OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
Λέγομαι Ανρί Μοέν.
Πριν από 25 χρόνια έγραψα ένα μπεστ-σέλερ.
Συνέτριψε κάθε ρεκόρ πωλήσεων και αποκόμισε κάθε βραβείο.
Έκτοτε έχω γράψει μόνο αηδίες.
Τρία μυθιστορήματα που έθαψαν οι κριτικοί...
και κάποια αμφίβολα σενάρια με τα οποίο αρνούμαι πάσα σχέση.
Είχε κρύο και μουντάδα, ο καιρός ήταν χάλια.
Πήγα στο Παρίσι για να πειστώ να γράψω το σενάριο σαχλοταινίας...
που είχα την αίσθηση ότι έχω δει ήδη 1.000 φορές.
Πιέστηκα να ευχαριστήσω τον ατζέντη μου για το ενδιαφέρον...
παραλείποντας να τον διαολοστείλω για να γυρίσω γρήγορα σπίτι.
Το σπίτι μας έστεκε σε έκταση 20.000 τ.μ...
μερικά μέτρα από τη θάλασσα και τα βουνά του Ρουν...
που ήταν ευδιάκριτα με καθαρή ατμόσφαιρα.
Όμορφα, έτσι;
Η αλήθεια είναι ότι ευχαρίστως τα αντάλλασσα όλα αυτά...
με ένα αεροπλάνο με προορισμό τη Ρώμη.
Η Βίλα Μέντιτσι, τα ομορφότερα χρόνια μου.
Εδώ έγραψα το πρώτο βιβλίο, στον ναό της δημιουργικότητας!
Στη Ρώμη.
Μακριά από τη Σεσίλ και τα τέσσερα παιδιά μας που δεν είχαμε ακόμη.
Έλα, φτάνει πια. Πρέπει να φας.
Έλα. Φτάνει πια!
Κάθε μέρα ονειρεύομαι μία νέα ζωή στην Πιάτσα Ναβόνα.
Ωστόσο, η Σεσίλ μου αξίζει.
Είκοσι πέντε χρόνια αντέχει δίπλα μου παραμένοντας έξοχη.
Το μυστικό της ομορφιάς της;
Ένα ποτήρι λευκό κρασί κι ένα ηρεμιστικό για κάθε μέρα γάμου.
Μου χάρισε τέσσερα παιδιά, μία κόρη και τρεις γιους.
Ευχαρίστως θα τα αντάλλασσα με μία καινούρια Πόρσε.
Γιατί πλέον ήμουν σίγουρος.
Η θλίψη, η οσφυαλγία, η απουσία λίμπιντο, η αδυναμία να γράψω...
ήταν εξαιτίας τους.
Εξαιτίας των τεσσάρων παιδιών μου με το σχεδόν μαγικό χάρισμα...
να σκοτώνουν ανηλεώς με κάθε ευκαιρία...
κάθε μου απόπειρα να αγγίξω την ευτυχία.
Οδηγούσα στην παραλιακή.
Είκοσι χρόνια ζω εδώ, αλλά χανόμουν με βροχή ή ομίχλη.
Ανάθεμα!
Ως συνήθως...
έμπλεξα στη συνήθη ρουτίνα προκειμένου να βρω το σπίτι μου.
Ανάθεμα!
Βούλωσ' το, Ρομέλ!
Πάνε έξι μήνες που αυτό το βρομο- ντόπερμαν ξέσκισε τον Μαρτσέλο...
το αγαπημένο μου μπουλ τεριέ.
Κι ευχαριστιόταν να μου επιτίθεται κάθε φορά που γύριζα σπίτι.
Ονειρευόμουν ακόμη την Ιταλία.
Μέσα στη νυχτερινή καταιγίδα δεν είχα καμία αμφιβολία.
Είχαν έρθει τα πάνω κάτω.
- Κάτι είναι στον κήπο. - Τι κάτι;
- Βγες. - Τι κάνεις με αυτό;
Βγες, είπα!
Γιατί δεν πήρες την Πυροσβεστική;
Ώσπου να έρθει, θα είχα πεθάνει 20 φορές!
Πάλι ήπιες πολύ!
Όχι, δεν πίνω, μεθάω!
- Το βλέπεις; - Πάρ' το από τη μούρη μου!
Ένα σκυλί είναι.
- Τι κάνει εδώ; - Πού θες να ξέρω;
Έλα, φιλαράκο.
- Το καημένο το σκυλάκι. - Τι μου κουβάλησες στο σπίτι!
Τίποτα δεν κουβάλησα!
Δεν έχει κολάρο, αδέσποτο είναι.
Σε προειδοποιώ, δεν το θέλω εδώ!
Δεν θα το πειράξουμε, θα φύγει όταν θελήσει.
Είναι ετοιμοθάνατο, δεν θέλω να ψοφήσει στον κήπο μου!
- Τι θέλεις να κάνω; - Πάρε τη Φιλοζωική.
Αύριο πρωί θα ανοίξει!
- Οπότε; - Σεσίλ.
Ένα σκυλί είναι μόνο.
Θα το αφήσουμε εκεί κι αύριο θα έχει φύγει.
Βαρέθηκα.
Βαρέθηκα να σε βλέπω μέσα στη θλίψη που πέθανε ο σκύλος σου!
Έξι μήνες πέρασαν, περιφέρεσαι σαν ζόμπι και φέρεσαι απαίσια.
Γύρισαν τα παιδιά;
Ο Ραφ είναι σπίτι.
Γιατί δεν του ζήτησες να το κανονίσει;
- Μη λες χαζά, παιδί είναι. - Παιδί;
Είκοσι πέντε είναι!
Αν είναι μεγάλος για τατουάζ και για μαύρο...
είναι αρκετά μεγάλος να μαζέψει το βρομόσκυλο!
- Ποιος; - Εγώ.
- Εγώ; - Ο πατέρας σου, Ανρί Μοέν.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο: Η οικογένεια
Που σου έδωσε ζωή και το μισό σου DNA. Θυμάσαι;
Άνοιξέ μου, ανάθεμα!
Και κλείσε αυτή τη μουσική!
Είσαι καλά ή όχι;
- Πήγες πάλι στο καζίνο; - Όχι.
Σου θυμίζω ότι μου χρωστάς 200 ευρώ.
Αν μου τα έδινες, δεν θα χρειαζόταν να πηγαίνω...
σε ηλίθια ραντεβού στο Παρίσι που βλάπτουν την πνευματική μου υγεία.
- Ναι, μπαμπά. - Δες εδώ μπουρδέλο.
- Τι έκανες σήμερα; - Τίποτα, άραξα.
- Τι; Δεν καταλαβαίνω τι λες. - Ήμουν με τη Μαρί-Λιζ.
Τη στριπτιζέζ;
Δεν είναι στριπτιζέζ, χορεύτρια είναι.
Κι αυτή; Κι αυτή χορεύτρια είναι;
Σκέψου τη μαμά και την αδερφή σου.
Η μαμά γλυκοκοιτάζει το ιστορικό μου όταν καθαρίζει.
Λες να μην το είδα;
Όσο για την αδερφή μου, κοιμάται δίπλα στο δωμάτιό σας.
Αρκετά. Έχει έναν σκύλο στον κήπο που θέλω να ξεφορτωθείς.
Τι;
Έχει έναν σκύλο στον κήπο που θέλω να ξεφορτωθείς.
- Εγώ πρέπει να το κάνω; - Ζεις στο σπίτι μου.
Πληρώνω χόρτο και προφυλακτικά και σου ζητώ να βοηθήσεις.
- Είμαι μαστουρωμένος για τέτοια. - Ακόμη;
- Σεσίλ... - Για την πλάτη μου είναι.
Μα δεν έχει τίποτα η πλάτη σου!
- Για αυτό καπνίζω χόρτο! - Ραφ, τελείωνε με τον σκύλο.
Μεγάλη κότα είσαι!
Κάν' το εσύ, εσύ είσαι υπεύθυνος για εμένα.
Δεν είμαι εγώ ο πατέρας, εσύ είσαι!
Είσαι σκληρός.
Γλείφεται! Θα γούσταρα να είμαι σκύλος!
- Aνρί! - Σεσίλ!
- Έλεος με τα σκυλιά σου! - Δεν φταίω εγώ σού είπα!
Εντάξει, θα τον βγάλω εγώ.
Βρομάει! Γουστάρω.
Έλα, φιλαράκο.
Έλα μαζί μου. Έλα!
Ανάθεμα!
Ούτε για αστείο δεν τον ξαναπιάνω!
Εντάξει.
- Πού πας; - Αγανάκτησε με τα σκυλιά σου.
Μα δεν είναι δικό μου σκυλί!
Γιατί κανείς δεν με ακούει σε αυτό το σπίτι;
Αν αφήσουμε την πόρτα ανοιχτή, θα φύγει όπως ήρθε!
Θα με ακολουθήσει.
Όταν βγει, κλείστε την πόρτα πίσω μου.
Έλα.
Έλα!
Δες τι έχω για εσένα. Έλα!
Δες τι ωραίο!
Έλα!
Έλα, γλυκούλι μου! Είναι νόστιμο!
Ανάθεμα!
Κανονίστε το εσείς.
Το βραδινό μας ήταν αυτό;
Τουλάχιστον αυτός θα ξέρει τι να κάνει.
Να βγει θέλουμε όχι να πάει στο Γκουαντάναμο.
- Πεθαίνουμε της πείνας. - Καλησπέρα.
- Να παραγγείλετε πίτσες. - Έγινε κάτι;
Ναι, σκύλος έγινε.
Πάλι σκύλο πήρες;
Με έχετε τρελάνει.
Ουγκ, μπορείς να το βγάλεις έξω;
Ναι. Θετικό.
Θέλω μία μεγάλη πετσέτα ή ένα παλιό παλτό και θα το βγάλω.
- Σίγουρα, αγάπη; Αν δεν θέλεις... - Δεν πειράζει, μωρό μου.
Μην ανησυχείς, έχω ξαναδεί!
- Αυτό κάνει; - Ναι, τέλειο είναι.
Μα όχι, είναι το αδιάβροχο μου!
Άφησέ τον.
Λοιπόν, σκυλάκο μου;
Έλα, σκυλάκο μου, έχουμε πολλά να πούμε εμείς.
Έλα. Έλα, σκυλάκο μου.
Έλα.
- Μπαμπά, κάνε κάτι! - Ανάθεμα! Τι κάνει;
- Ανάθεμα! - Μπαμπά!
Βοηθήστε με! Κάντε κάτι!
Ουγκ, είσαι καλά;
- Σε πήρε για σκύλα! - Σκάσε, Ραφ.
Κύριε Μοέν, λυπάμαι που σας το λέω...
αλλά ο σκύλος σας είναι αδερφή.
Ουγκ, λυπάμαι που σου το λέω...
και καταλαβαίνω ότι νιώθεις λιγάκι...
αλλά δεν είναι δικός μου σκύλος.
Όρμησε σε εσένα.
- Θα μπορούσε να ορμήσει στη Σεσίλ. - Και ποια η διαφορά;
Δώστε μου το όπλο σας.
Θα σκορπίσω στον τοίχο τα μυαλά του.
Δεν νομίζω.
- Μαμά; - Γκασπάρ, έχουμε σκύλο αδερφή!
- Τι; - Την έπεσε στον Ουγκ!
- Σκάσε, Ραφ! - Γουστάρει τον γκόμενό σου.
- Πού είναι η μαμά; - Βούλωσ' το!
Στο δωμάτιό της.
Τι σκατά έγραψες στην εργασία μου;
- Τι έπαθες πάλι; - Τι έπαθα;
Με πρόδωσες! Πώς σου ήρθε κι έγραψες τέτοιες μπούρδες;
Ήθελα να πιστέψει ο καθηγητής ότι την έγραψες εσύ.
Είναι σαν να την έγραψε καθυστερημένος!
- Δεν ήθελα να με υποψιαστεί. - Μη σκας, πέντε μού έβαλε!
Νόμισε ότι την έγραψε κάποιος με υστέρηση.
- Δεν είναι και η καλύτερη εργασία. - Έχω μία ιδέα, Γκασπάρ.
Γιατί δεν γράφεις μόνος τις εργασίες σου;
Τα ξέρει νεράκι, δύο λεπτά τής παίρνει.
Πάντως δεν ήταν και τόσο χάλια.
- Τι περιμένουν από εμένα; - Από εσένα τίποτα.
- Από τον Γκασπάρ περιμένουν. - Μπαμπά, μην ανακατεύεσαι.
Εντάξει; Άκου, έπεισα τον Μαζάρ να μου δώσει μία ευκαιρία.
Αυτή τη φορά, σε παρακαλώ συγκεντρώσου.
Δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις από τις εργασίες του;
Με ευχαριστεί.
Νιώθω χρήσιμη.
Δεν έχεις να γράψεις καμιά αηδία εσύ;
- Πρόσεχε, υπάρχουν και όρια. - Φοβήθηκα τώρα.
- Ίσως θα έπρεπε. - Τι θα κάνεις;
Θα μου τις βρέξεις;
Θα σταματήσω να πληρώνω σπουδές, σανίδες του σερφ...
κεριά, βαμβάκια, αντηλιακά! Να συνεχίσω;
Γιατί δεν μπορούμε να σκοτώσουμε έναν σκύλο;
Τρως βοδινό, τρως κοτόπουλο, σκύλο γιατί να μη σκοτώσουμε;
Η βασική έννοια σεβασμού της ζωής σού λέει κάτι, Ουγκ;
Είναι αδερφή!
Ομοφοβικός και στρατιωτικός. Πολίν, παραδίνομαι.
Παραδίνεσαι; Και τι ξέρεις εσύ από αυτά;
Όσο εσύ μιλάς στα φυτά, αυτός προστατεύει τη χώρα!
- Χώθηκε άγρια στον Ουγκ ο σκύλος. - Μου έσπασες τα νεύρα!
Βαρέθηκα, πάμε!
- Πού πάτε; - Για κινέζικο.
Καληνύχτα, μαμά.
- Φεύγετε; - Ναι.
- Φεύγω κι εγώ. - Εσύ πού πας;
- Για χάμπουργκερ. - Έρχομαι κι εγώ.
- Πάμε. - Δεν θα πας στο τσουλί σου;
- Εσύ είσαι τσουλί. - Σκάσε!
- Ακόμη με τη στριπτιζέζ; - Μαμά, μην ανακατεύεσαι.
Ανεβαίνω, έχω να κάνω εργασία.
- Καληνύχτα. - Καληνύχτα, μαμά.
Μαμά!
- Κι εσύ έχεις εργασία. - Εντάξει, Γκασπάρ.
- Ραφ! - Έρχομαι.
Να σας φέρω κάτι;
Ναι, εγώ θα ήθελα χοιρινά παϊδάκια.
Μου την έχει σπάσει, δεν την αντέχω!
- Και τηγανητό ρύζι. - Εντάξει.
Μπαμπά;
Μπαμπά, μπαμπά, μπαμπά.
Τα λέμε.
- Είναι χαρούμενος. - Είπα τέλος τα σκυλιά εδώ μέσα.
Να τον ξεφορτωθείς. Καληνύχτα!
Είσαι δυνατός εσύ, έτσι;
Πέτυχες εκεί που εγώ αποτυγχάνω.
Κατάφερες να αδειάσεις το σπίτι.
- Αργά σηκώθηκες. - Κοιμήθηκα αργά.
Προσπάθησα να γράψω λίγο.
Τα κατάφερες; Είχες έμπνευση κι έκανες τα μαγικά σου;
Όχι βέβαια.
Λοιπόν;
Μας άφησαν ήσυχους για μια φορά;
Έφυγαν όλοι;
Ο Νοέ κοιμάται ακόμη. Πώς το έκανες;
- Ποιο πράγμα; - Ο σκύλος δεν είναι εδώ.
Σου είπα, κακώς έγινε τόσος χαμός. Όπως ήρθε, θα έφευγε.
Συμμάζεψε εσύ.
Πρέπει να αρχίσω την εργασία του Γκασπάρ.
Γεια σου, μπαμπά.
Καλά είσαι;
Σε εσένα κοιμήθηκε;
Δεν επιχείρησε κάτι με εσένα; Ήταν ήσυχος;
Είναι φιλικός. Κι εντελώς βλάκας.
Βαρέθηκα πια τα έξυπνα σκυλιά. Έτσι, Βλάκα;
Έτσι να τον ονομάσουμε.
Βλάκα.
- Ο Νοέ δεν πέρασε τη νύχτα μόνος. - Τι;
Τι;
Όχι, Ανρί, δεν μπορώ να το διαχειριστώ, γράφω.
Αφιέρωσε δέκα λεπτά, πήγαινέ τον στην παραλία κι άφησέ τον εκεί.
Θα βρει άλλο σπίτι να λεηλατήσει.
Δεν πήγε καν 12:00.
Μην επιμένεις, Νοέ. Δεν θα τον κρατήσουμε.
Ξέρεις τη μαμά σου, έχω αυστηρές διαταγές.
Πάμε στην παραλία, τον λύνουμε και τέλος.
- Λοιπόν, τι νέα; - Όχι και πολλά.
- Όλα καλά στο σχολείο; - Ναι.
Δεν είχες μάθημα σήμερα;
Όχι.
Μου αρέσουν οι ουσιαστικές συζητήσεις πατέρα-γιου.
- Mα τι θέλεις να σου πω; - Δεν ξέρω, σε αυτούς τι λες;
- Να σου στείλω μήνυμα; - Με ζάλισες, μπαμπά.
Σε παρακαλώ, παράτα το τηλέφωνο. Δεν αντέχω άλλο.
Πρέπει να καταλάβεις ότι επάνω σου στηρίζω μεγάλες ελπίδες.
Βασίζομαι σε εσένα να διορθώσεις κάθε οικογενειακή αποτυχία.
- Μιλάς χωρίς να σκέφτεσαι. - Έτσι λες;
Αυτός ο βρομιάρης ο Ρομέλ.
Έχει πάντα όρεξη!
Τουλάχιστον άκουσέ με.
Είναι μαχητής, θα χαίρεσαι να τον έχεις στο σπίτι.
Έπρεπε να δεις πώς την έπεσε στο κάθαρμα τον Ρομέλ.
- Καρφί δεν μου καίγεται! - Εκδικήθηκε για τον Μαρτσέλο!
- Έχεις τρελαθεί εντελώς; - Μα ήταν υπέροχο.
Από πίσω, χωρίς προειδοποίηση. Υπέροχο!
Του τρέχουν τα σάλια! Βρομάει κάτουρο!
Εσύ, οι κουρτίνες, όλο το σπίτι βρομάει κάτουρο!
Από όλα τα βρομόσκυλα! Ρόκο, Μπόσκο, Μαρτσέλο!
Θα κρατήσω τον Βλάκα.
Συγγνώμη;
Αυτό είναι το όνομά του κι αυτό είναι το σπίτι του.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο: Ο συγγραφέας
Έβαλες γραβάτα;
Είναι ωραία η εκδότριά σου;
Θα πάρεις και τον σκύλο σου.
Στο Παρίσι πηγαίνω, σοβαρέψου.
Ένιωσα ένα νεκρωμένο κομμάτι στα χείλη μου...
εκεί που η Σεσίλ δεν με φίλησε για να με αποχαιρετήσει.
Ωστόσο, επί ένα τέταρτο του αιώνα...
αυτό το φιλί ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μας.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που έβαλε τέλος στο τελετουργικό μας.
Ήταν λίγο πριν το σκάσει με έναν φοιτητή της σχολής...
όταν αποφάσισε να ξαναρχίσει τις σπουδές της στη Φιλολογία.
Με κατηγορούσε ότι εγκατέλειψα το Παρίσι για να τη φυλακίσω...
σε έναν παραθαλάσσιο παράδεισο.
Σε ένα καταφύγιο ερημίτη όπου βαριόταν αφόρητα...
αλλά που εμένα μου επέτρεπε να γράφω.
Τουλάχιστον έτσι πίστεψα στην αρχή.
Της έλεγα ότι θα κέρδιζα αρκετά και δεν θα χρειαζόταν να δουλέψει.
Ότι θα ζούσαμε υπέροχα με βράδια γεμάτα συζητήσεις.
Η αλήθεια ήταν ότι ήθελα να την κρατήσω κοντά μου.
Πίστευα ότι διορθώνοντας τα γραπτά μου ήταν ευτυχής.
Όταν αντιλήφθηκε τον δόλο...
αποφάσισε να δραπετεύσει ξαναρχίζοντας τις σπουδές της.
Δεν περίμενα η απουσία της να με ενοχλήσει τόσο, κόντεψα να πεθάνω.
Τη δέχτηκα πίσω όταν ο νεαρός την παράτησε για μία νεότερη.
Έκτοτε το φιλί της ήταν μία σταθερή υπόσχεση μεταξύ μας.
Σήμερα, στο νεκρό μου μάγουλο...
μου έλειπε σαν κόμπος στο ροζάριο ενός μοναχού.
Μα δεν είναι δυνατόν! Μη μου πεις, ένας σκύλος είναι!
Είναι τρελό! Είμαστε στο Παρίσι!
Έλα, Βλάκα.
Ευχαριστώ που ήρθες μέχρι εδώ.
- Με τον σκύλο σου. - Η γυναίκα μου επέμενε.
- Δεν σε ενοχλεί; - Είναι καθαρός;
Εξαρτάται πώς εννοείς τον καθαρό.
- Πώς τον λένε; - Βλάκα.
- Συγγνώμη; - Βλάκας, είναι το όνομά του.
Έχω κι εγώ έναν. Φρεντερίκ!
Εδώ είμαι! Συγγνώμη.
Άφησέ τα στο γραφείο.
Και δώσε λίγο νερό στον σκύλο, σε παρακαλώ.
- Πώς τον λένε; - Βλάκα.
- Βλάκα; - Ναι, έτσι λέγεται.
- Ευχαριστώ, Φρεντερίκ. - Πάμε, Βλάκα. Έλα.
- Έλα. - Πήγαινε, Βλάκα.
Ευχαριστώ, Φρεντερίκ.
Είναι αριστούχος του Essec και μας έφερε νερό από τα Φίτζι.
Για να μας δείξει πόσο ανταγωνιστικός έγινε ο κόσμος.
Είναι τρομακτικό.
Μα τι κάνει εκεί;
Πάλι τίποτα για να διαβάσω.
Ανρί, πέρασαν μήνες.
- Θέλω λίγο χρόνο. - Επιτέλους.
Όταν μπλοκάρω, μπλοκάρω ολοκληρωτικά.
Πού να βρεις έμπνευση με τόσα παράσιτα στο κεφάλι...
- που με στραγγίζουν οικονομικά; - Τα λεφτά είναι το θέμα;
- Νομίζω ότι η προκαταβολή... - Λορ, πρέπει να σου πω...
από πού πρέπει να αντλήσω έμπνευση;
Τη λίστα με τα συναρπαστικά καθημερινά μου καθήκοντα;
Τα ψώνια για τα παιδιά.
Αντηλιακά για τον Γκασπάρ, τσιπς και προφυλακτικά για τον Ραφαέλ.
Τα σαμπουάν της Πολίν και τα τόφου...
Τα τόφου του Νοέ. Δεν φτάνουν;
Στάσου, είναι και το φαρμακείο.
Τα αντικαταθλιπτικά της γυναίκας μου.
Κι αν έχω ρέντα...
αν το Σύμπαν θέλει να μου στείλει ένα μήνυμα...
που πρέπει πρόθυμα να βάλω στο χαρτί...
θα έχει τελειώσει το χαρτί υγείας.
Πλήττεις του θανάτου, έτσι;
Θέλεις να γράψω;
Στείλε με στη Ρώμη.
Να πιώ έναν καφέ στην Πιάτσα Ναβόνα...
παρέα με μία κομψή γυναίκα...
ξανθιά με τα μαλλιά...
Που θα έτρωγε πεπόνι και θα έφτυνε τα κουκούτσια στα περιστέρια.
- Γράψε για αυτό. - Για τα περιστέρια; Για τα ψώνια;
Για την πλήξη.
Για τις χαρές της συζυγικής ζωής, πουλάνε.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο: Κυριακάτικο τραπέζι
Έχει άλλο κρασί;
Φυσικά κι έχει.
Ουγκ, θα φέρεις από την κάβα;
- Ξέρεις πού είναι. - Πάω εγώ, αγάπη.
- Ευχαριστώ, μωρό μου. - Πολίν, φέρνεις και μία μπίρα;
Δεν τρως;
Δεν φταίει η μαμά σου, Γκασπάρ. Εσύ φταις.
Δεν φταίει; Αλήθεια;
- Αρχίσαμε. - Λοιπόν.
"Αγαπητή κυρία Μοέν".
"Είναι η καλύτερη εργασία γονέα στα 25 χρόνια μου ως καθηγητής".
"Με μεγάλη μου χαρά, κυρία Μοέν, σας βάζω 19".
"Συγχαρητήρια. Φιλικά, Φαμπρίς Μαζάρ".
- Ευχαριστημένη; - Πρώτο είναι το 19.
- Δεν είναι κακό το 19. - Εσύ είσαι πρώτη.
Τι σε έπιασε και την έγραψες τόσο καλή;
- Μου το ζήτησες. - Να μου το έλεγες.
Δεν θα πάω με την ομάδα στην Αυστραλία.
Μας έχεις πρήξει με το σέρφινγκ, Γκασπάρ.
Σταμάτα τις αηδίες γιατί θα γίνουμε λιάρδα.
- Έλεος πια. - "Έλεος".
Δεν κάνει καλό σε έναν σέρφερ επιπέδου.
Γκασπάρ!
Στάνιαρα.
Μάλιστα, περνάει καλά αυτός.
- Ουγκ, εσύ τον ανάβεις. - Αρκετά, Ραφ.
Πράγματι, σου την έπεσε, Ουγκ.
Δεν το βουλώνεις ποτέ το βρομόστομά σου;
- Ηρέμησε, Πολίν. - Μας έχεις ζαλίσει.
Κοίτα να δεις!
- Τουλάχιστον δένε τον. - Γιατί να δένω το σκυλί μου;
- Έχει δικαιώματα όσο κι εσείς. - Τον συγκρίνεις με τα παιδιά σου;
Όχι βέβαια, Πολίν. Θα ήταν ταπεινωτικό για εκείνον.
Είναι πολύ πιο πιστός και λιγότερο σπαστικός.
Δεν είναι δυνατόν! Κατέβα! Διασκεδάζετε εσείς;
- Απομακρύνετέ τον από το τραπέζι. - Μαμά, τον πληγώνεις.
- Δεν τον πληγώνω, σκύλος είναι! - Καταλαβαίνει!
- Νοέ, σε παρακαλώ! - Θα τον πάω βόλτα.
Έχω να κάνω ένα τηλέφωνο. Έλα, Βλάκα!
Είσαι καλά, μωρό μου;
- Πού είναι το μέρος; - Έλα να σου δείξω.
- Είστε αξιολύπητοι. - Αξιολύπητοι.
- Του αρέσουν οι πόρνες. - Όχι, δεν του αρέσουν.
- Οι πισινοί τού αρέσουν. - Εσύ τη βρίσκεις ωραία;
Πάει ο γιος σου, θα την πάρει στην τουαλέτα.
Στο μέρος.
Ανρί, κάνε κάτι.
Τι θέλεις να κάνω; Να πάρω τη Φιλοζωική;
Σταμάτα!
- Κάνε κάτι! - Μα γιατί με πρήζετε;
- Εντάξει, εμείς φεύγουμε. - Πού πάτε τώρα;
Δεν αντέχω άλλο. Πάμε στην παραλία να πάρουμε λίγο αέρα, μωρό μου;
Τα λέμε.
Με έχουν ζαλίσει.
Ωραία.
- Το κάνατε εκεί μέσα; - Τι;
Πας καλά; Είσαι άρρωστη!
Νομίζεις ότι την άγγιξα εκεί μέσα; Για ποιον με περνάς;
Πώς είναι δυνατόν να σκέφτηκες κάτι τέτοιο;
Σοκάρομαι! Η μάνα μου είσαι!
- Πού πήγαν όλοι; - Στην παραλία.
Φίνα! Πάμε;
Κρατήστε μας λίγο επιδόρπιο.
Ραφ!
- Είσαι άρρωστη. - Ραφ!
Βαρέθηκα να μαγειρεύω για όλους!
Νομίζεις ότι η κόρη σου μού έδωσε ένα χεράκι;
Αντιθέτως, όλο διαταγές με τον στρατιωτικό της!
"Καλά, μωρό μου; Θέλεις κάτι, μωρό μου; Ναι, μωρό μου".
Και η άλλη από εκεί.
Δύο σκυλιά έχουμε στο σπίτι!
Πώς και πώς περίμενα να μας φέρει μία πόρνη!
Θα σταματήσεις να γκρινιάζεις;
- Έχουμε υπέροχα παιδιά. - Μην αρχίζεις, Ανρί.
Εσύ έχεις δικαίωμα να τα χώνεις κι εγώ όχι;
Μην ξεχνάς και τον Γκασπάρ! Ιδιοφυία.
Αναλυτικό πνεύμα με δίψα να τα καταφέρει μόνος του!
Πίστεψέ με, θα ανέβει ψηλά αυτό το παιδί.
Αυτό που με συγκινεί πιο πολύ είναι η ευγνωμοσύνη του.
Ο τρόπος του να σε ευχαριστεί όταν τον εξυπηρετείς.
Διασκεδάζετε;
Γκασπάρ!
Γκασπάρ, περίμενε!
- Δεν ξέραμε ότι άκουγες! - Κι αυτό το κάνει καλύτερο;
Πλάκα κάναμε! Μη θυμώνεις!
Πλάκα;
Θάβατε τα παιδιά σας και με παρουσιάζατε σαν καθυστερημένο!
Ποτέ δεν είπαμε τέτοιο πράγμα, αγάπη μου!
- Γκασπάρ! - Περίμενέ με!
- Γκασπάρ! - Γκασπάρ! Περίμενε!
Άκουσέ με! Γκασπάρ, περίμενε!
Είναι ένα παιχνίδι, το κάνουμε για όλους σας!
- Με τον Νοέ το κάνετε; - Σταμάτα!
- Δεν ήταν η σειρά του. - Τι θα έλεγες;
- Δεν ξέρω! - Φυσικά, είναι ο Κύριος Τέλειος!
- Γκασπάρ, σε παρακαλώ. - Με δουλεύετε;
Λες και είμαι καθυστερημένος!
Εσείς περνιέστε για ιδιοφυίες;
Εσύ καταπίνεις Προζάκ όλη μέρα.
Κι εσύ γράφεις αηδίες!
- Έγραψα και κάτι καλό κάποτε! - Ναι;
- Πότε; Δεν είχα γεννηθεί καν. - Ακριβώς, δεν είχες γεννηθεί.
Κανένας σας δεν είχε γεννηθεί, αναρωτήσου λιγάκι γιατί.
Μαντάρα τα έκανες!
Μπαμπά! Έλα εδώ, σε παρακαλώ!
Ο Βλάκας την έπεσε σε έναν τύπο και θέλει να σου μιλήσει!
Γκασπάρ!
- Δικός σας είναι; - Ναι.
- Πώς λέγεστε; - Κύριος Μοέν.
Λουί Νταβάλ, με ξέρετε φαντάζομαι.
- Δεν είχα τη χαρά. - Καινούριος είστε στη γειτονιά;
Ναι, μόνο 20 χρόνια έχω εδώ.
Συγγνώμη, πώς μπορώ να βοηθήσω;
Ο σκύλος σας προσπάθησε...
να μου κάνει διάφορα.
Μην το παίρνετε στραβά, απλώς σας χαιρετά.
Πήδηξε επάνω μου και τριβόταν σαν τρελός στο πόδι μου!
- Αυτό εννοείτε "χαιρετά"; - Λυπάμαι.
Όταν έχουμε διεστραμμένο σκύλο τον κρατάμε δεμένο!
- Στην καλύτερη! - Συγγνώμη, αλλά...
Αν μιλούσαμε για άνθρωπο, θα ήταν διαφορετικά, συμφωνώ.
Ένας σκύλος είναι, δεν έχει συνείδηση των πράξεών του.
Ενεργεί με βάση το ένστικτο.
Θα πάρω την αστυνομία να τον μαζέψει.
- Για ποιον λόγο; - Σεξουαλική κακοποίηση.
Έχετε αποδείξεις;
Σας ασκήθηκε βία; Υπάρχει αίμα, δαγκωματιά, διείσδυση;
Όχι; Δεν έχετε τίποτα εναντίον του.
- Δεν θα γλιτώσετε έτσι. - Φωνάξτε την αστυνομία.
Θα θέλει να ακούσει το θύμα του αυνανισμού ενός σκύλου.
Σίγουρα αυτή θα είναι η προτεραιότητά τους!
Είστε περήφανος για τον σκύλο σας, έτσι;
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής...
σήμερα απογοητεύτηκα λίγο, συνήθως έχει καλύτερο γούστο.
Έτσι, γυρίστε σπίτι σας και μαντρώστε τον σκύλο σας!
- Δεν ξεχνώ ότι λέγεστε Μοέν. - Εγώ σάς έχω ήδη ξεχάσει!
Έλα, Βλάκα. Έλα, σκυλάκο μου.
Μπαμπά, συμφωνήσαμε όλοι. Πήγαινέ τον στη Φιλοζωική.
- Συμφωνήσατε όλοι; - Ναι.
Ψηφίσατε δια ανατάσεως της χειρός ή κάνατε δημοψήφισμα;
Ξέρεις τη διαφορά δημοκρατίας-δικτατορίας;
- Μπαμπά, σε παρακαλώ. - Στη δημοκρατία ψηφίζεις.
Στη δικτατορία δεν χάνεις χρόνο με ψήφους, οπότε μη χάνεις χρόνο.
- Αδιαφορείς για τη γνώμη μας; - Ακριβώς.
- Εντάξει. - Σας είπα, θα τον κρατήσω.
Υπάρχει κι άλλη λύση.
- Ποια, καλή μου; - Ευνούχισέ τον.
Καλύτερα να τον θάψω.
Μα γιατί σου είναι τόσο σημαντικός;
- Θα σου πω γιατί. - Ναι, ακούω.
Γιατί κουράστηκα.
Από την ήττα και την αποτυχία.
Είμαι 55, τα καλύτερό μου χρόνια έχουν περάσει.
Ξέρεις τι είναι να βλέπεις μπροστά και να μην έχεις κανένα σχέδιο;
Να μη βλέπεις νίκη; Αυτό το σκυλί είναι μία νίκη.
Είναι τα αμάξια που δεν θα οδηγήσω και τα κορίτσια που δεν θα πάρω.
Κανείς δεν τον θέλει, όπως εμένα!
Αγωνίζομαι και χάνω κάθε φορά.
Εκείνος αγωνίζεται και κερδίζει!
Όχι μόνο θα πλακώσει κάθε κοπρίτη στη γειτονιά...
θα τον φερμάρει κιόλας κι εγώ θα χαρώ πολύ!
Για αυτό θα κρατήσω αυτόν τον σκύλο!
Καταλαβαίνεις ότι μιλάς στην κόρη σου;
Βαρέθηκα να σε ακούω! Μου την έχεις δώσει!
Δεν σου αρέσει; Η πόρτα είναι ανοιχτή, καλή μου!
Ναι, την κάνω.
Ούτε μία εβδομάδα δεν της δίνω.
Πολίν, σε παρακαλώ. Τον ξέρεις πώς είναι.
- Μιλά χωρίς να σκέφτεται. - Δεν μπορώ, μαμά.
Αν εσύ ήθελες να τον ανέχεσαι 25 χρόνια, πρόβλημά σου.
Εγώ είμαι 24, δεν χρειάζεται να το υποστώ αυτό.
Δεν επέλεξα να γεννηθώ, ούτε τέτοιο πατέρα!
- Σταμάτα! - Δεν μπορώ να ζήσω δίπλα του!
Ό,τι κι αν πεις και κάνεις, δεν είναι ποτέ καλό!
Αμφιβάλλω ακόμη και για το πώς γράφεται το όνομά μου!
Καταλαβαίνεις; Νιώθω μία μουτζούρα δίπλα του!
Ο μεγάλος συγγραφέας! Ναι, που γράφει αηδίες!
Δεν μπορώ άλλο, κουράστηκα!
Δεν αντέχω άλλο, μαμά!
Κάθε φορά που είμαι δίπλα του, νιώθω πως με κρίνει.
Γουστάρει να κάνει τον καραγκιόζη με τα μοχθηρά λόγια του.
Δεν αντέχω άλλο τους συνεχείς εξευτελισμούς του.
Σ' αγαπώ.
Κι εκείνος σ' αγαπά.
Μπαμπά, φεύγουμε.
Πολύ καλά, αγάπη μου.
Καλή τύχη.
Θα μείνουμε σε φίλους, στη Μαρί και τον Κριστόφ.
Μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε.
Θαυμάσια.
Καλά να περάσετε.
Τα φιλιά μου στη Μαρί...
- Κριστόφ. - ...και στον Κριστόφ.
Εις το επανιδείν!
- Πάρε όταν φτάσεις. - Φυσικά.
Κυρία Μοέν.
Ευχαριστούμε για όσα κάνατε για εμάς.
Με προσοχή στον δρόμο.
Ανάθεμα, δεν το πιστεύω! Άσε με!
Μέχρι την τελευταία στιγμή!
Πάρε.
- Και να προσέχεις την κόρη μου. - Μην ανησυχείτε, κύριε Μοέν.
Ευχαριστούμε για όσα κάνατε για εμάς.
Θα περνάς να βλέπεις τον Βλάκα; Θα χαρεί.
Θα του λείψεις.
Θα σου πω κάτι για την πατρότητα, Βλάκα.
Συνοδεύεται από μία παράξενη σκληρότητα.
Τα παιδιά σου μεγαλώνουν κι εσύ συρρικνώνεσαι.
Μιλάς και στον σκύλο σου τώρα;
Τουλάχιστον αυτός με ακούει.
Ξέχασε να πάρει τη φωτογραφία του πατέρα της.
Είσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου;
Λέω να βάλω το γραφείο μου εδώ.
Έχει πιο πολύ χώρο.
Είναι και πιο φωτεινό.
Σε αφήνω στον κυνισμό σου.
Τόσο χειρότερα για εσένα.
Τέσσερα μείον ένα μας κάνει τρία.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο: Και θα γίνεις άντρας, γιέ μου
Θα σε βοηθήσει να αντέξεις τη ζωή εδώ μέσα.
Έχεις νέα της Πολίν;
Η Σεσίλ μου είχε θυμώσει τρομερά, για την Πολίν...
για όσα είπα, για όσα δεν είπα.
Για όλα.
Σε σημείο που το γεγονός ότι ζούσα μαζί της, την έβγαζε εκτός εαυτού.
Αντί να μου βάλει τις φωνές που το παρατράβηξα...
χρησιμοποίησε το χειρότερο όπλο που υπάρχει.
Το πιο επικίνδυνο και τρομερό όλων.
Τη σιωπή.
Αυτή τη σιωπή που με απέκλειε από όλα.
Όχι την παθητικο-επιθετική συνήθη σιωπή που περιμένεις.
Όχι, η τιμωρία ήταν πολύ πιο αυστηρή.
Άξιζα πολύ χειρότερη ποινή.
Και η χειρότερη ποινή ήταν η ειλικρινής σιωπή.
Που σε φτάνει στα άκρα, η ευγενική σιωπή.
Ό,τι κι αν ρωτούσα, μου απαντούσε με ουδέτερο χαμόγελο...
χωρίς θυμό, χωρίς οργή, χωρίς τίποτα πραγματικά.
Ένα τίποτα κενό από μομφή και νόημα, κενό από τα πάντα.
Μετρούσα τα ουδέτερα χαμόγελά της σαν τα πρόβατο στο σφαγείο...
κι ήμουν έτοιμος να εκραγώ.
Μέχρι την ημέρα που ένα οικογενειακό δράμα...
με απελευθέρωσε από τη φυλακή της σιωπής και τον σφαγέα.
- Έλα, μαμά, μια χαρά είναι. - Μια χαρά; Αστειεύεσαι;
Για νιοστή φορά, Ραφαέλ, ποιος το έκανε αυτό;
- Ήσουν με τη Μαρί-Λιζ; - Ποια η διαφορά;
Και σταμάτα, τσούζει. Πρέπει να φύγω.
Δεν θα πας πουθενά σε τέτοια κατάσταση! Θα μας πεις τι συνέβη!
- Πήρες την αστυνομία; - Δεν είμαι καρφί.
Πώς με εκνευρίζει όταν κάνουν το αφεντικό! "Δεν είμαι καρφί".
- Τι κάνεις; - Παίρνω την αστυνομία.
Λοιπόν;
- Ως συνήθως, δεν θα κάνεις τίποτα; - Τι θέλεις να κάνω;
Δεν μπορεί να μείνει με αυτή την κοπέλα!
Τον ξέρεις, του αρέσουν οι πισινοί και της Μαρί-Λιζ δεν τον παρατάς.
- Γουστάρεις; - Σεσίλ, σε παρακαλώ.
Μέρες δεν μου μιλάς κι αυτό βρήκες να με ρωτήσεις;
- Μη γίνεσαι χυδαία. - Εγώ γίνομαι χυδαία;
Ο γιος σου γυρνά μέσα στα αίματα και το ρίχνεις σε έναν πισινό;
Η νωχελικότητά σου είναι χυδαία!
Τι κάνεις;
Πού νομίζεις ότι θα πας σε τέτοια χάλια;
- Θα μου πεις τι συνέβη; - Δεν έχω τίποτα να πω.
- Καταρχάς ποιος σού το έκανε αυτό; - Πρέπει να φύγω.
Ραφ, συγκεντρώσου! Δεν θα πας πουθενά έτσι.
Κάποιος πλάκωσε τον γιο μου και θέλω να μάθω ποιος!
Δεν το βάζεις κάτω.
Ήταν πολλοί;
Έκανες κάποια ανοησία και σου την έπεσαν;
- Δεν θα με πιστέψεις αν σου πω. - Πες μου, λοιπόν!
Η Μαρί-Λιζ ήταν.
Η Μαρί-Λιζ σού το έκανε αυτό;
Και την άφησες;
Τι ήθελες να κάνω;
Με ξέρεις πώς είμαι.
Ήθελα πάντα να είμαι φόβητρο, αρχηγός στο σχολείο.
Μαχητής σαν τα μπουλ τεριέ σου, αλλά ποτέ δεν ήξερα να παλεύω.
Πρέπει να παλεύεις στη ζωή.
Μην τα τρως αυτά ούτε από γυναίκα.
Δεν είναι μία γυναίκα, είναι η δική μου γυναίκα.
Και μητέρα του μελλοντικού παιδιού μου.
- Συγγνώμη; - Είναι έγκυος.
Έξι εβδομάδων.
Άρα, μπορεί να κάνει έκτρωση.
Όχι.
Τι εννοείς όχι;
Όχι, δεν θέλω να κάνει έκτρωση.
Για αυτό μαλώσαμε, δεν θέλει να το κρατήσει.
Ίσως πρέπει να την ακούσεις.
Δεν είναι τόσο βλαμμένη.
Χαίρομαι που το αναγνωρίζεις.
Ραφαέλ, ξέρεις τι ετοιμάζεσαι να κάνεις;
Ένα τεράστιο λάθος!
- Ίσως, δική μου απόφαση. - Θα το μετανιώσεις.
- Εσύ το μετάνιωσες; - Ποιο πράγμα;
Που έκανες παιδιά.
- Αν μετάνιωσα λέει. - Λουκούμι σού ήρθε.
Άκου, είναι αργά κι είμαστε κουρασμένοι.
Ξεκουράσου και τα λέμε αύριο με καθαρό μυαλό.
Σου είπα, θα γυρίσω σπίτι της.
Τουλάχιστον είσαι σίγουρος ότι είναι δικό σου το παιδί;
Και πότε σκοπεύεις να το ανακοινώσεις στη μητέρα σου;
Τριάντα χρόνια δεν είστε μαζί; Ξέρεις πώς θα το πάρει.
Πες της ότι θα της τηλεφωνήσω.
Ντρέπεσαι για εμένα;
Όχι περισσότερο από όσο συνήθως.
Ποτέ δεν ντρέπομαι για εσένα, Ραφαέλ.
Σ' αγαπώ, πατέρα μου.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Πάρε αυτό, θα σε χαλαρώσει.
- Αμφιβάλλω. - Πάρ' το.
Μου άρεσε που μεγάλωσα σε αυτό το σπίτι.
Παρόλο που ήταν γεμάτο παλαβούς που δεν σταματούσαν να φωνάζουν.
Λάτρεψα κάθε στιγμή.
Ευχαριστώ για όλα, μπαμπά.
"Ευχαριστώ για όλα".
Που του έδωσα ζωή χωρίς να ζητήσει τίποτα.
Που τον ανάγκασα να μπει...
σε έναν κόσμο μίσους, βίας και κυνισμού.
Που τον πήγα στο σχολείο όπου διδάχτηκε τη σκληρότητα.
Που του εμφύσησα μία ψεύτικη πίστη στο μέλλον...
που ίσως μια μέρα τον σκοτώσει.
Που σου έδωσα για πατέρα έναν αποτυχημένο...
που γράφει άθλια μυθιστορήματα.
"Ευχαριστώ για όλα".
Τέσσερα μείον δύο μάς κάνουν δύο.
Θέλεις;
- Καπνίζεις και χόρτο τώρα; - Δεν θέλεις να καπνίσεις μαζί μου;
Δεν θέλω να μαστουρώσω μόνος.
Το ωραίο είναι να μοιράζεσαι την εμπειρία.
Κάπνισε με τον γιο σου ή με τον σκύλο σου.
Έλα...
Ξέρεις πόσο καιρό έχουμε να αράξουμε οι δυο μας;
Δεν ξέρω καν τι να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση.
Δεν θέλεις να πάμε χέρι-χέρι σε μία ευτυχισμένη χώρα...
όπου θα ξεχάσουμε για λίγο τις έγνοιες μας;
Είναι θεραπευτικό.
Χαλαρώνει το κορμί, καθαρίζει το μυαλό, γαληνεύει την ψυχή.
Κι άλλες τέτοιες αηδίες. Namaste.
Έλα.
Δεν νιώθω τίποτα.
Περίμενε, κατέβασε τον καπνό.
Και πάλι, τίποτα.
Είχα ξεχάσει πόσο ωραία ήταν.
Μη σταματάς!
Θυμάσαι τότε που ήμασταν πολύ σκληροί;
Περνούσαμε ώρες στο καφέ κακολογώντας κόσμο.
Ναι, ήταν μία άλλη εποχή.
Η εποχή που ερχόσουν να με περιμένεις στον σταθμό.
Σήμερα υπάρχουν τα Uber.
Τα Uber.
- Το τέλος ενός κόσμου. - Ναι, το τέλος ενός κόσμου.
Τα σπουργίτια εξαφανίστηκαν μπροστά στα περιστέρια.
- Το τέλος ενός κόσμου. - Και τα άσπρα κόπρανα σκύλων;
- Δεν υπάρχουν πια. - Οι κάλτσες που γλιστρούν;
Σήμερα δεν γλιστρούν πια.
- Η καλύτερή μου ανάμνηση. - Ποια;
Το βράδυ που με βράβευσαν για το βιβλίο μου.
Η κάλτσα σου είχε γλιστρήσει.
Πώς θυμάσαι κάτι τέτοιο και όχι τα γενέθλια της μαμάς σου;
Δεν έχω δει ποτέ κάτι τόσο όμορφο επάνω σου όσο την πεσμένη κάλτσα.
Αλήθεια;
Μ'αγαπάς;
Όσο την ερωμένη σου;
- Ποια ερωμένη; - Τη Ρώμη.
Πώς να νικήσω μία πόλη και τις αναμνήσεις;
Κι εγώ πώς να νικήσω εκείνον τον κόπανο φοιτητή;
- Μα κοιμόσουν, Ανρί. - Ναι.
Η οικογενειακή ζωή.
Θα προτιμούσες να ζήσεις ολομόναχος;
Όνειρο...
Να κοιμάμαι όταν θέλω.
Να τρώω όταν θέλω ό,τι θέλω.
Τα ατομικά μου πεϊνιρλί Picard.
Είσαι κόπανος.
Να κοιμάμαι σε κρύο κι άδειο κρεβάτι.
Χωρίς τίποτα να μοιραστώ κάθε βράδυ.
Να γεράσω και να πεθάνω μόνος.
Αυτή είναι ωραία ζωή.
Εσύ;
Δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή μου χωρίς τα παιδιά μου.
Ναι, εντάξει, τα παιδιά.
- Ναι. - Σαββατοκύριακα στη Ντίσνεϊλαντ.
Πάρκα αναψυχής, υδάτινα πάρκα, γενέθλια.
Άθλια γλυκά, άθλιοι μάγοι, τα άλλα παιδιά.
Τα Χριστούγεννα; Τα παιχνιδάδικα;
Παιχνίδια παντού που έκαναν θόρυβο.
Οι μπαταρίες; Ανάθεμα, όλα ήθελαν μπαταρίες!
Και η βασιλόπιτα; Σε ποιον θα πέσει το φλουρί;
Με προσοχή για να μη θυμώσει κανείς!
Ποιος είναι ο τυχερός; Είναι ο μπαμπάς;
Ποια είναι η τυχερή; Η μαμά!
Και τα προγράμματα της Πρωτοχρονιάς;
Οι οντισιόν των παιδιών!
Έπρεπε να τα συνοδεύσεις!
Απίστευτο!
Τα δώρα για τη Γιορτή του Πατέρα και της Μητέρας;
- Τα έχω κρατήσει όλα. - Είσαι τρελή!
Μου έλειψαν όλα αυτά.
Θέλεις να κάνουμε κι άλλο παιδί;
Ανρί, σε παρακαλώ.
- Θέλεις παιδί; - Ναι.
Ένα στρουμπουλό παιδάκι που να μυρίζει ζεστό γάλα;
Μη με βασανίζεις!
- Πραγματικά θέλεις παιδί; - Ναι.
Θα το έχεις.
Η Μαρί-Λιζ είναι έγκυος από τον Ραφαέλ.
- Τι; - Η Μαρί-Λιζ είναι έγκυος.
- Ναι! - Όχι!
Θέλεις να πεις ότι αυτή η βρόμα...
Σταμάτα! Αυτή η τσουλάρα...
Αυτή η σκρόφα θα γεννήσει τον γιο του γιου μου;
- Τον εγγονό μας; - Ναι!
- Όχι, δεν μπορώ να το πιστέψω. - Η Μαρί-Λιζ.
Όχι!
Φαντάζεσαι μυαλό που θα έχει το πιτσιρίκι;
Θα γεννηθεί με τατουάζ ένα στρινγκ στον πισινό!
Το Νόμπελ είναι σίγουρο.
Χημείας με τόσα που έχει καπνίσει ο πατέρας του!
Το θετικό είναι ότι δεν θα είναι δύσκολο να το απασχολήσεις.
Το πας στα McDonald's να μετράει τις πατάτες!
Νομίζω ότι κάπνισα πολύ.
Ανάθεμα, πεινάω.
Πεινάω!
Θα γίνεις γιαγιά.
- Η γιαγιάκα Σεσίλ. - Σταμάτα, είναι φριχτό.
Πώς θέλεις να σε φωνάζει;
Γιαγιάκα;
Γιαγιά Σεσίλ;
Σταμάτα!
Με βρίσκεις γριά;
Σταμάτα, θα πεις καμιά βλακεία.
Θα μου γυρίσεις τα μυαλά.
Με βρίσκεις γριά;
- Νιώθω άσχημη. - Είσαι άσχημη.
Συνειδητοποιείς πόσο τυχερή στάθηκες;
Αν σ' αγαπώ, είναι για έναν βαθύτερο λόγο.
Αηδίες!
Είμαστε μόνοι;
- Σ' αγαπώ, Σεσίλ. - Είσαι σκληρός, Ανρί.
Όχι, σ' αγαπώ εδώ και 25 χρόνια.
Κι εγώ σ' αγαπώ. Εδώ και 25 χρόνια.
- Τι είναι αυτό; - Ο Γκασπάρ.
Θα τον διαγράψουν. Θα πας για ψώνια;
- Πού πας; - Να δω αυτόν τον Μαζάρ.
Θα του μιλήσω από κοντά.
Κυρία Μοέν, δεν θα σας προσβάλλω εξηγώντας...
Δεν είμαι γυναίκα που τρομάζει από προσβολές.
Δεν έχει γράψει καμία εργασία.
Ζητώ μόνο να τον κρατήσετε στη σχολή.
Για να συμμετάσχει στους πανεπιστημιακούς αγώνες.
Σκέφτεται μόνο το ταξίδι στην Αυστραλία.
Κοιτάξτε, μπορείτε να μου ζητήσετε ό,τι θέλετε.
- Αλήθεια; - Είναι ο κανονισμός της σχολής.
Λυπάμαι. Ειλικρινά.
Θα ήθελα πολύ να σας βοηθήσω αλλά...
- Να σας κάνω μία ερώτηση; - Όσες θέλετε.
Ξέρατε ότι δεν του κάνατε καλό γράφοντας τις εργασίες του.
Γιατί το κάνατε, λοιπόν;
Γιος μου είναι!
Η εργασία σας για τον Μυσσέ ήταν εκπληκτική.
Ούτε οι καλύτεροι φοιτητές μου δεν θα έκαναν τέτοια ανάλυση.
- Θέλετε να με κολακεύσετε; - Όχι, καθόλου.
Δεν θα το άξιζα, ήταν το θέμα της διατριβής μου.
- Δεν την ολοκλήρωσα ποτέ. - Να ρωτήσω γιατί;
Γιατί; Τέσσερις σύζυγοι κι ένα παιδί!
Εννοούσα τέσσερα παιδιά κι ένας σύζυγος συγγραφέας.
Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα.
Ίσως σας ακουστεί παράξενο και ανάρμοστο...
αλλά οργανώνουμε εβδομαδιαίες λογοτεχνικές συναντήσεις.
Ένα μέλος αποσύρθηκε και θα πρέπει να το αντικαταστήσουμε.
Οπότε, σκεφτόμουν μήπως...
- Μήπως; - Θα σας ενδιέφερε η ομάδα μας.
Η προσέγγισή σας της υπαρξιακής αβεβαιότητας των Ρομαντικών...
ήταν πολύ απλά συναρπαστική.
- Δεν εξαρτάται από εμένα. - Ναι;
- Από ποιον εξαρτάται; - Από εσάς, κύριε καθηγητά.
Από το αν ο Γκασπάρ μπορεί να ξαναδώσει την εργασία του.
Δεν έχουμε βρεθεί πολύ τελευταία.
Έβγαινα με φίλους.
- Το βιβλίο σου; - Το βιβλίο μου;
Μην το βάζεις κάτω, μπαμπά.
Δεν το βάζω κάτω, εξάλλου είμαι άφραγκος.
Τι θέλεις να κάνω; Δεν έχω άλλη επιλογή.
Εξάλλου ο Γκασπάρ θα μας μείνει αμανάτι.
Σταμάτα, άφησέ τον λιγάκι ήσυχο.
- Να πουλήσεις το αμάξι σου. - Το αμάξι μου;
Γιατί θέλεις να πουλήσω το αμάξι μου;
Είναι η τελευταία απόδειξη ότι κάτι καλό έκανα κάποτε.
Θα με θάψουν με αυτό.
Σε αυτόν εκεί δεν όρμησε ο Βλάκας τις προάλλες;
Καλύτερα να του βάλεις το λουρί.
Βλάκα!
Βλάκα, έλα εδώ!
Βίασε κανέναν το τέρας σας σήμερα;
Νομίζω ότι θέλει μόνο εσάς, κύριε Νταβάλ.
Εκπλήσσομαι που έχετε γράψει εκείνο το βιβλίο.
- Τον "Τύραννο". - Ναι, αυτό.
Πάνε 20 χρόνια!
Έκτοτε;
Μπαμπά, όχι.
Μπαμπά!
Καλή διασκέδαση!
Μα τι...
- Τι σκεφτόσουν; - Ακούστε.
Εγώ ευθύνομαι για όλα.
Τον πίεσα πολύ, τιμωρίες, εκφοβισμός, συνεχείς εργασίες...
Για να λέμε την αλήθεια, με έναν πατέρα οξύθυμο...
και μία μητέρα αλκοολική κι εθισμένη στα Προζάκ...
Ψέματα λέω;
Ήταν μία κλήση για βοήθεια.
Μπαμπά, σταμάτα να με καλύπτεις.
- Δεν έχω κατάθλιψη. - Νοέ.
Δεν τους αρέσουν οι οργανώσεις όπου συμμετέχω.
Ποιες οργανώσεις;
Μία οικολογική οργάνωση.
- Ένας πυρήνας βίαιων ακτιβιστών. - Υπερβολικά βίαιων.
Πού έμπλεξες, Νοέ;
Είναι έξυπνο παιδί, με εξαιρετικές επιδόσεις στο σχολείο.
Έχω όλους τους ελέγχους του, μπορώ να σας τους δείξω.
- Γιατί να παραβεί τον Νόμο; - Σου είπα γιατί!
Πρέπει να αφυπνίσουμε συνειδήσεις!
Τουλάχιστον έχει την τιμιότητα να μην κρύβεται, να το αναγνωρίζει.
Καταστρέφοντας καλλιέργειες καλαμποκιού...
κι ανθιστάμενος στα όργανα της τάξης;
"Καλλιέργειες καλαμποκιού"; Καλλιέργειες ΓΤΟ!
Που δηλητηριάζουν το έδαφος και τις μελλοντικές γενιές!
Λοιπόν, ξέρω ότι φαίνεται προδιαγεγραμμένο...
κυρίως γιατί έπιασαν τον Νοέ επ' αυτοφώρω.
Αλλά μην ανησυχείτε, οι δικαστές φαίνονται διαλλακτικοί.
Κυρίως όταν ο κατηγορούμενος είναι νέος και καλός μαθητής.
Έτοιμοι;
Πάμε.
Εγέρθητε!
Καλή τύχη.
Η συνεδρίαση αρχίζει.
Παρακαλώ καθίστε.
Κεφάλαιο 5: Η γαλήνη
Είμαι μόνος στο σπίτι.
Επιτέλους, γαλήνη.
Σχεδόν.
Η Σεσίλ ετοιμάζει όλη μέρα τις διαλέξεις της.
Ξαφνικά υπάρχει και δεν με θέλει δίπλα της.
Η Πολίν στέλνει νέα από το Παρίσι συνήθως ως λακωνικά μηνύματα.
"Παρακαλώ να μου στείλετε 1.000 ευρώ". Χαμογελάκι.
Ακριβό το χαμογελάκι.
Ο Ραφαέλ μάς έστειλε το πρώτο υπερηχογράφημα.
Η Σεσίλ κατέρρευσε, λέει ότι ήδη μοιάζει στη μητέρα του.
Βλέπω λιγότερο τον Γκασπάρ, δεν μιλάμε σχεδόν καθόλου.
Περνά τον χρόνο του στο νερό καταπίνοντας αφρούς.
Αυτό δείχνει να τον ευχαριστεί.
Ο Νοέ γράφει καθημερινά, μας τηλεφωνεί το Σαβ/κο.
Η φωνή του αδύναμη, αξιολύπητη.
"Πώς είναι ο σκύλος μου; Συμπεριφέρεται καλά;"
Μη σκας για τον σκύλο σου.
Άκου με καλά, Νοέ.
Δεν με έχεις απογοητεύσει.
Ενώ οι συνομήλικοί σου αρέσκονται να μεθούν και να αυνανίζονται...
εσύ πάλεψες για τα πιστεύω σου και νιώθω περήφανος.
Αλλά πρέπει να παραμείνεις δυνατός και να εκτίσεις την ποινή.
Θα περάσει, Νοέ.
Δεν θα είναι εύκολοι οι επόμενοι μήνες...
αλλά είσαι δυνατός κι έξυπνος και θα αντέξεις.
Είναι απλώς μία ατυχία στη ζωή σου.
Νοσοκομεία, φυλακές και πόρνες είναι πανεπιστήμια της ζωής.
Κι εσύ ετοιμάζεσαι για το πτυχίο.
Θα σε φωνάζουν "κύριο" όταν βγεις.
Η ζωή σου σε περιμένει.
Θα είμαστε κι εμείς εκεί να σε περιμένουμε.
Αντίο, Νοέ.
Πήγαινε, γιε μου, όλα θα πάνε καλά.
Τέσσερα μείον τρία μας κάνει ένα.
Έλα, Βλάκα, κουνήσου.
Έλα.
Εμένα λες να μη μου λείπει;
Αυτό, δεν σημαίνει ότι θα μελαγχολήσουμε.
Έλα, θα σε πάω στην παραλία.
Έλα.
Πάμε να δούμε ωραία αρσενικά.
Σπάνιελ, Λαμπραντόρ.
Θέλεις να πάμε να δούμε τον Ουγκ στο Παρίσι;
Θα σου άρεσε, έτσι;
Τον Ρομέλ;
- Τα ξαναείδες; - Σε παρακαλώ, μη με ελέγχεις.
Απλώς σε ρωτάω αν ετοίμασες τις σημειώσεις σου.
Εσύ τι ακριβώς έκανες σήμερα;
Επειδή ξαναβρήκες μία ψευδαίσθηση κοινωνικής ζωής...
και όλοι σε χειροκροτούν, θα μου κάνεις μάθημα;
- Εγώ είμαι ο συγγραφέας. - Ναι;
Τι γράφεις; Τα καταφέρνεις;
- Τα παιδιά σου, τα χρέη σου. - Ακριβώς.
Να σου πω κάτι; Κατηγόρησε όποιον θέλεις.
Εσύ τα έχεις κάνει μούσκεμα. Τα είχες όλα και τα χαράμισες.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί είσαι τεμπέλης, αλαζόνας, εγωκεντρικός...
και μεγάλος κόπανος από κάθε άποψη.
- Εντάξει; Τελείωσες; - Όχι.
Νομίζω ότι δεν μπορώ πια.
Έκανα τα πάντα για εσένα.
Προσάρμοσα τις επιθυμίες μου στις δικές σου.
Ήρθα σε ένα τεράστιο σπίτι όπου φοβάμαι να κοιμηθώ!
Σε κάνω να γελάς, πειραματίζομαι στη μαγειρική για να μη βαριέσαι.
Προσπαθώντας παράλληλα να παραμένω επιθυμητή.
Βοήθησέ με, Ανρί. Τι μπορώ να κάνω...
για να σταματήσεις να πνίγεσαι στη νοσταλγία μετανιώνοντας;
Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο όλων;
Είσαι τόσο εγωκεντρικός που δεν έχεις αντιληφθεί...
ότι έχασες το πλοίο με τα ίδια σου τα παιδιά.
Και με εμένα.
Ο Μυσσέ πατά στο παρελθόν για να θέσει μία πολιτική ερώτηση.
Τι κάνουμε ενώπιον μίας απογοητευτικής κατάστασης;
To "Lorenzaccio" αποδίδει ένα κοινό συναίσθημα της εποχής.
Την αίσθηση της κενότητας...
και την εντύπωση ότι η πολιτική δεν έχει να προσφέρει στη νεολαία.
Ευχαριστούμε, ήταν εξαιρετικό.
Μου άρεσε το κομμάτι για το αίσθημα της κενότητας.
Είσαι καλά, Σεσίλ;
Ειλικρινά, δεν ξέρω από πού να αρχίσω.
Να κεράσω ένα ποτό;
Είναι αυτό ακριβώς που χρειάζομαι.
Δεν βλέπω βέρα.
Δεν είσαι παντρεμένος;
Εγώ προσπαθώ να κόψω τα αγχολυτικά.
Μου εξηγείς πώς συνδέεται ο γάμος με τα αγχολυτικά;
Είμαι χωρισμένος κι ομολογώ πως συμπαθώ λιγάκι τα υπνωτικά.
- Είσαι δυστυχισμένος; - Που χώρισα;
Αναρωτιέμαι.
Δεν είμαι σίγουρος, αλλά δεν νομίζω.
Κι εγώ αναρωτιέμαι.
Ποια θα μπορούσα να γίνω αν γύριζα 25 χρόνια πίσω.
Ποια ταξίδια θα μπορούσα να έχω κάνει.
Ίσως να είχα δεκάδες εραστές.
Ίσως να είχα βαφτεί ξανθιά κι εγώ.
Ίσως να είχα γράψει ένα βιβλίο.
Θα σε ρίξω ψυχολογικά!
Πιστεύεις ότι είναι καλή στιγμή να σταματήσεις τα αγχολυτικά;
Όταν γελάς έτσι, μοιάζεις 20 χρονών.
Τι;
Τίποτα.
Ναι, τι είπα;
Δεν μου έχουν ξαναπεί ποτέ κάτι τόσο ντεμοντέ.
- Θέλεις άλλο ένα; - Ευχαρίστως.
Πού είσαι;
Σε περιμένω όλο το βράδυ.
Δεν ξέρω, σε μία παμπ.
Τι συμβαίνει; Μεθυσμένη είσαι;
Ναι, αυτό πρέπει να είναι. Είμαι μεθυσμένη.
Γύρνα στο σπίτι, λοιπόν.
Όχι, Aνρί. Δεν πρόκειται να γυρίσω.
- Συγγνώμη; - Δεν θα γυρίσω.
Θα μείνω εδώ λίγο ακόμη με τον Φαμπρίς.
Τον Μαζάρ.
Σταμάτα τις ανοησίες και γύρνα σπίτι.
Είναι πραγματικά απίστευτο.
Περνάς μία ζωή με έναν άνθρωπο, τρως, κοιμάσαι, πλαγιάζεις...
ζεις με αυτόν τον άνθρωπο...
τον αγαπάς, του μιλάς...
θέλεις το καλύτερο για εκείνον και...
σε μία στιγμή...
Σε μία στιγμή, όλα έχουν τελειώσει.
Κι αυτό σού φαίνεται πολύ φυσιολογικό.
Σεσίλ, δεν μπορείς... Άκουσέ με.
Μην ανησυχείς.
Θα περάσει.
Ξέρω ότι μαλώσαμε, ως συνήθως φέρθηκα σαν κόπανος αλλά...
με συγχωρείς.
Δεν έχω όρεξη να το συζητήσω.
Λυπάμαι.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6ο: "Όταν ένας συγγραφέας γεννιέται σε μία οικογένεια,
την πάτησαν οικογενειακώς". Τσέσλαβ Μίλος
Αν μπορείς να παραμένεις σιωπηλός αφότου έμαθες ένα άσχημο νέο...
αν στις εναλλαγές της μοίρας παραμένεις απολύτως ήρεμος...
αν τρως με χαρά ό,τι υπάρχει στο πιάτο σου...
αν τρέχεις όλη μέρα και το βράδυ κοιμάσαι χωρίς ποτά και χάπια...
αν νιώθεις ικανοποιημένος όπου κι αν βρίσκεσαι...
μάλλον είσαι σκύλος.
- Βλάκα, κάθισε. - Κύριε;
- Δεν ήξερα ότι είχα ραντεβού. - Είμαι ο Ανρί Μοέν.
- Ήρθα να πούμε για τον Γκασπάρ. - Για τον Γκασπάρ;
Ναι, ήρθα να σας πω ότι θα φύγει για την Αυστραλία το καλοκαίρι.
Με κάθε σεβασμό, το έχουμε ήδη συζητήσει με την κυρία Μοέν.
- Πριν το κρεβάτι; - Συγγνώμη;
Της τα εξηγήσατε όλα ενώ ήσασταν στο κρεβάτι;
Ακούστε, έχετε λόγους, κανόνες, παραδόσεις και λοιπές αηδίες.
Δεν με αφορούν. Θα φύγει με την ομάδα.
Κύριε Μοέν, όποιες κι αν είναι οι διαφορές μας...
Δεν μιλώ για εμάς, αλλά για τον γιο μου.
- Ο κανονισμός του Παν/μου... - Σας είπε η Σεσίλ για τον σκύλο;
- Ναι, κάποια πράγματα. - Έχει ένα παλαμάρι...
μεγάλο σαν το χέρι μου.
Είναι 100% αδερφή και απολύτως ακόρεστος.
Το μόνο πράγμα που στέκει ανάμεσα σε εκείνον κι εσάς...
είμαι εγώ.
- Με απειλείτε με τον σκύλο σας; - Δεν σας απειλώ.
Αν σας απειλούσα θα σας έλεγα να φροντίσετε να φύγει ο Γκασπάρ.
Διαφορετικά, η διοίκηση της Σχολής θα μάθει ότι ενθαρρύνατε...
μία μητέρα που γράφει τις εργασίες του γιου της να κοιμηθεί μαζί σας.
Θα φροντίσω να δημοσιευτεί στην εφημερίδα της Σχολής...
ώστε όλα τα Παν/μα στα οποία θα κάνετε αίτηση...
να μάθουν ότι είστε ένα κάθαρμα χωρίς καμία ηθική!
Αυτή θα ήταν απειλή.
Βλάκα. Βλάκα, κάθισε!
Ακούστε, θα πείτε στη Σεσίλ ότι δεν άντεξε η καρδιά σας...
να γκρεμίσετε την ευτυχία του γιου της που τόσο αγαπά.
Κι ότι από αγάπη για εκείνη...
παρακάμψατε ελαφρώς τους κανόνες.
Την ξέρω καλά για να γνωρίζω ότι αυτό περιμένει από εσάς.
Οι μπίρες τελείωσαν;
- Ρώτησα αν τέλειωσαν οι μπίρες. - Δεν ξέρω, τι φωνάζεις;
Πώς δεν ξέρεις; Εσύ τις τελείωσες;
- Δεν ξέρω, δεν τις μετρούσα. - Τι έχεις στο μυαλό σου ξέρεις;
Μην ξεσπάς σε εμένα λόγω της μαμάς, σε παρακαλώ.
Καθόλου, εγώ ήθελα λίγο χρόνο για να βρω τον εαυτό μου.
Ναι, ούτε καν μπήκες στον κόπο να τη φέρεις πίσω.
Τηλεφώνησέ της.
- Της τηλεφώνησα, 1.000 φορές. - Ξανατηλεφώνησε!
Θα την αφήσεις να λιώνει στην αδερφή της;
Γιατί με κοιτάς λες και είμαι κουτάβι;
- Τράβα να πάρεις μπίρες. - Μίλα καλύτερα, σε παρακαλώ.
- Εντάξει; Δεν έχεις εργασία; - Θα μου κάνεις και κήρυγμα;
Αυτό θα πει υφίσταμαι τις συνέπειες των πράξεών μου!
Αν δεν ήθελες την ποινή, να μην έκανες απάτες!
Δεν έχεις καταλάβει τίποτα, έτσι;
Τι να καταλάβω;
Στη Σχολή.
- Δεν τα καταφέρνω. - Γιατί δεν προσπαθείς.
- Είσαι έξυπνο παιδί... - Ναι, αλλά όχι όσο ο Νοέ.
- Τι είναι αυτά που λες; - Συνέχεια το λες.
Γιατί με ζαλίζεις με τον Νοέ;
Σου θυμίζω ότι κρατείται ως επικίνδυνος για την κοινωνία!
Είναι έξυπνο αυτό;
Να αρχίσω και για τους άλλους;
Ο Ραφαέλ μαρτυρά δίπλα σε μία άμυαλη στριπτιζέζ.
Κι η αδερφή σου δεν έχει καν για ρεύμα, είναι ωραίο αυτό;
Ο Ραφαέλ θα κάνει παιδί με τη γυναίκα που αγαπά!
Η Πολίν είναι τρισευτυχισμένη.
Κι ο Νοέ θα γίνει πολιτικός ή θα κάνει μεγάλα πράγματα.
Εγώ;
Τι έχω εγώ;
Με θεωρείς ένα τίποτα γιατί κάνω σερφινγκ.
- Δεν σε θεωρώ ένα τίποτα. - Σταμάτα να το αρνείσαι.
Ξέρω τι σκέφτεσαι.
Δεν ξέρω τίποτα άλλο, μπαμπά!
Είμαι τρομοκρατημένος!
Ο Αλφρέντ ντε Μυσσέ;
Θα μας νικήσει ο κόπανος ο Αλφρέντ ντε Μυσσέ;
Ένας καταθλιπτικός αλκοολικός που έκλαιγε για τις γκόμενες;
Έλα, θα κάνουμε μαζί αυτή την εργασία.
Ποιος είναι ο συγγραφέας σε αυτό το σπίτι;
Έλα, πάμε.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7ο: Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη.
- Δεκαεφτά. - Βλέπεις;
- Δεν ήταν και τόσο δύσκολο. - Νιώθω τόσο εμπνευσμένος.
Κατανόησα το θέμα, ήμουν μέσα σε όλα.
Ευχαριστώ.
Μη με ευχαριστείς, εσύ το έκανες.
- Η προσπάθεια πάντα αποδίδει. - Ναι.
Φρόντισε το διαβατήριό σου γιατί έχεις πτήση σύντομα.
Ειλικρινά, ήταν εντάξει ο Μαζάρ.
- Ωραία. - Ναι, τον συμπάθησα κιόλας.
Ακόμη καλύτερα.
Εσένα δεν περιμένουν;
- Φεύγω. - Ναι, πήγαινε.
Και πάλι ευχαριστώ.
Τα λέμε!
Ορίστε.
Τέσσερα μείον τέσσερα μάς κάνει μηδέν.
Βλάκα;
Έλα, εγώ είμαι.
Μου είπες να σε αφήσω ήσυχη για λίγο...
αλλά πρέπει να μου πεις τι να κάνω με το παπούτσι σου.
Μπορεί να μείνει μόνο, το δοκίμασε...
αλλά είναι δύσκολο, είναι συναισθηματικό παπούτσι.
Λειτουργεί όταν είναι σε ζευγάρι.
Μπορώ να το πετάξω αλλά...
θα διαμαρτύρεσαι αν δεν πατάς καλά.
Αν κουτσαίνεις, εσύ θα φταις.
Θα με πάρεις;
Να μου πεις τι να κάνω.
Εννοώ...
με το παπούτσι σου.
Βλάκα!
Ήρθε η ώρα να έρθω αντιμέτωπος με το γράψιμο, δεν υπήρχε διαφυγή.
Για να γράψεις πρέπει να αγαπάς...
και για να αγαπάς πρέπει να καταλαβαίνεις.
Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα πια.
Θα μπορούσα ίσως να μάθω να αγαπώ την ανθρωπότητα...
και να έβλεπα τον κόσμο πιο μειλίχια.
Θα μπορούσα να αφεθώ στην ομορφιά γύρω μου...
που θα με κυρίευε σαν ηλεκτρικό ρεύμα...
που θα έφερνε τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο.
Τι κάνεις εδώ;
Δεν έπρεπε να σου τηλεφωνώ τόσο.
Το παπούτσι ήταν της Μαρί-Λιζ, ξέρεις.
Σε κάθε περίπτωση, δεν κάνει μαθήματα μαζί σου.
- Ήταν υπέροχο για τον Γκασπάρ. - Το έμαθα.
- Ξέρεις ότι έχασα τον Βλάκα; - Όχι.
Πρέπει να ερωτεύτηκε κι εκείνος.
Θυμάσαι τι μου είπε ο Νοέ πριν μπει στο κέντρο κράτησης;
"Να προσέχεις τη μαμά και τον Βλάκα".
Πέτυχα και στα δύο.
Άρχισες τις σαμπάνιες;
Γιορτάζεις κάτι;
Την εργένικη ζωή μου.
Ξέρεις ότι η Picard έχει μία συλλογή με κουζίνες του κόσμου;
"Γεύση απόδρασης" ονομάζεται.
Κουσκούς Royal, ταϊλανδέζικο κοτόπουλο...
γιακιτόρι, παγωμένο μότσι... Δεν έχω ξαναταξιδέψει τόσο.
Είσαι όμορφη.
Πέρασα μία περίοδο...
μία μακρά περίοδο ενδοσκόπησης από τότε που έφυγες.
Και ήθελα να σου πω...
ότι αυτά που ανακάλυψα δεν με χαροποίησαν πολύ.
Ήμουν απαίσιος σύζυγος, κακός πατέρας.
Η διαχείριση της ζωής μου ήταν φιάσκο.
Καταλαβαίνω γιατί έφυγες.
Ειλικρινά, καταλαβαίνω.
Εξέτισες την ποινή σου και σου αξίζει να κάνεις...
αυτό που σε κάνει ευτυχισμένη.
Αν αυτό γίνει χωρίς εμένα, σου το εύχομαι.
Αλλά θα ήθελα να ξέρεις...
ότι είμαι περήφανος για όσα ζήσαμε μαζί και για τα παιδιά μας.
Για όλα.
Είναι όμορφα, περίπλοκα...
γεμάτα πάθος κι αρχές.
Δεν το πήραν από εμένα αυτό...
αλλά από εσένα.
Ακόμη κι αν δεν γεράσουμε μαζί όπως νόμισα στην αλαζονεία μου...
πρέπει να σου πω ότι σ' αγαπώ, Σεσίλ.
Σε ευχαριστώ για τα χρόνια που αφιέρωσες σε εμένα και στα παιδιά.
Ο Φαμπρίς είχε μία πρόταση για το Παρίσι.
Φεύγουμε την Κυριακή.
Χαίρεσαι που θα γυρίσεις εκεί; Τόσο καιρό το ήθελες.
Κάθε φορά που πηγαίναμε είχες μόνο απέχθεια...
Δεν το αντέχω πια!
Τη μουντάδα.
Τους επιθετικούς Παριζιάνους, τους καφέδες των δέκα ευρώ.
Καλά να περάσεις.
Καλύτερα να πηγαίνω.
Καλή τύχη.
Επίσης.
Τέσσερα μείον πέντε μάς κάνει μείον ένα.
Παρακαλώ;
Ναι.
Βρήκατε τον σκύλο μου;
Βλάκα!
Όχι, είναι το όνομα του σκύλου μου.
Θα μου πείτε τη διεύθυνση;
Ναι, φυσικά και προσφέρεται αμοιβή.
Εσείς θα μου πείτε πόσα.
Πόσα;
"Καμιά φορά έβγαινα το βράδυ με το πούρο μου".
"Το βλέμμα μου πήγαινε από τον Βλάκα στα αστέρια".
"Ένιωθα ότι κάπως συνδέονται".
"Το αγαπούσα αυτό το σκυλί".
"Ως παιδί, κοιτούσα συχνά τα αστέρια με τον σκύλο μου".
"Ο Βλάκας ανέστησε την παιδική μου ηλικία".
"Επανέφερε τα ερωτήματα της κατήχησης".
"Ποιος είναι ο Θεός; Είναι παντού; Μας βλέπει;"
"Γιατί ο Θεός μάς δημιούργησε;"
Ειλικρινά, είναι καλό, έτσι;
Μόνος ήρθες;
Κρίμα, σε εσένα βασιζόμουν. Δεν συμπαθώ τον νέο βοηθό μου.
Aνρί.
Το μυθιστόρημά σου είναι...
Είναι πολύ καλό.
Μιλάς με ειλικρίνεια για τη μετριότητα και τη γενναιότητά σου.
Είναι σωστό.
Αλλά, αν μου επιτρέπεις, το τέλος...
Θέλεις πραγματικά να το τελειώσεις έτσι;
- Πώς θέλεις να το τελειώσω; - Συνεχίζοντας να λες αλήθεια!
- Αλήθεια; - Ναι.
Η αλήθεια είναι μελαγχολική.
Η αλήθεια είναι ότι κάθε βράδυ κοιτάζω τα βουνά στον ορίζοντα...
πέρα από το κενό και νεκρό σπίτι.
Κάθε βράδυ σηκώνω τα μάτια στον ουρανό...
για να δω το 747 να πετά προς τη Δύση.
Σικάγο, Νέα Υόρκη, Ρώμη ίσως.
Κάθε βράδυ κοιτάζω την τεράστια στέγη του σπιτιού.
Την εξέδρα των παιδιών.
Το κρεμαστό διακοσμητικό της Πολίν...
μπροστά στο γραφείο μου...
στο πρώην δωμάτιο της Πολίν.
Τα κλαδιά του δέντρου μέχρι την καλύβα του Ραφαέλ.
Το εργαστήριο του Γκασπάρ.
Τις σανίδες του σαν σκιάχτρα και πιο πέρα...
το ξεσκισμένο διχτάκι στην μπασκέτα του Νοέ.
Και κάθε βράδυ...
κάθε βράδυ...
όταν βλέπω ότι αντάλλαξα τη γυναίκα και τα παιδιά μου...
με έναν εμμονικό αδερφή σκύλο...
η καρδιά μου σπάει σε χιλιάδες κομμάτια...
κι αρχίζω να κλαίω.
Γράψε αυτά που μου είπες μόλις.
Και ο τίτλος;
"Από τη Δύση στη Ρώμη";
Δεν έχεις κάτι άλλο;
"Ο σκύλος μου ο Βλάκας".
Όταν το άφησε στο γραφείο, δίσταζα να σου το δώσω...
αλλά αν με ακολουθήσεις, θέλω να έχεις γνώση.
- Το διάβασες; - Όχι.
Ναι.
Ναι κι επειδή το διάβασα...
δεν μπόρεσα να σου το δώσω αμέσως.
Δεν μπορώ να σου κρύψω την αλήθεια.
Δεν ήθελα να φύγεις μαζί μου βασιζόμενη σε ένα ψέμα.
Σ' αγαπά, νομίζω.
Στον διάβολο το Παρίσι.
Θέλω να πάω στη Ρώμη.
OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
My Dog, Stupid