Τι λέτε που το αφεντικό χάρισε το εργοστάσιο;
Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι πλέον το αφεντικό σας.
Δεν αποτρέπει αυτό την πιθανότητα επανάστασης;
Πιστεύετε ότι αυτή η κίνηση είναι μεμονωμένη ή αποτελεί μια γενικότερη τάση του κόσμου μας;
Είναι γενικότερη τάση του σύγχρονου κόσμου μας.
Αν το θεωρήσουμε ως σύμβολο της νέας τάξης των ισχυρών...
θα μπορούσε να θεωρηθεί ως το πρώτο ιστορικό βήμα για τη μεταμόρφωση της ανθρωπότητας σε μεσαία τάξη;
Η αστική τάξη δεν μπορεί να κάνει τους πάντες αστούς.
’ρα η ερώτηση είναι:
Ακόμα κι αν ο αστός χαρίσει το εργοστάσιο κι αντιδράσει,
...κάνει λάθος.
-'Ετσι δεν είναι; -Δε θέλω να απαντήσω.
Αυτή η αστική τάξη διαμορφώνει επαναστατικά την κατάσταση.
Αν η αστική τάξη ταυτίσει την ανθρωπότητα με τους αστούς δε θα υπήρχε κάτι για να διεκδικήσει.
Ούτε με το στρατό, ούτε με το έθνος, ούτε με την εκκλησία.
Δηλαδή θα έχανε, γιατί δε θα είχε ούτε συμμάχους.
Προκύπτουν νέες ερωτήσεις που πρέπει να απαντήσει...
όπου οι συνθήκες δεν είναι ίδιες όπως στην αστική τάξη.
Μπορείτε να μου απαντήσετε σ'αυτές τις ερωτήσεις;
Μετά, ο Θεός οδήγησε τα παιδιά Του μέσω της ερήμου...
Πέτρο, γιατί δε βάζεις λίγη μουσική;
Νιώθεις καλύτερα τώρα;
Δεν ήταν τίποτα.
Λυπάμαι, μα δεν υπάρχει άλλο δωμάτιο.
Δεν πειράζει.
'Εγινε πραγματική εισβολή.
Από παιδί κοιμάμαι σ' αυτό το δωμάτιο.
Εδώ είμαι.
Με συγχωρείτε!
Σε φωνάζουν οι φίλοι σου.
Είσαι αληθινός παίχτης.
Αυτοί είναι οι φίλοι μου.
Τι ώρα είναι;
Δεν ξέρω.
-Τι σημασία έχει; -Μα είναι έξι!
Μιλά για έναν άντρα άρρωστο όπως είμαι εγώ.
'Ομως, ακόμα και σ' αυτή τη δυσάρεστη θέση ο Ιβάν Ιλιτς έβρισκε παρηγοριά.
Ερχόταν πάντα να τον καθαρίζει ο Γεράσιμος. 'Ηταν ένας νεαρός χωριάτης, καθαρός και εύθυμος.
Τι διαβάζεις;
Εκείνος ανήκε στη ζωή του...
Με την καλοσύνη θα είχε πιο πολύ χρόνο για δημιουργία...
Και ήλπιζα ότι ο λατρευτός μου θα έρθει.
Δεν είχε επιστρέψει και δε θα επέστρεφε ποτέ.
Δες. Μ' αρέσει να τρέχω.
Τώρα θα σου δείξω πώς φέρονται σ' ένα αμάξι.
Δεν είσαι ο Γεράσιμος...
...Είναι δύσκολο να σε αντιμετωπίσω.
Δύο είναι οι λόγοι οι οποίοι με υποχρεώνουν να σου μιλήσω.
Ο πρώτος αφορά στην ηθική μου.
Και μετά, υπάρχει ένα μπερδε- μένο συναίσθημα μέσα μου.
Και μόνο αν το συζητήσουμε θα ξεκαθαριστεί.
Με ξεγέλασες, Θεέ μου. Κι άφησα τον εαυτό μου να ξεγελαστεί.
Με πήρες με τη βία και εγώ υπέκυψα.
'Εγινα αντικείμενο καθημερινού χλευασμού.
Ο κόσμος με κοροιδεύει. Νιώθω τις κατάρες πολλών.
''Απαρνηθείτε τον και θα τον απαρνηθούμε.''
'Ολοι οι φίλοι μου παρατη- ρούν την κατάπτωσή μου.
'Ισως αν αφεθεί στην αποπλά- νηση να τον κυριεύσουμε.
'Ετσι θα μπορέσουμε να τον εκδικηθούμε.
Τι; Τι είπες; Μίλα λοιπόν.
Πρέπει να φύγω. Αύριο.
Δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου.
Γιατί αυτό που μ'έκανε όμοιο με τους άλλους με κατέστρεφε.
'Ημουν σαν τους άλλους. Και με πολλά ελαττώματα.
Εσύ με έκανες διαφορετικό. Με έβγαλες από την συνηθισμένη σειρά των πραγμάτων.
Κι ενώ ήσουν δίπλα μου, δεν το 'χα συνειδητοποιήσει.
Το καταλαβαίνω τώρα. Ξέροντας ότι σε χάνω...
συνειδητοποιώ τη διαφορετικότητά μου.
Τι θ' απογίνω από δω και πέρα;
Το μέλλον μου θα είναι σαν να ζω με τον εαυτό μου και δεν έχει καμιά σχέση με μένα.
Θα εμβαθύνω στη διαφορετικό- τητά μου που μου αποκάλυψες.
Και που είναι η πραγματική, τρομακτική μου φύση.
Ακόμη κι αν δεν το θέλω αυτό δε θα με φέρει αντιμέτωπο με όλους και με όλα;
Τώρα συνειδητοποιώ ότι δεν είχα ποτέ...
κάποιο αληθινό ενδιαφέρον. Για τίποτα.
Δεν μιλάω για κάτι σοβαρό....
μα δεν έδειξα ενδιαφέρον ούτε για το εργοστάσιο.
'Η για τις σπουδές μου, την Οντέτα, την οικογένειά μου...
Για τίποτα απολύτως.
Δεν καταλαβαίνω πώς έζησα σε τέτοιο κενό.
Αν υπήρχε κάτι... μια συγκεκριμένη ενστικτώδης αγάπη στη ζωή μου...
ξεράθηκε όπως ένας κήπος απ' όπου δεν περνά κανείς.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κενό γέμισε...
από λανθασμένες άχρηστες ιδέες.
Τώρα συνειδητοποιώ πως γέμι- σες τη ζωή μου με ενδιαφέρον.
Φεύγοντας, όμως, δεν καταστρέ- φεις τίποτα που υπήρχε πριν.
Εκτός από τη φήμη της αστής που δε με νοιάζει.
Με νοιάζει μόνο αυτό που μου έδωσες εσύ.
Την αγάπη που μου γέμισε τη ζωή...
Εγκαταλείποντάς με, όμως, τα καταστρέφεις όλα.
Η γνωριμία μας με έκανε ένα φυσιολογικό κορίτσι.
Με βοήθησες να βρω τη σωστή λύση για τη ζωή μου.
Πριν, δεν ήξερα τους άντρες. Τους φοβόμουν...
Αγαπούσα μόνο τον πατέρα μου.
Τώρα, όμως, που με αφήνεις ξαναγίνομαι χειρότερα απ' ό,τι ήμουν πριν.
Αυτό θες; Ο πόνος του χαμού σου θα με αρρωστήσει ξανά.
Κι αυτός ο κίνδυνος θα είναι ακόμα μεγαλύτερος...
πριν με θεραπεύσει ο ερχομός σου.
Παλιότερα, δεν το ήξερα, αλλά τώρα το ξέρω.
Με τα καλά που μου έκανες, έμαθα την αρρώστια μου.
Και τώρα... πώς μπορώ να σε αντικαταστήσω; Υπάρχει κάποιος που να μπορεί να σε αντικαταστήσει;
Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω!
Σίγουρα ήρθες εδώ για να φέρεις καταστροφές.
Γιατί οι καταστροφές που προκάλεσες δε θα μπορούσαν να είναι πιο ολοκληρωτικές.
Κατέστρεψες και την ιδέα που είχα για τον εαυτό μου.
Τώρα δεν βλέπω τίποτα...
που θα μπορούσε να μου έδινε ξανά την ταυτότητά μου.
Τι μου προτείνετε;
'Ενα σκάνδαλο παρόμοιο με την απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων;
'Εχασα τελείως τον εαυτό μου.
Πώς γίνεται κάποιος που συνήθως ζει μέσα στην τάξη...
να τον καταλάβει κάτι τέτοιο;
-Θα την φέρω εγώ. -'Οχι, εγώ...
Θα την φέρουμε μαζί.
-Αιμιλία, έχεις μέτρο; -Ναι, αμέσως δεσποινίς.
Δεσποινίς, σερβιρίστηκε το δείπνο.
Λυπάμαι, δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Ανοίξτε τη γροθιά σας. Για τον Θεό!
Τι βλακεία! Είμαι ένας ηλίθιος.
Δεν τρώω.
Μα είναι καλό. Πρέπει να φας.
'Οχι, δε θέλω.
Μα γιατί δε θες να φας. Είναι καλό.
Πες γιατί δε θες να φας;
Χρειάζονται τεχνικές που να μην είναι αναγνωρίσιμες.
Που δεν πρέπει να μοιάζουν με παλιά έργα ή μεθόδους.
Για να αποφύγεις το παιδαριώδες του γελοίου.
Για να φτιάξεις έναν κόσμο χωρίς συγκρίσεις.
Κι όπου δε θα υπάρχουν προηγούμενα μέτρα σύγκρισης.
Πρέπει να είναι καινούρια, όπως οι τεχνικές.
Δεν πρέπει να καταλάβει κανείς ότι ο καλλιτέχνης δεν αξίζει.
'Οτι είναι μια ανώμαλη ύπαρξη, κατώτερη...
κι ότι σαν ένα σκουλήκι σέρνεται για να επιζήσει.
Δεν πρέπει κανείς να κατα- λάβει ότι είναι αφελής.
'Ολα πρέπει να παρουσιάζονται τέλεια.
Βασισμένα σ'άγνωστους κανόνες που δεν μπορείς να κρίνεις.
Σαν να είναι ένας τρελός. Σαν ένας τρελός...
Γιατί δεν είμαι ικανός να διορθώσω τίποτα.
Αλλά κανένας δεν πρέπει να το καταλάβει.
'Ενα σχέδιο ζωγραφισμένο πάνω στο γυαλί...
διορθώνεται χωρίς να χαλάσεις
μια πινελιά σ' άλλο γυαλί.
Να μην πιστέψουν ότι είναι το έργο ενός ανίκανου...
ενός άχρηστου, που δεν κάνει για τίποτα.
Αντίθετα πρέπει να μοιάζει με έργο ενός αποφασισμένου
και σίγουρου καλλιτέχνη... σχεδόν υπερόπτη.
Κανένας να μην μάθει ότι η πινελιά βασίζεται στην τύχη.
Από τη στιγμή που θα γίνει μια πινελιά, γίνεται το θαύμα.
Να το προστατεύσεις αμέσως. Σαν να το βάζεις σε θήκη...
Αλλά κανένας δεν πρέπει να το καταλάβει.
Ότι ο καλλιτέχνης είναι ένας φτωχός τρεμάμενος ηλίθιος.
Που ζει κατά τύχη και νιώθει ντροπή σαν παιδί.
'Εκανε τη ζωή του θλιβερή και ζει εκεί, ταπεινωμένος.
Δίνοντας την εντύπωση ότι κάτι χάθηκε για πάντα.
Και το γαλάζιο είναι η ανάμνησή του.
Μα δεν αρκεί. Είναι μονάχα ένα κομμάτι του.
Ποιος θα επιτρέψει να κάνω τον ακρωτηριασμό; Ποιες ιδεολογίες αρκούν για να το κρίνουν;
Δεν ήταν καλύτερες οι πρώτες αξιοθρήνητες προσπάθειες;
Κοίτα να δεις πώς κατάντησε, που έτρωγε μόνο τσουκνίδες.
Τι σκάνδαλο!
Λυπάμαι, δεν καπνίζω.
Από ποιο δρόμο μπορώ να γυρίσω στο Μιλάνο;
Στρίψτε αριστερά και μετά όλο ευθεία.
Τι θα συνέβαινε αν τα απαρνιόμουν όλα...
και χάριζα το εργοστάσιο στους εργάτες;
Πάμε.
Μη φοβάσαι. Δεν ήρθα εδώ για να πεθάνω, μα για να κλάψω.
Τα δάκρυά μου δεν είναι δάκρυα πόνου.
Είναι μια πηγή, μα δε θα 'ναι πλέον πηγή πονου.
Πήγαινε, πήγαινε, τώρα.