκο Μπουγκλιόσι, «Το Πακέτο», ήταν ο μόνος...
που ερχόταν να δει πώς τα περνάμε.
-Τον θυμάσαι; -Ναι.
Μόλις τον είδα στο νοσοκομείο.
Μια Τρίτη βράδυ...
που η μαμά είχε διπλή βάρδια, έμαθα με τον χειρότερο τρόπο γιατί τον αποκαλούν...
Γιατί τον αποκαλούν πώς;
Τίποτα.
Όχι, δεν είναι τίποτα. Μισό λεπτό.
Δεν είναι τίποτα. Περίμενε.
Πώς τον αποκαλούν;
-«Το Πακέτο»; -Ξέχνα το.
Τι προσπαθείς να μου πεις;
Δεν θέλω να μιλήσω γι' αυτό. Ούτε καν να το σκεφτώ. Εντάξει;
Σε ικετεύω, πες μου.
-Όχι. -Πες μου τι συνέβη.
Δεν είναι τίποτα. Ξέχνα το.
-Δεν μπορώ. -Σε παρακαλώ.
Τίνα, σε παρακαλώ.
-Απλώς πες μου. -Όχι.
Σου ζητάω...
να μου υποσχεθείς...
πως δεν θα κάνεις τίποτα.
Ευχαριστώ.
Επιτέλους ήρθαν.
Πώς τα πας;
Τι ευχάριστη έκπληξη.
Εγώ...
προσπαθώ δυναμικά.
Μια χαρά.
Πού είναι οι υπόλοιποι;
Ο Τσίκι, ο Νίκο;
Έφυγαν, πήγαν στο κλαμπ.
Πώς τα πας; Είσαι καλά;
Πολύ καλά.
Σου έφερα αυτό από την αγρυπνία του αδερφού μου.
Λυπάμαι που συνέβη αυτό.
Ξέρω πως θα ήσουν εκεί, αν μπορούσες.
Με δουλεύεις;
Φυσικά.
Σκεφτόμουν τις προάλλες, Πιτ, ότι όταν ήμουν στη στενή,
συνήθιζα να σκέφτομαι τις παλιές, καλές μέρες...
και τους φίλους, την οικογένεια.
Ωραίες εποχές.
Όταν επιτέλους βγαίνεις έξω και κοιτάς τριγύρω,
συνειδητοποιείς ότι οι παλιές, καλές μέρες...
δεν ήταν και τόσο καλές τελικά.
Ναι. Είναι τρόπος προσαρμογής.
Σίγουρα. Τρόπος προσαρμογής.
Επειδή τώρα συνειδητοποιώ τι έχασα.
Το να δω την κόρη μου να μεγαλώνει,
να γίνεται γυναίκα,
να παντρεύεται.
Και τα έκανε όλα αυτά χωρίς εμένα να την προστατεύω.
Κι αυτό...
με σκοτώνει.
Επειδή αυτό κάνει ένας καλός πατέρας.
Προστατεύει αυτούς για τους οποίους είναι υπεύθυνος.
Αυτούς που αγαπάει.
Κι έπειτα...
είσαι εσύ.
Ορκίστηκες...
στην ψυχή της μητέρας σου ότι θα πρόσεχες τη γυναίκα μου,
το παιδί μου.
Το ορκίστηκες.
Και μετά αυτός ο Νίκο...
Το ήξερες;
Ποιο; Για ποιο πράγμα μιλάς, γαμώτο;
Δεν σε πιάνω.
Το...
ήξερες...
γαμώ...
το κέρατό μου;
Δεν το ήξερες.
Τι να ήξερα;
Στο «Οργισμένο Είδωλο».
Λέει «Δεν ξέρω αν θα τον χύσω ή θα πυγμαχήσω».
-Ποιος μοιράζει; -Ο Βινς.
-Μόλις μοίρασα, γαμώτο. -Μοίρασες;
Την πόρτα.
Την κόρη μου, γαμώτο;
Ντουάιτ!
Έλα τώρα!
Φτάνει πια, θα τον σκοτώσεις.
Την κόρη μου.
Την κόρη μου, ρε αρχίδι.
Πού πας;
Καθαρίστε εσείς.
Απόδοση Διαλόγων | TvJunkia Team |
MaF - Tolenia - Μajuni DonLuke - Grimes - Aquamarine
Επιμέλεια Διαλόγων | MaF |
Στο επόμενο...
Ξέρω ότι είναι φίλος σου, μπαμπά, αλλά για όνομα...
Τι θα κάνουμε με τον Ντουάιτ;
Κύριε Μανφρέντι.
Κύριε, το παρακάνετε.
Όταν θα το παρακάνω, δεν θα το πάρεις καν χαμπάρι.
Έτσι ηρεμείς εσύ τα πράγματα;
Ποτέ δεν είπα ότι είμαι διπλωμάτης.
Θα ήθελα να σας ρωτήσω για τον Ντουάιτ Μανφρέντι.
Ό,τι κι αν κάνεις, πρέπει να σταματήσεις.
Βρείτε μας στο Facebook Τα TvJunkια! (Tv Series - Ξένες Σειρές)
Αν θες να βοηθήσεις, έλα στην παρέα μας. | tvjunkia@gmail.com |