Έλα.
- Όχι.
- Μείνε!
- Όχι.
Ναι;
Γεια.
Τι;
Αλήθεια;
Εντάξει.
Γαμώτο.
Η μητέρα μου πέθανε.
Θα είμαι εντάξει, μην ανησυχείς.
Μια μικρή γρατζουνιά μόνο.
- Πότε πέθανε;
- Μόλις τώρα.
- Τι συνέβη;
- Δεν ξέρω ακριβώς.
- Δεν ρώτησες;
- Όχι ιδιαίτερα.
- Θες να το συζητήσουμε;
- Όχι.
Για ποιο λόγο;
Δεν θα τη φέρει πίσω.
Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν.
- Ίσως θα έπρεπε να μείνω λίγο παραπάνω.
- Τι θα άλλαζε αυτό;
Μένουμε στο πλάνο.
Όπως εσύ αποφάσισες, σωστά;
- Όπως αποφασίσαμε.
Αλλά μετά απ’ ό,τι συνέβη, δεν μπορώ απλώς να σε αφήσω.
- Δεν μπορούμε να τα αμφισβητούμε όλα.
- Εντάξει.
Έχεις δίκιο.
Μην αμφισβητείς τίποτα.
Στυλ Μάρτιν.
Γεια σου.
- Δείχνεις πολύ κουρασμένος.
Μπες μέσα!
Θες κάτι να πιεις;
- Όχι, ευχαριστώ.
- Σου πήρα μπριζόλα, απ’ αυτές που σου αρέσουν.
Άκου, πρέπει να πουλήσεις το διαμέρισμά της.
Αυτό είναι το αντικείμενό σου,
δεν θα είναι δύσκολο.
- Δεν είναι η ίδια αγορά καθόλου.
- Είμαι σίγουρη πως το γραφείο σου θα έχει μια επαφή εκεί.
- Δεν μου αρέσει να πετάω. - Σταμάτα.
Έχεις αμερικανικό διαβατήριο.
Ούτε σφραγίδα δεν χρειάζεσαι.
- Δεν είμαι Αμερικανός.
- Σταμάτα τα παρακάλια και τις γκρίνιες!
Είναι η δική σου μάνα, όχι η δική μου.
Ξέρεις, θα ήθελα να βοηθήσω,
αλλά δεν μπορώ να κάνω την γραφειοκρατία για σένα.
Είσαι ο γιος της.
Πρέπει να πας και να υπογράψεις όλα τα χαρτιά.
Πρέπει να τακτοποιήσουμε πράγματα. Και είσαι ο νόμιμος κληρονόμος.
Ήθελε να ταφεί στη Βανδέ, το πιστεύεις;
Δεν μου μιλούσε.
Ποτέ δεν μου μιλούσε, ούτε όταν μέναμε μαζί.
Δεν έλεγε κουβέντα.
Τουλάχιστον όχι σε μένα.
Τι να έκανα;
Έπασχε από κλινική κατάθλιψη.
- Δεν το θυμάμαι αυτό.
- Και η κοπέλα σου;
- Η Κλερ.
- Σωστά.
Πώς πάει;
- Όχι και τόσο καλά.
Συνεχώς μιλάει για το να κάνουμε παιδί.
- Είναι φυσιολογικό στην ηλικία της.
Και τι της απαντάς;
- Λοιπόν, το συζητάμε.
Μιλήσαμε γι’ αυτό, αλλά...
- Αλλά τι;
- Δεν ξέρω.
Δεν συμφωνούμε.
- Καλά να πάθετε.
Οι άντρες είναι μπελάς!
- Ήρθες.
- Ναι. Βλέπεις;
Φεύγω αύριο.
- Μπορείς να μείνεις εδώ λίγες μέρες.
Φεύγω για το Λος Άντζελες. Αύριο.
Για να πουλήσω το διαμέρισμα της μητέρας μου.
- Ξέρεις καλά την Καλιφόρνια;
- Όχι ιδιαίτερα.
Οι γονείς μου χώρισαν λίγο αφότου μετακομίσαμε εκεί.
Με κράτησε εκεί λίγα χρόνια,
μετά γύρισα εδώ να μείνω με τον πατέρα μου.
- Πόσο χρονών ήσουν;
- Δεν θυμάμαι.
Δεν έχω πολλές αναμνήσεις.
Επτά ή οκτώ χρονών, μάλλον.
- Δεν σου άρεσε;
- Γιατί το λες αυτό;
- Όταν δεν θυμάσαι...
- Δεν ξέρω.
- Περίεργο.
Εγώ έχω αναμνήσεις από όταν ήμουν τριών.
- Ε, εγώ δεν έχω.
Αυτό είναι όλο.
- Θυμάσαι την κουκουβάγια;
Θυμάσαι εκείνο το βιβλίο με την κουκουβάγια;
- Ναι, σου το διάβασα.
- Έφτιαχνε τσάι από δάκρυα. - Σωστά.
- Σκεφτόταν πολύ λυπητερά πράγματα, και έκλαιγε μέσα στην τσαγιέρα.
- Ναι.
- Λοιπόν, ξέρω κάτι που θα με έκανε να κλάψω
ένα πραγματικά τεράστιο φλιτζάνι δάκρυα.
Ένα φλιτζάνι δάκρυα μεγέθους Κινγκ Κονγκ.
Σοβαρά!
Γιατί αν πέθαινες, θα υπήρχε φλιτζάνι Κινγκ Κονγκ.
- Μην το λες αυτό.
Προσοχή στους επιβάτες
του διεθνούς αεροδρομίου του Λος Άντζελες.
Η TSA έχει περιορίσει τα αντικείμενα που επιτρέπονται
κατά τον έλεγχο ασφαλείας.
Παρακαλώ συμβουλευτείτε τον αντιπρόσωπο της αεροπορικής
για περισσότερες πληροφορίες.
Επόμενος.
Διαβατήριο.
Τέσσερα δάχτυλα στην πράσινη οθόνη.
Καλώς ήρθατε σπίτι.
Επόμενος.
Μάρτιν, είναι φρικτό.
- Το ξέρω, Λίντα.
- Λυπάμαι τόσο πολύ.
Ξέρεις, ήμουν τόσο κοντά με τη μητέρα σου που...
Ω, συγγνώμη.
Ήμασταν τόσο δεμένες.
- Το καταλαβαίνω, Λίντα.
Καταλαβαίνω και αγγλικά.
- Πάμε να πάρουμε τις αποσκευές σου.
- Δεν έχω.
- Καμία αποσκευή;
Καημένο το κοριτσάκι με το "01099899—
Ω, Θεέ μου.
Είσαι ολόιδια με εκείνη.
Είσαι ολόιδια με εκείνη!
Εμιλί.
- Δεν της μοιάζω.
- Σε ξέρω από παιδί.
Περάσαμε υπέροχα με τη μαμά σου.
Ήταν θεότρελη!
Μείναμε και μαζί.
Όταν ήρθατε για πρώτη φορά, θυμάσαι;
Από τότε είμαστε πολύ δεμένοι.
Μείναμε φίλες.
Μέχρι το τέλος.
Ήμουν εγώ που πήγαινα κάθε μέρα να της κάνω την ένεση.
Στο τέλος, το μπράτσο της ήταν τόσο χάλια,
που ήταν δύσκολο να βρω σημείο που να μην ήταν μολυσμένο.
Έπρεπε να πιέζω για να πεταχτούν οι φλέβες.
- Δεν αντέχω να το ακούω αυτό.
Δεν ήταν εύκολο.
Πραγματικά δεν ήταν εύκολο.
- Το πιστεύω.
Δεν το θυμάμαι έτσι.
- Έχεις πέντε χρόνια να έρθεις.
Αφού το σπίτι μου είναι μικρό, αυτό είναι σαν δεύτερο σπίτι για μένα.
Λοιπόν, θα φτιάξω λίγο καφέ.
-Πρέπειναξεκουραστώλίγο.
-Όχι, έχουμε πολλά να κάνουμε.
Πρέπει να πάμε στο προξενείο, και στο νεκροτομείο.
Ο πατέρας σου θέλει την κηδεία την Κυριακή,
πρέπει να μεταφέρουμε τη σορό.
- Ναι, εντάξει, ό,τι πεις.
- Έχω ραντεβού το μεσημέρι. - Με ποιον;
-Με κάποιον από το μεσιτικό γραφείο.
- Ωραία, αλλά πρώτα πρέπει να δεις κάποιον ντόπιο!
-Χρειάζομαι τα κλειδιά σου.
- Έχω έναν φίλο που είναι δικηγόρος.
Να στον γνωρίσω;
- Βεβαίως.
- Θα ξανάρθω αργότερα.
-Γεια χαρά.
- Ω, φίλε,
αν μένεις εδώ, αυτό είναι για σένα.
- Τι είναι;
- Επιστροφή στον αποστολέα.
Ναι, στέλνουμε μόνο εντός ΗΠΑ.
Συγγνώμη.
Δροσιά απόψε πάλι.
Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 11°C στο κέντρο ως 7°C αλλού.
Αύριο μερικώς ηλιόλουστο. Ακόμα σχετικά ζεστά.
Μέγιστη 22° με 26°C...
- Έχεις δει τη μητέρα μου;
- Το Σάββατο, μερική λιακάδα.
Οι μέγιστες θα είναι μεταξύ 21° και 24°C.
Αυτός ήταν ο μετεωρολόγος Ρέι Βαν
με την αποκλειστική πρόγνωση του khj.
- Πρόκειται κυρίως για αυτό το μικρό διαμέρισμα.
Λοιπόν, όπως ίσως ξέρετε,
σε αυτή τη χώρα, στις Ηνωμένες Πολιτείες,
τα υπάρχοντά σας δεν πηγαίνουν απαραίτητα στα παιδιά σας.
Μπορούν να πάνε σε οποιονδήποτε αποδέκτη.
- Συγγνώμη;
- Σε αυτή τη χώρα,
στις Ηνωμένες Πολιτείες,
έχετε το δικαίωμα να επιλέξετε
ποιος θα πάρει τι.
Δεν χρειάζεται να το αφήσετε σε συγγενή ή...
Μπορείτε να το αφήσετε σε έναν φίλο.
- Δεν το ήξερα.
- Ναι, λοιπόν η μητέρα σας δεν άφησε
οδηγίες σε γραπτή μορφή,
αλλά ίσως να είχε εκφράσει κάποιες επιθυμίες
για συγγενείς ή φίλους;
- Οπότε έχουμε να κάνουμε με...
Μια σχετικά απλή περίπτωση κληρονομιάς.
Όσον αφορά τώρα το διαμέρισμα,
αυτό είναι το έγγραφο κυριότητας.
Απλώς συμπληρώστε όνομα και διεύθυνση
του νέου δικαιούχου εδώ,
και θα κάνω ένα αντίγραφο για κατάθεση.
- Εντάξει.
Ας το κάνουμε.
- Ίσως όμως να θες να το δεις πιο προσεκτικά.
Γιατί παίρνει περίπου μία εβδομάδα
για να καταχωρήσω τη δήλωση.
- Μια εβδομάδα;
- Ναι, οπότε όταν είσαι έτοιμος να φύγεις,
θα το αναλάβω εγώ.
- ΟΚ, θα δω.
- Α, πρόσεχε με αυτό το έγγραφο.
Δεν πρέπει να μείνει κενό. Είναι σαν λευκή επιταγή.
- Μην ανησυχείς.
Εντάξει. Αντίο.
- Αντίο.
Αντίο σας.
- Κύριε, μπορείτε να με βοηθήσετε με την πόρτα μου;
Δεν μπορώ να γυρίσω το κλειδί.
- Ναι. Πού μένετε;
- Στη γωνία. Εκεί πέρα.
Μπορείτε να με βοηθήσετε;
- Ναι. Βεβαίως.
- Ακόμα γράφεις.
- Είναι πιο μεγάλο απ’ ό,τι νόμιζα.
- Τι είναι;
- Είναι η αυτοβιογραφία μου.
- Πότε ήταν αυτό;
- Πριν πέντε χρόνια, περίπου.
- Όταν ήμουν παιδί, ήσουν ο τύπος με τη γραφομηχανή.
Γράφω γιατί βαριέμαι.
Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι να βγάζω φωτογραφίες.
Δημιουργούν αναμνήσεις.
Ε, συγγνώμη.
Η μητέρα σου ήταν πολύ γλυκός άνθρωπος.
Εγώ της νοίκιασα το γκαράζ.
Δυστυχώς, δεν την έμαθα καλά.
Όχι ότι δεν προσπάθησα.
Ε, λοιπόν...
Αυτό σου θυμίζει κάτι;
Είναι η κόρη της γειτόνισσάς της, η Λόλα.
Όλο της έκανες φιγούρα με το σκέιτμπορντ.
Μπορείς να το κρατήσεις.
- Μμ, ναι.
Θυμάμαι.
Και τι απέγιναν;
- Α, μετακόμισαν πριν χρόνια στο Ελ Μόντε,
μετά το κέντρο του Λ.Α.,
αλλά η Λόλα πάντα κρατούσε επαφή με τη μητέρα σου, όπως ξέρεις.
Οπότε ερχόταν και περνούσε χρόνο μαζί της.
- Δεν το ήξερα αυτό.
- Α.
Η μητέρα σου την εκτιμούσε πολύ.
Πάρα πολύ. Στην πραγματικότητα.
- Και τι, θα μου πεις ότι κάπνιζαν και μπάφους μαζί;
Όχι, την πρόσεχε, την κρατούσε μακριά από μπελάδες.
Ήταν σαν μάνα της.
- Αλήθεια;
- Θες κι άλλο καφέ;
- Α, Μάρτιν.
Άρχισα να ανησυχώ.
- Μην ανησυχείς.
- Πώς πήγε;
Η Βενετία είναι ωραία, έτσι;
Ε;
Πρέπει να φύγουμε για το νεκροτομείο.
Θα κλείσει.
- Ξέρεις ποια ήταν η Λόλα;
- Ποια Λόλα;
- Η φίλη της μαμάς μου; - Δεν ήταν φίλη της!
- Έβλεπε συχνά κάποια που τη λέγανε...
- Λόλα, σωστά.
Αλλά δεν ήταν κανείς!
Ποιος έμεινε στο πλευρό της μητέρας σου;
Ποιος της έκανε την ένεση κάθε μέρα;
Όταν τα χέρια της ήταν γεμάτα πύον;
Όχι η Λόλα!
Η Λόλα είχε εξαφανιστεί εκείνη την περίοδο.
Απλώς είχε φύγει.
Δεν ξέρει καν τα νέα.
- Ηρέμησε.
- Εγώ είμαι αυτή που θυσιάστηκε.
- Το ξέρω.
- Η Λόλα ήταν μια...
Μικρή Μεξικάνα που τριγυρνούσε, και άρεσε στη μαμά σου.
Της άρεσε επειδή εσύ έλειπες.
Έτσι είναι.
- Συγγνώμη...
- Α, εε, συγγνώμη.
Συγγνώμη που ενοχλώ.
Ψάχνω κάποια που λέγεται Λόλα.
- Δεν υπάρχει Λόλα εδώ. - Τι τη θέλεις;
- Απλώς θέλω να της μιλήσω.
- Δεν υπάρχει Λόλα εδώ.
- Σε παρακαλώ, περίμενε.
Εε...
Κοίτα, ήταν φίλη της μητέρας μου.
Ήρθα από μακριά για να τη δω.
Είναι πολύ σημαντικό.
Μου είπαν πως ήταν πολύ κοντά με τη μητέρα μου.
Μπορείς να τη ρωτήσεις αν γνωρίζει κάτι σχετικό;
- Αυτή είναι στη φωτογραφία.
- Λέει πως λυπάται, αλλά η Λόλα δεν είναι πια εδώ.
- Έφυγε;
- Εε, η Λόλα είχε προβλήματα με την αστυνομία,
όπως πολλοί άνθρωποι εδώ.
Δεν είχε χαρτιά.
Απελάθηκε πίσω στα σύνορα της Τιχουάνα.
- Τι ήθελες από αυτήν;
- Α, όχι. Τίποτα.
Δεν πειράζει.
Μάλλον θα φύγω τώρα.
Δεν τη γνώριζα καν, οπότε...
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
Τι είναι αυτό;
- Είναι για τη Δευτέρα.
Τη Μέρα των Νεκρών.
Θέλεις να δοκιμάσεις;
- Όχι, ευχαριστώ.
- Λέει πως η Λόλα μας έστειλε μια διεύθυνση.
Θα σου τη γράψει.
- Α, μάλιστα.
- Λέει πως απ’ όσο γνωρίζει,
η Λόλα δουλεύει σε ένα μπαρ κοντά στα σύνορα.
«Γλυκό μου κοριτσάκι. Πέρασε πολύς καιρός...»
Γλυκό μου κοριτσάκι,
έχειπεράσειπολύςκαιρός απόότανείχα νέασου.
Υποθέτωπωςβρήκες κάπου να μείνεις.
Τι κάνεις όλη μέρα;
Ελπίζω να μην έχει συμβεί κάτι κακό.
Τα πράγματα δεν πάνε καλά για μένα.
Οι γιατροί δεν είναι πολύ αισιόδοξοι,
και πρέπει να πω ότι είμαι εξαντλημένη από τότε που έφυγες.
Μου λείπεις, Λόλα.
Αν μου συμβεί κάτι, θέλω να πάρεις το διαμέρισμά μου
για να μπορέσεις να επιστρέψεις στις ΗΠΑ και να μείνεις εκεί.
Θα τακτοποιήσεις τα υπόλοιπα με τον Μάρτιν για το γκαράζ.
Όλα τα υπόλοιπα πάνε σ’ αυτόν, όπως ξέρεις.
Να προσέχεις.
Με αγάπη, Εμιλί.
- Δεν το πιστεύω.
«Μου λείπεις, Λόλα.
Αν μου συμβεί κάτι,
θέλω να πάρεις το διαμέρισμά μου.»
Αυτό είναι απαράδεκτο!
- Γεια!
Μάρτιν;
Είμαι η Λίντα.
Όλα αυτά είναι για σένα.
Είναι πραγματικά καλά.
Αν σκεφτείς ότι ήταν αρχάρια, όπως ξέρεις.
- Όχι, δεν το ξέρω.
Δεν το ήξερα!
- Δεν ξέρω τίποτα από ζωγραφική.
- Δεν ήταν αληθινή ζωγράφος.
Ζωγράφιζε για διασκέδαση.
Η αξία τους είναι μόνο συναισθηματική.
Νόμιζε ότι θα τα ήθελες.
- Ναι, το κατάλαβα αυτό.
- Είχε σχέση με κάποιον; - Όχι.
Κάποιος τύπος από τη Βενετία την γούσταρε,
αλλά εκείνη δεν ήθελε.
- Τι εννοείς;
- Δεν τον ενδιέφερε.
- Ποιος ήταν;
- Κάποιος ψευτοκαλλιτέχνης.
Δεν τον ξέρεις.
- Ίσως δεν του άρεσε η κατάθλιψη.
- Μπορείς να το κόψεις αυτό;
Η μητέρα σου δεν ήταν καθόλου καταθλιπτική.
Ίσως δεν το θυμάσαι, αλλά παλιά ήταν πολύ χαρούμενη.
Δεν είναι δικό της λάθος που άλλαξε.
- Εγώ γύρισα στη Γαλλία επειδή δεν ήταν καλά.
- Είναι το αντίθετο.
Άρχισε να λυπάται όταν έφυγε ο πατέρας σου.
Αργότερα, όταν σε πήρε πίσω στη Γαλλία,
δεν μπορούσε να το διαχειριστεί.
Λίζα.
Γεια, τι κάνεις;
- Καλά είμαι, Λίντα. Ευχαριστώ.
Κι εσύ πρέπει να είσαι...
- Ο γιος της.
- Ωραία. Υπόγραψε εδώ.
Θα έρθουμε να σας πάρουμε σε λίγο.
- Είναι συμπαθητική, έτσι;
Ο Μαρκ, ο ειδικός θανάτου,
είναι αξιαγάπητος.
- Ο ποιος;
- Ειδικός θανάτου.
Είναι αυτός που ταρίχευσε τη μητέρα σου.
Την έπλυνε, της έκοψε τα νύχια, της έβαλε μακιγιάζ.
- Συλλυπητήρια για την απώλεια σας.
Η μητέρα σας ήταν μια όμορφη γυναίκα.
Είχε υπέροχο δέρμα.
Σας περιμένει.
- Ουου.
- Ε, ε! Ωω! Ωω! Ωω!
- Ωραίο αμάξι, κύριε.
Μάστανγκ του ’66, σωστά;
- Ναι.
- Είναι το αμάξι του Φλας ΜακΚουίν.
- Εννοείς του Στιβ ΜακΚουίν;
- Αλλά αυτές δεν είναι οι αυθεντικές ζάντες.
Πρέπει να τις αλλάξεις.
- Ναι.
- Περίμενε. Σεϊόρ,
να σου κάνω ξενάγηση στην πόλη, εντάξει;
- Όχι, όχι, δεν χρειάζομαι ξενάγηση.
- Και βέβαια χρειάζεσαι. - Η Τιχουάνα είναι πολύ επικίνδυνη.
Αν θες ξενοδοχείο, το ξενοδοχείο Νέλσον.
Πολύ ωραίο.
- Εντάξει, παλεύουμε.
Εντάξει, ευχαριστώ.
- Μπορώ να σου δείξω κάτι υπέροχες κοπέλες, εντάξει;
- Όχι, όχι, δεν χρειάζομαι κοπέλες.
- Σίγουρα χρειάζεσαι.
Όλοι θέλουν να δουν μερικές κοπέλες.
- Οκέι, μπορείς να μου πεις πού είναι αυτό εδώ;
- Ναι, αλλά μόνο αν μου δώσεις ένα δολάριο, θα σου δείξω.
- Είσαι σίγουρος ότι είναι από δω;
- Ναι, ξέρω τον δρόμο. Έλα.
- Ε, από δω;
- Ναι. Ναι.
Η διεύθυνση είναι από δω.
Αλλά μην μείνεις πολύ, αλλιώς θα καταλήξεις σαν κι αυτόν.
- Σε περιμένει.
- Ε, συγγνώμη.
Εε, ψάχνω μια κοπέλα...
- Βεβαίως, σέñορ. Ποια;
Angelina, Paulina, Carla, butterfly.
- Όχι, το όνομά της είναι Λόλα.
- Λόλα; - Ένα λεπτό, παρακαλώ.
- Λοιπόν, φίλοι μου.
Και τώρα τι; Τι θέλεις;
Είσαι από την αστυνομία;
- Ε, όχι, όχι. Καθόλου.
- Ξέρεις τη Λόλα; Ποια είναι η Λόλα;
- Είναι κάτι ξεχωριστό. - Δεν τη γνωρίζω πραγματικά.
Είναι φίλη της μητέρας μου,
αλλά τη γνώριζα όταν ήμουν παιδί.
Έλα μαζί μου, φίλε μου.
Κάτσε. Απόλαυσε.
Με λένε Λουίς.
Ξέρω τι χρειάζεσαι.
Άμεσος έρωτας στην Τιχουάνα με λεμόνι.
Και τώρα, κυρίες και κύριοι, εδώ στο Americana,
φόρος τιμής στην ομορφιά, μια θεά του σεξ,
η μία και μοναδική Λόλα!
- Ήθελες να με δεις;
Ωραίο αυτό.
Σου άρεσε αυτό που είδες, ε;
Α, δε μιλάς; Έλα.
Άσε με να σε βοηθήσω.
Εσύ είσαι η Λόλα.
- Εγώ είμαι. Η Λόλα.
Είναι η πρώτη σου φορά στο Μεξικό;
Δεν ξέρω.
Ήρθες για δουλειά ή για ευχαρίστηση;
Ζέστη έχει εδώ μέσα. Μπορώ να πάρω ένα ποτό;
Λουίς.
Άκου, θέλω να έρθεις μαζί μου.
Πάμε κάπου πιο ήσυχα.
Έχω κάτι που θέλω να σου δείξω.
Είναι έκπληξη.
- Περίμενε. Περίμενε. Περίμενε.
Συγγνώμη. Δεν ήρθα εδώ για αυτά.
Ήρθα να σε δω επειδή είσαι φίλη της μητέρας μου, της Εμιλί.
Τη θυμάσαι, έτσι;
- Κοίτα, εδώ μέσα σε παρακαλώ, μη μιλάς για τη μαμά σου, εντάξει;
Μόνο εσύ κι εγώ, μωρό μου.
Πώς είπαμε είναι το μικρό σου όνομα;
- Μάρτιν.
- Μάρτιν. Μάρτιν.
- Ξέραμε ο ένας τον άλλον...
Όταν ήμασταν παιδιά στο Λος Άντζελες.
- Έχω πολύ κακή μνήμη.
- Παίζαμε καμιά φορά μαζί στην αυλή.
Είχα ένα σκέιτμπορντ και ένα...
- Μάρτιν. Έχεις λεφτά;
- Όχι, όχι ακριβώς.
- Ε, τότε αυτό δε θα με βοηθήσει να θυμηθώ τίποτα.
Περίμενε.
Ορίστε.
- Δεν είμαι εγώ αυτός.
Δεν είμαι πια αυτός.
Είναι...
Δεν ζω στο παρελθόν.
- Την αγαπάς; Σου αρέσει;
Είσαι ηλίθιος.
Την αγαπάς; δείξε μου τα λεφτά σου.
Και μετά φύγε.
Έχεις λεφτά;
Έλα. Έλα μαζί μου.
- 50 δολάρια, σεñορ.
- Αυτή είναι πόρνη. - Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.
Είσαι ηλίθιος. Έχεις λεφτά;
Ε, λοιπόν;
- Τι έγινε;
- Πήγε να δει ένα κορίτσι έξω απ' το κλαμπ.
50 δολάρια, σεñορ.
Μπορούμε να μιλήσουμε λιγάκι, σε παρακαλώ;
- Θα πληρώσεις ή όχι;
- Γεια χαρά.
- Εντάξει, εντάξει, εντάξει
- ηρέμησε λίγο, σεñορ.
- Σου πληρώνω άλλο ένα ποτό.
- Δεν διψάω.
Αυτό είναι κερασμένο απ’ το μαγαζί, σεñορ.
- Κοίτα, δεν είμαι σε καλή διάθεση, εντάξει;
οπότε δεν θέλω να κάνω το μπλα μπλα.
- Ποιος διάολο είσαι; - Τα 'φτιαξες και με τη μάνα μου;
- Μόλις πλήρωσα. - Πρέπει να μ' ακούσεις.
- Δεν ήρθα για να ακούσω. - Δεν έχω χρόνο για μπούρδες.
Πρέπει να δουλέψω.
- Έι, φίλε.
Κοστίζει 100 για να μπεις στο ιδιωτικό δωμάτιο.
- Εντάξει.
Πάμε.
- Ουάου, αυτό ήταν εντυπωσιακό.
- Δεν ξέρω.
Συγγνώμη.
Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό.
- Μόλις πέθανε.
Η Εμιλί, η μεγάλη σου φίλη,
που δεν της καιγόταν καρφί για μένα.
- Δεν θέλω να το συζητάς εδώ μέσα.
- Συγγνώμη. Συγγνώμη.
Εε, πού είναι αυτή;
- Μόλις έφυγε, φίλε. - Έλα αύριο.
- Ήθελα απλώς να τσεκάρω.
- Όλα καλά;
Δεν πονάς πολύ;
- Καλά είμαι.
Είμαι καλά.
Τα πράγματα προχωράνε.
Αλλά μου λείπεις.
- Είσαι μεθυσμένος;
- Καθόλου.
- Ποτέ δεν λες τέτοια πράγματα.
- Χαίρομαι που μιλήσαμε λίγο.
Απλώς πήρα να πω ένα γεια.
- Δεν ξέρω τι θες.
Πρέπει να φύγω.
Πάρε αργότερα.
- Δεν μπορώ να κοιμηθώ.
- Πήγαινε πάλι για ύπνο, Μάρτιν.
- Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου.
- Έχω ένα μικρό στρώμα.
- Κι εγώ είμαι ένα μικρό κουνούπι.
Δεν πιάνω πολύ χώρο.
- Όχι, Μάρτιν.
Γύρνα στο κρεβάτι σου.
- Έι.
Πού είναι το αμάξι μου;
- Συγγνώμη;
- Το αμάξι.
Πού στο διάολο είναι το αμάξι μου, μικρέ μπάσταρδε;
- Δεν—δεν ξέρω.
Δεν είδα τίποτα.
Είμαι απλά ένα παιδί.
Σου το 'πα, η Τιχουάνα είναι πολύ επικίνδυνη.
Συγγνώμη, φίλε.
- Έι, φίλε, θέλεις έκπτωση για Βιάγκρα;
- Εε, όλα καλά;
Ξέρεις τι ώρα ανοίγει;
- Σε δύο ώρες.
Από πού είσαι;
Δεν είσαι Αμερικάνος.
- Όχι, είμαι Γάλλος.
- Μιλάω γαλλικά.
- Τι λέει;
- Μαλακίες.
Είναι Γερμανός.
Ζει εδώ και 20 χρόνια.
Δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να πίνει
«για να ξεχνάει», λέει.
- Να ξεχάσω τι;
- Ο πατέρας του ήρθε εδώ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για να κρυφτεί.
Έφτιαξε μια μπύρα που έγινε πολύ διάσημη στο Μεξικό.
Ήταν να αναλάβει το ζυθοποιείο,
αλλά δεν άντεξε.
- Συγγνώμη για χτες το βράδυ.
- Δεν πειράζει.
- Κοίτα, πρέπει να σου μιλήσω.
- Δεν θέλω να μιλήσω, να κάνω πατίνια
ή ό,τι άλλο σκεφτείς, εντάξει;
Απλώς φύγε μακριά μου.
- Άσε με να πω μόνο ένα πράγμα, μόνο ένα.
- Πες το.
- Είναι, εε...
Η μητέρα μου άφησε κάτι για σένα στη διαθήκη της.
- Εντάξει, πάμε.
Πρέπει να πληρώσεις. Κάνει 100 δολάρια.
- Έχεις δέκα λεπτά.
- Ήμασταν φίλοι.
- Φίλοι;
- Ναι.
- Μόνο φίλοι;
- Ναι, μόνο φίλοι.
Τι σκέφτεσαι; Θεέ μου.
- Καλοί φίλοι; Δηλαδή, κοντινοί;
- Οκέι, σταμάτα.
Τι μου άφησε;
- Άφησε... εε...
Κάτι πίνακες.
- Πίνακες;
- Ναι, τους πίνακές της.
Τους πίνακες που ζωγράφισε, καταλαβαίνεις;
- Ναι, φυσικά.
- Δεν ήθελε να γίνει ζωγράφος, ξέρεις;
Το έκανε έτσι απλά.
Έχουν μόνο συναισθηματική αξία.
Νομίζω ότι ήθελε να τους έχεις εσύ.
- Τελείωσε ο χρόνος.
- Κοίτα, αυτό είναι πολύ όμορφο...
Αλλά νομίζω ότι πρέπει να κρατήσεις τους πίνακες.
Ήσουν ο γιος της.
Και δεν τους χρειάζομαι πραγματικά.
- Ξέρω πως δεν νοιαζόταν για μένα.
- Έλα τώρα.
- Πες μου.
- Πρέπει να φύγω.
- Αν μπορώ να έχω τα λεφτά σήμερα,
μόλις πάρω το διαβατήριό μου, θα σε πληρώσω αύριο.
Στο υπόσχομαι. Εντάξει;
- Μην τολμήσεις να μου κάνεις κόλπα.
- Όχι, όχι, δεν θα σου κάνω κόλπα. - Κανένα πρόβλημα.
- Μην μου κάνεις κόλπα.
- Μείναμε στο Λ.Α. - Σχεδόν τρία χρόνια.
Δεν θυμάμαι τα περισσότερα.
Θα ήθελα να είχα περισσότερες φωτογραφίες.
Μερικές φορές της έκανα μια ερώτηση,
και απλώς δεν απαντούσε.
Σαν να μην ήταν πραγματικά εδώ, σκεφτόμουν.
Ή φοβόταν.
Και όταν ήρθε ο πατέρας μου να με πάρει πίσω στη Γαλλία,
δεν ήθελε να με κρατήσει.
Απλώς με άφησε να φύγω.
Δεν καταλαβαίνω γιατί το έκανε αυτό.
Νομίζω ότι δεν με αγαπούσε.
- Δεν μπορείς να το λες αυτό.
Δεν μπορείς να το λες έτσι απλά.
Κάθε μητέρα αγαπάει το παιδί της.
Απλώς δεν θυμάσαι.
Κάθε μητέρα, πίστεψέ με.
- Πώς το ξέρεις; - Μίλησε ποτέ για μένα;
- Μιλούσε για σένα συνέχεια.
Μιλούσε για σένα κάθε μέρα.
- Τι έλεγε;
Έλεγε...
"Ο γιος μου είναι ο γιος μου.
"Είναι κομμάτι μου.
"Είναι μέσα μου.
"Αγαπώ τα πάντα πάνω του.
"Και θα τον συγχωρούσα για τα πάντα.
"Και ελπίζω να με συγχωρήσει.
"Ελπίζω να καταλαβαίνει.
"Αν δεν μπορώ να είμαι μαζί του,
"δεν είναι γιατί δεν τον αγαπώ.
"Τον αγαπώ τόσο πολύ.
"Θέλω να μεγαλώσει.
"Θέλω να ανασάνει.
"Αν δεν μπορώ να τον φροντίσω...
"Είναι λόγω της ζωής μου.
"Δεν έχω επιλογή."
Και αυτά είπε.
Πρέπει να με αφήσεις τώρα.
- Δεν έχω λεφτά.
Είπα στον Λουίς ότι θα πληρώσω αργότερα, αλλά δεν έχω τίποτα.
- Απλά φύγε.
- Πάμε να σου κόψουμε τα νύχια.
Μην με κάνεις να περιμένω.
-Με έκανες να περιμένω σήμερα!
-Έλα τώρα, ήταν η πρώτη φορά.
- Έλα. - Δεν ήταν διασκεδαστικό!
- Όχι νύχια! - Εντάξει, καθόλου νύχια.
- Νομίζεις είναι ωραίο να μένεις μόνος;
Να γυρνάς σπίτι και να μην είμαι εδώ;
- Αυτό είναι άδικο.
Ήταν μια φορά.
Και μπήκες μέσα.
Είχες το κλειδί σου και έπαιξες μια χαρά μόνος.
- αλλά...
Δε θέλω να με αφήσεις!
- Ποτέ δε θα σε αφήσω.
Αλλά μερικές φορές έχω δουλειά ή προσωπικά θέματα.
Πρέπει να το καταλάβεις.
- Δεν μου άρεσε χωρίς εσένα.
- Μάρτιν...
- Ω, φίλε.
Νταν, εσύ κερνάς.
- Έχεις τηλέφωνο;
Είναι για να τηλεφωνήσω στη Γαλλία, αν δεν σε πειράζει.
Ναι.
- Εντάξει.
Ωραία.
- Μμμ, ναι. Ναι!
- Γιατί την άφησες;
- Τι λες;
Τι πας να κάνεις;
Έχουμε πεθάνει στην αγωνία.
- Τίποτα. Απάντησέ μου!
- Η Λίντα συνεχίζει να τηλεφωνεί για το αυτοκίνητό της.
Τι θα γίνει με το διαμέρισμα;
- Δε με νοιάζει το αυτοκίνητό της.
Και δε θέλω το διαμέρισμα.
- Είσαι τελείως ανεύθυνος.
Όπως και η μάνα σου!
- Δεν την ήξερες καν.
Εσύ την άφησες.
Δεν ξέρεις τίποτα για τη ζωή της, μαλάκα!
- Σταμάτα!
- Γιατί με πήρες από κοντά της;
- Ήταν τελείως εκτός εαυτού.
Με πήρες τηλέφωνο μέσα στη νύχτα
να πεις πως γύρισες σπίτι,
ότι εκείνη είχε εξαφανιστεί, ποιος ξέρει πού!
- Τώρα έχει φύγει για πάντα, και δε σε νοιάζει.
Είναι δικό σου φταίξιμο.
Δεν τη βοήθησες.
- Ήμασταν σε διάσταση.
Δεν το καταλαβαίνεις;
Άσε που ήταν δική μας υπόθεση!
Βάλε σε τάξη την εφηβική σου κρίση
και γύρνα στο Παρίσι.
Μετέφερα την κηδεία κατά μία μέρα.
- Δε θα γυρίσω.
- Έκανα μια αναζήτηση στο ίντερνετ.
Νομίζω πως πάσχεις από αντιδραστική κατάθλιψη.
Είναι συνηθισμένη και προκαλείται από πένθος...
- Άντε γαμήσου!
- Όλοι ψάχνουν για μια κοπέλα.
- Όχι, είναι αλλιώς.
Πρέπει να της δώσω κάτι. Το όνομά της είναι...
- Δε δίνω διευθύνσεις για τα κορίτσια του αρχείου.
Έλα το βράδυ.
- Κοίτα, πρέπει οπωσδήποτε να τη δω.
Δεν έχω πολύ χρόνο.
Μπορώ να σου δώσω λεφτά, αν θέλεις.
- Ε, δεν έχω— - Όχι.
Όχι λεφτά.
- Θες να σε βοηθήσω με το καθάρισμα;
- Εσύ πρέπει να καθαρίσεις, όχι εγώ.
- Σε παρακαλώ.
- Α, όχι.
Εσύ πάλι;
- Μπορώ να σου μιλήσω;
- Πολύ σ’ αρέσει να μιλάς. - Απίστευτο.
Πώς με βρήκες; Με ακολούθησες;
- Ξέρεις, κάτι κακό θα βγει απ’ αυτό.
Ο Λουίς είναι τρελός. Είναι διπολικός.
Δεν ξέρεις τι είναι ικανός να κάνει.
- Εντάξει, συγγνώμη.
Σου είπα ψέματα για το τι μου άφησε η μητέρα μου.
Σου άφησε κάτι πολύ σημαντικό.
Το διαμέρισμά της.
Το διαμέρισμά της;
Τέλεια. Λατρεύω τις εκπλήξεις.
Αλλά αυτό πια δεν πιάνει.
Απλά δεν σε πιστεύω.
Δεν είναι καλό να λες ψέματα. Τώρα δεν σε εμπιστεύομαι.
- Όχι, μπορώ να το αποδείξω.
Έχω έγγραφα.
Δηλαδή, είναι στο αυτοκίνητό μου.
Αρκεί να το βρω.
Είναι ένα Mustang. Το έκλεψαν.
- Μπαρούφες. - Δεν έχεις Mustang.
- Πρέπει να με πιστέψεις.
Θέλω πραγματικά να σε βοηθήσω.
- Δεν χρειάζομαι βοήθεια.
- Αξίζεις κάτι καλύτερο.
Είσαι τόσο όμορφη.
Δεν καταλαβαίνω τι κάνεις σ’ αυτό το χάλι μαγαζί.
Πρέπει να φύγεις από αυτή την πόλη.
- Εγώ τα παράτησα αυτά εδώ και καιρό.
Τουλάχιστον για μένα.
Ονειρευόμουν να πάω στην Αμερική.
Ξέρεις, όταν ήμουν μικρό κορίτσι,
έκανα μαθήματα φωνητικής στο Καλέξικο.
Άφησέ με να σε βοηθήσω. Μπορώ.
Έχω αμερικανικό διαβατήριο
και μπορούμε να περάσουμε μαζί.
- Είπες πως είσαι Γάλλος.
- Είμαι και τα δύο, και μπορούμε να κάνουμε...
Έναν ψεύτικο γάμο.
- Α, δεν πιστεύω τίποτα απ’ όσα λες.
Δείξε μου το διαβατήριο σου.
- Είναι στο αυτοκίνητό μου.
Όλα είναι στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου μου.
Αλλά ορκίζομαι ότι είναι αλήθεια.
- Εντάξει. - Έτσι κι αλλιώς πρέπει να φύγω.
Να, τουλάχιστον κέρασέ με ένα μεσημεριανό.
- Δεν μπορώ.
Δε μου δώσαν πίσω την κάρτα χωρίς ταυτότητα.
- Ο επόμενος, παρακαλώ.
- Πρέπει να βγάλω ένα αντίγραφο του διαβατηρίου μου.
- Διαβατήριο αμερικανικό;
- Ναι. - Εντάξει.
Θα πρέπει να συμπληρώσετε αυτή τη φόρμα
και να την υπογράψετε στο κάτω μέρος, παρακαλώ.
- Εντάξει.
Πρέπει να μιλήσω με τον Λουίς.
- Να 'σαι, φίλε μου.
Ελπίζω να έχεις καλά νέα για μένα.
- Κοίτα, θα έχω τα λεφτά σου σύντομα.
Απλώς πρέπει να δω τη Λόλα.
Τα έχασα όλα, ξέρεις,
αλλά θα έχω νέο διαβατήριο σε μια βδομάδα,
και όταν το πάρω, τα πράγματα θα...
- Δηλαδή τα έχασες όλα.
Είμαι θυμωμένος μαζί σου, φίλε μου.
- Άσε με απλώς να τη δω.
- Έλα εδώ. Κοίταξέ με.
Δεν υπάρχει πια Λόλα γι' αυτό το μπαρ, εντάξει;
Μη ξαναγυρίσεις.
Εντάξει;
- Η μόνη Λόλα που υπήρξε ποτέ σ' αυτό το μπαρ πέθανε πέρσι το καλοκαίρι.
- Μα δεν είναι δυνατόν.
Μου είπε...
- Δεν είναι η Λόλα, βλάκα.
Δεν είδε ποτέ τη μάνα σου ούτε την αρρωστημένη σου φαντασία
ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Το έπιασες;
- Δεν— Δεν σε πιστεύω.
- Τη λένε Ροσίτα αν θες να ξέρεις.
Μη ξαναγυρίσεις, ή θα σε σκοτώσω.
- Ιιιιι'ουλφινννλ
- Είσαι καλά;
- Ναι, είμαι καλά.
Λόλα.
Μου την έφερες γερά.
- Δεν καταλαβαίνω.
- Δεν το πιστεύω αυτό.
- Λουίς!
- Σταμάτα!
- Δεν ακούς, ε;
Σου είπα να μην έρθεις.
Σου είπα ότι αν έρθεις, θα σε σκοτώσω, εντάξει;
Θα σε σκοτώσω. Θα σε σκοτώσω.
- Δεν ακούς. - Δεν ακούς.
Γιατί δεν ακούς;
- Δεν ακούς.
- Έλα τώρα.
Γαμώτο.
Χριστέ μου.
- Τι έγινε;
- Κάηκε.
- Όχι, αυτός;
- Τον πήρε ο ύπνος.
Είπε ότι έχασε το αυτοκίνητό του και τη Λόλα.
- Ξέρω πού είναι το αμάξι του.
- Ε;
- Είναι γιατί κάποια παιδιά τα τρακάρουν για πλάκα.
- Παιδιά;
- Τι;
- Δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε από το να κλέβετε αυτοκίνητα;
- Στορκίζομαι, δεν ήμουν εγώ.
- Οι γονείς σου δεν σε προσέχουν;
- Η μάνα μου δεν νοιάζεται για μένα.
- Μη το λες αυτό.
Δεν μπορείς να το λες αυτό.
Έλα, πάμε. Θα σε πάω σπίτι.
- Γεια.
- Ξέρεις, πάντα νόμιζα ότι ήμουν λυπημένο παιδί.
Αλλά μάλλον δεν ήμουν.
Η μαμά μου ήταν δυστυχισμένη.
Ήμουν απλώς μέρος της ιστορίας της.
Όπως όλα τα παιδιά, υποθέτω.
- Αλλά εγώ δεν είμαι στην ιστορία.
Είμαι εδώ.
- Φυσικά και είσαι εδώ.
- Όχι, είμαι εδώ για την ώρα.
- Τι εννοείς;
- Ξέρεις, δεν υποτίθεται να το πω.
Η μαμά μου μαζεύει λεφτά
για να με στείλει στην άλλη πλευρά με έναν λαθραίο,
στην όμορφη χώρα των ευκαιριών.
- Κι εσύ τι θες;
- Θέλω να μείνω μαζί της.
Μισώ τους Αμερικανούς.
Εδώ μένω. Αντίο.
- Ναι;
- Εγώ είμαι.
- Τι έγινε;
Εξαφανίστηκες.
- Επιστρέφω.
- Δεν ξέρω τι να πω.
Ήρθε ένα γράμμα.
Από τη μητέρα σου.
Δώσε το σε μένα στο Παρίσι.
- Πήγα με τον πατέρα σου.
Το έχασες.
- Το ξέρω.
Πήρε...
Πήρε περισσότερο απ’ όσο περίμενα.
Έπρεπε να κάνω έναν παρακάμψ...
- Ιιι’ουλφινιλ;
- Τι θα κάνεις τώρα;
- Δεν ξέρω.
Είμαι δίπλα στη θάλασσα.
- Περίμενέ με.
Είμαι εδώ.
Δεν είμαι μακριά.
Περίμενέ με. Έρχομαι.
Υποτιτλισμός: A.I. Επιμέλεια: CorollaGr1975