SUΒRIP-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
Καλώς ήρθατε στην Ιρλανδία.
Με λένε Τόνι Ράιλι και είμαι νεκρός.
Λένε ότι αν ένας Ιρλανδός πεθάνει ενώ διηγείται μια ιστορία...
μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα επιστρέψει.
Μια φορά κι έναν καιρό, στην Ιρλανδία, υπήρχαν δύο φάρμες.
Η φάρμα Μαλντούν,
όπου ζούσε η Ρόζμαρι με τη μητέρα της, την Ίφα...
και τον πατέρα της, τον Κρις, που ήταν σε πόλεμο με τα κοράκια.
Και λίγο πιο κάτω, στο πιο γλυκό ύψωμα που έχετε δει...
ήταν η δική μου φάρμα,
όπου η γυναίκα μου, η Μέρι, τραγουδούσε...
μέχρι να έχει το σπίτι στην εντέλεια.
Και, επάνω, ο γιος μου, ο Άντονι...
έκανε μοναχικές ερωτήσεις στα αστέρια.
Μητέρα φύση, γιατί με έπλασες;
Η πραγματική απάντηση μάλλον βρισκόταν ακριβώς απέναντι.
Η μικρή Ρόζμαρι Μαλντούν.
Άντονι!
Ξεμυαλισμένη από έρωτα.
Άντονι!
- Φιόνα. - Κοίτα τη μύτη σου.
Μοιάζεις με κλόουν.
Τι συμβαίνει;
Κρίσι... Έχουμε πρόβλημα.
Ο Άντονι έσπρωξε τη Ρόζμαρι.
- Γιατί; - Επειδή η Ρόζμαρι φώναξε στη Φιόνα.
- Ρόζμαρι, τι συμβαίνει; - Δεν έχω κάποιο σκοπό.
Είμαι απλά ένα κορίτσι. Ο κόσμος είναι γεμάτος κορίτσια.
Δεν είσαι απλά ένα κορίτσι. Είσαι βασίλισσα.
Τι είδους βασίλισσα;
Ήταν της μητέρας μου.
Είναι γεμάτο κύκνους.
Κι εσύ, Ρόζμαρι...
...καλώς ή κακώς, είσαι ο λευκός κύκνος.
Τι σημαίνει να είσαι ο λευκός κύκνος;
Σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί να σε σταματήσει.
Ο κόσμος είναι δικός σου.
Μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Κοιτάξτε την κακοκαιρία που έρχεται.
Μου θυμίζει τη νύχτα που θάψαμε τον Κρις Μαλντούν.
Ο Μαλντούν δεν άφησε και πολλά στους Ράιλι.
Δύο φράκτες για να ανοίγουν κι έναν βροχερό ουρανό.
Ας άφηνες ανοιχτούς τους φράκτες.
Είναι των Μαλντούν, τους θέλουν κλειστούς.
Δεν ντρέπεσαι που πήρες το ζαμπόν μιας χήρας;
- Εκείνη το πρόσφερε. - Της το ζήτησες!
- Κάνε γρήγορα. - Ναι, ε; Γιατί δεν ανοίγεις εσύ;
Μια ψιχάλα ρίχνει.
Κάτω, Φλόσι.
Ούτε ένα σκυλί δεν μπορείς ν' αγαπήσεις.
Κοίτα πώς είναι η κουζίνα!
Η μητέρα σου θα ξαναπέθαινε αν έβλεπε το σπίτι έτσι.
Θα μας περάσουν για άστεγους. Πώς είμαι;
Χάλια.
- Πού είναι η πίπα μου; - Πάνω, αλλά δεν θα την πάρεις.
Εδώ δες! Μοιάζω με ασβό.
Έχω ξεπαγιάσει.
- Γιατί έκλεισες τη σόμπα; - Ήθελες να κάψεις το σπίτι;
Γιατί κάλεσες τις Μαλντούν; Δεν σου έφτανε η κηδεία;
Τόσο εγωιστής είσαι, μπαμπά;
- Χριστέ μου... - Πόσος καπνός.
Δεν το πιστεύω ότι ο Κρις Μαλντούν πέθανε.
- Ποιος θα σκοτώνει τα κοράκια τώρα; - Ναι, του άρεσε να τα πυροβολεί.
Έκανε τρύπες στον ουρανό μ' αυτό το όπλο.
Μαμά, στάσου.
Σταμάτα.
- Τι είναι τόσο αστείο; - Είσαι καλά, Ίφα;
Καλά; Είμαι συντετριμμένη.
Κλείσε την πόρτα, θα μπει κρύο.
Ίφα, έλα, κάτσε κοντά στη ζέστη.
Δεν μπορώ, τα πόδια μου "κλειδώνουν".
- Γελούσατε; - Ναι.
- Όχι. - Με τι;
- Θα πιείτε μια μαύρη μπίρα; - Μπουκάλι ή κουτάκι;
- Μπουκάλι. - Όχι, ευχαριστώ, έχει γεύση γυαλιού.
- Το γυαλί έχει γεύση; - Ναι, έχει τη γεύση των δοντιών.
Ναι, η γεύση του γυαλιού... Ξέρω πώς είναι.
- Ξέρεις τι γεύση έχει το γυαλί; - Ναι.
Δεν ξέρεις.
Άρα, όχι μπίρα. Θα φτιάξω λίγο τσάι, θα πιείτε.
- Τι είναι αυτός ο καπνός; - Η καμινάδα είναι βουλωμένη.
Η δική μου είναι χειρότερα. Κάθε ανάσα είναι άθλος.
Κοίτα την. Σ' έναν χρόνο, θα έχει πεθάνει.
Δεν με νοιάζει. Μόνο που θα αφήσω ορφανή τη Ρόζμαρι.
- Μια χαρά φαίνεστε. - Φυσικά.
Το φρούτο φαίνεται μια χαρά, όταν το σκουλήκι δουλεύει από μέσα.
Κι εσύ; Πότε μας αφήνεις;
- Θα έχω πεθάνει ως τα Χριστούγεννα. - Μην τολμήσεις.
- Πού είναι η Ρόζμαρι; - Έξω.
Στη βροχή;
Δεν καπνίζει μπροστά μου. Καπνίζει συνέχεια, οπότε δεν τη βλέπω ποτέ.
Είναι πεισματάρα.
- Εντάξει, έξω είναι. - Ναι, καπνίζει.
- Θα πάθει πνευμονία. - Όχι, είναι τρελή.
- Οι παλαβοί δεν αρρωσταίνουν. - Τρελή; Δεν το είχα προσέξει.
Επειδή ποτέ δεν προσέχεις τίποτα, Άντονι.
Είσαι διάσημος σε όλη την Ιρλανδία γι' αυτό.
Ναι, καλά!
Τόνι, έχεις γράψει τη φάρμα στον Άντονι;
- Τι; Τον ρωτάς έτσι απλά; - Σκεφτόμουν διάφορες συμφωνίες.
- Θα του την αφήσεις; - Σε ποιον άλλον να την αφήσει;
- Όλοι οι άλλοι έχουν εξαφανιστεί. - Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
Τι;
Νόμιζα ότι ο Κρις θα είχε κάποιο σχέδιο.
Είχε. Ό,τι ήταν δικό του το άφησε σ' εμένα.
- Όπως κι έπρεπε. - Τη Ρόζμαρι σκέφτομαι τώρα.
Τι εννοείς ότι δεν ξέρεις αν θα μου αφήσεις τη φάρμα;
- Δεν βλέπω ξεκάθαρη σύνδεση. - Ανάμεσα σε ποιους;
- Σ' εμένα και σένα. - Σταμάτα.
Πρέπει να το πω... Το πρόσωπό σου δεν είναι σωστό.
Κατάγεσαι από άλλους.
- Είσαι περισσότερο Κέλι από Ράιλι. - Πράγματι, στο πρόσωπο είσαι Κέλι.
- Στο πρόσωπο; - Του αρέσει να ψαρεύει.
Στους Κέλι αρέσει το ψάρεμα, όλοι το ξέρουν.
Ο Τζον Κέλι νόμιζε ότι ήταν ψάρι.
- Με λένε Ράιλι. Είμαι Ράιλι. - Όχι, είσαι Κέλι.
Έχεις πάρει απ' τον Τζον Κέλι. Και ήταν θεότρελος. Πνίγηκε.
- Στο Βασιλικό Κανάλι. - Έπεσε μέσα.
- Με πέτρα δεμένη στον λαιμό του. - Δεν είμαι Κέλι!
- Αγρότης δεν είσαι. - Έλα τώρα, Τόνι.
Δεν αντλείς δύναμη απ' τη γη...
όπως έκανα εγώ μέχρι που πέθανε η μαμά σου.
Προτιμάς να διαβάζεις τα αναθεματισμένα περιοδικά σου.
Ήρεμα...
Μη με κρίνεις, μπαμπά.
Κάποιοι δεν βρίσκουμε ευχαρίστηση, αλλά κάνουμε αυτό που πρέπει.
Όποιος κάνει αυτό που πρέπει δίχως ευχαρίστηση,
είναι λιγότερο άντρας από κάποιον ευτυχισμένο;
Αυτό ήταν.
Ελλείψει καλύτερης συντροφιάς, πάω στη Ρόζμαρι.
Άντονι...
- Ρόζμαρι. - Άντονι.
Τι κάνεις εδώ έξω, μακριά απ' το σπίτι;
- Καπνίζω. - Στη βροχή;
- Δεν είμαι τελείως στη βροχή. - Έχει πίσσα σκοτάδι.
Εγώ βλέπω.
Καπνίζεις πίπα τώρα;
Είναι του μπαμπά.
Ο ταύρος σας βήχει σαν να έχει κοκκύτη.
- Του έδωσα φάρμακο γιο σκουλήκια. - Δεν ακούγεται καλά.
Μην το λες αυτό.
- Πότε του έδωσες το φάρμακο; - Πριν τρεις βδομάδες.
Τα πνευμόνια έπρεπε να έχουν καθαρίσει.
Να καλέσω τον κτηνίατρο;
- Δεν αργεί να ξημερώσει. - Πήγαινε μέσα, θα κρυώσεις.
Όχι.
- Έχεις μάθει νέα της Φιόνα; - Όχι.
- Απ' όταν ήμασταν μικροί, όχι. - Ξέρεις πού είναι;
Ζει στο Γουίκλοου με τον άντρα και τις τρεις κόρες της.
- Νομίζει ότι λέμε γι' αυτόν. - Οι άντρες πάντα αυτό νομίζουν.
Αλήθεια κρατάς κακία στον Άντονι για τη φάρμα;
Πριν τρία χρόνια, του έδωσα το δαχτυλίδι της μητέρας του.
Και δεν έκανε τίποτα. Είναι εργένης ως το κόκαλο.
Δεν είσαι σε καλό δρόμο.
Η φάρμα είναι 121 χρόνια στην οικογένεια.
Δεν θα σταματήσει με τον Άντονι.
Τα πράγματα τελειώνουν όταν το πει ο Θεός.
Ίφα...
Δεν το πιστεύω ότι ο Κρίσι μου πέθανε.
- Χάθηκε το μισό σπιτικό μου. - Ίφα...
- Τι έπαθε η Φλόσι; - Θέλει το ζαμπόν.
Δεν μπορεί να το πάρει, είναι στο ψυγείο.
- Μήπως θες ένα κομμάτι; - Αν θες ζαμπόν, φάε.
Μη μου προσφέρεις απ' το ζαμπόν μου.
- Λυπάμαι πολύ για τον μπαμπά σου. - Σε ευχαριστώ, Άντονι.
Όταν πέθανε η μητέρα μου, έπαψα να βλέπω χρώματα.
Πού πάμε όταν πεθαίνουμε; Στον ουρανό;
- Στο χώμα. - Τότε, ο ουρανός γιατί υπάρχει;
Ο ουρανός είναι για το τώρα.
Εγώ τον βρήκα, ξέρεις.
Η μαμά ήρθε πάνω και άσπρισε σαν το πανί. Της έδωσα νερό.
Αλλά το ποτήρι είχε μέσα τα δόντια του.
- Όχι! - Ήταν έξαλλη.
Τώρα, δεν πίνει από γυάλινα ποτήρια.
- Το επιβεβαιώνω, λέει ότι... - Έχουν γεύση δοντιών.
Πάω να την πάρω. Κάθεται μόνο στη δική της καρέκλα. Θα φύγουμε.
- Εντάξει... - Θα μ' αφήσεις να φύγω;
- Είπες ότι θα έφευγες. - Δεν ξέρεις να ακούς τους άλλους;
- Ποιος είναι αυτός; - Ο Γρουσούζης Κλίαρι.
- Γιατί τον λες έτσι; - Γιατί φέρνει μόνο κακά νέα.
Γεια, Ρόζμαρι. Λυπάμαι για την απώλειά σου.
Το άλογό σου πήδηξε πάλι τον φράχτη.
Μη μου πεις!
Σκέφτηκα ότι θα ήθελες να το ξέρεις.
- Ευχαριστώ, Κλίαρι. - Πήγαινε μέσα να δεις τη μητέρα της.
Δεν πάω. Καληνύχτα.
- Είδες; Κακά νέα. - Έχεις καπίστρι;
- Έχω. - Φέρ' το μου.
- Κι η μητέρα σου; - Θα την πας σπίτι;
- Κανένα πρόβλημα. - Ευχαριστώ.
- Σίγουρα δεν θες λίγο ζαμπόν; - Κόψε ένα κομμάτι για το σκυλί.
Είναι πολύ καλό γι' αυτή.
Είναι πολύ καλό και για τους δυο σας.
- Να το συζητήσουμε; - Ποιο;
Όσο ζούσε ο Κρις, δεν είχε νόημα.
- Μου κάνεις πρόταση; - Τι; Χριστέ μου, όχι!
Τότε πες επιτέλους τι θες, ανόητε απατεώνα.
Πούλησέ μου το κομμάτι γης ανάμεσα στο κτήμα μου και τον δρόμο.
Δύο φράκτες ανοίγεις.
Να βγαίνω απ' το αμάξι με βροχή και να πνίγομαι για να ανοίξω;
- Για όλους μας βρέχει. - Θα σου δώσω καλά λεφτά.
- Το είχες πει αυτό στον Κρίσι; - Ναι. Καμία απάντηση.
Κι αυτό απάντηση είναι.
Θέλω να αφήσω τη φάρμα όπως την πήρα.
- Άρα θα τη γράψεις; - Πάντα αυτό είχα σκοπό.
Στον Άντονι.
- Η Ρόζμαρι ζήτησε να σας πάω σπίτι. - Πού είναι;
- Το άλογό της το έσκασε πάλι. - Αυτό το άλογο είναι ο σατανάς.
- Σκέψου αυτό που είπα. - Όχι.
- Γιατί όχι; - Δεν χρειάζεται να το σκεφτώ εγώ.
- Αλλά η Ρόζμαρι. - Γιατί;
Το κομμάτι που πούλησες στον Κρις δεν είναι δικό μου.
Όλα τα υπόλοιπα είναι δικά μου, αλλά αυτό όχι.
- Το πούλησε; - Το έδωσε στη Ρόζμαρι.
- Στη Ρόζμαρι; - Τι λες;
Ο Κρις Μαλντούν έγραψε αυτή τη λωρίδα γης στη Ρόζμαρι,
όταν δεν ήταν καλά καλά δέκα χρονών.
Έγραψε σε ένα δεκάχρονο το δικαίωμα διέλευσής μου;
Ναι, και θα σου πω γιατί. Ήταν το σημείο που την έσπρωξε ο Άντονι.
- Εγώ; - Έσπρωξες ένα κοριτσάκι;
- Δεν την έσπρωξα. Πότε; - Όταν ήταν 10 χρονών. Την έσπρωξες.
Και σου απαγορεύτηκε η πρόσβαση εκεί.
Τώρα, πήγαινέ με σπίτι πριν χαλάσει ο βηματοδότης μου.
Γεια, γεια, γεια...
Γεια.
Μπράβο, Μπλίστερ. Τι καλό αγόρι που είσαι!
Είσαι τόσο όμορφος... Μείνε εκεί.
Εντάξει... Εντάξει.
Έλα, αγάπη μου...
Ελπίζω να καείς στην κόλαση, χαζοάλογο!
Έτσι μπράβο το αγόρι μου...
Εντάξει...
Άντονι!
- Είσαι καλά; - Μια χαρά.
- Τι έκανες εκεί πέρα; - Ψάρευα.
- Ψάρευες; - Ναι.
Χωρίς καλάμι; Σε ποιον μιλούσες;
- Δεν μιλούσα. - Φαινόσουν να μιλάς και μετά έπεσες.
Δεν έπεσα. Οι Κέλι πηδούν στο νερό. Εγώ είμαι Ράιλι.
- Είσαι Ράιλι. - Τι κάνεις στο ποτάμι.
- Κυνηγούσα αυτόν εδώ. - Είσαι έξω από χθες το βράδυ;
- Είμαι. - Θεέ μου! Έχεις τα χάλια σου.
Ευχαριστώ πολύ! Παρομοίως.
Τα ζώα σου ήταν πολύ καλά φέτος, Άντονι.
Δεν πήγαμε άσχημα. Γιατί πηδά συνεχώς τον φράκτη;
- Είναι ανήσυχο. - Καταλαβαίνω.
Αλήθεια;
Καμιά φορά, εδώ έξω, ακούω μια φωνή.
- Λέει: "Πήγαινε". - Πήγαινε;
- Δεν αγαπάς τη φάρμα; - Τη μισώ. Σαν φυλακή.
Γεννήθηκα σ' αυτή σαν δέντρο και τώρα με έχει περικυκλώσει.
- Γιατί δεν ακολουθείς τη φωνή; - Όχι.
Γιατί όχι;
Υπάρχουν αυτά τα πράσινα λιβάδια και τα ζώα που ζουν απ' αυτά...
Και πέρα απ' αυτά, είμαστε εμείς που ζούμε απ' τα ζώα.
Και πέρα απ' αυτό, υπάρχει κάτι που μας φροντίζει κι εμάς...
και ίσως ζει από εμάς.
Ό,τι κι αν είναι αυτό... με κρατάει εδώ.
Εσύ θα έπρεπε να φύγεις.
Όταν μείνεις μόνη, πούλα τη φάρμα και φύγε τελείως απ' την Ιρλανδία.
Γιατί;
Είναι φρικτό μέρος για έναν άξιο άνθρωπο.
- Εσύ δεν είσαι άξιος; - Εγώ;
Εγώ είμαι τρελός.
- Θα μας συνοδέψεις ως το σπίτι; - Δεν μπορώ να αφήσω τη βάρκα.
- Τα λέμε στην εκκλησία. - Μιλούσες πριν.
Τα λέμε στην εκκλησία.
"Υπάρχουν αυτά τα πράσινο λιβάδια και τα ζώα που ζουν απ' αυτά..."
Όταν λέει κάτι τέτοια, Μπλίστερ, ξέρω ότι πρέπει να γίνει δικός μου.
- Τι είναι αυτό; - Βραστό.
- Άργησες. - Πέρασα απ' την εκκλησία.
- Το ξανάρχισες; - Δεν σε αφορά.
- Θες βραστό; - Ναι, θέλω.
- Δεν θα το ανοίξεις; - Ποιο;
- Το γράμμα απ' την Αμερική. - Αργότερα.
Πόσο συχνά έχεις γράμμα απ' τον ανιψιό σου...
και το αφήνεις για αργότερα;
- Τα γυαλιά μου είναι πάνω. - Θα σ' τα φέρω.
Θα το διαβάσω όταν είμαι μόνος.
- Τι γράφει; - Πού να ξέρω; Δεν το έχω διαβάσει.
Τι γράφει;
Τότε, βρες γυναίκα!
Ρόζμαρι, φαίνεται πως ίσως θα έπρεπε...
Θα έπρεπε...
...να παντρευτούμε.
Ρόζμαρι...
...γνωριζόμαστε πολύ καιρό.
Σίγουρα μπορείς να βρεις κάποιον καλύτερο, αλλά...
...δεν φαίνεται να κάνεις και πολλά, οπότε...
...θα με παντρευτείς;
Δεν σου αρκεί αυτό, να πάρει;
Φαίνεται ότι δεν θα ικανοποιηθείς αν δεν με δεις να γονατίζω.
Θα με παντρευτείς;
Άρα είναι αλήθεια. Έχεις την τρέλα των Κέλι.
- Κλίαρι! - Και νόμιζα ότι ο Τόνι με δούλευε.
- Τι παραμονεύεις εκεί; - Ο μπαμπάς σου πουλάει τη φάρμα.
Σκέφτηκα ότι θα ήθελες να το ξέρεις. Λοιπόν, βγαίνεις μ' έναν γάιδαρο;
Πρόσεχε!
Δεν ήξερα ότι ο Κλίαρι μπορούσε να τρέξει έτσι.
Κάθαρμα, Τόνι!
- Τι έγινε; - Πουλάει τη φάρμα στον Άνταμ.
- Πήγαινε να τον αντιμετωπίσεις. - Δεν μ' αρέσουν οι καβγάδες.
- Σε ποιον αρέσουν; - Στη μισή Ιρλανδία.
- Θα πάω εγώ. - Δεν θα πας! Ρόζμαρι!
- Τι; - Τίποτα.
Άσ' το...
Τι έπαθε;
Ελπίζω να μην έχεις σχέση μ' αυτό, μαμά.
Ο Τόνι θέλει να πουλήσει τη φάρμα στον γιο του αδερφού του.
- Στον Άνταμ; Στην Αμερική; - Ναι.
Γι' αυτό θέλει πίσω τη γη.
Ο Γιάνκης δεν θέλει να ταλαιπωρείται με φράκτες.
Θα ταλαιπωρείται, όμως.
- Μοιάζεις πολύ στον πατέρα σου. - Κι είμαι περήφανη γι' αυτό.
- Δύο μπουλντόγκ. - Όχι, εγώ είμαι κύκνος.
Γιατί δεν γράφεις τη φάρμα στον Άντονι;
Άσ' το.
Αν θες να μιλήσουμε για φράκτες, πες μου για τον Άντονι.
Τι έχουμε να πούμε; Τίποτα.
Τον κράτησες εδώ με την υπόσχεση της φάρμας.
- Αυτό είναι ψέμα. - Μη με εκνευρίζεις, Τόνι Ράιλι.
- Είσαι ερωτευμένη μαζί του; - Είναι κάτι παραπάνω.
Να μην είσαι. Φύγε, όσο είναι ανοιχτοί οι φράκτες.
Δεν τελείωσα μαζί σου.
- Δεν είναι φυσιολογικός. - Δεν με νοιάζει!
- Δεν θα παντρευτεί ποτέ. - Τότε ούτε κι εγώ.
Θα ζει στο σπίτι του κι εγώ στο δικό μου.
Ρόζμαρι! Γρήγορα, θέλω να κατουρήσω!
- Θα την πουλήσεις σε έναν Γιάνκη; - Είναι Ράιλι.
- Γιάνκης είναι! - Καταπατάς την ιδιοκτησία μου.
- Αν το συνεχίσεις, θα σε σκοτώσω. - Θα το βγάλεις σε πλειστηριασμό;
- Ο Άντονι δεν θα παντρευτεί ποτέ. - Θα παντρευτεί!
Σύνελθε! Κοίτα πώς είσαι!
Αν χρειαστεί, θα καταψύξω τα ωάριά μου.
- Τι θα κάνεις; - Θα καταψύξω τα ωάριά μου.
Αν θέλει χρόνο, θα περιμένω.
Αν περιμένεις αυτόν, κοίτα να καταψύξεις όλο σου το σώμα.
- Θα έρθει σ' εμένα. - Θέλω να τακτοποιηθεί αυτό το θέμα.
- Θα γίνω 75... - Άκου.
Η φάρμα θα πάει στον Άντονι. Απλά πες το.
Δεν μπορώ.
Ροζ!
Σε προειδοποιώ! Δεν τελειώσαμε.
Πώς θα τελειώσουμε; Θέλω να φύγουν απ' τη μέση οι φράκτες.
Είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και το μέλι ρέει άφθονο.
Τόνι...
Έχεις δίκιο... Δεν θα παντρευτώ ποτέ.
Δική σου είναι η γη. Κάνε ό,τι θέλεις.
Εγώ θα βρω τρόπο να τα βγάλω πέρα.
Άλλο κι αυτό...
- Μαμά! - Θες να με σκοτώσεις;
Μάντεψε ποιανού αμάξι είδα καθημερινή, έξω απ' την εκκλησία.
- Ποιανού; - Του Τόνι Ράιλι.
- Είχαν κηδεία. - Μόνο αυτός ήταν παρκαρισμένος εκεί.
Δεν το πιστεύω.
Γιατί ένας άπιστος σαν αυτόν να γονατίζει στην εκκλησία;
- Ξέρει ότι κάνει λάθος. - Ξέρει ότι κάνει λάθος.
Πώς πάει, μικρέ;
- Τέλεια. - Τι πίνεις;
Δεν ξέρω ακριβώς. Λέγεται "Άνθος Πορτοκαλιάς".
Θα πάρω κι εγώ ένα.
- Τολμάς, ε; - Είναι Σάββατο βράδυ και τολμώ.
Εις υγείαν.
- Πού είναι ο Άντονι; - Στο Κιλάλα.
- Γιατί πήγε στο Κιλάλα; - Γιατί πάει κανείς στο Κιλάλα;
Μακάρι να ήταν εδώ η Μέρι. Λάτρευε αυτές τις μελωδίες.
Πράγματι.
Τι λες να σκεφτόταν που δεν γράφεις τη φάρμα στον Άντονι;
- Δεν μπορώ να το σκεφτώ αυτό. - Αυτό είναι το ζήτημα, όμως.
Τι θα έλεγε η Μέρι Κέλι αν έβλεπε τον μοναχογιό της να χάνει τη φάρμα;
- Επειδή είναι Κέλι. - Όπως ήταν κι αυτή.
Βγήκα για να φάω και να ακούσω κανένα τραγούδι. Αφήστε με.
Υπέροχο...
Και τώρα, μια καλλονή απ' το μέρη μας, η Ρόζμαρι Μαλντούν.
- Ευχηθείτε μου καλή τύχη. - Τι κάνει;
Θα τραγουδήσει.
Η γειτόνισσά μου η Μέρι Ράιλι, ο Θεός να αναπαύει την ψυχή της,
τραγουδούσε αδιάκοπα αυτό το τραγούδι.
Όταν πέθανε ήταν σαν να έχασαν τις φωνές τους τα πουλιά.
Θα το τραγουδήσω τώρα στη μνήμη της.
Έρχεται το καλοκαίρι...
Και τα λουλούδια είναι ανθισμένα
Και στα βουνά το αγριοθύμαρο
Γύρω απ' τα ρείκια μεγαλώνει
Θα έρθεις μαζί μου, κοπελιά;
Για την αγάπη μου θα φτιάξω μια αλέα
Δίπλα στην καθαρή και ασημένια βρύση
Και θα τη γεμίσω
Με του βουνού τα άνθη
Θα έρθεις μαζί μου, κοπελιά;
Και θα πάμε μαζί
Γύρω απ' τα ρείκια στο βουνό που το αγριοθύμαρο ανθεί
Θα έρθεις μαζί μου, κοπελιά;
Κι αν η αγάπη μου μ' αφήσει
Σίγουρα θα βρω κάποια άλλη
Αγριοθύμαρο να μαζεύει
Γύρω απ' τα ρείκια στο βουνό
Θα έρθεις μαζί μου, κοπελιά;
- Προσπαθώ απλά να κάνω το σωστό. - Για ποιον;
Για τη φάρμα.
Η φάρμα δεν ξέρει ποιο είναι το σωστό.
Κι ούτε θα μάθει ποτέ.
Ξέρεις γιατί ο άντρας μου είχε ανοίξει πόλεμο με τα κοράκια;
Ήταν θυμωμένος. Είχαμε χάσει ένα παιδί.
Ένα αγόρι.
Και ήταν θυμωμένος.
Έχεις τα παιδιά σου και έζησες τη ζωή σου.
Τι άλλο θέλεις απ' τον Θεό;
- Τι ώρα είναι; - Τόσο αργά, που είναι νωρίς.
- Πού πάμε τώρα; - Στο νεκροταφείο.
Τέλεια.
Πόσο ψηλός πιστεύεις ότι είναι αυτός ο τοίχος;
- Πώς είπαμε ότι σε λένε; - Άντονι.
- Άντονι, είμαστε δύο άγνωστοι. - Ναι, είμαστε.
- Και δεν θα ξαναϊδωθούμε. - Όχι, δεν θα ξαναϊδωθούμε.
- Θα σου πω το χειρότερο μυστικό μου. - Ναι, σε παρακαλώ.
- Έχω πλαγιάσει με ιερέα. - Όχι!
Ναι, δύο φορές.
Σοκαριστικό!
- Στο κρεβάτι της μητέρας μου. - Όλο και χειρότερο.
- Είμαι απαράδεκτη. - Είσαι.
- Αλλά σε νικάω. - Τι έχεις;
Έχω μια μικροσκοπική... μικροσκοπικότητα στο μυαλό μου.
Μικροσκοπικότητα;
Ωχ...
Να τος.
- Γεια σου, Άντονι. - Καλώς ήρθες στην Ιρλανδία.
- Θυμάσαι τον Άνταμ, ε; - Χαίρομαι που σε βλέπω.
Καλώς ήρθες στην Ιρλανδία... Πώς είναι η Νέα Υόρκη;
- Καταπληκτική. Πρέπει να έρθεις. - Ναι, σωστά... Λοιπόν, πάμε.
Μπορείς να πας τον μπαμπά μου; Εγώ θα νοικιάσω αμάξι.
Τέλεια, τα λέμε εκεί, μπαμπά.
Χαίρομαι που είμαι στην πατρίδα.
Ωραίο που ήρθατε για τα γενέθλιά του.
- Δεν θα τα έχανα... 75 χρονών; - Ναι, ακριβώς.
- Ακόμα έχετε τους δύο φράκτες; - Ναι.
- Γιατί; - Για την Ιστορία.
Υπάρχει πολλή Ιστορία στην Ιρλανδία.
- Ποιος είναι; - Τόνι!
- Καλώς ήρθες. Βρέχει πολύ. - Ωραίος καιρός για πάπιες.
- Πού είναι ο Άνταμ; - Έρχεται.
- Νοίκιασε αυτοκίνητο. - Αυτόματο, υποθέτω.
- Αν μπορέσει να βρει. - Είναι κόπος ν' αλλάζει ταχύτητες;
- Πώς είναι η Ίφα; - Καταρρέει.
- Η καρδιά της... - Και τα πόδια, οι πνεύμονες...
Είναι τυφλή απ' το ένα μάτι.
- Θα έρθουν στη γιορτή; - Θα έρθουν.
Χρόνια πολλά.
Δεν έχει μείνει τίποτα άξιο του ονόματος του Τζόνι Ο'Μπράιεν.
Πρώτα, το μισό κοπάδι του ξεκληρίστηκε από φυματίωση.
Ξεκληρίστηκε.
Μετά, προσπάθησε να αυτοκτονήσει, αλλά πέτυχε μόνο το χείλος του.
Έμεινε να χαμογελά όλη την ώρα. Δεν θα σας άρεσε αν τον βλέπατε.
Κλίαρι, πάψε. Τρομάζεις τα παιδιά.
Τι κακό έχει ένα τρόμαγμα μεταξύ φίλων; Σωστά, παιδιά;
Παναγία μου! Τι βλέπω!
- Πώς σας φαίνεται; - Τι βλέπω!
- Αυτόματο είναι; - Άντονι, αυτή είναι μια Ρολς Ρόις.
Ρολς Ρόις. Μπορείς να πιστέψεις αυτό που ακούς, μπαμπά;
Είναι το πιο ωραίο αμάξι που έχω δει.
Κι έτσι ο Άντονι Ράιλι ερωτεύτηκε έναν γάιδαρο.
Άντονι, σου έφερα ένα δωράκι.
Τι εννοείς; Ο Τόνι έχει γενέθλια, όχι εγώ.
- Τι είναι; - Άνοιξέ το.
- Το κοιτάζω, αλλά δεν ξέρω τι είναι. - Έλα τώρα...
- Μια καμπαρντίνα. - Είναι λευκή.
Είναι λευκή καμπαρντίνα.
Γεια. Τι κάνεις;
- Είμαι ο ανιψιός του Τόνι. - Ξέρω ποιος είσαι.
- Ρόζμαρι Μαλντούν. - Κι εγώ ξέρω ποια είσαι.
- Ζεις στη διπλανή φάρμα. - Ναι.
- Έχεις το κομμάτι γης στον δρόμο. - Ναι.
- Και θα μου το πουλήσεις. - Σε ποιον; Σ' εσένα;
- Ακριβώς. - Είσαι λίγο επιθετικός.
- Έτσι νομίζεις; - Ναι.
Υπερβολικά;
Δεν ξέρω.
Κοίτα με στα μάτια και ρώτα με πάλι.
Θα μου πουλήσεις τη γη;
Πολύ δυνατό αυτό.
Δεν ξέρω, μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Έχω αναστατωθεί.
- Χριστέ μου! Τι κάνει; - Πήρε ανιχνευτή μετάλλων.
- Έχασε κάτι; - Όχι, είναι απλά ντροπαλός.
Μπορείς να το πεις κι έτσι...
Έμαθα ότι η μαμά σου δεν είναι καλά, λυπάμαι.
Ήταν ωραίο που ήρθες για τα γενέθλια.
Ναι... Μακάρι να μπορούσα να μείνω λίγο παραπάνω.
- Αλλά πρέπει να επιστρέφω. - Κρίμα.
- Να έρθεις στη Νέα Υόρκη. - Τι να έρθω να κάνω στη Νέα Υόρκη;
Θα πάμε στον "Βασιλιά των Λιονταριών".
Δεν θέλω να το δω. Και ποιος θα πρόσεχε τη φάρμα μου;
- Τη δουλεύεις μόνη σου; - Ναι.
- Πόσα στρέμματα έχεις; - Δεν ξέρω.
- Πώς γίνεται να μην ξέρεις; - Είναι απλά ένας αριθμός.
Μ' αρέσουν οι αριθμοί. Διαχειρίζομαι λεφτά.
Τα λεφτά χρειάζονται εσένα να τα διαχειρίζεσαι;
Δεν είμαι σίγουρος.
Φαίνεσαι κατασταλαγμένη.
- Περιμένεις αυτόν; - Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω... Εσύ τι περιμένεις;
- Εγώ δεν περιμένω. - Μου αρέσει αυτό.
Να έρθεις.
Δεν θέλω τον "Βασιλιά των Λιονταριών".
- Τι θέλεις να δεις; - Μπαλέτο.
- Δεν θα το φανταζόμουν. - Δεν έχω πάει ποτέ.
- Ερωτεύτηκε έναν γάιδαρο, άκουσα. - Λάθος άκουσες.
Συγγνώμη, απλά δεν σας καταλαβαίνω.
Απλά δέχεστε αυτά τα τρελά πράγματα, όπως τους φράκτες και...
- Και τι άλλο; - Τη μοναξιά.
- Το αμάξι σου είναι αυτό; - Το νοίκιασα.
Γιατί έφερες τόσο ωραίο αμάξι σε φάρμα;
- Για φιγούρα. - Εγώ δεν καταλαβαίνω αυτό.
- Έχεις φάει; - Όχι.
Μακριά απ' την πουτίγκα. Νομίζω είναι χαλασμένη.
Ξέρεις κάτι; Σίγουρα είναι χαλασμένη.
Ιρλανδικό πικ νικ! Τι τρέλα είναι αυτή;
- Το κάναμε για τους Αμερικάνους. - Οι Γιάνκηδες το βρήκαν ωραία ιδέα.
- Θεέ μου... - Χρόνιο πολλά, Τόνι.
- Η μαμά στέλνει την αγάπη της. - Πες της να γίνει καλά.
- Θα της το πω. - Φεύγεις;
Ναι.
- Πώς είναι η μητέρα της Ρόζμαρι; - Άσχημα.
- Πόσο άσχημα; - Άσχημα.
- Τι αγελάδες είναι αυτές; - Σαρολέ.
Άκρη, παιδιά.
- Τι κάνεις; - Μαζεύω μανιτάρια.
- Είναι ασφαλές να τα φάμε; - Ναι.
Είναι ωραίο να πηγαίνεις τα παιδιά να μαζέψουν μανιτάρια.
- Πολύ όμορφο σημείο. - Ναι.
Αυτή φαίνεται λίγο σαστισμένη.
Η καμπαρντίνα φταίει. Δεν με αναγνωρίζει.
Πεινάνε, όμως.
Ελάτε.
- Πόσα στρέμματα έχετε ακριβώς; - Δεν ξέρω.
Πώς γίνεται να μην ξέρεις πόσα στρέμματα έχεις;
Δεν είμαστε άνθρωποι της ακρίβειας.
- Θες να γίνεις αγρότης, λοιπόν; - Ναι.
Όχι, δεν θέλεις.
Θες να είσαι ιδιοκτήτης φάρμας, δεν είναι το ίδιο.
- Θα μπορούσα να γίνω αγρότης. - Σύνελθε!
Δεν είσαι αγρότης. Θα ήταν σκέτη φαρσοκωμωδία.
Εσύ πάλι ίσως είσαι πολύ καιρό αγρότης.
Τι εννοείς;
Μίλησες με τον Κλίαρι; Τι σου είπε;
Κάτι για σένα και έναν γάιδαρο.
Μια μέρα, θα τον σκοτώσω κι ο κόσμος θα με ευχαριστεί.
Δεν μπορώ να σου πουλήσω τη φάρμα.
Άκου, Τόνι... Ενδιαφέρομαι, ακόμα και με το πρόβλημα με τους φράκτες.
Όχι! Ο Θεός θα με κρίνει.
Αυτοί οι δύο είναι ο λόγος;
Δεν ξέρω τι θα κάνουν, αλλά δεν θέλω να γίνω αιτία να χωριστούν.
Θεέ μου, βοήθησέ με.
Βοήθησέ με.
Τη μέρα που παντρεύτηκε η Ίφα, ήμουν εκεί.
Δεν είχα δει ποτέ πιο όμορφη νύφη.
Άντονι.
Άντονι!
Είσαι καλά;
- Φέρε μου την πίπα μου. - Είσαι σοβαρός; Την πίπα σου;
- Δεν θα καπνίσεις με το οξυγόνο. - Δεν το θέλω.
Τι κάνεις; Το χρειάζεσαι.
Παρ' το απ' το δωμάτιό μου, αλλιώς θα το βγάλω έξω εγώ.
Εντάξει, αλλά η νοσοκόμα θα μου κόψει το κεφάλι.
Η νοσοκόμα θα έρθει το πρωί.
- Θα μυρίσει τον καπνό. - Το άρωμά της μυρίζει χειρότερα.
- Είναι αργά. - Ναι, είναι.
Είδα ένα αστέρι απ' το παράθυρο, κοντά στο έδαφος.
Έχεις δει ποτέ αστέρι τόσο χαμηλά;
Όταν ήμουν μικρός, απ' το ίδιο παράθυρο.
- Άναψέ μου την πίπα. - Εντάξει.
- Βλέπω το αστέρι. - Αυτό ήταν το δωμάτιό σου.
- Πνίγομαι. - Σ' το είπα.
- Δεν πειράζει, μ' αρέσει. - Όχι.
Κάθισε δίπλα μου, γιε μου.
- Συγγνώμη που σ' αφήνω, Άντονι. - Μη μιλάς έτσι.
Συγγνώμη, είναι μοναχικά εδώ. Θα είναι δύσκολα όταν θα έχω φύγει.
Χριστέ μου...
Η φάρμα είναι δική σου τώρα.
Συγγνώμη που δεν σ' την αφήνω όπως μου την παρέδωσαν.
Μην το σκέφτεσαι.
Άκου, γιε μου... Τη μητέρα σου, δεν την αγαπούσα.
- Τι λες; - Την αλήθεια.
Με είχε κυριεύσει η μοναξιά. Εκείνη, δεν ξέρω γιατί δέχτηκε.
Τις μισές φορές, περνούσα δίπλα της και με το ζόρι της έγνεφα.
Μου χάρισε παιδιά. Την Τρις, την Όντρεϊ, εσένα.
Δεν ένιωθα τίποτα, ώσπου μια μέρα...
...κάτι...
...μέσα μου υποχώρησε.
Έξω, στα λιβάδια, στο νωπό γρασίδι...
με άγγιξε το γαλήνιο χέρι του Θεού, κάτι ήρθε να με σώσει...
Και θα σου συμβεί και σένα.
Δεν μπορώ να σου πω τη μέρα που σταμάτησε η βροχή.
Ένιωσα τον ήλιο να λάμπει.
Κι άρχισα να τραγουδάω. Έτσι απλά. Εκείνο το παλιό κομμάτι.
- Το τραγούδι της μαμάς. Το ξέρεις; - Εννοείται.
- Και θα πάμε μαζί... - Αγριοθύμαρο να μαζέψουμε
Τραγουδούσα! Στα λιβάδια.
Εγώ!
Δεν ήμουν τέτοιος άνθρωπος κι ήξερα ότι ήταν το τραγούδι της.
Έτσι, πούλησα τη γη δίπλα στον δρόμο στον Μαλντούν για 200 λίρες...
και της αγόρασα ένα χρυσό δαχτυλίδι και πέταξα το μπρούτζινο.
Πόσο ωραία αρχίσαμε να περνάμε μετά...
Στην κουζίνα, σε κάθε δωμάτιο...
Και τώρα πάω κοντά της, γιατί ξέρω ότι με περιμένει...
...πλάι στην παλιά εξώπορτα.
- Θα με συγχωρήσεις, Άντονι; - Για ποιο πράγμα;
Που πούλησες το δικαίωμα διέλευσης; Σιγά!
Που δεν είχα πίστη ότι θα βρεις τον δρόμο σου, τον εαυτό σου.
- Άργησα να νιώσω περήφανος για σένα; - Δεν θέλω να πεθάνεις.
Συγγνώμη που πούλησα το κομμάτι γης δίπλα στον δρόμο.
Και που σκέφτηκα να σου στερήσω τα υπόλοιπα.
Σε πλήγωσα, αλλά θέλω πριν πεθάνω να κάνουμε μια νέα αρχή.
Σου συγχωρώ τα πάντα.
Σ' αγαπάω, γιε μου. Δεν μπορώ να σου πω πόσο.
Σ' αγαπάω, μπαμπά μου... Μπαμπά μου...
Δεν έπαψα να σε αγαπάω.
- Άσε με τώρα, πριν με σκοτώσεις. - Σωστά...
Είσαι καλός άνθρωπος...
- Είσαι καλός γιος. - Ευχαριστώ, μπαμπά.
Έχω πίστη ότι η αγάπη θα σε βρει...
...στα λιβάδια που περιπλανιέσαι.
Ο Θεός να σ' έχει καλά.
Και σένα.
Θα κοιμηθώ τώρα.
- Θέλεις το οξυγόνο; - Θα δοκιμάσω χωρίς αυτό.
Μπαμπά μου. Μπαμπά μου, μπαμπά μου...
- Καλημέρα. - Τι είναι αυτά;
Καθάρισα τα βοσκοτόπια. Σαν ακρίδες είναι.
Ο Θεός να τα έχει καλά.
Τα κοράκια έχουν πολλά να πουν.
Έπρεπε να τα σκοτώσει όλα ο πατέρας σου.
Προσπάθησε.
Καπνίζεις ακόμα, βλέπω.
Σου άφησα λίγο βραστό στο παγκάκι.
- Ξέρω να μαγειρεύω. - Ναι, αλλά δεν το κάνεις.
Δεν έχω για ποιον να μαγειρεύω τώρα που πέθανε η μαμά.
Ναι...
- Είναι ωραίος καιρός για βόλτα. - Όλα τα μέρη ίδια είναι.
Πώς μπορείς να το λες αυτό;
Πάω στον βάλτο να κόψω χορτάρια κι έχει παντού ρείκια.
- Κόβεις μόνη σου τα χορτάρια; - Ποιος θα το κάνει;
- Είναι λίγο αργά. - Πρέπει να το κάνω.
Χρειάζονται δύο άντρες για τη δουλειά.
Ή μία γυναίκα.
Ναι, έτσι είναι ο κόσμος τώρα. Οι άντρες είναι άχρηστοι.
Δεν είναι έτσι... Οι άντρες δεν είναι άχρηστοι.
Ποια είναι η θέση του άντρα τώρα;
- Εσύ το λες αυτό. - Δεν μιλάω.
Ίσως η σιωπή γύρω από ένα πράγμα είναι εξίσου σημαντική με αυτό.
Ακούς ακόμα τη φωνή στα λιβάδια;
Δεν ξέρω.
- Δεν είναι καμιά μοντέρνα ιδέα. - Δεν είμαι μοντέρνος άντρας.
- Έχεις τη φάρμα. - Ναι.
Είσαι ευτυχισμένος;
Όχι.
Γιατί δεν προχωράς, να γίνεις ευτυχισμένος;
Δεν ξέρω πώς.
Δεν έμεινε κανείς για να σε πιάσει να γελάς, Άντονι.
Πράγματι.
Πόσες μέρες έχουμε με τον ήλιο να λάμπει;
- Δεν λάμπει. - Εγώ πιστεύω πως λάμπει.
- Είσαι καλά; - Πώς το εννοείς;
Μόνη σου πάνω στο σπίτι.
Έβαλες έναν φράκτη ανάμεσά μας, βλέπω.
- Ναι. - Γιατί;
Βλέπω κάτι όνειρα... Ονειρεύομαι όλους όσους έζησαν ποτέ.
- Είναι πολλοί. - Όχι μόνο προγόνους.
Όλους, την Ιστορία των ανθρώπων.
Κι εγώ μπροστά, σαν μαέστρος φιλαρμονικής.
Ανακάθισα στο κρεβάτι. Δεν ήξερα τι να κάνω.
Είμαι εδώ, μόνος σαν ναυαγός, αλλά οι νύχτες μου είναι γεμάτες κόσμο.
Γνωριζόμαστε πολύ καιρό.
Ναι, έτσι είναι.
- Έχεις σκεφτεί αυτό που είπα; - Ποιο; Δεν μιλάμε ποτέ.
- Σε βλέπω στην εκκλησία. - Δεν θα πήγαινα αν δεν πήγαινες εσύ.
Νομίζω ότι πρέπει να φύγεις από αυτό το μέρος.
- Το εννοείς; - Γιατί όχι;
- Θέλεις να το κάνω; - Ίσως θα έπρεπε.
Ίσως το κάνω.
Πέρνα απ' το σπίτι καμιά φορά.
- Ίσως περάσω. - Δεν θα το κάνεις.
- Πρέπει να κόψεις το κάπνισμα. - Ίσως τελικά φύγω από εδώ!
Ίσως φύγω.
Η Λίμνη των Κύκνων
Σήμερα είναι η μέρα.
Μοιάζουν με δόντια, ε;
- Τι είπες; - Τα κτίρια μοιάζουν με δόντια.
Εντάξει.
Πώς και μπήκες στο αεροπλάνο;
Ένιωθα πως δεν είχα πια κάποιο σκοπό.
Πρέπει να γυρίσω αύριο.
- Πλάκα κάνεις; - Προσέλαβα κάποιον για δύο μέρες.
- Ήρθες εδώ για μία μέρα; - Ναι.
Έβγαλα εισιτήρια για το μπαλέτο. Θα με πας;
Εντάξει.
Σήμερα, όπως παρακολουθούσες το μπαλέτο, έμοιαζες με θεά.
- Τον προστάτευε. - Ποιον; Το πουλί;
Τον λευκό κύκνο.
Εσύ είσαι ο λευκός κύκνος.
Πώς το ήξερες;
- Αστειευόμουν. - Είμαι, όμως.
Άκου, Ρόζμαρι, εγώ είμαι της άποψης ότι δεν πρέπει...
να αφήνεις ρομαντικές ιδέες να σου καταστρέφουν τη ζωή.
- Ποιος το κάνει αυτό; - Εσύ;
Είμαι πολύ πιο μυαλωμένη από σένα.
Ναι, αλλά αν θες να είσαι ευτυχισμένη,
πρέπει να είσαι πιο ρεαλίστρια.
Δεν ξέρω για τον έρωτα, αλλά ο γάμος είναι μια πρακτική συμφωνία.
- "Ποιος θα βγάζει έξω τα σκουπίδια;" - Ποιος γάμος;
Θέλεις να παντρευτείς;
- Πρόταση είναι αυτό; - Όχι, εννοώ γενικά.
- Θέλεις να παντρευτείς; - Υποθέτω.
Κι εγώ. Ο Άντονι, όμως, δεν νομίζω ότι θέλει να παντρευτεί.
- Πού το ξέρεις; - Γιατί είσαι εκεί.
Είσαι ακριβώς δίπλα του. Και δεν έχει συμβεί τίποτα.
- Δεν είμαι δίπλα του τώρα. - Όχι, δεν είσαι.
Και το βρίσκω πολλά υποσχόμενο αυτό.
Είχες ποτέ κάποιο όνειρο από μικρός...
που δεν μπορούσες να το αφήσεις πίσω σου;
- Βέβαια. - Και τι έκανες;
- Το άφησα. - Γιατί;
Γιατί τα όνειρα των παιδιών κάνουν τους μεγάλους δυστυχισμένους.
Όπως ένας τραπεζίτης που ονειρεύεται να γίνει αγρότης;
Ναι...
Να σε ρωτήσω, όμως...
Το όνειρό σου σε έχει κάνει ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη;
- Κοίτα πόσα φώτα παντού. - Ήταν όλα όπως τα ήθελες;
Ήταν θαυμάσια. Το ποτάμι είναι υπέροχο.
Θεέ μου! Τι έκανες;
Ξέρεις πολύ καλά τι έκανα.
Και τώρα, θα σε συνοδέψω ως το ξενοδοχείο σου σαν κύριος.
Θεέ μου...
Παρακαλώ; Γεια, Άνταμ.
Έρχομαι στην Ιρλανδία.
- Ναι, ε; Εντάξει... - Ήθελα τη γνώμη σου για κάτι.
Δεν θέλω να προκαλέσω πρόβλημα, αλλά...
Ξέρεις, ε...
Όχι, όχι... κανένα πρόβλημα.
Λοιπόν...
Το εννοείς;
Εντάξει, λοιπόν. Εντάξει.
Γεια.
Άντονι...
Άντονι.
- Άντονι, σε είδα. - Φύγε από δω.
Μη με διατάζεις στην ίδια μου τη γη.
Τόσο πολύ σε νοιάζει;
- Έλα στο σπίτι. - Δεν μπορώ, έχω γεμάτη μέρα.
- Μη μου γυρνάς την πλάτη, αρκετά! - Σου είπα, έχω γεμάτη μέρα.
Μην κουνάς αυτό το πράγμα στον Μπλίστερ, θα μας σκοτώσει.
"Ιρλανδός Αγρότης". Δεν είστε Ιρλανδός αγρότης, όμως.
- Πώς το ξέρετε; - Δεν φαίνεστε αρκετά κουρασμένος.
Και τα χέρια σας δεν μοιάζουν με πόδια.
Όλοι έχουν μια φαντασίωση. Η δική μου είναι να γίνω αγρότης.
Τι;
Συνήθως, οι άντρες δεν φαντασιώνονται φάρμες.
- Άνοιξε το παραθυρόφυλλα. - Ίσως πρέπει να μείνουν κλειστά.
Ας γίνει ό,τι είναι να γίνει, άνοιξέ τα.
"Άνοιξε τα παραθυρόφυλλα."
"Ας γίνει ό,τι είναι να γίνει."
Η κυρία φαντασμένη...
- Ρόζμαρι. - Έρχομαι.
- Ρόζμαρι. - Περίμενε.
- Χριστέ μου! - Έλα μέσα!
- Το είδες αυτό; - Ναι, βροχή είναι.
Δώσε μου την καμπαρντίνα.
- Να δεις το άλογό σου. - Καλά είναι.
- Είναι εκτός ελέγχου. - Σιγά το νέο.
- Δεν μπορώ να μείνω. - Είσαι σοβαρός; Κοίτα πώς είσαι.
Βγάλε τις μπότες σου.
- Έχεις όλα τα φώτα αναμμένα. - Προς τιμήν σου.
Θα πληρώσεις μια περιουσία στο ρεύμα. Με τυφλώνουν.
- Καλύτερα τώρα; - Ναι.
- Τι; - Τόση βροχή θα έπνιγε και ψάρι.
- Ναι... - Θεέ μου!
- Φλόσι! Τι κάνει; - Νομίζω, ζηλεύει.
Το άλογό σου δεν είναι καλύτερο. Άσ' την να πνιγεί.
Όχι βέβαια!
- Δεν έπρεπε να την αφήσεις να μπει. - Γιατί όχι; Άφησα εσένα.
Όλα καλά, Φλόσι... Κάνε κάτι χρήσιμο, καθάρισε το πάτωμα.
Μην κοιτάς, το σπίτι είναι χάλια.
- Τι λες; Είναι σαν βιτρίνα. - Όχι, είναι σαν στάβλος.
- Αν ήξερα ότι θα ερχόσουν... - Ήρθα σε κακή στιγμή;
Πότε δεν είναι κακή στιγμή;
Χωρίς κάποια σπάνια σημάδια, θα ήμουν τελείως απογοητευμένη.
- Σπάνια σημάδια απ' τον ουρανό; - Υπάρχουν μερικά. Κάθισε.
Κάθισε, είσαι σχεδόν όλος μούσκεμα. Πάρε πετσέτα.
- Έχω μαντίλι. - Πόσο καιρό το έχεις στην τσέπη σου;
- Δεν ξέρω. - Είναι σχεδόν ζωντανό.
Φέρε, θα το πλύνω αν δεν πηδήξει κι αρχίσει να τρέχει.
- Πρέπει να φύγω, θα έρθω άλλη φορά. - Θα έρθεις, ε;
Πρώτη φορά έρχεσαι. Άσε κάτω το χορτοκοπτικό.
Ανιχνευτής μετάλλων είναι.
Τι έψαχνες εκεί έξω εκτός απ' τον σπάνιο θησαυρό;
Ίσως έβρισκα κάτι απρόσμενο. Νομίσματα.
Νομίσματα. Έψαχνες για νομίσματα μ' αυτόν τον καιρό;
- Ρόζμαρι... - Κάτσε να δω αν έχω καμία Guinness.
Έχω γεμάτη μέρα.
- Γιατί τα κάνετε όλα τόσο δύσκολα; - Εγώ;
Όχι εσείς συγκεκριμένα. Οι Ιρλανδοί.
Ποτέ δεν θα αδράξουν τη μέρα, δεν θα κάνουν μια κίνηση.
Είναι νησί, πρέπει να προσέχεις. Δεν θες να τραβάς την προσοχή.
- Εμένα μου αρέσει η προσοχή. - Φυσικά. Είστε Αμερικάνος.
Ένα λεπτό θα κάτσω.
Ή θα κάνεις επίσκεψη ή θα μου πεις γιατί.
Λένε ότι αυτή η Guinness είναι το ίδιο καλή με της παμπ.
Είναι ψέμα, αλλά ίσως δεν είναι πολύ κακή.
- Έχει γεύση γυαλί; - Ναι.
- Μην την ανοίξεις. - Θα την ανοίξω.
- Μη! - Τώρα έγινε, την άνοιξα.
- Χριστέ μου. - Αν δεν την πιείς, θα πεταχτεί.
- Μοιράσου τη μαζί μου. - Εγώ; Δεν μπορώ.
- Βάλ' τη σε δύο ποτήρια. - Το λες για να μείνεις λιγότερο.
- Αν δεν τη μοιραστούμε, δεν πίνω. - Κοίτα να δεις...
Είσαι δαίμονας και με δελεάζεις με το ποτό.
Έχεις σκοινί; Είναι τέλεια μέρα για να κρεμαστείς.
Σκέφτεσαι σοβαρά κάτι τέτοιο;
Τι πράγμα; Όχι. Γιατί; Το σκέφτεσαι εσύ;
Να αυτοκτονήσω; Δεν σκέφτομαι και τίποτα άλλο.
- Δεν μιλάς σοβαρά. - Να τινάξω το μυαλά μου στον αέρα.
- Με τι; - Με την καραμπίνα.
- Του πατέρα σου; Την έχεις ακόμα; - Στην ντουλάπα. Γεμάτη και έτοιμη.
- Δεν το πιστεύω. - Δες και μόνος σου.
- Χριστέ μου! Γιατί την κρατάς; - Για την κατάθλιψη.
- Έχεις κατάθλιψη; - Είσαι σοβαρός;
Με έχει τσακίσει η κατάθλιψη, μαύρα σύννεφα κατάθλιψης.
- Γιατί, όμως; - Από τότε που έκοψα το τσιγάρο...
Α, ναι, άκουσα ότι το έκοψες. Πολύ καλό αυτό.
Όχι, δεν είναι. Σκέφτηκα να πάρω δηλητήριο.
Δεν αντέχω να είμαι ζωντανή, έχω ένα καζάνι αίμα που βράζει μέσα μου.
- Το αίμα σου στρέφεται εναντίον σου. - Είναι τόσο εμφανές;
Κάτσε πάλι, μη στέκεσαι από πάνω μου.
Μόνο τα σπάνια σημάδια απ' τον ουρανό μού δίνουν ελπίδα.
- Άγχος έχεις. Αυτό είναι. - Αυτό είναι;
Ναι. Με πιάνει κατά διαστήματα, δεν είναι τίποτα.
Είναι τα αισθήματα που βράζουν, ε;
Τα μισώ. Τα αισθήματα είναι άχρηστα.
Είναι χειρότερο για τον άντρα. Δεν αντέχω τους άντρες με αισθήματα.
Ένας άντρας με αισθήματα θα έπρεπε να πεθάνει.
Να σου φτιάξω ένα σάντουιτς;
- Όχι. - Θα σου φτιάξω.
Σου είπα, έχω γεμάτη μέρα.
Έλα, Φλόσι.
- H Guinness είναι καλή. - Σ' αρέσει;
Τέλεια είναι.
- Δεν είναι σαν της παμπ. - Όχι.
Να έρχεσαι πιο συχνά. Θέλω κάποιον να λέω καμιά κουβέντα.
- Να σου φτιάξω άλλο ένα σάντουιτς; - Ρόζμαρι, πρέπει να φύγω.
- Δεν πρέπει! - Πρέπει να πάω στο αεροδρόμιο.
Έρχεται ο ξάδερφός μου από την Αμερική.
- Ποιος; - Ο γιος του Φρανκ. Ο Άνταμ Ράιλι.
Αυτός; Ο φιγουρατζής με το μεγάλο αμάξι που έχασε όλες τις κηδείες;
Ναι, αυτός. Θα θέλει να τον φέρω εδώ.
- Τι εννοείς; - Μου τηλεφώνησε.
- Ναι, ε; - Θα θέλει να δει κόσμο.
- Ποιους; - Εσένα, ας πούμε.
- Εμένα; - Μπορούμε να σε επισκεφτούμε.
Να με επισκεφτείτε; Εσύ δεν έχεις επισκεφτεί κανέναν όλη σου τη ζωή.
Εντάξει, αν θες να μάθεις την αλήθεια...
Πιστεύω ότι ο Άνταμ έρχεται απ' την Αμερική για να βρει γυναίκα.
Μα είναι πολύ μακριά.
Πιστεύει ότι μια Ιρλανδή θα έχει καλύτερα στοιχεία...
απ' τα κορίτσια που γνωρίζει στην Αμερική.
Έτσι είναι. Τι λες για τη Μέρι Ο'Κόνορ;
Τη Μέρι Ο'Κόνορ;
- Έχει ακόμα το κενό στα δόντια; - Ναι.
Όχι, εγώ σκεφτόμουν περισσότερο κάποια... σαν εσένα.
Εμένα; Ποια είναι σαν και μένα;
Βασικά... εσύ είσαι.
Σκεφτόμουν να τον αφήσω ίσως να σε δει.
Να με δει; Τι να δει;
Την ομορφιά σου.
Την ομορφιά μου.
- Πρώτη φορά ακούω κάτι για ομορφιά. - Μην κάνεις πως δεν ξέρεις.
Θες να με βάλεις και σε βιτρίνα σαν τα κορίτσια στο Άμστερνταμ;
- Στο Άμστερνταμ; Τι λες; - Για τον ξάδερφό σου λέω!
Και θα τον έφερνες να με δει; Λες κι είμαι καμιά αγελάδα!
Καταλαβαίνω τι λες για το κάπνισμα. Δεν είσαι ο εαυτός σου.
- Κι εσύ πού το ξέρεις; - Είσαι απότομη.
- Σου πρόσφερε λεφτά; - Πάω στο αμάξι, θα περιμένει.
Μην τολμήσεις να φύγεις. Μη με κάνεις να πιάσω την καραμπίνα.
Χριστέ μου, Ρόζμαρι! Την καραμπίνα; Τι λες;
Αν γυρίσεις την πλάτη σου...
το ορκίζομαι στον σατανά, θα σου ρίξω.
Αν είσαι τόσο χάλια, ξανάρχισε το κάπνισμα.
Θα με έσπρωχνες να ξαναρχίσω το κάπνισμα, ε; Άντε χάσου!
Μη βρίζεις!
Μετά απ' ό,τι πέρασα με την αποτοξίνωση!
- Κάτσε κάτω. Ταράζεις τη Φλόσι. - Όπου να 'ναι προσγειώνεται.
Θα σε πάω εγώ στην ώρα σου, κάτσε κάτω.
- Θα ηρεμήσεις, όμως. - Εντάξει.
- Θα πιείς άλλη μία Guinness. - Δεν μπορώ να πιώ δύο.
- Δεν ήπιες μία, μισή ήπιες. - Χριστέ μου...
Ήρεμα τώρα.
Πιες την Guinness.
Έλα...
Ωραία δεν είναι;
- Είσαι ομοφυλόφιλος; - Τι;
- Είσαι γκέι; - Όχι!
Όχι.
Μη στέκεσαι από πάνω μου.
Γιατί προσπαθείς να με δώσεις στον ξάδερφό σου;
Είναι καλή ιδέα. Είναι καλό παιδί και πλούσιος.
- Και λοιπόν; - Και λοιπόν;
- Δεν θες να γίνεις πλούσια; - Όχι, θέλω έναν άντρα.
- Ο Άνταμ είναι άντρας. - Ο Άνταμ μυρίζει σαπούνι.
Μυρίζει σαν τα κρινάκια στα λιβάδια.
Γιατί θες να μυρίζεις τις αγελάδες πάνω μου...
κι όχι τα κρινάκια πάνω του;
Εγώ πρέπει να μυρίζω ωραία. Ο άντρας πρέπει να βρομάει. Όπως εσύ.
- Ευχαριστώ, να' σαι καλά! - Μη με προκαλείς.
- Εγώ σε προκαλώ; - Με αποσυντονίζεις.
Είναι ωραίο που είσαι ψηλός.
Οι άντρες είναι θηρία.
Με το ύψος εξισορροπούν την αλήθεια και την καλοσύνη των γυναικών.
Δεν ξέρω τι να απαντήσω σε τέτοιες ανοησίες.
Η ελπίδα είναι δύναμη...
...και οι γυναίκες είναι η σωτηρία του κόσμου.
Το πιστεύω και θέλω να κάνω και σένα να το πιστέψεις.
Θα ήθελα να το πιστέψω.
Δεν είναι αλήθεια η ιστορία με σένα και τον γάιδαρο, ε;
- Ποιος σ' το είπε αυτό; - Ποτέ δεν το πίστεψα.
Μια μέρα, θα τον σκοτώσω τον Κλίαρι.
Έπρεπε να είχες έρθει για σένα.
Όχι.
Σκέφτηκα ότι ίσως σε απωθούσε το κάπνισμα, και το έκοψα.
- Για μένα το έκανες; - Ναι.
Γονάτισα. Δεν περιγράφεται το πώς ένιωθα, Άντονι.
Ήμουν απελπισμένη.
Πήγα στη Νέα Υόρκη.
- Τι; Πότε; - Την Τρίτη.
- Πάει το ρεύμα. - Πήγες στη Νέα Υόρκη την Τρίτη; Πώς;
- Με αεροπλάνο. Γύρισα την Τετάρτη. - Πήγες στη Νέα Υόρκη για μία μέρα;
- Και φίλησα τον Άνταμ. - Τι έκανες;
Τον φίλησα! Τον φίλησα...
Καλημέρα σας. Ξεκινάμε την προσγείωσή μας στην Ιρλανδία.
- Θα έρθει κάποιος να σας πάρει; - Ναι. Εσάς;
Όχι.
Ροχαλίζετε.
- Αλήθεια; - Ναι.
- Δεν νομίζω. - Τότε μάλλον είστε εργένης.
Τι σε εμποδίζει; Η Φιόνα; Σκέφτεσαι ακόμα τη Φιόνα;
- Εγώ νομίζω ότι είναι η Φιόνα. - Να πάει στον διάολο.
- Της άνοιξα την καρδιά μου κι έφυγε. - Τι της είπες;
Δεν έχει σημασία.
- Πες μου. - Όχι.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι φοράω όταν φοράω λιγότερο ρούχα;
- Δεν καταλαβαίνω. - Με έχεις φανταστεί γυμνή;
Χριστέ μου, Ρόζμαρι. Γυμνή; Πάψε, σε βλέπω στην εκκλησία.
Λες ότι είμαι όμορφη. Άρα με σκέφτεσαι;
- Σκέφτεσαι το σώμα μου; - Δεν ξέρω...
Έχεις σκεφτεί να με σηκώνεις αγκαλιά στο φεγγάρι;
- Όχι. - Τι είναι; Πες μου. Είσαι παρθένος;
- Πέρασε η ώρα, πάω να πάρω το αμάξι. - Θα σε πάω εγώ!
- Τον φίλησες! - Εκείνος με φίλησε!
Αυτό τον ξεσήκωσε, γι' αυτό έρχεται!
Δεν έχουμε χρόνο. Πες μου το μυστικό σου, Άντονι.
Μίλησα στη Φιόνα κι έτρεξε μακριά. Είμαι ανισόρροπος. Δεν έχει σημασία.
- Είναι επειδή μισείς τους ανθρώπους; - Όχι, δεν μισώ κανέναν.
Δεν μπορείς να με σοκάρεις.
Έχω σκεφτεί τα πάντα, κι έχω συμφιλιωθεί με όλα.
Λέγε.
Τι είναι;
Εντάξει...
Εντάξει.
Νομίζω ότι είμαι μέλισσα.
Πες το πάλι.
Νομίζω ότι είμαι μέλισσα.
Πάω να φέρω το αμάξι.
Δεν το πιστεύω. Δεν νομίζεις ότι είσαι μέλισσα. Με κοροϊδεύεις.
- Αλήθεια το πιστεύεις; Πόσο καιρό; - Δεν ξέρω.
- Πάντα πίστευα ότι είμαι μέλισσα. - Είσαι ο Άντονι Ράιλι.
Ο Θεός ξέρει τι είμαι.
Γι' αυτό δεν μου είπες ποτέ ότι είμαι όμορφη;
Και επειδή οι φάρμες μας είναι δίπλα.
Και στις μέλισσες δεν αρέσει ο καπνός.
Άσε εμένα να οδηγήσω... Πήγαινε πιο σιγά!
Δεν με νοιάζει αν νομίζεις ότι είσαι μέλισσα, Άντονι.
Νομίζεις ότι είσαι μέλισσα!
- Κοίτα τον δρόμο. - Δεν πειράζει, δεν με νοιάζει!
Κοντεύω να πεθάνω ζώντας για σένα.
Πρόσεχε! Έχε τον νου σου στον δρόμο.
Πιστεύεις ότι είμαι κι εγώ μέλισσα; Μπορώ να μάθω τι είμαι;
Είσαι λουλούδι. Το πιο όμορφο άνθος που υπάρχει.
- Αλήθεια το πιστεύεις αυτό; - Ναι.
- Άντονι, είσαι φτιαγμένος για μένα. - Όχι, είμαι ντροπή.
- Έχεις ήδη φιλήσει τον Άνταμ. - Εκείνος με φίλησε!
- Θα παντρευτείς, θα φύγεις. - Σκέφτηκες να με παντρευτείς εσύ;
- Ναι. - Τι σε σταμάτησε;
Ήρθα στο σπίτι σου, αλλά είχα χάσει το δαχτυλίδι της μαμάς μου.
Με τον ανιχνευτή μετάλλων ψάχνεις για το δαχτυλίδι;
Το ότι το έχασα, τα λέει όλα.
Κάποιος σαν εμένα δεν πρέπει να παντρευτεί.
Πρόσεχε!
Τι κάνεις; Θα στραβώσει ο άξονας!
Όλοι νομίζουν ότι είναι κάτι που δεν είναι.
Όχι μέλισσα!
Πρόσεχε!
- Κατέστρεψες το αμάξι. - Δεν πειράζει.
- Πειράζει! - Δικό μου είναι!
- Κοίτα το. - Στον διάολο το αμάξι!
Τι; Τέλεια!
Τέλεια! Θα αποφασίσεις επιτέλους; Θα βρέχεις ή θα βγάλεις ήλιο;
Πες μου, εδώ στην ιερή γη της Ιρλανδίας,
γιατί να μη με παντρευτείς;
Βλέπω πράγματα, έχω παραισθήσεις.
Για όνομα του Θεού, πιστεύω ότι είμαι έντομο.
Και; Εγώ, καμιά φορά, νομίζω ότι είμαι γάτα.
- Όχι, δεν το νομίζεις. - Αλλά ξέρω ότι είμαι κύκνος.
Δεν πιστεύεις στ' αλήθεια ότι είσαι κύκνος.
Το πιστεύω. Σημαίνει ότι δεν θα είμαι καλή σύζυγος;
Μη θολώνεις τα νερά.
Χριστέ μου, κάνουμε κύκλους.
- Στεκόμαστε στη γη σου. - Δώσε μας μια ευκαιρία.
Αν ήταν γραφτό να γίνει, θα έβρισκα το δαχτυλίδι.
Εμείς ορίζουμε το γραφτό. Η ζωή είναι εδώ. Εμείς την ορίζουμε.
- Μα ο Άνταμ περιμένει. - Κοίταξέ με.
Δες πώς σε κοιτάζω.
Δεν ξέρω αν μπορώ να κλειστώ σ' ένα σπίτι με μια γυναίκα.
Θα έχεις τους ανέμους και τα λιβάδια.
Φαντάσου εμένα σαν ανοιχτή πόρτα.
Και ορίστε, βλάκα. Πάρε το δαχτυλίδι σου.
- Τι είναι αυτό; - Το βρήκα έξω απ' το σπίτι μου.
Το δαχτυλίδι της μητέρας μου.
Σκέφτηκα ότι το έστειλε ο ουρανός για να ελπίζω.
Τι πρέπει να κάνω; Να σε χτυπήσω για να με τσιμπήσεις;
- Φοβάμαι. - Τι;
Την αγάπη.
Σκέψου την απόλαυση.
Πάρε το δαχτυλίδι σου.
Δικό σου είναι. Πάντα ήταν.
Αυτό είναι!
- Τι κάνεις; - Κοίτα αυτόν τον λόφο.
- Τι έχει; - Έχει λίγο φως εκεί πάνω.
Και δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ βαρέθηκα να ζω στη βροχή!
Θα ανεβάσω έναν φίλο που ξέρει μόνο ένα τραγούδι.
Μην τον αφήσετε να το σκάσει. Κλειδώστε την πόρτα.
Λένε ότι έχει ωραία φωνή, αλλά μόνο η γυναίκα του την έχει ακούσει.
Και δεν της παίρνεις λέξη.
Εντάξει.
- Είμαι κι εγώ τρελή, ξέρεις. - Πώς είσαι τρελή;
Θα το ανακαλύψεις όταν θα είναι πολύ αργά.
- Θα γκρεμίσεις τους φράκτες; - Ποτέ!
- Σε έστησαν; - Μπορεί. Δεν ξέρω.
Έχεις δει τον Δακτύλιο του Κέρι;
Ναι, τον έχω δει.
Θα ήθελες να τον ξαναδείς;
Η φωνή που άκουσα στα λιβάδια δεν έλεγε "πήγαινε".
Δεν έλεγε μόνο αυτό.
Έλεγε, "Πήγαινε σ' εκείνη".
Κοίτα το τρελό άλογό μου.
Λένε ότι αν ένας Ιρλανδός πεθάνει ενώ διηγείται μια ιστορία...
μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα επιστρέψει.
Πρέπει να έρθεις εδώ πάνω. Έλα, Ρόζμαρι.
Βασισμένη στο "Έξω απ' το Μάλινγκαρ" του Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ
SUΒRIP-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM