Official YIFY movies site: YTS.LT
ΟΝΕΙΡΑ ΤΡΑΙΝΩΝ
Κάποτε υπήρχαν περάσματα στον παλιό κόσμο.
Παράξενες διαδρομές, κρυφά μονοπάτια.
Έστριβες σε μια γωνιά και ξαφνικά βρισκόσουν αντιμέτωπος
με το μεγάλο μυστήριο, το θεμέλιο των πάντων.
Και παρότι ο παλιός αυτός κόσμος έχει πια χαθεί,
παρότι έχει διπλωθεί σαν φύλλο χαρτί και φυλαχτεί κάπου,
ακόμα νιώθεις τον αντίλαλό του.
Όλα εντάξει!
Τον έλεγαν Ρόμπερτ Γκρέινιερ,
κι έζησε πάνω από 80 χρόνια κοντά στο Μπόνερς Φέρι στο Άινταχο.
Στον καιρό του, ταξίδεψε δυτικά, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τον Ειρηνικό,
αν και ποτέ δεν αντίκρισε τον ωκεανό,
και ανατολικά ως την πόλη Λίμπι,
εξήντα χιλιόμετρα μέσα στη Μοντάνα.
ΦΡΑΪ, ΑΪΝΤΑΧΟ
Όταν τον έστειλαν μόνο στην πόλη Φράι του Άινταχο,
ήταν έξι ετών, ίσως κι επτά.
Ποτέ δεν έμαθε τη χρονιά ή τη μέρα γέννησής του.
Ποτέ κανείς δεν του είπε πώς είχε χάσει τους γονείς του.
Μία από τις πρώτες αναμνήσεις του ήταν η μαζική απέλαση
εκατό οικογενειών Κινέζων από την πόλη.
Ο Γκρέινιερ είχε σαστίσει από την ευκολία της βίας.
Έλα εδώ πάνω.
Σε παρακαλώ, νεαρέ.
Κόπηκα πίσω από το γόνατο από αυτό εδώ το θηρίο.
Και ομολογώ ότι ξέρω ότι με σκότωσε.
Υπήρχαν κι άλλες αναμνήσεις που έδιωχνε από τον νου του όποτε προέκυπταν.
Παράτησε το σχολείο αφού μπήκε στην εφηβεία,
και τα επόμενα είκοσι χρόνια πέρασαν χωρίς κατεύθυνση και σκοπό.
Ένιωθε ότι τίποτα δεν του κέντριζε το ενδιαφέρον
μέχρι, δηλαδή, που γνώρισε την Γκλάντις Όλντιν.
Η Γκλάντις τού συστήθηκε λες και ήταν κάτι συνηθισμένο για γυναίκες.
Γεια.
Ίσως και να ήταν.
Γεια.
Δεν σε έχω ξαναδεί εδώ.
Όχι, δεν έχω...
- Πρώτη φορά; - Ναι, με έφερε ο ξάδερφός μου.
Η γυναίκα του είναι πολύ...
Με λένε Ρόμπερτ.
Γκλάντις.
- Χαίρω πολύ. - Χαίρω πολύ.
Ανακάλυψε ότι η εκκλησία τον ενδιέφερε πιο πολύ από ποτέ.
Δεν πέρασαν τρεις μήνες, κι έγιναν αχώριστοι.
Τώρα νιώθω ότι μπορώ να καταλάβω ό,τι υπάρχει.
Τι σκέφτεσαι;
Να...
Σκεφτόμουν ότι πρέπει να παντρευτούμε.
Τι;
Είμαστε παντρεμένοι.
Θέλουμε μόνο μια τελετή για να το αποδεικνύει.
Και η καλύβα μας πρέπει να έχει ένα παράθυρο να βλέπει στο ποτάμι.
Εντάξει.
Θέλουμε και σκύλο.
Πάντα ήθελα σκύλο.
Εντάξει.
Άνοιξε την πόρτα. Άντε.
Εντάξει.
- Γεια σας. Περάστε. - Τι υπέροχο σπίτι έχετε.
Να περάσω;
Δες εδώ μέρος.
- Το κρεβάτι θα είναι εδώ. - Θα βλέπει εδώ. Και...
- Το παράθυρο; - Ναι, εδώ.
Κι άλλο ένα εδώ.
Θέλω να πεις το όνομά μου άλλη μία φορά.
Λατρεύω να το ακούω από τα χείλη σου.
Τον ήχο του.
Ρόμπερτ.
Ξαφνικά, η ζωή έβγαζε νόημα για τον Γκρέινιερ,
λες και πάλευε να πάει ανάποδα
και τώρα είχε στρίψει και πήγαινε με το ρεύμα.
Το ζευγάρι έχτισε μια καλύβα σε τέσσερα στρέμματα, και πλάι στον ποταμό Μόγιε,
ξεκίνησε την κοινή του ζωή.
Εκείνα τα χρόνια, η δουλειά του Γκρέινιερ τον έστελνε μακριά.
Δούλευε με άντρες από μακρινά μέρη
που δεν είχε ξανακούσει.
Μέρη όπως η Σαγκάη κι η Τσατανούγκα.
Το έβρισκε παρήγορο πόσο εύκολα τα έβρισκαν μεταξύ τους
και γίνονταν προσωρινή οικογένεια.
Μα τότε, το καλοκαίρι του 1917,
δούλευε στην κατασκευή της γέφυρας στο φαράγγι Ρόμπινσον
για τους Σιδηροδρόμους Σποκέιν.
Δεν είχε ξαναδουλέψει με εργάτες σιδηροδρόμων,
κι ευχήθηκε να μην το είχε κάνει.
Λοιπόν, παιδιά, εκεί είναι.
- Ο πιτσιρικάς στη δοκό. - Να τος.
Άντε. Πιάστε τον.
Φέρτε τον εδώ.
Πάμε.
Φέρτε τον.
Τι έκανε;
Άντε.
- Πού 'σαι; - Σταθείτε.
Μα τι έκανε;
Ένα, δύο...
Φέρτε τον εδώ. Έτσι μπράβο.
Φέρτε τον εδώ. Φέρτε τον.
Τι έκανε;
Δεν έχω ιδέα.
Τι; Όπα.
- Αμάν... - Τι κάνει;
Παιδιά, δείξατε στην κοιλάδα ποιος είναι το αφεντικό.
Βοηθήσατε να σωθεί η εταιρεία.
Για να περάσεις το φαράγγι έκανες 18 χλμ.
Εσείς ανοίξατε ένα νέο κομμάτι της χώρας.
Δεν είναι δα κι οι Πυραμίδες,
μα νομίζω ότι πετύχατε κάτι πραγματικά απίστευτο.
Πολλά χρόνια μετά, μια γέφυρα από μπετόν κι ατσάλι
θα χτιζόταν 16 χλμ. πιο πάνω,
καθιστώντας αυτήν άχρηστη.
Τώρα,
ας δούμε αν αντέχει.
Μου έλειψες.
Γεια σου.
Γκλάντις.
- Θεέ μου. - Ναι.
Μόλις την κοίμισα.
Είναι...
Πήγαινε να τη δεις.
Μεγάλωσε πολύ.
Αρχίζει να σου μοιάζει.
Τουλάχιστον μοιάζει σε κάποιον από μας.
Δεν έσπασες κανένα δάχτυλο;
Δεν νομίζω.
Δεν σε περίμενα τόσο σύντομα.
Δεν σταμάτησα να περπατάω μέχρι να φτάσω εδώ.
Εδώ δες.
Δεν περίμενα τόσα πολλά μετά από όσα έστειλες.
Πετύχαμε ένα εύκολο σημείο στο τέλος.
Θα κάνουμε τσιμπούσι απόψε.
Μην μπεις σε κόπο.
Όχι, πάμε. Έλα να σου δείξω κάτι.
Είδες κανέναν από τους παλιούς;
Ναι. Είδα καναδυό από το έργο στο Όρεγκον.
Είπαν καμιά καλή ιστορία;
Ναι. Είπαν καλές ιστορίες, άσχετα αν ήταν αλήθεια ή όχι.
Κοιτάει το κερί. Δες.
Εδώ δες. Βλέπεις;
Ωραίο δεν είναι;
Αγάπη μου.
Ναι.
Θες να σε ταΐσω;
Δώσε λίγο κοτόπουλο.
Έλα τώρα.
- Δεν πάμε για ύπνο; - Ναι.
Πώς σου φαίνεται;
Περίεργη κούνια.
Παγίδα για ψάρια είναι.
Κούνια.
Ρόμπερτ...
Ξύπνησε;
Έκλαιγε;
Όχι πολύ.
Απλώς ξύπνησε και πεινούσε.
Ξέρεις τι σημαίνει το κλάμα της;
Τις περισσότερες φορές.
Πόσα λες να ξέρει;
Δεν ξέρω.
Όσα ένα κουτάβι;
Ένα κουτάβι μπορεί να ζήσει μόνο του όταν αποθηλάσει.
Το μωρό δεν το κάνει αυτό αφού αποθηλάσει.
Ένα σκυλί ξέρει πιο πολλά από ένα μωρό μέχρι το μωρό να μιλήσει,
και μάλιστα με πολλές λέξεις.
Κι ένα οικόσιτο σκυλί ξέρει λέξεις.
Όσες ένα μωρό τουλάχιστον.
Ποιες λέξεις;
Θέλω να ακούω τη φωνή σου.
Λοιπόν. Το "φέρε"
και το "έλα".
"Ξάπλωσε" και "κάτσε"
και "κάνε τούμπα".
Ξέρει τις λέξεις από ό,τι ξέρει να κάνει.
Λες να ξέρει ότι είμαι ο μπαμπάς της;
Φυσικά και το ξέρει.
Βαθιά μέσα της το ξέρει.
Κι ας μην ξέρει ότι το ξέρει ακόμα.
Μην ανησυχείς.
Έχεις καιρό για να γίνεις ο μπαμπάς της.
Χαίρομαι που είσαι εδώ.
Δεν θέλω να εξαφανιστείς.
Ορίστε.
Ναι.
- Όχι. Μην το φας. - Μυρίζει ωραία;
Συγγνώμη. Ένα λεπτό.
Να βάλω το χέρι στην τσέπη;
Τι λες;
Μόλις ο Γκρέινιερ συνήθιζε να είναι σπίτι,
ξεκινούσε πάλι η εποχή της υλοτομίας, κι έπρεπε να ξαναφύγει.
Η δουλειά του ήταν γεμάτη περιπλανώμενους,
οι πιο πολλοί άστεγοι, χωρίς οικογένεια.
Πήγαιναν από έργο σε έργο, πολιτεία σε πολιτεία, όπου υπαγόρευε η δουλειά.
Κι αν και δεν άφησαν το σημάδι τους στον κόσμο,
άφησαν το αποτύπωμά τους στον Γκρέινιερ.
Κάποτε δούλευε πλάι σε κάποιον δύο ολόκληρους μήνες χωρίς να πουν λέξη.
Είπα "Φίλε, όσο κι αν τη σκαλίζεις, χρυσό δεν βρίσκεις".
Εσύ, κύριος; Έχεις πάει στην Καλιφόρνια;
Δεν υπάρχει μέρος στον κόσμο να βρει κανείς ησυχία;
Αυτά ήταν τα μόνα λόγια που τον άκουσε ο Γκρέινιερ να λέει.
Δεν τα ξέχασε ποτέ.
Ένας άλλος ήταν ο Χανκ Χίλι, που έφτιαξε το σπίτι του σε έναν κορμό.
Και με παρηγορεί, κατάλαβες; Έχω ένα πρόβλημα...
Ήταν ο Απόστολος Φρανκ,
ένας ξυλοκόπος που μιλούσε για τη Βίβλο με τόση εξοικείωση
λες και ήταν εκεί όταν γράφτηκε.
Σαν τον γερο-Βαλαάμ της Βίβλου.
Ενίοτε ο Θεός βρίσκει περίεργους τρόπους για σου πει αυτό που πρέπει.
Άλλες φορές σου μιλάει ένας γάιδαρος, άλλες ένας άσχετος.
Ήμουν στη Νεμπράσκα. Ο Κύριος μίλησε στην καρδιά μου, είπε να πάω στην Όμαχα.
Όταν κατέβηκα από το τρένο, η ταμπέλα έλεγε "Οπελάικα".
Λέω "Οπελάικα;"
Και κατάλαβα ότι δεν έβλεπα καλά.
Δοξάστε τον Θεό, και αλληλούια.
Αυτό ήταν.
Κατάλαβες τι λέω γενικά;
Ο Θεός άγγιξε τον γοφό του.
Και την υπόλοιπη ζωή του, ο Ιακώβ κούτσαινε.
Ο Ιακώβ ήταν πολυτεχνίτης.
Έκανε τις δουλειές του χωρίς βοήθεια από κανέναν.
Μα στο τέλος, δεν ήταν αυτό που...
Ποιος είναι;
Συγγνώμη, κύριοι. Συγγνώμη που διακόπτω.
Είναι εδώ κάποιος Σαμ Λάβιν από το Νέο Μεξικό;
Γνωστός κι ως Ελαφοτόμαρος Σαμ
στη νότια Αριζόνα και στην Καλιφόρνια.
Προσπαθώ πολύ καιρό να τον βρω
για να του δώσω ένα μήνυμα.
Να πάρει η ευχή.
Έλεος! Σιγά.
Θεέ μου.
Τι διάολο;
Πυροβόλησε τον αδερφό μου,
τον Μάρτιν Μπράουν, εν ψυχρώ, στο Νέο Μεξικό,
στις 5 Αυγούστου του '93.
Λόγω του χρώματος του δέρματός του.
Αν σας προσέβαλα με ό,τι έκανα εδώ,
ας το λύσουμε προτού φύγω.
Δεν σκοπεύω να ανησυχώ και να φυλάγομαι μια ζωή.
Καλώς.
Συγγνώμη που σας διέκοψα τη δουλειά.
Μεγάλα δέντρα. Δεν ήξερα ότι μεγαλώνουν τόσο.
Στην καρδιά των έργων ήταν ο Αρν Πιπλς,
ένας αλανιάρης αγνώστου προελεύσεως
με περιστασιακή, μα πολύ συγκεκριμένη χρησιμότητα.
Κλείστε τα αυτιά όσοι είστε από Μινεσότα.
Σας είπα ότι δεν θα πιάσει.
- Μην το αγγίξετε. - Καλά. Εντάξει.
Μην το στραβοκοιτάξετε καν.
Ήταν ο πιο γέρος στα πιο πολλά έργα,
πολυλογάς, και πάντα απέφευγε τη σκληρή δουλειά.
Δώστε μου το τσεκούρι να κάνετε διάλειμμα.
Αν πιαστώ εγώ, το πρωί τα πριονίδια ακόμα θα πετάνε από χθες.
Είμαι γεννημένος για καλοκαίρι.
Τα γρανάζια μου γυρνάνε στους 38 βαθμούς Κελσίου.
Έτσι μπράβο.
Όλα αυτά για λίγη βροχή.
Τον καιρό μου, δουλεύαμε μέρα-νύχτα, όχι μόνο όποτε βόλευε.
Παλιά, τρυπούσαμε τους κορμούς με αρίδες.
Περιμέναμε και μια βδομάδα να πέσουν τα θηρία από τον αέρα.
Και τότε έπεφταν όλα μαζί με τη μία.
Διπλάσια σε μέγεθος από αυτά εδώ τα δέντρα.
Δούλευα σε μια κορφή στην Αριζόνα που ήταν λες και ήταν δίπλα στον ήλιο.
Το θερμόμετρο έλεγε 46,6 βαθμούς.
Και κάθε βαθμός μετρούσε για δέκα.
Υπό σκιά μάλιστα.
Και δεν υπήρχε σκιά.
Ανεβαίνει. Έρχεται.
Αν ο Θεός ήταν σεκόγια
Θα προσπαθούσες να Τον κόψεις;
Ή θα σκαρφάλωνες στα κλαδιά Του Για να κοιτάξεις από ψηλά;
Αν ο ποταμός ήταν τα δάκρυα Αυτών που έχουν χαθεί...
Κόψε το τραγούδι. Θέλω να κοιμηθώ.
- Κοιμήσου, ρε Αρν. - Σταμάτα να τραγουδάς!
Αρν.
Δεν τραγουδάω άλλο.
Όχι.
Είπες στον Έντριεν ότι οι σκηνές είναι από τον Εμφύλιο;
Ακριβώς. Από το πεζικό των Βορείων.
Μετά, τις πήρε το ιππικό των ΗΠΑ για τους πολέμους με τους Ινδιάνους.
Αυτά τα πανιά υπηρέτησαν πιο πολύ από τους ανθρώπους που κοίμισαν.
Σκληρό καραβόπανο, μα θα αντέξουν καιρό αφού φύγουμε.
Τι σε κρατάει ξύπνιο;
Αρν, νομίζεις ότι...
τα κακά που κάνουμε μας ακολουθούν μια ζωή;
Δεν ξέρω.
Έχω δει κακούς στην κορυφή και καλούς να υποφέρουν.
Αν έβγαζα άκρη,
θα κοιμόμουν πλάι σε κάποια πιο όμορφη από σένα.
Πώς το λένε το τραγούδι που έλεγες;
Δεν έχει όνομα. Έτσι μου ήρθε.
Τραγούδα λίγο ακόμα.
Όχι. Μην τσαντιστούν τα παιδιά από τη Μινεσότα.
Για μισό λεπτό. Εγώ...
Ορίστε.
Τα συνεργεία πήγαιναν όλο και πιο βαθιά στο δάσος σε κάθε δουλειά.
Ο κόσμος είχε ακόρεστη όρεξη για ξυλεία.
Δούλευαν από το ξημέρωμα έως το δείπνο,
κόβοντας ερυθρελάτες, κέδρους, λάρικες, ελάτες και λευκά πεύκα,
αλλάζοντας ριζικά την όψη των βουνοπλαγιών στην πορεία.
Ένας καλός πριονιστής μπορεί να κρίνει σωστά πώς θα πέσει το δέντρο 99 φορές,
μα η 100η να αλλάξει τα πάντα.
Δέντρο! Σιγά!
- Βοήθεια! - Προσοχή!
Βοήθεια!
- Φέρτε βοήθεια! - Βοήθεια!
Βοήθεια!
Ορίστε.
Τώρα δεν θα αφήσουν τον κόσμο χωρίς κάτι να δείχνει ότι ήταν εδώ.
Διάολε.
Μακάρι να μας έδινα μια μέρα εκτός, μα είναι η εταιρεία.
Ο πόλεμος δεν παύει να θέλει ελάτες επειδή είχαμε μια άσχημη μέρα.
Ο Γκρέινιερ ανησυχούσε όλο και πιο πολύ ότι κάτι τρομερό τον ακολουθούσε,
ότι θα τον έβρισκε εκεί ο θάνατος,
μακριά από το μόνο μέρος όπου ήθελε να είναι.
Γεια...
Τι έχεις εκεί;
Ένα κουκουνάρι.
Ένα κουκουνάρι;
Έχω ένα κουκουνάρι.
Πάμε να πάρουμε την κότα;
Κοίτα, να μία.
Κοτούλα εκεί.
Έλα εδώ, κοτούλα.
- Μπαίνουν μέσα. - Μπαίνουν μέσα.
- Μπαίνουν μέσα! - Κοτούλες!
- Κότες! - Κότες!
Κότες!
Θα κοιμηθούν στο κρεβάτι σου και θα σου φάνε το φαγητό.
Είναι άλλος άνθρωπος όποτε τη βλέπω.
Νιώθω ότι χάνω τη ζωή της.
Κι εγώ έτσι νιώθω.
Περνάει πολύ γρήγορα.
- Θες να ρίξεις; - Όχι.
Τα ελάφια θέλουν να ρίξουν.
Γκλάντις.
Μη ρίξεις.
Μη μου ρίξεις.
Συνέχισε τον θόρυβο, και θα δεις.
Καλό.
Αν ερχόμασταν μαζί σου;
Στη δουλειά.
Στη δουλειά;
Τι...
Εγώ θα βοηθούσα.
Θα έβγαζα λεφτά πλένοντας ρούχα.
Τώρα η μικρή δεν θέλει πολύ κυνήγι.
Ξέρω ότι θα βοηθούσες.
Μου είπες ότι κι άλλοι είχαν τις γυναίκες τους.
Όχι άλλοι. Μόνος ένας γέρος.
Και το ζευγάρι από Καλιφόρνια;
Ο Ντικ Κλίντον εξαφανίστηκε μετά από μια βδομάδα.
Κι άλλωστε δεν είχαν καν παιδάκι.
Είναι...
Είναι πολύ επικίνδυνο.
Απλώς προσπαθώ να βρω λύση.
Το ξέρω.
Ο Γκρέινιερ προσπάθησε να βρει δουλειά κοντά στο σπίτι,
κάνοντας δουλειές του ποδαριού.
Μα ο πόλεμος είχε τελειώσει, κι οι καλοπληρωμένες δουλειές σπάνιζαν.
- Συγγνώμη για την αναμονή. - Δεν πειράζει.
Ωραία.
Ορίστε.
Ωραία. Ευχαριστώ πολύ.
- Ευχαριστώ. - Ευχαριστώ.
Αν με χρειαστείς, ξέρετε πού να με βρεις.
Τα οικονομικά τους ήταν πιο στενά από ποτέ.
Κι αν και δεν το ήξερε τότε,
πάντα θα αναπολούσε αυτές τις μέρες ως τις πιο ευτυχισμένες.
Τι έχεις εκεί;
Αυγά.
Ναι, είναι κάτι σαν αυγό.
Ορίστε.
Κουράστηκες, Κέιτι; Έτοιμη για ύπνο;
Ναι.
Μεγάλωσες πολύ.
Σε λίγο θα με κουβαλάς εσύ.
Ίσως υπάρχει καλύτερος τρόπος.
Να κάνουμε τη γη μας φάρμα.
Να καλλιεργώ τα διπλάσια απ' ό,τι τώρα.
Αν το κάναμε αυτό και βγάζαμε αρκετά για ένα μικρό πριστήριο,
θα ήσουν σπίτι πιο συχνά.
Να παίρναμε ένα άλογο ή ένα μουλάρι με πίστωση.
Ναι, με πίστωση.
Το πριστήριο θέλει πιο πολλή δουλειά ξέρεις.
Δεν είναι τόσο φτηνό, μα...
Ναι, δεν είπα το αντίθετο.
Όχι, μα είναι καλή ιδέα.
- Είναι καλή ιδέα. - Ναι.
Έλα, Κέιτι. Θα πεις γεια;
Κέιτι, κοίτα. Έτοιμη;
Θα φύγω.
- Εντάξει. - Σ' αγαπώ.
Θα μου λείψεις.
Κι εγώ σ' αγαπώ. Εντάξει.
Έλα, Κέιτι. Πες γεια στον μπαμπάκα.
Κέιτ. Έλα.
Κέιτι, άσ' το κάτω.
Συγγνώμη. Ψάχνω τον εργοδηγό.
Συνέχισε προς τα κει.
Ευχαριστώ.
Έβγαζε τέσσερα δολάρια τη μέρα γενικά, μείον τα έξοδα για όσα παρείχε η εταιρεία.
Με την Γκλάντις σκέφτηκαν ότι μετά από μια μεγάλη δουλειά,
θα είχαν αρκετά λεφτά για ένα πριστήριο στο σπίτι.
Θα πάτε και σε άλλο έργο ή τελειώσατε για τη σεζόν;
Δεν μπορώ να αποφασίσω. Ποτέ δεν χαίρομαι όταν τελειώνει η δουλειά.
Με πιάνει ανυπομονησία.
Είναι σκληρή δουλειά, κύριοι, και για το σώμα μα και για την ψυχή.
Κόβουμε δέντρα που υπάρχουν εδώ και 500 χρόνια.
Σου ταράζει την ψυχή είτε το παραδέχεσαι είτε όχι.
Θα έχω 200 δολάρια αύριο.
Δεν έπαθε τίποτα η ψυχή μου. Απολύτως.
Επειδή εσείς από τη Μινεσότα δεν έχετε ιδέα από ιστορία.
- Τόσο παλιά είναι τα δέντρα; - Κάποια και πιο παλιά ακόμα.
Ο κόσμος είναι περίτεχνα συνυφασμένος, παιδιά.
Κάθε κλωστή που τραβάμε επηρεάζει το ευρύτερο σχέδιο.
Είμαστε σαν παιδιά, και βγάζουμε βίδες από τον τροχό του λούνα παρκ
λες και είμαστε θεοί.
Βλακείες. Έχω πάει στην Ουάσινγκτον.
Έκοβα δέντρα ως τον Καναδά και πάλι πίσω.
Υπάρχουν δέντρα να κόβουμε για 1.000 χρόνια.
Όταν κοπεί το τελευταίο,
το πρώτο θα έχει μεγαλώσει όσο αυτά που υπάρχουν εδώ.
Κι εγώ έτσι σκεφτόμουν όταν ήμουν νέος.
Έτσι ακριβώς.
Θα συνεχίσεις, Ρόμπερτ; Ή τα μαζεύεις, και σπίτι;
Τα μαζεύω. Πάω σπίτι.
Μου έλειψε η γυναίκα μου. Και το παιδί μου.
Πώς τη λένε; Την κυρά σου.
Γκλάντις.
Ουαλικό. Όνομα ευγενών.
Λογικό. Αν την ήξερες.
Τα παλιά ονόματα έχουν δύναμη.
Ευλογημένοι όσοι τα έχουν.
Εσύ έχεις οικογένεια κάπου;
Οικογένειά μου είναι...
όπου υπάρχουν χαμόγελα.
Δεν έχω πάει κάπου όπου να μην έχω οικογένεια.
Εκτός από το Κάνσας. Η πολιτεία είναι γεμάτη βάρβαρους τρελούς.
Χαίρομαι που είσαι εδώ.
Δεν συναντάω πολλούς πάνω από μία φορά στη ζωή μου.
Το θεωρώ ευλογία όταν τους ξαναβλέπω.
Δεν ξέρω πού πάνε τα χρόνια, Αρν.
Ναι... Αν μάθεις, πες το μου κι εμένα.
Θέλω να ζητήσω πίσω μερικά.
Φαινόταν ότι ο Αρν Πιπλς θα έφευγε από τον κόσμο
σε σύννεφο καπνού με έναν τερατώδη θόρυβο.
Μα αυτός έφυγε διαφορετικά.
- Βοήθεια κάποιος! - Βοήθεια!
- Ποιος είναι; - Τραυματίας!
Αρν!
Αρν;
- Το κλαδί-φονιάς. - Αρν.
Αρν; Μ' ακούς;
Καλά είμαι. Απλώς...
Βοηθήστε με να σηκωθώ.
Ωραία. Αργά.
- Νερό. - Είδα την αδερφή και τον άντρα της.
Εδώ ήταν. Προς τα πού πήγαν;
Αρν...
Άρχισε να παθαίνει ζαλάδες
και τις επόμενες μέρες ήταν αφηρημένος και ξεχνούσε,
ξεχνώντας και το όνομά του, προτού τελειώσουν όλα.
Το ακούς αυτό;
Πανέμορφο δεν είναι;
Πανέμορφο.
Ποιο πράγμα, Αρν;
Τα πάντα.
Το καθετί.
Ο Αρν Πιπλς ήταν φίλος μου.
Έλεγε ότι το δέντρο είναι φίλος...
αν το αφήσεις ήσυχο.
Μα μόλις βάλεις τη λεπίδα, ξεκινάς έναν πόλεμο,
και το δέντρο είναι φονιάς.
Μα δεν τα είχε βάλει με το δέντρο.
Ένα πρέμνο ήταν.
Δεν...
Δεν ξέρω τι να καταλάβω από αυτό.
Στο όνομα του Ιησού...
- Αμήν. - Αμήν.
Αν κι ο Γκρέινιερ είχε δει συχνά θάνατο, δεν είχε ξαναχάσει κάποιον τόσο κοντινό.
Άρχισε να νιώθει έναν τρόμο
ότι το πρέμνο προοριζόταν για εκείνον.
Ότι τον καταδίωκε κάποια τιμωρία.
Ρόμπερτ;
Τι είναι αυτό;
Θεέ μου.
- Ελάτε να δείτε. - Πού είναι αυτό;
Εκεί πάμε;
Δεν είναι μακριά.
- Αμάν. - Ποπό.
Τι είναι αυτό;
Μαίρη!
Μαίρη, είδες την Γκλάντις;
Όχι;
Γκλάντις!
Επί δυο βδομάδες, έψαχνε σε κάθε πόλη της περιοχής
να βρει την Γκλάντις και την Κέιτ.
Τέσσερα πενήντα.
Μη βρίσκοντάς τες πουθενά,
επέστρεψε στη γη του για να περιμένει να γυρίσουν.
Μισό λεπτό.
Για σένα.
Ευχαριστώ.
Εκεί.
Νερό!
Νερό;
Θα ποτίσεις για τη μαμά;
Δεν το βρίσκεις υπερβολικό;
Γιατί το άξιζαν αυτό;
Γιατί;
Ρόμπερτ.
Πεινάς;
Δεν ήξερα τι θα έβρισκα εδώ.
Δεν φαντάζεσαι τι λένε για σένα στην πόλη.
Θα σ' τα ξεπληρώσω όλα. Αλήθεια.
Δεν σ' το ζήτησα.
Πάντως σ' ευχαριστώ πολύ που ήρθες
να με δεις.
Πάμε μια βόλτα.
Ωραίο σημείο για καλύβα.
Σ' αρέσει πώς λέω το όνομά σου;
Ρόμπερτ.
Δεν...
Δεν θα ξανάρθουν.
Συγγνώμη.
Δεν ξέρω τι με έπιασε.
Ας το γδάρουμε.
Ο Γκρέινιερ έστησε ένα υπόστεγο εκεί όπου ήταν η καλύβα
κι εκεί έμεινε το υπόλοιπο καλοκαίρι, ψαρεύοντας πέστροφες
και ψάχνοντας τα σπάνια και νόστιμα μανιτάρια που οι Καναδοί λένε μορχέλες,
που φυτρώνουν στο έδαφος μετά από φωτιά.
Αν και δεν το ομολόγησε σε κανέναν,
είχε μια αμυδρή ελπίδα ότι η Γκλάντις κι η Κέιτ θα επέστρεφαν.
Και ήθελε να είναι έτοιμος για εκείνες.
Φύγε από εκεί!
Από πού ήρθατε εσείς;
Τίνος είσαι;
Είναι κανείς;
Δεν έπρεπε να είστε στην πόλη; Μοιάζετε με σκυλιά πόλης.
Έλα.
Ελπίζω να τρώτε ψάρι.
Λοιπόν. Κλείσε τα μάτια. Έτοιμος;
Ωραία, τελειώσαμε. Πάμε.
Δικά σου είναι τα κουτάβια;
Τι κάνεις εδώ πέρα;
Πόσα ξέρεις;
Κάνεις τούμπες;
Και κάθεσαι;
Φέρνεις;
Κέιτι!
Το είδες;
Τι είδος σκύλοι λες να είναι;
Δεν ξέρω.
- Μοιάζουν με λύκο. - Έτσι δεν είναι;
Ίσως...
Ίσως η Κόκκινη να πήγε με κανέναν λύκο
όταν ήταν μόνη της.
Όχι, αδύνατον.
Γιατί;
Μόνο ο αρσενικός λύκος ζευγαρώνει.
Ο αρχηγός της αγέλης.
Η λύκαινα που αυτός διαλέγει να ζευγαρώσει
είναι η μόνη που έχει οίστρο.
Κι αν
η Κόκκινη είχε οίστρο;
Ο λύκος διαλέγει μία.
Κι αν συνάντησε τον αρχηγό λύκο
την κατάλληλη στιγμή;
Κατάλαβες;
Δεν θα την έπαιρνε έτσι για την καινούρια εμπειρία;
"Καινούρια εμπειρία";
Ναι.
Τι;
"Καινούρια εμπειρία".
Μπορείς να ουρλιάξεις; Ουρλιάζεις κι εσύ;
Ουρλιάζεις;
Φιλαράκο.
Έλα, μικρούλι.
Έλα.
Με τη βοήθεια του Ιγκνέισιους Τζακ, έχτισε τέσσερις τοίχους
εκεί ακριβώς όπου ήταν η παλιά καλύβα.
Κόκκινη;
Δεν κατάφερε να ξαναχτίσει την κρεβατοκάμαρα.
Εκείνη τη χρονιά, ένας μεγάλος κομήτης εμφανίστηκε στον ουρανό,
και είπαν ότι είναι σημάδι του τέλους του κόσμου.
Μα μετά από δυο βδομάδες, χάθηκε τόσο ήσυχα όσο είχε έρθει.
Η νέα καλύβα έμοιαζε με την πρώτη.
Μα η κενότητα του μέρους ενίοτε τον κατέκλυζε.
Πέρασαν χρόνια κι αυτός ακόμα περίμενε.
Αν και πλέον δεν μπορούσε να πει τι ακριβώς.
Τσακιστείτε σε εκείνα τα λευκά πεύκα!
Θέλω όλα αυτά τα δέντρα να κατέβουν από το βουνό
πριν ξυπνήσω τη μέρα του Κυρίου μας!
Και μετά, θα σας κόψω από ένα δολάριο τη μέρα.
Φύγαμε!
Πάμε!
Πρόσεχε, γέρο. Για να το δω εγώ.
Πιάσε κάνα απλό πριόνι.
Δεν ξέρω τι...
Προσοχή, παιδιά!
Πες μου αν θες λίγο νερό.
Θες βοήθεια;
Μπορώ να ζεσταθώ λίγο;
- Μπίλι; - Ναι.
Εσύ είσαι;
Ναι. Σε ξέρω;
Ναι, κόβαμε μαζί στο Σάλμο-Πριστ πριν λίγα χρόνια.
Είμαι... Ήμουν φίλος του Αρν Πιπλς.
Ο Ρόμπερτ.
Α, ναι.
Γεια σου.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Παρομοίως.
Δεν το πιστεύω ότι είσαι ακόμα εδώ έξω.
Εδώ με το ζόρι την παλεύω εγώ.
Εγώ φροντίζω την ατμομηχανή, της βάζω νερό και λάδια.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, μα είναι μια δουλειά.
Μπίλι, δεν νομίζεις ότι είναι λίγο διαφορετικά τώρα εδώ έξω;
Δεν ξέρω. Ίσως ήταν πάντα έτσι.
Ίσως ήμουν πιο σκληρός, σαν αυτά τα παιδιά.
Απλώς δεν το θυμάμαι.
Αυτό είναι το προαιώνιο ερώτημα,
σωστά, φίλε μου;
Αυτό είναι το ερώτημα.
Ναι.
Πώς είναι ο Αρν;
Πώς είναι...
Έχω να τον δω... Θεέ μου...
Τουλάχιστον έναν χρόνο. Ίσως παραπάνω.
Ναι. Όχι.
Ναι. Ούτε εγώ τον έχω δει.
Έτσι δεν πάει;
Να σε βοηθήσω.
Έλα.
- Δεν πιάνουν τα χέρια μου σήμερα. - Έλα.
Θα το κάνω εγώ.
- Ευχαριστώ. - Ναι. Τίποτα.
Και μ' αυτό, ο Γκρέινιερ τελείωσε σαν υλοτόμος.
Τα τελευταία χρόνια,
περίμενε ότι θα του γινόταν κάποια μεγάλη αποκάλυψη για τη ζωή του.
Τι είναι αυτό;
Θα το κάνεις;
Αλλά μέχρι στιγμής, τίποτα.
Κι άρχιζε να αμφιβάλλει αν θα συνέβαινε ποτέ.
Γεια σου.
Δεν ξεχορταριάζεις;
Εκείνο τον καιρό, υπήρχαν δουλειές στην πόλη
για όποιον ήθελε να τις κυνηγήσει.
Απέκτησε δυο άλογα κι ένα κάρο.
Κάτω από θλιβερές συνθήκες, ωστόσο.
Έιβερι;
Η καρδιοπάθεια του Έιβερι Πίνκαμ θα είχε εύκολα διαγνωστεί και ιαθεί
αν είχε γεννηθεί μια γενιά μετά.
Κύριε Πίνκαμ!
Ο Γκρέινιερ κανόνισε
να αγοράσει τα άλογα και το κάρο για 300 δολάρια σε δόσεις.
Και απασχολούνταν ως μεταφορέας.
Οι μεταφορές ήταν εισιτήριο σε μια παράσταση
με τις παλαβομάρες και τα εγχειρήματα των γειτόνων του.
Είστε άνετα εκεί πίσω;
Ναι.
Η δουλειά τον έφερνε σε πιο στενή επαφή μαζί τους απ' ό,τι είχε τόσα χρόνια.
Κι όμως, ένιωθε πιο μόνος από ποτέ.
Όχι;
Ήρεμα με τους λαγούς.
Δεν ξέρουν ότι δεν τους χτυπήσεις.
Κέιτι.
Η κυρία...
Η κυρία Τόμσον;
Κλερ. Εσύ πρέπει να είσαι ο Ρόμπερτ.
Μάλιστα, κυρία.
Χαίρω πολύ.
Ναι. Κι εγώ.
Χαίρω πολύ. Σας έψαχνα στον σταθμό των τρένων.
Σε περίμενα λίγα λεπτά κι αποφάσισα να περπατήσω.
Συγγνώμη. Άργησα να πείσω τις κυρίες να ξεκινήσουν το πρωί.
Θέλετε ακόμα να σας πάω στο παρατηρητήριό σας;
- Αν δεν σου κάνει κόπο. - Όχι. Φυσικά. Ανεβείτε.
Θέλετε...
Εντάξει.
Ωραία.
Ωραία. Έτοιμη;
Ωραία.
Από πού είστε;
Έχω πάει παντού.
Μα ζούσα πολύ καιρό στη Μοντάνα. Στο Νόξον.
- Δεν έχω πάει στη Μοντάνα. - Πανέμορφη περιοχή. Αξίζει το ταξίδι.
Μου μίλησαν για σένα.
Ποιοι;
Αυτοί που σε σύστησαν.
Και τι είπαν;
Ότι είσαι διαφορετικός.
Όλοι δεν είναι;
Όχι.
Είναι καλό να είσαι διαφορετικός.
Έτσι το βλέπω εγώ, πάντως.
Χαίρομαι που ήρθα. Είναι πολύ ξεχωριστή κοιλάδα.
Παλιά ήταν κάτω από έναν παγετώνα. Εννιακόσια μέτρα πάγου.
Όταν έσπασε, πλημμύρισε όλη την περιοχή.
Σχημάτισε όλες αυτές τις κοιλάδες.
Γι' αυτό και τόσες λίμνες.
Φαντάζεσαι να ήσουν εδώ τότε;
Ένα τεράστιο κομμάτι πάγο, χίλια μέτρα ύψος,
και μόνο ρωγμές και παγωμένο νερό.
Θα ήταν σαν το τέλος του κόσμου.
Από κει προέρχονται όλοι οι μύθοι. Οι ιστορίες για κατακλυσμούς.
Σε τόσες θρησκείες σε όλον τον κόσμο.
Η ίδια ιστορία από άλλες απόψεις.
Δεν ήθελα να δείξω ασέβεια στην πίστη σου.
Απλώς...
Όχι.
Το βρίσκω συναρπαστικό.
Μου βγαίνει σε τέτοια μέρη. Απλώς...
Ο κόσμος είναι παλιό μέρος.
Ναι.
Όλα θα τα έχει δει ως τώρα.
Η Κλερ δούλευε στην Ευρώπη σαν νοσοκόμα στον Μεγάλο Πόλεμο.
Τώρα δούλευε στη νεοσυσταθείσα Δασική Υπηρεσία των ΗΠΑ
σε μια απόπειρα διαχείρισης της υλοτομίας και της αποτροπής δασικών πυρκαγιών.
Ευχαριστώ.
Χάρηκα πολύ, Ρόμπερτ.
- Ευχαριστώ που με έφερες. - Κι εγώ χάρηκα πολύ.
Ναι. Ωραία.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Θέλετε βοήθεια;
- Μπα. - Όχι; Εντάξει.
Να προσέχετε.
Σε τρόμαξα;
Αμάν.
Ρόμπερτ.
Κέιτι!
Όλα καλά.
Θα βάλω μια κουβέρτα πάνω...
Μαμά...
Κυρία Τόμσον;
Είστε πάνω;
Ρόμπερτ;
Τι έκπληξη.
Πώς είσαι;
Καλά.
Ναι. Ελπίζω να μη σας ξάφνιασα.
Όχι. Καθόλου.
Τώρα θα έβγαινα για απογευματινό έλεγχο,
και σε άκουσα να φωνάζεις.
Ναι.
- Ναι... - Τι...
Ήμουν περαστικός
και είπα να δω τι κάνετε.
Δεν είναι τρομακτικά τόσο ψηλά;
Όχι. Το βρίσκω γαλήνιο.
Βλέπω τα σύννεφα να σχηματίζονται, το φως να αλλάζει,
και πληρώνομαι γι' αυτό.
Δώρο είναι.
Ναι, το βλέπω.
Πώς καταλήξατε εδώ;
Είδα ένα φυλλάδιο για τη θέση
όταν τη χρειαζόμουν.
Ορίστε, επιλόβιο.
Ευχαριστώ.
Έπρεπε να με συστήσει ένας οικογενειακός φίλος.
Όπως είπε
"Η Κλερ Τόμσον στερείται παντελώς
τη συστολή που συνήθως σχετίζεται με το φύλο της.
Η εργασιακή ηθική της είναι επαρκέστατη
και δεν φοβάται τίποτα που περπατάει, σέρνεται ή πετάει".
Πώς είναι;
Πολύ καλό. Ευχαριστώ.
Τα πάντα φαίνονται πολύ μικρά από εδώ πάνω.
Ναι.
Θες να ρίξεις μια ματιά;
Όλα μεγαλώνουν γρήγορα.
Με το ζόρι φαίνεται ότι πέρασε φωτιά από δω.
Λες και δεν έγινε ποτέ.
Ήσουν εδώ όταν ξέσπασε;
Όχι.
Δεν ήμουν.
Μα...
η γυναίκα μου και το μωρό μου...
Ναι. Δεν τα κατάφεραν.
Ρόμπερτ.
Ναι. Βλέπετε, κάποιες φορές...
Νιώθω ότι η θλίψη θα με καταπιεί ζωντανό...
μα κάποιες φορές νιώθω λες και συνέβη σε κάποιον άλλον.
Μα όχι, δεν ήμουν εδώ.
Όχι τότε...
Όχι τότε που έπρεπε να ήμουν, υποθέτω,
κι όταν με χρειάζονταν περισσότερο.
Τις ακούω πότε πότε.
Εκεί έξω στο δάσος.
Να μιλάνε και να γελάνε.
Ναι.
Δεν θέλω καν να γυρίσω το κεφάλι γιατί φοβάμαι...
ότι θα τις τρομάξω και θα φύγουν.
Οπότε τις ακούω...
μέχρι να ξεθωριάσουν και να πάνε...
όπου κι αν πάνε.
Δεν το έχω πει πουθενά αυτό.
Με κάνει να ακούγομαι τρελός;
Ναι. Κι εγώ έχασα τον άντρα μου πριν από έναν χρόνο.
Του πήρε καιρό.
Κι όταν τελείωσε, ήταν λες κι υπήρχε μια τρύπα στον κόσμο.
Είχα ερωτήσεις κι όχι απαντήσεις.
Λες και δεν είχε ξαναπεθάνει άνθρωπος.
Όταν περνάς κάτι τέτοιο, τίποτα από όσα κάνεις δεν είναι τρελό.
Απλώς περνάς ό,τι περνάς.
Στο δάσος, και το παραμικρό έχει σημασία.
Είναι όλα συνυφασμένα, δεν φαίνεται πού τελειώνει κάτι κι αρχίζει κάτι άλλο
αν κοιτάξεις καλά.
Τα έντομα που δεν βλέπεις παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο με το ποτάμι.
Το νεκρό δέντρο είναι σημαντικό σαν το ζωντανό.
Κάτι πρέπει να μάθουμε από αυτό.
Κι αν δεν έχεις τι άλλο να δώσεις;
Τότε;
Ο κόσμος χρειάζεται έναν ερημίτη όσο κι έναν ιερέα.
Ναι.
Αυτό είμαι;
Ερημίτης;
Πιστεύω ότι και οι δύο είμαστε, καθένας με τον τρόπο του.
Περιμένω να δω γιατί έχουμε μείνει εδώ.
Αν και ήξερε ότι ήταν αδύνατον,
τον κατέκλυσε η σκέψη ότι η κόρη του είχε επιστρέψει.
Κέιτι;
Κέιτ.
Κέιτι;
Κέιτ.
Εντάξει.
Θεέ μου.
Έσπασες το πόδι σου.
Θα σε πονέσει, μόνο για μια στιγμή.
Εντάξει.
Κέιτι.
Όχι.
Θες νερό, αγάπη μου;
- Ναι. - Ωραία.
Πάνω.
Ουάου.
Τι έκανες;
Γιατί το έκανες αυτό;
Νερό!
Γεια σου.
Κέιτι;
Κέιτ;
Κέιτ!
Το ότι ξανάδε την Κέιτ το ένιωσε ό,τι πιο αληθινό στη ζωή του
ακόμα κι αν αναρωτιόταν αν του είχε όντως συμβεί.
Πέρασε πολλά μερόνυχτα τριγυρνώντας στα δάση και τα λιβάδια της περιοχής
ψάχνοντας κάποιο ίχνος της.
Αν και δεν βρήκε τίποτα,
πέρασε την υπόλοιπη ζωή του περιμένοντας
ώστε να είναι εκεί αν ποτέ επιστρέψει.
Τα τελευταία του χρόνια,
ο Γκρέινιερ έπαιρνε πότε πότε το Γκρέιτ Νόρθερν για Σποκέιν.
Τριγυρνούσε στην πόλη χωρίς κατεύθυνση και σκοπό,
σαν να έψαχνε κάτι που του είχε παραπέσει πριν καιρό.
Ελήφθη, βαρύτητα μηδέν και νιώθω καλά. Η κάψουλα στριφογυρίζει.
Ω, η θέα είναι υπέροχη.
Τι κάνει αυτός;
Ελήφθη, η κάψουλα...
Είναι στο διάστημα.
Έβλεπα τον ενισχυτή μόλις καμιά διακοσαριά μέτρα πίσω μου.
Ελήφθη...
Δηλαδή αυτό...
Είμαστε εμείς.
Ελήφθη. Θα κάνω τουλάχιστον άλλες επτά περιστροφές.
...η καμήλα έφτυσε χρυσό από το δόντι της.
Χρυσό!
Δείτε τον Σαν Τζου, τον ιερωμένο από τη μακρινή ανατολή.
Ο Σαν Τζου, ο ιερωμένος, θα διαβάσει τα όνειρά σας.
Απολαύστε τις παγκοσμίου φήμης Αδελφές Μπίτλερ,
ή καλύτερα, δώστε μια δεκάρα για να δείτε ένα τέρας.
Εσύ.
Έλα εδώ. Ναι. Κάνε το βήμα.
Μέσα στο θέατρο αυτό,
πεταρίζουν τα μυστήρια του κόσμου σαν νυχτερίδες κι έντομα.
Εδώ, όλες οι απαντήσεις στα πάντα. Με ένα εισιτήριο...
Εκείνο το βράδυ στο θέατρο, είδε μια παράσταση
που υποσχόταν τη θέαση ενός τέρατος,
μα ήταν μόνο ένα αγόρι με στολή.
Είδε το πρόσωπό του στον καθρέφτη πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια.
Είδε τις επιπτώσεις του χρόνου.
Ένιωθε ότι μόλις είχε αρχίσει
να καταλαβαίνει αμυδρά τη ζωή του,
παρότι τώρα ξεγλιστρούσε από τα χέρια του.
ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΞΕΝΑΓΗΣΗ
Με τέσσερα δολάρια, δείτε τον κόσμο όπως τα πουλιά.
ΠΤΗΣΗ ΜΕ 4 ΔΟΛ.
Καλά θα κάνεις να κρατηθείς από κάπου.
Ρόμπερτ.
Πανέμορφο δεν είναι;
Πανέμορφο.
Όταν ο Ρόμπερτ Γκρέινιερ πέθανε στον ύπνο του τον Νοέμβριο του 1968,
η ζωή του τελείωσε τόσο ήσυχα όσο είχε αρχίσει.
Ποτέ του δεν αγόρασε όπλο ούτε μίλησε στο τηλέφωνο.
Δεν είχε ιδέα ποιοι ήταν οι γονείς του
και δεν άφησε απογόνους.
Μα εκείνη την ανοιξιάτικη μέρα,
καθώς έχασε κάθε αίσθηση του πάνω και του κάτω,
ένιωσε, επιτέλους, συνδεδεμένος με τα πάντα.
ΟΝΕΙΡΑ ΤΡΑΙΝΩΝ