- Ορίστε είναι, κύριε. - Εντάξει. Ευχαριστώ.
Η Νέα Υόρκη αποτίει φόρο τιμής
στον Αμερικανό στρατιώτη, καθώς η 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία,
με επικεφαλής τον νεαρό της διοικητή, Υποστράτηγο Γκάβιν,
παρελαύνει στην Πέμπτη Λεωφόρο.
Ανεμόπτερα πετούν από πάνω καθώς η πόλη υποδέχεται θερμά
τους 13.000 βετεράνους που πολέμησαν από τη Σικελία και την Ιταλία
μέχρι τη Νορμανδία, την Ολλανδία και τη Γερμανία.
...Τέσσερα εκατομμύρια Νεοϋορκέζοι
παρατάχθηκαν κατά μήκος της διαδρομής των 4,5 μιλίων για να υποδεχτούν τους άντρες.
Ω, Χάνα, δεν ήξερα ότι θα είχε επίκαιρα.
Ω, δεν είναι δικό σου λάθος.
Τι κουτή που είμαι, εγώ... απλώς, ε...
Ορίστε.
- Μου λείπει τόσο πολύ. - Μα φυσικά.
Βλέποντας όλους αυτούς τους στρατιώτες να επιστρέφουν... με διαλύει.
Μα φυσικά. Ήταν ο άντρας σου.
«Ήταν.»
Αχ, Χάνα, γλυκιά μου. Είναι ακόμα ο άντρας σου.
Αυτό δεν αλλάζει. Καταλαβαίνεις πώς το λέω.
Είναι ακόμα στην καρδιά σου, και θα είστε πάντα...
Τώρα το κάνω χειρότερο, έτσι δεν είναι; Αχ...
Έλα, φύσα τη μύτη σου. Έχω κι άλλη χαρτοπετσέτα εδώ. Αχ...
Κοίτα με, όλο κλαίω.
Κι ενώ όλα τα αγόρια μας είναι εκεί έξω,
κάνουν κάτι ηρωικό για τον κόσμο.
Έλα, κλάψε όσο θες.
Δεν είναι όλοι γεννημένοι για να αλλάξουν τον κόσμο.
Ναι, αλλά και το να κλαις στον δρόμο
δεν έλυσε ποτέ τίποτα.
Ήθελα απλώς να φτιάξω ένα χαρούμενο σπίτι για τον άντρα μου.
Και τώρα... δεν έχω κανέναν σκοπό πια.
Ε, μπορείς να με συνοδεύσεις μέχρι την πλατεία.
Αυτό δεν είναι και τόσο σημαντικό.
Ποτέ δεν ξέρεις. Ακόμα και η πιο μικρή πέτρα δημιουργεί κυματισμούς στο νερό.
- Ποια πέτρα; - Είναι παροιμία.
Έλα, στολίζουν το κιόσκι.
Καλησπέρα, κύριε ΜακΓκρέγκορ.
Πώς τα πάει ο ώμος σας τελευταία;
Α, ξέρεις, το ρευματικό με πιάνει
όταν έρχεται καταιγίδα.
Και μπορώ να πω ότι αύριο έρχεται μεγάλη μπόρα.
Έτσι λένε όλοι.
Κρίμα είναι.
Η συννεφιά θα κρύψει τον κομήτη.
Α, τι κρίμα.
Ανυπομονούσα να τον δω.
Δεν το είχα σκεφτεί αυτό.
Αλλά, με τέτοια χιονοθύελλα, καλύτερα να κουλουριαστούμε σπίτι μας.
Και πώς τα πας εσύ;
Ω, μην ανησυχείς για μένα.
Κάποιος πρέπει να το κάνει, νοσοκόμα Χάνα.
Πάντα φροντίζεις όλους τους άλλους.
Θα έρθεις στα κάλαντα; Α, ε, μάλλον ναι.
Πάντα μου αρέσει όταν όλη η πόλη μαζεύεται εκεί.
Ας ελπίσουμε να κρατηθεί μακριά το χιόνι.
Τζούλια! Αρραβωνιάστηκες;
Μόλις τώρα! Είμαι η πρώτη που το μαθαίνει;
Φυσικά, εσύ μας σύστησες.
Χωρίς εσένα, δεν θα γνωριζόμασταν... Ω, Τζούλια! Πότε;
Έλα. Ο Φρανκ ανυπομονεί να σου το πει ο ίδιος.
...Και είπα στον εαυτό μου, γιατί να περιμένω;
Μόλις μπορώ να τη σηκώσω αγκαλιά,
θα πάμε στον πλησιέστερο ειρηνοδίκη.
Σωστά, αγάπη μου;
Αρραβωνιασμένοι τη νύχτα του χριστουγεννιάτικου κομήτη.
Πόσο ρομαντικό.
Ε, κοιτάξτε εδώ, εσείς τα ερωτευμένα πουλάκια.
Και θα της βρω ένα λευκό φόρεμα
όπως εκείνο που είδα σε μια βιτρίνα στην Ιταλία.
Το πιο όμορφο φόρεμα που έχω δει ποτέ.
Ο Φρανκ μου μιλά συνέχεια για την Ιταλία, τα όμορφα μέρη τουλάχιστον.
Λέει ότι έχει εκκλησίες εκατοντάδων ετών και πλακόστρωτους δρόμους...
Σαν ζωγραφιά είναι μερικές πόλεις,
αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το να είσαι ξανά στο σπίτι σου.
Λοιπόν, πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά.
Συγχαρητήρια και στους δύο. Είμαι τόσο χαρούμενη για εσάς.
Χάνα;
Ούτε που το σκέφτηκα.
Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι, και δεν...
Ω, όχι, μην απολογείσαι, Τζούλια.
Πρέπει να κρατάμε τα μάτια στραμμένα στο αύριο, έτσι;
Εκεί βρίσκεται η ευτυχία, όχι στο παρελθόν.
- Είσαι τόσο γενναία. - Α, δεν είμαι και τόσο γενναία.
Είμαι απλώς χαρούμενη που είστε τόσο ευτυχισμένοι. Αλήθεια.
Και είμαστε. Χάρη σε εσένα.
Προσοχή, περνάω!
Γεια, ε, στολίζουμε το δέντρο.
Θα έρθεις;
Α, ίσως αργότερα, μετά τη βάρδια μου.
Α, μιας και θα είσαι κάτω,
μπορείς να αλλάξεις το κλειδί της αποθήκης;
Ξέχασα να το ξανακρεμάσω.
Είναι εδώ, στην τσέπη του σακακιού μου.
Είσαι θησαυρός. Πρέπει να φύγω.
Περιμένουν τα στολίδια. Αχ, πρόσεχε!
Θα τα πούμε μετά; Πες ναι.
Θα κάνουμε μια μικρή γιορτή
πριν πάμε στο κιόσκι.
Εντάξει.
«...στα αριστερά της,
διέκρινε μια μικρή ξύλινη καλύβα
βαμμένη μπλε, και κάτι ροζ
ήταν δεμένο στο χερούλι της κλειστής μπλε πόρτας.
«Ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα», είπε η νεραϊδονονά,
και σκέφτηκε να πάει να μυρίσει το άρωμά τους,
αλλά όταν πλησίασε...»
Δε θες να σου διαβάσω άλλο;
Είσαι λυπημένος, Τόμπι;
Δε θέλω να ξαναπάω στο ορφανοτροφείο.
Στοιχηματίζω ότι δεν ξέρεις τι θα γίνει απόψε.
Ξέρω και βέβαια.
Α ναι; Τι; Ο κομήτης.
Δίκιο έχεις.
Ο κομήτης είναι θαύμα;
Χμμ. Καλή ερώτηση.
Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός θαύματος
και κάτι που απλώς συμβαίνει;
Όπως, ας πούμε, η βροχή. Είναι θαύμα η βροχή;
Ίσως τα πάντα να είναι θαύματα. Η βροχή, οι κομήτες... εσύ... εγώ.
Εξαρτάται από το πώς τα βλέπεις.
Όλοι το λένε «ο χριστουγεννιάτικος κομήτης»,
αλλά αυτό δεν είναι το πραγματικό του όνομα.
- Α ναι; - Είναι ο κομήτης Ντε Βίκο.
Αυτός είναι ο άνθρωπος που τον ανακάλυψε. Το διάβασα σε βιβλίο.
- Και ξέρεις τι άλλο; - Τι;
Δεν θα ξανάρθει για 71 χρόνια.
- Και ξέρεις κάτι ακόμα; - Τι;
- Ξέρω ένα μυστικό. - Θα μου το πεις;
Νομίζω ότι οι κομήτες είναι θαύματα.
Γιούχου!
Σε περιμένουμε όλοι.
Σε πειράζει να τη δανειστώ λίγο, Τόμπι;
Εντάξει.
Μην ξεχάσεις τον κομήτη απόψε.
Νοσοκόμα Χάνα! Ξέχασες τη φωτογραφική σου!
Το ακούς αυτό; Δεν είχα δίκιο;
Ο γιατρός Άξελροντ έχει τόσο ωραία φωνή.
Σαν τενόρος, άκου τον.
Αυτή είναι η Μέρι Γκρέις. Ποτέ δεν θυμάται τα λόγια.
Είναι τρελοκομείο. Έλα.
Θέλω απλώς να κάνω ένα τηλεφώνημα πρώτα. Τώρα; Είναι για τον Τόμπι.
Θέλω να βεβαιωθώ ότι κάποιος από το ορφανοτροφείο
θα τον πάρει σπίτι για τα Χριστούγεννα.
Αχ... Καημένο αγοράκι.
Θα έρθω σε ένα λεπτό, το υπόσχομαι.
Μην ξεχάσεις, όλοι θα πάμε στο κιόσκι.
Αυτό είναι το αγαπημένο μου! Γρήγορα!
Ω... Αχ, καημένο μου, κρυώνεις;
-Γεια! -Γεια...
Αχ, το καημένο.
Για να δούμε... «Ράφιν»... Έτσι σε λένε;
Αχ, χάθηκες;
Είσαι μακριά από το σπίτι σου, έτσι δεν είναι;
...και ο τόνος της φωνής της- Άκου να σου πω, Δεσποινίς Τα-Ξέρω-Όλα...
Είναι απλώς μια φάση. Η Τίνα τα ίδια έκανε-
Συγγνώμη. Γεια σας; Θα ήθελα να κάνω ένα τηλεφώνημα.
...ε, μόλις την περασμένη εβδομάδα... Ράφιν! ...είχε το θράσος να πει...
Συγγνώμη, μπορώ να κάνω ένα τηλεφώνημα, παρακαλώ;
Είναι επείγον;
Ε, όχι ακριβώς, αλλά...
Ε, αν δεν είναι επείγον, θα πρέπει να περιμένετε τη σειρά σας.
Θα τελειώσουμε σε ένα λεπτό. Μάλιστα.
Αχ...
Το ξέρω. Προσπάθησα. Προσπάθησα...
Κοίτα πώς χιονίζει. Ο ιδιοκτήτης σου πρέπει να ανησυχεί τρελά.
Εντάξει. Έλα, θέλεις να πας σπίτι; Πάμε σπίτι.
Ράφιν;
Ω, Θεέ μου! Χαλ, είναι ο Ράφιν!
Ω, καλέ μου, πού ήσουν; Ευχαριστούμε πάρα πολύ.
Έλα εδώ, Ράφιν! Έλα...
Α, σε παρακαλώ, δε θες να μπεις; Ευχαριστώ πολύ.
Αχ, Ράφιν...
Πού ήσουν; Κακό παιδί.
Αχ... Ζει για αυτό το σκυλί.
Στ’ αλήθεια, δεν είχα καταλάβει πόσο πολύ μέχρι τώρα.
Έτσι δεν είναι, αγόρι μου;
Πραγματικά, δεν ξέρω τι θα κάναμε
αν δεν τον έφερνες πίσω.
Είσαι η ηρωίδα μας.
Ω, οι ήρωες αλλάζουν τον κόσμο, εγώ απλώς έκανα κάτι απλό.
Λοιπόν, έσωσες τα Χριστούγενά μας, να σου πω την αλήθεια.
Μπορείς να φανταστείς πώς θα είχαμε πληγωθεί όλοι;
Χριστούγεννα χωρίς τον Ράφιν;
Α, είναι η μικρή Κλάρα.
Δεν είχα καν το κουράγιο να της πω ότι χάθηκε ο Ράφιν.
Θα πάω εγώ. Μείνε απόψε, ναι;
-Ω, όχι, εγώ... -Μα χιονίζει πολύ.
Ευχαριστώ, αλλά μένω κοντά, στην οδό Έλμ.
Αλλά πρέπει να φεύγω.
Είσαι σίγουρη ότι δεν μπορούμε να σε ευχαριστήσουμε με κάποιον τρόπο;
Το κάνατε ήδη.
-Καλά Χριστούγεννα. -Επίσης.
-Οδήγησε προσεκτικά. -Θα το κάνω.
Έλα εδώ, Ράφιν, έλα.
Έλα εδώ. Έλα εδώ...
Αχ, όχι...
Τι;
Ε, περιμένετε με!
Δεσποινίς, είστε καλά;
Εγώ... Εγώ δεν...
Τα αυτοκίνητα, είναι... Εγώ... τα αυτοκίνητα;
Δεν... αυτό δεν είναι σωστό.
-Είναι καλά; -Δεν ξέρω.
Δεσποινίς; Έχετε χαθεί;
Όχι, δεν... Δεν...
Τι συμβαίνει; Απλώς... πρέπει να πάω σπίτι.
Γεια σας;
Ναι, είναι εδώ μια γυναίκα που φαίνεται χαμένη.
Σέντερ και Μέιν;
Δεν ξέρω τι γίνεται... Πηγαίνει βόρεια στη Σέντερ.
Ευχαριστώ.
Α, σίγουρα ποδόσφαιρο. Πάνω από το μπέιζμπολ;
-Μμμ-χμμ. -Δεν σ' αρέσει.
Τι, νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα για μένα;
Ναι, λίγο πολύ. Σε ξέρω όλη μου τη ζωή.
Εντάξει, δεν ξέρεις τα πάντα για μένα.
Αχ... «Άντρας του μυστηρίου».
Καθόλου! Έτσι νομίζεις.
Και ό,τι θέλω να μάθω μου το λέει η Λουίζ.
Αχ, σε παρακαλώ, πυροβόλησέ με τώρα. Γιατί, ε;
Γιατί είμαι συνεργάτης της καλύτερης φίλης της μικρής μου αδερφής;
Γιατί... με εμπιστεύεσαι.
Εντάξει, κυρία μου, χέρια στη δική σας πλευρά του οχήματος...
Και εγώ... σε κάνω να φαίνεσαι καλός.
Μπορείς να είσαι λίγο λιγότερο κακομαθημένη με τη στολή;
-Αποστολή προς 403... -Εδώ 403.
Έχουμε αναφορά για μια γυναίκα στην οδό Μέιν
στη διασταύρωση με Σέντερ, που ίσως χρειάζεται έλεγχο ευημερίας.
-Μπορείς να το ερευνήσεις; -Λήφθηκε. Κατευθύνομαι.
Εγώ...
Ράφιν;
Συγγνώμη...
Ω... Λυπάμαι, συγχωρέστε με.
Συγγνώμη, δεσποινίς, αλλά είστε, ε...
Είναι όλα εντάξει;
Μπορείτε να με βοηθήσετε;
Πόσο καιρό νομίζετε ότι ήσασταν αναίσθητη;
Δεν ξέρω. Άκουσα έναν δυνατό, ε...
...δυνατό θόρυβο. Ήταν κεραυνός, στη διάρκεια της καταιγίδας.
Καταιγίδα; Κι αυτό είναι το μόνο που θυμάμαι.
Νομίζετε ότι ονειρεύομαι;
Μου φαίνεστε όλοι τόσο αληθινοί, αλλά...
Όλα, απλώς... δεν φαίνονται σωστά.
Πόση ώρα ήσασταν στο υπόστεγο πριν βγείτε έξω;
Μόνο το βράδυ.
Το αυτοκίνητό μου κόλλησε στο χιόνι. Τα ζωτικά της είναι φυσιολογικά.
Διάβαζα το Ladies Home Journal, και είχαν ένα άρθρο για τα όνειρα κάποτε
για το πώς μοιάζουν σαν να είναι αληθινά...
Σσς... Απλώς ακολούθησε το φως με τα μάτια σου.
-Βρήκατε το όχημα; -Όχι, αρχηγέ.
-Μπορείς να μου πεις μάρκα και μοντέλο; -Τι πράγματος;
Του αυτοκινήτου σας. Τι αυτοκίνητο έχετε;
-Ένα Χάντσον. -Ένα τι;
Ο άντρας μου το αγόρασε λίγο πριν τον πόλεμο.
Δεν βλέπω σημάδια διάσεισης.
Η όρασή της είναι καλή. Πονοκέφαλοι; Όχι.
Και έχει ειδοποιηθεί; Ο άντρας σας;
Όχι. Πέθανε, στον πόλεμο.
-Λυπάμαι που το ακούω. Ιράκ; -Τι;
Ή μήπως είχε αναπτυχθεί στο Αφγανιστάν;
Στη Γαλλία. Ήταν στο Μαλμεντί.
Κυρία Μορς, μπορείτε να μας πείτε ποια ημερομηνία έχουμε;
Εε, είναι 16 Δεκεμβρίου.
Όχι, 17. Και πού βρισκόμαστε; Ποια πόλη;
Μα στο Σέντραλ Φολς, φυσικά.
-Και ποιος είναι ο πρόεδρος; -Χάρι Σ. Τρούμαν.
-Αμνησία; -Ξέρει το όνομά της, την πόλη, την ημερομηνία.
Ναι, αλλά δεν υπήρξε καταιγίδα χτες το βράδυ.
-Ίσως το παίζει; -Πιθανό.
Η διεύθυνσή της δεν ισχύει, ούτε το αυτοκίνητό της.
Ό,τι κι αν είναι αυτό το «Χάντσον», και δεν έχει ταυτότητα.
Λέει ότι την άφησε στο υπόστεγο. Ναι, καλά...
Θα πρέπει να τη φέρουμε μέσα. Με ποια κατηγορία;
Προς το παρόν, απλώς να της πάρουμε περισσότερες πληροφορίες.
Αλλιώς, θα είναι 1701. Τι, αναγκαστική νοσηλεία;
Ε, περίμενε, περίμενε, αρχηγέ, αρχηγέ.
Όλο αυτό φαίνεται λίγο σκληρό.
Είναι απλώς τυπική διαδικασία, Τζέικ, τίποτα άλλο.
Άσε με να την πάρω στο αγρόκτημα. Εντάξει; Μόνο για μια-δυο μέρες.
Απλώς να ηρεμήσει, να νιώσει ασφαλής. Δεν ξέρω...
Είναι εκτός πρωτοκόλλου, και δεν είμαι σίγουρος αν θα-
Δεν την έχουμε καταγράψει ακόμα.
Απλώς... Άσε με να την παρατηρήσω, εντάξει;
Αν είναι παραληρηματική, θα την πάω στο νοσοκομείο.
Αν καταλάβω ότι είναι απατεώνισσα, θα τη φέρω πίσω στο τμήμα.
Αν είναι κομπιναδόρα, θα σε ξεγελάσει με κάθε ευκαιρία.
Έλα τώρα, είναι σχεδόν Χριστούγεννα, και θα αναλάβω πλήρως την ευθύνη.
Εντάξει;
Ξέρω αυτό το μέρος.
Λοιπόν, οι γονείς μου μένουν στο μεγάλο σπίτι.
Εγώ μένω σε ένα από τα βοηθητικά,
και η αδερφή μου γύρισε πίσω με την κόρη της, προσωρινά.
Από εδώ παίρνουμε το γάλα μας.
Οι Μόργκαν έχουν τις καλύτερες αγελάδες, δε νομίζεις;
Βασικά, αυτό ήταν το αγρόκτημα των Σμιθ.
Οι παππούδες μου το αγόρασαν απ’ αυτούς
πίσω στη δεκαετία του '60, και το ανακαίνισαν.
Τι εννοείς «πίσω στη δεκαετία του '60»;
Τι εννοείς «τι εννοώ»;
Τι χρονιά είναι... τώρα;
Είναι 2016.
Με τον τρόπο που με κοιτάς, δεν με πιστεύεις, έτσι δεν είναι;
Εγώ, εε...
Γιατί δεν μπαίνουμε μέσα; Έλα.
Λοιπόν, το μήνυμα ήταν πριν 20 λεπτά, οπότε θα είναι εδώ από λεπτό σε λεπτό.
Αλήθεια θα την αφήσει να μείνει εδώ;
Μπορεί να είναι...
Ω, έφτασαν!
Λοιπόν, όλοι, καλωσορίστε τη Χάνα.
Καλώς ήρθες, καλή μου.
Έκανες απόλυτα σωστά που κάλεσες την αστυνομία.
Εντάξει, εδώ πώς είναι; Πιο προς τα εσένα.
Εντάξει. Απλώς λέω ότι είναι ύποπτο.
Εδώ; Λίγο δεξιά. Ξέρεις, είναι απλώς ύποπτο.
Δηλαδή, μια άγνωστη με στολή
εμφανίζεται στο κέντρο του Σέντραλ Φολς,
κάνοντας ότι δεν ξέρει πού βρίσκεται;
Δεν μου φάνηκε ύποπτη. Μου φάνηκε συμπαθής.
-Και τώρα; -Πίσω λίγο.
Ξέρεις, αυτοί που εκμεταλλεύονται τους άλλους πάντα φαίνονται καλοί.
Ξέρεις πόσες κλοπές ταυτότητας είχαμε πέρσι; 15 εκατομμύρια.
Ψάξ’ το στο Google.
Και τώρα;
Νομίζω είναι καλύτερα κοντά στο παράθυρο. Εντάξει.
Θυμάστε εκείνον που μου πούλησε τις χρονομεριστικές στην Φλόριντα;
Να 'το πάλι με τις χρονομεριστικές.
Μαμά, αυτή η κυρία δεν πουλούσε χρονομεριστικές.
Ήταν ο πιο καλός άνθρωπος που έχεις γνωρίσει.
Και τόσο γοητευτικός...
Ποτέ δεν θα πίστευες ότι ήταν απλώς...
«...ύποπτος και επικίνδυνος.»
Ποτέ στον αιώνα τον άπαντα.
Αγάπη μου, πότε έγινες τόσο καχύποπτη;
Δεν είμαι καχύποπτη. Είναι το ένστικτο της γυναίκας.
Και απλώς νιώθω ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει εδώ πέρα.
Εντάξει.
Θα μπορούσες να δείξεις λίγη παραπάνω καλοσύνη.
Μαμά, δεν είμαι άκαρδη.
Απλώς, δεν ξέρω...
Είναι λίγο παράξενο, παραδέξου το.
Από πού ήρθε;
Δεν ξέρουμε, και τώρα είναι στο σπίτι μας;
Μαμά, αν έχει αμνησία,
θα ξεχάσει ότι μας γνώρισε χθες βράδυ;
Γκουένι, όχι τόσο ζάχαρη στο κουάκερ σου.
Ξέρεις, μου φαίνεται μια χαρά.
Δηλαδή, τα ρούχα είναι λίγο περίεργα, αλλά...
Μπαμπά, κανείς δεν εμφανίζεται έτσι στο Σέντραλ Φολς χωρίς λόγο.
Είναι πολύ καλή κοπέλα.
Είμαι σίγουρη πως υπάρχει μια καλή εξήγηση γι' αυτό που έγινε.
Εξάλλου, δεν ήρθε απ' το πουθενά, μαμά. Είναι από εδώ.
Εντάξει, την έχει δει κανείς ποτέ πριν;
Ή έχει ακούσει γι' αυτήν;
Σσσ, σσσ! Παιδιά, παιδιά...
Κι αν μπει εδώ μέσα και τα ακούσει όλα αυτά;
Αφήστε την να ξεκουραστεί, να συνέλθει,
και όλοι θα τη γνωρίσουμε σε χρόνο μηδέν.
Δεν θα έπρεπε να δείξεις λίγο επαγγελματικό σκεπτικισμό;
Δεν είναι κακό να έχεις μια θετική και εμπιστευτική στάση.
Λέω να πάω να τη δω,
να δω αν ξύπνησε, και εσείς να είστε ευγενικοί.
Θυμηθείτε, είναι φιλοξενούμενη στο σπίτι μας. Μαμά...
Μια ερώτηση, υπήρχαν ποτέ χριστουγεννιάτικα φώτα στη παλιά κιόσκα;
Στην πλατεία; Φώτα στην κιόσκα; Όχι. Γιατί ρωτάς;
Α, τίποτα. Απλώς κάτι που είπε η Χάνα. Χμ...
Απλώς μια κουβέντα της. Μάλιστα...
Χάνα; Ξύπνησες;
Χάνα;
Τζέικ; Τζέικ! Έφυγε!
Τι... Τι κάνεις...;
«Οργανικός πλανήτης»;
Μπορώ να σας βοηθήσω με κάτι;
Οδοντόκρεμα χωρίς γλουτένη; Αυτή είναι η τραπεζαρία μου.
Πού είναι όλα μου τα πράγματα;
Εε... Τι ήταν αυτό;
Εγώ...
Αυτή είναι η κουζίνα μου. Αυτό είναι το σπίτι μου, μένω εδώ.
Σωστά.
Πρέπει... να κάνω ένα τηλεφώνημα.
Έφυγε. Προσπάθησα να την κρατήσω, αλλά...
Προς τα πού; Ευχαριστώ.
Λοιπόν... Είναι, δηλαδή, επικίνδυνη;
Τι... Τι έγινε με το νοσοκομείο;
-Δεν υπάρχει νοσοκομείο... -Όχι, είναι νοσοκομείο!
Εδώ υποτίθεται πως είναι το νοσοκομείο!
Χάνα;
Έλα.
Συγγνώμη που δεν σας είπα ότι έφυγα. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Όλη νύχτα σκεφτόμουν πως αν μπορούσα να πάω σπίτι,
κάπως το σπίτι θα έκανε τα πάντα ξανά φυσιολογικά.
Αλλά... αλλά τώρα δεν ξέρω ποιο είναι το σπίτι μου.
Δεν ξέρω καν τι σημαίνει "χωρίς γλουτένη".
Οι περισσότεροι από εμάς δεν ξέρουν. Και μετά σκέφτηκα τη Ντότι.
-Αν μπορούσα να πάω στο νοσοκομείο... -Ποιο νοσοκομείο;
Και σήμερα είναι η βάρδιά της, και η Ντότι θα μου τα εξηγούσε όλα,
και κάπως όλα θα έβγαζαν νόημα, αλλά...
Αλλά η Ντότι είχε φύγει. Είχαν φύγει όλα.
Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.
Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αληθινό.
Δεν ξέρω αν ονειρεύομαι, ή αν χάνω το μυαλό μου, ή τι άλλο.
Πρέπει να είναι πολύ δύσκολο για σένα.
Και βλέπω πώς με κοιτάνε οι άνθρωποι, λες και είμαι τρελή.
Ή ακόμα χειρότερα, ότι λέω ψέματα.
Είχες δίκιο, για το αγρόκτημά μας, ότι ήταν το σπίτι των Μόργκαν.
Ήταν γαλακτοκομείο, πίσω στη δεκαετία του '40.
-Δηλαδή με πιστεύεις τώρα; -Λοιπόν, πιστεύω, εε...
Πιστεύω ότι θα ανακαλύψουμε τι έγινε.
Είμαι πολύ φοβισμένη.
Θα είσαι εντάξει.
Είμαι εδώ για να το διασφαλίσω, εντάξει;
Σωστά.
Γεια.
Ο αρχηγός δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος.
Το ξέρω.
Πρέπει να την πας μέσα, Τζέικ.
Θα έχεις μπελάδες αν εξαφανιστεί στ’ αλήθεια.
Δεν πρόκειται. Απλώς προσπαθούσε να καταλάβει τι έγινε.
Α ναι; Και ποιο είναι το κόλπο της; Δεν έχει κόλπο.
Την πιστεύω. Α, ναι...
Α, δηλαδή έπεσε από τον ουρανό απ’ το 1945;
Εννοώ, την πιστεύω ότι το πιστεύει.
Καλύτερα να βρεις κάτι,
αλλιώς θα αρχίσεις να ακούγεσαι το ίδιο τρελός με αυτήν.
Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη.
-Γι’ αυτό είμαι εδώ. -Ναι.
-Εντάξει, τα λέμε αύριο. -Καλά.
Για να δούμε πώς λειτουργεί αυτό...
Α, ναι, σου κάνει τέλεια, έτσι δεν είναι, Λουίζ;
Ναι... Υπέροχα.
Ωραία, δοκίμασε αυτά, και...
-Τα πήρα τα uggs από το Ebay. -"Ugg σάνιμπέι";
Μαμά, δεν καταλαβαίνει. Το 1945 δεν υπήρχαν uggs.
Οι κυρίες φορούσαν πάντα τακούνια.
Το λέει κι εδώ. Ο...κέι. Τέλεια.
Λοιπόν, θα λατρέψεις αυτά εδώ.
Παντόφλες; Γιατί δεν δοκιμάζεις αυτές εδώ;
Μπορείς να πας να τις δοκιμάσεις εκεί μέσα.
Οτιδήποτε άλλο...
Υπέροχα. Ουάου!
Κοίτα την, θείε Τζέικ.
Είναι σαν...
Ξέρεις, σαν παζάρι, αλλά για όλο τον κόσμο.
Δηλαδή, φαντάσου να μετακομίζεις,
και να μη θέλεις να πάρεις τα πράγματά σου μαζί σου,
μπορείς να τα πουλήσεις εδώ.
Και μπορείς να βρεις τα πάντα.
Όπως βραχιολάκια με γούρια, ή μια φορά βρήκα ένα κουτάλι
από τη χρονιά που γεννήθηκε η μαμά μου.
-Και... είναι όλα μέσα σ' αυτό το μικρό πράγμα; -Όχι, αυτό είναι απλώς ένας υπολογιστής.
Ένας υπολογιστής είναι σαν... ένα αυτοκίνητο.
Μπορεί να σε πάει παντού, χωρίς να φύγεις από εκεί που είσαι.
Σκέψου το σαν...
Άστο καλύτερα. Ας ψάξουμε κάτι. Όπως...
Τι χρονιά γεννήθηκες;
Το 1912.
Παναγία μου. Η μητέρα μου είχε σερβίτσια ακριβώς σαν κι αυτά.
Α, περίμενε, κάν’ το να κατέβει ξανά.
Κοίτα αυτό το καπέλο. Είχα αγοράσει ένα ακριβώς ίδιο.
Το πουλάνε τόσο ακριβά;
Φαίνεται ότι έκανε σκηνή στο κατάστημα με τα βιολογικά.
Ε, αν έπρεπε να φάω κινόα, θα έκανα κι εγώ σκηνή.
Χαρβ, μιλάω σοβαρά. Είπε ότι ήταν το σπίτι της.
Δηλαδή ότι έμενε εκεί.
Συγγνώμη, λέει ότι ζει στο κατάστημα βιολογικών;
Ναι. Και μετά το έσκασε πριν φτάσει η αστυνομία.
Α, και έβαλα τον Τζορτζ να τη γκουγκλάρει, και ξέρεις τι βρήκε;
-Τι; -Τίποτα.
Ε, κι εγώ έχω γκουγκλάρει τον εαυτό μου,
και δεν βρήκα τίποτα, και δεν λέω ότι είμαι από το 1945...
-Από το 1945. -Ναι.
Προσποιείται ότι δεν ξέρει πώς βρέθηκε εδώ.
Δηλαδή τι έκανε, ταξίδι στον χρόνο;
Αυτό θα ήταν κουλ. Φανταστικό.
Αγάπη μου, δεν λέω ότι τίποτα απ' όλα αυτά
δεν είναι ασυνήθιστο, αλλά δεν νομίζεις...
Δεν είμαι παρανοϊκή. 1940 τόσο... ναι καλά.
Θα το φτάσω μέχρι τέλους αυτό, θα το κάνω.
-Το ξέρω ότι θα το κάνεις. -Θα το κάνω.
Εσύ κι εγώ θα κάνουμε λίγη περισσότερη έρευνα.
Εντάξει...
Τίποτα.
Τα αρχεία της τροχαίας δεν πάνε τόσο πίσω. Χμ.
-Καμία φωτογραφία. Βολικό. -Ε, τότε δεν είχαν.
Στην πραγματικότητα, μέχρι τη δεκαετία του '30 δεν υπήρχαν καν διπλώματα οδήγησης.
Μπράβο, έγιναν και ιστορικός τώρα.
Θα μπορούσε να το είχε τυπώσει σε οποιοδήποτε φωτοτυπείο. Και τα ρούχα της;
Μπορείς να βρεις τέτοια ρούχα σε οποιοδήποτε φιλανθρωπικό κατάστημα.
-Και γιατί να το κάνει αυτό; -Ξέρω 'γω; Κλοπή ταυτότητας;
Έλα τώρα. Η Λουίζ λέει ότι νιώθει σαν στο σπίτι της.
Μπορεί να είναι άστεγη και να θέλει να την κρατήσεις σπίτι σου.
Σάρα... Ε, πες μου εσύ. Δεν έπεσε απλά από το 1945.
«Lune Paris.» «Φεγγάρι Παρισιού.»
Μην παίζεις με τα πειστήρια.
Απλώς λέω.
Έτσι... Ακριβώς έτσι.
-Και αυτό το κρατάει στη θέση του; -Ναι.
Είσαι σίγουρη; Κι αν πέσει; Δεν θα πέσει. Πώς το ξέρεις;
Η Ντότι κι εγώ φτιάχναμε ένα κάθε Χριστούγεννα.
Αλλά όταν άρχισε ο πόλεμος, η ζάχαρη μπήκε σε δελτίο.
Τι θα πει «μπήκε σε δελτίο»;
Γκουένι... Ώρα να ετοιμαστείς για ύπνο.
Αλλά... Δεν έχει αλλά. Πήγαινε. Θα μου διαβάσει η Χάνα;
Θα πρέπει να ρωτήσεις τη Χάνα. Φυσικά.
Θα το ήθελα πολύ. Ναι!
Σίγουρα; Δεν χρειάζεται. Όχι, θέλω.
Απλώς... Πάντα αναρωτιόμουν πώς θα ήταν τα Χριστούγεννα
με μεγάλη οικογένεια.
Ε, είναι λίγο χαώδη. Όχι, είναι... Είναι τέλεια.
«‘Είναι ένα θαύμα’, είπε η σοφή γριά στη Λίλι, αλλά η Λίλι συνοφρυώθηκε
γιατί δεν πίστευε στα θαύματα.
Έξω, το χιόνι έπεφτε σιωπηλά,
και ο μόνος ήχος ήταν τα ποδοπατήματα μικρών οπλών.
Οι τάρανδοι ήταν ανυπόμονοι.»
Μάλλον ήρθε η ώρα για ύπνο.
Χάνα... Πιστεύεις στα θαύματα;
Ε... δεν ξέρω. Δηλαδή... Δεν ξέρω τι να πιστέψω πια.
Εγώ πιστεύω. Ο κύριος Κουκ λέει πως πρέπει να πιστεύεις σε όλα με ανοιχτό μυαλό.
Ο κύριος Κουκ πρέπει να είναι πολύ σοφός άνθρωπος.
Διοργανώνει τη σχολική έκθεση φυσικής. Έφτιαξε και τη βιβλιοθήκη από παλιό κτίριο.
Την πλήρωσε από την τσέπη του. Είναι πάρα πολύ πλούσιος.
Ε, αυτό το παλιό κτίριο ήταν το νοσοκομείο
μου, και μόλις είχε χτιστεί πριν τον πόλεμο.
-Πιστεύει και στο ταξίδι στον χρόνο. -Αλήθεια;
Ο κύριος Κουκ λέει πως το ότι δεν καταλαβαίνεις κάτι
δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συμβαίνει.
Γκουένι; Ώρα για ύπνο.
Πάμε.
Εντάξει, αστροπαρατηρητές εκεί έξω, φορέστε μάλλινα σκουφιά και κασκόλ.
Απόψε θα είναι η πρώτη εμφάνιση του κομήτη De Vico εδώ και 71 χρόνια.
Ακριβώς στην ώρα για τα Χριστούγεννα.
Αυτό ήταν ο Φρεντ Ντάμσκι για το Δημόσιο Ραδιόφωνο.
Θα πάρουμε απλώς ένα δώρο για τον πατέρα σου, κι έπειτα θα...
Τζορτζ; Κάνε γρήγορα. Θα αργήσουμε.
Περίμενε, μόλις πήρα ένα μήνυμα. Σαν να είναι κολλημένο στο χέρι σου.
Όχι, δεν μπορώ να πω ότι την έχω ξαναδεί.
Θα είχε έρθει να αγοράσει ολόκληρο σύνολο ρούχων του 1940.
Α, θα τη θυμόμουν. Έχω πολλά υπέροχα κομμάτια από τα '40ς.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται τώρα. Όλοι είναι κολλημένοι με τα '80ς.
Σου το είπα, Λουίζ. Δεν είσαι ευγενική.
Απλώς είμαι προσεκτική, μαμά. Είσαι καχύποπτη.
Θα έπρεπε να δείχνουμε υποστήριξη. Είναι Χριστούγεννα, στο κάτω κάτω. Μαμά!
Κοίτα!
Υπέροχο. Χαρβ... Δεν θα πιστέψεις αυτό που βλέπω.
Τώρα νομίζεις ότι είμαι παρανοϊκή, αλλά νομίζω ότι ξέρω τι συμβαίνει.
Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα από εκείνη την εποχή.
Μαμά... Πρέπει να έρθεις να το δεις.
Είναι το κιόσκι. Ακριβώς όπως το περιέγραψε η Χάνα.
Κοίτα πόσο όμορφο είναι. Κοίτα όλα αυτά τα φώτα. Τι έγινε;
Οι άνθρωποι συνήθιζαν να μεταδίδουν αυτές τις παραδόσεις στα παιδιά τους.
Δεν ξέρω, τα παιδιά σήμερα δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται
όπως παλιά.
Ναι, ακριβώς έτσι ήταν. Δηλαδή... είναι.
Όλοι έβγαιναν έξω για αυτό, όλοι οι γείτονες.
Ψάλλαμε κάλαντα, πίναμε ζεστή σοκολάτα, γελούσαμε. Μπορώ να πω κάλαντα;
Τα παιδιά δεν λένε πια κάλαντα; Μάλλον απλώς... δεν το κάνουμε.
Δεν ξέρω, απλώς δεν το έχουμε κάνει ποτέ. Μπορούμε, μαμά; Να πούμε κάλαντα;
Ναι.
Και μάλιστα, έχω μια ακόμα καλύτερη ιδέα.
...και έτσι σκέφτηκα, κι αν είναι όλοι μαζί στο κόλπο;
Συνωμοσία; Ε, δεν νομίζεις ότι είναι σύμπτωση;
Δηλαδή, κάποια άγνωστη εμφανίζεται στην πόλη
με κουστούμι, και αντί να τη συλλάβουν,
ή να τη μεταφέρουν για ανάκριση ή κάτι τέτοιο,
όλη η οικογένεια του αστυνομικού μπαίνει μέσα και αγοράζει τα ίδια ρούχα.
-Σοβαρά; -Ναι.
-Και γιατί να το κάνουν αυτό; -Ακριβώς το ερώτημά μου.
Όλο αυτό γίνεται όλο και πιο παράξενο.
Γεια! Δεν περίμενα να είναι κανείς σπίτι. Μόνο εγώ. Είσαι καλά;
Είναι όλα λίγο περίεργα. Πολύ περίεργα.
Και μερικές φορές, κοιτάζω όλο αυτό γύρω μου,
και το δέντρο, και την υπέροχη οικογένειά σου, και...
Νιώθω ευτυχισμένη. Δεν είναι κακό αυτό.
Αλλά μετά νιώθω ενοχές που είμαι ευτυχισμένη.
Είναι απλώς... Δηλαδή, εγώ... Δεν το εξηγώ καλά.
Δεν πειράζει. Απλώς... Ποτέ δεν είχα Χριστούγεννα σαν αυτά.
Δεν ήταν έτσι τότε...
Δηλαδή, εκεί που... ξέρεις, εκεί που ήμουν, και-και...
Ο πόλεμος τα άλλαξε όλα.
Αλλά ακόμα κι από πριν, δεν είχα μεγάλη οικογένεια.
Είχα τον άντρα μου, τον Τσετ. Ήμασταν φίλοι από παιδιά.
Ξέραμε πάντα ότι θα παντρευόμασταν, και...
Και τελικά το κάναμε, λίγο πριν τον πόλεμο. Και μετά χάθηκε.
Και τώρα...
-Όλα έχουν χαθεί. -Όχι όλα.
Έχεις εμάς όλους, κι αυτά τα Χριστούγεννα.
Πάρε. Αυτό... είναι ένα από τα αγαπημένα μου.
Τι είναι; Αυτό;
Ε... είναι, χμ... Τα έλεγαν κάποτε "άλμπουμ".
Ξέρεις να χορεύεις;
Μου φέρνει αναμνήσεις.
Είναι τόσο παράξενο.
Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να συνηθίσω τίποτα από αυτά.
Θα σε βοηθήσω εγώ. Μπορείς να με εμπιστεύεσαι.
Γεια σας, παιδιά.
Μαμά, ήταν αθώο. Απλώς ήθελα να κάνω τη Χάνα να νιώσει καλά.
-Μην το λες σε μένα. Πες το στη Σάρα. -Να πω τι στη Σάρα;
Αχ, Τζέικυ, φαίνεται πώς σε κοιτάζει. Σάρα;
Αχ, μαμά, μην είσαι γελοία.
Τι λες γι’ αυτό; Ω! Θα είναι τέλειο.
Εντάξει, τι σκαρώνετε εσείς οι δυο;
Ήταν ιδέα της Λουίζ. Έμπνευση της Χάνα.
Θα πάμε όλες μαζί να πούμε κάλαντα αύριο, σαν παλιά Χριστούγεννα.
Μ’ αυτά τα ρούχα; Δεν έλεγες πως θέλεις να την κάνεις να νιώσει άνετα;
Και κάλεσε τη Σάρα. Πες της ότι λυπάσαι. Για ποιο πράγμα;
Είσαι τόσο χαζός! Τι; Είδες την έκφρασή της!
Εντάξει, τι είναι αυτό, ε;
Κάποια μυστική γυναικεία γλώσσα που δεν καταλαβαίνω; Αχ!
Λατρεύω το χιόνι.
- Σου αρέσει το χιόνι; - Λευκά Χριστούγεννα κι όλα αυτά;
Θα ήταν ωραίο.
Κι εσύ; Ε; Θέλεις χιόνι;
Ο κόσμος μιλάει. Τι; Ξέρεις τι.
Αν ήξερα, δεν θα ρωτούσα «τι».
- Λοιπόν... - Τι;
Εκείνη;
Το ν’ αναστενάζεις δεν είναι άρνηση. Τι ακριβώς αρνούμαι;
Ο κόσμος αναρωτιέται ποια είναι αυτή η ξένη,
κι εμείς υποτίθεται ότι την «ερευνούμε»,
αλλά στην πραγματικότητα, ένας από εμάς την έχει ερωτευτεί.
Όχι βέβαια!
Νομίζεις πως είμαι ο χαζούλης φίλος της αδερφής σου,
αλλά δεν γεννήθηκα χθες.
Έλα, Σάρα. Το είδα με τα μάτια μου.
Τι να πω σ’ αυτούς που ανησυχούν;
Ότι ο αργός χορός είναι νέα μέθοδος ανάκρισης;
Δεν χόρευα.
Χορεύαμε. Εγώ... εμείς... εγώ...
Απλώς ήθελα να την κάνω να νιώσει άνετα, αυτό μόνο. Προφανώς.
Πρέπει να σε προαγάγουν για το «κάνω τον ύποπτο να νιώθει άνετα».
Σταμάτα αυτό. Τι; Τα εισαγωγικά στον αέρα.
Είναι ένοχη; Όχι! Απατεώνας; Όχι. Τρελή; Όχι.
- Τότε τι; - Δεν ξέρω.
Ίσως να χορέψεις ξανά μαζί της.
Είσαι τέρας, το ξέρεις; Θα ’ρθεις απόψε;
Στα κάλαντα; Μμμ-χμμ.
Θα συλλέξουμε κι άλλες «πληροφορίες» για την ύποπτη; Έλα…
Η μαμά μου θέλει να είσαι εκεί. Κάν’ το για χάρη της.
Δώσε μου τις υπόλοιπες πατάτες και το σκέφτομαι.
- Χμ, δύσκολη διαπραγμάτευση. - Εντάξει.
Γεια. Τι συμβαίνει;
Ήμουν εδώ τη νύχτα της καταιγίδας. Έφερα πίσω τον σκύλο.
Τον έλεγαν Ράφιν.
Είναι διαφορετικά. Δεν υπήρχε φράχτης.
Μα είναι το ίδιο σπίτι. Περίμενε… έφερες σκύλο εδώ;
Ήταν χαμένος. Ήρθε σπίτι μου.
Προσπάθησα να καλέσω τους ιδιοκτήτες, μα η κοινόχρηστη γραμμή ήταν πιασμένη
και δεν έκλειναν.
Κοινόχρηστη γραμμή; Έτσι τον έφερα εδώ. Ήταν τόσο καλοί.
Μου είπαν να μείνω γιατί η θύελλα ήταν άγρια.
Κι αν είχα μείνει…
δεν θα είχα κολλήσει με το αυτοκίνητο στο χιόνι, και…
τώρα θα ήμουν εκεί που ανήκω.
Έλα, πάμε στην πλατεία. Έλα.
Πάμε.
Είναι υπέροχα! Το ξέρω!
Μας έκανες όλους τόσο χαρούμενους, αγάπη μου. Εγώ; Δεν έκανα τίποτα.
Μας ενέπνευσες. Όλους μας.
Τι κρίμα που δεν φωτίζουν πια το κιόσκι.
Ήταν τόσο όμορφο- φωτεινό σε όλη την πλατεία.
Α, αυτό είναι το μνημείο μας.
Τιμά όλους τους άντρες της πόλης που χάθηκαν στον πόλεμο. Το ξέρω.
- Χάνα; - Τι συμβαίνει;
Είναι το όνομα του Τσετ.
Πέθανε στον πόλεμο, αλλά…
το όνομά του δεν είναι εδώ.
Πού ήσουν; Ε; Σου έστειλα μηνύματα όλη νύχτα!
Πού ήσουν; Ε, δεν ξέρω, δεν είχα το κινητό μαζί μου.
Δεν το αποχωρίζεσαι ποτέ! Πού ήσουν; Πουθενά.
Γιε μου, όλοι κάπου βρίσκονται. Ε;
Τι είναι αυτό στον λαιμό σου; Η Χάνα μού το έδωσε.
Ε, κάτι παλιό, από το ’40 ή κάπως έτσι; Η Χάνα;
Μαμά, δεν είναι τίποτα. Απλώς τραγουδούσαμε… Τραγουδούσατε;
Χαρβ, πες κάτι! Περάσαμε ωραία, ποιο το πρόβλημα;
Τι να πω εγώ; Ε… τραγούδια. Εντάξει.
Από πότε τραγουδά ο γιος μας; Μαμά… Ω, όχι. Μμμ-μμ. Όχι.
Αγάπη μου, απλώς θα κάνω μερικές ερωτήσεις, αυτό είναι όλο.
Καλύτερα προσεκτικοί παρά μετανιωμένοι.
Ο γιος μας… να τραγουδά; Έλα τώρα. Καλή προσπάθεια.
Το μόνο που λέω είναι… Στάσου, στάσου λίγο. Είναι ύποπτο.
Οι τρελοί ισχυρισμοί, τα παράξενα ρούχα, η πλύση εγκεφάλου.
-Δεν υπάρχει πλύση εγκεφάλου. -Αλήθεια;
Οκέι, κοίτα, μπορώ να εξηγήσω αν... Και τώρα όλοι τραγουδούν.
Ξέρεις, από τότε που ήρθε, όλη η πόλη είναι εκτός ισορροπίας...
Κυρία Τζόουνς, αν θα μπορούσατε... Και είναι δική σας δουλειά να το λύσετε,
αλλά για κάποιο λόγο, μένει στο σπίτι σας... Κυρία Τζόουνς...
Σαν να είναι κάποια καλεσμένη. Εγώ ανησυχώ...
Κυρία Τζόουνς, σας διαβεβαιώνω πως το Αστυνομικό Τμήμα του Central Falls
έχει την κατάσταση απόλυτα υπό έλεγχο.
Λαμβάνουμε τις ανησυχίες σας σοβαρά. Έτσι δεν είναι; Απόλυτα.
Και εξετάζουμε κάθε πιθανή πλευρά. Αλλά τώρα είναι αργά.
Μόλις το τμήμα είναι έτοιμο να κάνει ανακοινώσεις, θα το μάθετε πρώτη.
Γιατί δεν πάτε σπίτι σας τώρα, κυρία Τζόουνς; Το χειριζόμαστε εμείς.
Ουάου.
Πρέπει να κάνουμε κάτι, Τζέικ.
Έχουμε καθήκον απέναντι στους πολίτες αυτής της πόλης. Είναι δουλειά μας.
Κάθε μέρα που περνάει, κάτι άλλο δεν κολλάει.
Μόνο απόψε, ο άντρας της υποτίθεται πέθανε στον πόλεμο;
Και λοιπόν; Τι περίεργο έχει αυτό; Δεν είναι στο μνημείο πεσόντων.
Αυτό είναι περίεργο. Άρα λες πως λέει ψέματα για το σπίτι και τον σκύλο;
Το κυνοκομείο πήρε το όνομά του από τον σκύλο που βρήκε.
Δηλαδή πώς θα μπορούσε να το στήσει αυτό; Μπορεί να διάβασε την πινακίδα,
και να έφτιαξε μια ιστορία για κάποιον Ράφιν.
Οι απατεώνες είναι γρήγοροι στη σκέψη.
Και τα ρούχα, μπορεί να τα βρήκε σε κάποιο παλαιοπωλείο.
Και την άδεια, μπορεί να την τύπωσε. Πώς γίνεται να μην αμφιβάλλεις;
«Paris Moon.» Εφευρέθηκε το 1928.
Μέχρι τα '40s, ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή αρώματα στη χώρα.
Οκέι. Ωραία. Και λοιπόν;
Σταμάτησαν να το φτιάχνουν στα '60s. Δεν υπάρχει πουθενά πια.
Δεν υπάρχει περίπτωση να το βρήκε κάπου.
Θα μπορούσε να βρει παλιό μπουκάλι στο eBay. Το έστειλα στο εργαστήριο.
Δεν έχει οξειδωθεί ακόμα. Είναι αυθεντικό, Σάρα.
Χμ.
Πάντως, εντυπωσιακό σφύριγμα.
Ποιος σου έμαθε να το κάνεις; Εσύ.
Τρίτη δημοτικού.
Πάμε μέσα.
Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ, ούτε αν θα καταφέρω να γυρίσω ποτέ σπίτι.
Όλο αυτό είναι το ίδιο σουρεαλιστικό για μένα, όσο είναι και για εσάς.
Κι όμως, ήσασταν όλοι τόσο καλοί μαζί μου. Πάρα πολύ καλοί.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα, όταν ήμουν... Πίσω... Στον πραγματικό χρόνο...
Είπα στη Ντότι, εκεί μπροστά από τον κινηματογράφο,
της είπα, «τίποτα δεν λύνεται με το κλάμα».
Δεν βοηθάει κανέναν ούτε στο ελάχιστο.
Και αφού δεν ξέρω αν θα καταφέρω να γυρίσω ποτέ πίσω,
θα προσπαθήσω να περάσω όσο καλύτερα μπορώ εδώ.
Θα βρω την ευτυχία... Θα βρω έναν τρόπο να είμαι χρήσιμη και...
Θα σταματήσω να εύχομαι τα πράγματα να ήταν αλλιώς.
Ίσως βρήκα λύση για τα χριστουγεννιάτικα φώτα της πόλης.
Δεν πρόκειται να αλλάξει τον κόσμο, αλλά... είναι κάτι.
Λοιπόν, ποια είναι η επόμενη κίνηση;
Γιατί δεν καλείς την κυρία Τζόουνς, να τη φέρεις να γνωρίσει τη Χάνα,
να δει την έκπληξη της Χάνα. Ίσως πάψει να είναι τόσο ενοχλητική;
Ίσως να το παρουσιάσεις με λίγο περισσότερη λεπτότητα.
Οκέι, έρχομαι αμέσως.
Χαρβ; Πάω στη βιβλιοθήκη!
...και ένας από τους σταθμούς των νοσοκόμων ήταν κάπου εδώ...
Νομίζω. Όλα δείχνουν τόσο διαφορετικά.
Η πτέρυγα ενηλίκων ήταν στον επάνω όροφο,
και η αγαπημένη μου, η παιδιατρική, ήταν εκείνη τη γωνία.
Υπήρχε μια πόρτα εδώ, που οδηγούσε στη σκάλα πίσω.
Ή ίσως ήταν εδώ...
Έχει πόρτα εδώ.
Πάει προς την αποθήκη.
-Έλα, είναι από δω. -Είσαι σίγουρη;
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν το ξέραμε αυτό.
Ουάου, κοίτα τα όλα αυτά.
Για δες, για δες...
Πάντα αναρωτιόμουν τι είχε μέσα αυτό το ντουλάπι.
-Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω. -Σας ξέρω;
Είναι ο κύριος Κουκ. Είναι αυτός που σου είπα.
Αυτός που μετέτρεψε αυτό το μέρος σε βιβλιοθήκη.
Ω, τότε θα νομίζετε ότι παραβίασα χώρο, αλλά μπορώ να εξηγήσω...
Θα... Θα ήθελα να σας δείξω κάτι. Θα πάρει μόνο ένα λεπτό.
Τα βιβλία, όπως βλέπεις, είναι το πάθος μου.
Γι’ αυτό έσωσα το παλιό νοσοκομείο.
Σκόπευαν να το κατεδαφίσουν. Το πιστεύεις;
Να το κατεδαφίσουν;
Τα βιβλία με έσωσαν από μια πολύ μοναχική παιδική ηλικία, όντας παιδί του πολέμου.
Καμιά φορά, τα πιο μικρά πράγματα σου αλλάζουν τη ζωή.
Για μένα ήταν το διάβασμα.
Α, εσείς οι αδιόρθωτοι σκύλοι! Σας λατρεύω.
Η βοηθός μου, πάντως, ποτέ δεν έχει χύσει σταγόνα.
Θέλετε λίγο τσάι; Ευχαρίστως.
Ευχαριστώ.
Πρέπει να είμαι ειλικρινής,
έχω ακούσει όλες αυτές τις ιστορίες για εσάς και… «ταξίδια στον χρόνο». Ω.
Α, οπότε ήρθατε να δείτε το θέμα της πόλης.
Αυτό ισχύει, αλλά…
Στην πραγματικότητα ήρθα να δω πώς είστε.
Εννοείτε ότι… Εννοείτε πως… με πιστεύετε;
Περισσότερο κι από αυτό.
Έχω κάτι που σας ανήκει, από πολύ παλιά.
Είναι η κάμερά μου. Πώς την βρήκατε;
Νοσοκόμα Χάνα… Είμαι ο Τόμπι.
Τόμπι…
Του διάβαζα όταν ήταν μικρό αγόρι.
Α, το χέρι σου, γιατρεύτηκε.
Κοίτα σε τι έγινε…
Τόσο νέος.
Ε, σταματήστε! Ραλφ! Ρεξ! Σταματήστε κι οι δύο!
Η αδελφή μου τα εκτρέφει. Έγινε οικογενειακή επιχείρηση.
-Στην πραγματικότητα, εξαιτίας σας. -Εξαιτίας μου;
Ναι.
Θυμάστε που είχατε πάει εκείνο τον αδέσποτο σκύλο στο σπίτι του,
και η ιδιοκτήτριά του ήταν τόσο ευγνώμων
που ήρθε στο νοσοκομείο να σας ευχαριστήσει;
Α, μα τότε εγώ ήμουν… είχα φύγει.
Και κάποιος τους είπε πως αν ήθελαν να σας το ανταποδώσουν,
να έρθουν να μου διαβάσουν.
Α, ναι, αυτό θα ήταν η Τζούλια ή η Ντότι.
Ναι, γιατί ήμουν το αγαπημένο σας αγόρι στο νοσοκομείο. Ήσουν.
Και μετά είπαν πως ελπίζατε
να μη χρειαζόταν να περάσω τα Χριστούγεννα μόνος.
Α, τότε σίγουρα ήταν η Ντότι. Ναι.
Έτσι, με πήραν σπίτι τους. Α, υπέροχο.
Α, ναι, θυμάμαι είχαν ένα μικρό παιδί.
-Την Κλάρα, την αδελφή μου. -Την αδελφή σου;
Με υιοθέτησαν.
Και η Σου, η θετή μου μητέρα,
κατάλαβε πόσο σημαντικός ήταν ο Ράφιν για την οικογένεια,
κι έτσι άνοιξε εκτροφείο.
Γι’ αυτό βλέπω συνέχεια τόσα πολλά γκόλντεν ριτρίβερ εδώ.
Ναι, είναι σκύλοι βοήθειας.
Έχουν βοηθήσει πολύ κόσμο όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτά τα δύο ήταν αποτυχίες.
Είναι πολύ χαζοχαρούμενα για να γίνουν σκύλοι βοήθειας, οπότε είναι δικά μου.
Αχ… Τελείωσε το φιλμ.
Φιλμ… Τι είπες;
Σχεδόν κανείς δεν χρησιμοποιεί πια φιλμ. Όλα είναι ψηφιακά. Ψηφιακά;
Δεν πειράζει, ξέρω κάποιον που μπορεί να το εμφανίσει. Α, μάλιστα.
Και η Ντότι; Πώς πήγε η ζωή της;
Η Ντότι… Είναι ακόμα εδώ. Θέλετε να τη δείτε;
Ναι! Ναι, παρακαλώ! Η Ντότι είναι εδώ; Εδώ είναι.
Άκουσα πως ήταν ιδιόρρυθμη. Αυτή είναι η Ντότι.
Αλλά από τότε που δουλεύω εδώ, δεν μιλάει πολύ.
Δεν είμαι σίγουρος τι θυμάται πια.
Γεια σου, Ντότι.
-Η νοσοκόμα Χάνα ήρθε να σε δει. -Η νοσοκόμα Χάνα;
Ντότι… Κοίτα σε τι κατάντησες.
-Ακούει; -Δεν ανταποκρίνεται σχεδόν καθόλου πια.
Ντότι… Είμαι εγώ, η Χάνα.
Ντότι;
Ναι, εγώ είμαι.
Προσπαθεί… Προσπαθεί να πει κάτι.
-Κο-με-… -Τι;
«Κομέν»; Σε τι; Χάνα.
Πρέπει να δεις αυτό.
Όταν τη μεταφέραμε σε αυτόν τον θάλαμο,
αυτό ήταν το μόνο προσωπικό αντικείμενο που έφερε μαζί της.
Μάλλον είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός της.
Μα είναι για την Ντότι. Είναι από μένα;
«Αγαπημένη Ντότι, Επιτέλους είμαι στο καινούριο μου σπίτι
στη μεγάλη πόλη, η διεύθυνση παρακάτω.
Δεν μπορώ να γράψω περισσότερα, κάνει απίστευτη ζέστη…»
Μα αυτό δεν βγάζει νόημα. Ποτέ δεν έζησα σε μεγάλη πόλη.
Συνέχισε να διαβάζεις.
«Υ.Γ. Τα καταφέραμε εγκαίρως για την τρίτη μας χρονιά ευτυχίας.
Με αγάπη, Χάνα.» Ημερομηνία... 16 Αυγούστου 1946.
Μα αυτή είναι η επέτειός μας.
Ο Τσετ γύρισε σπίτι.
Είπαν ότι χάθηκε στον πόλεμο, αλλά… Γύρισε σπίτι.
Γι' αυτό δεν ήταν το όνομά του στο μνημείο. Ο Τσετ δεν πέθανε.
Χάνα… Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να πας κι εσύ σπίτι.
-Μα… Πώς; -Δεν είπε "comment".
Είπε "comet".
Α, ο κομήτης Ντε Βίκο.
Αυτός ήταν ο κομήτης που όλοι συζητούσαν,
και είπες ότι τον αποκαλούσαν "Χριστουγεννιάτικο κομήτη",
μα αυτό δεν ήταν τ’ αληθινό του όνομα. Θυμάσαι; Πριν μια εβδομάδα ήταν.
-Μια εβδομάδα για σένα, 70 χρόνια για μένα. -71, για την ακρίβεια.
Ορίστε.
«Ο Ντε Βίκο είναι κομήτης με τροχιά 71 ετών.»
«Ανακαλύφθηκε από τον Φραντσέσκο Ντε Βίκο το 1874, στις 22 Δεκεμβρίου.»
Σήμερα. Ναι.
Και τι σημαίνει αυτό; Ε, λοιπόν...
Άσε με να προσπαθήσω να βγάλω άκρη.
Την τελευταία μέρα στο νοσοκομείο, άκουσα τις νοσοκόμες να μιλούν.
Η Ντότι ήταν απαρηγόρητη.
Βρήκαν το αυτοκίνητό σου στο χιόνι, είχες εξαφανιστεί.
Κάποιος ανέφερε τη σύμπτωση με τον κομήτη τη νύχτα πριν.
Ήμουν παιδί, μόνος, με άγρια φαντασία και…
Είχα πίστη στη μαγεία των θαυμάτων.
Ναι, αναρωτιόσουν αν ο κομήτης ήταν θαύμα. Σκέψου το!
Ένας κομήτης που έρχεται κάθε επτά δεκαετίες; Τα Χριστούγεννα;
Τη νύχτα που εξαφανίστηκες; Και τώρα είσαι εδώ.
Μα γιατί; Γιατί εγώ…
-Για να σου δείξει. Να μας δείξει όλους. -Να μας δείξει τι;
Αυτό! Τα σκυλιά! Αυτό το σπίτι! Το ότι είσαι εδώ!
Για μένα! Για τον Τζέικ! Δεν καταλαβαίνεις τι έκανες, Χάνα;
Και ούτε καν το κατάλαβες.
«Η πιο μικρή πέτρα κάνει κύμα στο νερό.»
Αυτό είπε η Ντότι. Ένιωθα χαμένος, χωρίς σκοπό.
Μα έχεις σκοπό.
Η βροχή... Ο κομήτης... Τα Χριστούγεννα;
-Πιστεύεις στα θαύματα; -Νομίζω πως ναι.
Τότε πίστεψε. Απόψε, ο Χριστουγεννιάτικος κομήτης θα σε πάει πίσω σπίτι.
Πρέπει να ακολουθήσω τα ίδια ακριβώς βήματα.
Να ξαναφορέσω τα ρούχα που φορούσα,
και… Φοβάμαι ότι κάτι θα ξεχάσω.
Θα μου λείψετε όλοι τόσο πολύ. Δεν ξέρω τι θα γίνει.
Θα πετύχει; Θα γυρίσω πίσω;
Δεν ξέρω, αλλά θα προσπαθήσω.
Γιατί… Αυτή δεν είναι η ζωή μου. Δεν ανήκω εδώ.
Δηλαδή, ο Χριστουγεννιάτικος κομήτης θα την πάει σπίτι;
Κάτι έχει… Μαγικό αυτό.
Λίγο… περίεργο...
Για μένα, αλλά, έλα τώρα, τι ξέρω εγώ;
Θα δούμε τον κομήτη απόψε; Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ...
Οκέι, φτάνει. Φτάνει πια! Ναι.
Ορίστε. Κι αν δεν λειτουργήσει;
Είπες πως πιστεύεις στα θαύματα. Πιστεύω, αλλά…
Κι ο κύριος Κουκ είπε πως πρέπει πρώτα να πιστέψεις σε κάτι
για να γίνει αληθινό.
Φυσικά. Έχει δίκιο.
Αλλιώς... Δεν υπάρχει «αλλιώς». Θα λειτουργήσει.
Γιατί είναι Χριστουγεννιάτικο θαύμα!
Έτοιμη;
Μην με κάνεις να σου πω αντίο.
Περίμενε, Χάνα... Μη πεις τίποτα. Δεν έκλαιγα όταν έφυγα.
Γνώρισα τον άντρα μου στα 6. Μου τραβούσε τις κοτσίδες.
Και... Τον θεωρούσα τόσο ενοχλητικό.
Τελικά ήμουν η τελευταία που κατάλαβε ότι ήταν ο έρωτας της ζωής μου.
Όπως εσύ και η Σάρα. Η Σάρα;
Τι ήτανε, τραβούσες τις κοτσίδες της; Ή της έκρυβες τα βιβλία;
Της έριχνα χιόνι μέσα στο μπουφάν. Βέβαια, εκείνη μου έκανε χειρότερα.
Παραμένει κακομαθημένη, όμως.
Κι εσύ δεν θα ήξερες τι να κάνεις χωρίς αυτήν.
Απλώς δεν το έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα, αλλά θα το κάνεις.
Κοιτάζεστε με τον ίδιο τρόπο που κοιταζόμασταν εγώ κι ο Τσετ.
- Ήρθε η ώρα. - Το ξέρω.
Ο Τσετ είναι τυχερός. Η Σάρα είναι τυχερή.
Χάνα... Αν αυτό πετύχει και επιστρέψεις...
Λες να... Θυμάσαι όλα αυτά;
Δεν ξέρω. Ποιος μπορεί να προβλέψει ένα θαύμα;
Γεια σου, κορούλα μου!
Σε κρατάω, φιλαράκο.
Τι λες, ένα κεράκι για τη χριστουγεννιάτικη αγάπη μου;
Ωραία, εντάξει.
Μαμά, πότε θα έρθει; Θα μου πέσει ο λαιμός!!
Αργεί ακόμα, χαζούλη. Θα δούμε να ανάβουν τα φώτα στο κιόσκι.
Τι;
Ήταν καιρός. Μμμ-χμμ.
Τα ’χεις χάσει; Όχι, βασικά... Νομίζω πως τα ξαναβρήκα.
Έλα.
- Γεια σας, παιδιά. - Γεια.
Εντάξει, όλοι μαζί! Πάμε!
Δέκα, εννιά, οκτώ, επτά... Είναι υπέροχο.
Έξι, πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα!
Είναι υπέροχο.
Έλα τώρα.
Κοίτα!
Ήρθε!
- Φοβάμαι, μαμά. - Μη φοβάσαι, αγάπη μου.
Χάνα;
Ήρθε.
Έχει γυρίσει σπίτι.
Είναι σπίτι!
Ναι!
Μα τι στο...
Κάτι ακόμα.
Φωτογραφίες... Από τη μηχανή της Χάνα.
Κοίτα αυτό το αγοράκι. Αυτός είμαι εγώ.
Ναι!
Κοίτα! Είναι το αστέρι που βάλαμε στην κορυφή του κιόσκι!
Μαμά...
Κοίτα. Είναι η γιαγιά και ο παππούς.
Είναι. Για δες. Ήξερα ότι γνωρίστηκαν σε νοσοκομείο.
Η μαμά ήταν νοσοκόμα και ήταν αμέσως μετά τον πόλεμο...
Η Χάνα τους σύστησε.
Νόμιζε ότι θα ήταν κάτι όμορφο να κάνει. Και ήταν.
Αν δεν είχε κάνει αυτό το μικρό πράγμα, τότε...
Κανείς μας δεν θα υπήρχε.
Κοίτα, γλυκιά μου, να η προγιαγιά σου
και ο προπαππούς σου.
- Τέλειο. - Ναι, είναι.
Γιατί δεν τηλεφωνείς απλώς στον άντρα σου να σε βοηθήσει;
Υποτιτλισμός: A.I. Επιμέλεια: CorollaGr1975