- Έτοιμη, Μπι; - Έτοιμη, Τι.
Εντάξει.
Αυτή είναι η ιστορία των φανταστικών μπαμπάδων μας.
Είμαι ο κύριος Μπιλ Σ. Πρέστον.
Κι εγώ ο Τεντ "Θίοντορ" Λόγκαν.
Και είμαστε οι Wyld Stallyns!
Τότε τους είδατε πρώτη φορά.
Ας ροκάρουμε!
Κι αυτή ήταν μάλλον η τελευταία.
Λίγο πριν γεννηθούμε, τους είπαν ότι θα έγραφαν ένα τραγούδι
που θα ένωνε ολόκληρο τον κόσμο.
Νόμιζαν ότι το κατάφεραν με το σινγκλ τους "Αυτοί που ροκάρουν".
Όχι απλώς δεν ένωσαν τον κόσμο,
μα διαλύθηκε η μπάντα.
Οι μπαμπάδες μας, μόνοι τους πλέον, προσπαθούσαν όλο και πιο σκληρά.
Όμως, όσο σκληρά προσπαθούσαν
τόσο λιγότερο ενδιαφερόταν ο κόσμος για τη μουσική τους.
Όχι μόνο ενοχλήθηκαν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους,
αλλά και το σύμπαν που υποτίθεται πως θα ένωναν
ουσιαστικά άρχισε να καταρρέει.
Ναι, ο χρόνος αναδιπλωνόταν.
Άσχημα τα πράγματα.
Τι;
Εντελώς.
Κάντε χαμό!
Τέλος πάντων. Κάπως έτσι φτάσαμε στην τωρινή κατάσταση.
Γεια σας φίλοι κι αγαπημένοι.
Σας καλωσορίζουμε όλους σε αυτήν την χαρούμενη περίσταση.
Ο Τεντ κι εγώ γνωρίζουμε τη Μίσι υπό διάφορες συνθήκες
για πολλές δεκαετίες.
Ήταν η νταντά μας όταν ήμασταν δέκα ετών.
Της προτείναμε να μας συνοδεύσει στον χορό όταν ήταν 17 κι εμείς 15.
Ναι.
Δύο χρόνια μετά, παντρεύτηκε τον μπαμπά μου.
Η Μίσι έγινε η μαμά μου.
Αφού χώρισε τον μπαμπά του Μπιλ, παντρεύτηκε τον δικό μου
κι έγινε η δική μου μαμά.
Ναι. Και τώρα παντρεύεται τον μικρό αδερφό του Τεντ,
τον αστυνόμο Ντίκον Λόγκαν.
Ναι.
Μίσι, ο Μπιλ κι εγώ,
καθώς και η όμορφη γυναίκα μου Ελίζαμπεθ
και η κόρη μας, η Μπίλι...
Και η όμορφη γυναίκα μου Τζοάνα και η κόρη μας, η Θία,
όλοι σε καλωσορίζουμε και πάλι...
Με ανοιχτές αγκάλες.
Έτσι, ο Ντίκον γίνεται πεθερός του εαυτού του
κι ο Τεντ θείος του.
Και φυσικά ο μπαμπάς μου γίνεται παιδί του εαυτού του.
Με αυτήν την όμορφη σκέψη, για τον πρώτο χορό σας,
σας παρουσιάζουμε το γαμήλιο δώρο μας.
Σε παγκόσμια πρεμιέρα, η νέα ηχητική δημιουργία μας.
Δεν ξέρουμε αν θα είναι αυτή που θα ενώσει τον κόσμο.
Είμαστε σχεδόν σίγουροι.
- Ελπίζουμε τουλάχιστον. - Ναι.
Σίγουρα θα είναι μεγάλη πατάτα.
Τεστ, ένα, δύο.
Έλα να χορέψουμε, τρελιάρη.
Έγινε, Μίσι, ερωτιάρα.
- Ο μπαμπάς σου με έλεγε έτσι. - Το ξέρω, μωρό.
Απολαύστε τα τρία πρώτα μέρη του...
"Αυτή η Μάγισσα Μας Συνδέει μέσω του Χρόνου.
Η Χημική, Φυσική και Βιολογική Φύση της Αγάπης.
Μια Εξερεύνηση της Σημασίας του Νοήματος.
Μέρος Πρώτο".
- Έτοιμος, Μπιλ; - Έτοιμος, Τεντ.
- Ένα. - Δύο.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Μπαμπά, σ' το έχω πει χιλιάδες φορές. Εγώ κι ο Μπιλ πρέπει να συνεχίσουμε μέχρι...
Ναι. Μέχρι η μουσική σας να ενώσει τον κόσμο.
Αρχηγέ Λόγκαν, οι άνθρωποι του μέλλοντος είπαν...
Δεν ταξιδέψατε στον χρόνο. Οι γυναίκες σας δεν είναι από τη μεσαιωνική Αγγλία.
Δεν πήγατε στην κόλαση και τον παράδεισο.
- Κάνεις λάθος! - Όχι!
- Κι όμως! - Ξέρετε γιατί;
Γιατί είναι αδύνατον.
Ακούστε μια ρεαλιστική ιδέα.
Έρχεται, φίλε.
Βρείτε πραγματικές δουλειές.
Γίνετε πρότυπα για τις κόρες σας.
Ξεχάστε το.
Είστε.
Είναι 24, μένουν στο σπίτι και είναι άνεργες.
Θυμάστε που τις λέγατε "οι μικροί Μπιλ και Τεντ";
- Ήταν χαριτωμένο, παππού. - Γεια.
Τελικά, ήταν κατάρα.
Μόνο κάθονται κι ακούν μουσική.
Σίγουρα, είναι η βασική δραστηριότητά μας.
Είστε καλά;
Τζοάνα, Ελίζαμπεθ,
πώς νιώθετε που είστε οι μόνες ενήλικες στην οικογένεια;
Οι μόνες με πραγματικές δουλειές;
- Ας τα μαζέψουμε. - Μην τον ακούς.
Σ' ευχαριστώ που το κάνεις. Ξέρω ότι δεν το επέλεξες.
Μα φυσικά, Τζο.
Θέλω να τα πάμε καλά.
Ναι.
Γεια.
- Πώς πάει, φίλε; - Καλά, φίλε.
- Γεια. - Γεια, Τζο.
Όχι. Συγγνώμη. Είναι η σωστή μέρα;
Ναι, απολύτως.
Αντιλαμβάνεστε γιατί αυτή η κατάσταση
μπορεί να φαίνεται παράξενη στις γυναίκες σας;
Όχι, καθόλου. Γιατί;
Όταν σας πρότειναν να κάνετε θεραπεία ζεύγους,
πιστεύετε ότι αυτό εννοούσαν;
Ναι, βέβαια.
Είμαστε ένα ζεύγος από ζευγάρια.
- Όντως. - Ναι.
Αλλά συνήθως, η θεραπεία ζεύγους αφορά ένα μόνο ζευγάρι.
- Λογικό ακούγεται. - Ναι.
Αφού είμαστε εδώ όμως, ας προχωρήσουμε έτσι.
- Ναι. - Εντάξει.
Ωραία.
Τεντ, πιστεύεις ότι η γυναίκα σου έχει ανάγκη να της πεις κάτι;
Ναι. Σίγουρα.
Σας αγαπάμε.
Πολύ καλό, φίλε.
Κατά κάποιον τρόπο, ναι.
Είναι καλό να νιώθεις ότι σε αγαπούν.
Καταλαβαίνετε όμως ότι μπορεί αυτό να τους ακούγεται περίεργο;
Να πει ο Μπιλ.
Όχι. Τις αγαπάμε.
- "Αγαπάμε". - Ναι.
Ναι, τις αγαπάμε.
Εντάξει. Ο πληθυντικός είναι το θέμα.
Τεντ, μπορείς να πεις το ίδιο πράγμα, αλλά αντί για "εμείς", να πεις "εγώ";
- Ναι. - Εντάξει.
Φυσικά.
Εντάξει.
- Ελίζαμπεθ; - Ναι.
Εγώ και ο Μπιλ αγαπάμε εσένα και την Τζοάνα.
- Εντάξει. - Φίλε.
Νομίζω ότι δεν το έπιασες.
- Πες το εσύ, φίλε. - Εντάξει.
Θα δοκιμάσω εγώ.
Ναι, πες το εσύ, φίλε.
- Υπέροχα. - Εντάξει.
Τζοάνα;
Από τα βάθη της καρδιάς μου
και του Τεντ,
εγώ και ο Τεντ αγαπάμε και σε λατρεύουμε απόλυτα εσένα
και την Ελίζαμπεθ.
- Τέλειο, φίλε. - Υπέροχα, φίλε, σ' ευχαριστώ.
Τζοάνα και Ελίζαμπεθ, θέλει κάποια ν' απαντήσει σε αυτό;
Λοιπόν... Θα ήθελες...
Περνάμε δύσκολα.
Στο σπίτι.
Είναι πολύ δύσκολο για μας να σας βλέπουμε να προσπαθείτε άσκοπα για 25 χρόνια
και δεν ξέρω για πόσο ακόμη μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι.
Τι;
Λοιπόν...
Μπιλ, Τεντ,
θα ήθελα να μείνω με τις γυναίκες σας στο τελευταίο μέρος της συνεδρίας.
Μόνες σας;
Ναι, μόνες μας.
Ναι, εντάξει.
Θα σας δούμε στο σπίτι.
Ωραία, εντάξει.
Σωστά.
Ναι.
Φίλε, ήξερες ότι νιώθουν έτσι; Πρέπει να το διορθώσουμε.
Το θέμα είναι πως έχουν δίκιο, Μπιλ.
- Είναι πριγκίπισσες. - Ναι.
Άφησαν τη ζωή τους για να είναι μαζί μας.
Δεν έκαναν τέτοια θυσία γι' αυτό.
Γι' αυτό πρέπει να συνεχίσουμε τη δουλειά.
- Μα αυτό δεν είναι το πρόβλημα; - Ναι.
Αλλά είναι και η λύση.
Ναι, μάλλον.
Είναι άπαιχτο. Είναι στο Φίλμορ το '66;
Όχι, Μόντερεϊ Ποπ, το '67.
Ο έλεγχος ήχου, με την επωδό του "Amazing Grace".
Πώς πάει, μπαμπάδες;
Πώς πάει, κορίτσια;
Πώς πήγε η συνεδρία;
Καλά πήγε.
Μπαμπά, ο παππούς είχε άδικο. Το γαμήλιο τραγούδι ήταν πολύ φωτεινό.
- Ευχαριστώ, Μπι. - Χαίρομαι που σ' άρεσε.
Σοβαρά, θείε Τεντ. Πότε έγινες τόσο καλός στο θέρεμιν;
Χωρίς πλάκα, ήσουν αντάξιος της Κλάρα Ρόκμορ.
Ευχαριστώ.
Η Ρόκμορ ήταν μία από τις επιρροές μου.
- Θείε Μπιλ. - Ναι.
Με το λαρυγγικό τραγούδι πήγες την έκφραση σε νέα επίπεδα.
Κανονικό μπούγκα κουμέι.
Η μουσική οξύνοιά σας είναι εντυπωσιακή.
- Καλή τύχη με το τραγούδι. - Μπορείτε.
Τι έχεις, Τεντ;
Έχει δίκιο η Λιζ.
Όντως προσπαθούμε άσκοπα εδώ και 25 χρόνια.
Και κουράστηκα, φίλε.
Τεντ.
Πρέπει να εκπληρώσουμε το πεπρωμένο.
Ναι.
Σκέψου τους θαυμαστές μας, φίλε.
Ο Μπομπ και η Γουέντι θα καταλάβουν.
Δεν έχουμε νέα της Αϊλίν εδώ και χρόνια.
Μπιλ;
Τι;
Πήγα χθες στη δισκογραφική του Σάιρους Άντλερ.
Είπε ότι δίνει 6.400 δολάρια για το "Λες Πολ".
Εννοείς ότι...
Ναι.
Έτσι νομίζω.
Ναι.
Φίλε!
Είναι το μέλλον.
Γεια σας, εξαιρετικοί φίλοι μου.
Σε ξέρουμε;
Είμαι η Κέλι.
Στάσου. Είσαι η κόρη του Ρούφους!
Ναι. Και πάντα ήθελα να σας συναντήσω.
- Θα πρέπει να απογοητεύτηκες. - Καθόλου.
Έχουμε ένα πρόβλημα, κύριοι. Πιθανώς, ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα.
Με τη μουσική;
Με τη μουσική. Θέλουν απλώς να σας μιλήσουν.
Φίλε, έχω κακό προαίσθημα.
Μην ανησυχείς, Τεντ.
Μας λατρεύουν στο μέλλον, φίλε.
Φίλε, οι μπαμπάδες μας έμπλεξαν.
Τους λυπάμαι.
Προσπαθούν μόνοι τους πολύ καιρό.
- Μακάρι να μπορούσαμε να τους βοηθήσουμε. - Ναι.
Αλλά πώς;
- Φίλε. - Ναι;
- Το μέλλον. - Ναι.
Ο Ρούφους.
Γεια σας, εξαιρετικοί φίλοι μου.
- Αυτός είναι ο θάλαμος... - Κύριοι;
...που χρησιμοποίησα στην πρώτη επίσκεψή μου στους Σπουδαίους
πίσω στο 1989.
Η προφητεία...
Μπιλ και Τεντ.
Πλησιάστε.
Πώς πάει,
Σπουδαίοι;
Χαιρόμαστε που ξανάρθαμε.
Τι έχετε να πείτε;
Να φέρεστε
εξαιρετικά ο ένας στον άλλον.
- Και μη μασάτε. - Ναι.
Πριν από 25 χρόνια,
οι Wyld Stallyns έδωσαν μια συναυλία στο Γκραντ Κάνυον.
Ισχύει.
Πριν από έναν μήνα,
παίξατε στο Ελκς Λοτζ στο Μπάρστοου της Καλιφόρνιας
για 40 άτομα.
Οι περισσότεροι ήρθαν γιατί είχαν τα τάκος σε προσφορά,
ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Ναι, όντως παίξαμε.
Υποτίθεται ότι θα ενώνατε τον κόσμο με ένα τραγούδι.
Σύμφωνα με τον πατέρα της,
ένα τραγούδι από τους Πρέστον και Λόγκαν...
Για εμάς λέει.
...που παίχτηκε σε μια συναυλία από όλα τα μέλη της μπάντας
στις 7:17 μ.μ.,
στον ΧΔ 46,
δηλαδή απόψε, θα σώσει την πραγματικότητα όπως την ξέρουμε,
ενώνοντας την ανθρωπότητα σε όλο τον χρόνο.
Σταθείτε. Συγγνώμη.
Τι;
Είπατε
"την πραγματικότητα όπως την ξέρουμε";
Ναι!
Πρέπει ν' ακούσουμε το τραγούδι
σε 77 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα.
Έχετε ό,τι χρειάζεστε.
Πιάστε δουλειά.
Φίλε, μας μισούν.
Και δεν έχω ούτε ακουστά τον ΧΔ 46.
Ναι. Κέλι!
Πώς σώζει την πραγματικότητα ένα τραγούδι;
Δεν μπορώ να σας το πω αυτό, αλλά πρέπει. Κάπως.
Το Μεγάλο Πικάπ γέρνει.
Αυτό εκεί είναι το κέντρο του χωροχρόνου.
Σαν Ντίμας πριν από 700 χρόνια, στις 7:17 μ.μ.
Ο πατέρας μου πίστεψε ότι με το τραγούδι θα έβρισκε
η ανθρωπότητα ρυθμό κι αρμονία.
Πώς;
Το μάθαμε πρόσφατα, αλλά χωρίς αυτό
η πραγματικότητα θα καταρρεύσει κι ο χωροχρόνος θα πάψει να υπάρχει.
Οπότε, μέχρι τις 7:17 μ.μ...
Όλα είναι πιθανά.
Και μετά τις 7:17 μ.μ.;
Χωρίς το τραγούδι, δεν υπάρχει μετά τις 7:17 μ.μ.
Αυτό ήταν του μπαμπά μου. Θα ήθελε να το πάρετε.
Θα βοηθήσει να καταγράφετε τον χρόνο στο Σαν Ντίμας.
"Κάποιες φορές τα πράγματα δεν βγάζουν νόημα..."
"Μέχρι το τέλος της ιστορίας".
Αυτό έλεγε πάντα ο μπαμπάς μου.
Να σας αφήσω ήσυχους;
Εντάξει. Πρέπει μόνο να γράψουμε το τελειότερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ.
Που θα φέρει όλο τον κόσμο σε ρυθμό κι αρμονία.
Και θα σώσει την πραγματικότητα όπως την ξέρουμε.
Σε όλο τον χρόνο.
Φίλε. Σε όλη μας τη ζωή
ψάχνουμε το τραγούδι που θα ενώσει τον κόσμο.
Πώς πιστεύουμε ότι θα το βρούμε σε 75 λεπτά;
Πρέπει να το έχουμε γράψει. Το είπαν οι άνθρωποι του μέλλοντος.
Ναι. Μάλλον.
Άρα, το έχουμε μέσα μας, φίλε.
Ίσως δεν το έχουμε γράψει ακόμη. Ίσως σκοπεύουμε.
Αν δεν το έχουμε γράψει ακόμη, αλλά θα το γράψουμε κάποτε,
γιατί δεν πηγαίνουμε στο μέλλον, όταν το έχουμε γράψει;
Και να το πάρουμε από μας!
Ναι!
Τεντ! Είχες πολλές ανατρεπτικές ιδέες τόσα χρόνια,
αλλά αυτή είναι μακράν η πιο ανατρεπτική απ' όλες, φίλε!
Όμως, δεν θα είναι κλοπή αυτό;
Πώς είναι κλοπή,
αν κλέψουμε τον εαυτό μας, φίλε;
- Ναι. - Ναι.
- Ελπίζω να δουλεύει ακόμη. - Ναι.
Πόσο μακριά στο μέλλον λες να πρέπει να πάμε;
Εξαρτάται πότε θα γράψαμε τραγούδι.
Ας είμαστε συντηρητικοί. Να πούμε δύο χρόνια;
Καλό ακούγεται.
Μόλις το πάρουμε, επιστρέφουμε στο σημείο πριν φύγουμε.
Και μετά;
Ενώνουμε τον κόσμο και σώζουμε την πραγματικότητα.
- Μπιλ, φίλε μου. - Ναι, Τεντ, φίλε μου;
Έχω ένα προαίσθημα πως όλα θ' αλλάξουν με μοναδικό τρόπο.
Συμφωνώ απολύτως.
- Είσαι καλά, φίλε; - Ναι. Εσύ;
Ναι. Πάμε να μας χαιρετήσουμε και να πάρουμε το τραγούδι.
Σακαράκα είναι, φίλε.
Από δω, φίλε.
Στάσου. Παίζουμε το "Αυτοί που ροκάρουν";
Εδώ;
Είμαστε αυτοί που ροκάρουν
Δικό σας!
Είμαστε αυτοί που ροκάρουν
Παλαμάκια!
Είμαστε αυτοί που ροκάρουν
Ναι, ροκ!
Φίλε, εμείς είμαστε!
- Μην κοιτάς, δεν θα μας δουν. - Μπιλ, στάσου!
Πάμε!
- Φτάνουμε στο βαν! - Εμείς, σταματήστε!
Γεια σας!
Ξεχάσαμε εντελώς ότι θα έρθετε. Καλώς ήρθατε.
Τι λες; Τρέχατε μακριά μας.
Ξέρουμε ακριβώς τι σκέφτεστε.
Γιατί παίζουμε σ' ελεύθερη βραδιά στις 6:15 μ.μ.
ενώ έχουμε ξαναγίνει σπουδαίοι ροκ σταρ.
- Ναι. - Αυτή είναι η απάντηση.
Ότι είμαστε εδώ είναι χιουμοριστικά ειρωνικό.
Μας πιστεύετε;
- Όχι. - Καθόλου.
Σας λυπάμαι τότε.
Φίλε, μάλλον ήρθαμε πολύ νωρίς. Αυτοί οι εμείς δεν έχουν το τραγούδι.
Γιατί δεν το γράφετε μόνοι σας, αντί να το κλέψετε από μας;
Εσύ δεν μπόρεσες να το γράψεις, Τεντ.
Κι εσύ έχασες τη γυναίκα σου, Τεντ.
Τι; Τι λες;
Άκου τι έγινε, Μπιλ.
Μετά τη θεραπεία ζεύγους, επισκέφτηκαν τις Λιζ και Τζο μελλοντικοί εαυτοί τους,
τους έδωσαν έναν θάλαμο και τις έστειλαν στον χωροχρόνο
για να βρουν μια ζωή που θα είναι ευτυχισμένες μαζί σας!
Και μαντέψτε.
Δεν βρήκαν καμία!
Και είμαστε δύο χρόνια μόνοι επειδή διώξατε τις γυναίκες μας.
Δεν παίζει.
Παίζει!
Οι γυναίκες μας λείπουν δύο χρόνια και δεν κάνατε τίποτα γι' αυτό;
Ασφαλώς και κάνατε. Γυρίσατε πίσω και τα κάνατε χειρότερα.
Και μαντέψτε πάλι. Οι κόρες σας ούτε που σας μιλάνε.
Τι;
Είσαι κόπανος, Τεντ.
- Θες να πλακωθούμε, Τεντ; - Τεντ, δεν το αξίζει.
Δεν το αξίζει. Πρέπει να φύγουμε.
Ναι! Και να σώσουμε τους γάμους μας.
Αποτυχημένοι! Ξοφλημένοι!
- Ό,τι πεις. - Μη μαλώνεις μ' εσένα!
- Άχρηστοι! - Μη μαλώνεις με τον εαυτό σου!
Δεν πήγε καλά αυτό.
Ναι. Κι ο δικός σου είναι ένας εριστικός ηλίθιος.
Να πάμε και να μιλήσουμε με Λιζ και Τζο.
Έγινε, φίλε.
Σε παρακαλώ, μητέρα. Ο μπαμπάς είπε ότι οι Πρέστον, Λόγκαν
κι όλη η μπάντα θα ενωθούν...
Θυμάμαι τι είπε. Κάθε λέξη.
Δώσ' τους μια ευκαιρία.
Τους έδωσα ευκαιρία κι ό,τι μπορεί να χρειάζονταν,
αλλά το έσκασαν.
Κέλι,
συμφωνούσαμε σε όλα με τον πατέρα σου,
αλλά υπάρχουν κι άλλες ερμηνείες για την πληροφορία που ακολουθούσε.
- Το γνωρίζω. - Πολλοί στο συμβούλιο πιστεύουν
ότι ο θάνατος των Μπιλ και Τεντ
θα φέρει τη νέα εποχή.
Διαφωνώ εντελώς μ' αυτό!
Αυτό είναι απαίσιο!
Ίσως κάποτε, όταν θα είσαι εσύ η Μεγάλη Ηγέτιδα
θα παίρνεις εσύ τις αποφάσεις που επηρεάζουν τον χωροχρόνο.
Μπορούσες να πεις "Ηγέτιδα".
- Πολύ εξεζητημένο. - Έτοιμο;
Ναι, Μεγάλη Ηγέτιδα. Πρέπει να είναι.
- "Πρέπει να είναι"; - Είναι.
- Κυρία. - Ξέρεις ποια είμαι;
Ναι, Μεγάλη Ηγέτιδα.
Ξέρεις τι να κάνεις.
Δεν πρέπει ν' αποτύχεις.
Δεν
πρέπει
ν' αποτύχω.
Δεν το πιστεύω ότι θα τους σκοτώσεις!
- Ο μπαμπάς θα σου θύμωνε πολύ. - Δεν έχουμε επιλογή, Κελ.
Έχει αρχίσει η κατάρρευση.
Μελλοντικέ τύπε! Γυρίσατε;
Ψάχνω τους μπαμπάδες σας. Ήρθαν εδώ;
Όχι.
- Πού είναι οι μπαμπάδες μας; - Έχουν μπλεξίματα, έτσι;
Ναι. Είδατε κανένα τρομακτικό ρομπότ του μέλλοντος;
Τι; Όχι.
Η μαμά μου, που αντιδρά υπερβολικά πάντα, έστειλε ένα.
- Για τους μπαμπάδες; - Μη φοβάστε. Δεν θα το επιτρέψω.
Κι εμείς θέλουμε να τους βοηθήσουμε.
Αυτό μπορεί να πάει...
Πάει παντού, σωστά; Παντού στον χρόνο;
Ναι, αλλά πρέπει να μείνω.
Υποθέτω πως ο απεσταλμένος της μαμάς θα τους ψάξει εδώ.
Λοιπόν, με τη Θία θα τους βοηθούσαμε στη μουσική, φτιάχνοντας δείγματα.
Αλλά τώρα μπορούμε να φτιάξουμε μπάντα.
Είναι μόνοι, ολομόναχοι.
Αφού θα μείνεις εδώ, θα μας δείξεις πώς λειτουργεί ο θάλαμος;
Φίλε, να θυμάσαι. Τα κάνουμε καλύτερα, όχι χειρότερα.
Ναι. Ελπίζω να είναι ακόμη εδώ.
Απλώς η δουλειά που κάνουν είναι...
- Αδύνατη. - Αδύνατη.
- Τζοάνα! - Ελίζαμπεθ!
- Γεια. - Πρέπει να σας μιλήσουμε.
- Άντε πάλι. - Είναι πολύ σημαντικό, δρ Γουντ.
- Μας είδαμε δύο χρόνια μετά. - Πάλι ταξιδεύετε στον χρόνο;
- Μόνο για να σώσουμε την πραγματικότητα. - Ίσως...
Αλλά μάθαμε κάτι πολύ χειρότερο.
- Μας αφήνετε. - Τι;
- Τι; Όχι. - Όχι. Όντως;
Ναι. Όντως.
Ναι. Κι έχετε πολύ καλό λόγο, Τζο.
Γιατί μάλλον ζούμε στο βαν μας.
Φίλε, σίγουρα μένουμε στο βαν.
Και πίνω υπερβολικά πολύ.
Αγάπη μου, δεν πίνεις.
Όχι ακόμη. Αλλά θα πίνω. Πολύ.
- Τι; - Ναι. Και ψέμα.
Δεν θα πιστέψετε πόσο ψεύτες είμαστε.
Ναι, απελπισμένοι, άθλιοι, αποτυχημένοι ψεύτες.
Όχι! Θεούλη μου!
Ας σταματήσουμε ένα λεπτό κι ας παρατηρήσουμε τη δυναμική.
Απειλούμενοι από τη σκέψη ότι χάνετε τις...
- Πριγκίπισσες. - Φυσικά. Ας το πούμε έτσι.
Όχι, είμαστε πριγκίπισσες.
Γεννηθήκαμε το 1410. Και 1408.
Εντάξει. Γιατί σας αφήνουμε;
Φίλε.
Γι' αυτό είμαστε εδώ.
Ν' αποδείξουμε ότι δεν είμαστε οι αποτυχημένοι που είδαμε.
Αν κι εκείνοι μας είπαν να μην έρθουμε να σας μιλήσουμε.
Ναι. Λες και θα τα κάναμε χειρότερα.
Αλλά δεν τα κάνουμε, σωστά;
Ελίζαμπεθ; Τζοάνα;
Δόκτωρ Γουντ;
Φίλε, τα κάναμε χειρότερα.
- Θα ξανάρθουμε. - Και θα τα κάνουμε καλύτερα.
Όταν λες "1408", εννοείς τη χρονιά...
- Κάτι τελευταίο. - Ναι.
Οι μελλοντικοί σας εαυτοί θα έρθουν να σας πάρουν
για να βρείτε ευτυχισμένη ζωή μαζί μας.
Μην πάτε. Γιατί δεν θα βρείτε καμία.
Ναι, αλλά θα πάτε.
Να πάμε;
Όχι. Μάλλον πηγαίνετε.
Σας αγαπάμε.
Θα το διορθώσουμε.
- Πήγε απαίσια, φίλε. - Δύο χρόνια μετά δεν ήταν αρκετά.
Ας δοκιμάσουμε πέντε τώρα.
Φίλε, μου λείπει ήδη η Λιζ.
Κουράγιο, Τεντ.
Τα πράγματα θα καλυτερεύσουν πολύ.
Τι ώρα είναι, φίλε;
Πενήντα οκτώ λεπτά.
Εντάξει, πάμε.
Πρέπει να φύγουμε κι εμείς.
Σωστά. Οι μελλοντικοί εαυτοί μας που είπαν είναι έξω.
Έχω άγχος για το ταξίδι στον χρόνο.
Κι εγώ. Πέρασαν πάνω από δυο δεκαετίες.
Κυρίες μου, θα ήθελα να βλεπόμαστε τουλάχιστον δύο με τρεις,
πέντε μέρες τη βδομάδα.
- Εντάξει. - Ωραία, ευχαριστούμε.
Όχι.
Όχι!
Δούλεψε.
Αναμφίβολα.
Σίγουρα είναι αυτό;
Συγγνώμη, κε Τζίμι Χέντριξ;
Να πω ότι με τιμά η παρουσία σας.
Τι μπορεί να πει κανείς για το Electric Ladyland;
Ποιες είστε;
Γουιλαμίνα "Μπίλι" Σ. Λόγκαν, Θία "Θιοντόρα" Πρέστον.
Ναι. Βοηθάμε τους μπαμπάδες μας να ενώσουν τον κόσμο.
Χωρίς υπερβολές, όντως να ενώσουν τον κόσμο.
Τους φτιάχνουμε μια άπαιχτη μπάντα κι αρχίσαμε από σένα.
Ερώτηση...
Θέλεις να γίνεις βασικό τμήμα αυτού του καθοριστικού τραγουδιού;
Όχι.
- Πρέπει να έχουμε τον Τζίμι Χέντριξ. - Ναι.
Αλλά πώς θα τον πείσουμε να μπει σε μπάντα με άτομα που δεν ξέρει;
Εντάξει λοιπόν.
Ποιον ξέρει;
Όταν οι άγιοι
Κάνουν παρέλαση
Όταν οι άγιοι κάνουν παρέλαση
Θέλω να είμαι σ' εκείνο το νούμερο
Όταν οι άγιοι κάνουν παρέλαση
Εντάξει.
Τι θα θέλατε, νεαρές μου;
Λυπούμαστε πολύ. Συγχωρέστε μας, κύριε Άρμστρονγκ.
Μπορούμε να σας μιλήσουμε;
Αυτό είναι το "Amazing Grace",
που το παίζει ένας Τζίμι Χέντριξ.
Που είναι στην μπάντα. Και ζήτησε ειδικά την παρουσία σας.
Και να γιατί.
Οι αυτοσχεδιασμοί σας, επηρεασμένοι από Τζόνσον και Κινγκ Όλιβερ...
Αλλά τελικά μοναδικοί.
...τον ενέπνευσαν, κύριε.
Πρέπει να το δείτε, παιδιά.
Τι κρατάς, Λου;
Απελευθέρωσες τη μουσική.
Τι μαραφέτι είναι αυτό;
Να πάρει!
Τα καταφέραμε!
Φίλε, κοίτα πού μένουμε!
Ένα τραγούδι το έκανε αυτό;
Τεντ, κι αν δεν ήταν ένα;
Αν αφού το γράψαμε και σώσαμε το σύμπαν
έσπασε το φράγμα και βγάζαμε τραγούδια;
Ναι.
Γεια!
Γεια σας, νεότεροι εαυτοί μας!
Γεια!
Αυτήν τη φορά, σας περιμέναμε.
Ναι, κι αντίθετα με τους άθλιους τύπους πριν τρία χρόνια...
Είμαστε επιτέλους σε θέση να νιώσουμε συμπόνια γι' αυτούς.
...εμείς έχουμε...
...αγαθά.
Στο μέλλον σας.
- Τα καταφέραμε, φίλε. - Ναι!
Εβίβα!
Γιατί έχετε αγγλική προφορά;
Είναι αστεία ιστορία. Παρακαλώ.
Όταν χριστήκαμε ιππότες,
τα πράγματα ήταν τόσο καλά με τις Λιζ και Τζο,
που αποφασίσαμε, οικογενειακώς,
να πηγαίνουμε τα καλοκαίρια στη μεσαιωνική Αγγλία.
Και μάλλον μας κόλλησε.
Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο μας αρέσει.
Μεγάλη ανακούφιση!
Πρέπει να το πω.
Όσο αντιπάθησα τους προηγούμενους
τόσο συμπαθώ αυτούς.
Ναι. Δεν είχα πρόβλημα μ' εκείνον τον εαυτό μου,
αλλά αυτός μου αρέσει πιο πολύ.
Ναι.
Τέρμα τα λόγια.
Είστε έτοιμοι;
Όλα...
Θ' αλλάξουν.
Αυτό είναι πραγματικά
το πιο καταπληκτικό τραγούδι
που έχω ακούσει ποτέ.
Είναι τέλειο.
Ειλικρινά, δεν πίστευα ότι το είχαμε μέσα μας.
Μα το έχετε.
Και τώρα είναι η ώρα
να το δώσετε στον κόσμο.
Ναι!
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, σερ Μπιλ.
Κι εγώ εσένα, Μπίλι, αγορίνα.
Αντίο, λοιπόν.
Κι ευχαριστούμε!
Ναι. Αντίο.
Βουρ!
Εξαιρετικά!
Γιατί φερόσουν τόσο παράξενα μαζί σου;
Δεν ξέρω. Πάντα είμαι παράξενος μαζί μου.
Όντως! Πρέπει να το ξεπεράσεις, φίλε.
Έχουμε το τραγούδι!
Ντέιβ Γκρολ!
Ποιοι είστε;
Τι κάνετε στο σπίτι μου;
Όχι.
Τώρα περιμένουμε τους αυτούς μας να γυρίσουν και να τ' αλλάξουν όλα.
Για να βελτιωθούν οι ζωές μας.
Ναι.
Τεντ, σοβαρά, χαλάρωσε λίγο με τη βότκα.
Μας είπατε ψέματα!
Γιατί δεν πήγατε το τραγούδι στο Σαν Ντίμας;
Ίσως επειδή δεν είναι δικό μας!
Σαχλαμάρες!
Είναι του Ντέιβ Γκρολ!
Και είναι έξω τώρα και καλεί την αστυνομία.
Σου είπα ότι ο Γκρολ γύρισε αυτήν τη βδομάδα.
Νόμιζα πως γύρισε την επόμενη.
- Τι σκεφτόσασταν; - Επειδή εσείς δεν βγάλατε τέλειο τραγούδι...
Κι ο Ντέιβ Γκρολ βρήκε!
...γιατί να τιμωρηθούμε εμείς;
Δεν θα το κάνουμε.
Πρέπει! Μόνο έτσι θα πάρετε πίσω τις γυναίκες μας.
Ψέμα ήταν αυτό;
Φυσικά και ήταν.
- Φίλε. - Ναι, δεν θέλουν καμία σχέση μαζί σας.
Γιατί ταξίδεψαν στον χρόνο και κατάλαβαν ότι είστε αποτυχημένοι.
Ναι, γιατί κάνετε λάθος επιλογές.
Όπως αυτή!
Πάρτε το τραγούδι!
Παιδιά, σοβαρά,
δεν χρειάζεται να τραβάτε όπλο.
Ναι; Δες τι γίνεται αν δεν το κάνουμε.
Βλέπεις;
Το παραδέχομαι, Μπιλ. Είχες δίκιο.
Τεντ!
- Πρέπει. - Ναι!
- Ζούμε μια κόλαση! - Ναι!
Αν δεν γυρίσετε να το αλλάξετε...
Αυτό τελειώνει εδώ. Τα ψέματα, οι ψευδαισθήσεις.
- Τον βαρέθηκα. Και τους δύο. - Δεν θα σκοτώσεις τον Τεντ, μπαμπά.
- Παραβίασε το σπίτι του Ντέιβ Γκρολ! - Μπαμπά, ηρέμησε.
Δεν ξέρουμε τι έγινε.
Δεν γλιτώνετε από μας, Μπιλ και Τεντ.
Τεντ, έχουν δίκιο. Είναι εμείς. Θυμούνται ό,τι θα κάνουμε!
Τότε πρέπει να κάνουμε κάτι που αποκλείεται να θυμόμαστε.
Ρίξ' τους.
Όχι. Θα κάνουν εκείνο.
Ήλπιζα ότι δεν θα το θυμόντουσαν αυτήν τη φορά.
Δεν φεύγει κανείς απ' το κτίριο.
Φίλε, τι κάνουμε;
Δεν έχω ιδέα, αυτό είναι το θέμα.
Έχω μπερδευτεί!
Κι εγώ!
Τεντ, έπιασε!
Ναι. Ίσως δεν πρέπει ποτέ να ξέρουμε τι κάνουμε.
Ώρα;
Σαράντα επτά λεπτά.
Εντάξει, θα προχωράμε στο μέλλον.
Κάποτε θα γράψαμε το τραγούδι.
- Πάμε σε πέντε χρόνια. - Έγινε.
Φίλε.
Τι είναι αυτό;
Δεν ξέρω.
Αλλά είναι πολύ ανησυχητικό.
- Μπιλ; - Προσπαθώ, φίλε.
- Μπιλ; - Σχεδόν τα κατάφερα.
Μπιλ!
Έγινε!
Έλα τώρα! Πάλι εσείς; Είπα όχι.
Σ' εμάς. Αλλά δεν θα πεις όχι σ' αυτόν.
Τζίμι Χέντριξ, από δω ο κος Λούις Άρμστρονγκ.
Το κομμάτι που έπαιξες ήταν άψογο.
Είναι μπλουζ, αλλά είναι και...
Ποια λέξη χρησιμοποιήσατε, νεαρές μου;
- Ψυχεδελικό. - Ψυχεδελικό.
Ακριβώς.
Πολύ αστείο, όποιος κι αν είσαι. Ο Άρμστρονγκ είναι 65 χρονών.
Σου είπα ότι έπρεπε να φέρουμε τον μεγαλύτερο.
Και δική σου ιδέα ήταν!
Οι νεαρές με πήραν από το 1922, Τζιμ.
Που αποδεικνύει ότι φτιάχνουμε
την πιο ασυνήθιστη μπάντα...
Ναι. Κι ότι το κάνουμε
ταξιδεύοντας στον χρόνο.
Ελάτε τώρα, κόφτε το.
Του άρεσε, έτσι;
"Potato Head Blues";
Τι τίτλος είναι αυτός;
Καθοριστικός, κύριε Άρμστρονγκ.
Δηλαδή εννοείτε
ότι λατρεύετε ένα τραγούδι που έγραψα στο μέλλον;
Που είναι στο παρελθόν σας.
Αλλά εμείς είμαστε εδώ στο παρόν.
Που είναι το παρελθόν;
Ακριβώς, κύριοι.
Συναρπαστικό.
Ο Μότσαρτ. Τώρα μιλάς σωστά.
Ναι! Γεια σου, Βόλφι.
Τζίμι.
Το μέλλον έστειλε δολοφονικό ρομπότ εναντίον μας.
Γι' αυτό πρέπει να βρούμε το τραγούδι.
Απέλπιδα, αδύναμη, τελευταία πνοή.
Αποκλείεται να είναι αυτό το τραγούδι.
- Πόνος! - Πόνος!
- Θάνατος! - Θάνατος!
Καλώς ήρθατε...
Στο τέλος!
Αποκλείεται!
- Αρκετά! - Σταματήστε!
Πλησιάστε.
Πώς πάει, Μπιλ και Τεντ;
Σας άρεσε το τραγούδι μας;
- Τραγούδι είναι; - Ναι!
Είναι λίγο μακάβριο,
αλλά δεν πειράζει.
Γιατί είστε φυλακή;
Ίσως επειδή μας αφήσατε
να την πληρώσουμε πριν πέντε χρόνια.
Είναι αστείο, για εμάς ήταν μόλις πριν πέντε λεπτά.
Φεύγουμε τώρα.
Δεν πάτε πουθενά, ομορφούλη.
Περιμέναμε χρόνια να το διορθώσετε.
Αλλά όλα θ' αλλάξουν.
Γιατί αντίθετα με τους προηγούμενους, εμείς έχουμε τραγούδι.
- Είναι τραγούδι; - Ναι!
Μπιλ, Τεντ, σοβαρά, δεν μπορούμε να πάμε αυτό το τραγούδι.
Δεν θα το πάτε εσείς, σγουρομάλλη.
Εμείς θα το πάμε!
Εσείς θα μείνετε να σαπίσετε, εμείς θ' ανακτήσουμε ζωές και γυναίκες!
- Θα ενώσουμε τον κόσμο! - Θα σώσουμε την πραγματικότητα!
- Εσείς; - Ναι!
Ακίνητοι, Πρέστον και Λόγκαν.
- Ξέρεις τι θα γίνει αν τους σκοτώσει. - Σκοτώνει κι εμάς, φίλε.
Για περίμενε!
Θες τους Μπιλ και Τεντ, ρεμάλι;
Πάνω του!
Αυτό δεν ήταν τραγούδι.
Ηλίθιε προδότη!
Ήταν απαίσιο.
Είναι οι χειρότεροι!
- Ναι. Μας έσωσαν όμως. - Ναι.
Όχι!
- Τζο! - Λιζ!
- Γεια! - Πώς πάει;
- Καλά. - Θεέ μου, εσείς είστε;
- Όχι! - Σας αγαπάμε.
Πρέπει να φύγετε.
Θα το διορθώσουμε.
Εντάξει. Θεούλη μου.
Τώρα τι κάνουμε;
Λέει "Τα πράγματα δεν βγάζουν νόημα μέχρι το τέλος της ιστορίας".
Και;
Ίσως πρέπει να πάμε στο τέλος για να μάθουμε.
Το πιο μη θριαμβευτικό.
Σύνελθε. Ρομπότ είσαι!
Πήγαινε εκεί που θα πάνε μετά και περίμενε.
Μας τελειώνει ο χρόνος.
Ο μύθος του Λινγκ Λουν είναι αληθινός, Τι.
Το ξέρω. Και είναι γυναίκα.
Γεια, θέλεις να μπεις στην μπάντα μας;
Ναι.
Η Γκρομ. Θα τη λατρέψεις.
Η Λινγκ Λου λέει ότι είναι η καλύτερη ντράμερ όλων των εποχών.
Τι;
Γεια. Συγγνώμη. Γεια. Δεσποινίς... Δεσποινίς Γκρομ...
Κι εγώ προσπαθώ να σώσω τον κόσμο, μητέρα.
Δεν τα κατάφερε και πολύ καλά η γενιά σου.
Όλο και χειροτερεύει εδώ, αν αναρωτιόσουν.
Η έρημος Σαχάρα μόλις εμφανίστηκε στο Σαν Ντίμας, μητέρα.
Η βασίλισσα Ελισάβετ την κοιτάζει.
Όχι, δεν θα σου πω πού είμαι.
Πώς ξέρω ότι δεν θα στείλεις το δολοφονικό ρομπότ εναντίον μου;
Πρέπει να κλείσω.
Κακό αυτό. Συμβαίνει όντως.
Τι συμβαίνει;
Ο Κιντ Κάντι!
Πώς πάει, φίλε;
Μπορείτε να μου πείτε τι διάολο συμβαίνει;
Βασικά, ο χωροχρόνος θα τελειώσει,
αν δεν βρουν οι μπαμπάδες τους ένα τραγούδι ως τις 7:17 μ.μ.
Στάσου. Τι;
Νομίζαμε, αφορούσε τη μουσική.
Ισχύει. Αφορά και το τέλος του χωροχρόνου.
Αυτό είναι πολύ χειρότερο απ' όσο νομίζαμε.
Είναι κάποιο λάθος στην ολογραφική διττότητα;
Ή ουιλσονιακή λούπα που προκαλεί προσωρινή μοναδικότητα;
Εμένα μου μοιάζει κλασικό, ταυτολογικό, αιτιολογικό κύκλωμα.
Δεν ξέρω. Μου μοιάζει με κλασική διεμπλοκή.
Ομολογώ πως κατανοείς εντυπωσιακά τη δεινή μας κατάσταση.
Βοήθα να σώσουμε την πραγματικότητα!
- Ναι! - Τέλεια. Είναι το τέλος του χωροχρόνου.
Σωστά.
Κύριοι Άρμστρονγκ, Χέντριξ, Μότσαρτ,
δεσποινίδες Γκρομ, Λινγκ Λουν και κε Κάντι,
πάμε στο στούντιο των μπαμπάδων για εξάσκηση.
Κι όταν έρθουν με το τραγούδι που θα ενώσει τον κόσμο, θα το παίξετε.
Πώς σας ακούγεται;
Ας εξασκηθούμε.
Να πάρει.
Λυπάμαι πολύ, Μεγάλη Ηγέτιδα.
Όχι.
- Είσαι καλά; - Έτσι νομίζω.
Εσύ είσαι καλά;
Έτσι νομίζω.
Πού είμαστε;
Είστε καλά;
Η μητέρα μου έβαλε να με σκοτώσουν.
Δεν περίμενα να το κάνει, αλλά το έκανε.
Λυπούμαστε ειλικρινά που είμαστε εδώ, σπουδαίοι μουσικοί.
Θέλαμε να βοηθήσουμε τους μπαμπάδες μας.
Στο οποίο αποτύχαμε παταγωδώς.
Ώρα;
6:48 μ.μ.
Φίλε!
Εδώ είναι οι Τζο και Λιζ;
Ναι.
Και όχι.
Τι εννοείς
"Ναι και όχι";
Υπάρχουν άπειρα παρελθόντα.
Όλα μπλέκονται με άπειρα μέλλοντα.
Τι εννοείς;
Το πού θα καταλήξετε
εξαρτάται
από το τι θα γίνει
μ' αυτό.
Είναι...
Είναι η απάντηση σε όλα.
Λέγεται...
"Face The Music".
Φίλοι,
ποιος παίζει κιθάρα;
Εσείς οι δύο.
Εμείς είμαστε.
"Face The Music".
Πρέστον και Λόγκαν!
Ηχογραφήθηκε στις 7:17 μ.μ.
Στον ΧΔ 46.
Είναι στο χέρι σας τώρα.
Κάντε το να συμβεί.
- Ευχαριστούμε, σοφοί, γέροι εαυτοί μας. - Ναι.
Θέλω να σ' ευχαριστήσω, Μπιλ,
για τις φορές που μου στάθηκες.
Νιώθω σαν να μη σε έμαθα ποτέ πραγματικά.
Εγώ φταίω.
Ποτέ δεν σου ανοίχτηκα πραγματικά.
Η αλήθεια είναι πως όταν σε κοιτούσα έβλεπα εμένα.
Ναι. Ξέρω. Κι εγώ.
Λυπάμαι για τις φορές που σε απογοήτευσα.
Ποτέ δεν το έκανες.
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, Μπιλ.
Ποτέ.
Τα λέμε αργότερα, Τεντ.
Τα λέμε αργότερα, Μπιλ και Τεντ.
- Είναι καλά παιδιά. - Ναι.
Φίλε! Έχουμε το αληθινό τραγούδι!
Τώρα μένει να βρούμε πώς θα ενώσουμε τον κόσμο μ' αυτό.
- Και θα σώσουμε την πραγματικότητα. - Ναι.
- Φίλε! - Τι;
Ο θάλαμος χάθηκε.
Τι; Πού πήγε;
Δεν ξέρω. Πάμε να ρωτήσουμε τους σοφούς γέρους.
Ναι. Ελπίζω να ζουν ακόμη.
Ακίνητοι, Πρέστον και Λόγκαν.
Μόνο αυτό μας έλειπε τώρα.
Δεν γίνεται. Πρέπει να γυρίσουμε στο παρόν αμέσως.
Ναι. Σε έστειλαν να μας σκοτώσεις, αν δεν βρούμε το τραγούδι.
Αλλά έχουμε το τραγούδι, οπότε...
Σταθείτε. Το έχετε;
Έγιναν λάθη.
Οφείλονται συγγνώμες.
Συγχωρεμένος. Κανένα πρόβλημα. Πρέπει να φύγουμε.
Σταθείτε! Όχι, πρέπει να εξιλεώσω την ενοχή.
Γιατί; Καλά είμαστε. Άσε μας να φύγουμε!
Που δολοφόνησα την οικογένεια.
Στάσου. Τι;
Τι λες;
Έριξα με λέιζερ στις κόρες σας.
- Τους έριξες με λέιζερ; - Έριξες με λέιζερ στις κόρες μας;
Πού είναι;
Οι κόρες είναι
στην κόλαση.
Έστειλες τις κόρες μας στην κόλαση;
Πρέπει να τις βγάλουμε.
Ρίξε μας.
Δεν γίνεται. Έχετε το τραγούδι.
Μάντεψε.
Τώρα δεν υπάρχει τραγούδι.
Δεν έχεις επιλογή, ρομπότ.
Πρέπει να μας σκοτώσεις!
Δεν μπορώ να αφαιρώ ζωές πια.
- Τι; - Αποτυχία.
Πρέπει να μας ρίξει, αλλά μάλλον παθαίνει
κάτι σαν νευρικό κλονισμό.
Ρίξε μας, ρομπότ!
Δεν μπορώ. Είμαι αποτυχία. Δεν αξίζω ούτε να ζω.
- Ρίξε μας! - Δεν μπορώ. Θ' αυτοκτονήσω.
- Στάσου, μη! - Δεν μπορείς!
Πρέπει να τις σώσουμε.
- Ας το κάνουμε! - Ναι.
Λυπάμαι πολύ! Αντίο, άπονε κόσμε!
- Έπιασε! - Ναι!
...κόσμε!
- Αυτό ήταν απρόσμενο. - Ναι. Πώς πεθαίνει ένα ρομπότ;
Ας βρούμε τα κορίτσια.
Να έρθω μαζί σας;
Μας σκότωσε.
Έλα, ρομπότ.
Σταθείτε. Έχω όνομα.
Με λένε Ντένις.
Ντένις ΜακΚόι.
Εντάξει. Πάμε, Ντένις ΜακΚόι.
- Θία! - Μπίλι!
Ντένις Κέιλεμπ ΜακΚόι. Το πλήρες όνομα.
Πάμε, φίλε!
Νιώθω ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη.
Το καταλάβαμε. Είσαι ένα ευγνώμον, εντελώς ανασφαλές,
κάπως νεκρό ρομπότ, που λέγεται Ντένις Κέιλεμπ ΜακΚόι.
- Θία! - Μπίλι!
Πώς θα τις βρούμε, φίλε;
Δεν ξέρω, φίλε.
Ναι, ούτε εγώ ξέρω, φίλε.
Θία! Μπίλι!
Μεγάλη Ηγέτιδα; Οι Μπιλ και Τεντ είναι νεκροί. Έπιασε;
Όχι.
Τίποτα δεν πιάνει.
Ήταν πολύ καλοί. Πολύ καλοί. Ωραία ομάδα.
- Ομάδα; - Ναι. Από κει πήγαν.
- Ευχαριστούμε, δαίμονες. - Τίποτα. Απολαύστε την κόλαση.
- Παράξενο αυτό. - Ρομπότ είναι;
Ναι, ένα ρομπότ στην κόλαση.
- Θία; - Μπίλι;
- Θία; - Μπίλι!
- Όχι! Δεν δέχομαι τη συγγνώμη, μητέρα. - Κέλι;
Οι Μπιλ και Τεντ είναι εδώ. Έπιασε, μαμά;
Ναι. Το περίμενα.
Πού είναι;
Από κει.
- Είμαι ο Ντένις Κέιλεμπ ΜακΚόι. Είμαι... - Όχι!
Ναι. Είναι χειρότερο από τα Χριστούγεννα.
Τον έβγαλες Ντένις; Σαν τον πρώην μου;
Εξαφανίσου!
Θία! Μπίλι!
Μπαμπάδες!
Μπαμπάδες.
- Πώς είστε; - Ξέρετε, νεκρές.
- Και στην κόλαση. - Όμως, πώς είστε;
Καλά!
Ναι. Δείτε ποιον βρήκαμε.
- Μπαμπά; - Γεια σου, Τεντ.
Έκανα λάθος. Είσαι εδώ.
Που σημαίνει ότι όντως ταξίδεψες στον χρόνο
και οι γυναίκες σας είναι πριγκίπισσες.
Κι αποδεικνύεται ότι επιβάλλεται
να γράψετε το τραγούδι
που θα ενώσει τον κόσμο.
Και θα σώσει την πραγματικότητα.
Καινούργιο είναι αυτό;
Ναι.
Τότε πρέπει να βοηθήσω αντί να κριτικάρω.
Και λυπάμαι πάρα πολύ.
Ευχαριστούμε, μπαμπά.
- Ναι, ευχαριστούμε, αρχηγέ Λόγκαν! - Δεν σου μίλησα, Μπιλ.
Εντάξει.
Μπαμπάδες, αυτή είναι η μπάντα που σας φτιάξαμε.
Τζίμι Χέντριξ, Λούις Άρμστρονγκ...
Μότσαρτ, Λινγκ Λουν και Γκρομ.
Χάρηκα, κύριοι.
Μεγαλώσατε δύο καλά κορίτσια.
- Ευχαριστούμε. - Ο Κιντ Κάντι.
Δεν είναι ιστορική προσωπικότητα.
- Πλέον είμαι, μάλλον. - Ναι.
Μεγάλη μας τιμή που σας γνωρίζουμε.
Καλώς ήρθατε, δυστυχώς, στην κόλαση.
Εγώ φταίω.
Αυτός είναι ο Ντένις Κέιλεμπ ΜακΚόι.
Γνωριζόμαστε. Μας σκότωσε.
Λυπάμαι πολύ.
που σας έριξα με λέιζερ.
Και
πρέπει να σας πω
ότι λέγομαι Ντένις Κέιλεμπ ΜακΚόι και...
Ευχαριστούμε, Ντένις.
- Ευχαριστούμε που ήρθατε να μας πάρετε. - Πώς φεύγουμε;
Θα μιλήσουμε στον Θάνατο.
- Δεν είναι ακόμη θυμωμένος μαζί σας; - Ναι.
- Κι εμείς μαζί του. - Ναι.
- Δεκαεννέα λεπτά. - Ακολουθήστε μας.
Αυτά είναι!
Έχω 75 στα 81.
- Παίζει κουτσό μόνος του; - Πάλι σε κέρδισα.
Φαίνεται κακομοίρης, φίλε.
Ναι!
Φίλε, κλέβει!
Ναι!
- Στα τσακίδια. - Πάμε.
- Καλή τύχη. - Με το μαλακό.
Εντάξει.
Γεια σου, Θάνατε.
Για δες, οι Wyld Stallyns.
Ήρθατε να μου κάνετε μήνυση πάλι;
Όχι, Θάνατε. Καμία σχέση.
Θέλουμε μόνο να σου μιλήσουμε.
Γραμμένους σας έχω.
Ένα λεπτό θα πάρει μόνο.
- Θάνατε! - Έλα τώρα, φίλε.
- Ποιος είναι; - Οι Μπιλ και Τεντ!
Τι; Έληξαν τα περιοριστικά μέτρα;
Άλλαξε γνώμη ο δικαστής;
Τώρα επιτρέπεται να σας πλησιάζω;
Πλησίασα πολύ;
Θάνατε, δεν θέλαμε να σου κάνουμε μήνυση.
- Με το μαλακό είπαμε, φίλε. - Έχεις δίκιο.
Προσπάθησες να πάρεις το όνομα "Wyld Stallyns".
Ήμουν Wyld Stallyns.
Τι είναι αυτά που λες;
Με διώξατε επειδή με ζηλεύατε.
- Όχι, φίλε. - Ναι.
Μας παράτησες για να συνεχίσεις σόλο.
Δεν μ' αφήνατε να παίξω.
Φίλε, έπαιζες 40λεπτα σόλο με το μπάσο.
Μόνο εσύ έπαιζες!
- Ήμουν καταπληκτικός! - Τι;
Αυτά τα 40λεπτα σόλο
ήταν η καλύτερη στιγμή των σόου σας.
Λογικό που πατώσατε.
Τι θα κάνουμε;
Θάνατε, ήρθαμε εδώ γιατί πρέπει να παίξουμε ένα τραγούδι
σε κάποιον ΧΔ 46
αμέσως τώρα.
Ο χρόνος θα καταστραφεί, φίλε.
Υποβιβάστηκα εδώ κάτω
επειδή ανέβασα πάνω δύο υποτιθέμενους φίλους
που δεν έπρεπε να ξανανέβουν.
Οπότε, αν ήρθατε γι' αυτό...
Λυπάμαι, μα δεν λυπάμαι καθόλου.
Αντίο!
- Και τώρα; - Δεν ξέρω, φίλε.
Έχουμε μια ιδέα.
- Να δοκιμάσουμε; - Ο τύπος είναι ο καλύτερος μπασίστας.
Ναι.
Παρακαλώ.
- Εντάξει. - Ελάτε.
- Εντάξει. - Είναι λίγο κόπανος.
Εντάξει.
Μπαμπάδες, ίσως πρέπει να περιμένετε έξω.
Μας συγχωρείτε, κε Θάνατε. Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω, κε Θάνατε.
Για δες, οι μικροί Μπιλ και Τεντ.
Παραμένουμε οι πιο φανατικές θαυμάστριες.
Ναι.
Μη με κοροϊδεύετε.
Δεν σας κοροϊδεύουμε.
- Ισχύει. - Ναι.
- Αλήθεια; - Ναι.
Ο Μοναχικός Σέρφερ
ήταν το πιο υποτιμημένο άλμπουμ το 1998.
Οι κριτικοί το μίσησαν.
Δεν ήταν έτοιμοι για ένα άλμπουμ μόνο με μπάσο.
"Δεν είχε καμία συνοχή" είπαν.
"Ήταν ένα τρελό, μπερδεμένο χάλι" είπαν.
"Ήταν χειρότερο κι από το 'Pale on Pale'" είπαν.
Βασικά...
Σε κάποια σημεία, ήταν.
Όμως σε άλλα σημεία...
Το κλείσιμο του "Δεν θ' αγαπηθώ ποτέ" ήταν φοβερό.
Τα τρία τελευταία μέτρα πριν το ρεφρέν του "Πολύ Χλωμός για να Κλάψει"...
Δεν βαριέσαι...
Τι λέτε για το πιασάρικο "Πάρταρε με τον δρα Θ";
Τι μπορεί να πει κανείς;
Τρελό. Δεν έχουμε ξαναδεί τέτοια αριστερόχειρη τεχνική.
Το ξέρω! Ήμουν αυτοδίδακτος.
Έχεις απίστευτο ταλέντο, φίλε!
Δεν βαριέσαι...
Ξέρεις τι χρειάζεσαι;
Μια μπάντα.
Και η μπάντα σε χρειάζεται.
- Τι; - Μπι.
Ελάτε μέσα.
Μπαμπάδες,
θέλετε να πείτε κάτι στον Θάνατο;
Λυπούμαστε για το πώς έγιναν τα πράγματα μεταξύ μας.
Ναι.
Ειλικρινά συγγνώμη.
Λυπάμαι που η φήμη με ξεμυάλισε.
Είναι πολύ μεθυστική.
Μας άρεσε πολύ να παίζουμε μαζί σου, φίλε.
Τα σπάγαμε, έτσι;
Οπωσδήποτε.
- Κι αν δεν είναι πολύ αργά... - Ναι;
Θα σκεφτόσουν ξαναμπείς...
Στους Wyld Stallyns;
Εγώ...
Υποθέτω.
Εντάξει, πάμε!
Εντάξει.
Ο Ντένις είμαι. Γεια.
- Χάθηκα. - Μπες μέσα, Ντένις.
Εντάξει. Ευχαριστώ, παιδιά.
Γεια σου, Κιντ Κάντι. Γεια.
Γεια. Γεια σε όλους.
Γεια. Ναι, εντάξει, φίλοι μου.
Ας ροκάρουμε!
Ήταν ωραίο που είπες "Ας ροκάρουμε",
γιατί με έκανε να θέλω να ροκάρω.
Δεν ροκάρεις απλώς.
Πρέπει να κερδίσεις το δικαίωμα να ροκάρεις.
Φίλε! Έχουμε 11 λεπτά.
Ξέρει κανείς πού είναι ο ΧΔ 46;
Εξαρτάται πώς το βλέπεις.
Για να πιάσεις τη φάση κβαντικής σφαίρας βρίσκεις από πού θα την πιάσεις.
Με πιάνετε;
Ξέρει κανείς πού είναι ο ΧΔ 46;
Θα χάσουμε την πτήση μας.
Ντικ. Κοίτα.
Αναλαμβάνω.
Σταμάτα!
Επιστρέψαμε!
Τι;
Κακό αυτό.
Πολύ κακό.
Εντάξει, παιδιά, πάμε!
Ελάτε!
Έλα, Μότσαρτ.
Ακόμα κι αν ξέραμε πού πρέπει να παίξουμε, αποκλείεται να φτάναμε εγκαίρως.
Μπιλ, κοίτα!
Αυτός είναι ο ΧΔ 46; Δεν βγάζει νόημα. Γιατί να παιχτεί το τραγούδι εδώ;
Επειδή εδώ συνέβη.
- Τεντ, έχεις δίκιο, φίλε! - Όμως, φίλε, τι θα παίξουμε;
Δεν ξέρω, φίλε.
Μπιλ και Τεντ; Έσωσα αυτά.
Δεν ξέρω
αν χρησιμεύουν σε κάτι, αλλά...
- Ευχαριστούμε. - Μπαμπάδες!
Μπαμπάδες! Ο ΧΔ 46.
- Και η μπάντα είναι έτοιμη να παίξει. - Το τραγούδι θέλουμε.
Θία.
Μπίλι.
Δεν ξέρουμε πώς να σας το πούμε.
Δεν έχουμε το τραγούδι.
Σταθείτε...
Δεν το έχετε;
Όχι.
Λυπόμαστε.
Εμείς λυπόμαστε.
Ναι, θέλαμε πολύ να σας βοηθήσουμε σ' αυτό.
Φίλε, βλέπεις αυτό που βλέπω;
Πρέστον;
Λόγκαν;
Πρέστον και Λόγκαν.
Τι είναι, μπαμπάδες;
Εσείς!
Τι;
Εσείς ήσασταν εξαρχής. Απλώς δεν το καταλάβαμε.
- Εμείς δεν γράφουμε μουσική. - Τίποτα. Εμείς μόνο ακούμε διάφορα.
- Ό,τι μας αρέσει. - Κι απλώς τα συνδέουμε μαζί.
Ναι, ίσως ν' ακούσετε λίγο,
να φτιάξετε κάτι.
Και να τα συνδέσετε.
Δεν είστε εδώ για να στηρίξετε εμάς.
Εμείς θα στηρίξουμε εσάς.
Είμαστε η μπάντα σας.
Ακολουθήστε μας!
Ορίστε. Όργανα!
Φίλε, κάτι σκέφτηκα μόλις.
Τι, Τεντ;
Το άκουσμα ενός τραγουδιού
πώς θα ενώσει όλο τον κόσμο
σε όλο τον χρόνο;
Πολύ καλή ερώτηση, φίλε.
Είναι λες και πρέπει να το ακούσουν για να το παίξουν.
Τεντ, φυσικά! Έτσι θα τους ενώσουμε.
Θα παίξουν μαζί.
Αν ισχύει αυτό, πρέπει να πάμε σε όλους στον χρόνο.
Ναι, και να τους δώσουμε όργανα.
Σε επτά λεπτά και 25 δευτερόλεπτα.
Ένα ντέφι; Θα είναι εύκολο να ροκάρω με τέτοιο.
Το ντέφι δεν είναι όσο εύκολο φαίνεται.
Ο χορός; Είμαι ταλαντούχος χορευτής.
Χορεύεις;
Αλήθεια; Γιατί δεν πηγαίνεις εκεί να προβάρεις τον χορό σου;
Εντάξει.
Φίλε, δεν έχουμε ρεύμα!
- Μην πεις άλλα. Αναλαμβάνω. - Εντάξει.
Εκεί! Τζο.
- Θίοντορ. - Γουίλιαμ!
- Τζοάνα! - Λιζ!
Γεια.
- Βρήκατε ευτυχισμένη πραγματικότητα; - Ναι.
Καταλάβαμε πως εδώ είμαστε πιο ευτυχισμένες.
Τέλεια!
Είπατε κάτι
για διαμοιρασμό οργάνων σε όλο τον χρόνο;
Έτοιμη, Τι;
Πέντε, έξι, πέντε, έξι, επτά, οκτώ!
Θεέ μου, τι συμβαίνει;
Συγγνώμη, κε Κάντι; Οι γυναίκες μας ταξίδεψαν σε πολλαπλές πραγματικότητες.
Κι έτσι κατάλαβαν...
Όλα συμβαίνουν
ταυτόχρονα.
Χρειάζεται να πάμε
όργανα σε άπειρα μέρη;
Λοιπόν. Αντίθετα με ό,τι υποστηρίζουν κάποιοι,
η συμπαντική κυματοσυνάρτηση είναι, επιστημονικά μιλώντας,
- περιοδική και μεμονωμένη ταυτόχρονα. - Συγγνώμη. Χωρίς παρεξήγηση.
Έχουμε τεσσεράμισι λεπτά.
Κυρία! Πρέπει να φύγουμε. Δεν είμαστε ασφαλείς εδώ.
Πού έλεγες να πας;
- Νομίζω πως είναι έκλειψη σελήνης. - Δεν είναι η σελήνη, παιδιά.
Είναι καταστροφή, Τι.
Τι θα κάνουμε, Μπι;
Σταματήστε!
Πρέπει απλώς να πάτε στην κβαντική υπερθέση
των πραγματικοτήτων.
Μα πώς;
Ο θάλαμος είναι τούνελ προς την κβαντική σφαίρα.
Δρόμο!
Ευχαριστούμε, κύριε Κάντι!
Σαν τον Στέισον.
Σαν τον Στέισον!
Γκρομ, ξεκινάς!
Όχι, σταμάτα!
Πάρε.
Και τώρα, ο Θάνατος!
Λοιπόν... Είναι... Ίσως κάτι σαν... Το "Πολύ Χλωμός για να Κλάψει".
- Την τελευταία επωδό; - Υπέροχο!
Ναι.
Τι θα πούμε στον κόσμο να παίξει;
- Επιστρέφουμε. - Εντάξει.
Διάβασέ μου το νούμερο του απείρου.
Έξι, εννέα...
Δύο, εννέα, εννέα...
- Το κονσέρτο; Μότσαρτ! - Εντάξει, πες τους το.
Τρία, τέσσερα, πέντε, πέντε,
πέντε, ένα, μηδέν, ένα...
Αποχαιρέτησα τα κορίτσια.
- Εγώ θέλω να μείνω και να χορέψω. - Ντένις.
- Καλή τύχη, εξαιρετικοί μου φίλοι. - Ευχαριστούμε, Κέλι.
- Τα λέμε, Ντένις. - Λέγομαι Ντένις. Ντένις ΜακΚόι.
Δύο, ένα, οκτώ.
Πιο γρήγορα, κατάλαβες; Ναι! Τώρα, Ντι.
Ναι.
Ναι!
Δες αυτό!
Τζίμι, δώσ' τα όλα!
Ένα, οκτώ, δύο, οκτώ...
Εντάξει. Τα κορίτσια είπαν "ντο ματζόρε".
Εκατόν δεκατρία μπιτ το λεπτό.
- Έγινε. - Εντάξει. Ναι.
Τέσσερα, πέντε, πέντε, πέντε, ένα...
Απλώς πατήστε το κουμπί του απείρου.
- Ναι. - Ναι.
Κάτι τελευταίο.
Σ' αγαπώ, Ελίζαμπεθ.
Σ' αγαπώ, Τζοάνα.
Το ξέρουμε.
Σ' αγαπώ.
- Εντάξει, πάμε. - Εντάξει.
Πώς πάει, Ντικ;
Μίσι.
Αν αναρωτιέστε, είμαι ουσιαστικά ένας άπειρος εγώ.
Τα λέμε αργότερα.
Έξοχα!
Ναι!
Εξαιρετικά!
Μπαμπάδες!
Σταθείτε.
Σαν Ντίμας, κάντε χαμό!
Ναι!
Δέκα, εννέα,
οκτώ, επτά,
έξι, πέντε...
Μπαμπάδες!
...τέσσερα, τρία,
δύο, ένα.
Κυρία, πρέπει να το δείτε αυτό.
Ο πατέρας σου θα ήταν περήφανος για σένα.
- Αντίο! - Αντίο, Κιντ Κάντι!
Τα λέμε, Κιντ Κάντι!
Πιάνει!
Ναι!
Έτσι, δεν ήταν τόσο το τραγούδι που έκανε τη διαφορά.
Ήταν που έπαιξαν όλοι μαζί.
Κι έπιασε.
Φίλε, πέθανες ή ακόμη;
Όχι.
Εσύ;
Όχι.
Πρέπει να κάνουμε κάτι ακόμα
πριν φύγουμε.
Οπωσδήποτε.
Έτοιμος, Μπιλ;
Έτοιμος, Τεντ.
- Ένα... - Δύο...
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα!
Εντάξει.
Ναι. Εντάξει.
Εντάξει.
- Το έχουμε ακόμη. - Το έχουμε ακόμη.
- Μπιλ. - Ναι;
Εντάξει, πρέπει να καθίσω.
Συγγνώμη.
- Πλάκα είχε. - Ωραίο ήταν.
Αδελφή!
Υποτιτλισμός: Παρασκευή Παντσίδου