OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
ΠΑΡΙΣΙ, 1927
- Κύριε διευθυντά; - Ναι, να περάσει.
- Κύριε... - Καθίστε, κυρία... Μπορέλ;
Ναι, κύριε διευθυντά.
Κατοικείτε στην περιφέρεια του Λίγηρα;
Εμείς τη λέμε Σολόν.
Σας ευχαριστώ που κάνατε το ταξίδι ως εδώ.
Δεν ήρθα μόνο για αυτό. Έπρεπε να δω και τον αδερφό μου.
Ήθελα να σας δω, γιατί όπως ξέρετε...
το κράτος έχει αναλάβει τη φροντίδα των ορφανών του πολέμου...
αλλά όχι για πολύ.
Κάποια στιγμή πρέπει να τα δώσουμε σε ανάδοχες οικογένειες.
Ναι, κύριε διευθυντά.
Είναι καλό αν υπάρχει ήδη μια σχέση με το καινούργιο τους σπίτι.
Στον φάκελο του μικρού Πολ Καραντέκ...
δεν βρήκα πολλά πράγματα, εκτός απ' το όνομά σας.
Να υποθέσω ότι γνωρίζατε τον πατέρα;
Όχι τον πατέρα.
Τη μητέρα.
Και πώς γνωριζόσαστε, αν δεν γίνομαι αδιάκριτος;
Ήταν από εκεί που είμαι κι εγώ, από το χωριό μου.
Και το παιδί; Το έχετε γνωρίσει;
Όχι, δεν το έχω δει ποτέ.
Η καημένη η μητέρα του πέθανε στη γέννα.
Λοιπόν, ας μην στριφογυρίζω γύρω απ'το θέμα.
Θα θέλατε να πάρετε το αγόρι στο σπίτι σας;
Θέλετε να πείτε να το υιοθετήσω;
Όχι, ας μη βιαστούμε. Πρέπει πρώτα να δούμε αν θα τα πάτε καλά.
Κύριε διευθυντά, αυτό... Δεν γίνεται.
Γιατί; Έχετε φιλοξενήσει πολλά παιδιά.
Ναι, αλλά...
Αυτό το παιδί... Δεν γίνεται. Δεν μπορώ να το πάρω.
Εντάξει... Δεν επιμένω.
Όμως, εφόσον είστε εδώ, θα θέλατε να τον δείτε;
Αρκετά εσείς οι δύο. Σταματήστε!
Σταμάτα τις βλακείες! Ο διευθυντής.
- Φώναξε τον Καραντέκ. - Μάλιστα, κύριε.
Καραντέκ!
Κοίτα, έχει έρθει μια μαμά να σε δει.
Έλα, Καραντέκ. Μην είσαι κότα.
Έλα, φτάνει! Έλα εδώ.
Καραντέκ, θες να περάσεις τη νύχτα στην απομόνωση;
Κι η κυρία που ήθελε να σε γνωρίσει τι θα σκεφτεί τώρα για σένα;
Σκασίλα μου!
Πήγαινε να ξαπλώσεις πάλι.
Δεν φταίνε τα παιδιά.
Αλλά είναι κλεισμένα εδώ μέσα, πώς ν' ανοίξει το μυαλό τους;
Γι' αυτό είναι σημαντικό να τα δώσουμε σε οικογένειες.
- Θέλεις σοκολάτα; - Όχι, ευχαριστώ.
- Δεν θέλεις να μιλήσεις; - Όχι.
- Ορίστε; - Όχι, κυρία. Δεν θέλω να μιλήσω.
Σε παρακαλώ, μη με λες κυρία.
Είμαι η Σελεστίν. Η μαμά Σελεστίν.
Δεν φωνάζω καμία μαμά.
Θα είναι μαζί μου για τις διακοπές.
Είναι ο γιος του ανιψιού της ξαδέρφης μου.
Έχουν μαζευτεί δουλειές στην έπαυλη. Πρέπει να βάλεις γρήγορα μια τάξη.
Η λάμπα στο μπλε δωμάτιο έσπασε. Λυπάμαι.
Μην ανησυχείτε, δεσποινίς. Θα το φροντίσω εγώ.
Μην αγγίξει κανείς τίποτα! Φεύγουμε, μας περιμένουν στο Παρίσι απόψε.
Δεν είναι αυτός ο κόμης. Είναι ο γιος του, ο εγωιστής γιος του.
Γιατί είπατε ότι είμαι ο γιος του ανιψιού της...
Της ξαδέρφης μου. Δεν έχω δικαίωμα να φιλοξενώ τον οποιονδήποτε.
Ψέμα, λοιπόν!
Και θα πρέπει να το επαναλάβεις αν σε ρωτήσουν, εντάξει;
Και σταμάτα με τον πληθυντικό! Εγώ δεν είμαι κόμισσα!
Να το σπίτι μας.
Πάω να αλλάξω.
Δεν θα σε φάει. Μάλλον το αντίθετο θα γίνει.
Πώς το λένε;
Το λένε... Ζανό.
Η αλεπού που μας έτρωγε τις κότες.
Α, ωραία. Την έπιασες.
Αυτός είναι ο πιτσιρίκας;
Ο πιτσιρικάς λέγεται Πολ.
Ο άντρας μου, ο Μπορέλ.
Στο κάτεργο είμαστε;
- Τι είναι; - Κουνέλι.
Δεν το αναγνώρισες; Ο Ζανό είναι.
Αυτό είναι αηδιαστικό!
Θα σου εξηγήσω.
Πολ!
Αυτό ήταν το δωμάτιο όλων των παιδιών μου.
- Των παιδιών σας; - Σταμάτα με τον πληθυντικό!
Δεν ήταν στ' αλήθεια δικά μου. Ο Θεός δεν θέλησε να γίνω μαμά.
Έτσι, άρχισα να φροντίζω τα παιδιά των άλλων.
Κι εκείνα με έβγαλαν "μαμά Σελεστίν".
- Ήταν ορφανά; - Όχι.
Ξέρεις, καμιά φορά οι οικογένειες δεν μπορούν να τα φροντίσουν.
Μπορούσαν να τα δώσουν στην Πρόνοια.
Εκεί πάνε τα εγκαταλειμμένα παιδιά.
Αυτά που δεν έχουν οικογένεια.
Δεν είναι ντροπή να είσαι ορφανός, ξέρεις.
Κι ο μπαμπάς σου ήταν απ' τα παιδιά της Πρόνοιας.
Δεν το ήξερες;
Εσείς πώς το ξέρετε;
Κάποιος μου το είπε.
- Σελεστίν! - Έρχομαι!
Κοιμάται με τις κότες.
Με τις κότες;
Ξάπλωσε!
Αυτό το λέμε όταν κάποιος κοιμάται νωρίς.
Όταν δεν πάει για την περιπολία του στο δάσος.
Τη νύχτα;
Συμβαίνουν παράξενα πράγματα στο δάσος, ξέρεις.
Έλα, κοιμήσου.
Όνειρα γλυκά.
Θα κλειδώσετε την πόρτα;
Προσπάθησε: Θα κλειδώσεις την πόρτα;
- Θα την κλειδώσεις; - Γιατί να το κάνω αυτό;
Μπορεί να το σκάσω.
Για να το σκάσεις, πρέπει να είσαι φυλακισμένος. Κι εδώ δεν είσαι.
Κι έπειτα, νύχτα μες στο δάσος... Θα γυρνούσες τρέχοντας.
Όνειρα γλυκά.
Ελάτε.
Φύγετε, παιδιά!
Ελάτε! Θα μείνετε φυλακισμένα;
Είστε πραγματικά ηλίθια.
Κουβεντιάζεις με τα κουνέλια τώρα; Κλείσε τα κλουβιά.
Καλύτερα να με βοηθήσεις να ταΐσω τα σκυλιά.
Δεν μου αρέσουν και πολύ τα σκυλιά.
Φοβάσαι μη σε δαγκώσουν; Δεν έπρεπε να έρθεις στη Σολόν.
- Δεν το ήθελα, με ανάγκασαν. - Τώρα είσαι εδώ, θα δουλέψεις.
- Μπορείτε να συλλαμβάνετε ανθρώπους; - Ναι.
Είμαι θηροφύλακας. Σαν χωροφύλακας για το δάσος.
- Έχει κλέφτες στο δάσος; - Και βέβαια. Λαθραίοι.
- Λαθραίοι; - Λαθροκυνηγοί.
Παράσιτα. Κλέβουν θηράματα, ψαριές, μανιτάρια, ξύλα... Τα πάντα.
Εδώ έχουμε τον Τοτός, τον χειρότερο απ' όλους.
- Τι έκανε; - Ρώτα καλύτερα τι δεν έκανε.
Δεν θα τη γλιτώσει! Θα τον πιάσω στα πράσα και θα τον στείλω φυλακή.
Στα κάτεργα καλύτερα!
Πίσω, μαζευτείτε!
Μαζευτείτε! Σαΐνι!
Σαΐνι!
Έλα, μπες μέσα. Δεν θα σε φάνε, δεν είσαι θήραμα.
Έλα.
Είσαι άγαρμπος, βγες έξω!
Έλα, βιάσου. Πρέπει να πάω για δουλειά στην έπαυλη.
- Θα έρθω μαζί σας; - Όχι!
Στον κόμη δεν αρέσουν τα παιδιά.
Αν τον δεις να έρχεται προς τα εδώ, φύγε τρέχοντας.
- Και τι θα κάνω μόνος μου; - Ό,τι θες.
Αρκεί να μην κάνεις βλακείες.
- Μπορώ να πάω βόλτα; - Φυσικά.
- Ποιος είναι ο Τοτός; - Ποιος σου μίλησε γι' αυτόν;
Ο άντρας σου, ο Μπορέλ... Θέλει να τον στείλει στα κάτεργα.
Αυτοί οι δύο! Είναι σαν τον σκύλο με τη γάτα.
Δεν είναι κακός ο Τοτός, απλά είναι... Πώς να το πω;
Ελεύθερος. Αληθινά ελεύθερος, όμως.
Το εντελώς αντίθετο απ' τον Μπορέλ που πηγαίνει μονοκόμματα.
- Μάλλον ο Τοτός είναι λαθροκυνηγός. - Εδώ, όλοι είναι λιγάκι.
Το ανεχόμαστε. Η γη είναι φτωχή, βελτιώνουμε την καθημερινότητα μας.
Θα σου εξηγήσω πόσο ελεύθερος είναι ο Τοτός.
Βλέπεις εκείνο εκεί το σπίτι;
- Δεν υπάρχει σπίτι. - Υπάρχει εκείνη η βάρκα στα δέντρα.
Τη βλέπεις;
- Εκεί. - Ναι.
Το κάλεσμα της άγριας φύσης
Αγόρι! Αγόρι!
- Πρέπει να τον πιάσουμε. - Εγώ δεν ξέρω κολύμπι.
Το ρεύμα θα... Θα πιαστεί στα κλαδιά.
Όχι, Αγόρι! Όχι, Θεέ μου!
Έλα...
Πιάσε!
Έλα, εμπρός...
Έλα, κορίτσι μου...
Κορίτσι μου...
Πού έμαθες κολύμπι;
Στο ορφανοτροφείο, όσοι δεν πηγαίναμε στο κατηχητικό...
πηγαίναμε στην πισίνα.
Γιατί φωνάζετε τη σκυλίτσα σας Αγόρι;
- Θέλω πολύ να μάθω να ψαρεύω. - Έχω άλλα πράγματα να κάνω.
Κι αν σας μάθαινα κι εγώ κάτι; Κολύμπι, για παράδειγμα.
Λοιπόν, άκου. Πολύ καλό που έσωσες το Αγόρι...
αλλά δεν θέλω πιτσιρίκια στα πόδια μου, κυρίως έναν Παριζιάνο.
Φύγε τώρα!
Έλα, Αγόρι.
- Πού πας; - Θα στήσω καρτέρι στις βελανιδιές.
Με τον βόρειο άνεμο, οι φασιανοί κουρνιάζουν στις συστάδες.
Αλλά δεν είμαι ο μόνος που το ξέρει.
Έχει πανσέληνο. Ο πονηρός θα το εκμεταλλευτεί.
Και τότε...
Θα τον πιάσω στα πράσα και θα βρεθεί στη φυλακή ο Τοτός.
Γιατί το κάνεις αυτό;
- Για να στεγνώσει. - Μέσα στη νύχτα;
Λοιπόν...
Κοίτα. Σου βρήκα ρούχα.
Να μην κυκλοφορείς κακοντυμένος.
Ορίστε!
Πήγε καλά;
Φαίνεται σαν να μην πήγε...
Δεν θα τη γλιτώσει...
Απίστευτο πού πας και μπλέκεις για μερικά κουνέλια!
Μερικά κουνέλια;
Φάε την τάρτα σου εσύ.
Πάλι εσύ! Άδειασέ μου τη γωνιά!
Σε στέλνει ο Μπορέλ για να με κατασκοπεύεις;
Όχι, τ' ορκίζομαι.
Δεν κάνει να ορκίζεσαι, δεν το ξέρεις; Φύγε!
- Θέλω να έρθω μαζί σας. - Εγώ δεν θέλω.
Αγόρι!
Ο Μπορέλ πέρασε τη νύχτα έξω και παραφυλούσε να σας πιάσει.
Εγώ ξέρω πού ήσαστε και με ποια.
Αν δεν με πάρετε μαζί...
Άκου, καθαρματάκι.
Αν με τσακώσουν, προτιμώ να κόψω τον λαιμό απ' το να πάω πάλι φυλακή.
- Κι εγώ φυλακή ήμουν. - Ωραίο αστείο!
Λέγεται ορφανοτροφείο.
Να μην ακούσω κιχ!
Μπράβο, Αγόρι μου! Έλα.
- Αυτό κάνουν οι λαθροκυνηγοί; - Οι λαθροκυνηγοί... Τι λες;
Σε ποιον ανήκει αυτό το θήραμα;
Σήμερα είναι σ' αυτό το χωράφι, αύριο σε άλλο.
Τι είναι;
- Δεν είπα να κάνεις ησυχία; - Ναι, αλλά...
Βλέπεις πώς ανοίγω τα δάχτυλά μου;
Έτσι βρίσκεις το βάρος του ζώου.
Δέκα κιλά για κάθε εκατοστό. Λοιπόν, τι έχουμε εδώ;
Δώδεκα εκατοστά.
Είναι αρσενικό, 3-4 χρονών και 120 κιλά.
- Αρσενικό τι; - Γουρούνι.
Αγριογούρουνο, όπως λένε τα παιδιά της πόλης σαν εσένα.
Πώς ξέρετε ότι είναι αρσενικό;
Κοίτα.
- Ευχαριστώ. - Μην κουνηθείς ούτε χιλιοστό.
Μην κουνηθείς.
Ο φαρμακοποιός θα δώσει πέντε φράγκα για αυτό.
Θα βρέξω το λαρύγγι μου. Δώσε μου τον σάκο.
Ναι...
Έλα γρήγορα. Βιάσου!
Τοτός! Φανερώσου! Ξέρω ότι είσαι εδώ!
Τι συμβαίνει, Μπορέλ; Κάνετε φοβερό σαματά.
Κι εγώ που ήλπιζα να δω κανένα ελάφι.
Ο Τοτός, κόμη. Μία παγίδα του. Πρέπει να του κάνετε μήνυση.
Για κάτι τέτοιο χρειάζονται αποδείξεις.
Ποιος μας λέει ότι το έκανε ο Τοτός σας;
Κι είναι πολλά τα κουνέλια. Κάποιος πρέπει ν' ασχοληθεί.
Αν θέλετε να περιορίσετε τα κουνέλια, γιατί δεν βάζετε συρματόπλεγμα;
Όχι, ποτέ!
Ούτε τοίχο ούτε συρματόπλεγμα. Το δάσος δεν είναι φυλακή.
Και μη φωνάζετε σαν λυσσασμένος μέσα στο δάσος μου!
Έλα.
Συνέχισε να πατάς στα ξερά και πρόσεχε να μην αφήνεις ίχνη.
Αγόρι, έλα.
Κόλπο για να ξεγελάς τους χαζούς.
Κατάλαβες;
Αν αμολήσει τα σκυλιά να μας βρουν, την πατήσαμε, ε;
Όχι, βέβαια! Έχουν απορροφηθεί απ'το ελάφι.
- Ροφηθεί; - Απορροφηθεί.
Μόνο τη δική του μυρωδιά έχουν τώρα στη μύτη τους.
Το ελάφι, το ελάφι! Πάμε!
Ο Μπορέλ απορροφήθηκε απ' τη δική σας μυρωδιά.
Σωστό αυτό. Πρέπει να τον ξεγελάσουμε!
Λισιέν, φασιανός είναι το πουλερικό;
Και βέβαια είναι φασιανός.
Όμως, το κυνήγι δεν έχει αρχίσει ακόμη.
Κινδυνεύεις να φας πρόστιμο για κλεπταποδοχή.
Καθόλου. Είναι από τη φάρμα του ξαδέρφου μου, καλοαναθρεμμένος.
Για καλοαναθρεμμένος είναι σκληρός σαν μολύβι.
Γεια σας, κύριοι.
- Τον κρατάμε στο χέρι. - Ποιον;
Τον Τοτός βέβαια! Βρήκα δυο απ' τις παγίδες του.
Χώρια τα ίχνη που θα μας οδηγήσουν σ'αυτόν.
- Πάντα έτσι λες και μετά... - Όχι, όχι!
Με τόσο υγρό έδαφος είναι αδύνατο να χαθούν τα ίχνη του.
Τον κρατάμε στο χέρι!
Δεν καταλαβαίνω.
Προς ποια κατεύθυνση πάει;
Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, αν δεν τον πιάσουμε επ' αυτοφώρω.
Επ' αυτοφώρω.
- Επ' αυτοφώρω; - Ναι.
Εδώ, εδώ...
- Το σκότωσαν κυνηγοί; - Όχι. Τα ξύλα πέφτουν κάθε χειμώνα.
Ξύλα λέμε τα κέρατα των ελαφιών. Και την άνοιξη ξαναβγαίνουν.
- Ωραίο κλαδοκέρατο αυτό, ε; - Τι;
Πρώτο κέρατο, κλαδοκέρατο, τρίτο τμήμα και δύο διακλαδώσεις.
Είναι επτά ετών.
Ο Ντεντέ με το καροτσάκι του.
Τι ακούς τώρα;
Πουλιά.
Όχι πουλιά, που να πάρει! Ένα πουλί: κουφαηδόνι.
- Και τώρα; - Τώρα δεν ακούω τίποτα.
Ναι, είναι λογικό.
Το κουφαηδόνι το λένε φρουρό του δάσους.
Αυτό δίνει σήμα, όταν υπάρχει κίνδυνος.
Μπράβο.
Άφησέ το.
Το καημένο το ζώο...
Έτσι είναι η ζωή.
- Η ζωή δεν είναι ο θάνατος. - Αυτό ακριβώς είναι.
Για να ζήσει η αλεπού, πρέπει να πεθάνει ο φασιανός.
Και για να ζήσει ο φασιανός, πρέπει να πεθάνουν τα έντομα.
Για να ζήσουν τα έντομα, πρέπει να πεθάνουν τα φυτά.
Έτσι είναι η φύση. Ζωή, θάνατος, ζωή...
Το καροτσάκι μου...
Θεέ μου!
Θα πούμε ότι τις ποταμοκαραβίδες στις έδωσε ένας ψαράς.
- Γιατί; - Δεν είναι χαζός ο Μπορέλ.
Ξέρει ότι δεν θα μπορούσες να τις βρεις μόνος σου.
Σε αφήνω να πηγαίνεις στο δάσος, επειδή ξέρω με ποιον είσαι.
Αλλά θα είναι το μικρό μας μυστικό.
Γιατί αν το μάθει ο Μπορέλ, δεν θα μπορείς να ξαναπάς.
Θα σε στεναχωρούσε αυτό; Τον αγαπάς τον Τοτός;
Κι εσύ τον αγαπάς.
Εκτός απ'τον Μπορέλ, όλοι εδώ αγαπούν τον Τοτός.
Αλλά εσύ περισσότερο απ' τους άλλους;
Με ζάλισες με τις ερωτήσεις σου.
Ποιος είναι αυτός πάνω απ' τον Μπορέλ;
Ο μικρός μου αδερφός, ο Γκερί. Τη μέρα που έφυγε για το μέτωπο.
- Επέστρεψε; - Ναι, δόξα τω Θεώ.
Ο πατέρας μου δεν επέστρεψε.
Πού πάει κανείς όταν πεθαίνει;
Στον ουρανό, βέβαια.
Τότε γιατί θάβουμε τους νεκρούς στη γη;
Γιατί χρειάζονται ένα σπίτι, όπως κι οι ζωντανοί.
Ο τάφος είναι το σπίτι των νεκρών. Με το όνομά τους χαραγμένο πάνω.
Κι εμείς πάμε εκεί να προσευχηθούμε και να τους σκεφτούμε.
Ο πατέρας μου είναι σε στρατιωτικό νεκροταφείο.
Δεν πήγα ποτέ να τον δω.
Και δεν ξέρω πού είναι ο τάφος της μητέρας μου.
Τι κάνεις εδώ; Ποιος είσαι;
Απάντησε!
Να πεις ευχαριστώ στον άντρα σου για τον λαγό.
- Δεν μου τον έφερε ο Μπορέλ. - Όχι;
- Πήγε για κυνήγι; - Κι όποιος πάει για κυνήγι...
Ποιο είναι το αγόρι που έπιασα να τριγυρνά εδώ;
Ήρθε απ' το Παρίσι για διακοπές. Δεν θα σας ενοχλήσει, κύριε.
- Δεν έχει όνομα; - Πολ.
Πολ Λακασάν. Είναι ο γιος του ανιψιού της ξαδέρφης μου.
Καλώς.
Πού είναι αυτό το παιδί;
Από πού γυρνάς τέτοια ώρα;
Ο πατέρας σου δεν σου έμαθε τρόπους;
Ο πατέρας μου πέθανε στον πόλεμο, γι' αυτό άσε με ήσυχο.
- Τι είπες; - Σταματήστε κι οι δύο! Σταμάτα!
Άφησέ τον!
Σε προειδοποίησα. Να πηγαίνεις όπου θες, αλλά όχι στην έπαυλη.
Πήγαινε στο δωμάτιό σου να μάθεις να υπακούς.
Αν δεν του αρέσει, ας γυρίσει στο Παρίσι.
- Ο πατέρας του πέθανε στον πόλεμο; - Ναι, ο καημένος.
Δεν μου είχες πει ότι δεν είχε στρατευτεί ο Λακασάν;
Α, ναι;
Όχι! Τον μπερδεύεις με τον ξάδερφο του ανιψιού μου.
Αυτός είναι...
Ο μικρός του ανιψιού της ξαδέρφης μου.
Δεν είναι... Τέλος πάντων.
- Ποιος σας τα έμαθε; - Ποια;
Το ψάρεμα, τα φυτά, τα ζώα, όλα...
Τα έμαθα μόνος μου, παρατηρώντας τα.
Όταν ήμουν στην ηλικία σου, ήμαστε 10 άτομα στο σπίτι.
Ο πατέρας μου είπε: Είστε πολλά στόματα, σε στέλνω για αγελαδάρη.
Καουμπόης... Στην Αμερική τους λένε καουμπόηδες.
Εγώ το λέω έτσι.
Μάζεψα τα μπογαλάκια μου και...
Ήταν κτηνοτροφική φάρμα και φρόντιζα το κοπάδι.
Τη μέρα ήμουν στο λιβάδι...
και το βράδυ ήμουν στον στάβλο.
Κοιμόμουν στα άχυρα.
Ελεύθερος. Χωρίς κανέναν να με πρήζει.
Οι γονείς σας δεν στενοχωριόνταν που δεν σας έβλεπαν;
Πώς! Γύρισα σπίτι μετά από έναν χρόνο.
Ο πατέρας και η μητέρα δεν μου είπαν ούτε γεια.
Κι εγώ τότε είπα: "Χαιρετώ τη συντροφιά".
Και γύρισα στην περιπέτεια.
Κι όπως βλέπεις... Παρέμεινα μαζί της.
- Δηλαδή δεν είχατε γονείς; - Ουσιαστικά όχι.
Μοιάζουμε, λοιπόν.
Δεν είναι κάτι που σε εμποδίζει να προχωρήσεις, θα δεις.
Ο άρχοντας του Λίγηρα! Ο εκπληκτικός σολομός, βλέπεις;
Ναι.
Θα τον ψαρέψουμε;
Θα προσπαθήσουμε, γιατί για να το πιάσουμε εκεί που είναι...
Θα του επιτεθούμε απ' όσο πιο μακριά γίνεται.
Εσύ μείνε εδώ να μου κάνεις νόημα.
Βασίζομαι πάνω σου.
Δεν πρέπει να ξεγλιστρήσει.
Τσίμπησε!
Έλα.
Έλα!
Διάολε! Έχει αγκιστρωθεί μόνο απ' την άκρη του στόματος.
Από την πάνω μεριά μάλιστα.
Πρόσεχε, δεν έχουμε άλλη ευκαιρία. Κοίτα πώς χτυπιέται το άτιμο.
Να πάρει!
Ορίστε!
Σε χρίζω ιππότη στο τάγμα του ψαρέματος με μύγα.
Ορίστε και η τελευταία πινελιά! Σάλτσα από λιωμένο βούτυρο.
Περίμενε.
Ορίστε... Και δενδρολίβανο.
Η Σελεστίν λέει πάντα μια προσευχή πριν φάμε.
- Δεν είσαι κανένας θρησκόληπτος, ε; - Τι είναι αυτό;
Σαν τα παιδιά της χορωδίας που πίνουν το κρασί της μετάληψης.
Στο ορφανοτροφείο, δεν πήγαινα στη λειτουργεία.
Καλά έκανες.
Κι εμείς προτιμάμε αυτό το κρασί απ' το δικό τους.
- Κατάλαβες; - Ναι.
- Θα έρθει εδώ η Σελεστίν; - Όχι. Γιατί;
Δεν ξέρω, είδα το πανί.
- Ποιο πανί; - Που απλώνει έξω απ'το παράθυρό της.
Μα χρειάζομαι ένα σινιάλο, αλλιώς θα με τσακώσει ο Μπορέλ.
Και πρόσεχε, τσιμουδιά σε κανέναν!
Ναι.
Και;
Αν ο Μπορέλ είναι στο δάσος, εγώ δεν πάω να στήσω τις παγίδες μου.
Πηγαίνετε αλλού όμως.
Λοιπόν, πώς σου φαίνεται ο σολομός α λα Τοτός;
Πολύ καλός.
Αυτοί μας έλειπαν τώρα...
- Είναι τσίρκο; - Όχι, θα στήσουν παζάρι.
Αναρωτιέμαι γιατί ο κόμης ανέχεται αυτούς τους χασομέρηδες.
Αρπάζουν, κλέβουν, σουφρώνουν ό,τι βρουν.
Τα μανιτάρια, τα θηράματα, τα ψάρια...
Όπως οι λαθροκυνηγοί, δηλαδή;
Πιάσε το μπουκάλι.
Το πήρα με τα λεφτά από την οχιά που βρήκαμε, θυμάσαι;
Θα σου βάλω ένα ποτηράκι.
Είναι καλό, δεν είναι ξίδι όπως της εκκλησίας.
Μικρέ, τώρα που ήπιαμε μαζί πρέπει να μου μιλάς στον ενικό.
Πώς το έπαθες αυτό;
Έπεσα κάτω.
Ευλόγησέ μας, Κύριε...
Ευλόγησε το φαγητό μας κι αυτούς που το ετοίμασαν. Αμήν.
Λίγο σεβασμό προς τη θρησκεία.
Δεν είμαι θρησκόληπτος εγώ.
- Θα του χώσω καμία! - Ελάτε! Σταματήστε τους καβγάδες.
Κοιτάξτε καλύτερα τι σας μαγείρεψα. Συκωτάκι ραγού και χοιρινά ποδαράκια.
- Δεν ξέχασες τα αυτιά, ε; - Ορίστε το αυτί σου, κύριε Μπορέλ.
Θέλεις; Όχι; Χάνεις, είναι το καλύτερο.
Τι μυγιάγγιχτος που είναι!
Θα πάρω τούρνα.
Ο μπαμπάς μου θα πάρει δύο κοτόπουλα, πάω να τον φέρω.
Ένα άλλο.
Αυτό.
Ωραίες σκούπες από χόρτα. Δύο στην τιμή της μίας.
Γρήγορα.
Θα σε πληρώσω αργότερα.
Κυρία Μπορέλ, μια σκούπα;
- Να τη βάλεις εκεί που ξέρεις. - Σε μένα μιλάς έτσι;
Ναι, σε σένα. Μπεκρή! Κρασοκανάτα!
Δεν σου εμπιστεύτηκα τον μικρό για να πίνετε παρέα.
- Είμαι υπεύθυνη γι' αυτόν. - Ποιος είναι; Από πού είναι;
Σου είπα, είναι ο γιος του ανιψιού...
Όχι! Δεν πιάνουν αυτά σε μένα.
Τοτός; Κάνεις έντιμο εμπόριο;
Στις υπηρεσίες σας, κύριοι. Μια σκούπα για την κυρία σας;
Όχι;
- Δεν ξέρω τι να του πω του μικρού. - Δεν είναι δική σου υπόθεση.
Δεν είναι δική μου υπόθεση! Εύκολο να το λες!
Για να μάθεις να με κατασκοπεύεις. Έλα, Τίτο, άφησέ τον.
- Πώς σε λένε; - Πολ. Εσένα;
Μπέλα.
Ήρθες σε καλή στιγμή. Θα χορέψουμε για τον κόμη. Έλα.
- Τι κάνεις; - Καλά.
- Χαίρομαι που σε βλέπω. - Κι εγώ, Ζοζέφ.
Τοτός!
Ξέρεις τι είδα; Ένα ελάφι γιγάντιο. Είχε τουλάχιστον 16 κέρατα.
Τα μέτρησα όπως μου είπες.
Μήπως έχεις πιει;
Καλό! Γαργάλησέ με να γελάσω.
Η τυχερή μου μέρα! Ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν για το πανδοχείο.
Ορίστε.
Μπορείς να αναλάβεις τις υπόλοιπες πετονιές μόνος;
- Ναι; - Ναι.
Πάρε να βάλεις δύο ακόμα. Και να προσέχεις τις υπόλοιπες.
Σου δανείζω το μαχαίρι μου.
Πρόσεχε μη σε δει κανείς.
Αλτ!
Στο όνομα του νόμου, πέτα το όπλο σου.
Ψηλά τα χέρια.
Λαθροθηρία επ' αυτοφώρω, άρθρο 132.
Θα περάσεις από δίκη και όλα τα σχετικά.
Θα με στείλετε πίσω στη φυλακή; Στο ορφανοτροφείο;
Όχι, τώρα θα πας σε πραγματική φυλακή.
Εκτός αν ομολογήσεις ποιος σε οδήγησε εδώ.
- Κανείς. - Α, ναι;
Ποιανού είναι αυτό το μαχαίρι;
- Δικό μου. - Μη με κοροϊδεύεις!
Εκτός από λαθροκυνηγός είσαι και αρχιψεύταρος;
Νομίζεις ότι ο δικαστής θα σε πιστέψει;
- Ο δικαστής; - Περπάτα μπροστά μου.
- Σου έφερα τον ύπουλο ψεύτη σου. - Μα τι έκανε;
Τι έκανε; Θα σου πει ο ίδιος, αν έχει ακόμα αξιοπρέπεια.
Να μην τον ξαναδώ στο δάσος, κατάλαβες;
Από αυτή τη στιγμή, θα τον παίρνεις μαζί σου.
- Ναι, αλλά ο κόμης... - Δεν θέλω να ξέρω!
Φρόντισέ το, αλλιώς θα τον βάλω στο πρώτο τρένο για Παρίσι. Σαφές;
Τι έκανες;
Τώρα δεν ξεφεύγεις. Ο μικρός μίλησε.
Ποιος μικρός;
Ναι, πέρνα με για βλάκα. Εγώ θα σε χώσω φυλακή μάνι-μάνι.
Τα κάρφωσε όλα. Για τις πετονιές, τις παγίδες, το λαθρεμπόριο.
Και αποδεικτικά στοιχεία.
Αν έχεις τόσες αποδείξεις, γιατί δεν ήρθες με τους χωροφύλακες;
Ό,τι θέλω θα κάνω. Δεν θα μου δίνεις διαταγές εσύ!
Τι είναι αυτό;
- Με λάμπα μοιάζει. - Για να κυνηγάς λαθραία τη νύχτα.
Όχι, κύριε Μπορέλ. Σκεφτείτε. Είναι λάμπα για το νερό.
Για να πλέει κανείς στον Λίγηρα, όταν έχει ομίχλη.
Ο μικρός είναι δικός μου. Δικός μου, κατάλαβες;
Δεν θα τον ξαναδείς και δεν θα του ξαναμιλήσεις, αλλιώς...
Ιππεύει πολύ καλά η κόρη του κόμη.
Τι είναι αυτά που λες; Η κόρη του έχει πεθάνει.
- Είσαι σίγουρη; - Ναι.
Αν δεις τον κόμη, μην του μιλήσεις ποτέ για την κόρη του.
Ποτέ! Μπορεί να στενοχωρηθεί πολύ, κατάλαβες;
Ωραία.
Με φοβάσαι;
Ναι, κύριε. Λίγο...
Κοιτάζεις τα τρόπαια;
Το μαύρο κλαδοκέρατο με τις 12 διακλαδώσεις...
Ποιος σου τα έμαθε αυτά, αγόρι μου;
- Ο Μπορέλ, κύριε. - Στην ηλικία σου δεν ήξερα τόσα.
Ναι, αυτό έχει 12 διακλαδώσεις. Χάρη σ' αυτό είδαμε το ελάφι.
Αλλά το χάσαμε στην ιχνηλασία.
- Τι πάει να πει αυτό; - Το ελάφι είναι πονηρό.
Πέφτει πάνω σε άλλα ζώα, για να χάσουν τα σκυλιά τα ίχνη του.
Μόνο αυτό καταφέραμε να βρούμε.
- Πολ, έλα εδώ αμέσως! - Άφησέ τον, Σελεστίν. Δεν μ'ενοχλεί.
Σε ενδιαφέρει πολύ το κυνήγι και τα ζώα;
- Τα ζώα, ναι. - Έλα να σου δείξω κάτι.
Γιατί φορούν όλοι τα καλά τους;
Για να κυνηγήσουν το ελάφι. Φοράμε τα καλά μας, όπως λες.
Είναι παράδοση.
Γιατί δεν χρησιμοποιεί κανείς καραμπίνα;
Τέτοια ζώα τα κυνηγάνε πάντα με μη πυροβόλα όπλα.
15 διακλαδώσεις. Το πιο όμορφο αρσενικό που πιάστηκε στην περιοχή.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο;
Λένε ότι υπάρχει ένας γίγαντας.
- Γίγαντας; - Ναι, με 17 ή 18 κέρατα.
Ένας αγνός, μεγαλοπρεπής ταξιδιώτης που έρχεται καμία φορά στα μέρη μας.
Αλλά πρέπει να είναι θρύλος. Κανείς δεν τον έχει δει στ' αλήθεια.
- Για τι μιλούσατε; - Για το κυνήγι, τα ελάφια...
- Θέλω να δω τον Τοτός. - Ο Μπορέλ δεν θέλει, το ξέρεις.
Δεν είναι ανάγκη να του το πούμε.
Με το σχολείο δεν θα έχεις χρόνο να βλέπεις τον Τοτός.
Το σχολείο;
Νόμιζες ότι οι διακοπές θα κρατήσουν ως τα Χριστούγεννα;
Αυτό σημαίνει ότι θα με κρατήσεις κοντά σου;
Παιδιά! Μαντελέν, Ερμίν στις θέσεις σας, παρακαλώ.
Καθίστε.
Λοιπόν, παιδιά... Σιωπή εσείς οι δυο πολυλογάδες!
Παιδιά, από 'δω ο Πολ Λακασάν.
Ο καινούργιος σας συμμαθητής, έχει έρθει απ' το Παρίσι.
Ησυχία, παρακαλώ!
Πολ, θα καθίσεις στη θέση του Μισέλ. Μισέλ, πήγαινε δίπλα στον Ολιβιέ.
Ελπίζω να περάσατε καλά στις διακοπές.
Βγάλτε ένα φύλλο χαρτί.
Έλα, Αγόρι. Έλα.
"Ευτυχισμένος όποιος σαν τον Οδυσσέα...
...έκανε ένα ωραίο ταξίδι."
"Ευτυχισμένος όποιος σαν τον Οδυσσέα...
...έκανε ένα ωραίο ταξίδι."
- Φίλε μου, πάνε όλα όπως επιθυμείτε; - Όλα πάνε καλά, κόμη. Ευχαριστώ.
- Η λαθροθηρία πάει καλά; - Δεν είναι όπως παλιά.
Ναι, το βλέπω. Θα μπορούσα να υποβάλλω μήνυση, ξέρετε.
Για λίγα μανιτάρια; Επί μοναρχίας είχαμε πιο πολλές ελευθερίες.
Για τα κουνέλια δεν πειράζει, αλλά τα μανιτάρια σέπα σπανίζουν φέτος.
- Μα ποιος τα λέει αυτά; - Ο δασοφύλακας μου.
Ο Μπορέλ! Κυνηγά ανθρωπάκια σαν και μένα...
και δεν ασχολείται με τη γη σας.
Δείτε τις βελανιδιές. Οι φλοιοί είναι γεμάτοι τερμίτες.
Σοβαρά; Πάμε να δούμε.
Ο Μπορέλ δεν ξέρει πού φυτρώνουν. Έχει πολλά μανιτάρια σέπα φέτος.
Επόμενο ήταν. "Χιόνι στο Σεν-Σιμόν, μανιτάρια στο Σεν-Ζιλ".
- Θέλετε; - Όχι, προτιμώ τους κανθαρέλλους.
Ομελέτα με μανιτάρια κανθαρέλλους, τι ευτυχία.
Έχουμε τα ίδια γούστα, κόμη.
Αλλά η μαγείρισσά μου, η Μαντελέν, δεν τα πετυχαίνει. Της ξεραίνονται.
Μάλλον αφήνει το βούτυρο να κάψει, ενώ πρέπει απλά να κιτρινίσει.
Την άλλη φορά, πείτε στη Σελεστίν. Είναι η βασίλισσα της ομελέτας.
Η γυναίκα του θηροφύλακα φιλεύει τον λαθροθήρα. Τι αστείο.
Ξέρετε ότι φιλοξενεί έναν μικρό Παριζιάνο;
- Έναν μικρό Παριζιάνο; - Ναι.
Είναι περίεργο, μου φαίνεται σαν να τον ξέρω.
Αυτό το αγόρι ισχυρίζεται ότι είδε το περίφημο γιγάντιο ελάφι.
Αυτό το ελάφι είναι θρύλος, ξέρετε.
Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν υπάρχει κάποιο ίχνος αλήθειας...
Είδες πόσο σκοτεινή είναι η νύχτα; Ιδανική για κυνήγι με λάμπα.
Σίγουρα έχει βγει...
- Δεν συνηθίζει να κυνηγάει με φως. - Τον είδα να μαστορεύει τη λάμπα.
Σίγουρα είναι στον δρόμο για το Πουανί, πάει για κουνέλα.
Κι αν είναι έτσι, την έβαψε.
Θα τον πιάσω επ' αυτοφώρω και θα ειδοποιήσω τους χωροφύλακες.
Θα βρουν κι εσένα και τη λεία σου, Τοτός.
Μίλα πιο σιγά, θα ξυπνήσεις τον μικρό.
Ναι, ο μικρός... Ο μικρός είχε πάρει κακό δρόμο.
Εσύ φυσικά δεν έβλεπες τίποτα.
Πάντως είναι καιρός να πάρει δρόμο το άλλο το παράσιτο.
Για δες!
Δεν μπορώ να πιώ ένα ποτηράκι μια στο τόσο;
Ήρεμα... Αν θέλω να πιάσω τον άλλον, πρέπει να περπατάω ίσια.
Ωραία.
Βάλε ένα τελευταίο. Ένα για τον δρόμο.
Και μετά φεύγω.
Τοτός!
- Έρχεται ο Μπορέλ και... - Τι κάνεις εδώ μέσα στη νύχτα;
Δεν έχεις μυαλό στο κεφάλι σου;
Μπορεί να σε χτυπούσα με την καραμπίνα.
Φοβήθηκα...
Φοβήθηκες;
Ο Μπορέλ είπε ότι θα σε έβαζε φυλακή.
Δεν γεννήθηκε αυτός που θα με βάλει φυλακή, κύριε, μ' ακούς;
Δεν είπα τίποτα στον Μπορέλ για τη λαθροθηρία, ξέρεις. Τίποτα!
Δεν αμφέβαλα ποτέ για σένα. Γιατί; Γιατί είσαι καλό παιδί.
Και μη με ξανατρομάξεις έτσι, μ'ακούς;
Τι θα έλεγα στη Σελεστίν αν πάθαινες κανένα κακό;
Θα τον πας σπίτι. Έλα, πέρασε...
Έλα, μικρούλη. Αν είχα το καροτσάκι, θα σε πήγαινα μ'αυτό.
- Δεν κρυώνεις; - Όχι.
Ήταν καλή η διαδρομή, κύριε Μπερτράν;
Ευχαριστώ.
Γεια σας, κόμη.
Γεια σας, πατέρα. Κάλεσα κάποιους φίλους.
Ναι, το βλέπω.
Ορίστε.
Σαρλ, κοίτα!
Σαμπάνια για όλους!
Αγαπημένη μου Σελεστίν, ονειρευόμουν να παντρευτώ στην Ερτάν...
στην εκκλησία του χωριού μου με την οικογένεια και τους φίλους μου.
Αλλά ήταν αδύνατο. Ξέρεις τον λόγο.
Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου ήταν λίγο στενάχωρη...
γιατί δεν ήσουν εδώ. Σου στέλνω μια φωτογραφία του γάμου μου.
Σε φιλώ και ελπίζω να σε δω μια μέρα στο Παρίσι.
Η Ματίλντ σου."
- Είσαι μουτρωμένος; Δεν είσαι καλά; - Ποιοι είναι στη φωτογραφία;
- Δώσ' τη μου. - Όχι, εξήγησέ μου πρώτα!
Δώσε μου τη φωτογραφία αμέσως!
Τη μητέρα μου την έλεγαν Ματίλντ, όπως τη νύφη.
Γι' αυτό ήρθα εδώ; Η μητέρα μου ήταν απ'το χωριό; Την ήξερες;
- Όχι, δεν είναι έτσι. - Και πώς είναι;
Δεν έπρεπε να ψάξεις τα πράγματά μου.
Δεν με νοιάζει!
- Έχω δικαίωμα να μάθω. - Όχι. Θα μιλήσουμε αργότερα.
Είμαι πολύ ταραγμένη. Άσε με να βάλω το μυαλό μου σε μια τάξη.
Σε βαρέθηκα! Όλους σάς βαρέθηκα!
- Καλώς το μαϊμουδάκι. - Έχεις δει τον Τοτός;
Όχι.
Ανέβα. Θες να σε πάω βόλτα με το καροτσάκι;
Κάτι σε τρώει εσένα.
- Το σχολείο φταίει; - Όχι.
Ντεντέ, πόσον καιρό ζεις εδώ;
Πάρα πολύ καιρό.
Ήξερες κάποια Ματίλντ;
Ήταν μια μικρή που ζητούσε να την πηγαίνω με το καροτσάκι στο σχολείο.
Με φώναζε "Καρότσα".
- Αλλά έφυγε. - Για πού;
Έφυγε... Για εκεί ψηλά.
Έλα εδώ...
Τι γυρεύεις εδώ;
Τον τάφο της μητέρας μου.
- Ο Ντεντέ μού είπε... - "Ο Ντεντέ μού είπε..."
Αν κάθεσαι κι ακούς τις φαντασίες του...
Ας πούμε ότι ο τάφος της μητέρας σου είναι εδώ.
Τι θα κάνεις;
Θα σκάψεις στο χώμα κάτω από την πέτρα; Ξέρεις τι θα βρεις;
Σαπισμένα κόκαλα που βρομάνε σαν ψοφίμι.
- Θες κάτι τέτοιο; - Όχι.
Ας φύγουμε. Θα καταλήξουμε εδώ πολύ σύντομα. Εγώ τουλάχιστον.
Ήμαρτον! Βγάλε τις μαύρες σκέψεις απ' το μυαλό σου!
Επιτέλους, η ζωή είναι ωραία! Όταν θέλει βέβαια...
Αλλά περνάει γρήγορα, πίστεψέ με. Γι' αυτό πρέπει να τη χαίρεσαι.
Όλες τις μέρες και τις βδομάδες περνούν από 'δω οι κερατάδες.
- Ξέρεις τι είναι κερατάς; - Όχι.
Πολ!
Πολ, θέλεις να μιλήσουμε;
Τι νόημα έχει;
- Δεν ξέρω... - Κανένα, σ' το λέω.
Η ζωή δεν είναι ωραία αν είναι γεμάτη σαπισμένα ψοφίμια.
Εντάξει.
Λοιπόν, ξαναείδες το μεγάλο ελάφι μας, τον γίγαντα;
Όχι.
Αν είναι στην περιοχή, τα σκυλιά μου θα το κυνηγήσουν αργά ή γρήγορα.
Είναι άρρωστο;
Όχι, είναι σαν κι εμένα. Γέρικο και κουρασμένο.
Ήταν το άλογο της κόρης μου.
Κανείς δεν το έχει ιππεύσει από όταν...
Από όταν έφυγε.
Θα σου άρεσε να μάθεις να ιππεύεις, νεαρέ Λακασάν;
Κάτι σε ρώτησα.
- Δεν είναι αυτό το όνομά μου. - Αλήθεια; Έτσι νόμιζα.
Στην πραγματικότητα με λένε Καραντέκ.
Μα καταλαβαίνετε; Να το μάθω έτσι...
Ναι, φυσικά.
- Φυσικά, αλλά... - Λυπάμαι.
Καταλαβαίνετε ή όχι;
Δεν το θεώρησα κακό να τον πάρω σπίτι μου.
Όμως, ξέρατε ποιος είναι, σωστά;
- Ναι. Λυπάμαι. - Για ποιο πράγμα λυπάστε, Σελεστίν;
Που σας το έκρυψα.
- Ο Πολ τι ξέρει; - Τίποτα.
Δεν ήξερα πώς να του το πω.
Καλά κάνατε.
Ας τον αφήσουμε να ακολουθήσει τη δική του πορεία.
Ευχαριστώ, Σελεστίν. Ευχαριστώ που τον έφερες εδώ.
Έχω καιρό να σε δω. Πού ήσουν;
Στο σχολείο.
Είσαι τυχερός. Εγώ δεν πάω σχολείο.
Έλα.
Δεν είναι τίποτα, ένα ελάφι βρυχάται.
Γιατί βγάζει τέτοια κραυγή;
Είναι ερωτευμένο.
Τοτός, αυτή τη φορά το είδα. Το μεγάλο ελάφι.
Α, ναι. Και πώς γίνεται πάντα και είσαι ο μόνος που το βλέπει;
Δεν ήμουν μόνος.
A το είδε κι η ελαφίνα; Τώρα μάλιστα...
Δεν με πιστεύεις; Έλα, θα σου δείξω.
Δεν βλέπεις ότι έχω δουλειά; Πήγαινε.
Μη μαζεύεστε το παιδομάνι εδώ πέρα. Αν έρθει ο Μπορέλ...
Φύγετε κι οι δύο. Φύγετε!
Βέβαια, εμείς δεν πάμε ποτέ προς τα εκεί.
Στη λίμνη της Καμωματούς;
"...πάνω από δεκαοκτώ κέρατα, σαν στέμμα στο κεφάλι του.
Αυτός ο βασιλιάς τους δάσους ζούσε κρυμμένος στις πυκνές φυλλωσιές."
- Δεν είναι καλό; - Είναι. Είναι πολύ ωραίο.
Πες μου, όμως... Αυτό το ελάφι, τον γίγαντα...
Το είδες στ'αλήθεια ή το φαντάστηκες;
Το είδα, όπως βλέπω εσάς τώρα.
Δύο φορές.
Άκου, Πολ. Μη μιλήσεις σε κανέναν γι'αυτό.
Κατάλαβες; Σε κανέναν.
Το έχετε δει κι εσείς;
Το είδα πρώτη φορά πριν από πέντε χρόνια.
Έρχεται εδώ να αναπαυθεί μετά την εποχή του ζευγαρώματος.
- Πρέπει να το προστατέψουμε, όμως. - Πώς να προστατέψουμε ένα ελάφι;
Δεν θα πούμε σε κανέναν γι' αυτό.
- Και κυρίως όχι στον κόμη. - Όχι.
- Αρμάν, σταμάτα. - Μάλιστα, κύριε.
Μπες μέσα. Θα κρυώσεις.
Δεν είναι ελάφι με 12 κέρατα, αλλά έχει 15 ίππους.
- Πώς πάει το σχολείο; - Καλά.
Η δασκάλα λέει ότι είμαι λίγο ονειροπόλος.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
- Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; - Δεν ξέρω.
Τι σου αρέσει;
Τα ψάρια, οι λίμνες, το δάσος...
Να βρίσκομαι στη φύση, αυτό θα ήθελα να κάνω.
Θα ήθελες να γίνεις δασοφύλακας; Θηροφύλακας;
Δεν μ' ενδιαφέρει να κυνηγάω λαθροκυνηγούς.
Θα ήθελες να είσαι λαθροκυνηγός;
Δίκιο έχεις, είναι πιο διασκεδαστικό.
Ψάξε!
Μπράβο, ψάξε!
Βρήκα σπασμένα κλαδιά. Και φρέσκα ίχνη.
Και είναι αυτό; Το είδατε;
Ναι, δεν έχει 18 κέρατα, αλλά 17. Ούτε ένα λιγότερο.
Το κυνηγήσαμε με το Σαΐνι ως το μονοπάτι Οργκφέιγ.
Πώς με τραβούσε το σκυλί!
Το Σαΐνι δεν κάνει ποτέ λάθος. Πάμε.
Πατέρα, να σας συνοδεύσω στο κυνήγι;
Και θα ιππεύσεις με τη ρόμπα;
Τρέξτε!
Μπράβο, Σαΐνι! Εμπρός!
Τρέξτε! Ξεφεύγει!
Ναι, Σίφουνα. Βρες τα ίχνη του.
Σαΐνι, τα ίχνη του! Πάμε, ψάξτε!
Ψάξτε, που να πάρει! Ελάτε!
Κόμη, έφυγε, πήγε πιο ψηλά.
Γρήγορα! Αν απομακρυνθεί πολύ, θα το χάσουμε.
Αυτό ήταν, κόμη.
Στο νερό, παιδιά.
Κόμη...
Σκοτώστε το, μην περιμένετε!
Μπορεί να ξεφύγει, όπως εκείνο με τα 12 κέρατα που χάσαμε στο Βοκουά.
- Καλημέρα! - Πολ, Πολ!
Γεια σας, θα τα πούμε αύριο.
- Είχες δίκιο για το μεγάλο ελάφι. - Το είδες;
Ένας ιερός άρχοντας!
Το κυνήγησαν ο κόμης και ο Μπορέλ. Άκουσα το κυνηγετικό σάλπισμα.
- Το σκότωσαν; - Το στρίμωξαν σε μια λίμνη.
Και ο κόμης που ονειρευόταν μια ζωή να κυνηγήσει ένα τέτοιο ελάφι...
- Τι έκανε; - Του χάρισε τη ζωή.
Στην ηλικία μου...
κάτι τέτοια είναι συχνά η αρχή του τέλους.
Μην υπερβάλετε.
Ανησυχώ για την καλή διαχείριση των κτημάτων μου.
Κανείς δεν είναι ικανός να σας αντικαταστήσει, ε;
Κανείς δεν είναι άξιος εμπιστοσύνης.
Τι έχεις κάνει για να μου εμπνεύσεις εμπιστοσύνη;
Δούλεψες έστω μια φορά στη ζωή σου;
Εσείς μου το λέτε αυτό;
Μου αρνηθήκατε τα χρήματα για την επιχείρηση με τα αυτοκίνητα.
Επιχείρηση;
Την αδερφή μου θα την είχατε βοηθήσει.
Ένα ερώτημα με βασανίζει.
Γιατί χαρίσατε τη ζωή στο ελάφι;
Για να δώσω χάρη...
- Δεν έχεις καμιά δουλειά εδώ. - Εγώ του είπα να έρθει.
Έλα μέσα.
Πλησίασε.
- Έφερα ό,τι ζητήσατε. - Ευχαριστώ, Σελεστίν.
Σου αρέσει η ζεστή σοκολάτα; Πάρε.
Μην τον κακομαθαίνετε.
Γιατί όχι;
Ποια είναι;
- Η κυρία. - Ποια κυρία;
Η σύζυγός μου.
Υπέκυψε στην ισπανική γρίπη.
Όλοι απ' την οικογένειά σας έχουν πεθάνει;
Όχι βέβαια!
Όχι!
Κύριε Μπερτράν;
Μπορέλ, ξέρετε πού μπορούμε να το βρούμε;
- Όχι, δεν ξαναείδα ίχνη του. - Βρείτε το!
Κυνηγήστε το με τα σκυλιά, χτενίστε την περιοχή!
Ο κόμης τού χάρισε τη ζωή, δεν μπορείτε...
Μην αμφισβητείτε τις διαταγές μου.
Μέχρι να μας ξετρυπώσουν το ελάφι ας ρίξουμε σε μερικές πάπιες!
Σκότωσες έναν ερωδιό. Καταραμένος να είσαι.
- Χάσου από δω, μικρή μάγισσα! - Κι εσύ πήγαινε στην κόλαση!
Κράτα.
Διάολε!
Έρχομαι, Μπερτράν!
Πού είναι η μικρή μάγισσα;
Ο ερωδιός.
Θα πεις πάλι ότι φταίνε οι Τσιγγάνοι;
Έχετε διορία ως αύριο να φύγετε. Τα παιδιά, οι γυναίκες, όλοι!
Ο πατέρας σου δεν θα το επιτρέψει.
Από αυτή τη στιγμή αποφασίζω εγώ και τα πράγματα θα αλλάξουν!
Τι θα πει αυτό;
Θα σου μάθω να γράφεις και να διαβάζεις.
Μ και Π, όπως Μπέλα και Πολ.
Μ και Π.
Σου έχουν δώσει ποτέ αληθινό φιλί στο στόμα;
Ούτε αληθινό ούτε ψεύτικο. Μόνο χαστούκια και σφαλιάρες.
Θα σου μάθω.
Ο μικρός μου Πολ δεν ήρθε σήμερα.
- Μπορεί να σας κούραζε. - Όχι, αντιθέτως.
Με ξεκουράζει να μιλάω μαζί του.
Κι έπειτα δεν μου μένει πολύς καιρός για να τον γνωρίσω.
Ελάτε τώρα...
Θέλεις να μάθεις γιατί ο κόμης μάς προστατεύει πάντα;
Πες του, γιαγιά.
Όταν ήταν νέος...
ήταν κι εκείνος πολύ ερωτευμένος με μια όμορφη Τσιγγάνα.
Αλλά οι γονείς του έκαναν τα πάντα για να εμποδίσουν εκείνο τον γάμο.
- Και μετά έγινε πάλι το ίδιο... - Τι έγινε;
Ο κόμης θέλησε κι αυτός να εμποδίσει τον γάμο της κόρης του.
- Εκείνης που πέθανε; - Ναι, της Ματίλντ, της κόρης του.
Η μαμά σου ήταν το πρώτο μωρό που φρόντισα.
Σαν να τη βλέπω μπροστά μου. Η μικρή Ματίλντ.
Ο κόμης ήταν τρελός για την κόρη του. Ήταν τα πάντα για αυτόν.
Η Ματίλντ γνώρισε έναν νεαρό.
Τον Ζαν, τον μπαμπά σου.
Τον ερωτεύτηκε... Τον ερωτεύτηκε τρελά.
Ήταν σιδηροδρομικός.
- Τι σημαίνει αυτό; - Δούλευε στους σιδηροδρόμους.
Είχε έρθει για να τοποθετήσει ράγες στο δάσος.
Η μαμά σου περνούσε από εκεί με το άλογο.
Έτσι γνωρίστηκαν.
Έζησαν τον έρωτά τους κρυμμένοι σε μια καλύβα στο δάσος.
Όταν το έμαθε ο κόμης έκανε τα πάντα για να τους χωρίσει.
Μέχρι και μήνυση. Η μαμά σου ήταν ακόμη ανήλικη.
Έτσι, το έσκασαν οι δυο τους για το Παρίσι.
Ο έρωτας των γονιών σου ήταν πιο όμορφος και πιο δυνατός από όλα.
Ξέσπασε ο πόλεμος.
Ο μπαμπάς σου έφυγε...
και πέθανε στο μέτωπο.
Και μετά γεννήθηκες εσύ.
- Κι η μαμά πέθανε επειδή γεννήθηκα. - Όχι!
Δεν πρέπει να σκέφτεσαι έτσι. Δεν φταις για τίποτα.
Οι γιατροί δεν κατάφεραν να τη σώσουν.
Ο κόμης τρελάθηκε από τη στεναχώρια. Ούρλιαζε σαν πληγωμένο ζώο.
Δεν είχε απαντήσει στα γράμματα της μαμάς σου.
Είχε αρνηθεί να τη δει.
Κι εκείνη επέστρεψε εδώ μέσα σ' ένα φέρετρο.
Γιατί δεν μου το είπες πιο πριν;
Ξέρεις, καμιά φορά... Τα πιο απλά πράγματα μάς φαίνονται βουνό.
Φοβόμουν πως δεν θα βρω τα λόγια.
Ματίλντ Καραντέκ 1898-1915
Τώρα ξέρεις, λοιπόν...
- Τι όμορφη που είναι η μαμά σου. - Ήταν όμορφη.
- Καταλαβαίνω πώς νιώθεις. - Δεν με νοιάζει.
Έπρεπε να την αγαπάτε τότε... Όταν ζούσε ακόμη.
Τη διώξατε. Αρνηθήκατε να τη δείτε.
Δεν πήγατε ούτε στον γάμο της.
Έχεις δίκιο, αλλά όταν το κατάλαβα...
ήταν πολύ αργά.
Δεν μπόρεσα να καταλάβω την κόρη μου και να δεχτώ την ευτυχία της.
Τους έκανα όλους δυστυχισμένους.
Και τώρα εσύ είσαι εδώ...
Κι έχεις ανάγκη να σε αγαπήσουν.
Έλα εδώ.
Μικρέ μου Πολ.
Σου ζητώ συγγνώμη. Συγγνώμη, μικρέ μου.
Παππού...
Πίσω! Μαζευτείτε!
Πίσω, Λούσιφερ! Πίσω, είπα!
Στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
Πήγαινε να φιλήσεις τον παππού σου.
Θα αφήσεις αυτά εκ μέρους μου;
Θα τα προτιμούσε απ' τα λουλούδια.
Δεν θα έρθεις;
Οι κηδείες... Η ενορία μου δεν είναι η εκκλησία.
Να μου φιλήσεις τον μικρό.
Δεν του αρέσουν τα φιλιά, το ξέρεις.
Κάνε ό,τι θέλεις, να πάρει! Αλλά να του το πεις.
Τα συλλυπητήριά μου, κύριε.
Ευχαριστώ.
Συλλυπητήρια, κύριε Μπερτράν.
Κύριε...
Το δαχτυλίδι του πατέρα σας με το οικόσημο...
Βλέπετε, βρισκόμαστε εδώ.
Το ποτάμι είναι το βόρειο σύνορο της έκτασης.
Θα μεταφέρουμε την κατασκευή του τοίχου πιο πέρα...
όπου το ποτάμι δεν αποτελεί φυσικό σύνορο.
Όχι! Δεν θα αφήσουμε αυτό το τμήμα ανοιχτό για...
τους εισβολείς.
- Το ποτάμι, κύριε... - Το διασχίζουν από διάφορα σημεία.
Δεν θέλω να μπαίνουν εδώ λες κι είναι ξέφραγο αμπέλι.
Πρέπει να περιφράξετε όλη την περιοχή.
Ξέρεις τι σημαίνει αυτός ο περίβολος; Θάνατος!
Γιατί είναι τόσο σοβαρό;
Τα μεγάλα ζώα, τα αγριογούρουνα, τα ζαρκάδια, τα ελάφια...
χρειάζονται χώρο.
Τη μια εποχή είναι εδώ, την άλλη αλλού.
Μετακινούνται, όχι μόνο για την τροφή.
Μετά το ζευγάρωμα τα ελάφια θέλουν θρεπτικές ουσίες...
για να ξαναβγούν τα κέρατα, αλλά αυτές βρίσκονται αλλού.
Γι'αυτό πάνε κι έρχονται.
Με τον σιχαμένο τον τοίχο του...
Πάει! Ούτε μανιτάρια ούτε κάστανα...
Ούτε ξύλα για τη φωτιά, τίποτα!
- Μα δεν θα τα απαγορέψει όλα. - Δεν θες να καταλάβεις, Ντεντέ;
Θα κλείσει όλη την έκταση! Τελείωσε!
Δεν θα αφήσουμε να συμβεί αυτό!
Κουνήσου, έλα.
Ησυχία! Ο γιος αποφάσισε να σκοτώσει το μεγάλο ελάφι.
Το θεωρεί υπεύθυνο για τον θάνατο του κόμη. Ωραία δικαιολογία!
Και το κάθαρμα το βρήκε εκεί που κρυβόταν!
Σ' αυτό το ελάφι χαρίστηκε η ζωή.
- Αν το σκοτώσει, είναι ιεροσυλία. - Πρέπει να τον εμποδίσουμε.
Έλα, Μπορέλ!
Σαΐνι, Σίφουνα, πάμε!
Τι βλάκας...
Έλα, Μπορέλ. Το στριμώξαμε!
Έλα!
Όχι, κύριε! Όχι!
Όχι!
Πίσω! Πίσω!
Πίσω, Σίφουνα! Σαΐνι!
Έτσι μπράβο!
Απολύεστε.
Απολύεστε!
- Πού θα πας τώρα; - Στο Ρομοραντάν, στην αδερφή μου.
Στην πόλη!
Θα λυπηθώ που θα αφήσω όλα αυτά.
- Καημένε Μπορέλ, θα μου λείψεις. - Κι εσύ. Θα μας λείψεις.
Αφού θα φύγεις, αδερφέ μου, θα ανταλλάξουμε μπότες.
Μπότες;
Έχουν ένα κολπάκι. Πολύ χρήσιμο...
όταν σε κυνηγούν χωροφύλακες... ή θηροφύλακες.
- Κάθαρμα! - Σου τις χαρίζω.
Επειδή φεύγεις. Αν είναι να ξανάρθεις...
Κάθαρμα!
Ο κύριος Ζερμέν Μπορέλ;
- Τι κάνουν αυτοί εδώ; - Εγώ τους κάλεσα.
Εσάς περιμέναμε, κύριε ντε λα Φρενέ. Καθίστε να ακούσετε τη διαθήκη.
"Εγώ, ο κάτωθι υπογεγραμμένος, Φιλίπ Λουί Αλεξάντρ ντε λα Φρενέ...
δηλώνω ότι αυτή μου η διαθήκη αναιρεί προηγούμενες παραχωρήσεις.
Κληροδοτώ τα παρακάτω αγαθά στα ακόλουθα πρόσωπα.
Στους Τσιγγάνους τη δίχως χρονικό περιορισμό χρήση...
των εκτάσεων ανάμεσα στο ρέμα και στο μονοπάτι του δάσους...
δηλαδή μία επιφάνεια περίπου 20 στρεμμάτων.
Στον κύριο Ζερμέν Μπορέλ και στη σύζυγό του Σελεστίν...
την πλήρη κυριότητα του καταλύματός τους...
του λαχανόκηπου και του κήπου δίπλα στο κατάλυμα.
Αντίστοιχες παραχωρήσεις για τον κ. Αρμάν Λεμερσιέ και τη σύζυγό του.
Στον υιό μου Μπερτράν, λαμβάνοντας υπόψιν...
ότι σπατάλησε ήδη ένα μέρος της οικογενειακής κληρονομιάς...
κληροδοτώ τα απαραίτητα για να ζει από την εργασία του.
Την ψιλή κυριότητα της επιχείρησης παραγωγής ξιδιού στην Ορλεάνη...
και του προσκείμενου καταλύματος."
Μα επιτέλους, κύριε...
Και τα υπόλοιπα;
Περιμένετε!
Να έρθεις να μας ξαναδείς, θείε Μπερτράν.
Η γη μας θα είναι ανοιχτή για όλους πια.
Στο επανιδείν, κύριε Μπερτράν.
Να προσέχετε τον εαυτό σας.
Μικρέ μου Πολ...
Να προσέχεις, εντάξει;
Παιδιά! Παιδιά!
Τα μάθατε; Ο πιτσιρίκος, ο Πολ...
ορίστηκε γενικός κληρονόμος.
Κληρονομεί όλη τη γη και την έπαυλη.
Το δάσος, το ελάφι, όλα σώθηκαν!
Είναι ολόκληρο κοπάδι.
15 αγριογούρουνα 2-3 ετών, τρία θηλυκά, ένα γύρω στα 4...
Ένα μεγάλο αρσενικό. Τουλάχιστον 130 κιλά.
Αν τα αφήσουμε, θα ρημάξουν τις καλλιέργειες.
Αύριο θα φτάσουν στα αμπέλια.
Κύριε Πολ, προτείνω να τα κυνηγήσει μια ομάδα κυνηγών.
Εντάξει, αύριο το πρωί.
Καλώς. Τι ώρα, κύριε Πολ;
Στις εννιά;
Μας δυσκολεύει τη ζωή το αφεντικό.
Κοίτα το ποδήλατο...
Μαμά Σελεστίν...
Τοτός, το αφήνω σε σένα.
Πάμε! Και μη χαλάτε τον σχηματισμό!
OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM