Βασισμένο σε αληθινή ιστορία.
Κάποιοι χαρακτήρες, γεγονότα και διάλογοι άλλαξαν
για δραματουργικούς σκοπούς ή για προστασία όσων
μετείχαν στην ιστορία.
Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις δεν είναι σκόπιμη.
Απέφευγα αυτήν τη στιγμή.
Το παραδέχομαι.
Δεν θέλω να θεωρηθεί εκδίκηση.
Όσο ήμουν στην απεξάρτηση, μίλησα αρκετές φορές στους γονείς μου.
Θυμάμαι κυρίως να κλαίω στο τηλέφωνο
και να ζητάω συγγνώμη για το οικονομικό βάρος που προκαλούσα.
Δεν μπορούσα να το εκφράσω αυτό, μεταξύ άλλων, όταν έρχονταν επίσκεψη.
Η πρώτη μου έξοδος. Δεν σας έχω πει ακόμα γι' αυτό.
Δεν μπορώ να εξηγήσω τον εθισμό μου χωρίς να μιλήσω για τους γονείς μου.
Γιατί η ασθένεια του εθισμένου ξεκινά πάντα εντός της οικογένειας,
ακόμα κι αν αυτή το αρνείται.
Να τονίσω ότι αν ψάχνετε για βεβαιότητες ή για ήρωες και κακούς,
δεν είναι αυτή η ιστορία σας.
Αν έγινα θύμα των γονιών μου
και μετά εκτελεστής για άλλους και για μένα,
έγινα επειδή κι εκείνοι είχαν υπάρξει θύματα.
Ενός εκπαιδευτικού, οικονομικού και οικογενειακού συστήματος,
που είναι καταπιεστικό, απάνθρωπο και βάναυσο.
Ένα έθνος θυμάτων και εκτελεστών, ανοιχτών πληγών,
γεννάει μόνο κι άλλα θύματα και εκτελεστές.
Πώς να μου πρόσφεραν οι γονείς μου μια υγιή, εποικοδομητική, συμπονετική
και σεβαστική συναισθηματική ανατροφή αφού εκείνοι δεν την είχαν λάβει;
Αφού είχαν ανατραφεί μέσα στη σιωπή,
τα προσχήματα, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και τις πιέσεις;
Τώρα το καταλαβαίνω.
Κι εγώ έχω κάνει πολλά λάθη προσπαθώντας να κάνω το καλύτερο.
Κι εγώ τους αγαπούσα. Και τους αγαπάω.
Μα τους προκάλεσα τεράστιο πόνο έτσι κι αλλιώς.
Συμβαίνει σε όλους μας.
Μαθαίνουμε μαθηματικά και γεωγραφία,
μα κανείς δεν μας διδάσκει να αγαπάμε και να νοιαζόμαστε με υγιή τρόπο,
ούτε καν τον εαυτό μας.
Εγώ & ο Εθισμός 5. Η Οικογένεια
Οι γονείς μου ήρθαν από το Μπιλμπάο για τέσσερις μέρες στη Βαρκελώνη.
Δεύτερη οικογενειακή έξοδος. Ανοίγουμε ένα παράθυρο;
Ραφαέλ, μπορώ να καπνίσω;
Δεν θα το ξαναζητήσω, απλώς… Σήμερα το έχω ανάγκη.
-Μόνο για σήμερα. -Εντάξει.
Ευχαριστώ.
Μιλούσες για αυτούς που ξανακυλάνε, σωστά;
Κάποιες φορές ακούω τις ιστορίες τους και νιώθω προνομιούχος μαλάκας.
Δεν με έχουν δείρει ποτέ, ούτε κακοποιήσει ή παραμελήσει,
οι γονείς μου δεν είναι πρεζάκια, δεν πήγαν φυλακή.
Κάποιες οικογένειες δεν φαίνονται δυσλειτουργικές,
αλλά είναι.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαλύσεις την αυτοπεποίθηση κάποιου,
όχι όλοι προφανείς.
Κι αν είμαι ένα κακομαθημένο που ποτέ δεν είχε αληθινά προβλήματα;
Ένας κακομαθημένος σνομπ; Τους σιχαίνομαι αυτούς.
Είμαι από το Μπαρακάλντο, μια εργατική πόλη.
Δεν είμαστε πλούσιοι. Οι γονείς μου δούλεψαν σκληρά.
Μια μεσοαστική οικογένεια. Καμία σχέση με νεποτισμό ή ανώτερη τάξη.
Εδώ υπάρχουν άτομα από πιο πλούσιες οικογένειες.
Και από πιο φτωχές.
Κάθε είδους άνθρωποι έρχονται εδώ, από όλες τις τάξεις.
Είναι επιδημία.
Είναι ιδιωτικό κέντρο, οι γονείς μου το πληρώνουν.
Τα χρήματα σε κάνουν να νιώθεις άσχημα;
Φυσικά. Σ' όλους το κάνουν.
Τουλάχιστον εσύ είχες δουλειά. Δεν απομυζούσες κάποιον.
Ναι, μα ξόδεψα όλα μου τα χρήματα και με έσωσαν οι γονείς μου.
Αυτό κάνουν οι γονείς.
Το διαμέρισμα στη Μαδρίτη, η υποθήκη, οι σπουδές μου,
τα…
τα δάνεια που πήρα για να πληρώσω ζιγκολό και ναρκέμπορους. Το κέντρο.
Χάβι, ο κόσμος δεν έρχεται εδώ από καπρίτσιο,
είναι μια απεγνωσμένη κίνηση επιβίωσης.
-Θέλω να στηρίζω τον εαυτό μου. -Πολύ καλό.
Πολύ υγιής επιθυμία.
Το προνόμιο δεν είναι κάτι αρνητικό από μόνο του.
Σημασία έχει τι κάνεις μ' αυτό το προνόμιο.
Αποδέξου το.
Χρησιμοποίησέ το για να χτίσεις, για να… να βοηθήσεις τους άπορους.
Βάφεις τα νύχια σου;
Άλλαξες στιλ.
Μοιραζόμαστε τα ρούχα μας μέσα.
Έχει αρμοδιότητα μπουγάδας, Τίνο. Σ' το είπα. Καθαρίζει.
Η μπλούζα είναι του Σέρζι.
Ποιος είναι αυτός;
Ένας φίλος απ' την απεξάρτηση.
Τελευταία μπουκώνομαι πολύ.
Σάντουιτς αγιόλι.
Σίγουρα τα τρως αμάσητα.
Τρως πολύ γρήγορα.
Θυμάσαι όταν ήταν μικρός;
Έπιανε τον πάγκο της κουζίνας και ούρλιαζε για να φάει.
Λες και σ' αφήναμε νηστικό.
Δεν ξέρω από πού το πήρες.
Από τους δικούς σου.
Μπορείς να κουρευτείς στη Βαρκελώνη.
Πάντα κάτι ενοχλεί τη μητέρα μου.
Είσαι χοντρός ή αδύνατος. Έχεις πολύ μακριά ή πολύ κοντά μαλλιά.
Ενίοτε νομίζω ότι μιλάει για να αποφεύγει τη σιωπή.
Ποτέ δεν είναι ευχαριστημένη. Ποτέ.
Κι ο πατέρας σου;
Ξέρεις τι θα κάνεις όταν θα βγεις;
Γιατί σύντομα θα βγεις.
-Χάβι. -Ναι;
-Σου μιλάει ο πατέρας σου. -Ναι.
Πάλι στο κινητό είναι.
Ούτε 40 λεπτά δεν άντεξε.
Μπαμπά, έχω να απαντήσω σε χιλιάδες μηνύματα.
Το χρησιμοποιώ μόνο μία ώρα τη μέρα.
Μάλιστα…
Δεν ξέρω πότε θα βγω.
-Εντάξει. -Δεν ξέρω.
Έχεις σκεφτεί τι θα κάνεις μόλις βγεις;
Ο σκύλος δεν μπορεί να μείνει μαζί μας.
Ο σκύλος θα έρθει μαζί μου στη Βαρκελώνη μόλις βγω.
Έχεις μιλήσει με τη δουλειά σου;
Έχουμε επικοινωνήσει με μέιλ.
Και τι είπαν;
Να γίνω καλά σύντομα. Τι να έλεγαν;
Αν ψάχνουν αντικαταστάτη σου.
Τι σχέδια έχουν;
Πρέπει να φροντίζεις τις εργασιακές σου σχέσεις.
Να προετοιμάζεσαι.
Κάπως πρέπει να έχεις εισόδημα.
Αυτό θα πει να είσαι υπεύθυνος.
-Δεν σ' το μαθαίνουν στην απεξάρτηση; -Ναι.
Πρέπει να σχεδιάσεις το μέλλον.
Απλώς το αναφέρω.
Έχει δίκιο. Απλώς…
Βρίσκει πάντα τη λάθος στιγμή.
Σαν να ρωτάς κάποιον με σπασμένο πόδι αν θα τρέξει μαραθώνιο.
Ένιωσες επιθυμία για χρήση;
Με βοήθησε που ήξερα ότι θα γυρίσω.
Άγχος, αγωνία, φόβο;
Ναι, όλη την ώρα.
Μα το είχα δουλέψει με την Αναΐς.
Τη χρήση του κινητού, να μην έχω χρήματα.
Να κατανοώ ότι είμαι ακόμα σε απεξάρτηση, ότι δεν έχει τελειώσει.
Η Αναΐς μού είπε τι να κάνω μόλις φτάσω σπίτι.
Είχε δίκιο;
Η Αναΐς;
Εσύ τι λες;
Αν τα ανοίξεις όλα, θα χτυπάνε οι πόρτες.
Άσ' τον ήσυχο. Το ίδιο κάνεις και στο Μπιλμπάο.
Ακόμα ζαλίζομαι. Το χάπι δεν βοήθησε.
Πού θα κοιμηθεί ο σκύλος; Έχει ξεσυνηθίσει να κοιμάται μαζί του.
Σταμάτα.
Και πού βάζει το φαγητό της;
Σε ακούω, μπαμπά.
Βάλ' το στην κουζίνα.
Εντάξει.
Θυμάσαι κάποια εκδήλωση τρυφερότητας των γονιών σου;
Στον βορρά, είναι πιο εύκολο
να πούμε σε κάποιον "θα σε πλακώσω" παρά "σ' αγαπάω".
Μάλιστα, έτσι λέμε "σ' αγαπάω".
Ένα φιλί, κάτι σωματικό, όχι.
Θυμάμαι ότι ήταν τρυφεροί μ' εμένα και τον αδερφό μου.
Μας τραγουδούσαν και μας χάιδευαν για να κοιμηθούμε.
Τέτοια πράγματα. Δεν μας φιλούσαν όλη την ώρα.
Δεν ξέρω. Οι εκδηλώσεις τρυφερότητας στην οικογένειά μου είναι…
ξεχωριστές.
Θυμάμαι περισσότερη αυστηρότητα,
αλλά δεν είναι και τέρατα.
Η αυτοπεποίθηση δεν συνηθίζεται στην οικογένειά μου.
Ο πατέρας μου…
Σου κόβει την κουβέντα.
Κλείνεται, μένει σιωπηλός, σχολιάζει δηκτικά, κατσουφιάζει.
Πώς σε κάνει να νιώθεις;
Ένοχος.
Ναι, οι γονείς μου ειδικεύονται
στην παθητικοεπιθετική συμπεριφορά και τον συναισθηματικό εκβιασμό.
Έτσι είναι. Δεν πειράζει.
Μα με αγαπάνε.
Όντως με αγαπάνε. Με τον τρόπο τους.
Ούτε κι εγώ ήμουν εύκολος γιος.
Και ποιος είναι;
Στην περίπτωσή μου, είχαν έναν γιο…
λίγο παράξενο, ενοχλητικό, υπερδραστήριο κι αυθάδη.
Ήμουν σκέτος μπελάς.
Εμένα δεν μου φαίνεται έτσι.
Είμαι παράξενος και μπελάς.
Πρέπει να κάνουμε κάτι όλη την ώρα;
Ο πατέρας σου βαριέται αν δεν έχει κάτι να κάνει.
Δεν έχει ποδόσφαιρο σήμερα;
-Μπα. -Το βιβλίο; Το έφερες;
Δεν θα διαβάσω, Λόλι.
Αύριο θα συναντηθώ με τον Ινιάκι. Θέλω να γράψω λίγο στο ημερολόγιο
και…
να συνηθίσω στην ιδέα ότι είμαι εδώ.
Χρειάζομαι λίγη ηρεμία. Είναι πολλά μαζεμένα.
Ο σκύλος έχει συνηθίσει να πηγαίνει βόλτα τέτοια ώρα.
Οπότε, πρέπει να την πάμε.
-Θα έρθεις; -Εγώ; Όχι.
Πήρες τα πούρα μου;
Φυσικά. Στη βαλίτσα σου είναι.
Εντάξει. Έφυγα.
Βρίσκεις το λουρί; Δεν ξέρω πού είναι.
Πάμε βόλτα.
Περίμενε, νομίζω ότι είναι στην τσάντα μου.
Εντάξει.
Πάμε.
-Να το. -Άσ' το σ' εμένα.
Αυτό μπαίνει εδώ…
Έτοιμο.
Ευχαριστώ που ήρθατε για παρέα.
Φαντάζομαι ότι δεν σας είναι εύκολο.
Ευχαριστώ.
Χάβι…
Σταμάτα να λες ανοησίες.
Να πηγαίνουμε.
Δεν θα πάρεις μπουφάν;
Όχι, δεν χρειάζεται.
Θα γυρίσω αργότερα, εντάξει;
Δεν είπαν κάτι. Απλώς οι κινήσεις τους ήταν κάπως…
τεταμένα ήρεμες.
Φαντάζομαι ότι φρίκαραν, δεν ξέρω.
Δεν με άφησαν λεπτό μόνο.
Αν είχα έναν γιο σαν εμένα,
ούτε εγώ θα τον εμπιστευόμουν.
Και το υπόλοιπο σαββατοκύριακο, απλώς αράζαμε.
Πήγαμε σε ασφαλή μέρη, στο σινεμά μερικές φορές, σε βιβλιοπωλεία…
Πήγαμε βόλτα τον σκύλο…
αποφεύγαμε…
μέρη, δρόμους…
που ακόμα μου προκαλούν…
πολλές ενοχές και πόνο.
Ποιους;
Τον…
Τον δρόμο με τα μοτέλ.
Μπορώ να καπνίσω;
Πιστεύεις ότι εκείνα τα μέρη…
Θα γίνουν λιγότερο σημαντικά;
Θα τους δώσεις νέα νόημα.
Είναι θέμα χρόνου.
Σιγά σιγά.
Φτιάχναμε πολλά παζλ όταν ήσουν μικρός.
Ολόκληρα απογεύματα.
Σου άρεσε πολύ.
Το θυμάσαι;
Ναι.
Και αυτό το έφερες από το Μπιλμπάο;
-Φυσικά. -Φυσικά.
Και χαρτιά και Monopoly.
Δεν επιτρέπονται στην απεξάρτηση. Λόγω των εθισμένων στον τζόγο.
Το σκάκι, τα παιχνίδια ερωτήσεων… Αυτά επιτρέπονται.
-Και τα παζλ. -Και τα παζλ, ναι.
Τι έκανε ο πατέρας σου στο μεταξύ;
Ο πατέρας μου πήγαινε
βόλτα με τον σκύλο.
Και τα πούρα του.
Μου δίνουν πούρα εδώ. Δεν μπορώ να τα καπνίσω.
Σιχαίνομαι τη μυρωδιά. Μου προκαλεί εμετό.
Ζήτησα από τη μαμά να έρθει μαζί να κάνω αυτό.
Το πλήρωσε, φυσικά.
Θα της τα επιστρέψω όταν…
Χριστέ μου, είναι δύσκολο…
Αποφεύγεις συνεχώς να πεις αυτό που θες στ' αλήθεια.
Μαμά, λυπάμαι για όσα σε έκανα να περάσεις.
Λυπάμαι ειλικρινά.
Σταμάτα να λες ανοησίες.
Το μόνο που θέλω, εκτός από το λαχείο, είναι να σε δω καλά.
Σωστά. Μα δεν είμαι καλά, μαμά. Ακόμα…
Λοιπόν,
θα γίνεις.
-Ναι. -Αυτό έχει σημασία.
Εντάξει.
Κοίτα.
Μία.
Κι άλλη μία.
Κοίτα.
-Μ' αρέσει αυτή. -Είναι υπέροχες.
Ήσουν πολύ ζόρικος.
Έτρωγες τσίχλα από το πάτωμα.
Μια φορά, σ' έναν γάμο, έριξες μπογιά πάνω σου.
Θεέ μου…
Κοίτα.
Τη θυμάμαι αυτήν τη μέρα.
Τι χαριτωμένος.
Έχουμε το ίδιο χαμόγελο.
Τι ρούχα μού φορούσες.
Ήσουν σπαστική με τα ρούχα μου, ρωτούσες γιατί δεν ντυνόμουν όπως οι άλλοι.
Αν σου περνούσε, θα έμοιαζες με ζητιάνο. Δεν σ' ένοιαζε να λερώνεσαι.
Το πουκάμισο πάντα απ' έξω…
Σιχαινόμουν τη χωρίστρα στη μέση.
Τι είναι αυτό;
Δεν ξέρω πότε σταμάτησες να 'σαι χαρούμενος.
Μακάρι να το 'χα καταλάβει.
Θεέ μου.
Και τότε, είδα το Seat 127…
Στο μυαλό μου, αυτοκίνητο και τραγούδι είναι ένα.
Ξέρεις το "Échame a mí la culpa";
Μας το έβαζαν όταν ήμασταν μικροί.
Οι φωτογραφίες,
η Βαρκελώνη, το κέντρο…
Λες και κάθε περίοδος της ζωής μου έγινε ένα εκείνο το απόγευμα.
Και στη μετά θάνατον ζωή
Αντί για Κόλαση να βρεις τη δόξα
Κι ένα σύννεφο στη μνήμη σου
-Να με σβήσει… -Να με σβήσει…
Αυτό.
Ναι, το θυμάμαι.
"Échame a mí la culpa". "Κατηγόρησε εμένα".
Τι τίτλος.
Ξέρεις τι έκανα; Είναι πολύ ντροπιαστικό.
Δεν το είχα ξανακάνει ποτέ.
Χόρεψα με τη μαμά μου.
Δεν ξέρω τι έγινε.
Αυτό που είχες ανάγκη.
Χάβι.
Ευχαριστώ.
Παλιά δεν θα έκλαιγα, ούτε αν με πονούσες. Τώρα κλαίω όταν μου λένε "Καλημέρα".
Είσαι πιο ζωντανός από ό,τι ήσουν.
Πάει πακέτο.
Δεν νιώθω ασφαλής πουθενά.
Δεν έχω ασφαλές μέρος.
Όλοι έχουμε ένα.
Πού είναι το δικό μου;
Ακριβώς μπροστά μου.
Δεν το βλέπεις, γιατί ψάχνεις εκτός.
Ενώ είσαι εσύ.
Γιατί να αναζητάς επιβεβαίωση από άλλους αφού μπορείς να τη δώσεις στον εαυτό σου;
Όλοι οι γιοι και οι κόρες το κάνουν.
Έτσι λειτουργεί η προσκόλληση.
Το πρόβλημα ξεκινάει όταν τα παιδιά ή οι γονείς, οι και οι δύο,
δεν μπορούν ν' αφήσουν πίσω αυτήν την προσκόλληση.
Υπερπροστασία.
Εξίσου ανθυγιεινή με την παραμέληση,
επειδή κι οι δύο κρύβουν το ίδιο μήνυμα: "Δεν αξίζεις.
Δεν είσαι αρκετός.
Σε υπερπροστατεύω
γιατί είσαι ανίκανος να το κάνεις, δεν μπορείς να προστατευτείς".
Μια υγιής σχέση
χρειάζεται προσωπικό χώρο.
Αλλιώς επαναλαμβάνουμε τα ίδια εκπαιδευτικά μοτίβα
και κάνουμε στους άλλους ό,τι μας έκαναν οι γονείς μας.
Κανένα παιδί δεν αμφισβητεί ποτέ
το μήνυμα από τη μεγαλύτερη πηγή προσκόλλησης που υπάρχει.
Τους γονείς.
Η αγάπη που σου έδωσαν
εξαρτιόταν από τη συμπεριφορά σου,
από την επίτευξη μιας σειράς προκαθορισμένων στόχων.
Γι' αυτό βάζεις τις προσδοκίες των άλλων πριν από τις δικές σου.
Έμαθες ότι εκπληρώνοντας τις ανάγκες των άλλων,
θα σε αγαπούν.
Και το έκανες κατά γράμμα.
Όλα όσα περίμεναν από εσένα, όλα όσα είπαν ότι είσαι.
Επαναστάτης, υπερδραστήριος, αυθάδης,
ενοχλητικός, κακός μπελάς.
Είναι φυσικό να μην εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου.
Κανείς δεν σ' το έμαθε.
Τώρα χτίζεις αυτήν την εμπιστοσύνη.
Είναι απαραίτητο να δεις τον εαυτό σου με συμπόνια και όχι αυτολύπηση.
Δεν είναι το ίδιο.
Το σαββατοκύριακο,
ο πατέρας μου μίλησε με τον αδερφό του, τον θείο μου,
είναι οχτώ αδέρφια.
Με ανάγκασε να τον χαιρετήσω λες κι είχαν έρθει επίσκεψη.
Έλα, μίλα του.
Γεια, πώς είσαι;
Η οικογένεια του πατέρα μου…
Ναι, είμαστε όλοι εδώ. Τέλεια.
Δεν ξέρει ότι κάνω απεξάρτηση.
Όλα τέλεια.
Ναι, αντίο.
Ντρέπεται για σένα;
Πρέπει να φύγει. Μονίμως έχει δουλειά.
Ο μπαμπάς μου πίνει.
Εντάξει;
Πίνει.
Δεν είναι βαρύς πότης,
αλλά πίνει σε εκδηλώσεις,
γιορτές…
Με τρομάζει του θανατά…
που πίνει.
Με πληγώνει.
Το έκανε
όταν με επισκέφτηκαν πριν δύο μήνες
και το έκανε ξανά το σαββατοκύριακο.
Βγαίνει βόλτα με τον σκύλο και το πούρο,
καταλήγει να πίνει ποτά σε μπαρ και νομίζει ότι δεν το προσέχω.
Ποιος βλάκας πίνει
όταν ο γιος του κάνει απεξάρτηση επειδή είναι αλκοολικός;
Κάποιος ανίκανος να δει τους άλλους.
Ούτε εσύ έβλεπες τους άλλους.
Τρία ποτήρια κρασί και δύο τζιν τόνικ. Τα μέτρησα.
Αρχίζει να μιλάει ακατάπαυστα…
και μου επιτίθεται. Κατευθείαν.
Αρχίζει να μου επιτίθεται…
ανελέητα. Δεν με έχει δείρει ποτέ,
αλλά οι πιο φριχτές προτάσεις που έχω ακούσει στη ζωή μου
έχουν ειπωθεί από εκείνον.
"Είσαι δειλός και ανώριμος".
"Είσαι όλο φούμαρα. Είσαι κενός".
"Είσαι κενός".
"Είσαι αναίσθητος".
"Είσαι άχρηστος".
Χάβι, είσαι ασφαλής εδώ.
Είναι ασφαλές μέρος.
Για να δούμε.
-Ναι, εδώ. -Ακριβώς, να το.
Το λευκό λείπει…
-Αυτό, ναι. -…σαν αυτό.
Γεια.
Περνάτε καλά.
Πήγες βόλτα τον σκύλο;
Ναι, νωρίτερα. Πού να δεις τι κουράδα έκανε.
Χάβι, σε παρακαλώ. Πρόσεχε πώς μιλάς.
Πώς πήγε με τους πελάτες;
Πολύ καλά, νομίζω.
Τους πήγα για φαγητό
σε ένα πολύ ωραίο μπριζολάδικο που πρότεινε ο Αλμπέρτο.
Θα υπογράψουν το συμβόλαιο, νομίζω.
Εκεί ήσουν τόση ώρα;
Οι κουβέντες στο τραπέζι είναι κάτι ιερό για τον μπαμπά σου.
Έχεις φάει;
-Εγώ; -Όχι εσύ.
Ξέρω ότι δεν τρως για βράδυ ή τρως ελάχιστα.
Τη μαμά σου ρωτάω.
Άσε μας ήσυχους. Έχουμε δουλειά. Έφαγα ένα σάντουιτς νωρίτερα.
Κι άλλο σάντουιτς;
Σήμερα θα 'ναι η Ημέρα του Σάντουιτς.
Λίγη περισσότερη φαντασία, γαμώτο.
Τι έχει μέσα;
Τίποτα.
Τι μουρμουράς, μπαμπά; Δεν σ' ακούμε.
Τίποτα. Δεν είπα κάτι.
Μην ανησυχείς.
Σκέφτηκες τι θα κάνεις με το διαμέρισμα;
Αν δεν δουλέψεις, θα πρέπει να το πουλήσουμε.
Περιμένεις να συνεχίσουμε να πληρώνουμε την υποθήκη σου στη Μαδρίτη;
Τίνο, μην αρχίζεις.
Μπαμπά, το διαμέρισμα πληρώνει από μόνο του την υποθήκη.
Το νοίκιασα για να μετακομίσω στη Βαρκελώνη.
Μάλιστα, αυτό τότε. Κάτι.
Θα πρέπει να γυρίσεις σ' εκείνο το διαμέρισμα κάποια στιγμή.
Τι; Δεν ξέρω, πες κάτι.
Συγγνώμη, ποιος είπε ότι δεν θα γυρίσω στη δουλειά;
Ρωτάω, απλώς ρωτάω.
Ίσως σχεδιάζεις να ζήσεις όπως τις τελευταίες μέρες,
να πηγαίνεις σινεμά, να κάνεις βόλτες,
να κάνεις τατουάζ.
Ξέχνα το, αγνόησέ με. Πάρε κι άλλα φάρμακα, δεν παίρνεις αρκετά.
Μου τα έχει γράψει ψυχίατρος.
Δεν τα παίρνω επειδή θέλω.
Μάλλον.
Μα η προσπάθεια και η θυσία
πρέπει να έρθει από εσένα.
Ποια προσπάθεια;
Θα έπρεπε να το ξέρεις αυτό.
Σου έδωσα ένα καλάμι
και σου έμαθα να ψαρεύεις.
Ποια προσπάθεια πρέπει να κάνω;
Θα έπρεπε να ξέρεις.
Εγώ ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Εντάξει. Και τι κάνεις;
Δουλεύω, που να πάρει.
Βγάζω τα προς το ζην. Πήγα να μιλήσω σε πελάτες.
Δεν φτιάχνω παζλ με τη μαμά όλη μέρα.
Δεν περιμένω να με ταΐζουν στο στόμα. Όχι.
-Γίνεται να μην τσακωνόμαστε; -Δεν τσακώνομαι.
Είπε κάτι και ρωτάω τι εννοούσε.
Προσπαθώ να καταλάβω πώς επικοινωνούμε σ' αυτήν την οικογένεια,
τις κρυφές προθέσεις…
Δεν βλέπεις ότι το σκυλί είναι μια χαρά εκεί που είναι,
δεν υπάρχει λόγος… Δεν είναι παιχνίδι. Αποφασίζει μόνη της.
Πώς δουλεύει η τηλεόραση;
Τίνο, ας μην τσακωνόμαστε.
Θέλω να μάθω ακριβώς…
τι προσπάθεια και θυσία πρέπει να κάνω.
Το λες αυτό
επειδή περιμένεις να κάνω κάτι που δεν κάνω.
Έχεις μια ιδέα στο μυαλό σου
ενός τέλειου Χάβι, του οποίου την ύπαρξη χρειάζεσαι.
Αλλά δεν ξέρω τι είναι, γιατί δεν έχω μαγική σφαίρα,
οπότε μου το τονίζεις και δεν μου απαντάς.
Ανοίγεις τον ανεμιστήρα, πετάς πάνω του σκατά,
αλλά ευθύνομαι εγώ. Τι σε ενοχλεί τόσο;
Δεν θα σου μιλήσω αν φέρεσαι σαν τρελός.
Θα μας ακούσουν οι γείτονες.
Δικοί μου γείτονες είναι, μπαμπά, όχι δικοί σου. Δικό μου σπίτι.
Δικό σου σπίτι!
Εμείς το πληρώνουμε,
γιατί εσύ είσαι ταπί, γαμώτο!
Δικό σου σπίτι.
Αυτό…
Τι σε ενοχλεί;
Που παίρνω φάρμακα;
Που στέλνω μηνύματα στο κινητό; Που έχω ημερολόγιο;
Που πηγαίνω βόλτες; Που μετακόμισα στη Βαρκελώνη;
Τα ρούχα μου; Τα νύχια μου;
Που… τρώω σάντουιτς;
Τον ενοχλεί που έκανες τατουάζ χωρίς να έχεις χρήματα.
Που δεν πηγαίνουμε σ' εστιατόρια.
Του μπαμπά σου του αρέσουν τα γεύματα τριών πιάτων.
Και που δεν ξέρεις πού πας, Χάβι.
Μα τι σημαίνει πού πάω; Τι σ' ενοχλεί, μπαμπά;
Χάβι, δεν με νοιάζει τι κάνεις. Δεν με νοιάζει.
Αύριο θα σε πάω πίσω σ' εκείνο το μέρος και θα γυρίσω σπίτι.
Πάει καιρός που μ' ένοιαζε.
Αν θες να παίρνεις ναρκωτικά, παίρνε.
Τίνο, σε παρακαλώ!
Τι; Τι συμβαίνει; Τι;
Δεν μπορούμε να πούμε τίποτα μην τον πληγώσουμε, σωστά;
Τι ευαίσθητη γενιά, αυτή η επισφαλής γενιά.
Δεν μπορείς να τους πεις τίποτα, γιατί θα τους αγχώσεις.
Γαμημένη δικτατορία. Φτάνει η παράνοια…
Μπαμπά, το χάνεις.
-Το έχεις χάσει, γαμώτο. -Αυτά σου μαθαίνουν εκεί.
Αυτό το κάθαρμα;
Αν σας έστρωνα όλους στη δουλειά, θα γιατρευόσασταν αμέσως.
Χωρίς τα λεφτά του μπαμπά, θα ήσασταν όλοι καλά αμέσως.
Εκείνο το κάθαρμα με βοηθάει πολύ.
Βοηθάνε πάρα πολύ.
Σε ναρκώνουν σαν ζόμπι.
Σε βοηθάνε τόσο πολύ, που σχεδόν δεν σ' αναγνωρίζω.
Κάθεσαι… με το σημειωματάριό σου,
σημειώνεις και αναστενάζεις.
Και μας κατηγορείς για όλα.
-Για τι σε κατηγόρησα; -Για όλα.
Εμείς τα κάνουμε όλα λάθος κι εσύ σωστά.
Αυτό θα λέει εκείνη…
-Όπως σκατά τη λένε. -Αναΐς, μπαμπά.
Όπως τη λένε. Η Αναΐς και τα ρεμάλια της.
Τι έκανα για να μου αξίζει ένας τέτοιος γιος; Να πάρει…
Τι τέτοιος;
Τέτοιος.
Σου έδωσα τα πάντα για να γίνεις κάποιος μια μέρα.
Και κοίτα πώς είσαι.
Ούτε η γαμωτηλεόραση δεν δουλεύει!
Τι σε εκνευρίζει, μπαμπά;
Που ο γιος σου είναι πρεζάκι;
Που ο γιος σου είναι γκέι;
Το μόνο που με ένοιαζε
ήταν η ευτυχία σου και του αδερφού σου.
Όλα τα ψέματα που έλεγες όλη σου τη ζωή στη μαμά ήταν επίσης για μένα;
Μ' έβαλες να αγοράσω διαμέρισμα στη Μαδρίτη
με δάνειο 40 ετών, γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορώ να το πληρώσω.
Κι αυτό για μένα ήταν; Γι' αυτό με ξεσκίζεις;
Για να είμαι ευτυχισμένος; Δεν καταλαβαίνω.
Αυτά σου λένε σε εκείνο το μέρος που σπαταλάμε τα λεφτά;
"Ο καημένος ο Χαβιέρ, υποφέρει τόσο πολύ".
Κι εμείς δεν υποφέρουμε.
Όχι. Κοίτα τη μητέρα σου.
Κλαίει κάθε μέρα. Δεν κοιμάται.
Αυτά δεν σου τα λένε.
Λες τα πάντα σ' εκείνους, μα σ' εμάς τίποτα.
Μπαμπά, τι θες να πω; Τι θες να σου πω; Πες μου.
Μη μου φωνάζεις εμένα.
-Μη μου φωνάζεις… -Μπαμπά.
Άκου με. Δεν καταλαβαίνεις καν.
Μου λες μέχρι και πώς να βάζω πλυντήριο.
Τώρα το πρόβλημα είναι το πλυντήριο.
Μην ανησυχείς, θα προσλάβουμε έναν απατεώνα ψυχολόγο
να σε βοηθήσει με το θέμα του πλυντηρίου.
Ανυπομονώ να δω τι έχει σειρά.
-Οι κακοί είναι έξω. -Τι;
-Όχι; -Τι λες;
"Οι φίλοι σου νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους.
Μόνο η οικογένειά σου σ' αγαπάει.
Η οικογένεια μετράει. Μόνο εμείς σ' αγαπάμε".
Έχεις τρελαθεί;
Με κατέστρεψες.
Άνοιξε το παράθυρο! Να το μάθουν οι γείτονες!
Σκάσε!
-Χάβι, ηρέμησε. -Σκάσε!
Όλη μου τη ζωή δικαιολογούμαι,
είμαι υπερβολικά απαιτητικός.
Θες να μιλήσω; Θες απαντήσεις; Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω, ρε συ. Δεν ξέρω.
Παίζω τον ίδιο ρόλο κάθε μέρα σ' αυτήν την οικογένεια.
Το δύσκολο παιδί, το μαύρο πρόβατο, το φρικιό, τον μαλάκα.
Νιώθω φλώρος όλη μου τη ζωή.
Ελαττωματικός. Ένα λάθος.
Σαν κάτι μέσα μου να 'ναι χαλασμένο.
Σαν όλοι γύρω μου να 'ναι καλύτεροι, σαν να αξίζουν τον κόπο κι εγώ όχι.
Παίρνω λάθος αποφάσεις γιατί είμαι άχρηστος,
πάντα περιμένω τις αποτυχίες μου.
Πώς να μην καταλήξω θεότρελος;
Η ζωή μου είναι η απόλυτη αντίθεση,
αγάπη και περιφρόνηση, φροντίδα και απέχθεια.
Μπαμπά, αναζητώ πάντα την έγκρισή σου σε ό,τι κάνω!
Και το μόνο που κάνεις πάντα είναι να δείχνεις τι κάνω λάθος,
ποτέ τι κάνω σωστά.
Δεν μπορείς καν να πεις στον αδερφό σου πού είναι ο γιος σου.
Ξέρεις τι κρύβεται πίσω απ' αυτό;
Κοίτα με. Δεν σου αρέσει…
το ποιος είμαι,
δεν το αποδέχεσαι και δεν είμαι αρκετά καλός για σένα.
Αυτό είναι!
Γαμημένε ανισόρροπε ναρκισσιστή!
Για σένα, ήμουν απλώς πηλός που θα τον έπλαθες βάσει προσδοκιών.
Και πάντα χεζόμουν πάνω μου.
Χεζόμουν πάνω μου. Λες και ήμουν σε ναρκοπέδιο,
πρόσεχα καλά τις…
αντιδράσεις σου, τις συμβουλές σου, που δεν ζητήθηκαν!
Να πάρει, μπαμπά! Δεν μου άφησες χώρο.
Πήγα να αμυνθώ καταλαμβάνοντας όσο περισσότερο χώρο μπορούσα
και μετατράπηκα…
για να επιβιώσω,
στο αντίθετο από αυτό που είμαι.
Και τώρα είμαι χαμένος. Δεν ξέρω πόσο χώρο καταλαμβάνω.
Έχω πληγώσει τους πάντες γύρω μου,
εσάς κι εμένα.
Ξέρεις πόσο μόνος ένιωσα;
Πόσο μισούσα τον εαυτό μου;
Πόση απόρριψη ένιωσα;
Κι εσύ, μαμά, δεν ξέρεις πώς να με προστατεύσεις.
Δεν έχεις ιδέα πώς να με προστατεύσεις,
πώς να σταματήσεις αυτόν τον συναισθηματικό τρομοκράτη.
Θα έπρεπε να είσαι η ασπίδα που απωθεί τον καταρράκτη,
μα άφησες το νερό να περάσει και με συνέθλιψε.
Μαμά, όσο επαναστάτρια και ελεύθερη κι αν είσαι, κοίτα μας!
Κοίτα τι έκανες!
Μόνο ο Ινίγκο απέφυγε τη σφαίρα,
και κατά τύχη, επειδή είναι μικρότερος.
Και το πιο γαμημένο είναι
ότι σας χρωστάω…
επειδή έχετε κάνει απίστευτα πράγματα
για μένα, απίστευτα πράγματα.
Και απ' έξω, όλοι μπορεί να πουν ότι είμαι αχάριστος και άδικος.
Εγώ το έλεγα όλη μου τη ζωή, γιατί είχα τα πάντα.
Τα πάντα.
Αλλά είχα όσα επιθυμούσες.
Είναι όσα επιθυμούσες, έκανα μόνο ό,τι επιθυμούσες.
Κι ούτε αυτό δεν μου επέτρεψες.
Μια επιθυμία, διάολε.
Το διαμέρισμα, μπαμπά. Δεν θέλω διαμέρισμα.
Δεν το ήθελα.
Το αγόρασα για να με αφήσεις ήσυχο.
Το ίδιο με τα μισά από όσα έχω κι έχω κάνει.
Δεν θέλω τίποτα.
Δεν τα θέλω!
Αλλά, φυσικά, δεν μπορώ να το πω,
γιατί υπάρχουν εκατομμύρια εκεί έξω που θα σκότωναν για αυτά,
κι αυτή η σκέψη με κάνει να αισθάνομαι αλαζόνας
και κακομαθημένο κωλόπαιδο.
Ισχύει, μπαμπά. Μου έδωσες όσα χρειαζόμουν
και ακόμα παραπάνω.
Μα είμαι γεμάτος… τρύπες
που δεν γεμίζουν με πράγματα,
σπουδές, κύρος
ή χρήματα.
Κι όποτε νιώθω ότι είμαι καλά,
όποτε νιώθω ότι κάτι πάει καλά,
τα πόδια μου αρχίζουν να τρέμουν, γιατί δεν ξέρω πώς να ζω έτσι.
Κι αφού το μόνο που ξέρω είναι ο πόνος,
όταν σταμάτησες να τον προκαλείς εσύ, έμαθα να τον προκαλώ μόνος μου.
Αυτή η οικογένεια είναι κατηγόρια.
Πίεση, σύγκριση
και ενοχές.
Σου 'χει φύγει η ψυχή…
Σου 'χει φύγει η ψυχή να προσπαθείς να με κάνεις τον ιδανικό γιο,
και δεν νοιαζόσουν ποιος είμαι.
Πρόσφερες αγάπη ως επένδυση, πρότζεκτ,
όπως κάνεις με τον σκύλο,
όχι ως κάτι που αξίζει ο άλλος άνευ όρων.
Αυτή είναι η δυναμική της σχέσης μας.
Η βοήθειά σου ερχόταν πάντα παράλληλα με την απαγωγή της ζωής μου,
γιατί σου χρωστάω τα πάντα. Σου χρωστάω τα πάντα.
Κι αυτό ήταν.
Αρκετά.
Ήθελες να λάβω εγώ τον σεβασμό που δεν μπόρεσες εσύ
από μόνος σου,
να ξεφορτωθώ τα κόμπλεξ σου.
Είναι τα δικά σου ζόρια, οι δικές σου ανασφάλειες,
όχι δικές μου.
Αν αναγκαζόμουν να είμαι συνεχώς τέλειος,
το έκανα επειδή πάντα το απαιτούσες.
Και ποτέ δεν μου είπες ότι η τελειότητα δεν υπάρχει.
Δεν υπάρχει, μπαμπά. Κι εγώ πίστευα ότι υπήρχε, γαμώτο.
Και δεν μπορώ να σε κατηγορήσω, γιατί βαθιά μέσα μου ξέρω
ότι πάντα έκανες ό,τι πίστευες ότι ήταν καλύτερο για μένα.
Το ξέρω αυτό.
Μα να το αποτέλεσμα.
Και τώρα είμαι χάλια.
Μπαμπά, κάθομαι στο πάτωμα
και φωνάζω σαν τρελός…
επειδή δεν μπορώ να σταματήσω να σ' αγαπάω…
όσο κι αν σε μισώ.
Πες κάτι, σε παρακαλώ.
Μαμά, πες κάτι, αλλιώς θα πεθάνω εδώ και τώρα.
Θα πεθάνω.
Σε παρακαλώ.
Δεν ήξερα ότι ένιωθες έτσι.
Μπαμπά, είμαι…
στην απεξάρτηση…
επειδή θα αυτοκτονούσα.
Κι εσύ πληρώνεις γι' αυτό.
Πώς νομίζεις ότι νιώθω;
Λυπάμαι πολύ.
Δεν τους άξιζε αυτό.
Δεν τους άξιζε. Παρασύρθηκα. Το 'χασα.
Ξέρω ότι πονάς, Χάβι,
αλλά αυτό που συνέβη ήταν πολύ θετικό.
Έθεσες ένα από τα πιο δύσκολα όρια.
Αντιστάθηκες κι έβαλες τον εαυτό σου πρώτο.
Εξέφρασες όσα αισθανόσουν για πολύ καιρό,
όλη σου τη ζωή, νομιμοποίησες τα αισθήματά σου.
Αν θα μπορούσες να το κάνεις αλλιώς; Ναι.
Κάποιες φορές κάνουμε ό,τι μπορούμε.
Το σημαντικό είναι να συνεχίσεις να προσπαθείς.
Η θέληση μόνο δεν αρκεί
Διάβασε αυτό.
Εδώ.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΝΙΩΘΕΙ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ, ΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ…
ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΜΠΛΕΧΤΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ…
Εγώ είμαι αυτός.
Δεν είσαι στρατιώτης, και οι γονείς σου δεν είναι ο εχθρός.
Είσαι ένας ενήλικας
που θέλει να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Όταν γυρίσαμε εδώ, ο μπαμπάς ζήτησε
να μην του κρατήσω κακία.
Και να μην ανησυχώ για τον σκύλο,
θα τη φρόντιζαν για όσο χρειαστεί.
Οι γονείς σου σ' αγαπάνε πάρα πολύ, Χάβι.
Κι εσύ τους αγαπάς.
Σε μια οικογένεια,
κανείς δεν θέλει την αλήθεια.
Κι όταν κάποιος εντός αυτής της δομής αρχίζει να αλλάζει,
στέλνει κύματα σοκ σε όλη την οικογένεια.
Μαθαίνετε ο ένας από τον άλλον.
Οι γονείς σου ίσως δεν αλλάξουν. Δεν ξέρουμε, θα δούμε.
Μα ξέρουμε ότι εσύ μπορείς ν' αλλάξεις.
Δεν μπορούμε να φτιάξουμε τη ζωή μας σε 45 λεπτά.
Τελειώσαμε για σήμερα.
Κιόλας;
Ναι, τελείωσε ο χρόνος.
Τα πας τέλεια.
Είσαι αρκετός, Χάβι.
Τα τσιγάρα.
Ευχαριστώ, Ραφαέλ.
Χάβι.
Ναι;
Σκέψου γιατί έκανες τατουάζ ένα κομμάτι παζλ κι όχι κάτι άλλο.
Δεν είσαι μόνος.
Αν εσύ ή κάποιος που ξέρεις θέλει στήριξη,
υπάρχουν μέσα να βοηθήσουν.
Επισκεφθείτε το findahelpline.com
Υποτιτλισμός: Μαριάννα Κοτζιά