Official YIFY movies site: YTS.MX
Αυτή είναι η πόλη μου...
η Αμβέρσα,
η πόλη των διαμαντιών.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "FLAWLESS" ΤΩΝ ΣΚΟΤ ΣΕΛΜΠΙ & ΓΚΡΕΓΚ ΚΑΜΠΕΛ
ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΚΛΙΜΑΚΟΣΤΑΣΙΟ
ΜΟΝΑΔΑ 112
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΛΗΣΤΕΙΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ
Η ΑΛΗΘΙΝΗ... Η ΚΥΡΙΩΣ ΑΛΗΘΙΝΗ...
Η ΦΤΙΑΧΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ... Η ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...
Η ΨΕΥΔΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ...
Κλέφτες πιστεύεται ότι διέφυγαν με διαμάντια εκατομμυρίων.
Η μεγαλύτερη ληστεία διαμαντιών.
Κανείς δεν περίμενε να γίνει ληστεία στη Συνοικία Διαμαντιών.
Πώς το έκαναν;
Δεν είχαμε ιδέα.
Δεν υπήρξε ούτε εξαναγκασμός, ούτε βία,
μα εξαφανίστηκαν 300 εκατομμύρια δολάρια.
Το μόνο στοιχείο που είχαμε ήταν ένας φαινομενικά φυσιολογικός άντρας
που φορούσε ρούχα που δεν τραβούσαν την προσοχή.
Η ληστεία έγινε στην Αμβέρσα, στο μεγαλύτερο κέντρο διανομής διαμαντιών.
Κυνηγούσαμε...
τον εγκέφαλο.
ΚΛΕΦΤΕΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ: ΠΩΣ ΝΑ ΛΗΣΤΕΨΕΤΕ ΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΟΦΥΛΑΚΙΟ
ΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΑΜΒΕΡΣΑΣ: Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ
ΑΜΒΕΡΣΑ ΒΕΛΓΙΟ
Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2003.
Ένα συνηθισμένο πρωινό Δευτέρας.
Έφτασα στο γραφείο.
Συνήθως, ξεκινούσαμε με έναν καφέ.
Αλλά είδα τον Πάτρικ έτοιμο να φύγει.
Οπότε, είπα "Δεν έχουμε χρόνο για καφέ;"
Απάντησε "Δεν νομίζω. Μας κάλεσαν από τη Συνοικία Διαμαντιών".
"Έγινε ληστεία.
Άνοιξαν ένα θησαυροφυλάκιο".
Πρέπει να καταλάβετε ότι το 85% των διαμαντιών παγκοσμίως
περνούν, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, από την Αμβέρσα.
Την αποκαλούν πρωτεύουσα των διαμαντιών.
Οι κεντρικοί δρόμοι της συνοικίας
είναι η Ράιφστρατ, η Χοβενίερστρατ και η Σούπστρατ.
ΣΟΥΠΣΤΡΑΤ
Εμπορεύματα δισεκατομμυρίων δολαρίων βρίσκονται στους τρεις δρόμους,
στα διάφορα θησαυροφυλάκια της Συνοικίας Διαμαντιών.
Αυτό το τετράγωνο
είναι το Κέντρο Διαμαντιών, εκεί όπου έγινε η ληστεία.
Το κτίριο έχει 13 ορόφους
με 225 γραφεία εμπορίας διαμαντιών.
Οι έμποροι φύλασσαν τα διαμάντια στο θησαυροφυλάκιο.
Αλλά όταν μπαίναμε με το αμάξι στη Συνοικία Διαμαντιών,
κάτι σοβαρό συνέβαινε.
Αμέσως μας μπλόκαραν πολλοί έμποροι
που ήθελαν να μάθουν αν είχαν κλαπεί τα διαμάντια τους.
Όταν είδαμε τον πανικό,
καταλάβαμε ότι δεν επρόκειτο για μια απλή ληστεία διαμαντιών.
Όχι, αυτό ήταν κάτι άλλο.
Κατεβήκαμε με το ασανσέρ...
και νομίζω ότι προσωπικά
έμεινα άφωνος.
Είδα τη μεγαλύτερη πόρτα που είχα δει, μια ατσάλινη πόρτα,
που είχε πάχος τουλάχιστον 30 εκατοστά.
- Ήταν ορθάνοιχτη. - Ανοιχτή.
Ορθάνοιχτη.
Ένας κουβάς με μπογιά μπλόκαρε μια μεταλλική πόρτα.
Κι όταν μπήκαμε στο θησαυροφυλάκιο,
όλοι οι τοίχοι που βλέπαμε
ήταν καλυμμένοι με ατομικές θυρίδες.
Είδαμε αμέσως
ότι οι περισσότερες από αυτές τις ατομικές θυρίδες...
...ήταν ανοιχτές.
Κι εγώ στεκόμουν μπροστά στη σπηλιά του Αλί Μπαμπά.
Υπολογίσαμε ότι είχαν κλαπεί εκατομμύρια,
γιατί κάθε μήνα εξορύσσονται διαμάντια από τον όμιλο De Beers
στη Ναμίμπια ή στη Νότια Αφρική,
μεταφέρονται αεροπορικώς στο Λονδίνο
κι από κει φορτώνονται σε μικρότερα αεροπλάνα
και στέλνονται στο αεροδρόμιο της Αμβέρσας.
Από κει, αυτά τα φορτία διαμαντιών στέλνονται με θωρακισμένα φορτηγά
στους εμπόρους της Συνοικίας Διαμαντιών...
...οι οποίοι αγοράζουν μια μηνιαία ποσότητα.
Στο κτίριο του Κέντρου Διαμαντιών, υπήρχαν έμποροι διαμαντιών
που εκείνη την ίδια εβδομάδα έλαβαν διαμάντια από τον όμιλο De Beers.
Επίσης σημαντικό ήταν το γεγονός ότι εκείνο το Σαββατοκύριακο έλαβε χώρα
το ετήσιο τουρνουά τένις Diamond Games.
Το έπαθλο, παρεμπιπτόντως, ήταν μια χρυσή ρακέτα γεμάτη διαμάντια,
δωρεά της Συνοικίας Διαμαντιών.
Παρευρέθηκαν πολλοί έμποροι διαμαντιών.
Εκείνη τη στιγμή, λοιπόν, η Αμβέρσα ήταν γεμάτη διαμάντια.
Ένα από τα βασικά μας ερωτήματα ήταν το πώς στο καλό μπήκαν στο κτίριο.
Εδώ είναι η είσοδος της Συνοικίας Διαμαντιών,
του δικού μας οχυρού στην καρδιά της Αμβέρσας.
Μέσα στο κτίριο υπήρχαν 24 κάμερες που κατέγραφαν ολημερίς.
Για κάθε μέρα του μήνα, υπήρχε και μια βιντεοκασέτα.
Αλλά οι βιντεοκασέτες για τις 15 και 16 Φεβρουαρίου,
το Σαββατοκύριακο που έγινε η ληστεία, είχαν εξαφανιστεί.
Είπα "Εντάξει, θα καλέσω την εταιρεία ασφάλειας
και θα ρωτήσω για τον συναγερμό".
Κι ο τύπος μού είπε "Όχι, κύριε, δεν χτύπησε ο συναγερμός.
Το θησαυροφυλάκιο είναι ακόμα κλειστό".
Και είπα "Ναι, παράξενο αυτό,
γιατί στέκομαι μέσα στο θησαυροφυλάκιο.
Η πόρτα είναι ορθάνοιχτη πίσω μου,
και μου λέτε ότι ο συναγερμός δεν χτύπησε".
Είναι τρελό.
Μόλις άνοιγε αυτή η πόρτα,
θα είχαν να εξουδετερώσουν τους ανιχνευτές κίνησης, θερμότητας και φωτός.
Κάναμε μια προσπάθεια να ξεκινήσουμε την έρευνα για αποτυπώματα
από τους αισθητήρες κίνησης,
τους οποίους οι δράστες είχαν εξουδετερώσει.
Τους είχαν ψεκάσει με κάποιο προϊόν,
λακ μαλλιών, υποθέσαμε,
το οποίο κάνει την επιφάνεια
ακατάλληλη για σκόνη για αποτυπώματα.
Οπότε, δεν είχαμε αποτελέσματα χρήσιμα για την έρευνα.
Ο επόμενος αισθητήρας που εξετάσαμε
ήταν ο αισθητήρας φωτός.
Ήταν τοποθετημένος στο ταβάνι, αλλά ήταν καλυμμένος με μαύρη ταινία.
Κι ούτε στην ταινία βρήκαμε αποτυπώματα.
Εγώ κι οι συνάδελφοί μου εντυπωσιαστήκαμε.
Εκτελέστηκε άψογα.
Λόγω της σημασίας του εμπορίου διαμαντιών στην Αμβέρσα,
υπήρξε αμέσως σημαντική πίεση από τα διεθνή ΜΜΕ...
Κατάφεραν να περάσουν από αυστηρά μέτρα ασφαλείας
στο κτίριο που φιλοξενεί δεκάδες εταιρείες.
...από πολιτικούς...
Οι πολιτικοί πίεζαν τους δικαστικούς.
Και λόγω αυτού ασκούνταν πίεση...
...από τους ανώτερούς μου...
...κι από τη συνοικία.
Είναι τεράστιο πλήγμα για τις εμπλεκόμενες εταιρείες...
Πίστευα ότι είχε γίνει εκ των έσω.
Υπήρχαν, λοιπόν, οι φύλακες, δύο θυρωροί
κι η διαχειρίστρια του κτιρίου.
Αρχικά, εξετάσαμε σχολαστικά όλους αυτούς.
Αρχίσαμε να τους ανακρίνουμε.
Κάναμε έρευνες σε σπίτια.
Αλλά τελικά τους απαλλάξαμε όλους.
Δεν είχαμε ιδέα ποιος ήταν υπεύθυνος γι' αυτό το έγκλημα.
Και, ξαφνικά, το απόγευμα, έλαβα ένα τηλεφώνημα.
ΔΑΣΟΣ ΦΛΟΡΝΤΑΜΠΟΣ 40 ΧΛΜ. ΝΟΤΙΑ ΤΗΣ ΑΜΒΕΡΣΑΣ
Με τον Ογκούστ, τον σύζυγό μου, είχαμε ένα παντοπωλείο.
Εκείνη τη Δευτέρα καθάριζα το κατάστημα.
ΑΝΙ ΛΑΟΥΕΡΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΗΣ
Και είχα ανοιχτό το ράδιο.
Άκουσα τα νέα
για τη ληστεία στην Αμβέρσα, στο Κέντρο Διαμαντιών.
Υπολογίσαμε κατά προσέγγιση λεία 100 εκατομμυρίων ευρώ σε διαμάντια...
Ο Ογκούστ πήγε με το αμάξι σε ένα οικόπεδό μας στο δάσος
με αποφάγια λαχανικών,
για να ταΐσει τα κουνέλια και τα ψάρια.
Κι όταν μπήκε στο δάσος,
είπε "Να πάρει, πάλι πέταξαν σκουπίδια".
Πολλοί πετούσαν εκεί τα σκουπίδια τους.
Ακολουθούσαν ένα δρομάκι που έβγαζε στο οικόπεδό μας.
ΑΜΒΕΡΣΑ ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ
Από εκεί δεν φαίνονταν καθόλου.
Οπότε, πετούσαν τα σκουπίδια τους.
ΒΙΛΒΟΡΝΤΕ - ΦΛΟΡΝΤΑΜΠΟΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ
Ο άντρας μου άνοιξε, λοιπόν, τις σακούλες.
Ήταν γεμάτες σκισμένα χαρτιά.
Άρχισε να ενώνει τα κομμάτια του παζλ...
Αμβέρσα,
διαμάντια...
Κατάλαβε ότι ήταν κάτι σοβαρό.
Δεν ήταν δουλειά του.
Και γύρισε σπίτι θυμωμένος.
Με το που ήρθε, κατάλαβα αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Το έβλεπα στο πρόσωπό του.
Αλλά δεν πρόλαβα να ρωτήσω.
Σήκωσε αμέσως το τηλέφωνο, για να καλέσει την αστυνομία.
Εκείνη η κλήση...
άλλαξε τα πάντα.
Βρήκαμε συσκευασίες διαμαντιών κάθε είδους.
Κι εκείνο το ειδικό χαρτί με το οποίο τυλίγεις διαμάντια.
Στα φλαμανδικά το λέμε "Briefke".
Είχαν αφήσει πίσω τους και κάτι μικροσκοπικά σμαράγδια.
Είδαμε και μερικά σκισμένα χαρτονομίσματα.
Εργαλεία, κλειδιά, φακούς.
Ένα ξεχασμένο γάντι.
Έναν αθλητικό σάκο.
Μέχρι και κομμάτια από ένα ομόλογο που αναφερόταν στη Συνοικία Διαμαντιών.
Αλλά και διάφορα άλλα.
Όταν έφεραν στο γραφείο μας όλο αυτό το υλικό,
τα βάλαμε όλα σε ένα μεγάλο τραπέζι στην αίθουσα συνεδριάσεων.
Βρήκαμε κρασιά, τυριά, ζυμαρικά,
ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς με σαλάμι.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
Ήταν περίεργο, γιατί δεν νομίζω ότι έκαναν πικ νικ στο θησαυροφυλάκιο.
Οπότε, κάποια σκουπίδια ήταν από το θησαυροφυλάκιο,
αλλά τα τρόφιμα ήταν μάλλον από κάποιο κρησφύγετο.
Τα πήραν όλα και τα παράτησαν στο Φλορντάμπος.
ΦΛΟΡΝΤΑΜΠΟΣ
Αυτό είναι άλλο ένα σημαντικό στοιχείο που βρήκαμε στο δάσος.
Εδώ βλέπετε τις χάρτινες θήκες
όπου έβαζαν τις βιντεοκασέτες με το βίντεο από το Κέντρο Διαμαντιών.
Οι κασέτες είχαν αφαιρεθεί, βέβαια.
Τι κάναμε, λοιπόν;
Πήραμε τα δύο σημεία, την Αμβέρσα και το Βιλβόρντε.
Μεταξύ Αμβέρσας και Βρυξελλών υπάρχει μόνο αυτός ο αυτοκινητόδρομος.
Οπότε, είπαμε να ελέγξουμε όλον αυτόν τον δρόμο
για περίπτωση που πέταξαν τις ταινίες από τις κασέτες καθώς έφευγαν.
Ζητήσαμε από την αστυνομική ακαδημία να μας στείλει φοιτητές.
Έπρεπε να περπατήσουν 40-50 χλμ.
Και μάζεψαν δύο ή τρεις σακούλες γεμάτες ταινία.
Τις στείλαμε σε ένα κέντρο της Sony στις Βρυξέλλες
και τους ζητήσαμε
να ξαναβάλουν την ταινία στις βιντεοκασέτες, αν γινόταν,
για να δούμε τι έδειχναν.
Αργότερα, όταν ένας συνάδελφος γύρισε από τα κεντρικά της Sony
με την κασέτα στα χέρια του,
συγκεντρώσαμε όλους τους ερευνητές.
Και τους ανώτερούς μου.
Κι έβαλε την κασέτα.
Ξεκίνησε να παίζει...
και ήταν πορνοταινία.
Ποτέ ξανά δεν με είχε απογοητεύσει τόσο μια πορνοταινία.
Η πίεση ήταν μεγάλη.
Το πρωί μόνο τα έξι άτομα της Ομάδας Διαμαντιών
ασχολούνταν με την έρευνα.
Μέχρι το απόγευμα, η ομάδα είχε πια 20 ερευνητές
που δούλευαν αποκλειστικά στην υπόθεση.
Όταν έγινα επικεφαλής, ήμουν 28-29, πολύ νέος.
Όταν έγινε η ληστεία, ήμουν ακόμη μόνο 33.
Οπότε, ξαφνικά είχα πολλά να χειριστώ όταν μου έδωσαν 20 ερευνητές.
Πολλοί είχαν περισσότερη εμπειρία κι ήταν πολύ μεγαλύτεροι από μένα.
Έπρεπε να φέρω αποτελέσματα.
Ήταν σαν ένα μεγάλο παζλ
με όλα τα κομμάτια του στη λάθος σειρά.
Είμαι ένας απλός αστυνομικός, οπότε για μένα,
ήταν σαν κάτι βγαλμένο από ταινία.
Τα βάλαμε όλα στο τραπέζι στη μέση του ορόφου μας.
Και είδαμε αμέσως ότι υπήρχαν πολλά χαρτιά,
πολλά σκισμένα χαρτιά.
Αρχίσαμε να ενώνουμε τα κομμάτια,
και σε κάποια φάση κάποια άρχισαν να ταιριάζουν μεταξύ τους.
Σε ένα κομμάτι είδε τη λέξη "Σούπστρατ".
ΟΔΟΣ ΣΟΥΠΣΤΡΑΤ 9/11
Στην οδό Σούπστρατ βρίσκεται το κτίριο του Κέντρου Διαμαντιών.
Άρχισε να ενώνει τα κομμάτια και να αναδημιουργεί το έγγραφο.
Αυτό είναι το έγγραφο που αναδημιούργησε ο Τζέρι.
Όπως βλέπετε, είχε σκιστεί σε πολλά κομμάτια.
Πρώτα προσέξαμε ότι το έγγραφο ήταν στα ιταλικά.
Βλέπετε τον τίτλο;
"Commessa di lavoro", που σημαίνει "εντολή εργασίας".
Οπότε, έχουμε μια εντολή εργασίας...
...για την εγκατάσταση συστήματος ασφαλείας σε γραφείο.
Ένα γραφείο...
...στην οδό Σούπστρατ 9/11,
η ακριβής διεύθυνση του Κέντρου Διαμαντιών.
Το έγγραφο έχει εκδοθεί...
...από την ιταλική εταιρεία διαμαντιών...
...Damoros Preziosi.
Damoros Preziosi.
Με αυτό το έγγραφο, πήγαμε στη διαχειρίστρια του κτιρίου
και τη ρωτήσαμε αν η Damoros Preziosi
ήταν μια από τις εταιρείες με γραφείο στο κτίριο.
Μας είπε ότι ήταν πράγματι,
αλλά κι ότι η θυρίδα 149 ανήκε στην Damoros Preziosi.
Τίποτα περίεργο ως εδώ,
αλλά η συγκεκριμένη θυρίδα δεν είχε παραβιαστεί.
Οπότε, πώς κατέληξε αυτό το έγγραφο στα σκουπίδια στο Φλορντάμπος,
αν δεν είχαν παραβιάσει τη θυρίδα της εταιρείας;
Το επόμενο αίτημά μας ήταν να ψάξουμε στο γραφείο.
Και πήραμε μαζί μας και τη διαχειρίστρια του κτιρίου.
Το γραφείο ήταν άδειο.
Τα γραφεία και τα ντουλάπια ήταν άδεια.
Ένα γραφείο που ήταν νοικιασμένο για πάνω από δύο χρόνια,
μα δεν είχε χρησιμοποιηθεί.
Η διαχειρίστρια δεν ήξερε καλά τον άντρα,
αλλά μας είπε ότι ήταν Ιταλός επιχειρηματίας...
...για τον οποίο δεν είχε άλλη διεύθυνση ή πληροφορίες.
Αποφασίσαμε να ελέγξουμε τις υπόλοιπες βιντεοκασέτες...
μαζί με τη διαχειρίστρια, για να δούμε τον κόσμο που έφευγε.
Τελικά κάποια στιγμή μας υπέδειξε τον άντρα που ψάχναμε.
Έμοιαζε με έναν συνηθισμένο άντρα.
Ήταν μεσήλικας...
και φορούσε ρούχα που δεν θα τραβούσαν την προσοχή.
Έμοιαζε με πολλούς από αυτούς
που μπαινοβγαίνουν διαρκώς σε τέτοια κτίρια.
Αρχίσαμε να ρωτάμε τους φρουρούς,
τους θυρωρούς, ακόμη κι άλλους ενοικιαστές.
Κι όλοι μας είπαν το ίδιο.
"Τον ξέρουμε, αλλά δεν μιλάει ποτέ.
Είναι σαν ένα γκρι ποντίκι.
Τον βλέπεις, και δέκα λεπτά μετά, ξεχνάς ότι υπάρχει".
Η διαχειρίστρια μας έδωσε τα αρχεία.
Το όνομά του
ήταν Λεονάρντο Νοταρμπάρτολο.
Οπότε, αναρωτηθήκαμε αμέσως...
αν μπορεί να ήταν ο εγκέφαλος πίσω από τη ληστεία.
ΤΟΡΙΝΟ, ΙΤΑΛΙΑ
Λεονάρντο...
σου αρέσουν τα διαμάντια;
Ναι, πολύ.
Είναι ένα πάθος που αναπτύχθηκε σταδιακά.
Όσο τα έκλεβα,
τόσο πιο κοντά τους ερχόμουν.
Εσύ ήσουν ο εγκέφαλος πίσω από τη ληστεία στην Αμβέρσα;
Όχι.
Γεννήθηκα στο Παλέρμο, κοντά στα βουνά.
Όταν ήμουν μικρός, μόλις έξι ετών,
έκανα διάρρηξη στο σπίτι ενός βοσκού.
Είδα 5.000 λίρες.
Πήρα τα λεφτά, τα δίπλωσα και κατέβηκα κάτω.
Ο πατέρας μου μου έλεγε πάντα
"Να θυμάσαι ότι οι πράξεις σου έχουν συνέπειες,
και πρέπει να τις αποδέχεσαι".
Οπότε, ναι, συμμετείχα κι εγώ.
Αλλά δεν είμαι εγώ ο εγκέφαλος πίσω από τη ληστεία στην Αμβέρσα.
Λεονάρντο. Συνέντευξη, λήψη πρώτη.
Τη δεκαετία του '80, άνοιξα το πρώτο μου κοσμηματοπωλείο.
Αργότερα άνοιξα άλλο ένα.
Και τη δεκαετία του '90 άνοιξα το τρίτο.
Όπως ήταν λογικό,
άρχισα να πηγαινοέρχομαι στην Αμβέρσα, για να αγοράζω πολύτιμους λίθους.
Ερχόμουν συχνά στην Αμβέρσα,
οπότε νοίκιασα ένα διαμέρισμα,
αφού είναι η παγκόσμια πρωτεύουσα των διαμαντιών.
Είναι από τα πιο στρατηγικά σημεία.
Περισσότερο από το Τελ Αβίβ, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο.
Ο στόχος μου ήταν να βρω ένα γραφείο στην Αμβέρσα,
στο Κέντρο Διαμαντιών,
για να κερδίσω την εμπιστοσύνη των μεγάλων προμηθευτών διαμαντιών.
Έτσι και πήγα, λοιπόν.
Χρειάστηκε να καταθέσω όλα τα ιταλικά έγγραφά μου
για την επιχείρησή μου, για το γραφείο μου.
Είπαν "Εντάξει.
Θα τα ελέγξουμε όλα
και θα σας ενημερώσουμε".
Την επόμενη εβδομάδα, με δέχτηκαν.
Μου επέτρεψαν να ανοίξω το γραφείο μου.
Η βελγική αστυνομία είναι πεπεισμένη
ότι νοίκιασες το γραφείο στο Κέντρο Διαμαντιών,
για να κάνεις τη ληστεία. Έτσι είναι;
Όχι, καμία σχέση.
Δεν το έκανα γι' αυτό. Πήγα εκεί για να δουλέψω.
Γνώριζες ότι υπήρχε θησαυροφυλάκιο στο Κέντρο Διαμαντιών;
Ναι, φυσικά. Το γνώριζα.
Γνώριζα ότι υπήρχε θησαυροφυλάκιο με θυρίδες ασφαλείας.
Έκανες αίτηση,
κι αν μία γινόταν διαθέσιμη, γινόταν δική σου.
Έτσι έγινε και μ' εμένα.
Όχι αμέσως.
Μετά από λίγους μήνες, μια θυρίδα έγινε διαθέσιμη,
και την πήρα εγώ.
Ποιος ήταν, λοιπόν, ο εγκέφαλος της ληστείας;
Τον έλεγαν Αλεσάντρο.
Έτσι συστηνόταν, τουλάχιστον.
Δεν θα ήταν το πραγματικό του όνομα.
Μου είπε
"Γνωριστήκαμε στην Ιταλία".
Και μου ζήτησε να πιούμε έναν καφέ μαζί.
Είπε "Ξέρω πολύ καλά ποιος είσαι.
Μπορείς να κάνεις κάτι για μένα,
για την ομάδα μου,
και θα σου δώσουμε πολλά λεφτά.
Θα σου δώσω ένα στιλό Biro.
Αυτό το στιλό περιέχει μια μικροσκοπική κάμερα.
Χωράει 1.000 φωτογραφίες.
Φωτογράφισε τη θυρίδα σου.
Κι αν γίνουν όλα όπως πρέπει,
θα πάρεις 100.000 δολάρια".
Φυσικά, ήταν πολύ επιφυλακτικός στην προσέγγισή του.
Φοβόσουν;
Φυσικά, με φόβισε όλο αυτό.
Φυσιολογικό είναι, όμως.
Δεν είναι φυσιολογικό να μη φοβάσαι.
Ο φόβος είναι απαραίτητος.
Και είπα "Εντάξει.
Είμαι μέσα".
ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2003
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2001 ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ
Όταν πήγα στο Κέντρο Διαμαντιών...
έβαλα το στιλό στην τσέπη του σακακιού μου.
Ο χώρος παρακολουθούνταν με εμμονική σχολαστικότητα.
Καταλαβαίνετε ότι αν αντιλαμβάνονταν τη μικροσκοπική κάμερα,
θα με κατήγγειλαν αμέσως και θα με έδιωχναν από το γραφείο μου.
Και μετά φωτογράφισα όλο τον διάδρομο του Κέντρου Διαμαντιών.
Κατέβηκα τις σκάλες και πήγα προς το θησαυροφυλάκιο.
Χτύπησα. Στάθηκα πίσω από την πόρτα.
Φυσικά, ο θυρωρός με είδε και μου επέτρεψε να μπω.
Φαντάστηκα ότι θα ήθελαν να δουν τη διάταξη των θυρίδων.
Αν ήταν καμία ανοιχτή.
Στρατηγικά σημεία.
Τις δύο κάμερες, τους δύο αισθητήρες...
Εννοείται ότι είχα πολύ άγχος.
Προσπαθούσα να κινούμαι
με τρόπο που θα διευκόλυνε τη λήψη.
Άνοιξα τη θυρίδα μου,
όπως θα έκανε ο οποιοσδήποτε.
Μετά γύρισα πολύ αργά
και πήγα προς την πόρτα.
Πήρα το ασανσέρ και γύρισα στο γραφείο μου.
Κι οπότε, συναντηθήκαμε ξανά.
Του έδωσα το στιλό.
Είπε
"Λεονάρντο,
δεν σου λέω τι να κάνεις, αλλά γιατί να μείνεις με αυτό το πόσο,
ενώ μπορείς να βγάλεις πολύ περισσότερα χρήματα;
Μιλάμε για εμπόρευμα που φτάνει τα 100 εκατομμύρια.
Άρα 10 ή 15 εκατομμύρια για τον καθένα.
Μπορεί και περισσότερα.
Πώς σου φαίνεται η ιδέα να συμμετάσχεις;"
Και δέχτηκα.
Δηλαδή, δέχτηκες αμέσως, Λεονάρντο;
Δέχτηκα, γιατί...
Ήθελα πάντα
να λάβω μέρος σε κάτι τέτοιο.
Η όλη περίπτωση γινόταν πολύ δελεαστική.
Δεκαπέντε εκατομμύρια.
Άρχισα να σκέφτομαι ότι θα έλυνα πολλά προβλήματα.
Και μέχρι εκείνο το σημείο, δεν είχες ιδέα ποιοι άλλοι εμπλέκονταν;
Όχι, όχι ακόμη.
ΤΡΙΤΗ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2003
ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ
Μόλις μάθαμε το όνομα του κύριου Νοταρμπάρτολο...
ήρθαμε σε επαφή με τους Ιταλούς συναδέλφους μας,
και ρωτήσαμε αν ο εν λόγω κύριος είχε προηγούμενες καταδίκες ή ιστορικό.
Μετά από λίγες ώρες, λάβαμε την πληροφορία
ότι ο κύριος Νοταρμπάρτολο ήταν γνωστός εγκληματίας στην Ιταλία.
Είχε καταδικαστεί για διαρρήξεις, κλοπές,
ληστείες διαμαντιών ή κοσμημάτων.
Πίστευαν ότι ζούσε κάπου στο Τορίνο.
ΝΟΤΑΡΜΠΑΡΤΟΛΟ ΤΟΡΙΝΟ;
Στη συνέχεια, λάβαμε ένα τηλεφώνημα από έναν συνάδελφο από το τμήμα μας
για μια παρόμοια ληστεία που είχε γίνει πριν από έξι χρόνια.
Πρώτ' απ' όλα, έγινε μια απόπειρα σε ένα θησαυροφυλάκιο,
όπου ο δράστης είχε νοικιάσει ατομική θυρίδα.
Δεύτερον, προσποιούνταν ότι ήταν έμπορος διαμαντιών
με γραφείο στο Κέντρο Διαμαντιών.
Μας είπε ότι είχε ακόμη τον φάκελο
κι ότι αυτός που είχε συλληφθεί τότε ήταν επίσης από το Τορίνο
και τον έλεγαν Φερντινάντο Φινότο.
Υπήρχε ένταλμα σύλληψης για τον Φερντινάντο Φινότο,
αλλά δεν μπορούσαν πια να τον βρουν στο Βέλγιο.
Δεν είχαμε ιδέα πού ήταν,
αλλά η καλύτερη εικασία μας σε εκείνο το σημείο
ήταν ότι μπορεί να εμπλεκόταν ιταλική συμμορία
που ήρθε στο Βέλγιο για να διαπράξει αυτό το έγκλημα.
Οπότε, ήρθαμε αμέσως σε επαφή
με τον επικεφαλής της Squadra Mobile στο Τορίνο.
ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΜΑΡΚΟ ΜΑΡΤΙΝΟ
Μας είπε ότι...
Στο Τορίνο η παρουσία ατόμων
με εξειδίκευση στις ληστείες τραπεζών ή θησαυροφυλακίων
είναι τέτοια που έχει δημιουργηθεί, όπως τη λένε τα ΜΜΕ,
σχολή ληστών, η "Σχολή του Τορίνου".
Η πρώτη μας αντίδραση ήταν
"Τι σκατά είναι αυτή η σχολή;
Έχετε πράγματι σχολές για ληστές στο Τορίνο;"
Ο κύριος Μαρτίνο εξήγησε ότι επρόκειτο για άτομα
με εξειδίκευση σε κάποια μορφή εγκληματικής συμπεριφοράς.
Διάλεγαν όποιον ήθελαν με βάση την ειδικότητά του ή της.
Στο Τορίνο η παρουσία της μεταλλουργικής βιομηχανίας της Fiat
έκανε τη μαεστρία στο μέταλλο
πιο προηγμένη απ' ό,τι αλλού.
Σίγουρα τα άτομα αυτά ήξεραν να χειρίζονται το μέταλλο.
Καταλάβαιναν τα θησαυροφυλάκια και τους ενισχυμένους τοίχους.
Η παρουσία τόσων εξειδικευμένων ατόμων
σε τόσο μικρή περιοχή όπως είναι το Τορίνο,
οδήγησε στη δημιουργία του όρου "Σχολή του Τορίνου".
Ταίριαζε πολύ στη θεωρία μας.
Δεδομένου του τρόπου που οι ληστές είχαν εξουδετερώσει το σύστημα ασφαλείας,
θα μπορούσε σίγουρα να εμπλέκεται η Σχολή του Τορίνου.
ΜΑΡΤΙΟΣ 2002
ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ
Ο Αλεσάντρο μού είπε "Θα συναντήσουμε τους άλλους".
Πάμε σε μια βιομηχανική περιοχή με πολλές αποθήκες.
Μπαίνω μέσα.
Βλέπω τρία άτομα.
Ο Αλεσάντρο κάνει τις συστάσεις.
Με ψευδώνυμα, προφανώς.
Ο πρώτος ήταν αυθεντία
στις κλειδαριές και τους συναγερμούς.
Πολύ όμορφος τύπος!
Θύμιζε σταρ του σινεμά.
Είχε ύψος 1,93 μέτρα.
Γυμνασμένος.
Γι' αυτό και τον αποκαλώ Τέρας.
ΤΟ ΤΕΡΑΣ
Ο άλλος, η Διάνοια.
Ήταν μικροκαμωμένος.
Πάρα πολύ έξυπνος. Διάνοια.
Εκείνος ήταν
χάκερ και κομπιουτεράκιας,
ειδικός στους συναγερμούς.
Η ΔΙΑΝΟΙΑ
Ο άλλος ήταν λίγο αλητάκος,
λίγο χοντροκομμένος.
Πολύ ήρεμος και ήσυχος άνθρωπος.
Μπορούσε να ανοίξει οποιαδήποτε πόρτα.
Οποιαδήποτε κλειδαριά.
Πώς τον έλεγες εκείνον;
Αφέντη των Κλειδιών.
Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΤΩΝ ΚΛΕΙΔΙΩΝ
Αυτή ήταν όλη η ομάδα;
Δεν υπήρχαν άλλοι;
Όχι, δεν ήταν άλλοι εκεί.
- Όχι; - Όχι.
Και το αφεντικό;
Το αφεντικό ήταν από την αρχή ο Αλεσάντρο.
Τραβούν κάτι μεγάλες πλαστικές κουρτίνες.
Και βλέπω έναν χώρο ακριβώς σαν το θησαυροφυλάκιο.
Λέω "Γαμώτο.
Είναι ολόιδιο!"
Με ρωτάνε
"Είναι σωστά τοποθετημένες οι δύο κάμερες;"
"Ναι".
"Κι αυτή που είναι στο κέντρο;"
"Ναι".
"Ο αισθητήρας είναι εντάξει;"
"Ναι".
"Πώς σου φαίνεται ο κεντρικός;"
Λέω "Είναι πανομοιότυπος.
Τον κάνατε ολόιδιο".
Η σύζυγός σου;
Λες να φανταζόταν ποτέ ότι θα έμπλεκες σε κάτι τέτοιο;
Με τίποτα.
Δεν θα περίμενε ποτέ να...
Να έμπλεκα σε κάτι τέτοιο, σε μια τέτοια ληστεία.
Ασφαλώς και όχι.
Με τη σύζυγό μου γνωριζόμαστε από τότε που εγώ ήμουν 17
κι εκείνη ήταν 14-15 χρόνων.
Μπήκα στην αστυνομία όταν ήμουν 19.
Δεν τα πήγα και τόσο καλά στο λύκειο.
Κάποια στιγμή η μητέρα μου είπε
"Ξέρεις κάτι;
Και στα 19 σου έχεις ευκαιρίες.
Υπάρχουν ακόμα ευκαιρίες στη ζωή.
Υπάρχει ένα κέντρο εργασίας κοντά,
και θα παρευρίσκονται εκπρόσωποι της αστυνομίας
για να δουν αν ενδιαφέρεσαι. Πάμε μαζί".
Κι εγώ σκέφτηκα "Όχι, δεν θα γίνω αστυνομικός.
Δεν είναι για μένα".
Από τη στιγμή που αποφάσισα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου,
της είπα την αλήθεια. Της είπα "Είμαι λιγάκι τρελός.
Να ξέρεις ότι μπορεί να μπλέξω κάποτε".
Φυσικά, δεν την εμπλέκω σε όσα κάνω, σε όσα πρόκειται να κάνω.
Όχι, καθόλου.
Της τα κρύβω.
Προσπαθώ να μην τη στεναχωρώ.
Έμαθα πολλά απ' αυτό.
Πρέπει να μη βάζεις τον εαυτό σου πρώτο
κι όχι να νομίζεις ότι είσαι ο εξυπνότερος.
Μόλις πιστέψεις ότι είσαι ο Σέρλοκ Χολμς ή ο Τζέιμς Μποντ,
όλα θα πάνε στραβά.
ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2003
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ
Αν, όπως πιστεύαμε, ο Νοταρμπάρτολο ήταν ο εγκέφαλος
και νοίκιαζε το γραφείο για πάνω από δύο χρόνια,
προφανώς θα χρειαζόταν κι ένα μέρος να μείνει.
Αυτό είναι ξεκάθαρο.
Ελέγξαμε τα ξενοδοχεία για κράτηση με το όνομά του,
αλλά δεν βρήκαμε καμία.
Κι ούτε και στην Αμβέρσα.
Το αν έμενε σε διαμέρισμα ή σε σπίτι
δεν το ξέραμε.
Δεν είχαμε καταλάβει επίσης
πώς τη νύχτα της ληστείας έβαλε την ομάδα του στο κτίριο
χωρίς να αφήσουν ίχνη, απ' ό,τι μπορούσαμε να δούμε.
Το γραφείο του φύλακα ήταν πάντα ανοιχτό
μεταξύ 7 π.μ. και 7 μ.μ.
Μετά από κει έφευγαν.
Οπότε, το αδύναμο σημείο ήταν η είσοδος του πάρκινγκ,
που ήταν στην οδό Λανζ Χερεντάλσεστρατ.
Όταν έμπαινες στο πάρκινγκ, υπήρχε μια ενδιάμεση πόρτα
που σε οδηγούσε κατευθείαν στο ισόγειο του κτιρίου.
Στα σκουπίδια από το Φλορντάμπος
βρήκαμε ένα τροποποιημένο κλειδί Άλεν.
Το δοκιμάσαμε στη συγκεκριμένη πόρτα στο πάρκινγκ...
και ήταν πολύ εύκολο να την ανοίξουμε με εκείνο.
Νομίζουν ότι πήγαμε στο πάρκινγκ,
κάτω από το Κέντρο Διαμαντιών, κι από κει στο θησαυροφυλάκιο.
Όχι!
Δεν έχουν ιδέα.
Έμπαιναν και έβγαιναν όποτε ήθελαν, όσες φορές ήθελαν.
Για να κάνουν αντικλείδια, για να ελέγχουν τον χώρο και λοιπά.
Εσύ πόσες φορές υπολογίζεις ότι μπήκαν;
Τριάντα.
- Τριάντα; - Τουλάχιστον 30.
Και δεν άφησαν ίχνος.
Όπως ξέρετε, πήραμε συνέντευξη από τον κο Νοταρμπάρτολο.
Ισχυρίζεται, μάλιστα, ότι η ομάδα μπήκε στο κτίριο έως και 30 φορές,
ότι έμπαιναν επί μήνες πριν τη ληστεία.
Ναι, για αποστολές αναγνώρισης.
Λογικό μου ακούγεται.
Κάθε λίγους μήνες,
πηγαίναμε να ελέγξουμε κάτι και την άλλη μέρα το αναφέραμε.
Μπαίναμε από την Πέλικανστρατ
εκεί όπου βρίσκεται το πάρκινγκ.
Υπήρχε χώρος στάθμευσης πίσω από το Κέντρο Διαμαντιών.
Προχωρούσαμε κατά μήκος των τοίχων του Κέντρου Διαμαντιών
και φτάναμε στο κτίριό μας.
Ανεβαίναμε με μια σκάλα που παίρναμε μαζί μας, μια πτυσσόμενη.
Εκείνος ισχυρίστηκε ότι δεν έμπαιναν από το πάρκινγκ,
αλλά ότι είχαν βρει ένα εργοτάξιο πίσω από το κέντρο
κι ότι από κει αποκτούσαν πρόσβαση.
Σε ποιον όροφο;
Ανεβαίναμε στον πρώτο όροφο.
Η Διάνοια εξουδετέρωνε τον συναγερμό που ήταν στο μπαλκόνι.
Και άνοιγαν την πόρτα με το τροποποιημένο κλειδί;
Γιατί εκείνο το κλειδί ταίριαζε τέλεια στο πάρκινγκ κάτω.
Ναι, είχε το κλειδί.
Το κλειδί που είχε ετοιμάσει ο Αφέντης των Κλειδιών.
Κι από κει μπαίναμε.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η πόρτα
με τα τρία εμπόδιά της.
Την κλειδαριά, για την οποία είχαμε το κλειδί,
τον κωδικό και τον συναγερμό.
Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν, φυσικά, ο κωδικός.
Ο κωδικός για το θησαυροφυλάκιο
άλλαζε εβδομαδιαία,
και το καντράν έδινε εκατό εκατομμύρια πιθανούς συνδυασμούς.
Βλέπετε συχνά σε ταινίες να χρησιμοποιούν στηθοσκόπια,
για να βρουν τον σωστό κωδικό.
Οι ειδικοί μού είπαν ότι αυτό είναι αδύνατο.
Ότι θα έπαιρνε μέρες ή εβδομάδες.
Όταν η Διάνοια παρατήρησε ότι υπήρχε λάμπα πάνω από την πόρτα,
μου είπε
"Ας βάλουμε μια μικροκάμερα από πάνω".
Λογικό. Λογικό είναι.
Έπρεπε να βρούμε τρόπο να μεταδώσουμε τις εικόνες.
Δεν μπορούσαμε να βάλουμε εκεί δέκτη.
Ο μόνος τρόπος ήταν να βρούμε ένα μέρος να τον κρύψουμε.
Κι αυτό το σημείο ήταν το λεβητοστάσιο,
όπου υπήρχαν κάτι πυροσβεστήρες.
Πυροσβεστήρας. Εντάξει.
Εντάξει.
Η τοποθέτηση της κάμερας δεν είναι κάτι το αδύνατο.
Αλλά η τοποθέτηση συσκευής καταγραφής σε έναν πυροσβεστήρα,
γιατί υπήρχε πράγματι ένας εκεί,
αυτό είναι κάτι άλλο.
Πώς μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα;
Δεν μιλάμε για ταινίες.
Η Διάνοια πήρε έναν πυροσβεστήρα, τον φωτογράφισε, είδε πώς είχε φτιαχτεί
και στην Ιταλία τροποποιήσαμε έναν.
Κόψαμε τον πάτο και βάλαμε μέσα έναν δέκτη.
Κάθε βράδυ, όταν ο θυρωρός κατέβαινε να κλείσει
και έβαζε τον κωδικό,
η κάμερα τον κατέγραφε.
Την κάμερα τη χρειαζόμασταν επίσης για να αντιγράψουμε το κλειδί.
Μπορούσαμε να βλέπουμε το κάθε καρέ με τον θυρωρό.
Παίρναμε ένα στιγμιότυπο και βλέπαμε το μέγεθος και το σχήμα του κλειδιού.
Ξέρουμε εκ πείρας
ότι είναι δυνατό να τοποθετήσεις μια μικρή κάμερα,
για να δεις, για παράδειγμα, κάποιον που βγάζει λεφτά από ATM.
Βιντεοσκοπείς τον κωδικό.
Αλλά τώρα μιλάμε για το 2003.
Η μπαταρία ενός κινητού κρατούσε μία μέρα.
Η μπαταρία μιας βιντεοκάμερας, λίγες ώρες.
Ναι, καλά, εντάξει.
Για μένα, αυτό το σημείο είναι η απόλυτη μπούρδα.
ΠΕΜΠΤΗ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2003
ΠΕΝΤΕ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ
Πέντε μέρες μετά τη ληστεία,
οι λεπτομέρειες από τα στοιχεία που βρέθηκαν στο Φλορντάμπος
και τα ονόματα που είχαν πέσει ήδη στην αντίληψή μας
έπρεπε να μείνουν μακριά από τα ΜΜΕ, ώστε οι ένοχοι να μη μάθαιναν τίποτα.
Η δικαστική υπηρεσία της Αμβέρσας
έδωσε πληροφορίες για τη μεγάλη ληστεία διαμαντιών.
Για παράδειγμα, οι βιντεοκασέτες από τη μέρα της ληστείας είχαν εξαφανιστεί
και τα διεθνή ΜΜΕ είχαν ήδη αναφέρει αυτό το γεγονός.
Οι βιντεοκασέτες από το Σαββατοκύριακο της 15ης και της 16ης έχουν εξαφανιστεί.
Αλλά κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον
ήταν ότι η βιντεοκασέτα από τις 10 Φεβρουαρίου,
τη Δευτέρα πριν από τη ληστεία,
έλειπε επίσης.
Εγέρθηκαν ερωτήματα.
Αν τους ενδιέφερε αυτή η κασέτα από τις δέκα,
μάλλον θα έγιναν προετοιμασίες που καταγράφηκαν στην κάμερα.
Κι υπήρχε κι ένα ακόμη στοιχείο από τα σκουπίδια στο Φλορντάμπος,
ένας φάκελος.
Είχε το όνομα "Έλιο Ντ'Ονόριο", με διεύθυνση κοντά στη Ρώμη.
Μάθαμε ότι ο Έλιο Ντ'Ονόριο είναι ειδικός,
ειδικός στους συναγερμούς,
και γνωστός Ιταλός εγκληματίας.
Θυμάστε το έγγραφο που βρήκαμε στο Φλορντάμπος;
Την εντολή εργασίας για το σύστημα συναγερμού και τις κάμερες;
Αυτό το έγγραφο μάλλον χρησιμοποιήθηκε ως κάλυψη,
για να μπαίνουν στο Κέντρο Διαμαντιών
και να ασχολούνται με την πόρτα.
Αν κάποιος ένοικος άρχιζε τις ερωτήσεις,
μπορούσαν να πουν "Δεν υπάρχει πρόβλημα.
Έχουμε εντολή εργασίας και πρέπει να φτιάξουμε τον συναγερμό".
Γι' αυτό η Damoros Preziosi δημιούργησε αυτό το έγγραφο.
Είχαμε τον Λεονάρντο Νοταρμπάρτολο,
τον Φερντινάντο Φινότο
κι ένα τρίτο όνομα, τον Έλιο Ντ'Ονόριο.
Και σύμφωνα με τον Μάρκο Μαρτίνο είχαν όλη σχέση με τη Σχολή του Τορίνου.
Μαζί με τους Ιταλούς συναδέλφους μας,
ψάξαμε όπου μπορεί να είχαν κρυφτεί.
Αλλά δεν είχαμε ιδέα αν ήταν στην Ιταλία,
στο Βέλγιο ή οπουδήποτε αλλού.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να φύγεις από την Αμβέρσα.
- Τρένο... - Τα διαμάντια μεταφέρονται εύκολα.
Κι αυτό.
Μπορείς να τα πας σε διεθνείς αγορές και να τα πουλήσεις αμέσως.
Και, βασικά, φοβόμασταν ότι είχαμε χάσει τα διαμάντια.
Ήταν ένας από τους βασικούς μας φόβους.
Ξέραμε ότι δεν είχαμε χρόνο.
Αλλά δεν είχαμε ιδέα από πού να ξεκινήσουμε.
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2003
ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ
Εξήγησέ μου πώς επιλέξατε τη συγκεκριμένη μέρα.
Δεν επιλέξαμε μέρα.
Φτάσαμε σε ένα σημείο
που όλο αυτό γινόταν επί δύο χρόνια.
ΕΛΕΓΚΤΗΣ ΠΟΛΥΤΙΜΩΝ ΛΙΘΩΝ
Αργά ή γρήγορα, κάποιος θα έκανε ερωτήσεις.
Η μόνη εναπομένουσα ανησυχία ήταν ένας αισθητήρας στο θησαυροφυλάκιο
που ήταν λίγο πιο περίπλοκος από τους άλλους.
ΑΙΣΘΗΤΗΡΑΣ ΑΝΙΧΝΕΥΣΗΣ
Ο Αλεσάντρο μού είπε "Κοίτα,
χρειαζόμαστε κάτι ακόμα.
Θέλουμε να βλέπουμε περισσότερες γωνίες.
Θα σου δώσω μια μικρή κάμερα...
μια μικρή τσάντα και θα σου πω πώς να το κάνεις".
Πήγα προς τις θυρίδες.
Έκανα ότι τεντώνομαι έτσι...
στρέφοντας την κάμερα προς τα πάνω...
προσπαθώντας να είναι στραμμένη προς το κέντρο.
Μπήκε ο φύλακας και με ρώτησε "Είστε καλά;
Έχετε κάποιο πρόβλημα;"
Είπα ότι πονούσε η πλάτη μου.
Ότι δεν ένιωθα καλά και στηρίχτηκα κάπου.
"Καλά, εντάξει".
Όταν το συζητήσαμε μεταξύ μας,
ένας μου είπε ότι είχε δοκιμάσει
να θολώσει έναν αισθητήρα με λακ
και είχε πιάσει.
Τρεις μέρες πριν τη ληστεία, μου ζήτησαν να το κάνω.
Δεν φοβόσουν μήπως σε έβλεπαν όταν θα το έκανες;
Φυσικά και φοβόμουν μήπως κατέβαινε κανείς.
Αλλά οι κάμερες δεν με έπιαναν.
Η πλαϊνή κάμερα ήταν μετά τον αισθητήρα.
Κοιτούσε προς την άλλη.
Ακολούθησα τον τοίχο με το χέρι μου.
Χωρούσα τέλεια.
Οπότε, επί τρία βράδια, έπρεπε να ελέγχω αν είχε φύγει η λακ,
γιατί κάθε πρωί καθάριζαν το θησαυροφυλάκιο.
Σε έναν προσεκτικό έλεγχο των σκουπιδιών από το Φλορντάμπος,
βρήκαμε μια απόδειξη από τις 14 Φεβρουαρίου,
το απόγευμα της Παρασκευής πριν από τη ληστεία.
Στις 5:30 μ.μ.,
κάποιος αγόραζε...
...από το Brico,
κατάστημα σιδηρικών στο Μέχελεν, μεταξύ Αμβέρσας και Βρυξελλών,
αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν στη ληστεία.
Για παράδειγμα, βλέπουμε μια "ragebol",
μια επεκτεινόμενη σφουγγαρίστρα που βρέθηκε στο θησαυροφυλάκιο.
Οπότε, φέραμε σκιτσογράφο της αστυνομίας
ο οποίος έφτιαξε ένα σκίτσο
που απεικόνιζε έναν από τους ύποπτους
που αγόρασαν τα υλικά από το κατάστημα.
Ενίοτε το ένστικτό σου μπορεί να σου πει πολλά.
Πλησιάζαμε.
Ήμασταν πολύ κοντά.
ΣΑΒΒΑΤΟ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2003
Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΗΣΤΕΙΑΣ
Το Σάββατο,
αποφασίσαμε να το κάνουμε την ίδια μέρα.
Αν όχι, δεν θα γινόταν ποτέ.
Γιατί το Σάββατο;
Το Σάββατο είναι μέρα ξεκούρασης, κι ο κόσμος δεν θα πήγαινε στο γραφείο.
Την ημέρα της ληστείας,
αποφάσισαν να μείνω έξω.
Και μου είπαν
"Ποιος καλύτερος από εσένα
που γνωρίζεις τόσα χρόνια τον χώρο,
που τον έχεις μελετήσει τόσο καλά;
Ξέρεις τους αστυνομικούς.
Μπορείς να τους αναγνωρίσεις και με πολιτικά ρούχα".
Από τη μια, απογοητεύτηκα, γιατί θα ήθελα να ήμουν μέσα.
Από την άλλη, το καταλάβαινα, έβγαζε νόημα.
Δεν το έκαναν για να με ξεφορτωθούν.
Γιατί να θέλουν να με ξεφορτωθούν;
Ο κος Νοταρμπάρτολο λέει ότι τη μέρα της ληστείας
η ομάδα τού είπε
ότι ο ίδιος δεν θα έμπαινε στο θησαυροφυλάκιο.
Πιθανό.
Από την άλλη, πρέπει να αναλογιστούμε ότι ήταν ο μόνος
που στην πραγματικότητα γνώριζε καλά το κτίριο.
Λέτε να λέει ψέματα;
Είναι μια από τις συνήθειές του, υποθέτω.
Ένας ένας, ξεκινήσαμε από το διαμέρισμά μου.
Σε αυτήν την τελική πράξη, πόσοι ήσασταν τελικά;
Εμείς οι τέσσερις ήμασταν οι βασικοί.
Το Τέρας, η Διάνοια, ο Αφέντης των Κλειδιών κι εγώ.
Ο πέμπτος ήταν "Ο Φίλος Μου".
Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ
Είχε εξαιρετικά προσόντα για τη δουλειά μας.
Έπρεπε να με περιμένουν να πάω με το αμάξι.
Θα πάρκαρα εκεί δίπλα, κι εκείνοι θα έρχονταν στην πόρτα,
για να τους δώσω τον εξοπλισμό που θα χρειάζονταν, τους σάκους.
Μπήκαν μέσα και, ως συνήθως, έτρεξαν κατά μήκος του τοίχου.
Όταν έφτασαν, έβαλαν τη σκάλα και ανέβηκαν.
Κι εκείνη τη στιγμή, εγώ γύρισα και πήγα στο πάρκο.
Από κει μπορούσα να βλέπω το κουβούκλιο της αστυνομίας...
και την κεντρική πόρτα του κτιρίου μας.
Αυτό είναι ένα ομοίωμα του ορόφου με το θησαυροφυλάκιο.
Είναι πανομοιότυπο με τον πραγματικό.
Έπρεπε να περπατήσουν σε όλους τους διαδρόμους...
να κατέβουν τις σκάλες
και να βγουν από αυτήν την πόρτα.
Κι όταν θα έβγαιναν,
έπρεπε να απενεργοποιήσουν τις δύο πλαϊνές κάμερες.
Κι αφού το έκαναν αυτό,
είχαν να παραβιάσουν την κύρια πόρτα.
Την οποία προστάτευαν ο συναγερμός με τον κωδικό του κι η κλειδαριά.
Πήραν τη μικρή βιντεοκάμερα και είδαν το βίντεο,
για να δουν τον τελευταίο κωδικό που είχαν βάλει την ίδια νύχτα.
Το κλειδί δούλεψε υπέροχα, πολύ καλά,
αλλά το τρίτο πρόβλημα με την πόρτα ήταν ο συναγερμός.
Φυσικά, η Διάνοια τον είχε ήδη μελετήσει.
Αυτό είναι το μαγνητικό σύστημα συναγερμού που βρήκαμε τη Δευτέρα το πρωί
όταν μπήκαμε στο θησαυροφυλάκιο.
Βλέπετε δύο μεταλλικές πλάκες.
Η μία ήταν βιδωμένη στην πόρτα με τέσσερις βίδες.
Η άλλη μεταλλική πλάκα ήταν στη δοκό της πόρτας.
Αν κάποιος προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα,
όσο ο συναγερμός ήταν ακόμη ενεργοποιημένος,
το μαγνητικό πεδίο θα έσπαγε και θα χτυπούσε ο συναγερμός.
Οπότε, πιστεύουμε ότι έκαναν κάποιες ετοιμασίες
λίγες μέρες πριν από τη ληστεία.
Μπορείς να βγάλεις τη μαγνητική πλάκα από την πόρτα
ξεβιδώνοντας τις τέσσερις βίδες,
και μπορείς επίσης να ξεβιδώσεις τη μεταλλική πλάκα από τη δοκό.
Μετά θα έκοψαν τις βίδες,
ώστε απ' έξω,
όλα να φαίνονται καλά,
αλλά στο εσωτερικό οι βίδες να μην είναι πια βιδωμένες.
Με ταινία διπλής όψης,
μπορούσαν να κολλήσουν τις πλάκες στην αρχική τους θέση
στην πόρτα και στη δοκό.
Τη νύχτα της ληστείας,
τις ξεκόλλησαν από την πόρτα.
Το μαγνητικό πεδίο παρέμεινε άθικτο,
ο συναγερμός, ενεργοποιημένος,
αλλά μπόρεσαν να ανοίξουν την πόρτα.
Όταν άνοιξαν την πόρτα,
το πρώτο πράγμα που είδαν ήταν δύο αντικλεπτικοί συναγερμοί.
Ο κεντρικός ήταν ένας αισθητήρας φωτός
κι ο άλλος ήταν αισθητήρας θερμότητας και κίνησης.
Φτιάξαμε ένα κουτί από πολυστυρένιο.
Είναι υλικό που δεν αντανακλά φως ούτε αφήνει τις ακτίνες να μπουν,
και δεν αφήνει τη ζέστη να φύγει.
Αυτό ήταν κάτι που με άγχωνε πολύ.
Με έψαχνε κι η γυναίκα μου.
Υποψιαζόταν ότι είχα ερωμένη, εξωσυζυγική σχέση...
"Γιατί δεν ήρθες για του Αγίου Βαλεντίνου;
Ήταν σημαντική μέρα, κι εσύ δεν γύρισες σπίτι".
16 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2003
Πολύ αγχωτική κατάσταση.
Όταν θυμώνει, γίνεται τρομακτική.
Άνοιξαν την πόρτα, εξουδετέρωσαν όλα τα συστήματα συναγερμού,
αλλά τώρα είχαν να αντιμετωπίσουν
τις 189 θυρίδες ασφαλείας,
η καθεμία από τις οποίες είχε δικό της κλειδί
και τριψήφιο κωδικό.
Δηλαδή, για 189 θυρίδες,
χρειάζεσαι 189 κωδικούς και 189 κλειδιά για να τις ανοίξεις.
Αρχικά, δεν είχαμε ιδέα πώς άνοιξαν τις ατομικές θυρίδες.
Ήταν ήδη δύο μετά τα μεσάνυχτα,
όταν με πήρε και μου είπε "Είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε τις θυρίδες.
Θα κάνουμε τη δουλειά μας και σε λίγες ώρες θα έχουμε βγει".
Στο Φλορντάμπος
βρέθηκαν αυτά τα μεταλλικά κομμάτια ανάμεσα στα σκουπίδια,
και συνειδητοποιήσαμε ότι τέτοια κομμάτια
αφέθηκαν και στο θησαυροφυλάκιο.
Ένας από εμάς τα ένωσε
κι έφτιαξε μια αυτοσχέδια κατασκευή.
Βλέποντας την εφευρετικότητα στη δουλειά τους...
δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Το εργαλείο έμοιαζε λίγο με τιρμπουσόν...
με δύο μεταλλικές ράβδους
που μπορούσες να βάλεις στο πλάι της κάθε θυρίδας.
Με τα χερούλια, μπορούσες να γυρίσεις
και να βάλεις δύναμη στην κλειδαριά,
κάνοντάς τη να ανοίξει.
Το πρωί ο κόσμος θα πήγαινε στη δουλειά του.
Έπρεπε να έχουμε φύγει το αργότερο μέχρι τις 5:30 π.μ.
Κι αυτό ήταν πρόβλημα,
γιατί με ένα μόνο εργαλείο έπρεπε να ανοίξει όλες τις θυρίδες.
Τα πετράδια δεν θα έπιαναν πολύ χώρο.
Οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο θα έπιανε, όμως.
Έριξαν εκατοντάδες χιλιάδες στο πάτωμα.
Δεν μπορούσα να ανάψω τη μηχανή, οπότε καθόμουν στο κρύο.
Είχα πολύ άγχος.
Τελικά, μετά από τρεις ώρες, με πήραν και μου είπαν
"Λέο, τελειώνουμε. Θα σταματήσουμε.
Πήγαινε απέναντι, στην Πέλικανστρατ.
Περίμενέ μας στο ίδιο σημείο".
Φόρτωσα όλα τα κλοπιμαία και τον εξοπλισμό, και πήγαμε σπίτι.
Γυρίσαμε στο διαμέρισμά μου.
Με αναμμένη μηχανή, πήρα έναν σάκο κι ανέβηκα.
Μετά κάποιος άλλος ανέβηκε με άλλο σάκο.
Όταν είχαμε ανέβει όλοι,
εγώ και το Τέρας ανεβήκαμε από το διαμέρισμά μου στην ταράτσα.
Ανεβήκαμε ψηλά,
για να δούμε αν θα ακούγαμε σειρήνες ή κάποια αναστάτωση στην πόλη.
Περιμέναμε εκεί δέκα λεπτά μες στο κρύο,
ακούγοντας την πόλη, ακούγοντας αν γινόταν τίποτα.
Αλλά δεν ακούσαμε τίποτα.
Καταφέραμε ένα εγχείρημα που φαινόταν τόσο αδύνατο.
Νιώθαμε πολύ περήφανοι που είχαμε κάνει κάτι τόσο μεγάλο.
Δεν νιώθεις ενοχές, για παράδειγμα, για όσους έχασαν τη δουλειά τους;
Δεν νιώθω ενοχές για έναν λόγο.
Τα θύματά μου έβγαιναν πάντα κερδισμένα.
Τι εννοείς;
Αν έκλεβα 10 κιλά χρυσό, δήλωναν 30 κιλά.
Αν έκλεβα 13, δήλωναν 25.
Εννοείς ότι έπαιρναν περισσότερα από την ασφάλεια;
Φυσικά.
Μπορεί να είμαι ανέντιμος, αλλά στην τελική τα γεγονότα διαφέρουν.
Μαλακίες.
ΕΜΠΟΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ
Με συγχωρείτε, αλλά είναι απίστευτο.
Είναι μια πολύ ηλίθια ιδέα.
Το κόστος της ασφάλισης
είναι μεγάλο κόστος για τις εταιρείες διαμαντιών.
Το Κέντρο Διαμαντιών θεωρούνταν ο πιο ασφαλής χώρος.
Πολλοί δεν είχαν καν ασφάλεια.
Έχασα το 100% των περιουσιακών στοιχείων μου.
Λίγες μέρες μετά τη ληστεία,
μας επέτρεψαν να μπούμε.
Ένας μεγαλύτερος κύριος καθόταν στη γωνία κι έκλαιγε σαν μωρό.
Κάποιος είχε κλέψει το έργο της ζωής του.
Και το να κουνά ένας ληστής απαξιωτικά το χέρι του
και να λέει "Δεν ήταν τίποτα",
ελαχιστοποιώντας τις συνέπειες των πράξεών του,
είναι αηδιαστικό.
Κάναμε κι ένα μικρό πάρτι.
Ήπιαμε και φάγαμε ό,τι μπορέσαμε.
Στο διαμέρισμα κοιτάξαμε το εμπόρευμα που είχαμε πάρει
και με πρόχειρους υπολογισμούς
καταλήξαμε ότι ήταν κοντά στα 100 εκατομμύρια.
Ο μόνος λόγος που τα κατάφεραν
ήταν η επιτυχημένη αναγνώριση που έγινε από τον κο Νοταρμπάρτολο.
Όταν φτάνεις ως εδώ,
μπορεί να χαλαρώσεις λίγο.
Αλλά ταυτόχρονα, μπορεί να κάνεις και λάθη.
Είχαμε δώσει ραντεβού για την επόμενη μέρα.
Αν πήγαιναν όλα καλά, θα βρισκόμασταν στην Ιταλία, στην Μπρέσια,
για να μοιράσουμε τα λάφυρα
και να αποφασίσουμε ποιος θα αναλάμβανε να τα πουλήσει.
Ό,τι είχαμε αγγίξει
το είχαμε αγγίξει φορώντας γάντια και μάσκες
φοβούμενοι μην πεταχτεί σάλιο πουθενά...
Τα σκουπίδια αποφασίστηκε να τα πάρω εγώ,
αφού είχα βρει ένα μέρος όπου θα μπορούσα να τα κάψω.
Μπήκα να κάνω ένα ντουζ,
οπότε δεν είδα τι έγινε σε εκείνο το δωμάτιο.
Κάποιος από την ομάδα, δεν ξέρω ποιος μπορεί να ήταν,
πήρε τη σακούλα σκουπιδιών από το διαμέρισμά μου,
τα σκουπίδια από το γεύμα μας,
και τα έβαλε κι αυτά στον σάκο.
Βγήκα από το ντουζ,
αλλά δεν ήξερα τι είχαν πετάξει.
Είδα τον Φίλο Μου, που ήταν έτοιμος.
Του είπα να έρθει μαζί μου.
"Θα πάρουμε τους σάκους με τα σκουπίδια.
Ξέρω πού θα τα κάψουμε".
Βγαίνουμε, λοιπόν, από την Αμβέρσα.
Ξαφνικά μου λέει "Όχι, θέλω να πάρω το τρένο για Παρίσι
κι από κει θα πάω στο Τορίνο".
Αυτό με απογοήτευσε πραγματικά.
Οπότε, την τελευταία στιγμή βρήκαμε ένα άλλο σημείο για τα σκουπίδια.
Μπαίνεις σ' έναν παράδρομο που καταλήγει σ' ένα αυλάκι.
Παράλληλα του αυτοκινητόδρομου.
Παρατήρησα περνώντας ότι στα αριστερά υπήρχε ένα ξύλινο σπίτι.
Και του είπα "Περίμενε λίγο να ελέγξω τι έχει μέσα το σπίτι.
Θα πάω να δω αν είναι κανείς μέσα".
Όταν πήγαινα προς το σπίτι,
όταν ήμουν, ας πούμε, στα 20 μέτρα...
άκουσα έναν μεταλλικό θόρυβο.
Έπεσε κάτι μεταλλικό, και νόμιζα ότι ήρθε κάποιος.
Δεν γινόταν να τα κάψω εκεί.
Όταν γύρισα,
δεν ξέρω γιατί, αλλά...
Κυρίως γιατί οι σακούλες είχαν μπλεχτεί στα χόρτα και στα κλαδιά
και είχαν σκιστεί,
είχαν πέσει πολλά πράγματα,
και τα σκόρπισε όλα εκεί.
Ήταν αδύνατο να τα μαζέψουμε όλα.
Είπα "Είναι εδώ ο ιδιοκτήτης.
Αν δει την πινακίδα, θα μας καταδώσει.
Απλώς πετάξαμε σκουπίδια. Πάμε να φύγουμε".
Απροσεξία;
Κούραση;
Πείτε το όπως θέλετε.
Μπήκαμε στο αμάξι και φύγαμε.
Τον άφησα στον σταθμό
και συνέχισα μόνος μου.
Την επόμενη μέρα είχαμε ραντεβού στην Μπρέσια.
Κατευθύνθηκα προς τα σύνορα...
και έφτασα στην Ιταλία στις εφτά το πρωί.
ΜΠΡΕΣΙΑ ΙΤΑΛΙΑ
Στην Μπρέσια συναντηθήκαμε σε ένα διαμέρισμα.
Ξεκινήσαμε με τα τυπικά. "Τι κάνεις;"
Αγκαλιές και φιλιά.
Είπα "Έχω κάτι ανησυχητικό να σας πω
που έγινε όταν ερχόμασταν".
Το πήραν όλοι πολύ χαλαρά.
Είπαν "Σιγά, τι θα γίνει;
Δεν θα μας βρουν από τα σκουπίδια".
Και μου είπαν
να γυρίσω στην Αμβέρσα να επιστρέψω το αμάξι,
να πληρώσω για το γραφείο,
να πληρώσω το ενοίκιό μου.
Δεν έπρεπε να δείχνω σαν να είχα κάτι να κρύψω.
Μόλις είχατε κλέψει πολλά λεφτά.
Δεν ήταν λίγο επικίνδυνο;
Είδα τα τηλεοπτικά δελτία μήπως ακούσω το όνομά μου, αλλά τίποτα.
Γι' αυτό και ένιωσα ότι μπορούσα να πω
"Εντάξει, θα πάω στην Αμβέρσα".
Κι έτσι έγινε.
Πρώτα σταμάτησα στο Τορίνο.
Η γυναίκα μου είπε "Αφού θα πας και θα γυρίσεις,
θα έρθω κι εγώ με το αμάξι μου και θα γυρίσουμε μαζί.
Θέλω να δω πώς είναι το διαμέρισμα".
Η γυναίκα μου έχει εμμονή με την καθαριότητα.
Αν πάει σε ένα διαμέρισμα, θα το καθαρίσει.
Είναι στη φύση της.
Την πρώτη εβδομάδα, ίσα που είδαμε τα σπίτια μας.
Κι ακόμη κι όταν πηγαίναμε,
στο μυαλό μας υπήρχε μόνο αυτή η υπόθεση.
Όταν γύριζα σπίτι με τη μηχανή μου,
είδα ότι είχα τρεις αναπάντητες κλήσεις.
ΤΖΕΡΙ ΒΝΤΚ
Ο συνάδελφός μου, ο Τζέρι Βαντερκέλεν...
...είπε ότι είχαν νέα από το Κέντρο Διαμαντιών,
ότι ο κύριος Νοταρμπάρτολο είχε επιστρέψει στην Αμβέρσα.
Κι ότι ήταν στο Κέντρο Διαμαντιών εκείνη τη στιγμή.
Είπα
"Για ξαναπές το αυτό".
Ο Λεονάρντο Νοταρμπάρτολο, ο βασικός ύποπτός μας,
επέστρεψε στην Αμβέρσα
και στεκόταν τώρα στο κτίριο
που είχε ληστέψει μία βδομάδα πριν;
Απίστευτο.
"Είναι εκεί. Είναι στο Κέντρο Διαμαντιών.
Έλα αμέσως στο γραφείο".
Μπήκα στον αυτοκινητόδρομο.
Δεν είχε πολλή κίνηση, έκανα μόνο ένα τέταρτο.
Είχα ξεσηκωθεί.
Ανέβηκα πάλι στη μηχανή μου και γύρισα στο γραφείο.
Όταν πλησίασα το γραφείο μου,
είδα τη διαχειρίστρια στην πόρτα.
Από τις ανακρίσεις της εβδομάδας,
η διαχειρίστρια κατάλαβε
ότι ένας βασικός μας ύποπτος ήταν ο κος Νοταρμπάρτολο,
αφού κάναμε διαρκώς ερωτήσεις για εκείνον.
Με είδε και είπε "Κύριε Νοταρμπάρτολο!
Ακούσατε τι έγινε;
Έγινε ληστεία στο θησαυροφυλάκιό μας!"
Είπα στον συνάδελφό μου, τον Τζέρι,
"Στείλε αμέσως αστυνομικούς να τον συλλάβουν".
Το θυμάμαι σαν χθες.
Ήμουν οδηγός, και πιστέψτε με, οδηγούσα σαν τρελός.
Φτάσαμε μπροστά από το Κέντρο Διαμαντιών
και μπήκαμε αμέσως στο κτίριο.
Όταν την είδα να χρονοτριβεί, κατάλαβα ότι ερχόταν η αστυνομία.
Στον διάδρομο είδαμε τη διαχειρίστρια μαζί με τον κο Νοταρμπάρτολο.
Δεν υπήρχε πια τρόπος διαφυγής.
Αν έρθει εκείνη η ώρα, παραδίνεσαι.
Το αποδέχεσαι.
Του μίλησα. Είπα "Κύριε Νοταρμπάρτολο.
Καλησπέρα σας.
Λέγομαι Τζέρι Βαντερκέλεν και πρόκειται να σας συλλάβω".
Του βάλαμε χειροπέδες,
και νομίζω ότι δεν έκανε καμία ερώτηση.
Καμία απολύτως.
Μία βδομάδα μετά τη ληστεία,
είχαμε συλλάβει τον βασικό μας ύποπτο και τον είχαμε στο περιπολικό.
Υπέροχο συναίσθημα.
Του είπα "Τζέρι, δεν ξέρουμε πού είναι το κρησφύγετό του,
οπότε ας προσπαθήσουμε να μάθουμε πού μένει".
Προσπάθησαν όσο μπορούσαν.
"Δείξε μας απλώς προς ποια κατεύθυνση είναι το σπίτι σου".
Προσπάθησα πολύ να υπεκφύγω.
Να μην τους δώσω την τοποθεσία.
Κι όλη εκείνη την ώρα,
έκαναν κύκλους στη Συνοικία Διαμαντιών,
αλλά δεν βρέθηκε σπίτι.
Επανάλαβε μερικές φορές
ότι ήταν σκοτεινά, ότι πήγαινε με τα πόδια.
"Δεν θυμάμαι τη διεύθυνση.
Δεν ξέρω τον αριθμό".
Οι συνάδελφοί μου δεν σταμάτησαν τις ερωτήσεις.
"Σ' αυτόν τον δρόμο;"
"Πάρτε τον χρόνο σας και βρείτε το σπίτι του".
Ξαφνικά αποφάσισε ότι θυμόταν πού έμενε.
Σε ένα διαμέρισμα στην οδό Σαρλοταλέι 33.
Παρκάραμε το αμάξι μας σχεδόν μπροστά στο κτίριο.
Και μας είπε "Μένω στον έβδομο".
Οι δύο συνάδελφοι κοιτάζουν προς τον έβδομο,
και την ίδια στιγμή που κοιτάζουν,
βλέπουν τα φώτα στον έβδομο να σβήνουν.
Η πόρτα ανοίγει,
και τρία άτομα βγαίνουν από το κτίριο.
Η σύζυγος του κου Νοταρμπάρτολο και δύο άλλοι φίλοι.
Ο ένας άντρας κουβαλάει ένα χαλί στον ώμο του.
Ναι, ένα χαλί. Ναι.
Όπως στις ταινίες. Ένα χαλί.
- Στον ώμο του; - Στον ώμο του. Ένα χαλί.
Πρώτα ρώτησαν
"Κύριε, τι σκοπεύετε να κάνετε με αυτό το χαλί;"
Και η πρώτη αντίδραση του τύπου ήταν να ρωτήσει "Ποιο χαλί;"
Εκείνη τη στιγμή, είδα μια αλλαγή στον κύριο Νοταρμπάρτολο.
Στην έκφρασή του.
Μάλλον πρέπει να κατάλαβε
"Γαμώτο, τι έκανα;"
Η σύζυγός μου;
Ναι, αυτό...
με πονάει.
Δεν μ' εγκατέλειψε ποτέ.
Δεν μ' άφησε ποτέ μόνο μου.
Ένα λεπτό.
Εντάξει είμαι.
Όχι, όταν μιλάω γι' αυτά, δυσκολεύομαι, δυστυχώς.
Οι αστυνομικοί τούς συνέλαβαν όλους,
και ζητήθηκε από τη Σήμανση να πάει στη Σαρλοταλέι,
εκεί όπου ήταν το διαμέρισμα,
για να κάνει ενδελεχή έρευνα.
Υπήρχε φαγητό στο ψυγείο,
καρέκλες γύρω από το τραπέζι, ένα μπουκάλι γκράπα...
...οδοντόβουρτσες, ξυράφια, χαρτομάντιλα.
Βρέθηκε και μια μικρή δερμάτινη τσάντα,
ένα νεσεσέρ, ας πούμε,
και στο πλάι είχαν κάνει μια τρύπα.
Κι αυτή η τρύπα ήταν τέλεια για να χωρέσει μια βιντεοκάμερα.
Βρήκαμε και μια απόδειξη
από το Delhaize, ένα σουπερμάρκετ στην Αμβέρσα.
Στην απόδειξη είδαμε διάφορα τρόφιμα,
όπως κρασί, τυρί, σαλάμι.
Τέτοια τρόφιμα είχαμε βρει και στο Φλορντάμπος.
Αφού είχαμε υπό κράτηση τον κο Νοταρμπάρτολο,
είχαμε και το DNA του.
Κι έτσι είδαμε ότι το DNA του ταίριαζε με το DNA
που βρήκαμε στο μισοφαγωμένο σάντουιτς στο Φλορντάμπος.
Δεύτερον, στην απόδειξη υπήρχε η ημερομηνία 13 Φεβρουαρίου,
δύο μέρες πριν τη ληστεία, γύρω στη μία το μεσημέρι.
Πήγαμε, λοιπόν, στο σουπερμάρκετ,
για να δούμε αν θα βρίσκαμε υλικό από τις κάμερες.
Και στο βίντεο είδαμε έναν τύπο
που πλησίασε το ταμείο του σουπερμάρκετ,
για να πληρώσει για όλα τα αντικείμενα.
Πολύ ψηλός, αθλητικός, με κοντά μαλλιά.
Καταφέραμε να τον αναγνωρίσουμε ως τον Φερντινάντο Φινότο.
Το πιο σημαντικό στοιχείο που βρήκαμε
ήταν δύο βάσεις για κάρτες SIM.
Στη μια είχαν γράψει "mio" και στην άλλη, "non-mio".
Με τα λίγα ιταλικά που ξέρω, σημαίνουν "δική μου" και "όχι δική μου".
Οι βάσεις αυτές είχαν σειριακό αριθμό.
Με τον σειριακό αριθμό,
μπορείς πρώτ' απ' όλα να ταυτοποιήσεις την κάρτα SIM,
να δεις σε ποιο κινητό εισήχθη,
αλλά μπορείς και να ακολουθήσεις την πορεία της κάρτας SIM.
Το πρώτο σημαντικό εύρημα
ήταν ότι το Σαββατοκύριακο της ληστείας
οι κάρτες έπαιρναν σήμα από τον πύργο κινητής
που εξυπηρετεί τη Σαρλοταλέι 33, εκεί απ' όπου ξεκίνησαν.
Μετά, τη νύχτα,
μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής,
έπαιρναν σήμα από τον πύργο κινητής στο Κέντρο Διαμαντιών.
Μετά τις 6:00 π.μ., βλέπουμε ξανά τις κάρτες
στην οδό Σαρλοταλέι 33.
Μετά οι στόχοι μας έφυγαν
και οδηγώντας πήγαν κατευθείαν στην Μπρέσια της Ιταλίας,
όπου πήραν όλοι σήμα από τον ίδιο πύργο κινητής.
Μπορεί να είναι ειδικοί στα συστήματα συναγερμού,
αλλά σίγουρα δεν γνώριζαν ότι μπορείς εύκολα να ακολουθήσεις κινητό.
Το χαλί που βρέθηκε κάτω
μπήκε ξανά στο διαμέρισμα,
κι από τη στιγμή που το ξετυλίξαμε,
άρχισαν όλα να βγάζουν νόημα.
Το καλό είναι ότι στα σκουπίδια από το Φλορντάμπος
βρήκαμε μικρά πράσινα σμαράγδια,
και στο χαλί βρέθηκαν επίσης μικρά πράσινα σμαράγδια.
Αποφασίσαμε να δώσουμε τα πετράδια σε ειδικό για εξέταση,
ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα
ότι όλα τα πετράδια προήλθαν από το ίδιο φορτίο.
Είχαν όλα την ίδια προέλευση.
Με βάση αυτά τα πράσινα σμαράγδια,
μπορέσαμε να συνδέσουμε το διαμέρισμα με το Φλορντάμπος.
Κι έτσι συνδέθηκαν αυτομάτως και με το θησαυροφυλάκιο.
Οπότε, είχαμε τώρα ένα τρίγωνο με τρεις σκηνές εγκλήματος
που συνδέονταν μεταξύ τους.
Με βάση τα τηλεφωνικά αρχεία και τα προφίλ DΝΑ,
καταφέραμε να επιβεβαιώσουμε
ότι τέσσερα άτομα εμπλέκονταν στο έγκλημα.
Τέσσερις ύποπτοι συνελήφθησαν για τη ληστεία στην Αμβέρσα.
Ο Φερντινάντο Φινότο.
ΤΟ ΤΕΡΑΣ
Ο Έλιο Ντ'Ονόριο.
Η ΔΙΑΝΟΙΑ
Και από τα τηλεφωνικά αρχεία,
καταφέραμε επιτέλους να ταυτοποιήσουμε τον τρίτο, τον Πιέτρο Ταβάνο,
παλιό φίλο του κου Νοταρμπάρτολο
και μέλος της Σχολής του Τορίνου.
Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ
Ο τέταρτος ήταν ο κύριος Νοταρμπάρτολο.
Με βάση όλα τα στοιχεία που είχαμε,
ήταν ξεκάθαρο όχι μόνο ότι ήταν παρών στη ληστεία,
αλλά ότι ήταν κι ο εγκέφαλος όλη αυτής της επιχείρησης.
Ο Νοταρμπάρτολο, κοσμηματοπώλης από το Τορίνο,
ήρθε στην Αμβέρσα τον Νοέμβρη του 2000.
Νοίκιασε άμεσα γραφείο στο Κέντρο Διαμαντιών,
το κτίριο όπου έγινε η ληστεία.
Λεονάρντο, μήπως ο μόνος λόγος που ήρθες στην Αμβέρσα το 2000
ήταν το γεγονός ότι ήσουν ο εγκέφαλος της ληστείας;
Όχι.
Δεν πήρα και τίποτα κιόλας.
Δεν πήρα δεκάρα από κανέναν.
Ο εγκέφαλος είναι ο Αλεσάντρο.
Για να είμαι ειλικρινής,
πάντα τον θεωρούσα φάντασμα.
Εμφανίστηκε κι εξαφανίστηκε σαν κι εγώ δεν ξέρω τι.
Η όλη ιστορία για τον Αλεσάντρο...
Μπα, όχι, συγγνώμη.
Αν υπήρχε κάποιος Αλεσάντρο στη Συνοικία Διαμαντιών,
θα τον είχαμε βρει.
Είπε ότι τον έλεγαν Αλεσάντρο.
Δεν θα ήταν το πραγματικό του όνομα.
Αναλύσαμε πάνω από 200.000 τηλεφωνικές επαφές.
Έχουμε προφίλ DNA.
Ανακρίναμε τόσους ανθρώπους.
Είπε "Ξέρω πολύ καλά ποιος είσαι".
Βρήκαμε σκουπίδια και χαρτιά στο Φλορντάμπος, στο θησαυροφυλάκιο.
Ψάξαμε στο σπίτι του, ψάξαμε στο γραφείο του.
Το όνομα Αλεσάντρο δεν το άκουσα ποτέ. Ποτέ.
Είναι μυθοπλασία.
Συνάντηση σε αποθήκη;
Κατασκοπικά στιλό;
Ομοιώματα του θησαυροφυλακίου;
Δεν είναι η ιστορία ενός εγκλήματος.
Είναι σενάριο ταινίας.
Κανένας σούπερ εγκληματίας δεν παραμόνευε στα παρασκήνια.
Μόνο εκείνος.
Ο κος Νοταρμπάρτολο είναι έξυπνος.
Ξέρει τον κόσμο των διαμαντιών.
Γνώριζες ότι υπήρχε θησαυροφυλάκιο στο Κέντρο Διαμαντιών;
Ναι, φυσικά. Το γνώριζα.
Και από την έρευνά μας,
μπορούμε μόνο να συμπεράνουμε
ότι ο κύριος Νοταρμπάρτολο ήταν επικεφαλής εγκληματικής οργάνωσης.
Ένα μάτσο άντρες από τη Σχολή του Τορίνου
στους οποίους είχε ανατεθεί μια συγκεκριμένη δουλειά.
Ο Ιταλός Λεονάρντο Νοταρμπάρτολο δεν εξεπλάγη σήμερα το πρωί.
Καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια για ληστεία διαμαντιών.
Τα τρία μέλη της ομάδας, σε πέντε χρόνια.
Σύμφωνα με τους δικαστές, ο Νοταρμπάρτολο ήταν ο αρχηγός.
Ως εγκέφαλος της ληστείας, ο Νοταρμπάρτολο εξέτισε ποινή έξι χρόνων.
Ο Αχίμ Ντε Μπρούικερ ηγήθηκε της Ομάδας Διαμαντιών για άλλα 12 χρόνια,
επιλύοντας κάποιες από τις πιο πολύκροτες υποθέσεις
στην ιστορία της Αμβέρσας.
Κατά τη διάρκεια μιας έρευνας,
παράνομα διαμάντια βρέθηκαν στην κατοχή του Αχίμ.
Ο ίδιος ισχυρίστηκε
ότι τα είχε για να κερδίσει την εμπιστοσύνη πληροφοριοδότη.
Οι αρχές διαφώνησαν.
Καταδικάστηκε για πλαστογραφία και κατοχή κλοπιμαίων
και αποπέμφθηκε από το αξίωμά του.
Λήψη 16η.
Το 2015 σάς συνέλαβαν,
και καταδικαστήκατε,
γιατί βρέθηκαν στο σπίτι σας διαμάντια εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων.
Τι έχετε να...
Είναι αλήθεια ότι το 2015 έκρυβα διαμάντια στο σπίτι μου.
Δεν ξέπλενα τίποτα.
Δεν πούλησα ποτέ διαμάντια.
Ούτε αγόρασα ποτέ διαμάντια.
Έκανα ένα λάθος.
Είχα τους λόγους μου.
Αλλά ένα είναι το σίγουρο.
Ό,τι κι αν έγινε το 2015
δεν έχει καμία σχέση με την έρευνα για τη ληστεία του 2003.
Είχαν περάσει 12 χρόνια.
Το γεγονός ότι έχασα τη δουλειά μου κι ότι δεν είμαι πια αστυνομικός
παραλίγο να με καταστρέψει προσωπικά.
Είναι ξεκάθαρο ότι στην καριέρα σου
θα αντιμετωπίσεις δυσκολίες,
κι ότι θα υπάρχουν
στιγμές που θα πρέπει να είσαι δυνατός και έξυπνος.
Όπως και να 'χει,
αντιμετώπισα τις συνέπειες.
Έχασα τη δουλειά μου,
κι αυτό ήταν πολύ δύσκολο.
Σε όλους αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.
Αυτό είναι που...
Αυτό ακούω συνέχεια.
Όμως,
το να σου δώσουν τη δεύτερη ευκαιρία
δεν είναι τόσο εύκολο.
Ο Λεονάρντο αποφυλακίστηκε το 2009.
Η σύζυγός του δεν κατηγορήθηκε ποτέ.
Μετά από λίγο χρόνο χώρια, συμφώνησε να του δώσει δεύτερη ευκαιρία.
Δεν βρέθηκαν ποτέ διαμάντια ή χρήματα.
Στο τέλος, υπολογίσαμε ότι έκλεψαν 100 εκατομμύρια δολάρια.
Αλλά αν με ρωτήσετε σήμερα, ειλικρινά,
είμαι απόλυτα σίγουρος
ότι το ποσό είναι πολύ μεγαλύτερο από 100 εκατομμύρια δολάρια.
Λέτε να πήρε τα λεφτά; Το μερίδιό του;
Μάλλον θα έβγαλε περισσότερα απ' όλους.
Πάντως, τώρα δεν κυκλοφορεί με Ferrari στο Τορίνο.
Κι αυτό είναι πολύ έξυπνο εκ μέρους του.
Αλλά η ευφυΐα του είναι δεδομένη.
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης