Πριν από πολλά χρόνια, στο χωριό, όταν ήμουν παιδάκι ακόμα,
μια φωτιά καταβρόχθιζε το δάσος.
Κόσμος έτρεχε κι ούρλιαζε.
Αλλά εγώ, έτρεξα στο ποτάμι με το κυπελάκι μου να φέρω νερό.
Με κορόιδευαν. "Τι κάνεις;"
"Ό,τι μπορώ!" φώναξα κι έτρεξα να το αδειάσω στη φωτιά.
Ξαφνικά, ένα μπλε κουτί κατέβηκε από τον ουρανό.
Κι ένας άντρας βγήκε στην πόρτα με μια μάνικα.
Άρχισε να ρίχνει νερό, κι άλλο νερό,
μέχρι που η φωτιά έσβησε τελείως.
Προσγείωσε το κουτί του στη μέση του καμένου δάσους
κι άρχισε να σκορπίζει φρέσκους σπόρους.
Πήγα να τον ευχαριστήσω.
"Είσαι αγρότης;" Τον ρώτησα.
"Όχι. Είμαι ο Δόκτωρ".
Δώσαμε τα χέρια. Έτσι γνωριστήκαμε.
Ωραία. Καλή. Τέλεια…
Τέλεια ιστορία.
Είσαι σίγουρος ότι θα έρθει ο Δόκτωρ;
Ναι.
Έρχεται όποτε τον χρειάζεσαι.
-Ρε! -La ila!
Χρειαζόμαστε τώρα τον Δόκτορα… Πρέπει να την τροφοδοτήσουμε.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ & Η ΜΗΧΑΝΗ
Πρέπει να με γυρίσεις πίσω.
Σου υπόσχομαι ότι κάνω ό,τι μπορώ για να…
Περίμενε.
Πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα;
Θα δώσουμε ώθηση στον βιντικέιτορ αν πάμε στο…
-Φυσικά. -Πού να πάμε;
Στο Λάγος, Νιγηρία.
Η μεγαλύτερη αγορά τεχνολογίας στην Αφρική.
Κοντά στο Όμος Πάλας.
-Όμος Πάλας; -Το αγαπημένο μου κουρείο.
Ο Όμο είναι φίλος μου. Γνωριστήκαμε σε μια φωτιά.
Κουρείο; Αφού το ΤΑΡΝΤΙΣ σε κουρεύει.
Ισχύει.
Δεν πάω εκεί για κούρεμα. Είναι δύσκολο να σου εξηγήσω.
Εντάξει… Προσπάθησε να μου εξηγήσεις.
Το 2019 ήταν καταπληκτική χρονιά.
Δεν είμαι άνθρωπος.
Είμαι εξελιγμένη μορφή ζωής.
Και…
το σώμα μου αλλάζει πολύ.
Πρώτη φορά έχω σώμα μαύρου.
Σε κάποια μέρη μού φέρονται διαφορετικά.
Αλλά εδώ, στην Αφρική, σε εκείνο το κουρείο, με αποδέχονται.
Μπορώ να ξεχάσω.
Δηλαδή…
Βασικά…
ρίχνουμε πολύ γέλιο. Λέμε ιστορίες. Εκείνοι…
Σε έχουν σαν δικό τους;
Ναι.
Η γιαγιά μου με πήγαινε στην Ινδία όποτε μπορούσε για τον ίδιο λόγο.
Λες ότι δεν είσαι άνθρωπος, αλλά είναι ό,τι πιο ανθρώπινο υπάρχει.
Εμπρός, λοιπόν. Έχεις όσο χρόνο θέλεις.
Αυτό θα σου πηγαίνει πάρα πολύ. Πάρα πολύ.
Φιλενάδα!
Δεν θέλω, φίλε μου.
Αδερφέ μου!
-Γεια! -Γεια! Τι κάνεις;
Δικέ μου.
-Τι κάνεις; -Τι κάνεις; Είσαι καλά;
Ναι.
ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ!
ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΟΜΟ ΕΣΟΣΑ
ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ - ΤΟΥΝΤΕ ΑΝΤΕΜΠΑΓΙΟ ΟΜΠΙΟΜΑ ΟΚΟΛΙ
ΡΑΣΙΝΤ ΑΜΠΟΥΜΠΑΚΑΡ ΟΜΟ ΕΣΟΣΑ
Γι' αυτό και η χελώνα έχει ραγισμένο καβούκι.
-Όμο; -Δόκτωρ.
-Γεια! -Πέρασε μέσα.
Δεν σας το είπα;
Εσύ! Μας χάλασες το τέλος.
-Μπορεί να μην είναι αρκετό. -Συγγνώμη;
Όμο, σε ποιον μιλάει έτσι;
Μισό. Είστε σε αφίσες αγνοούμενων.
Όλοι σας. Είναι τοιχοκολλημένες.
Ρασίντ, Τούντε, Ομπιόμα.
Λείπεις καιρό.
Και πέσατε σε παρακμή. Υγρασία κι ομίχλη έξω, σκόνη μέσα.
Δεν φταίω εγώ.
Αλλαγή διεύθυνσης.
Καλώς όρισες.
Σε περίμενα.
Καλώς όρισες στο μαγαζί μου.
Στο μαγαζί σου; Γιατί δεν κυκλοφορεί ψυχή;
Γιατί δεν φεύγει ο Ομπιόμα;
-Και οι αφίσες αγνοούμενων; -Δεν μπορούν να φύγουν.
Κανείς δεν μπορεί.
Ο ξερόλας Δόκτωρ που υποτίθεται ότι θα μας σώσει,
και δεν έχεις ιδέα;
-Να σας σώσω από τι; -Ηρέμησε, Ομπιόμα. Έλειπε πολλά χρόνια.
Δεν ξέρει. Δεν κλείνει ραντεβού.
Άσε που στην Αφρική δεν λειτουργούμε με ραντεβού.
Τι είναι αυτά που λες;
Ποιος έχει σειρά;
Τα μαλλιά σου.
Ξεμένουμε από ιστορίες!
Κοιτάξτε τα μαλλιά του.
Εγώ. Αφήστε το πάνω μου.
Μια φορά κι έναν καιρό, ένας σπουδαίος μουσικός, ο Γιο Γιο Μα,
βρισκόταν στην Μποτσουάνα για την τοπική μουσική της,
όταν άκουσε έναν σαμάνο να τραγουδά.
Ο Γιο Γιο Μα είπε "Σταμάτα. Πρέπει να το καταγράψω".
Έγραψε λίγο και είπε "Συνέχισε".
Αλλά ο σαμάνος τραγούδησε ένα τελείως διαφορετικό τραγούδι.
Ο Γιο Γιο Μα είπε "Όχι, πες το πρώτο".
Ο σαμάνος είπε "Δεν μπορώ.
Την πρώτη φορά, μια αντιλόπη φαινόταν στον ορίζοντα.
Σύννεφα κάλυπταν τον ήλιο.
Τη δεύτερη φορά, δεν υπήρχαν σύννεφα, ούτε αντιλόπη, οπότε το τραγούδι άλλαξε".
Βλέπετε, τον παλιό καλό καιρό, η μουσική ήταν ζωντανός οργανισμός.
Μετά τη βιομηχανική επανάσταση,
άρχισαν να παράγουν πανομοιότυπα πράγματα για να ελέγξουν τον χρόνο.
Αλλά όχι στην Αφρική.
Γι' αυτό λέμε ότι θα έρθουμε στη μία, αλλά δεν φτάνουμε ποτέ πριν τις τρεις.
Οπότε, τα ραντεβού, κακή ιδέα.
Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω. Η ένταση γίνεται ανυπό…
Απίστευτο.
Τα σχέδια στο παράθυρο είναι οπτική ερμηνεία της ιστορίας του.
Ωραίο, έτσι;
-Ντάλεκ. Σάιμπερμεν. Θρηνούντες Άγγελοι. -Εμφανίζονται μόνο όταν κουρεύεσαι.
Όλα συνδέονται μεταξύ τους. Παράθυρα, καρέκλες, το ψαλίδι του.
Και πρέπει να πεις μια ιστορία.
Πρέπει να την ταΐσουμε. Είναι διαρκώς πεινασμένη.
Ποιος πεινάει, Όμο;
Ο Κουρέας την ελέγχει. Αυτός και η Άμπι.
Δεχόμαστε επίθεση; ΤΑΡΝΤΙΣ; Μ' ακούς;
Και πάλι ευχαριστώ, Άμπι.
Άμπι;
Κάθε μέρα μάς φέρνει φαγητό. Τι θα κάναμε χωρίς αυτήν;
Κάπου την έχω ξαναδεί.
Πού σε έχω ξαναδεί;
Τι έχω κάνει για να…
Ξέρουμε ποιος είσαι,
διαγαλαξιακέ αδιάκριτε Άρχοντα του Χρόνου. Ο τελευταίος του είδους σου.
Τους το είπες, Όμο;
Έχεις την πιο ενδιαφέρουσα ιστορία.
Αν το θέτεις έτσι.
Πού την έχω ξαναδεί; Την Άμπι.
Τη βοηθό του Κουρέα;
Μου είπε ότι δούλευαν για τον πατέρα της, αλλά ήταν στριμμένος και τον παράτησαν.
Τον πατέρα της;
-Και σας κρατάνε εδώ; -Μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό τους.
Ταξιδεύουμε;
Αυτό είναι…
Όμο, τι συμβαίνει;
Είναι ο Κουρέας.
Εμφανίστηκε μια μέρα και ζήτησε να με κουρέψει στο μπαρμπέρικό μου.
Μου άρεσε η ιδέα. Είπα "Εντάξει".
Έβγαλε δικό του ψαλίδι.
Και με το που με άγγιξε, ένα ρεύμα διαπέρασε όλο το μαγαζί.
Και σαν μαγεία, σαν μαγγανεία, φάνηκε σαν να μετέφερε την ψυχή του σ' αυτόν.
Δεν μπορούσα να ανοίξω την πόρτα.
Προσπάθησα να αποτρέψω τους πελάτες, αλλά το μαγαζί απαιτούσε μερικούς.
Αυτούς που αγαπούν αυτό το μέρος. Μπήκαν μέσα.
Αυτούς εδώ τους ξέρω χρόνια.
Δεκαετίες. Είναι σαν παιδιά μου.
Ήρθα να κουρευτώ για τη βάφτιση του παιδιού μου.
Η γυναίκα μου…
Ούτε χρόνο παντρεμένοι.
Είμαι αθλητής. Σκυταλοδρομία, 100 μέτρα.
Ήρθα να κουρευτώ για το πρωτάθλημα.
Μου λείπει η ομάδα και η αδερφή μου. Εκείνη με προπονούσε.
Η μαμά μου νοσηλεύεται.
Ο Όμο μού δάνειζε για τα φάρμακά της.
Ήθελα να πάω να με δει φρεσκοκουρεμένο.
Κάποια περιμένει κι εμένα, Δόκτωρ.
Το κορίτσι με τα μπλε σκουλαρίκια όταν πρωτοσυναντηθήκαμε.
Ήρθαμε μαζί στην πόλη, μα πέρναγα τον περισσότερο χρόνο εδώ
κι όχι μαζί της.
Λοιπόν, ποιανού η ιστορία θα μας μαγέψει τώρα;
-Δεν έχω κάτι. -Δεν χρειάζεται να μιλήσετε.
Θα μιλήσω εγώ.
Άφησέ με.
Πες μια ιστορία.
-Μόνο έτσι. -Άλλαξα γνώμη.
Δόκτωρ, πες τη σ' εμάς. Θα είναι πιο εύκολο για σένα. Κάτι μεγάλο.
Θέλεις μια ιστορία για Θρηνούντες Αγγέλους και Πολεμιστές του Πάγου,
αλλά τίποτα πιο ζωντανό από την καθημερινότητα.
Ένα πρόσωπο. Η Μπελίντα.
Οι νοσοκόμες ξεπατώνονται στη δουλειά. Μετά από 13ωρη βάρδια, ήταν πτώμα.
Τα σχέδιά του ζωντάνεψαν.
Έφευγε για το σπίτι της, αλλά άκουσε κάτι.
Μπελίντα, θα την αναλάβεις;
Χρειαζόμαστε αιματολογικές, ακτινογραφία θώρακος κι ενδοφλέβιο ορό.
Υποτασική, η συστολική της είναι στο 89.
Ταχυκαρδία κάτω από 100. Έκανε εμετό.
Ηρεμήστε.
Ίσως είναι γαστρεντερίτιδα.
-Χορηγήσατε στεροειδή; -Για λοίμωξη του αναπνευστικού;
Όχι, έχει ρευματοειδή αρθρίτιδα.
Ίσως να έπαθε επινεφριδιακή κρίση.
Ορίστε. Υπερμελάγχρωση.
Όχι, είναι ανεπαίσθητη.
Αφυδάτωση, ναυτία, εμετός.
Συμπτώματα επινεφριδιακής κρίσης.
Το έπαθε η γιαγιά μου. Χωρίς στεροειδή θα πεθάνει.
-Σωστά. Όλη δική σου. -Είναι τα γενέθλια της γιαγιάς μου.
Όλο το βράδυ πρόσεχε εκείνη την ασθενή.
Θυσιάζοντας τη χαρά της…
Επιταχύνουμε;
…παλεύοντας με την κούραση.
Μέχρι να έρθουν οι γιατροί.
Δύο βδομάδες μετά, η Μπελίντα έφευγε από τη δουλειά.
-Μπελίντα, γεια. Ήρθα για τα χάπια μου. -Γεια.
Ανοησίες. Θα 'μαι εκεί στις εφτά. Σ' αγαπώ, γιαγιά.
Εσείς είστε. Συνήλθατε.
Ξέρω τι έκανες για μένα.
Οι γιατροί πήραν όλα τα εύσημα, αλλά εσύ μου έσωσες τη ζωή.
Ευχαριστώ.
Οι μπαταρίες γέμισαν. Πιο γεμάτες από ποτέ.
Η πρώτη φορά είναι δύσκολη. Από δω και πέρα, θα είναι πιο εύκολα.
Τι συμβαίνει;
Είχες δίκιο, Όμο.
Οι ιστορίες του και μόνο φορτίζουν τη μηχανή.
Βλέπεις; Κοίτα.
Κοίτα πόσο μάκρυνε το μαλλί του. Άφησέ μας να φύγουμε.
Αυτό τα αλλάζει όλα. Θα φτάσουμε νωρίτερα στον προορισμό μας.
Επιτέλους, θα πάρεις τον θρόνο και θα κυβερνήσεις δίκαια.
Η μηχανή θέλει καλιμπράρισμα.
Απίστευτη δύναμη.
Έλεγξε το πεδίο αδράνειας για ζημιές.
Ραντεβού στο μηχανοστάσιο.
Ηρέμησε, εντάξει;
ΤΑΡΝΤΙΣ, εντόπισε την πηγή προέλευσης! Δείξε την πηγή!
Το κουρείο;
-…δες αυτό. -Όχι. Δεν θέλω κάτι. Ευχαριστώ.
Βιάζομαι. Συγγνώμη.
Και με έκπτωση.
Κυρία μου, πρέπει να το πληρώσετε.
Συγγνώμη, δεν…
Δεν έχω λεφτά.
Ποιος προκαλεί μπελάδες;
-Εσύ το σχεδίασες, Όμο; -Πρέπει να πάνε σπίτια τους.
-Επειδή δεν έχω σπίτι είμαι αναλώσιμος; -Έχουν οικογένειες.
Εγώ δεν μετράω;
Όχι. Δόκτωρ, έχεις ιστορίες. Μόνο αυτό σκεφτόμουν.
Αγαπώ αυτό το μαγαζί.
Αγαπούσα εσένα, Όμο.
Εδώ μέσα το ένιωθα σαν σπιτικό μου.
Ήμουν ασφαλής.
Δεν είναι εδώ τώρα. Ανοίξτε την πόρτα και φύγετε.
-Δεν γίνεται. -Γίνεται.
-Πού να πάμε; -Πώς μπήκα εγώ;
Είναι αλλιώς από μέσα.
-Δόκτωρ… -Μη μου ξαναμιλήσεις.
Σε εμπιστεύτηκα και με τις δύο καρδιές μου.
Πώς μπόρεσες;
Κοίτα, δεν έχει σημασία. Αν ανοίξει την πόρτα, κανείς δεν…
-Την άνοιξα. -Όχι!
Όχι!
Τι διάολο είναι αυτό;
ΚΙΝΔΥΝΟΣ! ΜΑΚΡΙΑ
Έχεις μπερδευτεί, έτσι δεν είναι, Δόκτωρ;
Το μαγαζί είναι στο απώτερο διάστημα και στο Λάγος ταυτόχρονα.
Πώς;
Κι εκείνη η κατασκευή που είδα;
Ο Κόμβος.
Κάποτε τον έλεγα Παγκόσμιο Ιστό.
Μέχρι που οι άνθρωποι έδωσαν το όνομά του σε κάτι πολύ πιο άσχημο.
Υπάρχει μια χωροχρονική συμπίεση που μπαίνει ενδιάμεσα.
Που είναι τοποθετημένη στο κούφωμα της πόρτας.
Κι επιτρέπει μόνο σ' εκείνη και σ' εμένα να βγαίνουμε έξω.
Εμείς την ελέγχουμε.
Ταξιδεύουμε πάνω σε μια αράχνη;
Μισό, είδες το κτήνος;
Αποκλείεται, αλλά ισχύει.
Αράχνη που ελέγχουν αυτοί.
Πού πάμε;
Θα το μάθεις πολύ σύντομα.
Δόκτωρ.
Περίμενε, αυτή είναι…
Άργησες.
-Θα ήχησε ο συναγερμός στο ΤΑΡΝΤΙΣ. -Ναι. Με ξεκούφανε.
Είσαι η νοσοκόμα που έλεγε.
Η συνοδοιπόρος σου;
Πού ήσουν εσύ; Σε ξέχασε;
-Σου είπε να περιμένεις; -Όχι. Εγώ του είπα να έρθει.
Μισό. Είστε αγνοούμενοι.
Δόκτωρ, τι συμβαίνει;
-Ποιος είναι αυτός; -Ακόμα το ψάχνω.
Το μόνο που κάνει είναι να περιφέρεται και να κάνει χάλια κουρέματα.
Και… Και όλοι τον τρέμουν.
Αυτόν…
Που κρύβει την ταυτότητά του σαν κοτούλα.
Τρολ στον ιστό.
Μη φοβάσαι.
Θα φύγουμε από δω.
Δεν είναι στο χέρι του.
Δεν έχει πραγματική δύναμη.
Θες να μάθεις ποιος είμαι;
Έχω πολλά ονόματα.
Ανάνσι, ο άνθρωπος-αράχνη.
Σάγκα, η Σκανδιναβή θεά.
Η Μπαστέτ.
Ο Διόνυσος, ο Έλληνας θεός του θεάτρου.
Ακόμα κι ο Λόκι, ο θεός της κατεργαριάς.
Ήμουν όλοι αυτοί.
Σε πολλές κουλτούρες, σε πολλούς κόσμους, σε πολλές ενσαρκώσεις.
Δεν έχει σημασία πώς με αποκαλούν.
Σημασία έχει ποιος είμαι, τι κάνω.
-Και τι κάνεις; -Ξεκινάω όλα τα πράγματα!
Εγώ είμαι η φωνή στο κενό.
Εγώ είμαι ο σπινθήρας.
Ο σπόρος. Ο σκοτεινός πυρήνας.
Το ψέμα που λέει την αλήθεια.
Το πηγάδι των λέξεων.
Ο Νονός Γκριό.
Ένας παραμυθάς παλιά.
Τα ίδια τα Παραμύθια της Χαλιμάς.
Κι αυτό, Δόκτωρ…
αυτό…
είναι ο τομέας μου.
Αυτό το κουρείο;
Το κουρείο μας;
-Ναι. -Κι ήσουν όλοι οι Άρχοντες των Παραμυθιών;
-Ναι. -Όλοι αυτοί οι θεοί. Εσύ;
Είσαι σίγουρος;
Ναι.
-Γιατί γελάτε; Πού είναι το αστείο; -Δεν ξέρω.
Σας λέει ψέματα. Λέει ψέματα.
Γνώρισα τον Διόνυσο.
Από το πολύ κρασί που ήπιαμε, προκαλέσαμε ξηρασία στην Αθήνα.
Με τη Σάγκα είδαμε τις ταινίες της Marvel ως την Τελευταία Πράξη.
Ο Θορ τής φάνηκε αδύνατος.
Έπαιξα σκάκι με την Μπαστέτ. Νόμιζε ότι με κέρδισε με την αξία της.
Και μου πήρε τα σώβρακα.
Κι ο Ανάνσι έχασε επίτηδες στοίχημα για να παντρευτώ μια από τις κόρες του.
Γνωρίζω τους θεούς.
Εσύ δεν είσαι θεός.
Πες την αλήθεια.
Ποιος είσαι;
Δεν χρειάζεται να απαντήσεις.
Κοίταξέ με. Μην τον αφήσεις να σε αναστατώσει.
Ποιος είσαι;
Ήμουν πίσω από όλους τους.
Εγώ ήμουν αυτός.
Κάποτε ήμουν άνθρωπος.
Όποτε λέγαμε ιστορίες, οι θεοί των παραμυθιών δυνάμωναν.
Οι θεοί ήθελαν να ενισχύσουν τους δεσμούς τους με την ανθρωπότητα.
Πήγαινα όπου διηγούνταν ιστορίες.
Διηγήθηκα τους μύθους τους, τους θρύλους τους.
Τους συμμάζεψα, τους τύπωσα σε βιβλία ώστε να μπορούν να λατρεύουν τους θεούς.
Αυτή ήταν η δουλειά μου.
Σήμερα υπάρχουν…
χάρη σ' εμένα.
Χάρη στη δουλειά μου.
-Κι ο Κόμβος; -Δημιούργημά του.
Κάτι σαν τον εγκέφαλο.
Ευέλικτο, δυνατό, να μπορεί να εξαπλωθεί, να δημιουργεί συνδέσεις μεταξύ ιδεών.
Έτσι, πήρα μια σταγόνα από το αίμα και την ουσία των θεών τους και το έκανα.
Μια κατασκευή που μοιάζει με ιστό, κι επεκτάθηκε σ' αυτό που είδατε τώρα,
μια ζεύξη εννοιών, πολιτισμών κι ιδεών.
Τον Κόμβο.
-Πώς μάζεψες τις ιστορίες; -Ξεκίνησα από μικρούς χώρους.
Μια παμπ υπό το φως των κεριών,
το εξομολογητήριο μιας καθολικής εκκλησίας,
ένα θέατρο που λειτουργεί με ενέργεια από άνθρακα,
ένα σινεμά που λειτουργεί με ηλεκτρικό, μια διαστημική όπερα.
Μέχρι που μου ήρθε η ιδέα να ηλεκτροδοτήσω το όχημα με ιστορίες.
Δούλεψα τόσους αιώνες.
Ήθελα μόνο να με αναγνωρίσουν.
Μου είπαν ότι δεν πρέπει να ξεχνάω ποια είναι η θέση μου.
Προετοίμασα τον Κόμβο τόσο καλά ώστε να λειτουργεί χωρίς εμένα.
Και με πέταξαν έξω. Από το έργο μου.
Το μόνο που κατάφερα να σώσω ήταν η Ιστοριομηχανή μου.
Θα πάρουμε την εκδίκησή μας, Δόκτωρ.
Σταματήσαμε.
Η μηχανή σπατάλησε πολλή ενέργεια για να μη διαλυθούμε όταν άνοιξε η πόρτα.
Τυπικός Δόκτορας. Ανεύθυνος.
Εγώ δεν ήμουν ποτέ… Μια στιγμή.
Το βρήκα.
Η Άμπι, η κόρη του Ανάνσι.
Η Αμπενά. Αυτό δεν είναι το όνομά σου;
Μην το πιάνεις στο στόμα σου.
Δεν σου αξίζει.
Μεγάλωσα παγιδευμένη με τον Ανάνσι,
τρομοκρατημένη ότι θα γινόμουν έπαθλο ενός στοιχήματος.
Είχα ακούσει ότι ταξιδεύεις στον χρόνο.
Πίστευα ότι θα βοηθούσες.
Κι εσύ με εγκατέλειψες.
Είμαι εδώ εξαιτίας σου.
Με ταπείνωσες, Δόκτωρ.
Είσαι πολύ διαφορετική.
Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σε πάρω μαζί μου.
Ήμουν φυγάς τότε.
Κακώς έβαλε ο Ανάνσι εκείνο το στοίχημα.
Ειλικρινά, αγαπητή μου,
έτρεχα με μια άλλη ιστορία που ίσως να τελειώσει κάποια μέρα.
-Δέχτηκες το στοίχημα; -Προσπάθησα να χάσω.
Κάθισε, Δόκτωρ. Μίλα τώρα.
Πού πάμε;
-Στην καρδιά του Κόμβου. -Να κάνουμε τι;
Να εγκαταστήσουμε το μαγαζί
και να τον κάνουμε υπέρτατο παραμυθά,
αξιόπιστο και προσεκτικό θεό.
Έτσι σου είπε;
Ότι θα γίνει όλα όσα μισεί κι απεχθάνεται;
-Και τον πιστεύεις; -Δεν θα μου έλεγε ψέματα.
Χρειαζόμαστε μια ιστορία τώρα!
Ξέρω τι θα πει εκδίκηση, και μυρίζομαι τη δική του.
Είναι τελείως πικρόχολος.
Κάτι σκαρώνεις.
Τι; Τα χέρια μου είναι δεμένα.
Είμαι παγιδευμένος εδώ. Πες μου.
Πες μου!
Να τους διαγράψω από τη μνήμη!
Τους θεούς. Όλους.
Αν αποκόψεις τους θεούς από τον ιστό της ιστορίας,
αν τους αποκόψεις από την ουσία τους, θα διαλυθούν.
Θα διαλυθούν;
Θα τους σκοτώσει, θα πεθάνουν, τέζα.
Θα έχουν ξοφλήσει. Όλοι οι θεοί θα χαθούν.
-Ο πατέρας σου θα γίνει ράκος. -Αυτό είναι το δώρο μου σ' εσένα.
Αμπενά, μην ξεχνάς τι σου έκανε.
Τζόγαρε το μοναχοπαίδι του.
Οι άνθρωποι έχουν δεσμούς με τους θεούς.
Καταστρέφοντάς τους, βλάπτεις την ίδια την ουσία της ανθρωπότητας.
Ένας κόσμος χωρίς ιστορίες. Πώς θα μεταλαμπαδεύουν τις παραδόσεις;
-Εσείς το ξέρατε; -Όχι.
Αυτό θέλεις, Αμπενά;
Χρειαζόμαστε ενέργεια. Τώρα!
Δόκτωρ, κάθισε και μίλα.
Δόκτωρ, κάνε ό,τι σου λέει. Πρέπει να γυρίσουμε στους δικούς μας.
-Δεν θα τον βοηθήσω. -Σε παρακαλώ.
Αμπενά, οι πληγωμένοι πληγώνουν. Ο μπαμπάς σου σε πλήγωσε.
Η διαφορά μεταξύ καλού και κακού είναι πώς διαχειριζόμαστε τον πόνο.
-Αρκετά. Βάλ' τον στην καρέκλα. -Μετά χαράς.
-Ρασίντ, έλα. -Όχι. Μισό.
-Ρασίντ, όχι! -Θα σας γυρίσω εγώ.
-Σε παρακαλώ. -Θα σας γυρίσω.
Μην το κάνετε αυτό!
-Δόκτωρ! -Κρατήστε τον.
Πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Εντάξει; Λυπάμαι!
Σταματήστε!
Εγώ θα μιλήσω. Εγώ θα πω μια ιστορία.
Σε παρακαλώ, Δόκτωρ.
Εμπιστεύσου με.
Σε μια εποχή σκλαβιάς και μεγάλων βασάνων,
οι σκλάβοι που έσπαγαν τις αλυσίδες και δραπέτευαν
επέστρεφαν για να απελευθερώσουν άλλους.
Απαγορευόταν να κουβαλάνε χαρτί.
Τους έκαναν πάντα σωματικό έλεγχο.
Αλλά οι γυναίκες ήταν πολύ έξυπνες.
Έκαναν στα μαλλιά τους ένα σωρό διαφορετικά χτενίσματα,
και σε ένα από αυτά, έκαναν κοτσιδάκια κολλητά στο κρανίο,
δημιουργώντας έναν λαβύρινθο από δρόμους και μονοπάτια.
Έτσι, οι γυναίκες έπλεκαν χάρτες στα μαλλιά τους και τους μετέφεραν.
Από τη μάνα στην κόρη.
Από σκλάβο σε σκλάβο.
Από φυτεία σε φυτεία.
Κι οι αφέντες τους δεν κοιτούσαν εκεί,
οπότε μοιράζονταν διόδους απόδρασης προς την ελευθερία.
Ακριβώς.
Ορίστε. Πανέτοιμος.
Οι μπαταρίες γέμισαν.
Για τώρα.
Σου πάει.
Μου αρέσει τόσο πολύ, που θα μπορούσα να με φιλήσω.
Θα σας το χαλάσω.
-Γιατί; -Θα το μάθετε σύντομα.
Μπελίντα, τώρα.
Και πολύ άργησες.
Όπα! Προσπαθώ να συγκεντρωθώ.
Η Αμπενά μού έδωσε τον χάρτη προς την ελευθερία.
Από δω. Έλα.
Σταμάτα.
Από δω. Τρέξε.
Εσύ το έκανες αυτό;
Ανακαλώ την πρόσβασή σου.
Όχι!
Μου έλεγες ψέματα τόσα χρόνια.
Θα αναλάβω τους άλλους.
Ο χάρτης οδηγεί εδώ.
Η Ιστοριομηχανή.
Παλλόμενη καρδιά μέσα σε εγκέφαλο;
Έξοχο. Τι άλλο είναι μια ιστορία;
Τι άλλο θα μπορούσε να χωρέσει όλες τις ιστορίες;
Γρήγορα. Στην κονσόλα χειρισμού.
Άρχισε να ξηλώνεις όλα τα καλώδια, ναι;
Να διακόψω τη ροή ενέργειας.
Απομακρύνσου από την καρδιά μου.
Δεν πρόλαβες να κάνεις τίποτα!
Συνεχίζουμε την πορεία μας, και μετά θα τους αποκόψω.
Όλους τους θεούς! Θα μαραζώσουν και θα πεθάνουν!
Τα έκανες όλα αυτά για να τους σκοτώσεις;
Φυσικά. Τους αξίζει.
Αηδίες! Μιλάει ο εγωισμός σου.
-Να σου πω μια ιστορία; -Όχι.
-Μην του δίνεις… -Πολύ σύντομη.
Ξέρεις τον Χέμινγουεϊ;
Είδα βιβλία του. Τον γνώρισα.
Τον προκάλεσα. Να δω πόσο καλός ήταν.
"Χέμι, μωρό μου, γράψε μου το πιο σύντομο διήγημα που μπορείς".
Το έγραψε με έξι λέξεις. Πιο σύντομο πεθαίνεις. Θα το ακούσεις;
Εγώ γεννιέμαι.
Και πεθαίνω.
Και γεννιέμαι!
Με τροφοδοτείς με ενέργεια; Μα πώς;
Δεν έχω συνδεθεί μαζί σου!
Όχι. Η μηχανή έχει συνδεθεί μαζί μου,
με τις ιστορίες μου, με τη φωνή μου.
Κοίτα. Άνοιξε!
…το σύμπαν κάνει ό,τι κάνουμε.
Μόνο αυτήν τη φορά!
Είμαι Άρχοντας του Χρόνου.
Όταν ρίξεις την πρώτη βολή, όσο καλά κι αν νιώσεις,
δεν ξέρεις ποιος θα πεθάνει.
Πάντα προσφέρω τη βοήθειά μου.
Σίγουρα δεν είμαι αυτός που ήμουν.
Το σώμα μου είναι σαν το κουρείο.
Όλοι όσοι βρίσκονται εκεί μέσα, μοιράζονται ιστορίες, τσακώνονται.
Δεν πρόκειται να τους απογοητεύσω.
Είπες μια ιστορία χωρίς τέλος;
Και μου πρόσφερες απεριόριστη ενέργεια;
Το ένα τρίτο της μηχανής δεν λειτουργεί. Δεν μπορείς να την εκμεταλλευτείς.
Μπορεί να πάθει υπερφόρτωση και να εκραγεί!
Θα μας ρουφήξει το διάστημα!
Θα το κάνεις αυτό;
Δεν θα το κάνεις!
Όχι!
Θα το έκανες;
Οι ιστορίες λένε ότι εσύ προστατεύεις τη ζωή…
Αυτό ακριβώς κάνω.
Γκρεμίζεις τους θεούς, καταστρέφεις εφτά δισεκατομμύρια ζωές!
-Εφτά δισεκατομμύρια ή εμείς. -Όχι!
Εγώ ελέγχω τη μηχανή, εσύ ελέγχεις τις πόρτες.
Άσ' τους να φύγουν.
Κάποτε ήσουν θνητός.
Οι ζωές τους και οι ιστορίες τους θα χαθούν εξαιτίας σου.
Αυτό θέλεις;
Το θέλεις;
Το κουρείο συμπιέζεται. Ο διάδρομος τώρα είναι μια ευθεία.
Πήγαινε. Φύγε.
Έρχομαι κι εγώ. Ναι;
Μπελίντα, έρχομαι κι εγώ.
-Εντάξει; -Εντάξει.
Θα σε περιμένω!
-Φύγετε! -Φύγετε!
Τι κάνεις;
Άκουσέ με.
Ποιο θα ήταν το δικό σου διήγημα;
Ποια θα ήταν η ουσία της ζωής σου;
Θέλω να ζήσεις αρκετό καιρό ακόμα για να μπορέσεις να το γράψεις.
Ας μην τελειώσει έτσι η ιστορία σου.
-Δόκτωρ! -Μην πλησιάζεις!
-Όχι! Πού είναι; -Θα τα καταφέρει.
-Να τοι! -Ελάτε γρήγορα! Ελάτε!
Δόκτωρ!
Εντάξει. Ωραία.
Ευχαριστώ που κράτησες την υπόσχεσή σου.
Άμπι, εκείνος μας έσωσε, αλλά εσύ…
μας κράτησες ζωντανούς.
Σηκωθείτε.
Και, μικρέ αδερφέ, τρέξε σαν τον άνεμο.
Πάμε.
-Χαιρετισμούς στους δικούς σας. -Θα κερδίσω τους αγώνες!
Θα βρω τη γυναίκα και το παιδί μου! Και τη μαμά μου!
Ήθελα μόνο να αναγνωρίσουν τη δουλειά μου.
Πέρασα όλη μου τη ζωή υπηρετώντας τους θεούς.
Τι θα κάνω τώρα;
Αυτό που ξέρεις καλύτερα. Θα συλλέγεις ιστορίες.
Άνοιξε δικό σου κουρείο.
Δεν χρειάζεται. Εγώ συνταξιοδοτούμαι.
Νόμιζα ότι μπορούσες να χειριστείς τα πάντα.
Μπορώ επειδή κι εσύ προσέχεις εμένα.
Έπρεπε να σε προστατέψω ως μέλος της κοινότητάς μου.
-Συγγνώμη. -Κι εγώ ζητώ συγγνώμη.
Ναι.
Να προσέχεις.
Πρέπει να προχωρήσεις.
Εγώ; Δεν ανήκω εδώ.
Ο κόσμος δεν εμπιστεύεται ούτε το όνομά μου.
Δοκίμασε το "Αντετοκούνμπο".
Του πατέρα μου.
Ευχαριστώ.
Δεν μου αξίζει τόση καλοσύνη.
Τι θα κάνεις τώρα;
Οτιδήποτε θελήσω.
Σε καταλαβαίνω αν τον μισείς.
Δεν βάζω μίσος μέσα μου.
Τι είπες;
"Οι πληγωμένοι πληγώνουν".
Φαντάσου. Μια θνητή να κάνει μαθήματα ζωής σε θεό;
Ευχαριστώ.
Θα επιστρέψω για κούρεμα.
Και για το διήγημα των έξι λέξεων.
Καλή επιτυχία.
Μήπως είδες ένα παιδί;
Παιδί;
Ναι. Είδα ένα τρομακτικό παιδί εκεί πίσω.
Εγώ δεν είδα τίποτα.
Πάντως, οι ιστορίες διέρρεαν, μπερδεύονταν.
Εντάξει. Πρέπει να μου πεις για τον Όμο.
Τον Όμο;
Είναι μεγάλη ιστορία, αλλά…
μια φορά κι έναν καιρό…
ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ
Καλώς ήρθατε στον 803ο Διαγαλαξιακό Διαγωνισμό Τραγουδιού.
-Όπλα. -Θα επιβιώσω. Και θα σε βρω.
Μπορείς να τους βοηθήσεις.
Η ποπ.
Να καλέσουμε βοήθεια;
Δόκτωρ!
Υποτιτλισμός: Αριστέα Μετζητάκου