Βασισμένο σε αληθινή ιστορία.
Κάποιοι χαρακτήρες, γεγονότα, και διάλογοι άλλαξαν
για δραματουργικούς σκοπούς ή για προστασία
όσων μετείχαν στην ιστορία.
Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι τυχαία.
Σε παρακαλώ, να είναι κανονικός, όχι κακοποιός. Κοιτάξτε τον.
Κοιτάξτε τον.
-Ο κύριος Φίνος! -Τι λουκ.
Ορίστε. Αυτό ακριβώς είναι μια κλινική απεξάρτησης.
Τέσσερα πρεζόνια που σκοτώνουν χρόνο για να μην αυτοκτονήσουν.
-Γαμώτο! -Γεια!
-Θέλεις βοήθεια; -Είσαι καλά;
Όχι, φίλε, θα του πέσει.
-Όπα, τελευταίο σκαλί! -Αυτό είναι! Ναι! Πάμε!
-Μπράβο! -Μπράβο!
-Στάσου, Κοπρίτη! Ηρέμησε.
Να περάσει ο σκύλος!
-Τι διάολο; Τρελή! -Να περάσει.
-Τον άφησα. -Καλά.
Είσαι ο Χαβιέ Χινέρ; Καλώς ήρθες.
Είσαι ο πρώτος μου υποστηριζόμενος. Θα βάλω, όμως, τα δυνατά μου.
-Τέλεια. Συγγνώμη. -Να σου πάρω αυτό.
-Όχι. Δεν πειράζει. -Έλα.
-Καλά. -Δεν έχω θέμα.
-Ορίστε. -Λοιπόν.
Ζυγίζει έναν τόνο, μπρο. Έλεος. Τι κουβάλησες;
Είσαι καλά;
Δεν είμαι όρθιος;
Έλα.
Φύσα το σταθερά. Ξέρεις τη διαδικασία.
Είναι ο δεύτερος μήνας μου. Σάντι, ο νέος επιτηρητής.
Διαβάζεις;
Όλα καλά.
Υπόγραψε αυτό.
-Το συμβόλαιο θεραπείας. Όνομα εδώ… -Ναι, τα ξέρω.
Θα τα πιάνεις όλα;
Έλα, άσε να κρατήσω την κολόνια.
Περιέχει αλκοόλ. Δεν μπορώ. Ξέρεις τους κανόνες.
Κινητό, πορτοφόλι… Όλα τα λεφτά σου. Κλειδιά.
Δεν θα έρθει η Αναΐς;
-Έχεις κάτι επάνω σου; -Πάνω μου; Όχι, δεν είμαι γελοίο πρεζόνι.
Έχουμε άγριους εδώ.
Εγώ ήρθα με μάτια γυρισμένα, παπούτσια γεμάτα κόκα.
-Μπράβο σου, μεγάλε. Πού είναι η Αναΐς; -Δεν είναι εδώ.
-Μου κάνεις πλάκα; -Πήρε μερικές μέρες άδεια.
Ήξερε ότι θα έρθω σήμερα!
Πάρ' την. Πες της να έρθει.
Μόλις τελειώσουμε, ο Σέρζι θα σε πάει στο δωμάτιό σου…
-Όχι. -…και μετά στον ψυχίατρο.
Δεν θα πάω να δω γιατρό, φίλε. Θέλω να δω την Αναΐς! Τώρα!
Συγγνώμη.
Την παίρνεις, σε παρακαλώ;
-Έλα, αδερφέ. -Έγινε.
-Έλα, μπρο. -Τη γάμησα.
Δεν είμαι αδερφός σου, διάολε. Σταμάτα να μες λες έτσι!
Θέλω να δω την Αναΐς, γαμώτο μου! Αλλιώς να έρθει ο διευθυντής!
Κι αυτός λείπει. Ξέρεις πώς γίνεται η εισαγωγή, Χαβιέ.
Χάβι! Χάβι, φίλε! Χάβι με λένε!
Δεν μπορείτε να με πείτε με το όνομά μου σε αυτό το κωλομέρος; Χάβι! Δύσκολο είναι;
Έλεος! Χαβιέ θα έλεγαν κάναν τσαντίλα γέρο, που να πάρει.
Πες στην Αναΐς να έρθει!
Πάρε μου μια πίπα.
Τι κάνεις; Όχι! Άσε την κολόνια! Μην το κάνεις, φίλε!
Κόφ' το, είπα!
Εγώ & ο Εθισμός 2. Η Κλινική
Να του το πεις,
αλλιώς θα παρασυρθεί και θα μείνει ως το τέλος.
Κάτσε εδώ στη μέση.
Ακούσατε τι έπαθε η Λάιλα; Ψυχωσικό επεισόδιο, φίλε.
-Τι εννοείς; -Δεν ξέρω.
Μπήκε στα γραφεία, έσπασε καθρέφτη, κόπηκε
και τώρα την πήγαν σε ψυχιατρικό νοσοκομείο.
-Αμβλύ μαχαίρι. Θα το συνηθίσεις. -Σταμάτησε να βλέπει έντομα;
-Τι; -Σταμάτησε να βλέπει έντομα;
-Πού να ξέρω; -Η διπλή παθολογία είναι πακέτο, Λουίσμι.
Ναι.
Η διπλή παθολογία είναι εθισμός συν ψυχική ασθένεια.
Δεν είναι σαφές το αίτιο.
Να συστηθούμε επισήμως στον Χάβι;
-Όχι. -Ναι. Φυσικά.
Λουίς, Ρομπέρτο Χουάν, οι κλασικοί.
-Ηρωίνη. Ενδοφλέβια και τσιγάρο. -Γεια.
Αυτή είναι η Ρόσα. Είναι αλκοολική, διαβητική, έχει νευρική ανορεξία…
Δεύτερη κλινική.
Αν το λες έτσι, ακούγεται απαίσιο.
Ο Σεζάρ κάνει χρήση πολλών ναρκωτικών κι έχει ΟΔΠ. Η έβδομη κλινική.
Η διαφήμιση της ιδρυματοποίησης, έτσι;
-Δεν ξέρει πώς να ζει έξω. -Ο Λουίσμι είναι γαμάτος. Φίλε μου!
-Λουίσμι! -Κρακ, βιντεοπαιχνίδια, ονλάιν στοιχήματα…
Και παρανοϊκός σχιζοφρενής.
-Ναι, και τι άλλο; Φαναρτζής. -Σωστά.
Σεβασμός στο επάγγελμα. Ήμουν μία βδομάδα σε ρέιβ.
Μία βδομάδα και μπαμ μπαμ, 25 μίνι εμφράγματα.
Ναι, και ο Χάβι, αλκοόλ και κόκα. Ο Χάβι είναι ο καλύτερος.
Φίλε! Χάλι! Βγάλ' τα. Βγάλ' τα όλα.
Γαμώτο! Έλα! Αυτό είναι.
Όλα είναι διαφορετικά εδώ. Οι κανόνες.
Ο ρυθμός. Ο τρόπος που κοιτάνε.
Πώς περπατάνε.
Τα πάντα.
Βρε βρε. Εδώ δες, σου έχει προτίμηση. Τι έγινε, Κοπρίτη;
Εσύ δεν συμπαθείς κανέναν.
Αυτός ο σκύλος κάνει ό,τι διάολο θέλει. Όπως εγώ.
-Ρούι, μάζεψε το κωλόσκυλό σου! -Κίκε, μη φωνάζεις, μπρο.
Μάθε να μένεις ψύχραιμος και να μιλάς πιο ήρεμα. Χαλάρωσε.
-Αλλιώς δεν θα σε ακούει κανείς. -Τώρα μπήκες, σωστά;
Λατρεύω αυτόν τον δίσκο.
Ποιον δίσκο;
-Ποιον; -Στο μπλουζάκι σου.
Έχω άδεια το Σαββατοκύριακο.
Απ' όταν έκοψα τη δεξτρομεθορφάνη, βλέπω τη μικρή.
Ξέρεις πότε θα γυρίσει η Αναΐς;
Είναι κιτς, αλλά ωραία. Το κοριτσάκι μου τα ζωγράφισε.
Είναι οκτώ ετών. Μου στέλνει ένα κάθε βδομάδα.
Πω, φίλε.
Έχεσες σήμερα;
Είχα 27 μέρες να χέσω μια φορά.
Φταίει η κωλομεθαδόνη. Πολύ πικρή.
Θα το έκοβα, έλεγα.
Μαστούρωνα βαριά.
Και σοβά θα έβαζα στην ένεση, τ' ορκίζομαι.
Το φαντάζεσαι;
-Το έχεις ζήσει; -Όχι.
-Όχι; -Όχι.
Εσείς οι κοκάκηδες κάνετε τους άγιους, αλλά είμαστε το ίδιο, φίλε.
Ο ψυχολόγος μου λέει ότι καλυτερεύω, αλλά δεν είμαι σίγουρη.
Έχω κενά στη μνήμη για τη ζωή μου πριν.
-Μη χειρότερα! Ακόμη εδώ είναι αυτός; -Αυτός; Θα τα τινάξει εδώ μέσα.
Θα σου πω κάτι.
Οι χρήστες κάνναβης το παρατραβάνε.
Τον γεμίζουν με χάπια, αλλά δεν ωφελεί.
Δεν έχει επιστροφή. Είναι ξοφλημένος.
Η οικογένειά του…
τον παράτησε εδώ…
σαν να ήταν παλιό έπιπλο.
Έχεις οικογένεια;
Γαμάμε τις ζωές τους, έτσι;
Μην αναστενάζεις. Ισχύει.
Είμαστε παλιοψεύτες, τέλος.
Πάω να δω μήπως χέσω.
Μην αρνείσαι το βραδινό.
Εσύ, με τέτοια δόντια…
-"Με τέτοια δόντια"; -Ψητό ψάρι.
Γεια. Χάβι.
Το χάπι διάσωσης.
Το χρειάζεσαι όντως;
Μείνε εκεί.
Εκεί.
Χάβι…
Εδώ.
Τις πρώτες μέρες που μπήκα, ζητούσα το χάπι διάσωσης κάθε βράδυ.
Προτιμούσα να είμαι ανίσχυρος για να μη νιώθω.
Τι;
Επιτέλους, γαμώτο! Πού διάολο ήσουν;
Σε ζητάω μέρες τώρα.
-Να περάσω; -Ναι. Σε παρακαλώ, κάθισε.
Μόνο εσένα θέλω να δω, διάολε.
Είναι όλοι τρελοί εδώ μέσα.
Δεν είμαι σαν αυτούς. Έχω μια τέλεια ζωή εκεί έξω, φίλε.
Να με λες με το όνομά μου. Έχω ένα υπέροχο όνομα.
Δεν είμαι ο φίλος ούτε το φιλαράκι σου.
Αλλά η εκπαιδεύτρια.
Έχεις μεγάλο θράσος, φίλε! Κόντεψα να τρελαθώ.
Δεν έχεις ιδέα πώς ήταν οι τελευταίες μέρες.
Δεν έχεις ιδέα, Αναΐς.
Δεν γίνεται να λείπεις.
Χάβι, σου είπα ότι θα πάω διακοπές.
-Σ' εμένα; Όχι. -Ναι.
-Δεν το είπες. -Το είπα.
Ναι;
Δεν το θυμάμαι.
Καλώς ήρθες, Χάβι.
-Πώς είσαι; -Πώς είμαι; Πώς λες να είμαι;
Αναΐς, τι πιστεύεις;
Δεν πήγες στα εργαστήρια. Δεν μπήκες σε καμία ομάδα.
Ποιος το είπε αυτό; Ο Σέρζι;
Το παλιοκαρφί.
Περίμενα εσένα, Αναΐς. Περίμενα εσένα.
Μη με έχεις ως δικαιολογία. Δούλεψε.
-Είναι δική σου η διαδικασία. -Λίγες μέρες προσαρμογής.
Ξέρεις πόσο σκατά είμαι; Ξέρεις;
Πρέπει να επιλέξουμε την πρωινή εργασιοθεραπεία σου.
Σου λέω ότι είμαι σκατά, διαλυμένος και δεν σε νοιάζει;
Αντιθέτως, σε ακούω. Και σου λέω τι βήματα θα κάνουμε.
-Ή κηπουρική ή στάβλοι ή πλυντήρια. -Δεν μαζεύω σκουπίδια ή σκατά αλόγων.
Πλυντήρια, τότε.
Βρες τον Σέρζι ή τον Λουίς και κανονίστε τις βάρδιες.
Θα γράφεις ημερολόγιο κάθε μέρα.
Γράψε ό,τι νιώθεις, ό,τι νομίζεις…
Θα είναι πολύ χρήσιμο.
Αν το γράψεις, το καταλαβαίνεις, σου φεύγει ένα βάρος.
Δοκίμασε. Κάνε στον εαυτό σου ερωτήσεις.
Είναι σημαντικές οι ερωτήσεις.
Είναι για σένα. Δεν θα το διαβάσει άλλος.
Έχεις περάσει το πιο δύσκολο κομμάτι. Το έκοψες.
Δέχτηκες ότι δεν μπορείς μόνος. Ζήτησες βοήθεια.
Είσαι εκεί που πρέπει.
Έχουμε μια ωραία ομάδα.
-Ιδανικοί για σένα. -Απίθανοι, γαμώτο μου.
Βήμα βήμα. Θα έρθουν φορτωμένες μέρες.
Είναι φυσιολογικό.
Είμαι πολύ χαρούμενη που είσαι εδώ.
Πολύ.
Ναι, εκεί. Να δούμε.
Δίπλα μου. Ας ξεκινήσουμε, εντάξει;
Ας ξεκινήσουμε τη συνάντηση.
Καλώς ήρθατε. Λοιπόν.
Ας αρχίσουμε με τον Λουίσμι.
Το είπα στον πατέρα μου. Το ξεφούρνισα, βασικά.
Είπα "Μη σκας. Συνέχισε τη μαστούρα". Θα σε δω στην κηδεία σου".
Κι αυτό ήταν.
Μου κόστισε ο κούκος αηδόνι, αλλά το είπα. Ναι.
-Έβαλες όρια. -Να σου πω.
Ο Μπεγκόνια. Παιδίατρος και χρήστης κρακ.
Επίσης, του θύμισα
που με ξυπνούσα με ρόπαλο του μπέιζμπολ όταν ήμουν μικρός.
Τα αρνήθηκε όλα, όμως.
Αρνήθηκε ότι αυτός μου έφερνε κρυφά κόκα στο συνεργείο.
Τέλος πάντων. Αυτό που θέλω τώρα… Προσπαθώ να μην τον μισήσω.
-Δεν θα προχωρήσω έτσι. -Μπράβο, Λουίσμι. Μπράβο.
Ήρθε η ώρα να καλωσορίσουμε το νέο μέλος της κοινότητας.
-Χάβι, παρακαλώ. Όποτε είσαι έτοιμος. -Πρέπει;
-Για να γνωριστούμε. -Εντάξει. Είμαι ο Χάβι.
Είμαι ο Χάβι απ' το Μπαρακάλντο.
Ζω στη Βαρκελώνη. Πριν ζούσα στη Μαδρίτη.
Κάνω δημόσιες σχέσεις.
Και μπήκα εδώ για τρεις βδομάδες.
Έχω προβλήματα, αλλά είμαι καλά.
Δεν είμαι τόσο χάλια όσο εσείς.
Αυτό λέγεται φαντασίωση ελέγχου και αυταπάτη.
-Είναι άρνηση. -Μάλιστα.
Όλοι ερχόμαστε μια χαρά.
Οι άλλοι είναι οι κακοί.
Δεν ήταν κάθε μέρα. Μα…
Έκανα βδομάδες να πάρω ναρκωτικά ή να πιω αλκοόλ.
Απλώς έχω πρόβλημα με τον έλεγχο της παρόρμησης.
Δεν μπορούσα να σταματήσω όταν άρχιζα.
Λέω αστεία;
Τολμάει να γελάσει η καριόλα. Είσαι τρελή, Αλίθια.
Γελάω γιατί νιώθω όπως αυτός.
Εσύ και όλοι μας, ρε.
Χάβι, είναι απόλυτα φυσιολογικό να αμφιταλαντεύεσαι.
Είσαι εδώ για να ξαναγεννηθείς, για να αλλάξεις πεποιθήσεις για σένα.
Μην υποθέτεις ότι τα ξέρεις όλα. Ξεκινάμε απ' το μηδέν.
Πρέπει να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου και να μάθεις.
Καλώς ήρθες. Ένα χειροκρότημα;
Ας ολοκληρώσουμε τη συνάντηση με τους γύρους.
-Νιώθω εξαντλημένη. -Νιώθω απογοητευμένος μ' εμένα.
-Νιώθω εύθραυστος. -Νιώθω μόνη.
Ο εξαρτημένος δεν είναι κάποιος που κάνει χρήση, αλλά που δεν σταματάει.
ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ
Η χρήση ουσίας ή δραστηριότητας για αλλαγή διάθεσης
μπορεί να γίνει εθισμός.
Το τραγικό; Οι εξαρτημένοι δεν βγαίνουν απ' τον φαύλο κύκλο μόνοι.
Η χρήση, η ενοχή, το φταίξιμο, η ντροπή, οι υποσχέσεις για αλλαγή,
και μετά πάλι χρήση, ενοχή, φταίξιμο, υποσχέσεις για αλλαγή…
Ασχέτως των προσωπικών συνθηκών, ο εξαρτημένος είναι άρρωστος.
Δεν είναι επιλογή.
Θα το επαναλάβω. Ουδείς επιλέγει να είναι εξαρτημένος.
Δεν βλάπτεις τον εαυτό σου ηθελημένα.
Δεν σημαίνει ότι δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη.
Όλοι εδώ έχουν δεχτεί ή δέχονται ότι δεν μπορούν να το κάνουν μόνοι.
Και είναι σημαντικό να ζητάς βοήθεια. Να μοιράζεσαι τις λαχτάρες.
Να εκφράζεις τα συναισθήματά σου. Το φάρμακο είναι να μιλάς.
Η δύναμη της θέλησης είναι ανούσια.
Αν ήταν τόσο εύκολο να το ξεπεράσουμε, δεν θα υπήρχε εξάρτηση. Θα σταματούσαμε.
Μα το ναρκωτικό είναι το σύμπτωμα. Είναι ο πυρετός, όχι η λοίμωξη.
Η ασθένεια δεν εξαφανίζεται με το να μην κάνεις χρήση.
Το να μείνεις καθαρός για καιρό θέλει αλλαγές που έχουν να κάνουν
με τον εσωτερικό σου κόσμο, με κάτι μέσα σου.
Πήγαινε να πλύνεις το πρόσωπό σου κι έλα.
Δεν γίνεσαι καλά αν οι συνήθειές σου,
ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου, τον κόσμο,
τον εσωτερικό σου κόσμο, δεν μεταμορφωθεί.
Μην ξεχνάτε. Αν προσπαθήσετε να ξεφύγετε από τον εαυτό σας,
αν δεν μάθετε να ανέχεστε τον εαυτό σας,
αν θέλετε να τα έχετε όλα υπό έλεγχο,
αν θέλετε να είστε τέλειοι, παντοδύναμοι,
αν θέλετε εύκολη λύση, θα πέσετε σε μια στιγμιαία ευχαρίστηση…
στον εθισμό.
Έλα, άλλο ένα. Άλλο ένα!
Γρήγορα. Έλα!
Σειρά σου. Ώρα να αλλάξουμε.
-Έλα! -Σκατά.
Η ζωή συνεχίζεται με ή χωρίς εσένα.
-Έλα! -Μεγάλωσε πολύ. Είναι μια κούκλα.
Είσαι ένας Μπουτραγκένιο!
Μαραντόνα! Έλα, το χέρι του Θεού!
Είσαι καλά;
Σε ένα κολαστήριο σαν αυτό, ποτέ δεν ξέρεις.
Φίλε.
Πάρ' το. Κάν' το τώρα.
Τα φάρμακα δεν με αφήνουν να ονειρευτώ. Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω καν πώς είμαι.
-Έλα, Κοπρίτη. -Έλα, επιθετικέ! Έλα!
Χάβι…
Από την μπίρα χωρίς αλκοόλ πήγες στο κρασί.
Αν δεν έπινες κρασί, δεν θα έκανες χρήση.
-Πόσες φορές έκανες χρήση νηφάλιος; -Ποτέ.
Το αλκοόλ οδηγεί σε ναρκωτικά και αυτά σε ψυχαναγκαστικό σεξ.
-Και το κάπνισμα είναι εθισμός. -Να κόψω και το τσιγάρο;
Να μπω σε φέρετρο και να περιμένω να πεθάνω;
-Έλα τώρα. -Σβήσ' το.
Αναΐς, έλα τώρα.
Χάβι, το παν είναι να κόψεις τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.
Ακόμη και την μπίρα χωρίς αλκοόλ. Σβήσε το τσιγάρο. Έλα.
-Δεν έχει αλκοόλ. -Το ξέρω.
Μα το ψυχολογικό άλμα από μπίρα χωρίς αλκοόλ σε μπίρα με αλκοόλ
δεν φτάνει το αναψυκτικό σε μπίρα.
Χάβι, θέλω να σκεφτείς τις μικρές αποφάσεις
που πήρες υποσυνείδητα.
Όσα συμβαίνουν τάχιστα στη ζωή,
αυτά που δεν αναλύουμε, δεν μοιραζόμαστε, επειδή τα αγνοούμε.
Μα η μικρή απόφαση οδηγεί σε ακόμη μία μικρή απόφαση,
μετά σε άλλη και σε άλλη, μέχρι να φτάσουμε στην άρνηση.
Οι λαχτάρες γίνονται όλο και πιο έντονες, ανυπόφορες εντέλει.
Αν προσθέσεις όλες τις μικρές αποφάσεις που πήρες, το αποτέλεσμα είναι…
Να βρίσκομαι εδώ. Ποιος ξέρεις γιατί. Δεν ήθελα να γυρίσω.
Νιώθεις την ανάγκη να ηρεμήσεις. Βραδύτητα, γαλήνη.
Να αναλύσεις τι νιώθεις, τι σκέφτεσαι, τι κάνεις.
Να ακούσεις εσένα.
-Δεν θες να βλέπω τα μάτια σου; -Με ενοχλεί ο ήλιος.
Δεν έχει ήλιο εδώ. Εγώ δεν τα φοράω.
Θεραπεύτηκα κιόλας;
Χάβι…
Θες να το κόψεις;
Μα τι ρωτάς;
Το πιο σημαντικό.
Όλα αυτά είναι άχρηστα…
αν δεν έχεις πεισθεί να είσαι ειλικρινής και να το κόψεις.
Χρειάζεται απόλυτη αποχή και σεμνότητα.
Αν δεν βάλεις τη διαδικασία πάνω απ' όλα και όλους,
είναι όλα ανούσια.
Κι αν δεν απεξαρτηθείς, όλα τα άλλα… Για ποιον λόγο;
Γιατί δεν πήγες στον Ραφαέλ;
Γιατί πήγα σε τρεις ψυχολόγους στη Μαδρίτη, και κοίτα πού είμαι.
Το στηρίζεις στο παρελθόν. Αυτό δεν έγινε ακόμη.
Ας το δοκιμάσουμε.
Ξεκινάς σε μία βδομάδα.
Άσε να πάρω τους γονείς μου και τον Ινιάκι, για να τους καθησυχάσω.
-Περίμενε. Όχι. -Αναΐς. Ένα λεπτό θα κάνω.
-Είπα όχι. -Ένα λεπτό.
Δεν το κάνουμε.
Γιατί το έφερες; Αφού δεν έχω επικοινωνία.
Θα σβήσουμε τα επικίνδυνα νούμερα.
Βαποράκια, άτομα που δεν θυμάσαι, φιλαράκια που δεν είναι φίλοι.
Έχει σημασία να κλείσεις κεφάλαια. Ξεκλείδωσέ το, σε παρακαλώ.
Η νέα σου ζωή περιλαμβάνει οδυνηρές απώλειες…
και να στηρίζεσαι στην ομάδα που απεχθάνεσαι.
Ξεκλείδωσέ το. Θα σε βοηθήσουν πιο πολύ απ' ό,τι ξέρεις.
Όχι.
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΗΜΑΔΙΑ
Οι νύχτες ήταν δύσκολες.
Ένιωθα ότι ένα χάος επικρατούσε όχι μόνο στο μυαλό… μα και στο σώμα μου.
Κι έπειτα, χωρίς προειδοποίηση… ξεκινούσαν οι εφιάλτες και οι αναμνήσεις.
Έλα, Άνα, σήκωσέ το, γαμώτο. Σε παρακαλώ.
Σήκωσέ το, σε παρακαλώ.
Τα σκάτωσα. Γαμώτο μου!
Ρούι…
Είσαι καλά;
Θέλω να κάνω ένα τηλεφώνημα.
Είναι τρεις τα ξημερώματα, Ρούι.
Ε, και;
Είναι σημαντικό, φίλε.
Ούτε καν με το χάπι διάσωσης δεν μπορώ να κοιμηθώ. Τρελαίνομαι.
Είσαι ειλικρινής. Δεν είσαι κάθαρμα.
Όχι κατά βάθος.
Εγώ τα καταλαβαίνω αυτά.
Άκου.
Μην το βάλεις κάτω.
Πάρε το δαχτυλίδι.
Θα σου δώσει δύναμη.
Έλα.
Έλα, φίλε.
Ημερολόγιο #1
Πότε έγινα ένα σκουπίδι;
Γιατί είμαι ο μόνος κλεισμένος εδώ μέσα που ξέρω;
Τι διάολο έκανα στη ζωή μου;
Είμαι ένας μαλάκας. Ένας άχρηστος.
Είμαι προβληματικός.
Είμαι τρελός.
Όχι κι άσχημα για πρώτο εργαστήριο.
Είναι η τελευταία φορά που θα με δει ο τριτοκλασάτος μαχαρίσι.
Λιβάνι και πάλο σάντο…
Έτσι έλεγα κι εγώ, αλλά τώρα δεν μπορώ να κόψω.
Χριστέ μου!
-Ίδια μαλακία! -Τι έγινε;
-Τι είναι; -Τσακώνονται;
-Έλα. -Όχι. Δεν είμαι ήρεμος. Κοίτα!
Κάτι έγινε.
Χαλάρωσε λίγο, που να πάρει.
Τι είναι;
-Συγγνώμη. Πρόσεχε. -Τι συμβαίνει;
Τι συμβαίνει;
Καλημέρα σε όλους.
Σας συγκεντρώσαμε εδώ λόγω ιδιαίτερων συνθηκών.
Είναι σημαντικό να το μοιραστούμε ως κοινότητα.
Η Ρούι το 'σκασε χθες το βράδυ…
και δεν εφάρμοσε τις συμβουλές και τα εργαλεία που σας δίνουμε.
Δεν ήταν προτεραιότητα.
Την κατέλαβε η παρορμητικότητα και…
δεν μας άκουγε.
Ο καθένας μας μπορεί να καταλάβει πόσο υπέφερε.
Δύσκολα βοηθάς όσους δεν μπορούν ή δεν θέλουν να βοηθηθούν
ή δεν έχουν φτάσει σε σημείο…
να ακούσουν τις συμβουλές που πήραν.
Μα τι έγινε, Αναΐς;
-Απ' ό,τι ξέρουμε, ήταν αυτοκτονία. -Γαμώτο! Όχι!
-Μα… -Γαμώτο.
Όχι.
Ήταν ο πρώτος μου.
Δυστυχώς, δεν θα ήταν ο τελευταίος.
Σε μια τέτοια κατάσταση,
οι θάνατοι αυξάνουν τον φόβο και τη χαμηλή αυτοπεποίθησή σου.
Αυτό συμβαίνει όταν περνάς την κλινική,
αλλά όχι η κλινική εσένα.
Θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι το συνηθίζεις.
Δεν το συνηθίζεις.
Τις επόμενες μέρες, θα μας δεις συντετριμμένους, ταραγμένους.
Θα θέλουμε να καταλάβουμε γιατί δεν το προσέξαμε.
Αν μας περιμένει παρόμοια μοίρα.
Αν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι.
-Ποιος είναι; -Άνα. Γεια σου. Εγώ είμαι. Άνοιξέ μου.
Ένα γεια θέλω να πω, σε παρακαλώ. Άνοιξε. Ένα γεια να πω μόνο.
Μετά μάθαμε από ψιθύρους στους διαδρόμους ότι η κόρη της δεν ήθελε σχέσεις μαζί της.
Άνα!
-Άνα! -Έτσι ήταν τον τελευταίο χρόνο.
Άνα! Άνα, άνοιξε την πόρτα!
Καμιά φορά είναι πιο εύκολο να λέμε ψέματα σ' εμάς και στους άλλους.
-Άνα. Γαμώτο! -Να επινοούμε μια νέα ζωή.
Απάντησέ μου!
Πονάει λιγότερο.
Αλλά μετά πολύ περισσότερο.
Δίπλα απ' το στρώμα στο στέκι που τη βρήκαν,
υπήρχαν αραδιασμένες διάφορες σύριγγες με μείγμα ηρωίνης και κοκαΐνης.
Ποτέ δεν μάθαμε πόσες χρησιμοποίησε.
Ξέραμε ότι δεν σταμάτησε…
μέχρι που αυτοκτόνησε.
Τα έβγαλα χωρίς να μου το ζητήσεις. Άρα θεραπεύτηκα;
Καταρρέω.
Έχεις γράψει;
Ξέρεις τι με ενοχλεί περισσότερο; Δεν το καταλαβαίνω.
-Η Ρούι ήταν… -Καμιά φορά δεν καταλαβαίνουμε.
Δεν έχουμε πάντα απαντήσεις.
Και μετά;
Το δέχεσαι.
Έτσι είναι η ζωή.
Ήταν παρίας τελικά.
Όπως όλοι. Όπως κι εγώ.
Είναι κλισέ, γαμώτο. Είμαστε όλοι το ίδιο.
Μη βασανίζεσαι, Χάβι.
Είναι η διαδικασία.
Ό,τι νιώθεις, δέξου το, γράψ' το, δούλεψέ το.
Μην επαναστατείς. Πες το σ' εμένα, στον ψυχολόγο σου.
Δεν μπορείς πάντα να είσαι καλά.
Και δεν πειράζει.
Φοβάμαι πολύ, Αναΐς.
Φοβάσαι πολύ.
Εντάξει.
-Τι σε φοβίζει; -Τα πάντα.
Με φοβίζει που φοβάμαι.
Θα ξεπεράσεις τον φόβο αντιμετωπίζοντάς τον. Όχι ξεφεύγοντας.
Πάντα θα σε βρίσκει.
Θα σου ζητήσω κάτι, Χάβι.
Κάτι πολύ σημαντικό για μένα.
Σου ζητώ να με εμπιστευτείς.
Θα λέω πράγματα που δεν θα σου αρέσουν, αλλά σου υπόσχομαι ότι πάντα
θα το κάνω για το καλό σου.
Θα δουλέψουμε τα όρια, πώς να τα βάζεις εσύ για τον εαυτό σου.
Εντάξει;
Εντάξει.
Ξεκουράσου τώρα.
-Κάνε ένα διάλειμμα. -Εντάξει.
Και διασκέδασε με τους φίλους σου.
Είναι καλοί.
Όπως κι εσύ.
Είσαι κι εσύ.
-Τα λέμε αύριο. -Εντάξει.
Εντάξει.
Όποτε πέθαινε ένας, είτε στην κλινική είτε αλλού, τον αποχαιρετούσαμε έτσι.
Κάθε δέντρο που φυτεύαμε ήταν στη μνήμη ενός από εμάς.
Κάθε δέντρο, μια χαμένη μάχη.
Το ξέρω. Είναι πολλά.
Αυτό παίζει μόνο στο μυαλό μου. Γι' αυτό δεν χορεύει κανείς.
Γίνομαι μελοδραματικός μερικές φορές. Καταλαβαίνετε. Τι να κάνω; Είναι στο DNA.
Εδώ μαθαίνουμε πώς να λέμε "γεια", αλλά και πώς να λέμε "αντίο".
Το να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε την απόρριψη και την απώλεια
είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.
Ίσως ήταν αυτή η στιγμή
που σκέφτηκα ότι αν μπορούσα ποτέ να πω την ιστορία μας,
θα έβαζα το κομμάτι της Πάτι Πράβο.
Τι καλύτερο από το να τιμάς μαζί με μια ομάδα από πρεζόνια
κάποια που έφυγε πολύ νωρίς επειδή δεν άντεχε άλλο;
Ξέρετε τι θα έκανα εγώ αν είχα την ευκαιρία;
Θα σας κούφαινα βάζοντας στο τέρμα αυτό το τραγούδι
και βλέποντας την αντίδραση όλων.
Θα σας έδειχνα ό,τι δεν τολμάμε ποτέ να δείξουμε…
αυτό που μας έδειχναν πάντα ότι δεν αξίζει…
ώστε να δείτε ποιοι πραγματικά είμαστε.
Ανοιχτά.
Χωρίς την πανοπλία.
Χωρίς τα ψέματα,
χωρίς καμουφλάζ,
χωρίς τους ρόλους.
Η Ρούι θα φρίκαρε αν ήξερε ότι το παρακολουθείτε αυτό.
Έτσι, Ρούι;
Δεν είσαι μόνος.
Αν εσύ ή κάποιος που ξέρεις θέλει στήριξη,
υπάρχουν μέσα να βοηθήσουν.
Επισκεφθείτε το findahelpline.com
Υποτιτλισμός: Μάρθα Σιαμέτη