Μετάφραση Υποτίτλων: Α.Ι. και... A.I. Γ4ΜΗ50Y! [ T 4 V T_e_a_m ]
Πρώτα απ' όλα, θέλω να σας ευχαριστήσω όλους που ήρθατε.
Που θυσιάσατε το μεσημεριανό σας και όλα αυτά.
Είναι πολύ συναρπαστικό για όλους μας. - Χαίρομαι που είμαι εδώ.
- Κι εγώ το ίδιο. - Εννοείται.
- Ας ξεκινήσουμε. Ποιος θέλει ν' αρχίσει; - Θα χαρώ ν' αρχίσω εγώ.
Γκουέν, γιατί δεν ξεκινάς εσύ; - Εντάξει.
- Δε χρειάζεσαι τον δείκτη; - Όχι.
- Τον κρατάω εγώ. - Είναι εντάξει. Γκουέν;
Έχω μια ανησυχία που νομίζω ότι πρέπει να συζητήσουμε...
Οι χημικές τουαλέτες δε γίνεται να 'ναι μακριά απ' τον κεντρικό δρόμο.
Έχουμε πολλούς ηλικιωμένους.
Αυτό το λύσαμε.
Θα πάρουμε τις χημικές τουαλέτες και θα τις βάλουμε ακριβώς εδώ.
Δε θα είναι στη μέση.
Θα βάλουμε κι έναν κάδο κοντά στα χειροτεχνήματα.
- Είναι μεγάλοι κάδοι; - Ναι.
Έχουμε βαρέλια. Θα βάλουμε βαρέλια σε κάθε γωνία.
- Αυτό είναι το κιβώτιο; - Αυτό είναι το μεγάλο βαρέλι.
Αυτό είναι το μεγάλο βαρέλι, γιατί εδώ γίνεται η πιτοφαγία. - Είναι ολόκληρος κάδος.
Αν γίνει τίποτα σαν πέρσι, μ' εκείνη την πιτοφαγία...
- Πράγμα που με φέρνει... - Στην ασφάλεια.
- Ω... - Λέω να βάλουμε έναν ένοπλο εδώ...
- Έναν ένοπλο εδώ κι έναν εδώ. - Ω, σε παρακαλώ.
- Να προστατεύουν όλη την πλατεία. - Είναι όντως απαραίτητο;
- Ναι. Θυμάσαι πόσα αυγά φάγαμε πέρσι; - Βεβαίως.
Τι να σας πω, είμαστε κατενθουσιασμένοι.
Είμαστε τόσο περήφανοι.
Ό,τι κι αν κάνουμε είναι πρωτιά για το Μπλέιν και πρωτιά για το Μιζούρι.
Ό,τι κι αν κάνουμε, θα αποτελέσει το μέτρο σύγκρισης...
Για όλες τις άλλες εκατονπεντηκονταετηρίδες... δηλαδή τα 150 χρόνια...
Που θα ακολουθήσουν.
Οι κάτοικοι του Μπλέιν είναι άνθρωποι της δράσης.
Υπάρχει ένα παλιό ρητό στο Μιζούρι:
«Αν δε σ' αρέσει ο καιρός, περίμενε πέντε λεπτά».
Στο Μπλέιν, ειλικρινά πιστεύω ότι με σκληρή δουλειά μπορούμε να το ρίξουμε στα τρία-τέσσερα λεπτά.
Εδώ, στο έτος της εκατονπεντηκονταετηρίδας μας, έχουμε πολλά να πούμε.
Έχουμε πολλά για να είμαστε περήφανοι. Και είμαστε πολύ περήφανοι γι' αυτό.
Είναι καιρός ο κόσμος να μάθει περισσότερα για το Μπλέιν.
Καιγόμαστε να τα μάθει όλος ο κόσμος.
Όλα ξεκίνησαν, ε, με τον Μπλέιν Φέιμπιν.
Τον προσέλαβαν τριάντα άποικοι...
Για να οδηγήσει ένα καραβάνι από τη Φιλαδέλφεια στην Καλιφόρνια.
Τη δέκατη τέταρτη νύχτα, οι φήμες λένε,
καθόντουσαν γύρω από τη φωτιά.
Και ο Μπλέιν είπε: «Το μυρίζετε;
Μυρίζετε την αλμύρα στον αέρα;»
Είπε, «Φτάσαμε. Σας έφερα στην Καλιφόρνια».
Έγινε μεγάλο γλέντι εκείνη τη νύχτα. Το επόμενο πρωί σηκώθηκαν.
Δεν είδαν τον ωκεανό,
επειδή ήταν στο Μιζούρι.
Ε, ο Μπλέιν κατάφερε να τους πείσει για λίγο...
ότι ήταν απλώς άμπωτη και τέτοια.
Αλλά είχε κάνει μερικά λάθη, κακοκαιρία,
δεν ήταν εξοικειωμένος με τη σωστή διαδρομή.
Αλλά όλοι ήταν ευχαριστημένοι εκεί που ήταν.
Είπαν, «Δεν πειράζει που δε φτάσαμε στην Καλιφόρνια. Θα μείνουμε εδώ».
Και γι' αυτό βρίσκομαι σ' αυτό το γραφείο.
Λοιπόν, είμαι πολύ περήφανος που το λέω...
Είμαι άμεσος απόγονος του Μπλέιν Φέιμπιν.
Έχω ζήσει εδώ όλη μου τη ζωή, ε...
Όπως και οι γονείς μου και οι γονείς τους και οι γονείς των γονιών τους...
Και ούτω καθεξής.
Είμαι πολύ ενθουσιασμένος για την παράσταση που έρχεται,
γιατί θα είναι η πρώτη φορά που θα έχω την εμπειρία...
Να κάθομαι στο κοινό και να βλέπω ηθοποιούς να υποδύονται...
Τον πρόγονό μου, τον ίδιο τον Μπλέιν Φέιμπιν.
Το να είσαι Φέιμπιν...
Δεν είναι πάντα εύκολο.
Ε, καταλαβαίνω απόλυτα πώς νιώθουν οι Κένεντι.
Ζούσα στη Νέα Υόρκη...
Και δούλευα εκεί ως ηθοποιός...
Και σκηνοθέτης και χορογράφος για είκοσι πέντε χρόνια περίπου.
Και πραγματικά ένιωσα ότι χρειαζόμουν μια αλλαγή.
Φανταζόμουν, υποθέτω,
ότι όταν ήρθα εδώ,
θα είχα μια εντελώς διαφορετική ζωή.
Ίσως, εμ, οικοδόμος...
Ή ένας από αυτούς που δουλεύουν πάνω σε εκείνα...
Τα ψηλά καλώδια που, ε... με το κράνος.
Ξέρετε, αυτό το εντυπωσιακό κράνος.
Και, ε, με τις δερμάτινες επικαλαμίδες.
Αλλά αυτό δεν πέτυχε.
Άρχισα να συνειδητοποιώ, υποθέτω,
ότι το θέατρο ήταν ακόμα στο αίμα μου.
Αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να το εκμεταλλευτώ.
Έτσι, πρόσφερα τις υπηρεσίες μου στο τοπικό λύκειο.
Και δέχτηκαν. Κι άρχισα να διδάσκω υποκριτική.
Και μέσα σε περίπου έξι μήνες, είχα ιδρύσει τη Θεατρική Ομάδα του Μπλέιν.
Πρέπει να σας πω, είμαστε πολύ, πολύ ενθουσιασμένοι...
Για τη μεγάλη παράσταση που θα γίνει στο τέλος του φεστιβάλ.
Αυτή τη στιγμή όλοι τρελαίνονται και ετοιμάζονται για τις οντισιόν.
Και, δυστυχώς, εγώ δε θα μπορέσω να πάω.
Πρέπει να γεμίσουμε το μαγαζί εκείνη τη μέρα και δε γίνεται να λείψουμε.
Και ο Κόρκι δε με αφήνει να περάσω από οντισιόν άλλη μέρα.
«Έτσι είναι το σόου μπιζ», μου είπε.
Και, ξέρετε, αυτός είναι ο μετρ. Πρέπει να του το αναγνωρίσεις αυτό.
Ο Πρόεδρος ΜακΚίνλεϊ έκανε μια περιοδεία-αστραπή...
Το 1898.
Ένα αγοράκι, ο Τζίμι ΜακΜπιν, του έφτιαξε ένα σκαμνί.
Και του άρεσε τόσο πολύ, που τηλεφώνησε και είπε:
«Κοίτα, θα ήθελα να δώσω κι άλλα τέτοια σε αξιωματούχους που μας επισκέπτονται».
Και πριν το καταλάβεις,
το Μπλέιν κατασκεύαζε όλα αυτά τα σκαμνιά.
Και κάπως έτσι... κάπως έτσι έγινε η έκρηξη με τα σκαμνιά.
Το Μπλέιν έγινε η παγκόσμια πρωτεύουσα του σκαμνιού.
Η πρώτη μου παράσταση ήταν το «Ξυπόλητοι στο Πάρκο», που σημείωσε τεράστια επιτυχία.
Αλλά η θεατρική μου μεταφορά του «Κύματα Φωτιάς»...
Ήταν αυτό που πραγματικά τους ενθουσίασε.
Όλη αυτή η ιδέα του «επιθετικού θεάτρου»...
Τους επηρέασε πραγματικά.
Η σύλληψη της ιδέας, η όλη αφαίρεση,
η δυσνόητη φύση αυτής της παραγωγής, για μένα,
ήταν αυτό που είχε ενδιαφέρον.
Ήθελα το κοινό να νιώσει τη ζέστη...
Από τη φωτιά, τον φόβο.
Γιατί στους ανθρώπους δεν αρέσει να τους σκουντάς με φωτιά...
Να τους τη χώνεις στη μύτη.
Αν σου πεταχτεί μια σπίθα από μπάρμπεκιου στη μύτη,
κάνεις εκείνη τη γκριμάτσα.
Δεν είναι ωραίο πράγμα.
Ήθελα να έχω τη μνήμη αυτής της αίσθησης.
Οπότε, κατά τη διάρκεια της παράστασης,
έβαλα κάποιον να καίει εφημερίδες
και να στέλνει τον καπνό από τους αεραγωγούς του θεάτρου.
Ε, φρίκαραν.
Φυσικά, ήρθε ο αξιωματικός της πυροσβεστικής.
Μας έκλεισαν για μερικές μέρες.
Κύριε Μπλούσταϊν, η εκδίκηση του Μοντεζούμα δεν είναι τίποτα παραπάνω
από μια καλή, πατροπαράδοτη, αμερικανική διάρροια.
Οι πάνες ακράτειας για ενήλικες δεν πρέπει καν να μπαίνουν στην εξίσωση.
Και τι έγινε, θα χάσετε μερικά κιλά.
Η μαμά μου έλεγε ότι το Μπλέιν είναι
μια μικρή πόλη με μεγάλη καρδιά στην καρδιά μιας μεγάλης χώρας.
Και για μένα, το Μπλέιν είναι το είδος της πόλης...
όπου μπορώ να έχω τη δική μου επιχείρηση,
να γνωρίσω και να παντρευτώ μια υπέροχη γυναίκα σαν τη Σίλα...
Και να είμαι κάτι, να είμαι κάποιος.
Μερικοί το βρίσκουν ειρωνικό το ότι,
αν κι έχουμε ταξιδιωτικό πρακτορείο, δεν έχουμε βγει ποτέ έξω απ' το Μπλέιν.
- Με μία εξαίρεση. - Ε, δεν έχουμε βγει ποτέ...
Εγώ πήγα στο Τζέφερσον Σίτι μία φορά.
- Ήταν... - Πες τους γιατί.
Ήταν για ιατρικό λόγο.
Μπορείς να τους πεις.
Μια μικροεπέμβαση.
Δουλεύω εδώ στα Ντέιρι Κουίν εδώ και περίπου,
Εμ...
οχτώ μήνες, εφτά.
Δεν ξέρω. Κάτι τέτοιο. Έχει πλάκα.
Απλά φτιάχνεις τα χωνάκια,
φτιάχνεις σάντεϊ, φτιάχνεις μπλίζαρντ...
και βάζεις διάφορα από πάνω.
Και βλέπεις πολύ κόσμο να μπαίνει.
Πολύς κόσμος έρχεται στα Ντέιρι Κουίν.
Μπέργκερ, παγωτό,
ό,τι θες, ξέρεις;
Κόκα-κόλες. Απλά περνάς με το αμάξι και παίρνεις μια κόκα-κόλα αν διψάς.
Όλοι νομίζουν ότι στο Ρόσγουελ έγινε η πρώτη θέαση...
ενός Α.Τ.Ι.Α. στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κι αυτό είναι βλακείες. Εμείς είχαμε την πρώτη θέαση εδώ, το 1946.
Και δεν ήταν απλώς μια θέαση. Δε μας προσπέρασαν απλώς.
Σταμάτησαν και προσγειώθηκαν.
Οι κάτοικοι του Μπλέιν ανέβηκαν στο σκάφος για ένα δείπνο συνεισφοράς.
Έρχομαι σ' αυτό το σημείο προσγείωσης κάθε μέρα εδώ και δύο χρόνια...
για να το μετρήσω.
Και να το παράξενο:
Η περιφέρεια και η διάμετρος...
αλλάζουν κατά μερικά εκατοστά,
αλλά η ακτίνα παραμένει η ίδια.
Πράγμα που με επαναφέρει στον αριθμό πέντε.
Υπάρχουν πέντε γράμματα στο όνομα «Μπλέιν».
Ανακάτεψε τη λέξη «Μπλέιν». Παίξε με τα γράμματα.
Στο τέλος θα σου βγει «Νεμπάλι».
Νεμπάλι, το όνομα του πλανήτη...
σ' έναν γαλαξία πολύ, πολύ,
πολύ μακριά.
Μόλις μπεις μέσα σ' αυτόν τον κύκλο,
ο καιρός δεν αλλάζει ποτέ.
Είναι πάντα 19 βαθμοί...
με 40% πιθανότητα βροχής, πάντα.
Μ' αρέσει να κάνω τον κόσμο να γελάει.
Και το κάνω από τότε, ξέρετε, που πήγαινα σχολείο.
Ο κόσμος με ρωτάει, «Ήσουν, ε, ήσουν...
Πρέπει να ήσουν ο κλόουν της τάξης».
Κι εγώ λέω, «Όχι, δεν ήμουν».
Αλλά καθόμουν δίπλα στον κλόουν της τάξης και τον μελετούσα...
Και έβλεπα πώς έκανε τον κόσμο να γελάει.
Και... κι έτσι έμαθα μερικά πράγματα.
Και, ξέρετε, σε πάρτι και οικογενειακές συγκεντρώσεις,
πρέπει να πω, λατρεύω να κάνω τους άλλους να σκάνε στα γέλια.
Οπότε υπάρχει κάτι...
Νομίζω ότι κόλλησα το μικρόβιο της ψυχαγωγίας...
από τον παππού μου, τον Χάιμ Πέρλγκατ,
ο οποίος ήταν πολύ, πολύ μεγάλος στο, ε...
θέατρο Γίντις πίσω στη Νέα Υόρκη.
Έπαιζε στο πολύ... το σαρδόνια ασεβές...
«Ντιμπούκ-σμπουκ, είπα, "βάλε κι άλλο ζαμπόν"».
Και εκείνη η επιθεώρηση, πιστεύω, ήταν το 1914.
Και εκείνη η επιθεώρηση ήταν που τον έκανε διάσημο.
Παρεμπιπτόντως, το τραγούδι, «Η γιαγιά έφτιαξε κίσκε»...
προήλθε από εκείνη την επιθεώρηση.
Ο-ο πατέρας μου...
Να 'ναι καλά... με έβαλε στο επάγγελμα.
Αυτό ήταν το οδοντιατρείο του πριν.
Και αστειεύομαι με τη γυναίκα μου, ξέρετε,
ότι εκείνη τη στιγμή, ήταν που, ε...
τα λεφτά άρχισαν, ε, να ρέουν, ξέρετε.
«Γενναίος φτιάχνει...
περισσότερα γουάμπουμ για ν' αγοράσει γούνες.
Μια ευτυχισμένη σκουό στη σκηνή.
Ευτυχισμένη σαν μαγκούστα».
Αυτό, ε...
είναι, φυσικά, από τον Τζόνι Κάρσον,
που, ε... ένας από τους ήρωές μου σε ένα πολύ αστείο σκετς.
# Όταν βλέπω χείλη #
# Που περιμένουν να φιληθούν #
# Δε μπορώ να σταματήσω #
# Δε μπορώ να σταματήσω αυτόν τον κεραυνό #
# Ω, χτυπάει #
# Ξανά #
Ναι.
# Κεραυνός χτυπάει #
# Ξανά και ξανά και ξανά και... #
Θα κάνω μια σκηνή από την ταινία «Οργισμένο Είδωλο».
«Πήδηξες τη γυναίκα μου;» «Τι;»
«Πήδηξες τη γυναίκα μου;» «Πώς μπορείς να μου κάνεις τέτοια ερώτηση;
Πώς μπορείς να με ρωτάς; Είμαι αδερφός σου και με ρωτάς;
Πού βρήκες τ' αρχίδια να με ρωτήσεις κάτι τέτοιο;»
Βασικά, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια,
είμαι ο καθηγητής μουσικής...
στο, ε, Λύκειο του Μπλέιν.
Εμ, και...
μέρος της δουλειάς μου, και ένα πολύ σημαντικό μέρος,
είναι να ανεβάζω μια παράσταση κάθε χρόνο,
κάτι που έκανα εντελώς μόνος μου.
Φέτος θα είναι διαφορετικά.
Γιατί ο Κόρκι, ε, όντας από τη Νέα Υόρκη,
όντας επαγγελματίας, ε...
και έχοντας ανεβάσει...
μερικές πολύ θεατρικές παραγωγές εδώ,
ε...
θα σκηνοθετήσει την παράσταση φέτος.
Κι εγώ θα είμαι ο μουσικός διευθυντής, που είναι κάτι διαφορετικό για μένα.
# Χαϊδεμένο του δασκάλου #
# Θέλω να 'μαι το χαϊδεμένο του δασκάλου #
# Θέλω να 'μαι στριμωγμένο και αγκαλιασμένο #
# Όσο πιο κοντά σου γίνεται #
# Καμάρι του δασκάλου #
# Θέλω να 'μαι το καμάρι του δασκάλου #
Δρ. Περλ!
- Τι κάνετε; Ρον Άλμπερτσον. - Ναι, Ρον.
Η γυναίκα μου, η Σίλα. Τη θυμάστε από παλιότερες δουλειές.
Ναι.
- Γεια σου, Σίλα. - Τι κάνεις εδώ;
Ήρθα, ε, ξέρετε, να δοκιμάσω για την παράσταση.
- Συγχαρητήρια. - Όχι, εσύ τι κάνεις εδώ;
Δοκιμά... Είπα στη γυναίκα μου ότι θα 'ρθω για την παράσταση.
Και, ξέρετε, είπα να το δοκιμάσω. Ναι.
Μια ένεση, που δε θα 'ναι η πρώτη ένεση που έκανες ποτέ.
Ελπίζω να μη μουδιάσει ο Κόρκι.
Είναι σαν να βγάζεις δόντι να του πάρεις έκπτωση.
Έι, δώσε καραμέλες στο κοριτσάκι. Μελλοντικοί πελάτες.
# Για να μπορώ να 'μαι #
# Το χαϊδεμένο του δασκάλου #
# Πολύ αφότου το σχολείο τελειώσει #
# Δάσκαλε, δάσκαλε σ' αγαπώ #
Ουάου!
Ίσως απλώς...
# Ονειρεύομαι #
# Τη Τζίνι με τα καστανά μαλλιά #
# Να πλέει σαν ατμός #
# Στον απαλό καλοκαιρινό αέρα #
Πρόσεχε! # Στις κούρσες του Κάμπταουν τραγουδάμε #
# Ντου-ντα, ντου-ντα #
# Ο ιππόδρομος του Κάμπταουν είναι οχτώ χιλιόμετρα #
# Ω, ντου-ντα-ντέι θα τρέχουμε όλη νύχτα #
# Θα τρέχουμε όλη μέρα #
# Στοιχηματίζω τα λεφτά μου στον κοντοπόδαρο κάποιος πόνταρε στον καφέ #
# Καφέ, καφέ, καφέ #
# Κάτω στον ποταμό Σουάνι #
# Να πλέει σαν #
# ατμός #
# Στον απαλό καλοκαιρινό #
# Α... #
# έρα #
- Πολύ ωραία. Πολύ καλά. - Πολύ, πολύ... αυτό ήταν πολύ καλό.
- Λοιπόν, ευχαριστώ, Δρ. Περλ. - Ευχαριστούμε πολύ.
- Ευχαριστούμε, και... - Θα σας ειδοποιήσουμε.
- Πολύ καλά. - Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
- Είναι καλός. Είναι καλός. - Όντως μπορεί να τραγουδήσει.
- Ουάου. - Πολύ ωραία.
Άλμπερτσον;
Ντινγκ ντονγκ.
Α, αναρωτιέμαι ποιος ξέρει ότι κάνω τις διακοπές μου εδώ, στην όαση.
- Άργησα; - Εσύ!
- Έκπληξη; - Πώς με βρήκες;
Έχω τους τρόπους μου.
Θα 'θελες να περάσεις μέσα για έναν καφέ;
# Δε χρειάζεται ν' απαντήσεις #
# Δε χρειάζεται να μιλήσεις #
# Θα 'μαι η χορεύτριά σου της κοιλιάς #
# Η γοητευτική #
# Κι εγώ θα 'μαι ο σεΐχης σου #
# Δε χρειάζομαι χαρέμι, αγάπη μου #
# Όταν είσαι στο πλευρό μου #
# Και δε θα χρειάζεσαι καμήλα #
# Όχι, όχι #
# Όταν σε πάω εγώ βόλτα #
Θα χρειαστούμε και λίγο καφέ μ' αυτή τη βόλτα, σωστά;
Πάντα είσαι γεμάτη εκπλήξεις.
- Αλλά, λέω, αναρωτιέμαι, έχουμε χρόνο γι' αυτόν τον καφέ; - Τι ώρα είναι;
Τι ώρα είναι; Δεν πρόσεχες; Είναι...
# Μεσάνυχτα στην όαση #
- Ω. Καλά. - Ευχαριστούμε.
Αυτό ήταν υπέροχο.
- Πραγματικά καλό. - Ευχαριστούμε πολύ.
Ευχαριστούμε που ήρθατε.
Να το αφήσουμε το... Όχι, βάλ' το πίσω.
- Να το μαζέψω; - Ναι.
Έχουμε ξανακάνει παραστάσεις για τον Κόρκι, οπότε ξέρουμε ήδη τους όρους. - Ευχαριστούμε.
- Ευχαριστούμε. - Ευχαριστούμε πολύ. Είχε πλάκα.
- Ευχαριστούμε. - Ουάου.
Νιώθω καλά...
για το πού βρισκόμαστε τώρα με το καστ μας.
«Νομίζω ότι τα στοιχεία»,
όπως είπε ο Δρ. Γουάτσον στον Σέρλοκ,
«αρχίζουν και δένουν, κύριε».
Είμαι πολύ ενθουσιασμένος με τον Ρον και τη Σίλα,
τους παλιούς γνώριμους, τα «εργατικά άλογα».
Τους αποκαλώ το μεγάλο ζευγάρι του Μπλέιν.
Άλαν Περλ. Πώς αυτοί οι άνθ... από πού ξεφυτρώνουν;
Σίγουρα, τον είχα δει τριγύρω.
Δε θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό να πάω στον...
οδοντίατρο και να του πω, ξέρετε, «Σας ενδιαφέρει αυτό;»
Αλλά ήμουν...
ψώνιζα για τη γυναίκα μου, τη Μπόνι.
Εγώ της αγοράζω τα περισσότερα ρούχα.
Και η κυρία Περλ...
ήταν στο ίδιο μαγαζί.
Και απλώς ήταν τυχαίο.
Αρχίσαμε να μιλάμε για καλσόν.
Έλεγε... τέλος πάντων. Δεν είναι αυτό το θέμα της ιστορίας.
Αλλά το θέμα είναι... ήταν ότι μέσα από αυτή την τυχαία συνάντηση...
Είναι, ξέρετε, σαν ταινία του Χίτσκοκ,
όπου, ξέρετε, σε πετάνε μέσα σε μια λαστιχένια σακούλα...
και σε βάζουν στο πορτ-μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου.
Βρίσκεις ανθρώπους. Τους βρίσκεις.
Κάτι... είναι... είναι κάρμα;
Ίσως.
Αλλά τους βρήκαμε. Αυτό είναι το σημαντικό.
Και πήρα στη Μπόνι ένα υπέροχο παντελόνι.
Με πήγαν σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο.
Είδα που έπαιρναν διάφορους, τον καθένα σε ξεχωριστά δωμάτια.
Και με έβαλαν σ' ένα μεγάλο, λευκό τραπέζι.
Και ο τύπος που με πήγε εκεί... ένας από αυτούς που με πήραν...
για να με εξετάσει, υποθέτω, με εξέτασε εσωτερικά.
Και ήμουν εκεί μέσα, στοιχηματίζω, περισσότερο από τρεις-τέσσερις ώρες,
σ' εκείνο το δωμάτιο, και με εξέταζαν.
Κάποια στιγμή, έμπαιναν διάφοροι από αυτούς.
Τέσσερις, πέντε, έξι απ' αυτούς σε διαφορετικές στιγμές.
Και όλοι τους με εξέτασαν.
Όχι όλοι μαζί, ξέρετε. Ξεχωριστά.
Αργότερα, χρόνια μετά, ακόμα και τώρα...
Είναι παράξενο. Έγινε Κυριακή.
Και κάθε Κυριακή, περίπου την ώρα...
που με πήραν πάνω σ' εκείνο το... σκάφος,
ε, διαπιστώνω ότι δεν έχω αίσθηση στους γλουτούς μου.
Το κάστινγκ μιας παράστασης είναι μόνο η αρχή της διαδικασίας.
Υπάρχει επίσης όλη η σχεδιαστική σύλληψη:
Τι υφάσματα θα χρησιμοποιηθούν για τα κοστούμια, ο φωτισμός.
Και πραγματικά γίνεται ένα «μπρα-ντε-φερ», υποθέτω,
ανάμεσα σε μένα και τη μούσα του θεάτρου...
Και, πάνω απ' όλα, του χορού.
Θα 'θελα να κλείσετε τα μάτια σας. Θέλω να δοκιμάσετε κάτι.
Τι σκέφτεστε; Τι νιώθετε αυτή τη στιγμή με κλειστά μάτια;
Νιώθω ένα αερ... α... μου φυσάς στο αυτί.
- Εντάξει, εντάξει. Βιάστηκες να συμπεράνεις. - Ω. Εγώ...
Βλέπεις, αυτό που ζητάω είναι...
Η πρώτη σου αίσθηση δεν ήταν ότι σου φυσούσα.
Ήταν περισσότερο σαν...
- «Παρθένες Νήσοι» ή «Μπαχάμες»... - Ωωω.
- ή «Αρούμπα» ή... - Ναι.
Ναι, είναι στην πρόβα του. Είναι στην πρώτη του πρόβα.
Δεν ξέρω τι κάνουν, γιατί δεν έχω πάει ποτέ σε καμία.
Αλλά στοιχηματίζω ότι συστήνονται ο ένας στον άλλον.
Ξέρετε, θα 'ναι ωραία να γνωρίσουμε μερικούς από αυτούς, εμ,
τους νέους, γιατί, ε, εμείς δεν κάνουμε παρέα με, ε...
τους δημιουργικούς τύπους, ξέρετε.
Έχουμε τη λέσχη του σκραμπλ και τέτοια,
ξέρετε, και άλλους ανθρώπους με μωρά.
Οι ασκήσεις όλες κάτι σημαίνουν,
ακόμα κι αν δεν ξέρεις τι.
Ο Δρ. Περλ, ε, θα το συνηθίσει.
Και θα μάθει,
όπως, ε, ο Ρον κι η Σίλα κι εγώ έχουμε μάθει...
ότι ο Κόρκι έχει όραμα.
Γου!
- Ω! - Ξέχασέ το!
Ξέχασέ το.
Με σένα, εντάξει. Αλλά μ' αυτόν! Νόμιζε...
Εγώ, ε...
Περπατάω... στον αέρα.
Ξέρετε, είμαι...
Αυτή είναι μια αίσθηση που είναι... ξέχασέ το.
Όταν έγινα οδοντίατρος, νόμιζα ότι ήμουν ευτυχισμένος. Αλλά αυτό...
Αυτό με αγχώνει τώρα.
Γιατί μπορεί να έχω σπαταλήσει πολλά χρόνια.
Πρέπει να πω, σοκαρίστηκα πολύ που πήραν τον Δρ. Περλ.
Μετά σκέφτηκα...
Εμείς είμαστε σε ένα λαμπερό επάγγελμα, ως ταξιδιωτικοί πράκτορες. Αυτός δεν είναι σε τόσο λαμπερό...
Ξέρετε, ένα σχέδιο... πρέπει να τον χαλαρώσουμε.
Είναι λίγο σφιγμένος, ειδικά όταν είναι κοντά μας, μάλλον.
Δε νομίζω να τον πειράξουν τα αστεία.
- Είσαι επιβλητική γιατί έχεις τόση εμπειρία. - Δε φταίω εγώ.
Ο Ρον θα βοηθήσει όλους να παίξουν, γιατί ξέρω... ο Ρον μου δίνει...
Λοιπόν, σε όλες τις παραγωγές που ήμασταν, και όταν κάνουμε μελέτη σκηνών σπίτι,
ο Ρον θα κάνει εκτενείς, δίωρες συνεδρίες σημειώσεων για μένα.
- Και είναι τόσο χρήσιμο... - Είναι σημειώσεις και για τους δυο μας.
- Όχι, αλλά τελευταία... - Εσύ παίρνεις τις περισσότερες.
Προσπαθεί να με βοηθήσει να αλλάξω τα ένστικτά μου ή τουλάχιστον να τα αγνοήσω.
Ακούστε, να σας πω γιατί είμαι εδώ. Κάνουμε μια παράσταση.
Δε θα μασήσω τα λόγια μου. Κάνουμε μια παράσταση που έχω γράψει...
για την 150ή επέτειο του Μπλέιν.
- Και ξέρω ότι είστε παλιός Μπλεϊνιώτης. - Ναι, ναι.
Και είστε πραγματικά κατάλληλος για έναν από τους ρόλους.
Είναι ο αφηγητής στην παράσταση.
- Ένας από τους ρόλους των ηθοποιών; Ω, δεν ξέρω. - Ναι.
Έχω ακούσει... Νομίζω ότι είστε μετριόφρων.
Έχω ακούσει ότι είχατε κάποια ιστορία στο χώρο του θεάματος.
Λοιπόν, ξέρετε,
είχα μια επιθυμία να γίνω ηθοποιός...
όταν ήμουν νέος, μόλις απολύθηκα απ' την ακτοφυλακή.
Αλλά πήγα σε σχολή ταρίχευσης αντ' αυτού.
Λοιπόν, πήρα ένα δίπλωμα δι' αλληλογραφίας. - Α, μάλιστα.
Θα σας πω κάτι, κύριε Γούλεϊ.
Αυτό που ψάχνω στις παραστάσεις μου είναι ηθοποιοί...
και άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να δουλέψουν σκληρά.
Ε, εγώ είμαι σκληρά εργαζόμενος, όπως βλέπετε.
- Ω, λατρεύω όλη τη δουλειά που έχετε κάνει. - Βγάζει νόημα.
- Αυτή είναι μια μικρή οπλοθήκη από πόδια ελαφιού. - Α, ναι.
Πω πω, δεν ήξερα ότι τα ελάφια μπορούσαν να το κάνουν αυτό.
Ξέρω ότι αυτό έρχεται από το πουθενά,
αλλά ψάχνω για έναν ακόμα ηθοποιό.
Αναρωτιόμουν αν θα σας ενδιέφερε να συμμετάσχετε στην παράσταση.
Σας ελκύει καθόλου αυτό;
- Δεν είμαι και σπουδαίος ηθοποιός. Λυπάμαι. - Ω, εγώ...
Δεν έχω κάνει ποτέ... τίποτα τέτοιο στο παρελθόν, πραγματικά. - Μάλιστα.
Εντάξει, δεκτό. Αλλά μπορεί να είχε ενδιαφέρον, ξέρετε.
Λοιπόν, τι... σχολάς απόψε; Τι ώρα σχολάς απόψε;
- Σχολάω στις 8:00. - Στις 8:00 απόψε;
- Ναι. - Αλήθεια; Μεγάλη μέρα.
Ναι. Έι, μπαμπά, αυτός είναι ο κύριος...
- Σεντ Κλερ. - Σεντ Κλερ. Είναι θεατράνθρωπος.
- Ναι. Και, εμ, στις 8:00, σχολάς όμως; - Σωστά.
Πρέπει να σας πω, δεν είμαι και σπουδαίος ηθοποιός ή τραγουδιστής.
Ε, ξέρετε, αυτό έλεγε και ο Τσαρλς Λότον.
Και κοιτάξτε τι έγινε.
Άλλαξες τον ιμάντα σ' εκείνο το μπλε Σέβι;
Όχι, δεν το έχω κάνει ακόμα.
- Λοιπόν, όταν τελειώσεις εδώ, θα το κάνεις; - Ναι.
- Εμ, πόσο ύψος έχεις; - 1,88.
- Αλήθεια; - Χμμ.
Ουάου.
# Όλα είναι τα ίδια #
Όταν λέμε, «Ποτέ τίποτα δε συμβαίνει στο Μπλέιν»,
θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε εσείς οι δύο να τραγουδάτε το «Μπλέιν»,
όπου ακούμε πραγματικά το «ν» στο τέλος.
Και εσείς να λέτε, «Ποτέ τίποτα δε συμβαίνει στο Μπλέι».
Μη λέτε το «ν». Αυτοί λένε το «ν».
«Ποτέ τίποτα δε συμβαίνει. Όλα είναι τα ίδια».
Και εσύ τραγουδάς, «Όλα είναι τα ίδι...». Ας το δοκιμάσουμε μια φορά.
Εντάξει, Τζίνι, ένα, δύο, τρία και...
Ξέρω ότι είναι δύσκολο να μπεις σ' αυτό,
γιατί πρέπει να μοιάζει σαν ένας νέος κόσμος.
Αλλά θα σε βάλουμε ομαλά σ' αυτό.
Αν έχεις ποτέ καμιά απορία, μπορείς πάντα να με πάρεις τηλέφωνο.
Θα σου δώσω το... Έχω ένα προσωπικό νούμερο. Δεν είναι στον κατάλογο.
Οπότε μην το χάσεις, και μη το δώσεις σε κανέναν.
«Πόσο ψηλή κορυφογραμμή, δε θα μπορούσα να πω.
- Γιατί ο ήλιος...» - Εντάξει, αλλά... ναι, αλλά όχι...
- «Ο ήλιος έχει...» - Ναι, χωρίς να τσιμπάς το πουκάμισό σου.
- Θέλω... θέλω, βλέπεις, γάντζωσε αυτούς τους αντίχειρες. - Τον αντίχειρα;
Ναι. Έτσι μπράβο.
Ναι. Απλώς... έτσι σωστά.
«Πόσο ψηλή κορυφογραμμή, δε θα μπορούσα να πω».
Βλέπεις τι συμβαίνει με τη φωνή σου ήδη;
Είναι σχεδόν σαν να σφίγγεις τα βυζάκια σου προς τα έξω.
- Θα βγει προς το κοινό. - Να το σπρώξεις κατευθείαν έξω.
Θα μπορούσα να το δοκιμάσω. «Πόσο... πόσο ψηλή κορυφογραμμή δε θα μπορούσα να πω!»
Στο ρυθμό. Εντάξει.
Σωστά. Κοκκινολαίμης στη φωλιά.
Εντάξει; Σωστά.
Καλό.
# Δίπλα στον ανόητο στο σκαμνί δίπλα στη φωτιά των Χριστουγέννων #
# Είναι ο κανόνας #
# Τα σκαμνιά είναι εκεί που κάποτε θα έβρισκες καρέκλα #
# Η καρέκλα είναι για ανόητους όλοι θέλουν σκαμνιά #
# Έκρηξη σκαμνιών #
# Από το σαλόνι μέχρι το μπιλιαρδάδικο #
# Όλοι ξέρουν το όνομά μας #
Δε θέλω να παρέμβω.
Αλλά... νομίζω ότι θα ήταν...
- Νομίζω ότι πρέπει να δουλέψουμε... - Δε σ' ακούω.
Νομίζω ότι πρέπει να δουλέψουμε τη μουσική λίγο παραπάνω.
- Ωραία. - Αλλά δε θέλω να δημιουργήσω πρόβλημα. Οπότε...
Δε θέλω πραγματικά να το κάνω αυτό μπροστά τους.
- Αλλά νομίζω... - Πού θέλεις να το κάνουμε;
Νομίζω ότι πρέπει να κάτσουμε κάτω και να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα...
που να περιλαμβάνει και λίγο χρόνο για μουσική.
Γιατί νομίζω η Τζιν κι εγώ...
- Πρέπει να δουλέψουμε... - Γιατί ψιθυρίζεις;
Είμαι ακριβώς εδώ, ξέρεις;
Ω, συγγνώμη. Θέλεις να μιλήσω πιο δυνατά;
Γιατί ν-νομίζω ότι...
Τώρα είναι πολύ δυνατά.
Ξέρεις, απλά μίλα σαν φυσιολογικός άνθρωπος, εντάξει;
Νομίζω ότι αυτό που έκαναν ήταν καλό.
- Κάνεις πρόβα. Κάνεις πρόβα. Το κάνεις τέλειο. - Ναι, κάνεις πρόβα...
Ξέρεις ακριβώς τι κάνεις, και μετά το ξεχνάς.
Είπες, το μαθαίνουν, το ξεχνάνε, και δεν πειράζει.
- Αυτό είναι υπέροχο. - Ε, το έχουν ξεχάσει.
Δεν το έμαθαν ποτέ. Πότε το έμαθαν; Πότε έχουμε τον χρόνο...
Αλλά αν είναι να το ξεχάσουν ούτως ή άλλως, τι διαφορά έχει;
- Βλέπεις; Είναι σαν ένα από εκείνα τα... - Όχι, εγώ...
Είναι σαν ένα... είναι κάτι σαν Ζεν.
Είναι, ξέρεις, όπως, ξέρεις,
«Πόσα μωρά χωράνε... στο... στο λάστιχο;» το πράγμα.
- Όλο αυτό... το παλιό αστείο, ξέρεις. - Μμ-χμμ.
Μμ-χμμ. Όχι, έχεις ένα δίκιο. Είναι ενδιαφέρουσα άποψη.
Και πώς βρήκατε αυτό το μέρος;
Λοιπόν, εμείς, ε...
- Ερχόμαστε εδώ πολλά χρόνια. - Ναι, ερχόμαστε κάθε Πέμπτη.
- Με τις πρόβες, δε θα μπορούμε πια. - Αυτό είναι αλήθεια.
Στην Κίνα, σκοτώνουν μια μαϊμού στο τραπέζι, τρώνε τα μυαλά κατευθείαν.
Έχουμε φίλους, τη Μπάρμπαρα και τον Μπρους... - Μπλιαχ.
που πήγαν στην Κίνα... Είμαι σίγουρος, εσείς που είστε στα ταξίδια, θα έχετε πάει.
Πήγαν στο Πεκίνο, όπου φτιάχνουν τις πάπιες.
Και αυτό που λένε είναι ότι το φαγητό εκεί δεν είναι τόσο καλό.
Δε μπορείς να βρεις σάλτσα τόσο πηχτή και γλυκιά εκεί.
- Το φαγητό είναι στον ατμό. - Δεν πέρασαν καλά.
Έπρεπε να σας τηλεφωνήσουν.
Ναι, έχουμε μερικά καλά πακέτα.
Αν θέλετε ποτέ να πάτε στο Μαϊάμι Μπιτς, έχουμε ένα φοβερό πακέτο, δύο εβδομάδες...
- Αλήθεια; - Όλα πληρωμένα... ναι.
Έχεις ό,τι χρειάζεσαι. Κάθε είδος φαγητού στο Μπλέιν.
- Ξέρεις, έχεις κινέζικο εδώ, δε χρειάζεται να πας. - Μιλάμε για το Μαϊάμι τώρα.
- Ναι, θα θέλαμε πολύ να πάμε. - Έχουμε ένα φοβερό πακέτο, μια εβδομάδα, δύο εβδομάδες.
- Λες και δεν υπάρχουν Κινέζοι στο Μαϊάμι. - Λοιπόν, θα έπρεπε.
Τι σχέση έχει αυτό... φυσικά.
- «Μιλάμε για την Κίνα τώρα». - Μιλάμε για το Μαϊάμι.
«Μαϊάμι. Μιλάμε για το Μαϊάμι τώρα».
Βάλε λίγο φαγητό στο στομάχι σου πριν πιεις κι άλλο κρασί.
Τι είναι... τι είναι...
Σσσ. Γυναικοκουβέντα.
Πώς είναι να είσαι με περιτετμημένο άντρα;
Αυτό είναι ενδιαφέρον.
Θα ρωτούσα περισσότερα, αλλά ο Ρον είπε όλο αυτό το θέμα με τους Εβραίους...
Χμμ.
Όταν ο Ρον έκανε την επέμβασή του...
- Εντάξει. Εντάξει. - Είπα, «Έι, κάν' του και περιτομή τώρα που είσαι εκεί».
Δεν είχα πάει ποτέ με κανέναν άλλον.
- Εγώ, λοιπόν... - Ο Ρον είναι ο μόνος άντρας.
- Τι επέμβαση έκανε; - Μια μικρή διορθωτική επέμβαση.
- Μπορούμε να έχουμε λίγο καφέ σ' αυτό το τραπέζι, παρακαλώ; - Δεν είναι πια μικρή.
- Λοιπόν, ίσως θα έπρεπε να αλλάξουμε θέμα. - Όχι. Είναι...
Είχα αυτό που, ξέρετε, οι περισσότεροι άντρες θα...
ε, ονειρεύονταν, ξέρετε.
Έπρεπε να κάνω επέμβαση μείωσης πέους.
- Με συγχωρείτε; - Μείωση πέους.
- Δεν υπάρχουν πολλές. Θα πείτε, «Δεν το έχω ξανακούσει». - Μείωση πέους;
Είπα, «Ρον, κάνε κάτι».
Είπε, «Γιατί δεν κάνεις μια από εκείνες τις διαστολές κόλπου;»
Αγάπη μου! Μπορούμε να έχουμε λίγο καφέ εδώ;
Δοκιμάσατε τα έγκρολ; Απίστευτα. - Να σας ρωτήσω κάτι.
- Είστε γιατρός. - Ναι.
- Θέλω να σας ρωτήσω κάτι. Αν θα... - Ω!
- Ω, για όνομα του Θεού! Όχι, όχι! Όχι! - Μην το κάνεις αυτό.
- Γιατρέ, παρακαλώ... - Γιατρός δεν πάει κοντά σε Χορεύοντας με τον Κοντό. Όχι.
Όλοι; Όλοι;
Έχω μια μικρή ανακοίνωση να κάνω.
Δε σκόπευα να σας το πω.
Έστειλα δέκα γράμματα σε διάφορους παραγωγούς στη Νέα Υόρκη.
Αυτό είναι από τον Οργανισμό Οπενχάιμερ.
«Αγαπητέ κύριε Σεντ Κλερ:
Σε απάντηση της επιστολής σας,
σχετικά με την 150ή επέτειο του Μπλέιν, Μιζούρι...
και το ντεμπούτο του πρωτότυπου μιούζικαλ σας, "Κόκκινο, Λευκό και Μπλέιν".
Ο Οργανισμός Οπενχάιμερ...
έχει την ευχαρίστηση να σας ενημερώσει...
ότι θα στείλει έναν εκπρόσωπο,
τον κύριο Μορτ Γκάφμαν, για να παρακολουθήσει την παραγωγή
και να μας διαφωτίσει με τα σχόλιά του».
- Τι λέτε γι' αυτό; - «Σας ευχαριστούμε για την πρόσκληση».
Και λέει, «Με εκτίμηση, Σάμιουελ Οπενχάιμερ Τζούνιορ».
Ουάου! Τι σημαίνει αυτό, Κόρκι;
Αυτό που σημαίνει είναι,
ότι μπορεί να πάμε στο Μπρόντγουεϊ!
Ω! Ω! Αυτά είναι σπουδαία νέα!
Τι λέτε γι' αυτό; Το ακούσατε;
Η θεία μου... έβγαλα τον άτλαντά της που κοιτάζω συχνά...
Αυτό το μεγάλο, μπλε βιβλίο... και το άνοιξα στη «Νέα Υόρκη».
Και είναι ένα νησί, βασικά αυτό είναι.
Είναι αυτό το νησί... γεμάτο ανθρώπους...
διαφορετικών χρωμάτων και διαφορετικών ιδεών.
Και δε μπορώ... ακούγεται ότι έχει πολλή πλάκα για μένα.
Ξέρετε, δε βλέπουμε πολλά από αυτά...
στο Μπλέιν.
Θα 'θελα ίσως να γνωρίσω μερικούς τύπους και...
Ιταλούς ή...
Ξέρετε, έχω δει στην τηλεόραση και τέτοια.
Θα χαρώ να κάνω την παράσταση στο Μπρόντγουεϊ.
Και πιθανόν να υπάρξουν κι άλλες προτάσεις. Σταυρώνουμε τα δάχτυλά μας.
Αλλά δεν ξέρω αν το θέατρο και η σκηνή είναι για μένα.
Κατ' αρχάς, έχει πάρα πολλή αποστήθιση.
- Και νομίζω ξέρεις τι σκέφτομαι. - Ναι. Αυτό εμποδίζει.
Χόλιγουντ.
Ε, ακόμα κι όταν ήμουν παιδί και έκανα τις μιμήσεις μου.
«Στην υγειά σου, μωρό μου», και, ε...
«Δε σ-σε νοιάζει για κανέναν παρά μόνο για τον εαυτό σου».
Ποιος ήταν;
Ο Χένρι Φόντα. Πάντα της λέω ποιον κάνω.
Πάντα γελάει και λέει, «Τώρα ποιος είναι αυτός;»
Από τότε, υπήρχε πάντα το μικρόβιο στο μυαλό μου...
- ότι θα κατέληγα στη μεγάλη οθόνη. - Μμ-χμμ.
Έχεις και το πρόσωπο γι' αυτό, αγάπη μου.
Θέλω να δοκιμάσω εκείνο το είδος υποκριτικής «το λιγότερο είναι περισσότερο»,
όπου όταν μιλάς σε κάποιον, κλείνεις τα μάτια σου.
Και μετά τον κοιτάς όταν δε μιλάς στο άτομο.
Δηλαδή, ανοίγεις τα μάτια σου όταν κοιτάς μακριά.
Όταν μιλάς στο άτομο, κάνεις έτσι.
Ποτέ μην ανοίγεις τα μάτια σου όταν του μιλάς.
Τα νέα για τον Γκάφμαν είναι πραγματικά μεγάλα.
Το ότι το καστ καταλαβαίνει πόσο μεγάλα.
Δεν ξέρουν το θέμα της Νέας Υόρκης.
Δεν το έχουν περάσει, ενώ εγώ το έχω περάσει.
Οπότε, κατά κάποιο τρόπο, είναι στους ώμους μου.
Και το να πηγαίνεις στο Μεγάλο Μήλο για πρώτη φορά,
ξέρετε, είναι τέτοια εμπειρία, που δε την ξεχνάς ποτέ.
Σου μένει για όλη σου τη ζωή.
Εγώ, ξέρετε, κατευθείαν από το ναυτικό, φρέσκος από το αντιτορπιλικό,
ε, με ένα σπασουάρ και ένα λιποζάν, βασικά.
Όχι και πολλά να πω δικά μου.
Και μετά βασικά να τρώω σφαλιάρες...
για δέκα περίπου χρόνια.
Ξέρετε, off-off-off-off-Broadway.
Και μετά, φτάνει πια, εντάξει; Το έπιασα το αστείο.
Και θα ξανασυμβεί αυτό; Δεν ξέρω.
Δε θέλω να ξανασυμβεί.
Μέσα στα βάθη της καρδιάς μου, δε θέλω να ξανασυμβεί.
Ο κ. Γκάφμαν φέρνει μαζί του... μια φήμη,
κάτι μεγαλύτερο από ό,τι έχει γνωρίσει ποτέ κανείς σ' αυτή την πόλη.
Κι αν είναι να γυρίσω πίσω στη Νέα Υόρκη με τους δικούς μου όρους,
δε μπορώ να του παραδώσω... ένα προϊόν που βρωμάει.
Πραγματικά πρέπει να του παρουσιάσω...
ένα πακέτο, ένα όμορφα τυλιγμένο,
γυαλιστερό, μυρωδάτο σόου.
Αυτό που χρειάζομαι από εσάς,
επειδή είστε τα αφεντικά της πόλης, ουσιαστικά...
και το ξέρω αυτό... είναι...
Αυτό είναι τόσο δύσκολο.
Δηλαδή, δεν υπάρχει τίποτα εύκολο σ' αυτό.
Είναι σαν όταν κάνεις αποτρίχωση στα πόδια, και τραβάνε αυτό το πράγμα πολύ γρήγορα.
Κάπως έτσι είναι αυτό.
Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα.
Πόσα χρειάζεσαι;
- Πόσα; - Ο Στιβ έχει δίκιο. Πόσα σκέφτεσαι;
Εντάξει.
Αυτό που χρειάζομαι...
είναι 100.000 δολάρια.
- Ω, Παναγία μου! - Κόρκι!
Ξέρετε, είναι καλός.
Να σας εξηγήσω. Να σας εξηγήσω τι...
Ω, φίλε, σταμάτησε η καρδιά μου για ένα δευτερόλεπτο.
Εντάξει, να σας εξηγήσω τι περιλαμβάνει αυτό.
Το πίστεψα εντελώς, παρεμπιπτόντως.
- Είναι σοβαρός. - Δεν αστειεύεται.
Κόρκι, ολόκληρος ο προϋπολογισμός μας για όλο το χρόνο...
είναι 15.000 δολάρια για τα πάντα, και αυτό περιλαμβάνει και την κολύμβηση.
- Δεν έχω κολύμβηση στην παράστασή μου. - Όχι, εννοώ την πισίνα.
Πρέπει να συντηρούμε την πισίνα. Είναι τα πάντα. Όλος ο χρόνος είναι 15.000 δολάρια.
- Έχουμε έναν διαχειριστή... - 100.000 δολάρια;
Κοίτα, είσαι καλός άνθρωπος. Χαιρόμαστε που είσαι εδώ.
Αλλά αν μου επιτρέπεις να είμαι ωμός, τι πρόβλημα έχεις;
Οπότε, αυτό που καταλαβαίνω εδώ, και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος,
είναι ότι δε μου δίνετε καθόλου χρήματα.
Οπότε τώρα μένω βασικά με το τίποτα.
Μένω με το μηδέν. Και με το οποίο, και με το οποίο, τι μπορώ να κάνω με το μηδέν;
Ξέρετε, τι μπορώ να... δε μπορώ να κάνω τίποτα μ' αυτό.
Χρειάζομαι... μιλάμε για τη ζωή μου εδώ.
Δε μιλάμε, ξέρετε, για κάτι άλλο. Μιλάμε για τη ζωή μου.
Ξέρετε; Και με αναγκάζει να κάνω κάτι που δε θέλω.
Να φύγω. Ν-να φύγω και απλά...
και να πάω σπίτι και να πω, να το κόψω μαχαίρι εδώ.
Και να πω, «Με τίποτα, Κόρκι. Δε θα ανεχτείς αυτούς τους ανθρώπους».
Και θα σας πω γιατί δε μπορώ να σας ανεχτώ.
Γιατί είστε μπάσταρδοι.
Αυτό είστε. Είστε απλά μπάσταρδοι.
Και πάω σπίτι, και θα δαγκώσω το μαξιλάρι μου, αυτό θα κάνω.
- Τώρα τι βάζεις στο δέρμα σου; - Βαζελίνη.
- Βάζεις βαζελίνη στο δέρμα σου; - Μμ-χμμ. Ναι.
- Σου έχει κάτσει, Λίμπι. - Τι εννοείς;
- Είσαι νέα, και είναι εντάξει, αλλά... - Λίμπι.
- Σου έχω πει για... γεια. - Λίμπι, έχω μια ανακοίνωση.
- Πρέπει να σου μιλήσω. Θα πρέπει να σου μιλήσω. - Σου έχω πει για...
- Με συγχωρείς, Λίμπι, πρέπει να σου μιλήσω. - Εντάξει.
- Θα το μαζέψω αυτό. - Εντάξει. Περίμενε. Περίμενε.
- Δρ. Περλ. Καλημέρα. - Καλημέρα.
- Έχουμε μια ανακοίνωση. Πρέπει να μιλήσουμε, εντάξει; - Εντάξει.
Μαζευτείτε, παρακαλώ. Μαζευτείτε.
Λίμπι, Σίλα, με συγχωρείτε. Ρον.
Ευχαριστώ. Δρ. Περλ. Παρακαλώ, ησυχία.
Έχω μια ανακοίνωση. Πρέπει να ακούσουμε εδώ.
- Με συγχωρείτε. Θα κάνουμε ασκήσεις φωνητικής; - Εντάξει, ακούστε.
- Θα κάνουμε φωνητική. - Πριν αρχίσουμε, θα 'θελα να καθαρίσω το λαιμό μου.
Καλώς.
Ναι, θα κάνουμε φωνητική. Θα κάνουμε πολλές... με συγχωρείτε, παρακαλώ!
Όλοι, ας σοβαρευτούμε τώρα για μια στιγμή.
Και ας ακούσουμε όλοι, εντάξει;
Ο Κόρκι έφυγε από την παράσταση, και αναλαμβάνω εγώ.
Αυτό που θέλω να κάνω σήμερα είναι να αρχίσουμε με λίγη μουσική, να κάνουμε χορό και να δουλέψουμε τα λόγια μας.
Και ελπίζω ότι στο τέλος των πέντε ημερών,
- Τι εννοείς; - θα ξέρουμε τι κάνουμε και θα έχουμε μια παράσταση.
- Ο Κόρκι έφυγε; - Εννοείς, έφυγε για σήμερα ή μόνιμα;
Ο Κόρκι παράτησε την παράσταση, και είναι δική μου παράσταση.
- Κόρκι! - Κορκ!
Κόρκι!
- Εδώ, ανέβα εσύ. - Πω πω, κάν' το αυτό δύο φορές τη μέρα. Καλή γυμναστική.
- Κόρκι! - Οι περισσότεροι αθλητικοί τραυματισμοί... δεν απαντάει;
- Κόρκι, σ' αγαπάμε! - Κόρκι, άνοιξε!
Κόρκι, σ' αγαπάμε. Θέλουμε να ζήσεις.
- Μπορεί να κάτι δεν πάει καλά. Δοκίμασε την πόρτα ξανά. - Ω, Θεέ μου. Εμείς είμαστε.
- Θέλει να μείνει μόνος του τώρα. - Δε θα το συγχωρήσω στον εαυτό μου αν κάτι δεν πάει καλά.
Απλά σκάστε! Απλά σκάστε! Για όνομα του Θεού!
Τρελοί άνθρωποι, Θεέ μου!
Ξέρω πώς νιώθει κι εγώ.
Υποθέτω ότι μπορώ απλά να γυρίσω πίσω στα Ντέιρι Κουίν, ξέρετε.
Είπαν ότι θα με πάρουν πίσω.
Πάντα έχω μια θέση στα Ντέιρι Κουίν.
Πρέπει να σταματήσεις να κλαις.
Δεν έχει κλάψει τόσο πολύ από τη μέρα που παντρευτήκαμε, ειλικρινά.
Ξέρεις, αυτό είναι υπέροχο.
Γιατί δεν αντέδρασα έτσι όταν έπαιζα ποδόσφαιρο για τους Πάνθηρες του Μπλέιν...
και ο κουόρτερμπακ μας έπαθε εξάρθρωση γονάτου.
- Έπρεπε να είχα πει, «τάιμ-άουτ». - Γιατί είσαι δυνατός, Ρον. Είσαι δυνατός.
- Είσαι απλά ένας βράχος. - Ω, ας καθυστερήσουμε το παιχνίδι.
Και το χείλος μου θα έτρεμε, και θα έλεγα ότι έχουμε τραυματισμένο κουόρτερμπακ.
Ας τα παρατήσουμε. Όχι! Ξέρεις τι κάναμε;
Βάλαμε μέσα τον δεύτερο κουόρτερμπακ.
Όταν έπεσε κι αυτός, βάλαμε μέσα τον τρίτο κουόρτερμπακ.
Και συνεχίσαμε, και τους σκίσαμε το Λύκειο Χάρι Τρούμαν.
Και την επόμενη εβδομάδα, βγήκαμε και σφουγγαρίσαμε το πάτωμα με την Ιερά Καρδία της Μαρίας.
Και συνέχισαν και κέρδισαν το πολιτειακό πρωτάθλημα.
Για να πω την αλήθεια, δεν το έχω σκεφτεί καν, ούτε για...
Ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν έχω αναλογιστεί το γεγονός ότι η παράσταση τελείωσε.
Δε, ε, δε, ε, το σκέφτομαι. Προσπαθώ να μη το σκέφτομαι.
Και επομένως, εγώ, ξέρετε, δεν,
γιατί είναι ένας πολύ υγιής τρόπος να αντιμετωπίσεις κάτι που είναι πολύ...
Τελικά, όχι και τόσο σημαντικό μακροπρόθεσμα.
Δεν είναι, δεν, ε, καθόλου σημαντικό,
ξέρετε, για μένα.
Είμαι τόσο λυπημένη για τον Κόρκι, ξέρετε.
Δηλαδή, νομίζω αυτοί οι δημιουργικοί άνθρωποι, είναι πολύ συναισθηματικοί.
Και, εμ, νομίζω το σημαντικό με τους ανθρώπους του θεάματος είναι...
ότι πρέπει να έχεις και μια άλλη ζωή.
Και ξέρω, ξέρετε, ε, αυ-αυ-αυτός έχει γυναίκα.
Υποθέτω ότι λείπει εκτός πόλης, ε, γιατί δεν την έχω δει...
Δεν την έχω δει ποτέ, οπότε, ξέρετε, αυτό μπορεί να είναι το πρόβλημα.
Ξέρετε, ίσως απλά δεν τον υποστηρίζει.
Κόρκι, χωρίς εσένα, δεν υπάρχει παράσταση.
Χωρίς την παράσταση, δεν υπάρχει γιορτή.
Χωρίς γιορτή, δεν υπάρχει Μπλέιν.
Οπότε, βλέπεις πώς είναι ένα φαινόμενο ντόμινο.
Ξέρεις πώς τα ντόμινο το κάνουν αυτό.
Χωρίς το Μπλέιν, έχω νέα για σένα, δεν υπάρχει Μιζούρι.
Το Μπλέιν είναι η καρδιά του Μιζούρι.
Τι θα γίνει αν το Μιζούρι καταρρεύσει; Πες μου εσύ.
Χρειαζόμαστε τη μαγεία πίσω στην παράσταση, αυτό χρειαζόμαστε.
Και δε θα γίνει με τον Λόιντ.
Ο Λόιντ είναι καθηγητής μουσικής και ψωνίζει από το Γουόλ-Μαρτ. Ούτε την πόλη δε στηρίζει.
Αλλά αυτός που σε χρειάζεται περισσότερο είναι ο Μπλέιν Φέιμπιν. - Σωστά, σωστά.
- Και δε το λέω μόνο επειδή είμαι Φέιμπιν. - Εντάξει, εντάξει.
Το λέω γιατί απλά ξέρω...
ότι κανείς δε μπορεί ν' αγγίξει, εμ,
όλο αυτό... το πράγμα.
Όλο αυτό το πράγμα. Ε;
Μπορείς να πάρεις ένα πεντάλεπτο και να το κάνεις ένα εκατομμύριο δολάρια,
γιατί αυτός ο άνθρωπος είναι ιδιοφυΐα, και δε μπορούμε να το χάσουμε αυτό.
Κοίτα τι έκανες με το «Ξυπόλητοι» όταν ήρθες σ' αυτή την πόλη.
Είχες καθόλου προϋπολογισμό τότε; Δεν είχες 100.000 δολάρια τότε. - Το «Ξυπόλητοι» ήταν τέλεια παράσταση.
- Και κοίτα τι έγινε με εκείνη την παράσταση. - Υπέροχη παράσταση.
Και τι να πούμε για το «Κύματα Φωτιάς»; Πήρες λίγο σελοφάν και το έκανες φλόγες.
- Μπορούσες ακόμα να νιώσεις τη ζέστη. - Ξέρετε κάτι; Δεν έχετε άδικο.
Σε χρειαζόμαστε να πάρεις το μαγικό σου ραβδί και να το κουνήσεις.
Και να κάνεις αυτή την πόλη πάλι ξεχωριστή, αυτό χρειαζόμαστε.
Θα το κάνεις;
- Σε παρακαλώ. Σε παρακαλώ. - Έλα πίσω, Κορκ.
Ευχαριστώ. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ, όλους.
Σας παρακαλώ. Ω!
Εντάξει. Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Ευχαριστώ. Εντάξει.
Ας προσποιηθούμε ότι δε συνέβη ποτέ, εντάξει;
Και ας μπούμε κατευθείαν στα «Σκεπαστά Άρματα».
- Εντάξει, ας αρχίσουμε από το χορευτικό, εντάξει; - «Σκεπαστά Άρματα».
Κατά έναν αστείο τρόπο, αυτό που έκανε το δημοτικό συμβούλιο ήταν να μου δώσει μια πρόκληση.
Και είναι μια πρόκληση που θα αποδεχτώ.
Είναι όπως παλιά, στις μέρες της Γαλλίας,
όταν οι άντρες χαστούκιζαν ο ένας τον άλλον με τα γάντια τους,
και έλεγαν, ξέρετε, «Ντ'Αρτανιάν», ξέρετε,
«Πώς τολμάς να μου μιλάς έτσι, εσύ;»
Και τον χαστούκιζαν.
# Έκρηξη σκαμνιών #
# Από το σαλόνι μέχρι το μπιλιαρδάδικο #
# Είμαστε στο κέντρο της έκρηξης σκαμνιών #
# Όλοι ξέρουν το όνομά μας #
# Δουλεύοντας, χτίζοντας #
# Ποτέ δε σταματάμε ποτέ δε κοιμόμαστε #
# Δουλεύοντας, φτιάχνοντας μερικά για πούλημα μερικά για κράτημα #
# Είναι ο κανόνας όλοι έχουν ένα σκαμνί #
# Μόνο τρία πόδια #
# Είναι μια απόλαυση που ένας μονάρχης ζητά πούλα τα κοσμήματά σου #
- Ήθελα να αναφέρω κάτι. - Μμ-χμμ.
Γυαλιά;
1845, ξέρετε, νομίζω,
- είναι ένα μικρό πρόβλημα. - Ω! Ω-ω, ω-ω.
- Τα γυαλιά μου; - Ναι.
- Λες, εγώ μπ... - Δε νομίζω ότι πρέπει να τα φοράς.
- Να μη τα φοράω στην παράσταση; - Είναι κυρίως στα «Σκεπαστά Άρματα».
Γιατί νομίζω ότι εκεί είναι που απλά δεν είναι τόσο πιστευτό.
Φυσικά, όταν προχωράς στο χρόνο,
- ιστορικά, είναι... - Ε-εγώ βλέπω μερικά προβλήματα,
τίποτα σοβαρό, και τίποτα που δε μπορούμε να λύσουμε.
Ε, ένα, ε, αντίθετα με τη κοινή γνώμη,
δε βλέπω πολύ καλά, ε, χωρίς τα γυαλιά μου.
Οπότε, ξέρετε, σκέφτομαι, θα είναι πρόβλημα αυτό για μένα;
Απλά... Πρόσεχε.
Και το άλλο πράγμα, που, ε, είναι επίσης πρόβλημα, είναι...
Έχω πολύ τεμπέλικο μάτι.
τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά και...
# Γαλάζιος ουρανός, γαλάζια θάλασσα #
# Γαλάζιο γρασίδι, γαλάζιο δέντρο #
# Υπάρχει μια φωτιά στις καρδιές μας που κάνει αυτή τη χώρα δυνατή #
# Υπάρχει μια φωτιά στις καρδιές μας που μας βοηθά να τραγουδάμε αυτό το τραγούδι #
Το να κατέβω απ' το άλογο δεν είναι πρόβλημα. Μπορώ να κατέβω έτσι απλά.
Αλλά, ε... εκεί που έχω πρόβλημα είναι...
Μερικές φορές βγαίνει το άλογο, και δε μπορώ να περάσω την αγελάδα.
Οπότε, πρέπει, κάπως, ξέρετε, να το κάνω αυτό όταν βγαίνω,
«Μαζευτείτε γιατί έχω νέα».
Δεν ξέρω ποιο είναι πιο αληθοφανές, το άλογο ή ο Δρ. Περλ.
Εσύ.
Κόρκι, να το τηλέφωνο.
Είναι ο Τζόνι.
Ναι. Ναι.
Τι εννοείς;
- Μετά πάμε πίσω. - Οπότε περίμενε να γυρίσουμε προς εσένα.
Τι εννοείς; Τι εννοείς; Τι λες;
Το καταλαβαίνω αυτό. Όχι, το καταλαβαίνω. Πίστεψέ με, το καταλαβαίνω.
Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να πεις, «Απολύτως όχι».
Το καταλαβαίνεις αυτό;
Δ-δε το πιστεύω αυτό. Όχι, λυπάμαι.
Δε το δέχομαι αυτό. Δεν είναι απάντηση. Όχι.
Είναι απολύτως απαράδεκτο να το λες αυτό τώρα. Όχι σήμερα.
Όχι!
Και αυτό είναι... έτσι έχουν τα πράγματα;
Τότε απλά σε μισώ, και μισώ και τον μαλακομούρη σου.
Ω, Κόρκι.
- Τι συμβαίνει; - Ο Τζόνι δεν είναι στην παράσταση.
Ο πατέρας του είπε ότι πρέπει να γυρίσει στη δουλειά. Δεν είναι στην παράσταση.
Τι νομίζει ότι είναι, σχολείο;
Ότι μπορεί να πάρει απουσία μια μέρα;
Σήμερα είναι η μέρα της πρεμιέρας, μάγκες. - Ω, Θεέ μου.
- Απλά, απλά... - Αυτό είναι πολύ παράξενο.
Ρον, α-α-απλά άσε με να σκεφτώ για ένα δευτερόλεπτο, εντάξει;
Πρέπει απλά να πάρω μια ανάσα εδώ...
και να προσπαθήσω να το λύσω, εντάξει;
- Είναι στενό. Πονάει. - Ω, συγγνώμη.
Εντάξει, ξέρεις κάτι; Αν το ανεβάσεις λίγο, θα 'χεις λίγο παραπάνω χώρο.
Ναι, καλά, τα ανεβάζω.
- Προσπαθώ να χωρέσω τη μία πλευρά, αγάπη μου. - Αυτό είναι το κοστούμι του Τζόνι.
Και ο Τζόνι είναι πολύ... ξέρεις, έχει άλλο σκαρί από σένα.
Αυτό είναι... ανησυχώ γιατί δε θα...
- Μου λείπουν καμιά δεκαριά πόντοι... - Καταλαβαίνω.
Ηθοποιοί, δεκαπέντε λεπτά.
Στα δεκαπέντε.
Όχι, όχι, όχι, πρέπει να βιαστούμε. Έλα. Έλα. Πρέπει να με βοηθήσεις εδώ.
- Πρέπει να με βοηθήσεις. - Περίμενε. Εντάξει.
- Έχω τόση αγωνία απόψε, Ρον. - Θα είσαι τέλεια. Θα είσαι τέλεια.
- Κι αν υπάρξει κενό, απλά πες μια ατάκα. - Ναι.
Αυτό μ' αρέσει να κάνω, ακόμα κι αν είναι από άλλη παράσταση.
Άγκνες, πού είναι το λιλά φόρεμα;
- Εννοείς το μωβ; - Ναι, πού είναι;
Γλυκιά μου, σ' το είπα να κόψεις τα σάντεϊ. Δε μπορούσα να ανοίξω τις ραφές.
- Τι; Δεν είναι εδώ; Άγκνες. - Όχι, δεν είναι. Γεια σου, γλυκιά μου.
- Ω, μόλις στέγνωσε το μακιγιάζ μου. - Προσοχή, πλησιάζει καβαλάρης.
- Ω, Θεέ μου! - Δεν πειράζει. Απλά... προσοχή.
- Ελπίζω να μην είναι πολύ καυτό. - Όχι, όχι, μια χαρά είναι.
Να σου θυμίσω, σε παρακαλώ; Όχι γυαλιά στο πρώτο νούμερο, εντάξει;
Ω, όχι. Όχι, όχι. Δεν το ξέχασα.
Ηθοποιοί, στις θέσεις σας.
Καλή παράσταση, παιδιά. Καλή επιτυχία.
- Μην ανησυχείς για τίποτα, όλα θα κυλήσουν... - Δεν είναι εδώ.
- Τι; - Δεν είναι εδώ.
- Ο Γκάφμαν; - Δεν είναι εδώ;
- Εντάξει, εντάξει, κοιτάξτε. - Να ρίξουμε την αυλαία;
- Κόρκι; - Όχι, όχι, όχι. Παιδιά, κοιτάξτε, κοιτάξτε.
Το έχω περάσει αυτό ένα εκατομμύριο φορές.
Αυτοί οι τύποι της Νέας Υόρκης αρέσκονται να έρχονται αργά.
Πιστέψτε με, δεν έχω δει ποτέ κανέναν να 'ρχεται στην ώρα του, σε όλα μου τα χρόνια στο θέατρο.
- Πάρε μια βαθιά ανάσα. - Καλά.
Βγάλ' τη. Θα 'ρθει.
Ας κάνουμε απλά μια καλή παράσταση. Όλοι να κάνετε μια καλή παράσταση.
Χέρια στη μέση.
Ω, γεια χαρά!
Δε σας είδα που με πλησιάσατε στα κρυφά.
Αλλά αν θέλετε, είστε ευπρόσδεκτοι να μοιραστείτε τη φωτιά μου.
Μόλις ετοιμαζόμουν να φάω κάτι.
Φασόλια.
Λατρεύω τα φασόλια.
Μεγάλα, παχιά, καυτά, ζουμερά φασόλια.
Τώρα μην αρχίσω να μιλάω για φασόλια,
γιατί θα φλυαρώ μέχρι να βγει ο ήλιος.
Αλλά, ξέρετε, τώρα που έχω την προσοχή σας,
υπάρχει μια ιστορία που δε θα με πείραζε να μοιραστώ μαζί σας.
Είναι μια απίστευτη ιστορία που γίνεται ακόμα πιο απίστευτη κάθε χρόνο που περνά.
Είναι η ιστορία του Μπλέιν.
Λοιπόν, ταξιδέψαμε πολύ σήμερα.
Πρέπει να αφήσουμε τις γυναίκες και τα παιδιά να ξεκουραστούν.
Μην ξεκουράζεσαι για μας, Ντάνιελ Πότερ.
Εμείς οι γυναίκες είμαστε εξίσου δυνατές και ανθεκτικές με εσάς τους άντρες.
Το πιστεύω, Ρεβέκκα. Το πιστεύω.
Η Καλιφόρνια θα 'ναι βάλσαμο γι' αυτά τα κουρασμένα μάτια.
Και για τα δικά μου, Ρεβέκκα, και για τα δικά μου.
Αλλά αυτή τη στιγμή, χρειαζόμαστε μια φωτιά να ζεστάνει τις ψυχές μας...
- και να μαγειρέψουμε το φαγητό μας. - Έγινε.
- Αρκετά μ' αυτά, Μπίλι Γουίτακερ. - Μόνο ένα φιλί.
Θα υπάρχει άφθονος χρόνος για φιλιά όταν φτάσουμε στην Καλιφόρνια.
Αν φτάσουμε στην Καλιφόρνια.
Ω, θα φτάσουμε.
Ο Μπλέιν Φέιμπιν θα μας οδηγήσει εκεί.
Προσοχή, πλησιάζει καβαλάρης.
Ο Μπλέιν Φέιμπιν επιστρέφει.
Όπα! Γεια χαρά.
Όπα! Ήρεμα.
Μαζευτείτε, γιατί έχω νέα.
Τι νέα; Τι είδαν τα οξυδερκή και παρατηρητικά σου μάτια;
Λίγο πιο πέρα, υπάρχει μια κορυφογραμμή.
Και πόσο ψηλή κορυφογραμμή, δε θα μπορούσα να πω.
Γιατί ο ήλιος είχε δύσει και το σκοτάδι είχε πέσει πριν φτάσω στην κορυφή της.
Τότε συνέβη κάτι παράξενο.
Η μύτη μου άρχισε να σκιρτά.
Υπάρχει μια μυστηριώδης μυρωδιά στον νυχτερινό αέρα.
- Τι είδους μυρωδιά; - Ποια ήταν αυτή η μυστηριώδης μυρωδιά;
Ήταν η μυρωδιά του αλμυρού νερού.
- Αλμυρού νερού; - Χαμπ-χαμπ, χαμπ-χαμπ, χαμπ-χαμπ.
Κυρίες και κύριοι, φτάσαμε στον προορισμό μας.
Φτάσαμε στον Ειρηνικό.
Καλώς ήρθατε στην Καλιφόρνια!
# Πιάσε τον καλό σου απ' το χέρι #
# Καλωσόρισέ τον στη γη της επαγγελίας #
# Πιάσε την καλή σου απ' το μπράτσο #
# Πήγαινέ την πίσω απ' τον αχυρώνα #
# Όλοι στο χορό #
Αυτό ήταν υπέροχο.
Εξήντα χρόνια πέρασαν και η πόλη του Μπλέιν συνέχισε να μεγαλώνει και ν' αλλάζει.
Κάθε φορά που κοιτούσες γύρω σου, ένα νέο σπίτι χτιζόταν, μια νέα οικογένεια ερχόταν.
- Ω, βιάσου, Άγκνες. - Ω, προσπαθώ να βιαστώ. Ορίστε.
- Πήρες το καπέλο μου; - Το καπέλο σου; Να το καπέλο σου, γλυκιά μου.
Ο οπωρώνας του ΜακΓκίλικατι έγινε το δημοτικό σχολείο του Μπλέιν.
Έστρωσαν μέχρι και γραμμές για εκείνη τη νεόκοπη εφεύρεση, το σιδερένιο άλογο,
που έφερε έναν πολύ σημαντικό επισκέπτη στο Μπλέιν.
Ζήτω! Είναι ο Πρόεδρος ΜακΚίνλεϊ.
Καλοί άνθρωποι του Μπλέιν, μου είπαν ότι η επόμενη στάση μου ήταν η Γουιτσίτα.
Αλλά εγώ είπα, «Και το Μπλέιν;»
Ουρά! Ουρά!
Μάλλον χρειάζομαι νέο ταξιδιωτικό πράκτορα.
Κύριε Πρόεδρε, προς τιμήν της επίσκεψής μας...
της επίσκεψής σας... στην πόλη μας,
σας προσφέρω ταπεινά αυτό το ωραίο κλειδί της πόλης μας.
Λοιπόν, ομολογώ, πιστεύω ότι το κλειδί της πόλης είναι μεγαλύτερο από την ίδια την πόλη.
Περιμένετε, κύριε Πρόεδρε.
- Λοιπόν, τι έχουμε εδώ; - Είναι ένα σκαμνί. Τα φτιάχνω εγώ.
Λοιπόν, δεν είναι ενδιαφέρον;
Θα το πάρω αυτό μαζί μου στην Ουάσινγκτον.
Και κάθε φορά που θα ξεκουράζω τα πόδια μου, θα σκέφτομαι το Μπλέιν.
Τώρα όλοι ξέρουμε ότι οι πολιτικοί δεν συνηθίζουν να κρατούν το λόγο τους.
- Είναι εδώ. - Ποιος είναι εδώ;
- Είναι εδώ. - Είναι εδώ. Σ' το είπα.
Ν' αρχίσουμε απ' την αρχή; Ας ξανακάνουμε τα «Σκεπαστά Άρματα».
Λοιπόν, πριν το καταλάβεις,
όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, έπρεπε να έχουν ένα σκαμνί του Μπλέιν στο σπίτι τους.
Η μικρή πόλη δεν κατάλαβε τι τη χτύπησε.
Εργοστάσια σκαμνιών φύτρωναν σαν, ε, σαν μανιτάρια.
Όλοι είχαν καλή δουλειά. Όλοι έπαιρναν καλό μισθό.
Το Μπλέιν μπήκε στο χάρτη.
# Στην πισίνα στο σχολείο δίπλα στις φωτιές των Χριστουγέννων #
# Είναι ο κανόνας υπάρχει ένα σκαμνί υπάρχει ένα σκαμνί #
# Τα σκαμνιά είναι εκεί που κάποτε #
# θα έβρισκες καρέκλα η καρέκλα είναι για ανόητους #
# Όλοι θέλουν σκαμνιά #
# Έκρηξη σκαμνιών από το σαλόνι μέχρι το μπιλιαρδάδικο #
# Είμαστε στο κέντρο της έκρηξης σκαμνιών #
# Όλοι ξέρουν το όνομά μας #
# Δουλεύοντας, χτίζοντας ποτέ δε σταματάμε ποτέ δε κοιμόμαστε #
# Δουλεύοντας, φτιάχνοντας μερικά για πούλημα μερικά για κράτημα #
# Θα σου τρέχουν τα σάλια με το μεγαλείο αυτών των μαγικών σκαμνιών #
# Είναι ο κανόνας #
# Όλοι έχουν ένα σκαμνί #
# Μόνο τρία πόδια είναι η απόλαυση που ένας μονάρχης ζητά #
# Πούλα τα κοσμήματά σου χρησιμοποίησε τα λεφτά για σκαμνιά #
# Έκρηξη σκαμνιών μόνο τρία πόδια και δες τις πωλήσεις ν' απογειώνονται #
# Σαν πυρετός είναι μια έκρηξη σκαμνιών #
# Και εξαπλώνεται από το Μπλέιν #
# Δουλεύοντας, χτίζοντας ποτέ δε σταματάμε ποτέ δε κοιμόμαστε #
# Δουλεύοντας, φτιάχνοντας μερικά για πούλημα μερικά για κράτημα #
# Δουλεύοντας, χτίζοντας ποτέ δε σταματάμε ποτέ δε κοιμόμαστε #
# Δουλεύοντας, φτιάχνοντας #
# Μερικά για πούλημα μερικά για κράτημα #
Φιου!
Ανυπομονώ να δω το δεύτερο μέρος.
Άλαν, η δραματική του ερμηνεία. Δηλαδή, ήξερα ότι ήταν αστείος.
Και ήξερα ότι μπορούσε, ξέρετε, να κινηθεί, να χορέψει, γιατί είναι, είναι τέτοιος τύπος.
Αλλά νομίζω ότι η δραματική του ερμηνεία είναι τόσο συγκινητική που, ε, λοιπόν.
Δηλαδή, πήρα τη Τζόις, και της είπα,
«Τζόις, φέρε τον Τζόσι, γιατί πρέπει να τον ταΐσω στο ημίχρονο, έχω σκάσει».
Αυτό είναι καλό. Πω πω, κινούνται.
Χορεύουν παντού. Και τα τραγούδια είναι πολύ πιασάρικα.
Ε, πολύ πιασάρικα. Δε μπορώ να βγάλω μερικά απ' το μυαλό μου.
Σχεδόν σε ενοχλητικό βαθμό, αλλά νομίζω είναι καλό όταν ένα τραγούδι είναι πιασάρικο...
από τη μικρή εμπειρία που έχω στο χώρο του θεάματος.
Ξέρετε, ήξερα ότι ο Κόρκι μπορούσε να παίξει, και να σκηνοθετήσει, και να κάνει παραγωγή.
Αλλά ποιος ήξερε ότι θα έπαιζε και θα τραγουδούσε και θα χόρευε;
Ξέρετε, μπορεί απλά να κάνει ό,τι υπάρχει να γίνει.
Και υπάρχει μόνο ένας άλλος άνθρωπος στον κόσμο που μπορεί να το κάνει αυτό,
και αυτή είναι η Μπάρμπρα Στράιζαντ.
Είναι, ε... δεν ξέρω... μια έμπνευση γι' αυτή την πόλη.
Αυτό είναι.
Και προσωπικά, χαίρομαι πολύ που ο Τζόνι Σάβατζ παράτησε την παράσταση.
Γιατί πριν μερικά χρόνια ήρθε στο φαρμακείο,
και προσπάθησε να κλέψει το μηχάνημα με τα γραμματόσημα.
Και αυτό το παιδί δεν είναι καλό.
Το καταλαβαίνεις μόνο από τους γονείς του ότι δεν είναι καλό.
Και δε θα είχε προσθέσει τίποτα στην παράσταση.
Ενώ ο Κόρκι, από την άλλη... κοίτα τον. Είδες...
Θεέ μου, μακάρι να ήμουν στην παράσταση!
Ακούω ότι οι Γαλλίδες είναι πολύ όμορφες,
ότι φορούν τα καλύτερα ρούχα.
Ακούω επίσης ότι είναι ειδικές στους τρόπους του έρωτα.
Άιμα, πάω να πολεμήσω για την πατρίδα μου.
Να πολεμήσω, και ναι, ίσως, να πεθάνω,
ώστε οι νέοι άντρες από δω μέχρι το Τιμπουκτού
να νιώσουν τον άνεμο της ελευθερίας να φυσά στα μαλλιά τους.
Ω, Μόντι, δεν ήθελα να σ' αμφισβητήσω.
Απλά μερικές φορές νιώθω σαν να μη σε ξέρω πραγματικά.
Θα έδινα και πάλι...
# Μια δεκάρα για τις σκέψεις σου #
# Ένα τάλιρο για τα όνειρά σου #
# Θα αγόραζε ένα καινούριο εικοσάρικο #
# Μια ματιά στα σχέδιά σου #
# Κι όταν θα είσαι μακριά #
# Τόσο μακριά απ' το πλευρό μου #
# Θα φυλάω τη δεκάρα μου #
# Μέχρι επιτέλους να γίνω νύφη σου #
# Μια δεκάρα για τις σκέψεις σου #
# Ας το πούμε συμφωνία #
# Αν δεν έχω καθόλου μυστικά #
# Ξέρεις πώς νιώθω #
Αυτό είναι. Όχι, όχι, εδώ, εδώ. Πήγαινε ακριβώς εκεί.
- Πού, πού; - Η μπούκλα. Ξέρεις πού μ' αρέσει η μπούκλα.
- Ρον, πρέπει να ετοιμαστώ κι εγώ. - Να τη. Να τη.
Ωραία. Τώρα λίγο φούσκωμα εδώ, και μπορείς να ασχοληθείς με σένα.
# Μια δεκάρα για τις σκέψεις σου το κανονίσαμε και τέλειωσε #
# Θα 'δινα ένα εκατομμύριο #
# Θα το 'κανα για το τίποτα #
# Υποθέτω είμαστε ερωτευμένοι #
# Και παντρεμένοι θα 'μαστε #
# Και όλα για μια δεκάρα #
# Μια λαμπερή χάλκινη δεκάρα #
# Η δεκάρα που σε έφερε σε μένα #
Ήταν τόσο καλό. Σ' το είπα ότι θα μπορείς να με σηκώσεις έτσι.
- Ω, είχες δίκιο. - Με σήκωσες!
Ναι, αφού τα γενναία μας αγόρια γύρισαν από τον πόλεμο,
τα πράγματα επανήλθαν στο φυσιολογικό στο Μπλέιν,
μέχρι ένα καλοκαιρινό βράδυ του 1946,
όταν απρόσμενοι επισκέπτες μας ξαναέβαλαν στο χάρτη.
- Πού είμαστε; - Πώς βρεθήκαμε εδώ;
Είναι όνειρο;
Κοιτάξτε, τι είναι;
Δεν ξέρω. Μοιάζει με ένα από αυτά τα νέα σιλό.
Αυτό δεν είναι σιλό.
- Πώς βρέθηκε εδώ; - Πρέπει να πέταξε.
Αλλά δεν έχει καθόλου φτερά.
Τότε υποθέτω ότι απλά έπεσε από κάπου εκεί πάνω.
Πολίτες του Μπλέιν, μην ανησυχείτε.
Δε θα σας βλάψουμε.
Ερχόμαστε εν ειρήνη από έναν πλανήτη πολύ, πολύ μακριά.
Ένα μέρος που ονομάζουμε Άρη.
- Έχω ακούσει για τον Άρη. - Πού είναι αυτό;
Μείνετε πίσω και οι απορίες σας θα απαντηθούν.
Προσοχή!
- Τι θέλετε από μας; - Έι, καλή ερώτηση, γήινε.
Φάνηκε ότι ήταν ώρα για αλλαγή, ώρα για ένα ταξίδι...
για να δούμε τα συναρπαστικά μέρη του γαλαξία.
Γιατί βλέπετε...
# Ποτέ τίποτα δε συμβαίνει στον Άρη #
# Ούτε σπορ ούτε διασκέδαση ούτε μοδάτα μπαρ #
# Στέκεσαι τριγύρω στέκεσαι κι άλλο #
# Στον πλανήτη που πήρε τ' όνομά του από ένα Ρωμαίο θεό του πολέμου #
# Ποτέ τίποτα δε συμβαίνει στον Άρη #
# Ούτε υπερηχητικά αεροπλάνα ούτε σπορ αμάξια #
# Ο ήλιος ανατέλλει ο ήλιος δύει #
# Δε μπορείς να πας στην εξοχή δε μπορείς να πας στην πόλη #
# Βαρετά, βαρετά βαρετά, βαρετά #
# Βαρετά, βαρετά βαρετά #
# Βαρετά #
Λοιπόν, η πόλη του Μπλέιν έχει ζήσει πολλά τα τελευταία 150 χρόνια.
Είχαμε τα πάνω μας, και είχαμε τα κάτω μας.
Είδαμε το παρελθόν μας, και προσβλέπουμε στο μέλλον.
Και όταν έρθουν οι προκλήσεις, θα τις αντιμετωπίσουμε όπως κάνουν πάντα οι Αμερικανοί:
Με θάρρος, αποφασιστικότητα και περηφάνια.
Γιατί αυτό, φίλοι μου, είναι η Αμερική.
Και τίποτα δε φωνάζει «Αμερική» περισσότερο για μένα...
από το Μπλέιν!
Κόρκι! Κόρκι!
- Ήσουν καλός. - Είσαι τόσο ιδιοφυής. Είσαι ιδιοφυής.
Κλιφ, ήσουν υπέροχος. Όλοι ήταν τόσο υπέροχοι.
- Ω, Δρ. Περλ! - Ω, φίλε.
- Κόρκι, τα κατάφερες! - Ω, ευχαριστώ.
- Πάω να βρω τον κύριο Γκάφμαν. Θα 'μαι πίσω στα παρασκήνια. - Εντάξει.
Αυτό ήταν υπέροχο.
- Γεια σας. Τι κάνετε; - Γεια.
- Χάρηκα που σας γνώρισα. - Κι εγώ.
- Τρελή επιτυχία, Κόρκι. - Ευχαριστώ πολύ, κύριε Δήμαρχε. Ευχαριστώ.
- Περίμενε να τ' ακούσουν στο επόμενο συνέδριο δημάρχων. - Ευχαριστώ πολύ.
Λοιπόν, ξέρω ότι έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε.
Η πρώτη πράξη χρειάζεται...
- Ήταν μαγικό. Θεέ μου! - Ευχαριστώ πολύ, Στιβ.
- Ευχαριστώ πολύ. - Ευχαριστώ πολύ.
Έχουμε πάλι την πρώτη πράξη. Είναι, ξέρετε, πάνω-κάτω.
Κάνει κάπως κοιλιά, και το ξέρω αυτό.
- Δεν έχουμε το χρόνο να τα κάνουμε όλα. - Ναι.
Οπότε, θα σε ρωτήσω στα ίσια.
- Έχουμε ελπίδα να πάμε στο Μπρόντγουεϊ; - Ναι, νομίζω πως ναι.
Ω, ω, μάμα μία. Ω, αυτά είναι τόσο καλά νέα.
Δε μπορώ να σου πω τι νέα είναι αυτά για μένα.
- Θα ήθελες να γνωρίσεις το καστ; - Θα μου άρεσε. Ναι.
Ω, τέλεια. Έλα μαζί μου, εσύ.
- Αυτό το μωρό του Μπλέιν κι εγώ... - Παιδιά!
Ναι!
- Το καστ μας. - Ευχαριστώ. Ήσασταν απλά υπέροχοι.
Λοιπόν, θα 'θελα... παρακαλώ, συστηθείτε.
Σίλα. Σίλα Άλμπερτσον.
- Ήσουν υπέροχη. - Ήμουν;
Κυρία Ρον Άλμπερτσον. Είμαι ο Ρον Άλμπερτσον. Είναι χαρά μου να παίζω...
Αυτό ήρθε πριν δύο ώρες.
- Συγγνώμη. Μόλις τώρα στο δίνω. - Ω, ευχαριστώ, γλυκιά μου.
- Κλίφορντ Γούλεϊ. Χάρηκα που σας γνώρισα. - Κύριε Γούλεϊ.
- Άλαν Περλ. - Με κάνεις και γελάω.
Ω, ω. Είναι χαρά μου να σας γνωρίζω, κύριε.
Λοιπόν, είμαι σίγουρος ότι ο κύριος Γκάφμαν θα 'θελε να μας πει μερικά λόγια.
- Σωστά, σωστά. - Λόγο, λόγο, λόγο.
Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάποιο λάθος.
Με λένε Λούμις, Ρόι Λούμις. Ήρθα από το Ντέμινγκ.
Ήρθα κάτω. Η ανιψιά μου έκανε το πρώτο της μωρό.
Ε, είναι αγόρι, και γι' αυτό είναι το μπαλόνι.
Ήθελα απλά να σας πω πόσο απολύτως υπέροχοι ήσασταν όλοι.
Και, ε, ευχαριστώ.
Και, ε, θα τα πούμε και να 'στε καλά.
Θα του αρέσει αυτό. Ω, φίλε.
Να βγάλουμε, ε, το μακιγιάζ μας.
«Χιονοθύελλα στη Νέα Υόρκη.
Όλες οι πτήσεις ακυρώθηκαν.
Μορτ Γκάφμαν».
Νομίζω ότι το ένα πραγματικά σημαντικό πράγμα που έμαθα,
ε, από όλη μου την εμπειρία δουλεύοντας με τον Κόρκι...
είναι ότι όντως έχω ταλέντο.
Και μερικά πράγματα, στην πραγματικότητα.
Β: Πρέπει να διασκεδάζω τον κόσμο.
Πρέπει να διασκεδάζω τον κόσμο.
Και πρέπει να πηγαίνεις εκεί που σε χρειάζονται.
Πρέπει να πηγαίνεις εκεί που είναι το πλήθος.
Και πρέπει να πηγαίνεις...
εκεί που είναι η αγάπη.
Και η αγάπη για μένα, αυτή τη στιγμή, είναι στο Μαϊάμι,
όχι στο Μπλέιν.
# Η γιαγιά μου έφτιαξε κίσκε το έκανε μεγάλο και παχύ #
# Ο παππούς μου το κοίταξε μια φορά #
# Και είπε δε μπορώ να το φάω αυτό #
# Ω, μαμά, μαμά, μαμά ω, μαμά, Θεέ μου #
Λοιπόν, να 'μαστε στη χώρα των ονείρων.
Και μην αφήσετε κανέναν να σας πει ότι τα όνειρα δε γίνονται πραγματικότητα.
- Είμαστε μια ώρα από το χιόνι. - Μάλιστα.
- Είμαστε είκοσι λεπτά από τον ωκεανό. - Μάλιστα.
- Δύο ώρες από το Μεξικό. - Μάλιστα.
- Πέντε ώρες από το Βέγκας. - Ε, πέντε ώρες από το Λας Βέγκας.
- Και θα πάμε μια από αυτές τις μέρες. Ναι. - Μόλις πάρουμε αμάξι.
Δεν έχουμε αμάξι ακόμα. Ποιος θέλει να προσθέσει στη ρύπανση;
Θεωρούμε τους εαυτούς μας δύο ακτών...
αν θεωρήσεις τον ποταμό Μισισιπή μία από τις ακτές.
- Ε... - Κομπάρσοι, πάμε. Από δω.
Εντάξει. Ώρα να γυρίσουμε στη δουλειά. Γι' αυτό μας πληρώνουν.
- Έλα, μικρή. - Γιατί δε μπορούν να μας φωνάξουν με τ' όνομά μας;
Γιατί δε μπορούν να πουν, «Ρον, Σίλα, από δω, παρακαλώ»;
- Το ίδιο γράφει στην επιταγή. Γεια, τι κάνεις; - Εντάξει.
Κάνεις εξαιρετική δουλειά, παρεμπιπτόντως.
- Χαμογέλα. - Θα χαμογελάσεις;
Νομίζω ότι θα έπρεπε να έχουμε μια ατάκα.
Του έδωσα μερικές προτάσεις. Δε ήθελε ν' ακούσει. Είναι απασχολημένος.
- Κάντρυ χορό. Θα έπρεπε να χορεύουμε κάντρυ. - Αυτή είναι υπέροχη ιδέα.
- Ησυχία, παρακαλώ. - Εντάξει.
- Σήκωσε το δάχτυλό σου έτσι. Χαμογελάς; - Ησυχία, παρακαλώ.
Ήμουν στο δρόμο για τη Νέα Υόρκη, και τότε ο πατέρας μου βγήκε από τη φυλακή,
που είναι καλό.
Υποτίθεται ότι θα έμενε μέσα για δέκα χρόνια,
αλλά, υποθέτω, αφού δεν σκότωσε κανέναν...
και απλά κατέστρεψε κάποια περιουσία...
ότι, εμ, τον άφησαν να βγει μετά από πέντε.
Οπότε, είναι... Είμαι εδώ με τον πατέρα μου,
και, ε...
Σκέφτομαι το παγωτό και τέτοια και τι μπορώ να κάνω μ' αυτό.
Ίσως να βρω... έχουμε το μπλίζαρντ, και έχουμε το μπριζ.
Έχουμε τα ντέρμπι, και τα ντέρμπι είναι πολύ παλιά.
Κάνουν ντέρμπι, ξέρετε, τα βουτηγμένα σε σοκολάτα,
νομίζω, είκοσι χρόνια ή κάτι τέτοιο.
Θέλω πραγματικά να φτιάξω ένα υγιεινό,
με χαμηλά λιπαρά ή χωρίς λιπαρά, ε, υγιεινό...
μπλίζαρντ.
Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν μετακόμισα πίσω στη Νέα Υόρκη...
ήταν να ψάξω τον κύριο Γκάφμαν.
Και ήταν τόσο γλυκός.
Και νομίζω ότι ένιωσε και λίγο ένοχος,
γιατί μου πρόσφερε την ευκαιρία να περάσω από οντισιόν για τη νέα του παράσταση στο Μπρόντγουεϊ,
που είναι μια αναβίωση του «Ωραία μου Κυρία».
Είναι μια από τις αγαπημένες μου παραστάσεις όλων των εποχών.
Και ο ρόλος είναι του Χένρι Χίγκινς,
του κάπως αυστηρού δασκάλου,
αλλά-στην-πραγματικότητα-του-αρέσει- τέλος-πάντων-τύπου,
που μαθαίνει στην Ελάιζα να μιλάει σωστά.
Και αυτή, φυσικά, είναι της κόκνεϊ κάστας και τρώει τα γράμματά της.
Και το δουλεύω αυτό στο σπίτι, όλο το κόκνεϊ πράγμα του,
«'ελλό, 'οου αρ 'ου;
Να πας στο 'άρτφορντ; Να μη ζεις σ' αυτή την 'ολαση» και τέτοια.
Νομίζω ότι το πλησιάζω αρκετά τώρα.
Και υποθέτω ότι το «και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος» μέρος αυτής της ιστορίας είναι...
ότι ένα άλλο μου όνειρο έγινε πραγματικότητα,
που είναι, ότι κατάφερα ν' ανοίξω αυτό το μαγαζί,
όπου έχω όλους τους θεατρικούς μου θησαυρούς και όλα μου τα αναμνηστικά.
Αυτό είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα από τα αγαπημένα μου αντικείμενα,
οι φιγούρες δράσης από "Το Δείπνο μου με τον Αντρέ".
Και αυτό που μπορείς να κάνεις, που είναι τόσο χαριτωμένο,
είναι, ε, μπορείς να αναπαραστήσεις όλη τη σκηνή,
ξέρετε, όπου οι δύο τύποι μιλάνε μεταξύ τους, και λένε, ξέρετε,
"Φίλε, χαίρομαι που βρήκες ένα καλό εστιατόριο."
Είναι τόσο δύσκολο αυτές τις μέρες να μπεις."
"Ποιον ξέρεις;"
"Ω, απλά πήρα τηλέφωνο, έτσι, αυθόρμητα".
"Ω, εσύ. Εσύ πάντα βρίσκεις τραπέζι".
Ξέρετε, αυτό δεν είναι από την ταινία,
αλλά μπορείς να φτιάξεις τον δικό σου διάλογο,
που είναι ένα από τα σπουδαία πράγματα με τις φιγούρες δράσης.
Προσπαθώ να βρω... είναι πολύ σπάνιες...
αυτές... οι φιγούρες δράσης για το «Υποβρύχιο»,
γιατί λατρεύω να κάνω όλο αυτό, ξέρετε,
το κάπως κλειστοφοβικό πράγμα μέσα στο υποβρύχιο,
όπου είναι, ξέρετε...
όλο αυτό το γερμανικό πράγμα.
Δε μιλάω γερμανικά, αλλά ακούγεται
κάτι σαν ένα μάτσο ζώα φάρμας...
Μαχ-μαχ-μαχ-μαχ... ξέρετε, να κάνουν αυτόν τον θόρυβο και να ιδρώνουν.
Ε, από 'δώ, αυτά είναι τα μεγάλα μου κεφάλια,
τα αποκαλώ, ξεκινώντας με τον Άντονι Μάικλ Χολ,
έναν από τους "brat packers".
Μάλιστα, να... στο βάθος εκεί... είναι ο Άντριου ΜακΚάρθι.
Εδώ είναι μερικά νέα κουτιά φαγητού που παραλάβαμε.
Είναι το κουτί φαγητού "Τα Απομεινάρια μιας Μέρας".
Και τα παιδιά, απλά περνάνε τόσο καλά μ' αυτά.
Ξέρετε, στα παιδιά δεν αρέσει να τρώνε στο σχολείο,
αλλά αν έχουν ένα κουτί φαγητού "Τα Απομεινάρια μιας Μέρας", είναι πολύ πιο ευτυχισμένα.
# Δεν υπάρχει πολλή ευχαρίστηση #
# Αλλά ούτε πολύς πόνος #
# Γιατί ποτέ τίποτα δε συμβαίνει #
# Ποτέ τίποτα απολύτως δε συμβαίνει #
# Μηδέν απολύτως δε συμβαίνει #
# Στο Μπλέιν #
Μετάφραση Υποτίτλων: Α.Ι. και... A.I. Γ4ΜΗ50Y! [ T 4 V T_e_a_m ]