OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
Πρέπει να είμαι παλαβός.
Θα 'πρεπε να το είχα καταλάβει εδώ και καιρό.
Όταν επιλέγεις για χόμπι τον θάνατο, είσαι παλαβός.
Προσοχή, λέω παλαβός. Όχι τρελός. Μη με περάσετε για κανένα ψυχάκι.
Τα πτώματα δεν είναι το στοιχείο μου.
Αυτό που μ' ενδιαφέρει είναι ο Θάνατος. Με Θ κεφαλαίο.
Τα πτώματα με τρομάζουν. Με επηρεάζουν τρομερά.
Βασικά, ένα πτώμα με επηρέασε τρομερά.
Γι' αυτό ακριβώς σας μιλώ.
Αν δεν σας λέει τίποτα ο θάνατος...
αν δεν θέλετε να μάθετε την ιστορία ενός πτώματος που γνώρισα όταν ζούσε,
αν δεν θέλετε να μάθετε τι συνέβη σ' εκείνον και σε μένα...
και πώς έγινε πτώμα, αφήστε το καλύτερα, αμέσως.
Δεν είναι μία ιστορία για εσάς.
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ TOY '85
Γεια σου, Κρις!
- Πέρασες στη Β' Λυκείου; - Ναι, στο Τεχνικό. Εσύ;
Φιλολογική κατεύθυνση, νομίζω... Πάμε να το γιορτάσουμε στο σκάφος σου;
Θα το ήθελα πολύ, αλλά... έχω ραντεβού.
- Με ποια; - Έκπληξη.
- Έλα, σχόλα το ραντεβού. - Πήγαινε εσύ, σου δανείζω το σκάφος.
Βαριέμαι να είμαι μόνος.
Συγγνώμη.
- Τα λέμε. - Γεια.
Γαμώτο!
Βοήθεια!
- Χρειάζεσαι βοήθεια; - Ναι.
Είναι απλό. Ανέβα πάνω και θα σε τραβήξω ως την παραλία.
Δοκίμασε.
Ανέβα.
- Δικό σου είναι αυτό; - Ναι.
Το έχεις κάνει ποτέ;
Πιάσε την καρίνα και το σκάφος θα αναποδογυρίσει.
- Εντάξει; - Εντάξει.
Σήκω πάνω. Ωραία.
Έλα.
Είσοδος του Νταβίντ Γκορμάν, 18 ετών και ενός μηνός.
Αυτός είναι το μελλοντικό πτώμα. Ο Νταβίντ.
Τέλεια.
Εντάξει.
- Πιάσε. - Ευχαριστώ.
- Μένεις στο Λε Κοτό; - Ναι.
Πάμε στο σπίτι μου, είναι πιο κοντά.
Ευχαριστώ, θα τη βρω την άκρη.
Μην το συζητάς. Ξέρω από ναυάγια. Στο σπίτι έχω ό,τι χρειάζεται.
- Το σκάφος είναι ενός φίλου... - Με το σκάφος, θα ασχοληθώ μετά.
Βάλε το τζιν σου.
- Πώς είσαι, Αλεξί; - Αλέξ με λένε, όχι Αλεξί.
- Αλέξ; - Από το καλοκαίρι.
Εντάξει, Αλέξ. Λοιπόν, ξέρεις γιατί είσαι εδώ;
- Για να μιλήσουμε για αυτό που έκανες. - Δεν θέλω να το συζητήσω.
Δεν είμαι εδώ για να σε κρίνω, αλλά για να καταλάβω.
Ο δικαστής πρέπει να καταλάβει γιατί έδρασες μ' αυτόν τον τρόπο.
- Κι εγώ θα του πω την άποψή μου. - Όχι.
Δεν σας αφορά. Ούτε εσάς ούτε κανέναν άλλον.
Οι κατηγορίες της κυρίας Γκορμάν είναι βάσιμες;
Λοιπόν, σύμφωνα με τον αξιωματικό της αστυνομίας...
"Το άτομο έφτασε στις 11 μ.μ."
Αν δεν μου εξηγήσεις, μπορεί να πας φυλακή. Και με βαριά ποινή.
Έλα.
Είδες; Δεν ήταν μακριά.
Πέρασε.
- Τι κάνεις, αγάπη μου; - Μαμά, από εδώ ο Αλέξ.
Όχι, Αλεξί με λένε.
Τι του έκανες;
Τούμπαρε το σκάφος του. Δεν είναι τίποτα.
Πόσες φορές θα σου πω ότι είναι επικίνδυνα αυτά τα σκάφη;
Κοίτα το καημένο το αγόρι. Παραλίγο να πεθάνει.
Πάμε! Χρειάζεσαι ένα καλό ζεστό μπάνιο.
Έτσι κάνω για όλους τους φίλους του Νταβίντ, όταν ναυαγούν.
Κάποιοι το κάνουν επίτηδες. Άντε!
Τους αρέσει μάλλον το μπάνιο μου.
Ξεντύσου.
Τι περιμένεις;
Νομίζεις ότι δεν ξέρω πώς είναι τα αγόρια;
Μην κάνεις σαν τον Νταβίντ...
που κλειδώνει έξω τη μαμά του απ' το μπάνιο!
Εγώ τον γέννησα και είναι ακριβώς όπως τότε. Απλώς μεγάλωσε λίγο.
- Δεν έχω συνηθίσει... - Δεν σε φροντίζει η μητέρα σου;
Πάντως... μπορεί να είναι περήφανη για σένα.
Όμορφο αγόρι.
Έλα, μπες μέσα, μην πεθάνεις απ' το κρύο.
Θα σου φτιάξω ένα γλυκό τσαγάκι.
Ό,τι καλύτερο μετά από τέτοιο σοκ.
Οι μπανιέρες πάντα μου θύμιζαν φέρετρα.
Η μπανιέρα των Γκορμάν μου θύμιζε σαρκοφάγο.
Όλο το μπάνιο μού θύμιζε τον νεκρικό θάλαμο πυραμίδας.
- Ωραία κολυμπάς; - Ναι.
Νόμιζα πως ήταν η μητέρα σου.
Της έστησα παγίδα και ήρθα.
Τι 'ναι χειρότερο, που γύρισε το σκάφος ή που γδύθηκα μπροστά στη μαμά σου;
Εγώ θα προτιμούσα το πρώτο.
Μου δίνεις την πετσέτα, παρακαλώ;
- Φυσικά. - Ευχαριστώ.
Η μαμά θα πάει στο κατάστημα. Μπορείς να μείνεις λίγο, αν θες.
Ευχαριστώ, πρέπει να δέσω το σκάφος και μετά έχω ραντεβού στο σχολείο.
Έχω καθαρά ρούχα για σένα. Και θα φροντίσω εγώ για το σκάφος.
- Ευχαριστώ. - Τίποτα.
Όταν τελειώσεις, η πόρτα στο βάθος του διαδρόμου.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Πρέπει να φοράμε περίπου το ίδιο νούμερο.
- Τι νούμερο παπούτσι φοράς; - 41.
Εγώ, 42. Να σου δώσω ένα ζευγάρι;
Όχι, θα στεγνώσουν το δικά μου. Ευχαριστώ.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
- Τι είναι αυτό; - Αυτό... είναι για να χτενιστείς.
Έχει καθρέφτη εκεί.
- Πεινάς; - Ευχαριστώ, αλλά έχω αργήσει.
Η μαμά μάς ετοίμασε κάτι. Αν δεν φας, θα έχουμε δράματα.
- Έτσι κάνετε με όσους ναυαγούν; - Όχι βέβαια.
Απλώς σήμερα έχω ρεπό και μπορώ να σε περιποιηθώ. Έλα.
- Ο πατέρας μου πέθανε ξαφνικά πέρσι. - Λυπάμαι.
Μην ανησυχείς, πέρασε.
Είχε το μαγαζί μαζί με τη μητέρα μου.
Η μητέρα μου έκανε το λογιστικά. Ο πατέρας μου ήξερε λίγη ιστιοπλοΐα.
Ήταν ναυτικός στα νιάτα του. Τον συμπαθούσαν οι πελάτες.
Τον λάτρευαν. Μπορούσε να τους πουλήσει τα πάντα.
Όταν πέθανε, δεν είχα άλλη επιλογή.
Παράτησα το σχολείο και άρχισα να δουλεύω στο κατάστημα.
Κρίμα να παρατάς το σχολείο για να γίνεις πωλητής.
Δεν είμαι πωλητής. Εγώ "τρέχω" το μαγαζί.
Απ' το μαγαζί ζούμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.
- Ήταν όλη η ζωή του μπαμπά. - Αλλά όχι απαραίτητα η δική σου.
Εσύ δεν θέλεις να ακολουθήσεις τα βήματα του πατέρα σου;
Ο πατέρας μου είναι λιμενεργάτης στα ναυπηγεία...
Και δεν θες να γίνεις λιμενεργάτης;
- Τι θες να γίνεις; - Δεν ξέρω.
Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.
Να βρω δουλειά ή να συνεχίσω τις σπουδές μου;
Γι' αυτό θέλει να με δει το απόγευμα ο Λεφέβρ.
Να είσαι σίγουρος ότι θα σου πει τη γνώμη του!
- Γιατί; Μίλησες κι εσύ μαζί του; - Κάποιες φορές.
Θα μου πεις απόψε τι θα σου πει.
Τι; Πρέπει να έρθεις να πάρεις τα ρούχα σου.
Η μαμά μου θα τα πλύνει. Και θα ήθελα κι εγώ πίσω τα δικά μου.
Εγώ δένω το σκάφος, εσύ μιλάς με τον Λεφέβρ και μετά πάμε σινεμά.
- Θέλεις; Στις οκτώ, στο σπίτι μου; - Εντάξει.
Τέλεια.
Κύριε Ρομπέν, ελάτε μαζί μου.
Λοιπόν, από πότε αυτό το ενδιαφέρον για τον θάνατο;
Όπως έγραψα, εδώ και κάποιο καιρό.
Όταν ήμουν μικρός, είχα πάθος με τους Αιγύπτιους...
τη σχέση τους με τον θάνατο, τις νεκρικές τελετές, τις μούμιες.
Μάλιστα.
Θα λέγατε ότι αυτό το ταπεινό παράδειγμα πρόζας σας...
είναι δοκίμιο τεκμηρίωσης ή έργο μυθοπλασίας;
Δεν ξέρω ακριβώς. Αναφέρεται σε συναισθήματα που ένιωσα.
Αλλά επινόησα λεπτομέρειες.
Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας, κύριε Ρομπέν.
Είναι πολύ ελπιδοφόρα εργασία.
Ευχαριστώ, κύριε.
Δεν λέω ότι είστε λογοτεχνική διάνοια. Κάθε άλλο.
Κάποιοι συμμαθητές σας έχουν ανώτερες εργασίες.
- Όμως, έχετε κάνει μεγάλη πρόοδο. - Ευχαριστώ.
Έχετε αποφασίσει τι θα κάνετε του χρόνου;
Ο πατέρας μου θέλει να βρω δουλειά...
- Κι η μαμά σας, να κάνετε ό,τι αγαπάτε. - Ναι, ακριβώς.
Να ξέρετε ότι εγώ επέμεινα να είστε στη φιλολογική κατεύθυνση.
Έχετε ταλέντο. Σας θεωρώ καλό στοιχείο για το λύκειο.
Θα σας βοηθήσω αν αποφασίσετε να μείνετε.
- Ευχαριστώ, κύριε. - Έχετε χρόνο να το σκεφτείτε.
Και μη διστάσετε να έρθετε να το συζητήσουμε ξανά.
Νομίζαμε ότι θα άλλαζε, αν έβλεπε τον δικαστή.
Περιφέρεται σαν ζόμπι, κλείνεται στο δωμάτιό του.
Δεν πάει καν στην παραλία.
Ο Αλεξί είναι γλυκό αγόρι...
διαφορετικό απ' τα άλλα αγόρια της ηλικίας του, είναι έξυπνος.
Αλλά, κάποιες φορές, δεν καταλαβαίνουμε ό,τι μας λέει.
- Ίσως θέλει μια κλωτσιά στον πισινό! - Διαφωνώ, αρκετά σοκ έχει υποστεί.
Εμείς θέλουμε απλώς να το ξεπεράσει.
Θέλουμε να τον βοηθήσουμε, είναι ο γιος μας και τον αγαπάμε.
Είναι εδώ η κοινωνική λειτουργός σου.
Ευχαριστώ.
Η μητέρα σου λέει να συναντήσω τον καθηγητή σου, τον κο Λεφέβρ.
Εσύ τι προτείνεις;
Δεν με νοιάζει. Κάνετε ό,τι θέλετε.
Γεια!
Νταβίντ, ο φίλος σου απ' το πρωί, αυτός που ναυάγησε!
- Πες του να περάσει. - Πέρνα.
Ο Νταβίντ είναι ανυπόφορος! Ήρθε να δουλέψει, ενώ έχει ρεπό.
Και το κάνει κάθε εβδομάδα!
- Έφερα τα ρούχα σου. - Ευχαριστώ.
- Θα φας κάτι; - Ευχαριστώ, έφαγα στους γονείς μου.
Ποιο το νόημα να έχεις ρεπό αν έρχεσαι και δουλεύεις;
Χειρότερος κι απ' τον πατέρα του!
Δούλευε σαν σκλάβος στο μαγαζί για 20 χρόνιο. Αποτέλεσμα; Πέθανε!
Νόμιζα πως είσαι φίλος του. Ωραίος φίλος!
- Απάντησε στην κυρία. - Τι;
- Είμαι φίλος σου ή όχι; - Με ρωτάς αν είμαι φίλος σου;
- Εγώ πιστεύω ότι είσαι, αλλά είσαι; - Αν το πιστεύεις εσύ...
Είσαι φίλος μου; Τότε, μπορούμε να πούμε με κάποια ασφάλεια...
Ότι είμαι πράγματι φίλος σου.
Ωραίος φίλος! Σ' αφήνει να δουλεύεις, ενώ θα έπρεπε να διασκεδάζετε.
- Κι εσύ να ξεκουραστείς λιγάκι. - Ο Αλέξ δεν ήξερε ότι θα έρθω.
Είχε ένα πολύ σημαντικό ραντεβού. Δεν φταίει.
- Αλήθεια; - Ναι, αλήθεια.
Τι γλυκός που είσαι!
Θα σε φάω!
Γλυκούλικο λαγουδάκι!
Μαμά... Άφησέ μας τώρα. Αρχίζει το τηλεπαιχνίδι σου.
Πήγε κιόλας η ώρα; Δεν έπλυνα όλα τα πιάτα!
- Θα τα πλύνουμε εμείς. - Αλήθεια;
Και μετά θα πάμε σινεμά.
- Καλή διασκέδαση. - Ευχαριστούμε.
- Μην περάσεις όλη τη νύχτα έξω. - Σου το υπόσχομαι, μαμά.
Αλέξ, να σου έχω εμπιστοσύνη;
Ο Νταβίντ μου χρειάζεται έναν πραγματικό φίλο.
Χαίρομαι που σας βλέπω μαζί.
- Καληνύχτα, μαμά. - Καληνύχτα.
- Πάμε με τη Suzuki μου; - Όπως θέλεις.
Δεν έχω δεύτερο κράνος και στην πόλη έχει παντού μπάτσους.
- Θα σου αγοράσω ένα. - Γιατί; Ταξίδι θα πάμε;
Γιατί όχι;
Τρίτη, Τετάρτη απόγευμα, Πέμπτη και Σάββατο όλη τη μέρα.
Η μάνα μου είναι τρομερή στα λογιστικά, αλλά δεν το έχει με τους πελάτες.
- Και μόνος μου, δεν τα βγάζω πέρα. - Και η μητέρα σου, τι λέει;
Σου έχει εμπιστοσύνη. Είδες, θα χαιρόταν πολύ.
- Θα το σκεφτώ. - Με φοβάσαι;
- Όχι, απλώς πρέπει να το σκεφτώ. - Εντάξει, μη χεστείς πάνω σου.
Είναι κάτι παραπάνω από μία προσφορά για δουλειά, ε;
Απλώς θα είσαι ευγενικός, ήρεμος, θα χαμογελάς...
Δεν έχει μυστικά κόλπα, ξέρεις.
Και οι πελάτες θα λατρέψουν το αγγελικό σου πρόσωπο.
- Δεν σκέφτομαι τους πελάτες. - Ποιον, τότε;
Θες την αλήθεια;
Λέγε!
- Εσένα σκέφτομαι. - Εμένα; Τι έκανα πάλι;
Πάψε, ξέρεις πολύ καλά ότι το πρωί γνωριστήκαμε.
Γιατί να χάνουμε χρόνο; Θνητοί είμαστε όλοι.
Ναι.
- Θέλω χρόνο για να συνηθίσω... - Εντάξει, το βουλώνω.
Θα σου προτείνω κάτι. Πίνουμε ένα τελευταίο ποτό.
- Κερνάω και μετά σε πάω σπίτι. - Στάσου, δες τον τύπο.
Φύγε, κόπανε!
Προσοχή!
Φίλε, τι κάνεις εδώ;
- Κουνηθείτε. - Σκάσε! Γαμώτο!
- Άσε με να κολυμπήσω! - Τέρμα το κολύμπι, φίλε.
Τι θα τον κάνουμε;
Θα τον πάμε σε ασφαλές μέρος, για να ξενερώσει.
- Μήπως στο νεκροτομείο; - Στο νεκροτομείο;
- Άμπωτη έχει; - Ναι, άμπωτη!
Θα κάνω μακροβούτι!
- Άσ' τον, θα κοιμηθεί. - Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε εδώ.
Είδες, δεν κάνει κανείς τίποτα. Θα χτυπήσει.
Χέστηκα για τον τύπο. Ας μη γινόταν λιώμα.
Δεν το έλεγες αυτό το πρωί, όταν σε βοήθησα.
Ευχαριστώ που με έσωσες, "Άγιε Βερνάρδε"!
Δεν βλέπω διαφορά ανάμεσα στη βλακεία αυτού που είναι λιώμα...
και σε σένα στο σκάφος του φίλου σου.
Παιδιά... Σας έχω μία έκπληξη.
- Τι πάλι; - Κατουρήθηκα πάνω μου.
Αλήθεια;
Αλέξ, είναι αστείο! Ήθελε να κολυμπήσει και κατουρήθηκε!
Είσαι καλά;
Κοίτα, η παραλία!
Σιγά, σιγά...
Αλέξ, μην κάνεις μούτρα! Τώρα ξεκινάει η βραδιά!
Δεν καταλαβαίνω γιατί τον βοηθάς.
- Χρειάζεσαι πάντα έναν λόγο; - Ναι.
Επειδή τον συμπάθησα, εντάξει;
Μη μ' εγκαταλείπετε, παιδιά!
Έλα να με βοηθήσεις.
Σήκω.
Έλα.
Θα τον βάλουμε εκεί.
- Πέθανα; - Όχι ακόμα.
- Νιώθω ότι πέθανα... - Γαμώτο!
Ανακαλύπτοντας το πρόσωπο του κοιμισμένου αγοριού...
κατάλαβα γιατί ο Νταβίντ επέμεινε να τον σώσουμε.
Και γιατί με είχε σώσει κι εμένα το ίδιο πρωί.
- Ακόμα δεν ξύπνησες; - Μπαμπά, σε παρακαλώ, κοιμήθηκα αργά.
Άσε τις δικαιολογίες. Δεν θα περάσεις όλη τη μέρα ξαπλωμένος.
Κάνε γρήγορα, η μάνα σου έχει δουλειά.
- Τι σκαρώνεις; - Τίποτα.
- Μαμά, δεν θες να πιείς έναν καφέ; - Δεν είναι ώρα για τον καφέ μου.
Κάνε μια χάρη στον εαυτό σου, μια φορά!
Έχεις δίκιο, αγάπη μου.
Μην ξυπνάς τόσο αργά. Ο μπαμπάς σου ανησυχεί πολύ.
Τι τον νοιάζει; Έχω διακοπές και αυτός είναι στη δουλειά.
- Με ρωτάει τι κάνεις όλη μέρα. - Μην του λες.
Δεν μπορώ να πω ψέματα στον πατέρα σου, αγάπη μου.
Γύρισες μετά τη μία το πρωί.
Λέει ότι πρέπει να βρεις δουλειά...
για να απασχολείσαι και να βοηθάς οικονομικά στο σπίτι.
- Εσύ θες να παραμείνω στο λύκειο. - Πιστεύει πως αν δουλέψεις λίγο...
Εσύ τι πιστεύεις, μαμά;
Εγώ θέλω να κάνεις ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο. Αυτό έχει μόνο σημασία.
Δεν ξέρω τι θα με έκανε ευτυχισμένο.
Πολλοί άνθρωποι δεν το ξέρουν και δεν το ανακαλύπτουν ποτέ.
Ο Λεφέβρ πιστεύει ότι πρέπει να συνεχίσω το σχολείο,
να πάρω απολυτήριο και να σπουδάσω φιλολογία.
- Και σε τι θα σου χρησιμεύσει; - Όχι σε πολλά. Κι αυτός το λέει.
Παράξενος καθηγητής, να συνιστά κάτι άχρηστο.
- Για να βρω δουλειά, εννοεί. - Ναι, αλλά αυτό έχει σημασία.
Ναι, μαμά.
Τέλεια, είμαι πολύ χαρούμενος.
Πέρνα από το κατάστημα να πούμε για το μισθό και να το γιορτάσουμε.
Αλέξ, θέλει να σου μιλήσει η μαμά μου.
- Αλέξ; - Ναι, κυρία Γκορμάν.
- Θα δουλέψεις μαζί μας, λοιπόν; - Ναι.
Χαίρομαι! Επιτέλους θα έχω χρόνο για μένα!
Αλλά, άκου, σου κάνω λίγα μούτρα.
Γιατί;
Χθες βράδυ, μου υποσχέθηκες να μην ξενυχτήσεις με τον Νταβίντ.
Και γύρισε στις 4 το πρωί. Το βρίσκεις λογικό;
- Στις 4 το πρωί; - Και μου το είχες υποσχεθεί.
Και 4 το πρωί, είναι πολύ αργά.
Κυρίως όταν ο Νταβίντ δουλεύει το πρωί. Το Σαββατοκύριακο, δεν υπάρχει θέμα.
- Λυπάμαι, αλλά... - Δεν πειράζει.
Το ξεχνάμε αυτή τη φορά. Φιλιά, λαγουδάκι μου.
Ο Νταβίντ λέει ότι μιλάω πολύ.
Σου τον δίνω.
Θα σου εξηγήσω το βράδυ, εντάξει; Θα είμαστε τέλεια ομάδα εμείς οι δύο.
- Σίγουρα. - Γεια. Σε φιλώ.
Ο Νταβίντ με είχε ρωτήσει αν ήμουν φίλος του.
Αλλά εκείνος, ήταν στ' αλήθεια δικός μου φίλος;
Κάποιος για να βασιστώ πάνω του σε κάθε περίσταση;
Και να του έχω εμπιστοσύνη;
Θα μπορούσα να εμπιστευτώ τον Νταβίντ;
Η θάλασσα είναι ωραία. Συμφωνείς;
Είσοδος της Κέιτ, 21 ετών.
Δεν σας ενοχλεί που σας μιλάω, ελπίζω.
Παρακαλώ, ελεύθερα.
Θέλω να εξασκήσω τα γαλλικά μου, να τα "ξεσκονίσω".
- Ωραία μιλάτε. - Ευχαριστώ. Τρεις μέρες είμαι εδώ.
- Από πού είσαι; - Απ' την Αγγλία.
- Με λένε Κέιτ. - Αλέξ. Χάρηκα.
Είναι υποκοριστικό του Αλεξί. Δεν μου αρέσει το Αλεξί.
Το Αλέξ είναι ωραίο. Μ' αρέσει.
Πάω να κάνω την "ηλιοθεραπευτική" μου.
- Ηλιοθεραπεία το λέμε. - Α, ηλιοθεραπεία.
- Θες να κάνεις ηλιοθεραπεία μαζί μου; - Έχω ένα ραντεβού σε λίγο.
Με μία όμορφη κοπέλα, φαντάζομαι.
Όχι, με έναν φίλο. Μου βρήκε μια άκρη, για το καλοκαίρι.
- "Άκρη"; - Πόστο.
Δουλειά!
- Άρα είναι καλός φίλος. - Δεν ξέρω ακόμα.
Μπορεί να ξαναβρεθούμε... Το ελπίζω.
Εγώ δουλεύω ως εσωτερική νταντά. Εσύ είσαι σε διακοπές;
Όχι, μετακομίσαμε εδώ πρόπερσι, με τους γονείς μου.
- Τα ξαναλέμε. Έρχομαι συχνά εδώ. - Θα ψάξω να σε βρω!
Ας το κάνουμε έτσι. Λοιπόν...
- Γεια. - Γεια.
- Γεια σου, Αλέξ. Τι κάνεις; - Καλά.
- Να σου δείξω το κατάστημα; - Ναι.
ΚΛΕΙΣΤΑ
- Μου έχεις θυμώσει γιο χθες βράδυ; - Πήγες να ξαναβρείς τον μεθυσμένο;
Ναι, ένιωθα τύψεις που τον αφήσαμε μόνο στην παραλία...
Φρίκαρα.
Κι έτσι, ξαναπήγα. Καλά έκανα. Ήταν διάφοροι περίεργοι τύποι εκεί.
Και μετά;
- Τον ξύπνησα και μιλήσαμε μέχρι... - Τις 4 το πρωί;
- Ναι, ήταν τελείως λιώμα. - Κόφ' το, Νταβίντ.
- Δεν θέλω να μάθω, δεν με αφορά. - Εντάξει, ας το ξεχάσουμε.
- Κλείσε τα μάτια. - Γιατί;
- Κλείσ' τα. - Γιατί;
- Σου έχω μια μικρή έκπληξη. - Έκπληξη;
Κλείσε τα μάτια.
- Λοιπόν; Έρχεται; - Ψυχραιμία, έρχεται.
Άνοιξέ τα.
- Αυτό είναι; - Για μηχανάδες, όχι βαρκάδες!
- Είναι... - Είναι υπέροχο!
- Και δεν φαίνεται η βρομόφατσά σου! - Κόπανε!
- Τι να το κάνω; Δεν έχω μηχανή. - Έχω εγώ.
Θα κάνουμε χιλιάδες βόλτες μαζί.
Έλα.
Θα γιορτάσουμε την τελευταία σου βραδιά ελευθερίας.
Από αύριο, είμαι το αφεντικό σου κι εσύ είσαι ο σκλάβος μου.
Είναι η πρώτη μου φορά.
Λοιπόν. Ποτέ κάτω το πόδια. Ό,τι κι αν γίνει, πάντα στα μαρσπιέ.
Εδώ κι εδώ.
Και μετά, χαλαρώνεις. Δεν αντιστέκεσαι στην κίνηση.
Αφήνεσαι. Και κυρίως, με κρατάς γερά.
Εντάξει!
Δεν είναι αντισημιτική πράξη!
Ο Αλεξί κι ο Γκορμάν ήταν πολύ στενοί φίλοι.
Ο Αλεξί συγκλονίστηκε. Και είναι ακόμα σε σοκ.
Ο δικαστής χρειάζεται μία εξήγηση για τη συμπεριφορά του.
Νομίζω ότι μόνο εσάς εμπιστεύεται.
Χρειάζομαι τη βοήθειά σας.
Αν δεν ξέρουμε την επόμενη εβδομάδα,
ο δικαστής θα διατάξει την κράτησή του.
Δεν μπορώ να προδώσω την εμπιστοσύνη του μαθητή μου.
- Αυτός πρέπει να σας μιλήσει. - Μα αρνείται.
- Ίσως μπορώ να σας προτείνω κάτι. - Τι;
Με τον όρο να προτείνετε την επιστροφή του στο λύκειο.
Για να προτείνω οτιδήποτε, πρέπει πρώτα να καταλάβω τι έγινε.
- Έτσι οδηγείς πάντα; - Πώς;
- Τρέχεις σαν τρελός. - Δεν έχω την αίσθηση ότι τρέχω.
Πλάκα κάνεις; Εγώ ένιωσα ότι έτρεχες πολύ, με τρελή ταχύτητα.
Προσοχή, άλλο να τρέχεις κι άλλο να αναπτύσσεις ταχύτητα, λαγουδάκι μου.
- Μη με λες λαγουδάκι σαν τη μάνα σου. - Εντάξει, λαγουδάκι μου!
Κόφ' το, κόπανε.
- Εξήγησέ μου για την ταχύτητα. - Δεν νιώθω ποτέ ότι τρέχω.
Αλλά νιώθω ότι η ταχύτητα είναι ακριβώς μπροστά μου.
Και πάω όλο και πιο γρήγορα, για να την πιάσω.
Αλλά η ταχύτητα παραμένει στην ίδια απόσταση.
Έτσι, δεν νιώθω ποτέ ότι τρέχω ή ότι επιταχύνω.
- Με πιάνεις; - Ναι.
- Και τι θα γίνει αν τη φτάσεις; - Αυτό είναι το όνειρό μου.
Θα είναι σαν να είμαι σε μία αόρατη φούσκα...
που θα μπορεί να με πάει οπουδήποτε σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.
Θα κινούμαι χωρίς προσπάθεια, χωρίς θόρυβο, χωρίς δονήσεις.
- Τρομερό όνειρο! - Εσύ δεν έχεις τέτοια όνειρα;
Γεια σου, Κρις! Τι κάνεις εδώ; Από εδώ ο φίλος μου ο Νταβίντ.
- Χάρηκα. - Με δουλεύεις;
- Τι εννοείς; - Το σκάφος μου, κόπανε.
Έπρεπε να μου το πεις. Εγώ το πήγα στο λιμάνι και πλήρωσα και πρόστιμο.
- Συγγνώμη, εγώ φταίω. - Μην ανακατεύεσαι, γελοίε.
- Μη μου μιλάς έτσι. - Θα σου μιλάω όπως θέλω, παλιαδερφή!
Σταματήστε!
Σταμάτα!
Οι μπάτσοι!
- Νταβίντ, έλα! - Τρέξε!
Τα κράνη!
- Έφαγες "μπουκέτο"! - Γαμώτο!
Είδες τα μούτρα του Κρις;
Συγγνώμη.
Βγάλε το αυτό.
Τι κόπανος.
- Πονάς; - Ναι.
Περίμενε.
Καλά;
Ξέρω ότι είναι δύσκολο αυτό που περνάτε.
Η σχέση σας με τον Νταβίντ Γκορμάν είναι ακατανόητη για πολύ κόσμο.
Αλλά δεν είστε ο μόνος που το έχει βιώσει αυτό.
Θέλω να πω ότι πρέπει να σώσετε το τομάρι σας.
Η κοινωνική λειτουργός και ο δικαστής δεν είναι εναντίον σας, θα καταλάβουν.
Δεν έχετε άλλη επιλογή, πρέπει να πείτε τι έγινε.
Την ιστορία της φιλίας σας, τις συνθήκες της πράξης σας.
Δεν μπορώ.
Μερικές φορές, είναι πιο εύκολο να γράψουμε κάτι.
Ξέρετε ότι εκτιμώ τις συγγραφικές σας αρετές.
Γράψτε την ιστορία σας.
Αφηγηθείτε την με τα δικά σας λόγια, με τα συναισθήματά σας.
Με τον πόνο σας.
Από πού να αρχίσω;
Έρχεσαι;
- Η μητέρα σου; - Μην ανησυχείς, κοιμάται.
Θέλετε να περιγράψω τι έγινε πίσω από εκείνη την πόρτα;
Λογικό. Όλοι θέλουμε να μάθουμε τα μυστικά πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Αλλά δεν θα σας πω τίποτα. Ένα πράγμα μόνο.
Ήταν η πιο όμορφη νύχτα της ζωής μου.
Και την πέρασα με τον Νταβίντ.
- Πρέπει να φύγω. - Μείνε.
Δεν μπορώ. Η μόνο μου θα ανησυχεί κι ο πατέρας μου θα βάλει τις φωνές.
Θα μείνεις αύριο βράδυ;
Εντάξει, αλλά εσύ στο τέλος θα με σκοτώσεις.
Είμαι πτώμα στην κούραση.
Μιλάς συνέχεια για τον θάνατο. Τόσο πολύ σε απασχολεί;
- Όχι. - Και γιατί μιλάς τότε;
Με ενδιαφέρει.
Εσένα όχι;
Όχι πολύ.
Και ο πατέρας σου;
Δεν είναι το ίδιο. Εγώ είμαι ζωντανός και δεν έχω τον πατέρα μου.
Μου λείπει. Αυτό είναι το δύσκολο με τον θάνατο.
Η απουσία των ανθρώπων που αγαπήσαμε.
Εσύ μοιάζεις να σε συναρπάζει η ιδέα του θανάτου.
Ναι, μπορεί.
Ξέρεις τι πρέπει να κάνουμε με τον θάνατο;
Να γελάμε στα μούτρα του.
Εύκολο να το λες όταν είσαι νέος.
Θα κάνουμε μία συμφωνία εμείς οι δύο.
- Μια συμφωνία; - Ναι.
Για όποιον από τους δυο μας πεθάνει πρώτος...
...ο άλλος δεσμεύεται να χορέψει πάνω στον τάφο του.
- Καλά λέω, είσαι παλαβός. - Νομίζεις ότι αστειεύομαι;
Όχι, πιστεύω ότι είσαι τελείως μουρλός.
Πρέπει να κάνουμε κάτι μ' αυτά το μαλλιά.
- Σαν τι; - Δεν ξέρω.
Θα το δοκιμάσω αύριο.
- Με τη μαγική σου χτένα; - Όχι. Με ψαλίδι.
Μου το υπόσχεσαι; Αν πεθάνω πρώτος, θα χορέψεις πάνω στον τάφο μου;
- Νταβίντ, μη λες βλακείες. - Μιλάω πολύ σοβαρά.
- Θα ζήσεις μέχρι τα 90. - Απλώς υποσχέσου μου το.
- Γιατί; - Για μένα.
- Είμαι πτώμα, άσε με. - Όχι. Απλώς υποσχέσου το.
- Τόσο δύσκολο είναι; - Όχι, αλλά...
- Δεν καταλαβαίνω. - Μην προσπαθείς να τα καταλάβεις όλα.
Κάποιο πράγματα, δεν θα το καταλάβεις ποτέ.
Υποσχέσου το.
Γιατί να το συζητάμε περισσότερο;
Ήταν μπροστά μου, ο φίλος των ονείρων μου...
και μου ζητούσε να δώσω έναν γελοίο όρκο.
Εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσα να του αρνηθώ τίποτα στον κόσμο.
Το υπόσχομαι. Για σένα. Για κανέναν άλλον λόγο.
Απ' την αρχή ως το τέλος ήταν έξι εβδομάδες.
1.008 ώρες.
60.480 λεπτά.
3.629.800 δευτερόλεπτα.
Όλον αυτόν τον καιρό, και μέχρι και σήμερα...
αναρωτιέμαι: Γιατί ο Νταβίντ;
Γιατί αυτός και όχι άλλος;
Δεν μπορεί να είναι μόνο επειδή μου άρεσε η εμφάνισή του.
Δεν μπορεί να ήταν μόνο σωματικό, σεξουαλικό. Μπορεί;
Για τον μπακαλιάρο και το λαβράκι, δεν υπάρχει καλύτερο.
Σας έχω εμπιστοσύνη.
Σας βάζω δύο πακέτα. Μπορείτε να τα αλλάξετε.
Και τώρα, το καλάμι... Αλέξ, έλα να βοηθήσεις με το καλάμι.
- Μαμά, φτιάχνουμε κάτι. - Εδώ είσαι κι εσύ; Δεν το ήξερα.
Λοιπόν, αυτό είναι το τελευταίο μοντέλο...
Το συνιστούμε ανεπιφύλακτα.
Αυτό είναι το τελευταίο μοντέλο.
Αλλά θα προτιμούσα να έρθει και ο άντρας σας.
Ίσως ήμουν ερωτευμένος μαζί του.
Πίστευα ότι τον αγαπούσα.
Τον αγαπούσα όσο καταλάβαινα τη σημασία της λέξης "αγαπώ".
Πώς μπορείς να ξέρεις;
Πάντα πίστευα ότι θα το ήξερα τη στιγμή που θα συνέβαινε.
Κι όμως, το μόνο που ήξερα ήταν ότι δεν τον χόρταινα.
Ήθελα να περνάω κάθε στιγμή μαζί του.
Αλλά, και πάλι, όταν ήμουν μαζί του, δεν μου ήταν αρκετό.
Ήθελα να τον κοιτάζω, να τον αγγίζω, να με αγγίζει.
Και να είμαστε συνέχεια μαζί...
γιο 3.628.000 δευτερόλεπτα.
Ανησύχησα πολύ.
Είχε μπλέξει με πολύ κακές παρέες.
Και έκανε πολλές βλακείες.
Αλήτευε μέρα-νύχτα. Είχα αρρωστήσει.
Δεν έφταιγε, ήταν δυστυχισμένος.
Τώρα βρήκα ξανά τον Νταβίντ που αγαπάμε, χάρη σε σένα.
Αλήθεια, ήταν πολύ δυστυχισμένος μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Κάνετε καλό ο ένας στον άλλον.
- Ευχαριστώ, κα Γκορμάν. - Εγώ σ' ευχαριστώ.
Ίσως μπορέσετε να βελτιώσετε την επιχείρηση μαζί.
- Δηλαδή; - Το σκέφτηκα.
Θέλεις να δουλεύεις πλήρη απασχόληση από το φθινόπωρο;
Είναι καλή δουλειά, με καλό μισθό.
Και σε ένα-δυο χρόνια, όταν θα έχεις πάρει το κολάι...
θα ανοίξουμε δεύτερο κατάστημα στην τουριστική γειτονιά.
Ήταν το όνειρο του Σιμόν, του άντρα μου.
- Τι λες; - Αυτό θα ήθελε ο Νταβίντ;
Δεν ξέρω, δεν μου έχει πει. Αλλά ξέρω ότι το σκέφτεται.
- Θα το σκεφτείς κι εσύ; - Εντάξει, θα το σκεφτώ.
Δεν σε πειράζει που είναι δίπλα η μητέρα σου;
Δεν την ενοχλεί;
Μετά από τον θάνατο του μπαμπά, παίρνει ισχυρά υπνωτικά.
Λες να ξέρει για εμάς;
Είχε πάντα το ταλέντο να βλέπει μόνο ό,τι θέλει.
"Πρέπει τα πάντα να μας συγχωρείτε"
"Έτσι, πως είμαστε ευτυχισμένοι θα δείτε"
"Αν έχει στιγμές σκοτεινές η ζωή"
"Τουλάχιστον, θα είμαστε στο κλάμα μαζί"
"Ας είμαστε δύο παιδιά, δύο άντρες νεαροί"
"Με τίποτε ερωτευμένοι, από τα πάντα εντυπωσιασμένοι"
"Χλωμοί και ξαπλωμένοι κάτω από βλάστηση παρθένα και πυκνή"
"Χωρίς να ξέρουν πως όλα τους έχουν συγχωρεθεί."
- Βερλέν. - Ναι.
- Λένε ότι το έγραψε για τον Ρεμπό. - Πώς ξέρεις αυτό το ποίημα;
Νομίζεις ότι μόνο εσένα έχει μυήσει ο Λεφέβρ;
Ήσουν τελειόφοιτος, στην τάξη του, όταν παράτησες το σχολείο;
Ναι, έγινε έξαλλος όταν έφυγα.
Είπε πως πρόδιδα το ταλέντο μου...
πως χαράμιζα τη ζωή μου με μία κακοποιητική μητέρα.
Με τσάκισε, ο ηλίθιος.
Του εξήγησες για το κατάστημα και για τον πατέρα σου;
- Θα πρέπει να κατάλαβε. - Εσύ κατάλαβες;
- Όχι αμέσως, αλλά τώρα ναι. - Μήπως να προσλάβουμε τον Λεφέβρ;
Πλάκα θα είχε.
Για σένα. Όχι για τους πελάτες.
Το σκέφτεσαι ακόμα;
Τον Λεφέβρ ή ότι παράτησα το σχολείο;
Και τα δύο.
Όχι ιδιαίτερα.
Και τον πατέρα σου;
Πάντα.
- Αυτός ήταν η συμφωνία; - Τι;
Σου ζήτησε να χορέψεις πάνω στον τάφο του;
Θα το ήθελα πολύ.
Γιατί φοράς πάντα τα ίδια ρούχα; Δεν έχεις λεφτά;
- Δεν είναι μόνο αυτό. - Και τι άλλο;
Δεν ξέρω ποτέ τι μου πάει. Βλέπω πολλά ρούχα που μου αρέσουν.
Όπως αυτό... Τα δοκιμάζω, αλλά δεν μου πάνε.
Ξέρω τι θα σου πήγαινε.
- Με δουλεύεις; - Όχι, θα με ερεθίζεις περισσότερο.
Ανώμαλε, παρ' το από εδώ.
Έλα, πάμε να σε ντύσουμε!
Δεν είναι κακό.
Δοκίμασε κι αυτά.
- Πόσο κάνει το μπουφάν; - 149 φράγκο.
Δοκίμασε αυτό πρώτα.
- Γεια σου, Αλέξ! - Κέιτ!
Δεν έχω συνηθίσει να προκαλώ αυτό στους ανθρώπους!
Κέιτ, από εδώ ο Νταβίντ.
Η Κέιτ δουλεύει ως εσωτερική νταντά για να βελτιώσει τα γαλλικά της.
- Χάρηκα. - Σας είδα μαζί σε ένα σκάφος.
- Είχε ωραίο όνομα. - Καλυψώ;
- Ναι, Καλυψώ. - Ο πατέρας μου το βάφτισε έτσι.
Ήταν ναυτικός.
- Πολύ όμορφο. - Ευχαριστώ.
- Να πάμε την Κέιτ βόλτα με το σκάφος. - Θα το ήθελα πολύ.
- Αλήθεια; Ξέρεις από ιστιοπλοΐα; - Αν μου εξηγήσει κάποιος...
Μην ανησυχείς, θα σ'τα εξηγήσει.
- Ξέρεις καλό κολύμπι; - Έτσι νομίζω.
Γιατί ο Αλέξ... είναι ειδικός στα ναυάγια.
Κόφ' το!
- Καλύτερα να έχεις εσύ το κουμάντο. - Μην ανησυχείς, αυτό θα κάνει.
- Πάμε τώρα; - Πού;
- Στο Καλυψώ. - Γιατί όχι;
- Έχεις τα πράγματά σου; - Ναι, εκεί.
- Έρχομαι μαζί σου. - Σταθείτε.
Μάζεψέ τα και έλα.
Αυτή ήταν η αρχή του τέλους.
Το θέμα είναι ότι δεν θυμάμαι πολλά για το τέλος.
Γι' αυτό δυσκολεύομαι να μιλήσω στην αστυνομία...
στον δικαστή ή στην κοινωνική λειτουργό.
Άλλες στιγμές, τις θυμάμαι με την παραμικρή λεπτομέρεια.
Τη διάσωσή μου, το πρώτο μας βράδυ...
Το να είμαστε δίπλα δίπλα στο σινεμά, τις βόλτες μας με τη μηχανή.
Θα μπορούσα να τα περιγράψω χτυποκάρδι χτυποκάρδι.
Ήταν μεγάλες στιγμές.
Και ήταν μεγάλες στιγμές επειδή ήμαστε μαζί. Τίποτε άλλο.
Αλλά η αρχή του τέλους δεν ήταν μεγάλη στιγμή.
Ήταν ασήμαντη. Κοινότοπη.
Και τρομερά θλιβερή.
Γεια σας. Καλή σας μέρα.
Γεια σου, κούκλε.
Πώς πάει η δουλειά;
- Χάλια. - Καλά να πάθουν.
- Πέρασες ωραία νύχτα; - Ναι.
Με πολλά ακροβατικά και ερωτικές αισθήσεις.
Το βλέπω από εδώ.
- Αλήθεια; - Ξέρεις, είχα καλό δάσκαλο.
- Δυστυχώς, δεν έχει μάθημα σήμερα. - Χέστηκα, δεν γράφτηκα για Αγγλικά.
- Μήπως είσαι λιγάκι κακόκεφος; - Μήπως είσαι λιγάκι αηδιαστικός;
- Το παρατραβάς. Θα το μετανιώσεις. - Εγώ το παρατραβάω;
- Δες ποιος μιλάει! - Δεν σου ανήκω, φίλε μου.
- Αυτό είπα; Και μη με λες "φίλο σου". - Συγγνώμη, λαγουδάκι μου.
- Νόμιζα ότι είμαστε φίλοι. - Κάτι παραπάνω από φίλοι, έτσι;
Εσύ μου την έπεσες πρώτος. Μην το ξεχνάς.
Εγώ σου την έπεσα πρώτος; Όχι, δεν νομίζω.
- Πολύ θα το ήθελες. - Εσύ μου την έπεσες.
Ήρθες να με σώσεις, κουνώντας το τζιν μου στον αέρα.
Μου πρότεινες ένα ζεστό μπάνιο, μου έδωσες τα ρούχα σου.
Μου έκανες τα γλυκά μάτια όταν τρώγαμε και με χάιδευες στο σινεμά!
Ηρέμησε, γαμώτο!
Δεν θυμάμαι να αντιστάθηκες.
- Γεια σας, κυρία μου. Πώς είστε; - Καλό, ευχαριστώ.
- Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω; - Θα ήθελα ένα καλάμι.
Γιατί;
Τι σημασία έχει;
- Δεν έγινε τίποτα απολύτως. - Τίποτα απολύτως;
- Τίποτα που να αξίζει να κάνεις έτσι. - Θέλω να καταλάβω γιατί.
- Αλέξ, γίνεσαι σπαστικός. - Πες μου γιατί.
Γαμώτο, έχει ξαναγίνει. Ένα φλερτ ήταν και ούτε που χέστηκες. Ξέχνα το.
- Δεν είναι το ίδιο. - Επειδή είναι κοπέλα;
- Γιατί; - Επειδή με πέταξες σαν παλιά κάλτσα.
Τη φλέρταρες στο σκάφος σαν να μην ήμουν εκεί.
Ενώ εγώ μάζευα και έδενα το σκάφος, εξαφανίστηκες με το νέο σου παιχνιδάκι.
Με παρατάς και έρχεσαι φρέσκος, σαν να μη συμβαίνει τίποτα;
Όχι, δεν είμαι δούλα σου, δεν είμαι στις υπηρεσίες σου! Εντάξει, φίλε μου;
- Εντάξει; Τελείωσες; - Όχι, θέλω να μάθω γιατί το έκανες.
Δεν θέλεις πραγματικά να μάθεις.
Νομίζω ότι απλώς ζηλεύεις. Αλλά θα σου περάσει.
- Κόφ' το μ' αυτό το ύφος! - Σου εξηγώ.
Εξήγηση το λες αυτό; Τι μου εξηγείς τώρα;
Ξέρεις κάτι; Ας ηρεμήσουμε, ας τα βρούμε.
Φέρθηκα άσχημα, συγγνώμη.
Θα είμαστε πάλι όπως πριν, το ξεχνάμε και είμαστε ευτυχισμένοι.
Σταμάτα!
Όχι αυτή τη φορά.
Δεν ξέρω πότε το αποφάσισα. Εκείνη τη στιγμή, μάλλον.
Με το που το είπα, ήξερα ότι θα το μετάνιωνα.
Μία βαθιά σιωπή.
Να κοιταζόμαστε κατάματα, περιμένοντας.
Ήταν η πιο θλιβερή στιγμή της ζωής μου..
Πρόσεχε, Αλέξ. Κάποια πράγματα, καλύτερα να μη λέγονται.
- Μετά, δεν μπορείς να τα πάρεις πίσω. - Όπως όρκους αιώνιας φιλίας;
Και υποσχέσεις για χορό πάνω σε τάφους; Αυτό εννοείς;
Θέλεις να μάθεις; Εντάξει, θα σου πω.
Είχα αρχίσει να βαριέμαι.
- Να βαριέσαι; - Να βαριέμαι, ναι.
- Και τι φταίει; - Ποιος φταίει;
- Τι, ποιος; - Εσύ.
Εγώ;
Εσύ.
- Νόμιζα ότι είμαστε ευτυχισμένοι. - Αυτό είναι το καταραμένο πρόβλημα.
Εσύ είσαι ευτυχισμένος. Πολύ.
Κι εγώ ήμουν. Ήμαστε ευτυχισμένοι, αλλά...
Όχι πια.
Έπρεπε να το πεις. Μπορούμε να κάνουμε άλλο πράγματα.
- Δεν είναι αυτό το θέμα. - Και ποιο είναι;
- Σου είπα, εσύ! - Εγώ, τι;
Εσύ! Βαριέμαι μαζί σου!
Περάσαμε μερικές πολύ ωραίες στιγμές.
Πέρασα υπέροχα μαζί σου.
Αλλά εμένα μου αρέσουν οι αλλαγές.
Κατάλαβες;
Θέλω να γνωρίσω άλλα πράγματα, άλλα άτομα. Ένα δεν είναι αρκετό.
Όχι για μένα.
Εντάξει, σου την έπεσα.
Μου άρεσες απ' την πρώτη στιγμή.
Νόμιζα πως είσαι σαν εμένα, ότι ήθελες απλώς...
να διασκεδάσεις, να περάσουμε καλά και να κάνουμε πολλά πράγματα μαζί.
Για σένα, το σημαντικό δεν είναι τι κάνουμε μαζί.
Εγώ είμαι το σημαντικό. Εμένα θέλεις.
Κι αυτό είναι αδύνατον, Αλέξ.
Λυπάμαι.
Είναι πολύ βαρύ για μένα.
Δεν θέλω να ανήκω σε κάποιον.
Σε κανέναν.
Ποτέ.
Αλέξ, γύρνα πίσω!
Τι διάολο έγινε εδώ;
Νταβίντ;
Αλέξ; Είστε εδώ;
Νταβίντ, τι έγινε;
Εσύ το έκανες αυτό; Πού είναι ο Αλέξ;
- Γύρισες κιόλας; - Πάω στο δωμάτιό μου.
- Νιώθεις καλύτερα; - Ναι.
- Θα φας μαζί μας; - Ναι.
Ο πατέρας σου θα χαρεί.
Δεν έχουμε πληροφορίες για την ώρα, αλλά υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες.
- Τι είδατε ακριβώς; - Λες και προσπαθούσε να πετάξει.
Ίσως ήταν μεθυσμένος, "φτιαγμένος" ή τελείως τρελός.
Δεν φορούσε καν κράνος. Τελείως τρελό.
Φεύγεις κιόλας;
ΚΛΕΙΣΤΑ
Κυρία Γκορμάν, ανοίξτε μου!
- Κυρία Γκορμάν! - Φύγε, σε παρακαλώ.
Τι έγινε; Πείτε μου.
- Δεν ξέρεις τι έγινε; - Όχι.
Ο Νταβίντ πέθανε. Ο γιος μου πέθανε.
Εσύ τον σκότωσες.
Εξαφανίσου, αλλιώς θα καλέσω την αστυνομία!
Φύγε!
Εξαφανίσου!
Σκέφτηκα, εγώ φταίω.
Πέθανε θυμωμένος εξαιτίας μου.
Όχι, χάρηκε που με ξεφορτώθηκε...
και έτρεχε για να το γιορτάσει.
Είχε βρει επιτέλους αυτή την άχρονη φούσκα του.
Αλλά είχε ονειρευτεί...
ή μήπως θέλησε να πραγματοποιήσει το όνειρό του;
Όχι, τίποτα από όλα αυτά. Η Κέιτ έφταιγε.
Κι όχι επειδή την αγαπούσε. Το αντίθετο.
Είχε μετανιώσει για την περιπέτεια μαζί της.
Και πέθανε γεμάτος τύψεις.
Σκεφτόμουν συνέχεια πως για όλα έφταιγα εγώ.
Αν είχα γυρίσει όταν με φώναξε... Αλλά με φώναξε;
Μακάρι να ήμουν μαζί του πάνω στη μηχανή.
Σκεφτόμουν συνέχεια...
Ο Νταβίντ δεν πέθανε. Δεν είναι δυνατόν.
Θέλω να ήταν ακόμα εδώ.
Έλα. Μου ζήτησε η μάνα σου να σου ανεβάσω τον καφέ. Ανησυχεί.
Δεν της μίλησες καθόλου χθες βράδυ και δεν έφαγες τίποτα.
Συγγνώμη, δεν είμαι καλά.
Τι έγινε πάλι;
- Δεν ξέρεις; - Αφού δεν μας λες ποτέ τίποτα.
- Ο Νταβίντ Γκορμάν πέθανε. - Το παιδί απ' το μαγαζί;
Ναι, ατύχημα με τη μηχανή.
- Δεν τον ήξερες καιρό. - Έξι εβδομάδες.
Συμβαίνουν αυτά.
- Πώς είναι η κυρία Γκορμάν; - Άσχημα.
Φυσιολογικό.
Ίσως χρειαστεί βοήθεια.
Θα μπορούσες να τη βοηθήσεις στο μαγαζί.
Ήταν καλή μαζί σου, σου έδινε καλό μισθό.
Να της δείξεις ότι μπορεί να βασίζεται σε σένα.
Σήκω και πήγαινε στη δουλειά.
Ωραία.
Αν χρειαστείς οτιδήποτε, βοήθεια...
ξέρεις πού να απευθυνθείς.
Πάω. Θα πω στη μάνα σου ότι θα κατεβείς.
Ποιος είναι; Είναι κανείς εδώ;
Όχι, κυρία Γκορμάν. Εγώ είμαι, ο Αλέξ.
Ήθελα να σας μιλήσω, να σας ζητήσω κάτι.
Δεν έχεις καθόλου έλεος; Καθόλου αξιοπρέπεια;
Πρέπει να δω τον Νταβίντ, πρέπει να δω το σώμα του.
Μία τελευταία φορά. Είναι σημαντικό για μένα.
Σου είχα εμπιστοσύνη.
Και δες πώς μας το ανταπέδωσες, σε μένα και τον Νταβίντ.
Σας παρακαλώ, θέλω να τον δω. Πρέπει να τον δω.
Κι εγώ τον αγαπούσα, ξέρετε.
Πώς τολμάς και μου λες τέτοιο πράγμα;
Θα ζούσε τώρα, αν δεν είχε φύγει να σε βρει.
Να με βρει; Πώς;
Μου τα είπε όλα. Μου έδειξε τι έσπασες.
Πήρε τη μηχανή για να πάει να σε βρει.
Δεν μπόρεσα να τον σταματήσω.
Ήξερα ότι ο Νταβίντ μου είχε ανάγκη από έναν φίλο.
Έναν πραγματικό φίλο. Τον άφησα ελεύθερο.
Και ιδού τα αποτελέσματα.
Πήγε να βρει τον πατέρα του.
Δεν θα τον ξαναδείς ποτέ! Μ' ακούς;
Ποτέ.
Μια φράση αντηχούσε ξεκάθαρα μέσα μου.
"Καλύτερα να πεθάνω, να πάω να βρω τον Νταβίντ."
Αλλά πώς; Να πάρω χάπια;
Να κόψω τον λαιμό μου;
Ή τους καρπούς μου;
Δηλητήριο;
Πνιγμός;
Να κρεμαστώ;
Να βρω ένα όπλο;
Διάβασα ότι τα μέλη μιας φυλής μπορούν να ξαπλώσουν...
και να πεθάνουν χάρη στη δύναμη της σκέψης τους.
Το προσπάθησα για μιάμιση ώρα στο κρεβάτι μου. Δεν πέτυχε.
Έπρεπε, λοιπόν, να δράσω.
Ο Λεφέβρ είχε δίκιο.
Ο μόνος τρόπος για να ξαναβρώ τον Νταβίντ...
ήταν να γράψω, να αφηγηθώ την ιστορία μας.
Και να τον ξαναφέρω στη ζωή μέσα από τις λέξεις.
Κατάφερα να πάρω αναβολή, αλλά είπα στον Αλεξί ότι χρειαζόμαστε το κείμενο.
- Σας μίλησε καθόλου γι' αυτό; - Ναι, και γράφει ασταμάτητα.
- Νομίζω ότι είναι θεραπευτικό. - Μπορώ να διαβάσω κάποιο αποσπάσματα;
Είναι επικίνδυνο, ίσως τον μπλοκάρει.
Δεν χρειάζεται να του πείτε ότι μου δείξατε μερικές σελίδες.
Υπάρχει το επαγγελματικό απόρρητο!
Και στον κώδικα δεοντολογίας των καθηγητών!
Δεν περιμένω να διαβάσω μυθιστόρημα. Πιέστε τον.
Περίεργο που το λέτε αυτό.
Σε κάποια αποσπάσματα, ένιωθα ότι γράφει μυθιστόρημα.
Φροντίστε μόνο να μη βγάζει τίποτα απ' τον νου του. Είναι εφικτό;
Είναι τρομερό. Δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω.
Πώς το έμαθες;
Τηλεφώνησα στο σπίτι του και μίλησα με τη μητέρα του.
- Είναι πολύ άσχημα. - Ναι. Δεν θέλει να με ξαναδεί.
Γιατί; Εσύ και ο Νταβίντ ήσαστε πολύ καλοί φίλοι.
Δεν ήμαστε μόνο φίλοι.
Τι πάει να πει αυτό στα γαλλικά;
Πάει να πει, παραπάνω από φίλοι;
- Με συγχωρείς, δεν το ήξερα. - Δεν είχες λόγο να το ξέρεις.
Έπρεπε να το είχα μαντέψει.
- Σε σοκάρει; - Όχι.
Απλώς ξαφνιάστηκα.
Επειδή το έκανε και με σένα.
- Το ξέρεις; - Τσακωθήκαμε γι' αυτό.
Συγγνώμη...
Να σου τα πω όλα, Κέιτ;
Ναι, θα το ήθελα πολύ.
Αν το είχα σκεφτεί νωρίτερα...
η Κέιτ θα ήταν το τελευταίο άτομο με το οποίο θα ήθελα να περάσω λίγο χρόνο.
Αλλά η αλήθεια ήταν πως μόνο στην Κέιτ μπορούσα να εξομολογηθώ...
τι είχε συμβεί ανάμεσα σε μένα και τον Νταβίντ.
Κι έτσι, της τα είπα όλα.
Κάποιες στιγμές, σκάσαμε στα γέλια.
Ήταν η πρώτη φορά που γελούσα σε 48 ώρες.
Πότε πότε, μου έκανε μια ερώτηση. Προς το τέλος, έβαλε τα κλάματα.
Απαλά, χωρίς λέξη...
χωρίς μια περίσσια κίνηση.
Υπάρχουν δυο-τρία πράγματα που δεν σου είπα ακόμα, Κέιτ.
Θέλω να τα μάθω όλα.
Ο Νταβίντ με είχε βάλει να ορκιστώ πως για όποιον πέθαινε πρώτος...
ο άλλος θα χόρευε πάνω στον τάφο του.
- Μα αυτό είναι παράξενο. - Το ξέρω.
Δεν θα το κάνεις;
Η υπόσχεση είναι υπόσχεση. Δεν έχω επιλογή.
- Ίσως μπορείς να με βοηθήσεις. - Να χορέψω;
- Όχι, αυτό θα το κάνω εγώ. - Τι να κάνω τότε;
Ίσως μοιάζει ακόμα πιο παράξενο, αλλά πρέπει να δω τη σορό του.
Ξέρω, είναι τρελό, αλλά πρέπει, για να βεβαιωθώ ότι είναι νεκρός.
Καημένε μου Αλέξ. Δεν ήταν απλώς μία περιπέτεια.
- Γεια. - Γεια.
- Γεια, Αλεξί. - Γεια σας, κε Λεφέβρ.
Λοιπόν, θα μου δώσετε κάτι να διαβάσω;
Ναι, το έχω προχωρήσει. Αλλά... είναι περίπλοκο.
- Ελπίζω να σας αρέσει. - Λοιπόν, για να δούμε.
- Έλα, βάλε αυτά. - Τι είναι;
- Όχι, με τίποτα. - Με το τζιν, θα μοιάζεις με αγόρι.
Πρέπει να δείξεις τα πόδια σου. Αλλιώς, θα σε ξυρίσουμε.
Απαίσιο να είσαι κορίτσι.
Οι άντρες προτιμούν το γυναικείο πόδια απαλά και άτριχα.
Αλλά μπορείς ακόμα να αλλάξεις γνώμη.
Υπάρχει πάντοτε μία μοιραία στιγμή που καταλαβαίνεις πως αν συνεχίσεις...
δεν θα μπορέσεις ποτέ πια να κάνεις πίσω.
Εκείνη τη μέρα το έμαθα εγώ. Χάρη στην Κέιτ.
Θα άρεσα στον Νταβίντ, πιστεύεις;
Δεν ξέρω. Εσύ τον ήξερες καλύτερα από εμένα.
Αλλά εγώ σε βρίσκω πολύ σέξι.
Ας παρκάρουμε εκεί.
- Μείνε εδώ, εντάξει; - Εντάξει.
Εντάξει, συμφώνησε, αλλά γρήγορα.
Είναι παράβαση του κανονισμού και μπορεί να απολυθεί.
- Πώς τα κατάφερες; - Αγγλική διαπραγμάτευση.
- Τον λένε Μπερνάρ. Κι εσένα, Συζάν. - Πλάκα κάνεις. Το μισώ αυτό το όνομα.
Είναι το όνομα της αδερφής μου, έλα. Συγκεντρώσου στον χαρακτήρα σου.
Είσαι μία δυστυχισμένη κοπέλα...
που θέλει να δει για τελευταίο φορά τη σορό του αγαπημένου της.
Η μητέρα του το απαγόρευσε, γιατί δεν ήθελε τη σχέση σας.
Δεν χρειάζεται να ντυθώ κορίτσι γι' αυτό!
Δεν νομίζω ότι αρέσουν στον φύλακα οι έρωτες ανάμεσα σε δύο αγόρια! Έλα!
Από εδώ, δεσποινίδες. Γρήγορα.
Πολύ άσχημο όλο αυτό.
Οι νεανικοί έρωτες μου ραγίζουν την καρδιά.
Δεν έχετε ξαναδεί τέτοιο μέρος;
- Όχι, κύριε. - Απαγορεύεται να σας βάλω μέσα.
Ναι, το ξέρουμε.
- Πολύ σιωπηλή η φίλη σου. - Η Συζάν είναι συντετριμμένη.
- Ήταν φρικτό αυτό που της συνέβη. - Το καταλαβαίνω.
Έχετε ξαναδεί πτώμα, μικρή μου Συζάν;
Θα το αντέξετε;
Δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από αυτό το κεφάλι...
που είναι ακουμπισμένο πάνω στο μεταλλικό φορείο.
Ένα πράγμα μόνο επιθυμώ. Να ανοίξουν τα μάτια του.
Να μιλήσει το στόμα του.
Να με χαϊδέψουν το χέρια του.
Να χτυπήσει η καρδιά του.
Και το κορμί του να ξαναγίνει αυτός, ο Νταβίντ.
Τρελαθήκατε;
- Αφήστε με! - Αλέξ!
Τι διάολο είναι αυτό το τραβεστί;
- Θεέ μου! - Τι;
Βάφεσαι τώρα;
Όχι, ένας φίλος ανεβάζει ένα θεατρικό.
Νόμιζα πως θα ήσουν σαν τον θείο Τζάκι.
- Τον θείο Τζάκι; - Ο πατέρας σου δεν θέλει να τον ακούει.
Ο θείος Τζάκι ντυνόταν γυναίκα;
Μην ανησυχείς, δεν θα πω τίποτα.
Πλύσου καλά πριν ο πατέρας σου...
Περίμενε, πού είναι τώρα ο θείος Τζάκι;
Γρήγορα, θα έρθει ο πατέρας σου.
- Αλεξί; - Τι;
- Είσαι καλά; - Ναι, καλά είμαι, μαμά.
Έγινε πραγματικά έτσι; Δεν υπερβάλατε σε κάποια γεγονότα;
Προσπάθησα να το αφηγηθώ όσο καλύτερα μπορούσα, λεπτομερώς.
Δυσκολεύτηκα να βρω κάποιες λέξεις, αλλά νομίζω ότι τα κατάφερα.
Ναι, πράγματι.
Παράξενο, αλλά απ' όταν άρχισα να γράφω...
νιώθω σαν να έχω γίνει κι εγώ ο ίδιος ένας χαρακτήρας.
- Και σας τρομάζει αυτό; - Όχι, μου κάνει καλό, νομίζω.
Με αναγκάζει να σκέφτομαι λιγότερο τον πόνο μου...
εστιάζω στην ιστορία, τους χαρακτήρες και τη γραφή.
Πρέπει να γράψετε το σημαντικό.
Το περιμένει η κοινωνική λειτουργός κι ο δικαστής.
Τη σκηνή του εγκλήματος, στο νεκροταφείο.
Ναι, το ξέρω, αλλά αυτό είναι το πιο δύσκολο.
Δέχεστε να δώσω μερικά αποσπάσματα στη δίδα Μαρτέν, για να την καθησυχάσω;
- Ότι δεν είμαι τρελός; - Ναι.
Όπως θέλετε.
- Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι; - Φυσικά.
- Ξέρατε καλά τον Νταβίντ; - Ναι.
Σας γοήτευσε κι εσάς;
Ναι. Αλλά ήταν μαθητής.
Κι εγώ ήμουν καθηγητής του.
Κυρία Γκορμάν; Συνειδητοποίησα ότι δεν έχω φωτογραφία του Νταβίντ.
Θα ήθελα να μου δώσετε μία, παρακαλώ.
Είστε εκεί;
- Γεια σας, κύριε. Είμαι ο Αλέξ. - Μην καλείτε. Θα πάρουμε την αστυνομία.
- Χρειάζομαι απλώς μία φωτογραφία... - Κλείστε! Φτάνει πια!
Τον βλέπω νεκρό στο μυαλό μου και θέλω να τον θυμάμαι ζωντανό...
Γαμώτο...
Ενώ τον Νταβίντ θα τον έθαβαν απ' τη μια μέρα στην άλλη...
ένιωθα πως πρέπει να μάθω τα πάντα για τις νεκρώσιμες εβραϊκές τελετές.
Η ετοιμασία της σορού, η αγρυπνία, η ταφή...
Ανακάλυψα πως το έθιμο είναι να περιμένουν ένα έτος μετά την ταφή...
για την τοποθέτηση της ταφικής στήλης.
Πώς θα αναγνωρίσω τον τάφο του;
- Μα τι κάνεις; - Θα βγω να περπατήσω λίγο.
Στις 2 το πρωί; Θα αρπάξεις κανένα κρύο.
Μην ανησυχείς, θα πάρω μπουφάν.
Δεν έπρεπε να είχαμε μετακομίσει.
Εκεί ήμασταν στον τόπο μας, όλα ήταν πιο εύκολα.
Τώρα είμαστε εδώ. Όλα καλά. Πήγαινε να κοιμηθείς.
- Να σου φτιάξω κάτι ζεστό να φας; - Δεν πεινάω, έχω ανάγκη να βγω.
Δεν μπορώ άλλο να είμαι συνέχεια στο κρεβάτι.
Μην απομακρυνθείς. Τέτοια ώρα, κυκλοφορεί κάθε καρυδιάς καρύδι.
Πήγαινε να ξαπλώσεις.
Μαμά;
Εσύ συμπαθούσες τον θείο Τζάκι;
Ναι.
Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτή η κρίση.
Είχα παλαβώσει.
Είχα παλαβώσει εντελώς.
Τι προσπαθούσα σκάβοντας;
Να πάω κοντά στον Νταβίντ; Δεν ξέρω.
Αλλά ακόμα δεν είχα χορέψει.
- Μπαμπά; - Ναι;
Θυμάσαι που είπες να ζητήσω βοήθεια αν χρειαστώ;
Θέλω να παραδώσεις αυτό το γράμμα. Θα το κάνεις;
- Σε ένα κορίτσι; - Είναι μια φίλη.
Θα πήγαινα να τη δω, αλλά χτύπησα το πόδι μου και προτιμώ να έρθει.
- Είναι όμορφη; - Είναι Αγγλίδα.
- Ξένη; - Η Αγγλία δεν είναι στη Γαλλία, μπαμπά.
- Είσαι εντάξει να έρθει; - Τη μάνα σου ρώτα.
- Ναι, αλλά θα της πας το γράμμα μου; - Αν σου κάνει καλό, ναι.
Ευχαριστώ, μπαμπά.
Ξανασκέφτομαι αυτή τη σκηνή και λέω πως μάλλον ήξερε ο πατέρας μου.
Είχε καταλάβει πως ο Νταβίντ ήταν κάτι παραπάνω από φίλος.
Μια μέρα, ίσως, θα μπορέσω να το συζητήσω με τον μπαμπά.
- Παραλίγο να μην έρθω. - Γιατί;
Με εγκατέλειψες μ' αυτόν τον φρικτό τύπο στο νεκροτομείο.
Ήμουν ημίγυμνος, έπρεπε να τρέξω.
- Σε έπιασε; - Όχι, τρέχω πολύ γρήγορα.
- Τότε; - Τίποτα, αλλά θα μπορούσε.
Με συγχωρείς... Ξέρεις, το μετάνιωσα που πήγα.
Σε συγχωρώ.
Ήσουν πολύ αστείος έτσι που έτρεχες χωρίς περούκα και με το σουτιέν.
- Θέλω να σου πω κάτι άλλο. - Τι πάλι;
Δεν κατάφερα να χορέψω πάνω στον τάφο του Νταβίντ.
Δεν πειράζει.
Κι όμως, πειράζει. Έκανα πάλι κρίση, Κέιτ.
- Έσκαψα τον τάφο του. - Τι; Είσαι τελείως τρελός!
Το ξέρω. Δεν ξέρω τι μ' έπιασε. Ήταν χειρότερα απ' ό,τι στο νεκροτομείο.
- Προσπαθούσα να τον χτυπήσω... - Να τον χτυπήσεις;
Ναι, και να τον φτάσω. Ήμουν θυμωμένος μαζί του και πολύ λυπημένος.
Ανάμικτα συναισθήματα.
- Καταλαβαίνεις κάτι εσύ; - Όχι... Και ναι.
Δεν ξέρω.
Ίσως επειδή νιώθεις ένοχος για τον θάνατό του.
Η κυρία Γκρέι θα αναρωτιέται τι κάνω. Πρέπει να φύγω.
Στάσου, μη φύγεις. Έχω ανάγκη να σου μιλήσω. Μου κάνεις καλό.
Σε παρακαλώ.
Ξέρεις, όταν λες την αλήθεια σε έναν φίλο...
σου θυμώνει για όλη σου τη ζωή.
Δοκίμασέ με.
Θέλεις πραγματικά να μάθεις τι πιστεύω;
Πιστεύω πως από την αρχή, δεν αγαπούσες τον Νταβίντ.
Αλλά την ιδέα που έπλασες για εκείνον.
Η αλήθεια είναι ότι αγάπησες ένα πρόσωπο και ένα σώμα...
στα οποία έβαλες το πρόσωπο που εσύ ήθελες.
- Τον φίλο των ονείρων σου. - Δεν υπήρχε πραγματικά, πιστεύεις;
- Ίσως. - Βλακείες, ο Νταβίντ υπήρξε.
Ήμουν μαζί του, κοιμήθηκα μαζί του. Όπως κι εσύ. Ξέρεις ότι υπήρξε.
Ναι, υπήρξε κάποιος, αλλά όχι αυτός που νομίζαμε.
Πιστεύεις ότι επινοούμε τα πρόσωπα που αγαπάμε; Βλακεία.
Πρέπει να φύγω.
Ξέρεις, εσύ μου ζήτησες να σου πω τι πιστεύω.
Κανένα πρόβλημα.
Πάντως, σ' ευχαριστώ που με βοήθησες για το νεκροτομείο. Πραγματικά.
Τι να τον κάνεις έναν φίλο αν δεν μπορεί να σε βάλει στο νεκροτομείο;
Δεν κατάλαβα.
Αφήστε με!
Έτσι, λοιπόν, στις 2 Σεπτεμβρίου 1985...
δύο αστυνομικοί συνέλαβαν ένα ανισόρροπο 16χρονο αγόρι.
Ούτε που μ' ένοιαζε.
Είχα κρατήσει την υπόσχεσή μου.
Ο κος Αλεξί Ρομπέν, παρακαλώ.
Βρίσκεστε εδώ επειδή προκαλέσατε φθορές στον τάφο του φίλου σας...
του Νταβίντ Γκορμάν, ο οποίος απεβίωσε σε ατύχημα με μοτοσικλέτα...
έπειτα από τσακωμό για μία κοπέλα που φλερτάρατε και οι δύο.
Εξηγήσατε και δικαιολογήσατε τη συμπεριφορά σας...
αναφέροντας μία συμφωνία που είχατε κάνει με τον εκλιπόντα.
Όμως, η σύληση τάφου, κε Ρομπέν, απαγορεύεται...
και τιμωρείται από τον νόμο.
Το δικαστήριο σάς καταδικάζει...
σε κοινωνική εργασία διάρκειας 140 ωρών...
...και σας συμβουλεύει να ξεκινήσετε ψυχολογική θεραπεία.
- Καταλάβατε; - Μάλιστα, κύριε Πρόεδρε.
Λύεται η συνεδρίασις.
Συγγνώμη.
Γεια.
- Γνωριζόμαστε; - Δεν νομίζω.
Ναι, σε αναγνώρισα. Το καλοκαίρι, σε έσυρα στην παραλία μ' έναν φίλο.
- Ήσουν τελείως λιώμα. - Πιθανόν, δεν θυμάμαι.
Ο φίλος μου ο Νταβίντ σε φρόντισε.
- Κουρεύτηκες, ε; - Ναι, είχα βαρεθεί τα μαλλιά μου.
- Κουρεύτηκες, ε; - Ναι, είχα βαρεθεί το μαλλιά μου.
Άρεσαν στην κοπελιά μου, αλλά με παράτησε.
- Σκατά. - Πάει, πέρασε τώρα.
- Εδώ δουλεύεις; - Έξι μήνες, μετά το σχολείο.
- Εσύ; - Πιάνω δουλειά σε μία βδομάδα.
Με τον γέρο που επισκευάζει σκάφη, στην είσοδο του λιμανιού.
Ωραία.
- Τι κάνεις τώρα; - Τίποτα το ιδιαίτερο. Καπνίζω.
Πάμε βόλτα με ένα σκάφος;
- Ξέρω ένα ωραίο σκαφάκι, το Καλυψώ. - Γιατί όχι; Δικό σου είναι;
Τώρα, ναι. Χρειάζεται, βέβαια, μερικές επισκευές.
Είμαι ο άνθρωπός σου, λοιπόν.
Πάμε;
Δεν θέλω να νομίζετε ότι αυτό είναι το τέλος της ιστορίας μου.
Ούτε εγώ ο ίδιος δεν ξέρω το τέλος.
Ίσως είναι μόνο η αρχή.
Σας αφηγήθηκα το καλοκαίρι του '85 με τον Νταβίντ...
τον φίλο των ονείρων μου...
για να καταλάβετε πώς έγινα αυτός που είμαι.
Ή πάλι ίσως ποιος δεν είμαι πια.
Γιατί το μόνο πράγμα που έχει σημασία...
είναι να καταφέρεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο...
να ξεφύγεις από την ιστορία σου.
OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
Απόδοση Διαλόγων Μελισσάνθη Γιαννούση