Τι κάνεις εκεί;
Τι εννοείς;
Δεν θα μπεις μέσα;
Νόμιζα ότι θα έμπαινες εσύ.
Μπήκα χθες, Τζέρι.
Μπορείς να πας εσύ, Ρέι; Το γόνατό μου με πεθαίνει.
Το γόνατό σου; Και η μέση μου;
- Κανείς δεν νοιάζεται για μένα; - Συγγνώμη. Εγώ νοιάζομαι.
Θα πάρω απλώς ένα Double Bun Burger!
Να έχετε μια Burger Bun μέρα.
- Γεια, τι κάνετε; - Δύο Double Bun burgers
- και ένα σοκολατένιο μιλκσέικ, παρακαλώ. - Αυτό είναι όλο;
Όχι, βάλε και μία μερίδα τηγανητά ρινγκς από μύτη.
- Τι; - Πλάκα κάνω.
Ήταν αστείο.
Κάνε το κέφι σου, φιλαράκο.
Κάνε το κέφι μου;
- Τι πάει να πει αυτό;
Θεέ μου!
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μπρούκλιν.
36 χρόνια.
Πήγα στο P.S. 115.
Η μάνα μου και ο πατέρας μου ήθελαν να πάω σε καθολικό σχολείο.
Ο κολλητός μου ο Τζον... φίλε, ήταν θεός.
Μακάρι να με έβλεπε τώρα.
- Μου δίνεις την προσοχή σου τώρα; - Ναι, κύριε.
Τότε κοίταξέ με όταν σου μιλάω!
Προσπαθώ, αλλά είναι δύσκολο...
- με τη μέση μου.. - Στ' αρχίδια μου η μέση σου!
Έχω τον δήμαρχο, τον αρχηγό, και τον διευθυντή από πίσω μου
επειδή ήσουν εκεί με το όπλο στο χέρι,
και δεν μπόρεσες να σταματήσεις έναν τύπο να σκοτώσει έξι άτομα!
Ξέρω, κύριε, έπρεπε να τον είχα ρίξει.
Κανείς δεν νιώθει χειρότερα απ' ό,τι εγώ.
Σχόλια πάνω σ' αυτό, Δημήτρη;
Με κάθε σεβασμό, υποδιοικητά...
φαντάζομαι πως οι συγγενείς των θυμάτων
ίσως νιώθουν χειρότερα από τον ντετέκτιβ Πλούτο.
Μπορεί και να έχεις δίκιο.
- Ερωτήσεις για εκείνον; - Όχι, όλα σαφή.
- Ερωτήσεις για τι; - Για τις υποθέσεις σου.
- Τις ανέθεσα στον Δημήτρη. - Γιατί;
Γιατί είσαι γαμημένος ανάπηρος!
- Είμαι καλά. - Σήκω όρθιος!
Είσαι σε περιορισμένα καθήκοντα μέχρι να μου επιβεβαιώσει
ο επικεφαλής χειρουργός ότι η μέση σου είναι εντάξει 100%.
Τώρα έξω!
Δημήτρη, φέρε ένα αναπηρικό καροτσάκι γι' αυτή τη λούγκρα.
- Ρέι. - Πού ήσουν;
- Πήγα να πάρω εφημερίδα. - Και το γόνατό σου;
Πήγα σιγά-σιγά. Μέχρι να γυρίσω είχε τελειώσει.
- Τι είπε ο Σπίγκοτ; - Είμαι σε περιορισμό
- μέχρι να φτιάξω τη μέση μου. - Κι εγώ;
Του είπα ότι πήγες για βενζίνη.
Ευχαριστώ. Α, διάολε! Συγγνώμη.
Σου χρωστάω χάρη. Ό,τι θέλεις, πες το.
- Τι θα έλεγες για μια καινούρια μέση; - Καλά.
Γιατί δεν πας σε έναν χειροπράκτη;
Χρειάζομαι γιατρό αληθινό, όχι τέτοια φρου-φρου αηδίες.
Τι λες τώρα;
Περίμενε. Άκουσέ με.
Όταν με έπιασε η μέση μου, δεν μπορούσα να σηκωθώ από το πάτωμα.
Έπρεπε να συρθώ ως την τουαλέτα με τα χέρια και τα γόνατα.
Ο κουνιάδος μου μού σύστησε έναν χειροπράκτη και...
είναι απίστευτο. Τρελά πράγματα, αλλά πιάνει.
- Κάνουν κάτι διορθώσεις.. - Πλούτο.
Ορίστε το όπλο σου.
Ήταν δύσκολο να το πάρω πίσω απ’ το παιδί.
Φοβόταν πως δε θα ήξερες τι να το κάνεις.
- Μπορώ να στο χώσω στον κώλο. - Μπορείς...
αλλά δεν έχει κακούς εκεί πάνω.
Τι, δεν έχει χώρο με τον πούτσο του Σπίγκοτ εκεί μέσα;
Ντετέκτιβ Πλούτο, Channel 10 News.
Νιώθετε υπεύθυνος για τον θάνατο αυτών των ανθρώπων;
Νιώθετε υπεύθυνος για τον θάνατο της γυναίκας και της κόρης σας;
Πώς είναι να σε επισκιάζει ένα οχτάχρονο;
Κοίτα αυτό το χάλι!
- Μίρα, Μαριμπέλ! - Τι είναι;
Μη μου πεις ότι ο φίλος σου δεν το έκανε αυτό.
- Δεν το έκανε. - Τότε ποιος;
Δεν βλέπω όλους όσους μπαίνουν στο κτίριο.
- Άρα ήταν ο φίλος σου! - Δεν ήταν!
Θα το βουλώσετε;
Προσπαθώ να δω τηλεόραση!
Πες του να με αφήσει ήσυχη!
Και τώρα ο Μπιλ με τα τελευταία νέα
για το αιματηρό μακελειό στα Μπέργκερ.
Ένα γενναίο οχτάχρονο αγόρι είναι πια εθνικός ήρωας
επειδή πυροβόλησε έναν ένοπλο που σκότωσε έξι ανθρώπους
σε ένα γεμάτο Burger Bun στο Μπρούκλιν.
Ο Ρίκι Λαπίνσκι...
Έλα εδώ!
Αυτό γράφει "Λούσι", έτσι;
Λούσι!
Δεν γράφει "Λούσι"!
- Ούτε καν ξέρεις να διαβάζεις! - Ρέι, Ρέι...
έχεις ένα λεπτό; Τι λέει εκεί;
Δεν ξέρω, Χουάν, είναι όλα κινέζικα για μένα.
Α-χα! Άρα είναι ο Κινέζος φίλος σου!
Είσαι τόσο ηλίθιος!
Άκου πώς με λέει! Εντάξει...
- άστο το τατουάζ! - Τα λέμε, Χουάν.
Να προσέχεις.
Μου είπες ότι μπορώ.
Όταν μάθεις να σέβεσαι τον πατέρα σου και να του μιλάς,
τότε ίσως σε αφήσω να μοιάζεις με πόρνη!
Μαμά, είπε ότι μπορώ να κάνω τατουάζ, και θα το κάνω!
- Ναι, θα το κάνω! - Όχι, δεν θα το κάνεις!
Αν δεν το βουλώσεις, θα τρελαθώ!
Δούλευα όλη μέρα και θέλω να δω τηλεόραση, κόνο!
Νωρίτερα σήμερα, ο δήμαρχος Τζεμινελί επαίνεσε τον Ρίκι
ως έναν από τους καλύτερους της Νέας Υόρκης.
Αυτό το αγόρι είναι ήρωας.
Κι αν είχα άλλους είκοσι σαν κι αυτόν, θα εξαφάνιζα το έγκλημα από την πόλη.
Ο δήμαρχος είχε λιγότερο κολακευτικά λόγια
για τον Ντετέκτιβ Ρέιμοντ Πλούτο,
που βρισκόταν στο εστιατόριο παραγγέλνοντας φαγητό
τη στιγμή του μακελειού.
Αν και οπλισμένος και μόλις τρία μέτρα μακριά,
ο ντετέκτιβ Πλούτο φάνηκε ανίκανος να το σταματήσει
λόγω προβλήματος στη μέση.
Κι αν δεν ήμουν καν εκεί μέσα;
Το σκέφτηκαν αυτό;
Τότε το παιδί δε θα είχε το όπλο για να τον πυροβολήσει.
Γεια σας, καλωσορίσατε στο Fitness Cheers!
Μας περιμένει μια πολύ σκληρή προπόνηση...
- Ναι; - Ντετέκτιβ Πλούτο;
Παίρνω από τη "New York Post".
- Πρέπει να επιβεβαιώσω μερικά στοιχεία. - Ποια στοιχεία;
Είστε ο ντετέκτιβ Πλούτο που η γυναίκα και η κόρη του
σκοτώθηκαν σε τροχαίο με εγκατάλειψη πριν δύο χρόνια;
Θα σου πω...
Εντάξει παιδιά, πάμε για διατάσεις.
Πάμε κάτω για τέσσερα. Και δύο...
Γαμημένε αρχιμαλάκα γαμώ τον Τύπο σου!
- Καριόλη ρουφιάνε δημοσιογράφε! - Ρέι; Εγώ είμαι, ο Τζέρι.
Έι.
Αχ, φίλε...
- Συγγνώμη, Τζέρι. - Είσαι καλά;
- Ακούγεσαι πολύ ταραγμένος. - Νόμιζα πως ήσουν
εκείνος ο σιχαμένος ρεπόρτερ που με παίρνει συνέχεια.
Συγγνώμη. Πώς είσαι;
Ήθελα να δω τι κάνεις. Τι κάνεις;
Καθόμουν, κάπνιζα λίγο χασίς.
Κι εγώ! Μόλις ήπια έναν κουβά κρακ!
Είσαι απίστευτος, φίλε.
Βρήκα το νούμερο εκείνου του χειροπράκτη.
Τέλεια. Πες το μου.
Έτοιμος; Δρ Μπίμερ.
555-0191.
Ωραία. Τέλεια, φίλε.
- Το εκτιμώ. - Λοιπόν...
πώς είσαι ψυχολογικά;
Καλά είμαι, φίλε.
Ξέρεις;
- Σκέφτομαι μερικά πράγματα. - Θες να τα πούμε;
Σίγουρα.
Εμμ...
Έχεις παρατηρήσει ποτέ...
ότι οι γυναίκες λένε η μία στην άλλη "παιδιά";
Λένε, "Πάμε, παιδιά", κι είναι όλες κοπέλες.
Ναι, το έχω δει.
Οι άντρες δεν το κάνουν.
Ποτέ δεν λες, "Πάμε, κορίτσια", αν είστε όλοι άντρες.
Τι, άντρες να λένε άλλους άντρες "κορίτσια";
Ναι...
- θα ήταν προσβολή. - Σαν να τους λες "αδερφή".
Ακριβώς. Αλλά οι γυναίκες το λένε άνετα,
"Έλα πάμε, παιδιά."
Είναι τελείως τρελό.
Καταλαβαίνεις;
- Ναι; - Εντάξει... ευχαριστώ που πήρες.
- Τα λέμε αύριο. - Έγινε.
Είναι φονικό.
Σε χτυπάει σαν αντάρτης Σαντινίστας.
Φονικό. Δεν ξέρεις τι παίζει.
Όλοι ξέρουν πως είμαι φονιάς.
- Ποιος είναι; - Ο Κλίτις.
Επιτέλους.
- Σε μισώ! - Όχι, δε με μισείς!
Μ’ αγαπάς! Είμαι ο παππούλης σου!
- Σε μισώ! - Δε το εννοείς!
- Τι κοιτάς εσύ; - Τι στο διάολο κοιτάς εσύ;
Εσύ έκανες το γκράφιτι;
Κλίτις, έλα! Έχουμε δουλειά.
Πεντέχο, κόνο.
Εντάξει.
Τον έχουμε ήδη δεμένο στην καρέκλα.
Έχουμε και τα κινέζικα έτοιμα.
Μετά μου δίνεις σήμα με το μάτι σου μόνο.
Ναι.
Και τότε βγάζω ένα ξυλάκι...
σαν αυτό.
Το βάζω στ’ αυτί του τύπου.
Μετά βγάζω το παπούτσι μου.
- Τι λες; - Πολύ γρήγορο.
Θέλουμε να τον πονέσουμε, σωστά;
Αργά, βασανιστικά...
πραγματικός πόνος.
Κάθεται στην καρέκλα...
δεμένος, δεν μπορεί να κινηθεί.
Αυτό θα πονούσε.
- Το είδες; - Μμμ-χμμ.
- Καλή βολή! - Βελάκι στο μάτι.
Αυτό είναι πόνος. Κι έχω άλλα τέσσερα.
Λες να ρίξω κι εγώ;
- Εσύ; - Μόνο...
ένα-δυο.
- Δηλαδή σου άρεσε; - Έλα, ρε φίλε! Σοβαρά;
Θα το χρησιμοποιήσουμε σίγουρα!
Στο είπα. Είσαι εξαιρετικός συγγραφέας.
Πάμε να το γράψουμε τώρα. Σκηνή 29: εσωτερικό,
- αποθήκη - μέρα. - Υπαγόρευσε το για μένα, Ντιουκ.
Θέλω τα βελάκια να μπαίνουν με κοντινό πλάνο.
Θέλουμε σωστό ήχο. Θέλω ένα δυνατό "θουόκ!"
όταν καρφωθεί στο κεφάλι του τύπου. Γράψ' το.
Τ-Η-Θ-Ο-Υ-Ο-Κ.
Θουόκ.
Γλυκούλης είναι.
Σήμερα θα πάρει βραβείο από τον Τζεμινελί.
Ο μπάτσος τίποτα όμως.
Τον λυπάμαι κάπως.
Έλα τώρα. Ήταν εκεί ο χαζούλης.
Είχε βγάλει το όπλο και δεν το 'κανε.
Αυτό λέγεται «άγχος απόδοσης».
Απλώς δεν του σηκώθηκε.
Ντετέκτιβ Πλούτο;
Από δω, παρακαλώ.
Νομίζω αυτός ήταν ο τύπος.
Πόσο καιρό σε πονάει η μέση σου;
- Γύρω στα τρία χρόνια. - Δεν έχεις πάει ποτέ σε χειροπράκτη;
- Όχι. - Γιατί όχι;
Συνήθως πάω σε κανονικούς γιατρούς.
Κοιτάζω τις ακτινογραφίες σου που έστειλε ο κανονικός γιατρός σου
και νομίζω ότι βρήκα το πρόβλημα..
στη χαμηλή σου πλάτη, εδώ.
Μπορώ να πω κάτι;
Ξέρεις ότι η χειροπρακτική έχει αναγνωριστεί
από ιατρικούς συλλόγους από το 1963;
- Όχι, δεν το ήξερα. - Ε, έχει.
Εντάξει; Ωραία.
Κοίτα εδώ. Βλέπεις;
Κοίτα τη σπονδυλική σου στήλη.
Τώρα...
κοίτα αυτό. Τι βλέπεις;
Η σπονδυλική στήλη του σκελετού είναι καμπυλωτή...
ενώ η δική σου είναι ίσια.
Χωρίς καμπύλη, χωρίς ευλυγισία. Χωρίς ευλυγισία, χωρίς δύναμη.
Οι μύες γύρω από τους σπονδύλους δουλεύουν υπερωρίες
μόνο και μόνο για να κρατήσουν τη σπονδυλική στήλη στη θέση της.
Τελικά, παθαίνουν σπασμούς και σε πιάνει η μέση σου.
Μπορείς να βγάλεις το σακάκι σου και να ξαπλώσεις στο κρεβάτι;
Οκέι.
- Μπορείς να βγάλεις και το όπλο σου; - Α, ναι...
Δώσ’ το μου.
Το κεφάλι θα πάει προς αυτή την άκρη.
Βάλε το πρόσωπο στην υποδοχή.
Έχεις κανένα μαξιλάρι να..
Όχι, απλώς χαλάρωσε το κεφάλι σου.
- Οκέι. - Χαλάρωσε.
Αχ, ναι...
Αχ ναι. Το νιώθω.
- Οι Ο5 σου είναι μπλοκαρισμένοι. - Οι Ο5;
Ναι. Οκέι.
Θα το απελευθερώσω. Τώρα απλώς χαλάρωσε.
Φαίνεται τρομακτικό, αλλά δεν είναι.
Χαλάρωσε. Θα βοηθήσει να χαλαρώσουν οι μύες σου.
Πολύ καλύτερα. Γύρνα ανάσκελα, παρακαλώ.
Μην σταυρώνεις τα πόδια σου.
Ωραία, τώρα...
- Χαλάρωσε. - Μμμ-χμμ.
Θα σου δώσω κάποιες ασκήσεις να κάνεις κάθε μέρα
μαζί με τις προσαρμογές.
- Προσαρμογές;
Πόσο καιρό είσαι στο αστυνομικό σώμα;
Δεν ξέρω. Ίσως...
- Τέλειο! Απίστευτο.
Στους περισσότερους παίρνει εβδομάδες για τέτοια απελευθέρωση.
Χαλάρωσε. Θα κάνω ένα ακόμα και μετά τελειώσαμε.
Θέλω να ξεμπλοκάρω τον πέμπτο θωρακικό σπόνδυλο.
- Πού είναι αυτός; - Στην σπονδυλική στήλη σου.
- Πάρε βαθιά ανάσα. - Εντάξει.
Και άφησέ την.
Δεν το πέτυχα. Πάμε πάλι.
Βαθιά ανάσα.
Τώρα εκπνοή.
Κάτι μου κρύβεις, ντετέκτιβ.
Συγγνώμη.
Θες να το ξαναδοκιμάσουμε;
Νομίζω κάναμε αρκετά για σήμερα.
Εντάξει. Έκανα τατουάζ.
- Όχι, δεν έκανες! - Έκανα!
Για να το δούμε τότε.
Ωραίο είναι, Λούσι.
Ναι, αυτό το έντομο είναι πολύ γλυκούλι!
Θα δείχνω κουκλάρα με το μπικίνι μου το καλοκαίρι, έτσι;
- Χωρίς αμφιβολία. Εντομομανία! - Όταν κάνω κι εγώ,
- θα γίνουμε οι Bugging Crew. - Α ναι...
- Οι Τρεις Πασχαλίτσες. - Θα κάνω κι εγώ.
- Όλες με κόκκινο. - Ονειρεύεσαι, κοπελιά.
Δε θα το κάνεις τατουάζ.
Ο πατέρας της θα τη σκοτώσει.
Ίσως να πάρεις...
αυτά που κολλάνε. Που ξεβάφουν.
Πάμε σπίτι μου. Είναι άδειο.
Θέλω τσιγάρα.
Τι κάνεις, μικρή;
Θέλω να το κάνω.
Έι, Πινγκ Πονγκ... θέλει να το κάνει.
Πάμε να το κάνουμε.
- Πού βρήκες τα λεφτά; - Βρήκα τα χριστουγεννιάτικα φιλοδωρήματα
από τους ενοίκους.
Τα κρατάει για το ταξίδι μας στη Ντίσνεϊλαντ.
Έβγαλε 2.000 δολάρια μόνο από φιλοδωρήματα.
Διάολε, να γίνω κι εγώ θυρωρός.
- Θέλω το ένα τρίτο προκαταβολή. - Πόσο είναι αυτό;
Πινγκ Πονγκ, πόσο είναι το ένα τρίτο των 2.000;
- Τα μισά είναι 1.000. - Ξέρω πόσο είναι τα μισά.
Πόσο διάολο είναι το ένα τρίτο των 2.000;
Είναι 300.
Θέλω 300 δολάρια, και το κάνουμε.
Οκέι.
- Σου άρεσε; - Πού το έκανες;
Στου Mr. Magic, στο Βίλατζ.
Σε ποιο δρόμο;
- Στην Avenue C. Γιατί; - Μπορεί να κάνω κι εγώ ένα.
Πόσο κοστίζει;
45 δολάρια.
- Πονάει πολύ; - Όχι, δεν πονάει πολύ.
Αν θες, μπορώ να 'ρθω μαζί σου να βεβαιωθώ ότι το κάνουν σωστά..
Θες τατουάζ; Θα σου κάνω εγώ ένα τσάμπα.
Άμα τους ξαναδώ να το κάνουν αυτό,
θα τους σαπίσω.
- Διάολε. - Ε, Χουάν, qué pasa;
Δουλειά, φίλε μου.
Αυτό το γκράφιτι είναι σαν μύκητας.
Άμα δεν το καθαρίσεις αμέσως, εξαπλώνεται παντού.
Ε, λοιπόν...
- το καθαρίζεις. - Ξέρω ποιοι το κάνουν.
Οι μικροί φίλοι της Μαριμπέλ.
Θα τους πιάσω μια μέρα και θα τους κλοτσήσω κατευθείαν στον κώλο.
- Πώς πάει η μέση σου; - Βλέπω έναν χειροπράκτη.
Ρέι, αυτές οι μαλακίες δεν πιάνουν.
Πρέπει να χαλαρώσεις. Εγώ πάω για ψάρεμα.
- Έτσι χαλαρώνω. - Στη θάλασσα;
Τρελός είσαι; Εκεί, στην 79η,
στον ποταμό Χάντσον. Καλή ψαριά εκεί.
Έλα μαζί μου μια μέρα. Θα σου αρέσει.
- Δεν ξέρω... - Έχω καλάμι.
Πήρα ένα για τη Μαριμπέλ, δεν το χρησιμοποιεί.
Χτύπα την πόρτα μου, θα πάμε για ψάρεμα,
- θα στρώσεις έτσι. - Ίσως το κάνω.
- Πάμε λοιπόν. - Οκέι.
- Ευχαριστώ, Χουάν. - Έγινε. Πρόσεχε τη μέση σου.
Έρχομαι.
Η παραγγελία σου.
Ε σε είδα στην τηλεόραση.
Δεν ήξερα ότι είσαι μπάτσος. Είμαι ο Ντιουκ. Αυτός είναι ο Κλήτης.
Τι κάνετε; Ρέι Πλούτο.
Τι είναι αυτά τα κοστούμια; Πάτε σε αποκριάτικο πάρτι;
- Όχι, έτσι ντυνόμαστε. - Τα '70s επέστρεψαν.
Πρέπει να το ψάξεις. - Οκέι.
Να σε ρωτήσω κάτι;
Σαν μπάτσος έχεις δει πολλά τρελά πράγματα, σωστά;
- Άνθρωποι πυροβολημένοι, μαχαιρωμένοι... - Υποθέτω πως ναι.
Έχεις δει ποτέ κάποιον καρφωμένο με βελάκια;
- Να του πετάνε βελάκια; - Ναι.
Να τον τρυπάνε στο κεφάλι, στα μάτια και στο σαγόνι.
Έχεις δει κάτι τέτοιο ποτέ;
Δε νομίζω.
Ούτε σε ταινία το έχεις δει, ε;
Όχι, εγώ.. όχι.
Καλά τότε.
Πάμε, πάμε, πάμε
Μπορεί να φαίνεται ψυχρή πόλη
Πάμε, πάμε, πάμε
Λοχαγέ, να σου πω...
Κάνω αυτές τις ασκήσεις κάθε μέρα,
και η πλάτη μου δεν έχει νιώσει ποτέ καλύτερα.
"Ο ντετέκτιβ Πλούτο σημείωσε τεράστια πρόοδο την περασμένη εβδομάδα..."
"Κατά την άποψη του γιατρού του, είναι κατάλληλος για ενεργό υπηρεσία."
Αυτό είναι από έναν γαμημένο χειροπράκτη.
Ναι, κύριε. Κι αν δεν το ξέρετε,
η χειροπρακτική ιατρική αναγνωρίζεται από ιατρικούς συλλόγους
- από το 1962. - Αναγνώρισε αυτό.
Αν ξανακούσω ότι σε έπιασε η πλάτη σου,
θα σε βάλω σε γραφείο στο Στάτεν Άιλαντ.
- Πώς τα πας με την απομαγνητοφώνηση; - Όχι όσο καλά όσο ο Ντιμίτρι.
Τι είπες;
Με κάθε ασέβεια.. χωρίς κανέναν σεβασμό,
δεν ξέρω τίποτα για απομαγνητοφωνήσεις.
Μάλλον θα ήμουν χάλια σ’ αυτό.
Φύγε πριν σου βάλω το πόδι στον κώλο.
Οκέι.
Ευχαριστώ, κύριε.
Χαίρομαι που επέστρεψα.
- Είδατε τον Κάμπινς; - Πίσω σου είναι, Σέρλοκ.
Τι κάνεις έτσι και μου την πέφτεις ύπουλα;
- Πώς πήγε; - Ξανά σε υπηρεσία.
Σου κερνάω μεσημεριανό.
Κοίτα τους. Ωραία δεν είναι, Τσικ;
Να κάθονται, να την παίζουν όλη μέρα.
Μην ανησυχείς για μένα. Έκλεισα όλες μου τις υποθέσεις,
συν τις δύο δικές σας που μου φορτώσανε
όταν ο συνεταίρος σου μπήκε σε περιορισμένα καθήκοντα.
Μάλλον θέλεις πολύ το βαθμό του Πρώτου Ντετέκτιβ.
- Όχι περισσότερο από τους άλλους. - Πλούτο, άκου.
- Μιλάνε για σένα.
Πες μου, Ρίκι, είσαι θυμωμένος με τον αστυνομικό;
Όχι, μάλλον νιώθει άσχημα που δεν μπόρεσε να σώσει τους ανθρώπους.
Γιατί δεν μπόρεσε να τους σώσει;
Ίσως δεν ήξερε τι να κάνει.
Αλλά ίσως τώρα, μετά απ’ αυτό που έκανα εγώ,
- να ξέρει τι να κάνει την επόμενη φορά.
- Λες να ξέρει; - Ελπίζω,
για να μην χρειαστεί άλλος πιτσιρικάς να πυροβολήσει κάποιον.
Πάμε.
Θέλουμε έναν τίτλο που να καίει.
- Κάτι που να είναι στα μούτρα σου. - Σωστά!
- "Ρούφα τον Πίθηκο"! - Κλέτις, σ’ αγαπάω, ρε φίλε,
αλλά αν δώσουμε σ’ αυτή την ταινία τον τίτλο "Ρούφα τον Πίθηκο",
χάνουμε όλο το μεσαίο κοινό.
Και είναι πολλά τα λεφτά απ’ αυτό.
- Αυτό το πράγμα με εκνευρίζει! - Ξέρω, ρε φίλε...
Ξέρω.. περίμενε λίγο.
Είπαμε ότι θέλουμε κάτι στα μούτρα.
- Σωστά. - Να το, λοιπόν.
"Μες στη Μούρη".
- "Μες στη Μούρη"; - Είναι Εβόνικς!
"Μες στη Μούρη".
Και ταιριάζει τέλεια τώρα που κάνουμε τους δίδυμους με τα ούζι μαύρους!
Ωπα. Στοπ. Κόφτο.
- Πότε το αποφασίσαμε αυτό; - Νόμιζα ότι το είπαμε.
- Ποτέ δεν το είπα αυτό. - Νόμιζα ότι θα ήταν κουλ
- αν ήταν μαύροι. - Κουλ;;
Ντιουκ, σου είπα ότι δεν με νοιάζει το «κουλ».
Με νοιάζει η πραγματικότητα. Και στην πραγματικότητα,
ένας μαύρος δεν θα αντιδρούσε έτσι. Σκηνή 32.
«Τα δίδυμα με τα Ούζι πυροβολούν έναν μπάτσο,
- και μετά το σκάνε μες στη νύχτα». - Σωστά.
Αυτά είναι μαλακίες!
Δεν υπάρχει περίπτωση ένας μαύρος να το έσκαγε τρομοκρατημένος!
- Θα έκανε κάπως έτσι – «Μπαμ!» - Ακριβώς.
Θα γυρνούσε... και θα έφευγε κάπως έτσι.
Κουλ και χαλαρός.
Όχι ρε φίλε, θα το έσκαγαν τρέχοντας!
Καλά! Καλά! Καλά!
Ας τρέξουν. Αλλά τότε θα τους κάνουμε λευκούς.
Λες δηλαδή ότι ένας λευκός θα φερόταν έτσι;
Κι εσύ μου λες ότι ένας μαύρος θα φερόταν έτσι;
Έλα τώρα, φίλε!
Κλέτις, είσαι φίλος μου!
Δεν θέλω να μαλώνω μαζί σου.
Ναι, είσαι φίλος μου.
Αλλά νομίζω ότι μέσα σου κρύβεται λίγος ρατσισμός.
Ωπα.
Ρε φίλε;
- Όχι. - Ναι.
Το παρατήρησα.
Μήπως το είπες επειδή μίλησα για τα «ebonics»;
Όχι, δεν είναι αυτό.
Είναι κι άλλα πράγματα.
Αλλά δεν το παίρνω προσωπικά,
επειδή είσαι λευκός και δεν ξέρεις καλύτερα.
Αυτό που είπες είναι βαρύ ρε Κλέτις.
Το ξέρω.
Λοιπόν... τι θα έλεγες...
αν κάναμε τα δίδυμα με τα Ούζι...
Πορτορικανούς;
Τι λες;
- Εντάξει; Φίλε; - Φίλε.
Αν θέλεις να μου ανοιχτείς,
- πες μου. - Εντάξει, θα σου πω.
Γιατί νομίζω ότι κρατάς πολλά μέσα σου.
Όλη αυτή η φάση με το Μπέργκερ Μπαν. Κι ό,τι έγινε με τον Ντιμίτρι –
ακόμα και το ατύχημα της Σέλι.
Πρέπει να τα βγάλεις κάποια στιγμή.
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου 100%.
- Συγγνώμη. - Αλήθεια;
Αλλά εσύ ποτέ δεν μου ανοίγεσαι.
Δηλαδή...
Περνάω κι εγώ δύσκολες φάσεις τώρα,
και δεν ξέρω αν μπορώ να σου μιλήσω γι’ αυτό.
Αυτό δεν ισχύει. Έλα τώρα.
Ξέρεις ότι δεν ισχύει. Τι είναι;
Περπατούσα πίσω σου προχτές στο τμήμα...
και συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν...
«Ο Ρέι έχει ωραίο κώλο!»
Τι είπες τώρα;
Στο είπα, είναι βαρύ!
Κοίτα... Δεν είμαι γκέι, εντάξει;
- Δεν είμαι! - Φυσικά. Το ξέρουν όλοι αυτό.
Τότε γιατί κοιτούσα τον κώλο σου;
Δεν ξέρω. Συμβαίνει σε όλους, νομίζω.
Έχεις κοιτάξει ποτέ τον κώλο κάποιου άντρα;
Πιθανόν...
μία ή δύο φορές.
- Έχεις κοιτάξει ποτέ τον δικό μου; - Όχι.
Γιατί όχι;
Νομίζω ότι πρέπει να μιλήσεις σε κάποιον γι’ αυτό.
Μα μιλάω σε σένα.
Εννοώ κάποιον επαγγελματία.
- Σε ψυχολόγο; - Ναι.
Για να το βγάλεις από μέσα σου.
Αν ρωτήσεις πολλούς ψυχολόγους,
θα σου πουν ότι βαθιά μέσα του,
- όλοι είναι λίγο γκέι. - Δεν είμαι γαμημένα γκέι!
Σου λέω, δεν είμαι!
- Εγώ δεν είπα.. - Γιατί ασχολούμαι καν..
Το μόνο που προσπαθώ να σου πω είναι,
είσαι φίλος μου, εντάξει;
Και αυτό είναι που μετράει.
Οκέι, καουμπόι;
Λοιπόν, να τι θα κάνουμε. Άφησέ με εδώ πιο πάνω.
Θα πάω στο ραντεβού μου
και μετά θα σε συναντήσω να τα βρούμε.
- Μάλλον είναι απλά μια φάση. - Οκέι.
Ίσως ήταν απλά ατύχημα. Τα μάτια σου να έτυχε να κοιτάξουν εκεί.
- Το πιστεύεις; - Ίσως.
Θα είσαι καλά. Εντάξει;
Εντάξει.
Πολύ καλύτερα. Κάνεις ακόμα τις ασκήσεις;
Κάθε μέρα.
Πώς πάει η περιοχή της λεκάνης;
Καμιά ένταση;
Γύρνα ανάσκελα.
Λοιπόν...
Από πού είσαι, αν επιτρέπεται;
Κι αν δεν επιτρέπεται;
Αναρωτήθηκα λόγω της προφοράς σου.
Μπράιτον.
Στη Μάγχη.
Πόσα χρόνια είσαι εδώ;
- Έξι χρόνια. - Παντρεμένη;
Κάποτε.
- Εσύ; - Τα ίδια.
Ευχαριστώ που έβγαλες τόσο γρήγορα την γνωμάτευση, γιατρέ.
Την έστειλες άμεσα και είμαι ξανά σε υπηρεσία.
Ανάρρωσες εξαιρετικά. Με εντυπωσιάζει η πειθαρχία σου.
Η χειροπρακτική είναι δέσμευση ζωής.
Αλήθεια; Δεν το ήξερα.
Θα ρίξω άλλη μία ματιά στον πέμπτο θωρακικό σου σπόνδυλο.
Πάρε βαθιά ανάσα.
Κράτα την και...
Γαμώτο.
Θα τον στρώσω αυτόν τον μπάσταρδο.
Πάρε βαθιά ανάσα.
- Αχ... ναι.
Το πέτυχα.
Ναι.
Όχι, περίμενε ένα γαμημένο λεπτό!
- Συγγνώμη, Δρ. Μπίμερ. - Μην με ξαναπείς έτσι!
Με λένε Αν! Και μου αρέσεις, ντετέκτιβ.
Αλλά αν νομίζεις ότι θα το κάνουμε σ’ αυτό το τραπέζι!
Φυσικά και όχι, δρ... Αν!
- Δεν έχω καμία δικαιολογία. Συγγνώμη. - Σταμάτα τις συγγνώμες!
Με άκουσες να φωνάζω βοήθεια;
Έχω τρεις ασθενείς να περιμένουν έξω.
Ίσως θα έπρεπε απλώς να φύγω.
Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν.
- Περίμενε λίγο. - Τι;
- Πώς φαίνομαι; - Όχι καλά.
- Μήπως ήθελες να.. - Φυσικά.
Τι;
Νόμιζα ότι εννοούσες..
Εννοούσα αν ήθελες να φάμε κάτι.
Α, ναι. Μέσα είμαι.
- Τι νόμιζες ότι εννοούσα; - Αυτό. Δείπνο.
Οκέι.
Συνέχισε τις ασκήσεις. Είναι σημαντικό.
Νόρα. Γεια σου. Έντ, Φρανσίν.
Πώς πάτε;
Γεια.
Ο ντετέκτιβ Πλούτο θα έρθει την άλλη βδομάδα, Τίσα.
Έντ, πάμε να ξεκινήσουμε.
Η Μαριμπέλ λέει ότι θα κάνει τατουάζ.
- Μαλακίες. - Ναι;
- Θα σου δείξω εγώ μαλακίες αύριο. - Ο πατέρας σου είπε ναι;
- Ναι. - Πού θα το κάνεις;
- Στον Mr. Magic, στο Village. - Ποιον δρόμο;
- Avenue C. - Πόσο χρεώνει;
45 δολάρια.
Εντάξει. Θα είσαι το Baby Bug.
- Εμένα με λένε Lady Bug. - Εγώ είμαι Jewel Bug.
- Ακόμα δεν σε πιστεύω. - Γιατί εσύ είσαι το Bug Spray.
Άντε γαμηθείτε, σκρόφες.
Καλά πας, Ρέι.
Κάτι θα πιάσεις.
Ερχόμουν εδώ με τη Μαριμπέλ.
Το έπαιρνε σοβαρά το ψάρεμα.
Έλεγε, "Πάπι, πρέπει να κάνεις ησυχία
για να μην σε ακούσουν τα ψάρια."
Μετά έλεγε, "Μόνο να ψιθυρίζεις."
Περνούσαμε όλο το απόγευμα εδώ ψιθυρίζοντας μεταξύ μας.
Γιατί σταμάτησε;
Μεγαλώνει.
Τώρα με μισεί.
- Ό,τι και να πω είναι βλακεία. - Όχι, δεν σε μισεί.
Ξέρω ότι λέει χαζομάρες μερικές φορές.
Μου χάρισε αυτό για τα γενέθλιά μου.
- Ωραίο είναι. - Ναι, ε;
Ακόμα με λέει "Πάπι" άρα ξέρω πως μ’ αγαπάει.
Τώρα νομίζει πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
Μου λέει, "Θα κάνω τατουάζ."
Κι εγώ της είπα, "Δεν θα κάνεις. Μένεις στο δικό μου σπίτι."
Δεν με σέβεται. Πρέπει να της μάθω σεβασμό.
Μου ραγίζει την καρδιά...
αλλά είναι ακόμα το κοριτσάκι μου.
Την αγαπάω.
- Είναι δύσκολη ηλικία. - Πες το σ’ εμένα!
Είσαι τυχερός που δεν έχεις κόρη.
- Συγγνώμη, δεν το σκέφτηκα. - Δεν πειράζει.
Συγγνώμη. Ήταν χαζό αυτό που είπα.
Γεια σας, παιδιά.
Τι λέει;
- Τι θέλετε; - Κάν’ το!
Πινγκ Πονγκ, έλα.
- Τους ξέρεις αυτούς; - Όχι. Εσύ είσαι καλά;
- Ναι. Εσύ; - Χουάν: Καλά είμαι.
Αυτοί οι γαμημένοι πεντέχος!
Γαμώτο! Πυροβόλησαν το γαμημένο ψάρι!
- Νομίζω ζει ακόμα. - Όχι, φίλε!
Είναι πολύ συμβολικό;
Όχι, φίλε.
Χρειαζόμαστε συμβολισμούς.
Σου λέω, οι Γάλλοι τρελαίνονται για τέτοια.
- Καταλαβαίνεις τι λέω; - Σκεφτόμουν τις Κάννες.
Το φαντάστηκα, φίλε.
Μας βλέπω να παίρνουμε το Καλύτερης Ταινίας.
- Δεν συμφωνείς; - Κι έτσι προκύπτει ένα ερώτημα.
Ναι;
Όταν ανέβουμε στη σκηνή...
- να παραλάβουμε το βραβείο... - Σωστά.
- ποιος από τους δυο μας θα πάει πρώτος; - Θα πάμε μαζί.
Πλάι πλάι. Ενωμένοι.
Κι αν η σκάλα που οδηγεί στη σκηνή
είναι πολύ στενή και δεν χωράμε και οι δύο;
Ποιος ανεβαίνει πρώτος;
- Ποιος είναι; - Κινέζικο.
Δεύτερος όροφος.
Εντάξει, προσγείωση τώρα.
Δεν ανεβαίνουμε σε καμία σκηνή αν δεν τελειώσουμε αυτή τη σκηνή!
- Καταλαβαίνεις; - Εντάξει.
Ναι. Πάμε να δουλέψουμε.
- Πάμε. - Εντάξει.
Η χειροπρακτική αφορά κυρίως τη ρύθμιση της σπονδυλικής στήλης
για την ανακούφιση από τον πόνο.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι η πλάτη μου είναι μια χαρά.
Και μου αρέσει να ξαπλώνω στο τραπέζι με σένα.
Ρέι, πρέπει να μιλήσουμε για αυτό που έγινε.
- Εννοούσα τις ρυθμίσεις. - Δεν θέλω να νομίσεις ότι..
- Ήταν από αυτά που απλά συμβαίνουν. - Ναι, έχεις δίκιο.
Ήταν της στιγμής,
- αλλά.. - Δεν το πιστεύω.
- Δεν πιστεύεις τι; - Αυτό που έλεγες.
Α, μάλιστα.
Αυτό δεν έλεγες μόλις τώρα;
Ξέρω τον εαυτό μου αρκετά καλά.
Ξέρω ότι δεν είμαι παρορμητικός τύπος.
Το έπιασα.
Μυρίζω καπνό.
- Μυρίζεις καπνό; - Όχι.
Τι;
Γαμώτο! Αυτοί οι τύποι καπνίζουν.
Συγγνώμη.
- Αυτοί καπνίζουν. - Σας ενοχλεί;
Δεν με ενοχλεί. Με σκοτώνει.
Ξέρετε ότι ο παθητικός καπνός προκαλεί καρκίνο των πνευμόνων,
- καρδιακές παθήσεις και εμφύσημα; - Θα προσπαθήσω να μην αναπνέω.
Σε τέτοιες στιγμές εύχομαι να είχα ένα όπλο.
Δεν έχεις όπλο;
Όχι, είμαι εκτός υπηρεσίας. Δεν το έφερα.
Κρίμα.
- Ας μην μας χαλάσει το φαγητό. - Σωστά.
- Πώς είναι το ψάρι; - Τέλειο. Το κοτόπουλο;
Καθόλου άσχημο. Θες να δοκιμάσεις..
Καπνίζουν ξανά!
- Τι κάνεις; - Φτάνει με τις φιοριτούρες.
- Χριστέ μου!
Αυτή το έκανε!
Και τα καλά νέα συνεχίζονται για τον νεότερο ήρωα της Νέας Υόρκης,
τον Ρίκι Λαπίνσκι.
Νωρίτερα σήμερα, οι γονείς του Λαπίνσκι έλαβαν πρόταση
από τον Μακόλεϊ Κάλκιν για τα κινηματογραφικά δικαιώματα...
Είναι το παιδί από το "Μόνος στο Σπίτι". Λατρεύω αυτή την ταινία.
...που φέρεται να αναζητά όχημα δράσης για τον ίδιο,
- για να γράψει, να σκηνοθετήσει... - "I see, you see,
he/she/it see." - Sees.
"He sees the mouse."
Όλοι οι άλλοι "see" το ποντίκι.
Γιατί αυτός "sees" το ποντίκι;
Αυτή η γλώσσα δεν βγάζει νόημα. Θα αποτύχω στο τεστ.
Όχι, θα το περάσεις. Χαλάρωσε.
"He sees the mouse."
Εντάξει, μωρό μου.
Γεια. Έχει κοτόπουλο στο ψυγείο.
Είπα στη Μαριμπέλ να στο ζεστάνει.
- Ευχήσου μου καλή τύχη. - Σου εύχομαι καλή τύχη.
Αντιοσσίτο.
Λυπάμαι πολύ για όλο αυτό.
Το κάπνισμα απαγορεύεται. Θα μπορούσα να τους συλλάβω.
- Έπρεπε να το κάνεις. - Τι είπε πάλι εκείνος ο τύπος;
"Αν συνεχίσετε να πετάτε φαγητό, θα σας ζητήσω να φύγετε."
Είπε "δεσποινίς" ή κάτι τέτοιο. Γεια.
- Γεια σου, Πλούτο. - Τι κάνεις;
- Τίποτα. - Αυτή είναι η Μαριμπέλ,
- την ξέρω από όταν ήταν δύο χρονών. - Χάρηκα πολύ.
Σου είπε ο πατέρας σου ότι πήγαμε για ψάρεμα;
Χρησιμοποίησα το καλάμι σου, κι ήσουν πολύ καλή μ’ αυτό.
- Ποτέ δεν ήμουν καλή. - Εντάξει.
- Άστα λα βίστα. - Άστα λουέγκο.
Άστα μαñάνα.
- Πολύ καλό ισπανικά. - Ευχαριστώ.
Συγγνώμη για το μπροστινό δωμάτιο. Κάνω ανακαίνιση.
Θα φάω και θα φύγω, πρέπει να πάω νωρίς στη δουλειά.
- Τι είπες; - Μου αρέσουν τα κεριά.
Θα λειτουργούσαν καλύτερα αν τα άναβες.
Παγωτό.
Το άφησες εκεί για να νομίζω ότι είσαι καλό παιδί;
Στην πραγματικότητα κάνω τις ασκήσεις κάθε μέρα.
- Όλες; - Εκτός από την 7Α.
- Δεν κάνει τίποτα. - Τι λες;
Δουλεύει καταπληκτικά.
Για δείξε μου τι κάνεις.
Δείξε μου.
Θα σου δείξω.
Δεν νιώθω τίποτα.
Λέγεται "ανύψωση λεκάνης", που σημαίνει και λίγη ανύψωση.
Ξαναπροσπάθησε.
- Έτσι ψηλά; - Ναι. Τώρα χαμήλωσε.
Και σήκωσε.
Και ξανά πάνω.
- Το νιώθεις αυτό; - Μμμ-χμμ.
- Ανοίγει εδώ. - Γαργαλιέμαι.
Γεια σου, Λούσι.
Γεια σου, Μαριμπέλ.
Θα κάνω τατουάζ.
- Όχι, δεν θα κάνεις. - Ναι, δες.
Δες, το δικό μου είναι κόκκινο. Στο είπα.
- Τι κάνεις, μικρή; - Τι κάνεις εδώ;
Έλα να δεις.
- Είναι νεκρός; - Όχι ακόμα. Πιάσε τα λεφτά!
Πιάσε τα λεφτά!
Συγγνώμη, αλλά καλύτερα να βιαστείς πριν γυρίσει η μαμά
και πρέπει να καθαρίσουμε και τον δικό της κώλο!
- Πάμε! Πού είναι τα λεφτά; - Τα φέρνω.
Βάμονος! Ας φύγουμε από δω!
Έλα, πάμε!
Όχι.
- Τι; - Μην το πάρεις αυτό.
Μην το πάρω; Μετά από όσα έκανα για σένα,
θα μου πεις τι να μην πάρω;
Να τη φάμε κι αυτήν.
Γαμημένε πέντεχο.
Ξανακαθάρισέ τον.
Ας το ξαναδοκιμάσουμε.
Ακούς τους πυροβολισμούς. Πάου! Πάου! Πάου!
- Τρέχω στο παράθυρο. - Βλέπεις τους δίδυμους με τα ουζί
- να ξεκάνουν τον μπάτσο. - Τον φίλο μας! Πάει!
- Τον εξόντωσαν! - Θες να τους σκοτώσεις!
Αλλά δεν μπορώ, γιατί το βάζουν στα πόδια τρομαγμένοι.
Οπότε τους φωνάζεις κάτι!
Σας βλέπω, γαμημένοι βρωμολατίνοι!
Σας βλέπω!
- Μας είδε κάποιος! - Καθάρματα!
Σας βλέπω!
Σου είπα να κλείσεις την κουρτίνα!
- Σας βλέπω! - Σκατά! Φύγαμε!
Πάμε, πάμε, πάμε!
Ω, Θεέ μου.
Αχ!
Αυτή είναι υπέροχη άσκηση για την πλάτη μου.
Σκάσε!
Μιλάω σοβαρά.
Έχει να νιώσει τόσο χαλαρή εδώ και 10 χρόνια.
Ίσως να το εντάξεις στο πρόγραμμά σου.
Μια χαρά μ’ εμένα.
Δεν έχω ξανακάνει σεξ με αστυνομικό.
Πώς ήταν;
Να δοκιμάσουμε τις χειροπέδες σου την επόμενη φορά;
Ναι.
Ο ήλιος είναι ωραίος.
Κοιμάσαι;
Θα πάρω ένα Double Bun burger
με ένα σοκολατούχο σέικ, παρακαλώ.
Πέρασα πολύ όμορφα χθες το βράδυ.
Κι εγώ.
Ήταν υπέροχα.
Έχει περάσει καιρός για μένα, οπότε...
- Πρέπει να πιούμε έναν καφέ. - Συμφωνώ.
Τι γίνεται με την εξυπηρέτηση σ’ αυτό το μέρος;
Ε!
Συγγνώμη;
Ξέρεις τι;
Αν καταφέρεις να βρεις κάποιον, πες του να μου φέρει αυγά σκραμπλ,
- θα πάω να πάρω μια εφημερίδα. - Οκέι.
Ας πάρω αυτή την εφημερίδα.
Σέλι!
Ρέι!
Πού ήσουν; Ω, Θεέ μου!
Κοίτα, Κλέο, είναι ο μπαμπάς σου.
Έλα, Ρέι. Πάμε σπίτι.
Εντάξει. Απλώς να πάρω την εφημερίδα.
Θες να πεις αντίο στον μπαμπά; Πες αντίο στον μπαμπά.
Δεν έχω ψιλά. Ε, ψιτ!
Σέλι!
- Ρέι!
Κύριε Πλούτο!
Καλύτερα να κατέβεις! Έχουμε χοντρό πρόβλημα!
- Τι; - Κάποιος μαχαίρωσε τον διαχειριστή!
- Συγγνώμη. - Ε, εσύ!
Ντετέκτιβ.
Κύριε..
Δεν ξέρω.
Απάντα στην ερώτηση, γλυκιά μου.
Όχι. Σου είπα πως δεν τους είχα ξαναδεί.
Κοίτα με. Έλα τώρα.
Πώς μπήκαν; Τους άνοιξες εσύ;
Άφησέ την ήσυχη.
Τι κάνεις εδώ;
- Αυτή είναι δική μου υπόθεση. - Την πήραμε πριν μια ώρα.
- Εσύ πού ήσουν; - Την ξαναγγίξεις και σε ξαπλώνω κάτω.
Σταματήστε! Δεν μπορείτε να μπείτε εδώ!
Γαμώτο, Πλούτο! Αυτό είναι άσχημο,
- πολύ άσχημο. - Υπολοχαγέ..
Απλώς σκάσε, γιατί αρχίζω να μπερδεύομαι.
Προσπαθείς να λύσεις φόνους ή να τους προκαλείς;
Γιατί να είμαι υπεύθυνος επειδή μένω σ’ εκείνη την πολυκατοικία;
Ποτέ δεν φταις, ε; Ποτέ σου.
Δεν αναλαμβάνεις ποτέ ευθύνη για τίποτα, έτσι δεν είναι;
Το κάνω.
Άφησέ με να το αποδείξω δίνοντάς μου αυτή την υπόθεση.
Άφησέ με να την αναλάβω, σε παρακαλώ.
Εσύ κι ο Κάμπινς έχετε τον φόνο με τα τατουάζ.
Είναι φίλος μου. Κρατιέται με το ζόρι.
Ξέρω τη γυναίκα και την κόρη του. Δώσε μου μια τελευταία ευκαιρία.
Όχι. Την έχει ο Ντιμίτρι.
Θες να μου πεις κάτι;
- Τι πράγμα; - Για την υπόθεση.
- Έχεις κανένα στοιχείο; - Είσαι ντετέκτιβ.
- Ερεύνησε. - Κόψε τη γαμημένη την ειρωνεία!
Αν έχεις κάποια πληροφορία, δώσ’ την τώρα!
- Συγγνώμη. Δεν ξέρω τίποτα. - Ε, Πλούτο.
Άκουσα πως η κόρη με τον πατέρα μαλώνανε πολύ.
Ποιος το είπε αυτό;
Ένας γείτονας είπε πως ήταν στα μαχαίρια.
- Στα μαχαίρια; - Ναι.
Όχι, δεν ήταν έτσι. Ήταν απλώς τα συνηθισμένα μεταξύ πατέρα και κόρης.
Περίμενε λίγο. Τι υπονοείς;
Δεν υπονοώ τίποτα.
Πας να την μπλέξεις σ’ αυτό.
Δεν το πιστεύω, ρε πούστη μου!
Ως εδώ! Άντε έξω τώρα!
Είναι μοναχοκόρη του. Τον αγαπάει.
Πήγαινε μαζί του για ψάρεμα! Του πήρε κολιέ!
Τον αγαπάει! Καριόλη!
- Έξω είπα! - Τον αγαπάει!
Βγες έξω!
Σεβάσου τη στολή σου!
Τι στο διάολο σας συμβαίνει; Τυφλοί είστε;
Θεέ μου!
Είναι ο πατέρας της!
«Ο διαχειριστής...
στο...
νοσοκομείο...
σε ημιλιπόθυμη κατάσταση.»
Ο γαμημένος ακόμα ζει, Τζότζο!
Όχι για πολύ. Τι λέει για μας;
- Τίποτα δεν λέει. - Διάβασέ το μου!
Λέει μόνο ότι ήταν δύο τύποι «που κανείς δεν είδε,
εκτός από την κόρη, η οποία δεν μπόρεσε να δώσει επαρκή—
- επαρκή— - Περιγραφή!
Η αστυνομία λέει ότι κανένας άλλος ένοικος—
δεν είδε το μαχαίρωμα.»
Εγώ είδα τον τύπο στο παράθυρο.
- Με κοίταζε! - Τότε τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω.
Ίσως περιμένουν να κάνουμε κάποιο λάθος.
Ίσως αυτός ο τύπος φοβάται και δεν έχει πει τίποτα.
Κοίτα αυτά τα δάκρυα. Δείχνουν αληθινά.
Έπρεπε να την καθαρίσουμε. Θα μιλήσει.
Όχι!
Δεν μπορεί να μας ακουμπήσει χωρίς να καταστραφεί κι η ίδια!
Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να πούμε την αλήθεια.
Αυτή μας προσέλαβε!
Πιστεύεις αλήθεια ότι μας είδε αυτός;
Μας είπε γαμημένους Μεξικάνους!
- Πάμε να τον καθαρίσουμε. - Όχι.
Δεν θα κάνουμε τίποτα!
Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να σκεφτούμε!
Απλώς να σκεφτούμε, γαμώτο!
Είναι παιχνίδι στρατηγικής κι εσύ δεν σκέφτεσαι!
Οπότε σκέψου!
Πρέπει να τον κάνουμε τώρα!
Πάμε να τον καθαρίσουμε εδώ και τώρα, Τζότζο!
Μπορείς να καθίσεις;
Με αγχώνεις.
Καλά κάνεις και αγχώνεσαι, φίλε.
Ο διαχειριστής μαχαιρώθηκε χθες.
Πώς σε κάνει να νιώθεις αυτό;
Λυπάμαι για τον τύπο.
Όχι έτσι, Ντιουκ!
Παραλίγο να τον σκοτώσουν, εκεί στο παράθυρο.
Υπάρχει μια περίεργη ενέργεια εδώ μέσα.
- Την αισθάνεσαι; - Ναι, τη νιώθω.
Είναι έντονη, έτσι;
Πολύ έντονη, φίλε.
Αυτό είναι που λείπει από το σενάριό μας.
Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο τύπος στην καρέκλα.
Δεν κινείται, δεν μιλάει.
Απλώς κάθεται εκεί.
Τι θες να κάνει δηλαδή;
Ίσως πρέπει να "φωτίσουμε" ολόκληρη τη σκηνή.
Όχι, δεν χάνω τη φάση με τα βελάκια.
Αυτό είναι αυθεντικό... φοβερό. Τελείως θεότρελο.
- Γιατί μιλάς έτσι; - Έτσι πώς δηλαδή;
«Φοβερό», «φρέσκο», «κουφό».
- Ρε φίλε, δεν είσαι μαύρος. - Το ξέρω αυτό!
- Τότε μίλα κανονικά, ναι; - Μα...
Νόμιζα ότι μίλαγα κανονικά, φίλε!
Γαμώτο!
Ξέρω πως είναι δύσκολο, κυρία Φοντέν,
αλλά ξέρετε κανέναν που να ήθελε να σκοτώσει τον σύζυγό σας;
Μιλήσατε με τους διπλανούς;
- Το στούντιο τατουάζ; - Τον "Mr. Magic".
Πάντα ζήλευαν το ότι εμείς είχαμε διάσημη πελατεία.
Κυρίως τουρίστες έχουν, περαστικούς.
Και πιστεύετε ότι μπορεί να σκότωσαν τον άντρα σας;
Δεν είναι λογικό;
Δεν ξέρω, κυρία Φοντέν.
Ίσως ήταν κάποιος άλλος.
- Κάποιος που δεν το κατάλαβε. - Δεν κατάλαβε τι;
Ίσως κάποιος που μπήκε εδώ και είδε όλο αυτό το... πράγμα
και το είδε μόνο σαν μια παρέα ηλιθίων
που τρυπιούνται μόνοι τους.
Ίσως κάποιος το είδε αυτό και είπε: «Ως εδώ!»
και πυροβόλησε τον άντρα σας.
Τι στο διάολο ήταν αυτό τώρα;
- Αυτή η γυναίκα μόλις έχασε τον άντρα της! - Συγγνώμη.
Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι ο Ντιμίτρι πήρε την υπόθεση...
- Είναι δική μου υπόθεση! - Δεν είναι!
Είναι του Ντιμίτρι! Συμβιβάσου!
Άκου αυτό.
Είχα πάει για ψάρεμα με τον διαχειριστή στον ποταμό.
Δύο λατίνοι αλήτες ήρθαν με πιστόλι.
Και θα τον καθάριζαν.
Έσκισα τον έναν με ένα αγκίστρι, του άνοιξα τον λαιμό.
Αν είναι οι ίδιοι τύποι, ίσως η Μαριμπέλ τους είδε.
Χριστέ μου! Κι εγώ σιχαίνομαι αυτόν τον γλείφτη,
αλλά αν ξέρεις κάτι, πες του το!
Θα το κάνω, αλλά πρώτα θέλω να μιλήσω με το κορίτσι.
Το καημένο το κορίτσι, μάλλον είναι συντετριμμένη.
Τι λέω τώρα;
- Αυτός είμαι εγώ. - Δεν είσαι εσύ...
- «Αποτυχημένος μπάτσος». - Δεν είσαι εσύ!
Το μόνο που ξέχασαν είναι: «αποτυχημένος πατέρας, αποτυχημένος σύζυγος».
Κόφ' το τώρα αυτό, φτάνει!
Η Σέλι σε αγαπούσε. Αν σε άκουγε τώρα, θα σου έριχνε μια κλωτσιά!
Δεν έπρεπε να αγοράσω αυτήν την εφημερίδα.
Ποια εφημερίδα;
Η Σέλι μου είπε, «Πάμε.»
Κι εγώ της είπα, «Θέλω να πάρω μια εφημερίδα.
Αν βιάζεσαι, πήγαινε μπροστά.»
Οπότε πήγε μπροστά και...
Σταμάτησα να πάρω την εφημερίδα.
Αν δεν την είχα αγοράσει...
Είδα το βαν να έρχεται... Θα μπορούσα να τη σώσω.
Ρέι, δεν ήταν δικό σου λάθος.
Ήταν ένα ατύχημα.
Γιατί δεν πας σπίτι;
Θα σε καλύψω στο βιβλίο.
Πήγαινε σπίτι και ξεκουράσου.
- Εντάξει. Ίσως έχεις δίκιο. - Θα είσαι καλά.
Ευχαριστώ, φίλε.
Έλα τώρα. Σ' αγαπάω, φίλε μου.
Οκ; Το εννοώ.
Ε, φλωράκο, γιατί δεν τον φιλάς κιόλας;
Τι είπες, ρε μαλάκα;
Λιγδιάρη, γαμημένε χοντρέ!
- Δεν το εννοούσα. - Τι είπες;;
Συνελήφθηκες!
Γεια σου.
Ξέρεις κάτι, Αμπντούλ;
Θα χρειαστώ άλλο ένα κερί.
Ποιο θες, κύριε Ρέι;
Διαλέξ' το εσύ αυτή τη φορά.
Ορίστε. Αυτό θα σου κάνει καλό.
Οκ. Τύλιξέ το, φίλε μου.
Μαριμπέλ, έχουμε χρήματα;
Ούτε ξέρω... Πήρα την κάρτα μου;
Την έχεις την κάρτα σου.
- Κυρία Μπενίτεζ. - Γεια σας.
- Λυπάμαι πολύ για τον Χουάν. - Ευχαριστώ.
- Πάμε να τον δούμε τώρα. - Είναι σε επαφή;
Όχι, έχασε πολύ αίμα.
Σας υπόσχομαι ότι θα βρούμε αυτούς τους τύπους.
Κι αν χρειαστείτε κάτι, να μου το πείτε, εντάξει;
Μπορώ να ρωτήσω τη Μαριμπέλ μια γρήγορη ερώτηση;
- Φυσικά. - Ευχαριστώ.
Ξέρω ότι είναι δύσκολη στιγμή για σένα,
αλλά είχε ένας από τους άντρες που
μαχαίρωσαν τον πατέρα σου σημάδι στο πρόσωπο;
- Σημάδι; - Στο μάγουλο.
Ίσως ήταν με επίδεσμο. Θυμάσαι;
Όχι.
Εντάξει.
- Ευχαριστώ. - Πάμε.
- Άστα λα βίστα. - Άστα λουέγο.
Άστα μαñιάνα.
Ιατρείο Δρ. Μπίμερ. Η Τίσα στο τηλέφωνο.
Ο ντετέκτιβ Πλούτο για τον Δρ. Μπίμερ, παρακαλώ.
- Τι κάνεις; - Γεια.
Σε έπαιρνα τηλέφωνο. Πήρες τα μηνύματά μου;
Ναι, μόλις τώρα.
Ήθελα απλώς να σου πω ότι πέρασα πολύ ωραία χθες το βράδυ.
Αν ποτέ σου έρθει η όρεξη να το ξαναδοκιμάσουμε..
Ξέρεις κάτι;
Αν...
Δεν νομίζω ότι αυτό θα λειτουργήσει.
- Τι δεν θα λειτουργήσει; - Εσύ κι εγώ.
Μάλλον θα ήταν καλύτερα να μην ξαναβρεθούμε.
Ήταν κάτι που είπα;
Επειδή πέταξα το ψωμάκι;
Όχι.
Τότε γιατί το λες αυτό;
Κακή χρονική στιγμή, μάλλον.
Δεν νιώθω καλά με τον εαυτό μου αυτή τη στιγμή
και μάλλον δεν είμαι έτοιμος για κάτι τέτοιο.
Μάλιστα.
Λοιπόν...
αντίο, τότε.
Μισό λεπτό!
Ένα λεπτό!
Τι κάνεις;
Θυμάσαι που σου είπαμε ότι γράφουμε ένα σενάριο;
Έχουμε κολλήσει σε μια σκηνή,
και αναρωτιόμασταν αν μπορείς να μας βοηθήσεις.
Συγγνώμη...
είμαι λίγο απασχολημένος τώρα.
- Είναι κάτι με την αστυνομία; - Ναι, δυστυχώς.
Γι’ αυτό σε χρειαζόμαστε— εσύ που είσαι αληθινός μπάτσος.
Έχουμε μια επείγουσα κατάσταση και χρειαζόμαστε ειδικό.
Ναι, σαν τεχνικό σύμβουλο...
και θα μπεις στους τίτλους της ταινίας.
Κατάλαβες; «Τεχνικός σύμβουλος: Ρέι Πλούτο».
- Ντετέκτιβ Ρέι Πλούτο. - Ναι, σωστά το πες.
Μισή ωρίτσα το πολύ.
Δηλαδή θέλετε να με δέσετε στην καρέκλα;
Έλα τώρα. Δεν είμαστε κάτι ψυχοπαθείς φρικιά.
Αν και αν μας έβλεπες να δουλεύουμε τη σκηνή με το ομοίωμα στην καρέκλα...
Είχες φρικάρει.
Γιατί δεν ήταν ρεαλιστικό.
- Είμαστε απόλυτα ρεαλιστές. - Υπερ-ρεαλιστές.
- Υπερ-ρεαλιστές... - Αν δεν είναι αληθινό, δεν το κάνουμε.
Εντάξει, ας ξεκινήσουμε.
Να δω αν μπορώ να σας βοηθήσω.
Ωραία, έφερες αυτό... σε υπερ-κοντινό.
Άντρα μου, ξέρεις τι; Σ’ ευχαριστούμε.
Μας σώζεις τη ζωή.
Το έχω.
Ευχαριστούμε. Καταλαβαίνεις, έτσι;
- Το κινέζικο φαγητό μου είναι αυτό.
Πρέπει να πω ότι συμφωνώ με τον Κλέτις.
Δεν πιστεύω τα μισά απ’ όσα βλέπω στις ταινίες.
Ιδίως στις αστυνομικές, και ειδικά με μπάτσους.
- Οι μπάτσοι δεν φέρονται έτσι. - Μμμ.
Επαγγελματικά μιλώντας, αυτά που βλέπεις στις ταινίες—
είναι ψεύτικα. Σαν τις ταινίες με τον Κλιντ Ίστγουντ.
- Βάλ' τον μέσα!
Πετάξτε τον εκεί πέρα!
Αν κάποιος μιλήσει, είναι νεκρός!
Ποιος απ’ όλους ήταν;
Δεν ξέρω, είναι τρεις τους. Τι στο διάολο γίνεται εδώ;
Τίποτα, φίλε!
- Γιατί είναι δεμένος; - Μας βοηθάει με ένα σενάριο.
- Τι; - «Σκριμπλ»;
Γιατί φοράτε αυτά τα κουστούμια;
Τζότζο, έλα τώρα! Ποιος απ’ όλους ήταν;
- Νομίζω ήταν αυτός! - Όχι, όχι, όχι!
- Τι έκανα; - Μας είδες.
Ορκίζομαι ότι δεν σας έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου!
- Στο θεό μου! - Σκάσε, ρε μαλάκα!
- Σε είδα στο παράθυρο! - Μας είπες «γαμημένοι Μεξικάνοι»!
Άντε, τελειώνουμε με όλους!
- Δέστε τους! - Όχι, παιδιά, ακούστε!
Δεν σας έχουμε ξαναδεί. Γράφουμε ένα σενάριο.
Σκάσε με το σκριμπλ, ή όπως σκατά το λες!
Σας παρακαλώ.
Σας εκλιπαρώ. Μην το κάνετε αυτό.
Έχω γυναίκα και παιδί.
Βούλωσέ το!
- Κάπου σε έχω ξαναδεί. - Όχι.
Πινγκ Πονγκ, από πού τον ξέρω αυτόν;
Δεν ξέρω. Φέρε κάτι να τους καλύψουμε τα πρόσωπα.
- Δεν αντέχω να με κοιτάνε! - Έγινες σαν κοριτσάκι, γαμώτο!
Ας το τελειώνουμε και φύγαμε!
Κράτα το όπλο. Φέρνω τις σακούλες.
Μην με κοιτάς.
Έχω μία!
Κάνετε μεγάλο λάθος, παιδιά... Σκοτώνετε αθώους ανθρώπους.
Σκάσε!
- Τι γίνεται εδώ; - Τίποτα. Κάνε γρήγορα!
Σου λέω, Πινγκ Πονγκ,
δεν χρειάζεται να μας σκοτώσεις. Κανείς δεν είδε τίποτα.
Δεν φαίνεται καν το διαμέρισμα από εκείνο το παράθυρο.
Πήγαινε. Ρίξε μια ματιά.
Πήγαινε.
Έχω δύο!
Άκουσέ με.
Θες να έχεις τρεις φόνους στη συνείδησή σου;
Ειδικά αφού κανείς δεν είδε τίποτα. Κοίτα μόνο.
Κοίτα. Πήγαινε δες.
Αυτό μόνο σου ζητάω.
Κοίτα έξω απ' το παράθυρο.
Θα δεις τι εννοώ.
Ναι.
Ναι, κάτω και αριστερά.
Το βλέπεις;
Ακριβώς.
Το βλέπεις;
Τι ήταν αυτό;
Πινγκ Πονγκ!
Πινγκ;
Πινγκ Πονγκ;
- Πού είναι ο Πινγκ Πονγκ; - Κατέβηκε κάτω.
- Είσαι νεκρός! - Όχι, εσύ είσαι.
Συλλαμβάνεσαι για απόπειρα δολοφονίας.
- Θα σε σκοτώσω! - Ω, φίλε!
Θα σε σκοτώσω!
Θα σε σκοτώσω.
- Είσαι καλά; - Ναι. Εσύ;
Είμαι εντάξει.
Ρέι, είσαι φοβερός.
Σοβαρά τώρα. Ήταν ηρωισμός αυτό.
Τελείως μέγκα, φίλε.
Υπερ-μέγκα ηρωισμός.
Δεν το πιστεύω.
Νομίζω το παρακάνανε με τον τίτλο.
Η αλήθεια είναι ότι ήταν υπόθεση του Ντιμίτρι,
κι εσύ σκοπίμως απέκρυψες πληροφορίες.
Μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος με υποβιβασμό για αμέλεια καθήκοντος.
- Ναι; - Συγγνώμη για την ενόχληση.
Είναι ο δήμαρχος στη γραμμή 2.
Καλημέρα, κύριε δήμαρχε.
Ναι, κύριε, προφέρεται «Πλούτο».
Ρέιμοντ ή Ρέι— τον φωνάζουμε Ρέι.
Ναι, κύριε, η προαγωγή είναι επίσημη.
Βεβαίως, μπορείτε να το ανακοινώσετε.
Ντετέκτιβ Α' Τάξης.
Ναι, κύριε, ερχόμαστε.
Εντάξει, Πλούτο, πάμε να φύγουμε.
Ρέι!
Ναι;
Συγχαρητήρια.
Ευχαριστώ, Τσικ.
Πάμε, Πλούτο.
- Θα κάνω την έξοδο μαζί σου. - Δεν περίμενα κάτι λιγότερο, υποδιοικητά.
Μπράβο, Ρέι. Ήρωας μπάτσος.
- Ευχαριστώ. - Μπράβο, Πλούτο.
Μπράβο ρε γαμώτο.
Ε!
- Συγχαρητήρια. - Ευχαριστώ, Τζέρι.
Είμαι περήφανος για σένα. Το εννοώ.
Ήσουν εκεί για μένα.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Έλα, κορίτσια!
Κόψτε τις αγκαλιές και τα φιλιά.
Παρεμπιπτόντως, τηλεφώνησε κανείς για μένα;
Όχι.
Πάμε, Πλούτο.
Ακολούθησέ με.
Ντετέκτιβ Πλούτο, από δω!
Κανάλι 10 Ειδήσεις. Αυτό...
Κοίτα τον εκεί έξω. Ο γέρο-Ρέι τα κατάφερε, ε;
Μην ενθουσιάζεσαι πολύ. Θα τα κάνεις πάνω σου!
Κάτι δεν πάει καλά με αυτή την υπόθεση.
Οι τύποι γύρισαν πίσω στο διαμέρισμα
για να σκοτώσουν έναν μάρτυρα κι η κοπέλα τους αναγνώρισε θετικά.
Τι δεν πάει καλά;
Ο ιατροδικαστής μού είπε
ότι ο ένας είχε μια πληγή στο λαιμό δύο ημερών.
Και λοιπόν;
Αποκλείεται η κοπέλα να την είχε χάσει το βράδυ της επίθεσης.
Γιατί δεν την ανέφερε;
Νομίζω πως μέσα σου έχεις σπάσει
επειδή ο Πλούτο έκλεισε την υπόθεσή σου.
Ζηλεύεις επειδή προήχθη κι εσύ όχι.
Γιατί δεν την ανέφερε;
Τι μάθαμε από όλο αυτό;
Ποτέ μην ανοίγεις σε κάποιον αν δεν ξέρεις ποιος είναι.
Φίλε, όχι! Όχι!
Πρέπει να βγάλουμε αυτόν τον τύπο από την καρέκλα.
- Πώς; - Έχω βαρεθεί
να γράφω αυτό το σενάριο μόνος μου!
Εντάξει, αδερφέ μου.
Δες αυτό.
Πώς λύνει τα δεσμά του είναι...
ίσως δεν τον δέσαμε πολύ καλά.
Εντάξει;
Λύνεται...
πιάνει τα βελάκια και αρχίζει να μας τα πετάει!
Βλέπεις; Έχει και συμβολισμό.
Μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει.
Αρχίζουμε να τρώμε βελάκια.
Γαμώτο, το πόδι μου!
- Και μετά τι; - Βγάζω το μαχαίρι μου!
Απλώς το βγάζω. Μεγάλη λεπίδα.
Σαν τον Ντέιβι Κρόκετ, ένα πράγμα.
Στο κλωτσάει απ’ το χέρι.
Σκύβεις να το πιάσεις, σε κλωτσάει στο κεφάλι.
- Μπαμ! - Με σακατεύει. Είμαι σχεδόν κάτω.
- Πάει να με σκοτώσει. - Με τι;
Με τα χέρια του. Με πνίγει με τον λαιμό του!
- Οπότε πας να πάρεις το μαχαίρι. - Τη στιγμή που πεθαίνω,
- το πετάω το μαχαίρι. - Κοντινό πλάνο, μαχαίρι
- να γυρίζει σε αργή κίνηση. - Ηχητικά εφέ.
Το μαχαίρι γυρνά στον αέρα.
Φουου!
"Πφφφ!"
Το καρφώνει στην πλάτη. Πέφτει κάτω.
- Μπαμ! Σηκώνομαι. - Όχι, μένεις κάτω.
- Μένω κάτω. - Βήχει.
Στόμα γεμάτο αίμα... και σου πετάγεται.
Πού;
Στη μάπα σου.
«Στη Μάπα Σου».
- Τι λες τώρα, αδερφέ; - Μόλις γράψαμε τη σκηνή
και τον τίτλο ταυτόχρονα!
Το εννοείς;
Είχες δίκιο!
«Στη Μάπα Σου», αυτός είναι ο τίτλος!
Φίλε, απλώς πήγα με τη ροή.
- Μαζί το κάναμε! - Όχι!
Εσύ το έκανες. Ήταν δική σου ιδέα.
Όταν πάμε στις Κάννες,
θα σου πάρω μια εξάδα Ντομ Περινιόν!
Θα πάμε, γαμώτο! Το ξέρεις!
Ναι ρε, θα πάμε! Παλέ-βου!
Ουί, μεσιέ!
Ένας άντρας τόσο εξοργισμένος από μια δειλή επίθεση
στον καλό του φίλο και θυρωρό, Χουάν Μπενίτες,
ξεκίνησε μια προσωπική σταυροφορία για δικαιοσύνη.
Κατάφερε να νικήσει δύο τρελούς δολοφόνους,
έναν με όπλο, έναν με ματσέτα τριών ποδιών.
Υπήρξε δυστυχώς απώλεια ζωής,
αλλά σύμφωνα με την άποψη της Διοίκησης,
αυτός ο άνθρωπος αξίζει, χωρίς καμία αμφιβολία,
να αποκαλείται ήρωας.
Κυρίες και κύριοι, με αυτή την προαγωγή,
η Πόλη της Νέας Υόρκης εκφράζει την ευγνωμοσύνη της
στον Ντετέκτιβ Α' Τάξης Ρέιμοντ Πλούτο..
ή όπως τον αποκαλούμε, Ρέι.
Ρέι Πλούτο.
- Θα γίνει καλά. - Ευχαριστώ, Ρέι.
Σε ευχαριστούμε πολύ.
Συγγνώμη, κύριε Πλούτο, η γιατρός είναι με ασθενή.
- Πότε θα τελειώσει; - Δύσκολο να πω.
Έχουμε πολλή δουλειά σήμερα.
- Πήρε το μήνυμά μου; - Ναι, πιστεύω πως το πήρε.
Εντάξει, πες της απλά...
ότι ξαναπήρα.
Θα είμαι σπίτι αν θέλει να μου τηλεφωνήσει.
Θα της το πω.
Ρέι;
Θες να μπεις τώρα;
Γεια σου, Χουάν.
Πώς είσαι, φίλε μου;
Κοίτα τον. Δυνατός σαν ταύρος.
Θα γίνεις καλά.
Τους πιάσαμε αυτούς τους τύπους.
Γαμημένοι πέντεχος.
Στοιχηματίζω πως αυτοί κάνανε τα γκράφιτι στην πολυκατοικία.
Σςς... αγάπη μου, μη μιλάς.
Κοίτα.
Θα γίνεις καλά.
Πρέπει να φύγω. Εντάξει; Αλλά...
νόμιζα πως ίσως... θα το ήθελες αυτό.
Εντάξει, φίλε.
Ευχαριστώ, Ρέι.
Μαριμπέλ, βοήθησέ τον.
Έλα, βάλε το.
Μπαμπά.
Δεν πειράζει.
Μπορείς να κλάψεις.
- Μπαμπά. - Θα γίνει καλά.
Άστα λα βίστα.
Άστα λουέγκο.
Άστα μαñιάνα.
Ιατρείο δρος Μπίμερ. Μείνετε στη γραμμή.
Ο ντετέκτιβ Πλούτο πάλι.
Η γιατρός δεν είναι διαθέσιμη αυτή τη στιγμή.
Μπορείτε να μου κάνετε μια χάρη;
- Απλώς σημειώστε κάτι. - Εντάξει.
Πείτε της... «Συγγνώμη».
«Συγγνώμη». Μάλιστα.
- Κάτι άλλο; - Τα έκανα σκατά.
Οκέι, τα έκανες σκατά.
Και...
- Πηγαίνω στον ποταμό... - Ποταμός... ναι.
...να δω το ηλιοβασίλεμα. - Μάλιστα.
Θα ήθελα πολύ να ερχόταν να με βρει εκεί.
- Αυτό είναι όλο; - Ναι.
Σίγουρα; Εντάξει, ευχαριστώ. Γεια.
Δεν θα έρθει.
Και γιατί να έρθει; Μετά απ’ αυτό που έκανες;
Τα σκάτωσες.
Ήρωα.
Απίστευτο.
Ε, ψιτ!
Μη μου την πέφτεις έτσι ξαφνικά!
Έγινε;
Δεν ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις, ε;
Καλά.
Καλά. Ε;
Δεν διαβάζεις εφημερίδες;
Είσαι τυφλός;
Εγώ είμαι.
Εγώ είμαι ο ήρωας μπάτσος.
Ναι, Ντετέκτιβ Α' Τάξης...
Ρέιμοντ Πλούτο.
Φυσικά, όλοι με λένε... Ρέι!
Ω, Χριστέ μου!
Καθίκι!
Τι έγινε;
- Ε; Τι έγινε; - Η μέση μου πάλι.
- Πρόσεχε. - Συνέχισε να αναπνέεις.
Άου!
Ωχ, το βρήκα. Δεύτερος οσφυϊκός.
- Οκέι. - Σήκω.
Μπορείς να περπατήσεις;
Ξέρεις τι; Κάνε μου μια χάρη.
Πιάσε το όπλο μου. Είναι πίσω σου.
Έλα, Ρέι! Έλα τώρα! Εδώ, εδώ.
Ίσως θα ήταν καλή ιδέα να το βάλεις στη θήκη.
- Εδώ; - Ναι, εκεί.
- Αχ, φίλε. - Καλύτερα;
Ναι.
Δεν πίστευα πως θα ερχόσουν.
- Δεν είχα σκοπό να έρθω. - Τι έγινε;
Η Τίσα με έπεισε.
Μου είπε, «Δώσε σ’ αυτόν τον μαλάκα άλλη μία ευκαιρία».
Α, μάλιστα.
Ε, λοιπόν...
- Της χρωστάω χάρη. - Ναι.
Μάλλον της χρωστάς.
Συγγνώμη.
- Ω! - Ρέι;!
Είσαι καλά; Σίγουρα;
- Μπορείς να περπατήσεις; - Θέλω να το προσπαθήσω.
Πάμε.
- Πάμε. - Είσαι καλά;
- Μην ξεχνάς να αναπνέεις. - Αναπνέω.
Ξέχναγες τις ασκήσεις σου, έτσι;
Ξέρεις... ήμουν απασχολημένος.
Σου είπα, η χειροπρακτική είναι δέσμευση ζωής.
Αρχίζω να καταλαβαίνω τι εννοούσες.
Υποτιτλισμός: A.I. Επιμέλεια: CorollaGr1975