Τα πήρες όλα;
Θα παίξεις βιντεοπαιχνίδια στο αεροπλάνο ή θα διαβάσεις;
Μάλλον θα διαβάσω.
Αν σου στείλω μέιλ, μη φοβηθείς να μου απαντήσεις.
Δεν θα πάθεις τίποτα αν πεις στον μπαμπά σου τι σκέφτεσαι.
- Ή πώς τα πας - Ναι.
Άμα θες μπορούμε να μιλάμε στο Σκάιπ μια φορά τη βδομάδα.
Εντάξει.
Πήρες τα σχέδια για την εργασία στη Φυσική;
- Ναι... νομίζω. - Βγήκανε πολύ ωραία τελικά.
- Πραγματικά. - Ευχαριστώ.
- Είναι φορτισμένος ο υπολογιστής σου; - Ναι.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις μόλις φτάσεις σπίτι;
Δεν ξέρω...
Πραγματικά απολαμβάνω τις συνομιλίες μας.
- Οι απαντήσεις σου είναι τόσο... - Τι;
Να εξασκείσαι στο πιάνο, ΟΚ; Είσαι πολύ καλός.
Να θυμάσαι ότι η μουσική είναι κάτι που θα σε βοηθήσει στη ζωή.
Θες αυτά εδώ με το σουσάμι; Είναι πολύ ωραία.
Ναι.
Γεια σου.
Μάλλον θα έρθω τον Οκτώβρη.
Θα προσπαθήσω να σε δω στην πρώτη συναυλία...
Κι ελπίζω να προλάβω έναν αγώνα ποδοσφαίρου.
Μπορεί να μην παίξω ποδόσφαιρο φέτος.
Αυτό θα ήταν μεγάλο λάθος. Πίστεψέ με.
- Δεν είμαι και τόσο καλός. - Είσαι πολύ καλός.
Εννοώ... έχασα τις καλοκαιρινές προπονήσεις...
οπότε οι πιθανότητες να μ' έχει στην πρώτη ομάδα είναι ελάχιστες.
Ναι, αλλά πες στον προπονητή σου πως έχουν τα πράματα...
ότι ο μπαμπάς σου μένει στην Ευρώπη και ήθελες να τον δεις.
Φόρτωσέ τα σε μένα. Οι γονείς μου έτσι...
αλλά εγώ το βλέπω σοβαρά.
Μα δεν το βλέπω σοβαρά, μπαμπά. Δεν με πολυνοιάζει.
Καλά, ας μην τ' αποφασίσουμε τώρα. Ξανασκέψου το.
Τα ομαδικά αθλήματα είναι σημαντικά.
Να 'μαστε.
Μ' αρέσει πολύ αυτό το αεροδρόμιο, εσένα;
Είναι φοβερό!
Ναι, είναι πρώτο, ε; Χαίρεσαι που θα δεις τη μαμά σου;
- Ναι. Και τους φίλους μου. - Έχεις κάρτα επιβίβασης, διαβατήριο;
Δεν θα έχεις πρόβλημα να αλλάξεις αεροπλάνα, ε;
Το έχω ξανακάνει.
Αυτή η ανταπόκριση είναι λίγο μπέρδεμα.
Μείνε στη θέση σου και θα έρθουν από την εταιρία να σε πάρουν.
Εντάξει;
- Δεν θα έχω πρόβλημα. - Εντάξει.
Ωπω...!
Μάλλον θα πρέπει να γίνει εδώ...
Έλα δω!
Θα κάνω ό, τι μπορώ να είμαι στη συναυλία.
Ξέρεις... στη θέση σου δεν θα έκανα τον κόπο.
- Γιατί το λες αυτό; - Δεν θέλω να φανώ κακός αλλά...
...θα ήταν καλύτερα να μην είσαι στη συναυλία.
Γιατί;
Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν όταν δεν θα έχω τίποτα.
- Μα θέλω να σε δω να παίζεις. - Είναι που η μαμά σε μισεί.
Και άμα είσαι εκεί θα είναι αγχωμένη και θα με αγχώσει κι εμένα.
Ξέρεις...
δεν θα είχαμε χρόνο να βρεθούμε.
Κάτι θα σκεφτούμε. Απλώς δεν θέλω να στεναχωριέσαι.
Εντάξει;
Ξέρεις πόσο μου λείπεις, έτσι;
Γιατί λες να με μισεί τόσο πολύ;
Δεν ξέρω!
Νομίζω πως μισεί τον Ντάνιελ περισσότερο από σένα.
Μην ανησυχείς, κάτι θα σκεφτώ.
- Κάτι θα κάνουμε. - Λες να χρειαστούμε βοήθεια;
Δεν ξέρω.
- Το ξέρεις πως σ' αγαπώ, ε; - Ναι!
Το ξέρω. Αυτό ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου.
- Αλήθεια; - Ναι!
Και για μένα. Στο είπα ότι θα ήταν τέλειο το ταξίδι στην Ελλάδα.
Και ήταν!
- ΟΚ. Σ' αγαπώ, φιλαράκο! - Σ' αγαπώ κι εγώ, μπαμπά.
ΟΚ... κόλλα το.
Αντίο!
- Τι έγινε; - Το καταψήφισαν!
Τι; Τις ανεμογεννήτριες;
6 μήνες ήταν υπέρ και λέγαν πόσο καλό θα ήταν για την περιοχή...
Και τι έγινε;
Τώρα τους ήρθε πως θα είναι άσχημος ο λόφος.
- Νόμιζα πως ήταν τελειωμένη υπόθεση. - Ήταν! Στην πράξη ήταν!
- Μπορούν να το κάνουν αυτό; - Φυσικά! Το κάναν, τελείωσε.
Λυπάμαι...
Είναι τόσο σπαστικό! Δεν το αντέχω άλλο.
Θα δεχτώ τη δουλειά.
Δεν θα σ' αρέσει να δουλέψεις γι' αυτούς.
- Γιατί όχι; - Για την κυβέρνηση;
Νομίζω πως αυτή η κυβέρνηση είναι διαφορετική.
Χρειαζόμαστε νόμους και μόνο έτσι μπορεί να γίνει.
Δεν είναι ο μόνος τρόπος. Βγάλατε πολλή δουλειά όλοι.
Το σκέφτηκα πολύ κι είναι ο μόνος τρόπος.
Τότε να σου θυμίσω πως δεν τον γουστάρεις αυτόν τον τύπο.
Όταν δούλευες εκεί όλη την ώρα παραπονιόσουν γι' αυτόν.
Ναι... είναι πολύ μαλάκας αλλά βγάζει δουλειά.
Έτσι θα είμαι από δω και μπρος.
- Εντάξει... - Σκρόφα κανονική.
Ο τύπος το μόνο που θέλει είναι να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του.
Δεν μου εμπνέει εμπιστοσύνη. Ο μόνος λόγος που πάει από...
τον ιδιωτικό στον δημόσιο τομέα είναι για να τον γλείφουν.
- Δεν με νοιάζει γι' αυτόν. - Νομίζω πως θα γίνεις χάλια...
με την μικροπολιτική και τους συμβιβασμούς.
Έτσι κι αλλιώς, το αποφάσισα. Βαρέθηκα να ανεβάζω την πέτρα...
μέχρι πάνω, μόνο και μόνο για να τη δω να ξανατσουλάει κάτω.
Αυτός δεν ήταν που πετούσε μολύβια στους βοηθούς του;
Έπρεπε να την είχα δεχτεί τη δουλειά από πέρυσι.
Φοβήθηκα ότι θα κουραζόμουν αλλά είναι η πιο καλή ευκαιρία.
- Είναι πιο πολλά λεφτά και θα πω ναι. - ΟΚ, είσαι σίγουρη;
Όχι. Για τίποτα δεν είμαι σίγουρη.
Τι θα κάνουν άμα φύγω; Η Φρανσουάζ; Υπολογίζουν σε μένα.
Τι λες;
Να δεχτώ;
Δεν ξέρω. Δεν έχω γνώμη.
Μη βιαστείς μόνο επειδή χάλασε η δουλειά με τις γεννήτριες.
Δεν είναι μόνο αυτό. Μου τριβελίζει το μυαλό όλο το καλοκαίρι.
- Το ξέρω. - Πρέπει. Θα το κάνω.
- Κάν' το τότε. - Θα το κάνω! Εντάξει;
Θεέ μου! Μακάρι να ήταν πιο απλά τα πράματα.
Εννοώ... αν μείνω τη γάμησα, αν φύγω πάλι τη γάμησα.
- Πάντα έτσι είναι. - Ναι ο κόσμος έχει γαμηθεί.
Κάνουμε επιτέλους διακοπές και τα κορίτσια πάνε κι αρρωσταίνουν!
Και ο τέλειος γιος ζει στην άλλη άκρη του κόσμου.
Και ο μεγάλος αγαπημένος σου ζει στη βρωμιά και την αξυρισιά.
Τι; Μιλάμε για τον Άρχοντα της Καθαριότητας;
Τον Άρχοντα, ε; Που είναι χαμένος εδώ και χρόνια!
Τι περίμενες αυτόν τον καιρό;
Θεέ μου!
Κοίτα πόσο χαριτωμένες είναι! Σαν Σιαμαίες!
- Θα τις βγάλω φωτογραφία. - Το τέλειωσε το μήλο της η Έλα;
Θα φας το μήλο που έτρωγε το παιδί;
- Ναι. - Καλά.
- Για πέταμα είναι. - Έχει λίγο εδώ.
Να η απόδειξη, Έλα, ότι ο πατέρας σου κλέβει το φαγητό σου.
Αν γίνεις βουλιμική ή ανορεξική...
δεν θα φταίω εγώ. Μη τα ρίξεις όλα στη μάνα σου, ΟΚ;
Έλα, αυτό είναι οικογενειακό μήλο. Πρέπει να μάθεις να μοιράζεσαι.
- Σ' αγαπώ, γλυκιά μου. - Τι γλυκό!
Εσείς κορίτσια, θα θυμάστε αυτό το ταξίδι διαφορετικά από εμάς.
Σίγουρα.
Το βλέπω με τη μάνα μου. Μη με παίρνεις, σε παρακαλώ.
Την αγαπώ πολύ τη μαμά σου. Είσαι τόσο σκληρός μαζί της.
Επειδή δεν πέτυχες τα γαμημένα χρόνια. Την ξέρεις στις καλές της.
Κάτι θυμήθηκα μ' αυτό... Σου έχω πει την ιστορία με τη γάτα μου;
- Δεν ξέρω. - Θα το θυμόσουν αν ήταν.
Όταν ήμουν μικρή είχα μια γάτα, την Κλεοπάτρα.
Κάθε άνοιξη πηδούσε τον φράχτη και πήγαινε και γκαστρωνόταν.
Και πάντα γεννούσε ακριβώς δύο γατάκια.
- Δυο γατάκια; - Κάθε χρόνο δυο γατάκια.
Είναι καταπληκτικό. Και κάποια στιγμή που ήμουν γύρω στα 30...
τρώγαμε με τον μπαμπά μου και ανέφερα την Κλεοπάτρα...
και μου λέει... "Το πιο δύσκολο πράμα στη ζωή μου...
ήταν που σκότωνα εκείνα τα γατάκια. " Και λέω... "Τι;!"
Και τι βγήκε στη φόρα... Άκου!
Μερικές φορές έκανε μέχρι 7 γατάκια!
Αλλά ο μπαμπάς έβαζε τα 5 σε μια πλαστική σακούλα με αιθέρα...
- Αυτό είναι φρικτό! - Ήταν λες και...
Το είχε ξεχάσει πως με τη μαμά λέγαν ψέματα για τα γατάκια.
Τον ρώτησα ποια διάλεγαν.
Τα πιο χαριτωμένα; Τα πιο χνουδωτά;
Κι ο καημένος έβαλε τα κλάματα.
Α, είπαμε πως θα σταματούσαμε να δουν τα αρχαία.
- Ναι. - Η Έλα ήθελε...
Ναι, αλλά κοιμούνται.
Μπορούμε να τα δούμε όταν θα γυρίζουμε στο αεροδρόμιο.
- Δεν θα προλάβουμε. - Ίσως όχι.
Αντίο, αρχαία! Τι το σπουδαίο έχετε, έτσι κι αλλιώς;
Άμα δεις ένα, είναι σαν να τα έχεις δεις όλα.
Είμαστε σκατογονείς! Έπρεπε να σταματήσουμε.
- Εντάξει. - Είναι πολιτισμός. Γυρνάμε πίσω.
Πρέπει να αποκτήσουν χαρακτήρα.
Παίρνουν ένα πολύτιμο μάθημα:
Όταν κοιμάσαι, χάνεις.
Όταν θα κάνουν αποτοξίνωση από 10 χρόνια κοκαΐνης και σπιντ...
θα λένε... δεν θέλαμε να κοιμηθούμε γιατί ο μπαμπάς μας...
μας έλεγες πως όταν κοιμάσαι χάνεις. Και
θα είναι δικό σου το φταίξιμο, πάλι.
- Είμαστε σκατογονείς. - Το ξέρω.
Με έκανε χάλια ο αποχαιρετισμός με τον Χανκ.
Γιατί; Ήταν στεναχωρημένος;
Όχι. Είπε πως ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής του.
Μα αυτό είναι πολύ ωραίο. Εγώ δεν θα ανησυχούσα τόσο πολύ.
Μιλήσαμε κάμποσο. Ξέρεις ποιες είναι οι βασικές του έγνοιες;
Ποιες;
Τα σπυράκια και πώς τον βλέπουν τα κορίτσια.
Το μήλο δεν πέφτει και πολύ μακριά από τη μηλιά.
Εγώ δεν είμαι έτσι.
Κάνε μου τη χάρη! Μόνο αυτό σκέφτεσαι!
- Τι; - Γυναίκες!
Εννοώ... δεν έχω παράπονο, με προσέχεις και με το παραπάνω.
Αλλά δεν σταματάς να κοιτάζεις κορίτσια.
Δεν κοιτάζω.
Κάνω έρωτα με τα μάτια μου.
Α! Μ' αρέσει αυτός ο Ισπανός ή μήπως είναι Έλληνας;
Δεν ξέρω από πού είμαι αλλά είμαι πολύ τριχωτός.
Νομίζω... ο Χένρι μπορεί να...
- Τι; - Με εκείνη τη Μελίνα.
Δεν ξέρω... Λες να ήταν ερωτευμένος;
Πλάκα κάνεις; Γιατί ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής του;
- Γιατί... πέρασε καλά μαζί μου; - Χριστέ μου!
Λοιπόν, τι; Φιληθήκανε;
Ναι, φιληθήκανε. Ορκίστηκα μυστικότητα, αλλά έτσι μου είπε.
Τι είπε;
Υποτίθεται πως δεν πρέπει να σου πω τίποτα.
Έλα τώρα!
Μου είπε πως... αναρωτιόταν για το φίλημα.
Ξέρεις... με τις γλώσσες.
Ναι.
Αλλά ήταν... τόσο χαριτωμένος, τόσο νευρικός.
Είχε κοκκινίσει.
Ώστε έγινε αληθινή φάση μεταξύ τους. Και τι θα γίνει τώρα;
Δεν ξέρω. Θα είναι φίλοι στο Φέισμπουκ για κάποιον καιρό.
Κι αν καταλήξουν να μείνουν μαζί όλη την υπόλοιπη ζωή τους;
Μη λες κρυάδες. Μερικές φορές...
- Εννοώ... - Τι είσαι; 12 χρονών κοριτσάκι;
Με τον πρώτο σου έρωτα; Θυμάσαι καν ποια ήταν;
Φυσικά. Εσύ.
Έλα τώρα! Λες και ήσουν παρθένος στα 23.
Πρώτος έρωτας είπα, όχι πρώτη σεξουαλική εμπειρία.
Ωραία! Εγώ είμαι η πρώτη γυναίκα που ερωτεύτηκες;
Ναι, η πρώτη που ένιωσα απόλυτη ταύτιση.
Δεν νομίζω.
Τι; Δεν ήμουν εγώ ο πρώτος σου έρωτας;
- Όχι. Φυσικά και όχι. - Τέλος πάντων.
Νόμιζα πως ήμουν.
- Τζέσι, κόφ' το. Είναι χαζό όλο αυτό. - Δεν έχει σημασία.
- Όχι. Αλήθεια πόσων χρονών είσαι; - 41.
Είσαι, είσαι... Προετοιμάζεσαι για τη νύχτα μας.
Έχω προφυλακτικό στο πορτοφόλι και πύραυλο στο παντελόνι.
Έχω μπλέξει με Αμερικανό έφηβο!
Δεν το πιστεύω. Χρειάζεται να κάνουμε όλα αυτά αργότερα;
Ποια; Α, μα έλα τώρα! Είναι σημαντικό για τον Πάτρικ.
Η Αριάδνη κι ο Στέφανος ήδη θα ετοιμάζονται.
Τα παιδιά θα το ευχαριστηθούν πολύ.
- Όχι, όχι. - Θα έχει πλάκα.
Όχι, εννοούσα το ξενοδοχείο αργότερα.
Δεν είμαι σίγουρη πως θέλω να πάω. Γεια σου, γλύκα.
Ναι.
Α, εντάξει, εντάξει.
Ωραία.
Πάρε με απ' το Λονδίνο. Καλό ταξίδι. Γεια.
Τους έλεγαν να κλείσουν τα κινητά. Απογειώνονται.
Του είπα να πάρει αργότερα. Αγχώνομαι όταν πετάει.
Τι;
- Τι είναι; - Δεν ξέρω...
Δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω έτσι.
Πώς;
Κάθε καλοκαίρι, κάθε Χριστούγεννα είναι σαν...
- Ξέρω... με ενοχλεί κι εμένα. - Δεν θα με πείραζε τόσο...
Θα ήταν σαν να πήγαινε σε οικοτροφείο ή κάτι τέτοιο...
αν τα πηγαίναμε λίγο καλύτερα με τη μαμά του.
Είναι... σαν να τον στέλνουμε πίσω από τις γραμμές του εχθρού.
Με πείραξε αυτή τη φορά. Θα πάει [4τάξιο] γυμνάσιο φέτος.
Άλλα 4 χρόνια και θα είναι ανεξάρτητος.
Αυτό είναι καλό. Άλλα 4 χρόνια και μετά...
Είναι κρίσιμα χρόνια, θα ήθελα να είμαι δίπλα του.
Σαν να λέμε ή τώρα ή ποτέ. Κατάλαβες;
Όχι. Τι εννοείς;
Νόμιζα πως τελικά θα ερχόταν να ζήσει μαζί μας κάποια στιγμή.
Ο χρόνος περνάει και να! Φτάσαμε κιόλας γυμνάσιο.
Τώρα είναι τα κορίτσια και σε λίγο οι αιτήσεις για πανεπιστήμια.
Έχεις δίκιο... Νομίζω πρέπει να τα πεις στη μαμά του όλα αυτά...
και να της ζητήσεις να τον αφήσει να έρθει να μείνει με μας.
- Θα του άρεσε πολύ. - Δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.
Δεν πρόκειται να μου δώσει το παραμικρό αν δεν είναι υποχρεωμένη.
- Θες να τηλεφωνήσω στον δικηγόρο; - Όχι. Ο τύπος είναι φρικτός.
Να πάρω την ίδια;
Όχι. Αυτό δεν πρόκειται να ξαναγίνει.
Το παιδί δεν έχει μάθει ούτε μπέιζμπολ να παίζει!
Και τι έγινε;
Ρίχνει με τον αγκώνα, σαν κορίτσι.
Δεν φταις εσύ γι' αυτό.
Εγώ φταίω. Αυτά τα πράματα σου τα μαθαίνει ο πατέρας σου.
Εντάξει, δεν του αρέσει το μπέιζμπολ.
Είναι ένα παράδειγμα που συμπυκνώνει τα πάντα. Μια μεταφορά.
Γίνεται 14 και χρειάζεται τον πατέρα του.
Τζέσι, δεν πρόκειται να μετακομίσω στο Σικάγο.
Τι; Ζήτησα κάτι τέτοιο; Απλώς σκέφτομαι φωναχτά.
Ήταν το μόνο πράμα που υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως...
- ... δεν θα κάνω κι όμως το κάνω. - Άκου, είσαι υπέροχος πατέρας.
Λατρεύει τη σχέση σας, τα γράμματα που του στέλνεις...
Ούτε καν τα διαβάζει...
Φυσικά και τα διαβάζει. Απλώς δεν ανταποκρίνεται όπως θες εσύ.
Ξέρω πως αυτά τα χρόνια δεν θα ξαναγυρίσουν πίσω.
Ω, Θεέ μου!
Τι;
Εδώ τελειώνουν όλα.
Για τι πράμα μιλάς;
- Έτσι αρχίζουν οι χωρισμοί. - Ω, Θεέ μου!
- Όχι, όχι... - Μήπως υπερβάλλεις λίγο;
Όχι, σοβαρολογώ. Σήμερα ανάβεις την ωρολογιακή βόμβα...
- ... που θα καταστρέψει τη ζωή μας. - Εντάξει. Πρώτον...
...δεν την ανάβεις... την ενεργοποιείς.
ΟΚ, ό, τι πεις...
Ξέρεις κάτι; Ακόμη και τώρα ακούγεται το τικ-τακ. Έτσι γίνεται.
Είσαι δυστυχισμένος, το ρίχνεις στον άλλο, η δυσαρέσκεια μεγαλώνει...
τα πράγματα καταρρέουν κι επέρχεται ο χωρισμός.
Αυτό το κάνεις για να σταματήσω να μιλάω.
Καθόλου.
- Καθόλου! - Αυτό ακριβώς κάνεις.
Πραγματικά εκπλήσσομαι που κρατήσαμε τόσο.
- Οπότε τώρα βγαίνει στη φόρα. - Ήμασταν σε παράλληλη τροχιά...
αλλά τώρα εγώ πάω δυτικά κι εσύ ανατολικά.
Το έχω δει πολλές φορές. Με την Κατρίν και τον Αλεξάντρ, με...
- Κάνεις πλάκα, ε; - Όχι.
Αστειεύομαι... και δεν αστειεύομαι.
Εντάξει.
Απλώς...
Αυτό είναι.
Ήταν κλειστά.
Θα τα προλάβουμε όταν θα γυρίζουμε στο αεροδρόμιο.
- Εντάξει; - Θα ξεκινήσουμε νωρίς, έτσι;
Ναι!
Τι έγινε το μήλο μου;
Το μήλο σου... [Μιλάει γαλλικά]
Σωστά;
- Δώσ' μου τη λίστα. - Δεν την έχω εγώ.
Στο πορτοφόλι σου! Και το πορτοφόλι σου.
Εντάξει, είμαι ο Στρατηγός.
Ο Στρατηγός, εντάξει;
Στρατιώτη Καθαρέ, μην ακουμπήσεις τίποτα!
Πού είναι η ομάδα μου;
Την κόκκινη.
Εντάξει! Πιπεριά!
Τα έχω διαβάσει και τα δύο. Το πρώτο λέγεται...
"Εκείνη τη φορά" και το δεύτερο "Αυτή τη φορά".
Το πρώτο είναι "Αυτή τη φορά", το δεύτερο "Εκείνη τη φορά".
- Ναι. - Έχουμε ένα οικογενειακό ανέκδοτο.
Ότι "Αυτή¨ μας τα έφτιαξε...
...κι "Εκείνη" πλήρωσε το διαμέρισμά μας.
ΟΚ.
Είναι λίγο περίεργο για τη Σελίν το πώς παρουσιάζεται στο βιβλίο, ε;
- Γιατί; Νομίζω το έχει συνηθίσει. - Αλλά το δεύτερο είναι σέξι.
Όταν εκείνος χάνει την πτήση και κάνουν έρωτα για μέρες...
σαν να μην υπάρχει αύριο... Εννοώ, το κάνατε στ' αλήθεια αυτό;
Το κάνατε, ε;
Έχεις διαβάσει το τρίτο του; Είναι καλύτερο από τα άλλα δύο.
Σίγουρα μου πήρε περισσότερο από τα άλλα δύο μαζί.
Δεν το διάβασα. Μου το έδωσε η γυναίκα μου αλλά είναι λίγο μεγάλο.
Ακόμη και ο τίτλος είναι μακρύς. Ποιος είναι ο τίτλος;
"Προσωρινά μέλη ενός θιάσου σε ένα θεατρικό έργο...
που κράτησε πολύ αλλά το είδαν λίγοι. "
Ακριβώς αυτό εννοώ.
Δεν είσαι ο μόνος. Πολλοί είπαν πως παραήταν μακρύς.
Είναι καλύτερο βιβλίο. Πολύ πιο φιλόδοξο.
Τι είπε;
Όχι, λέει, πως του αρέσουν... του αρέσουν...
όλα τα βιβλία.
Πραγματικά. Ναι...
Μ' αρέσει εδώ. Είναι υπέροχα. Κι οι ντομάτες είναι υπέροχες.
Τις μυρίζω. Μυρίζουν τόσο ωραία!
Ναι, ο Πάτρικ είναι πολύ περήφανος γι' αυτές.
Είναι χαζό αλλά... όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε...
απ' το Παρίσι είχα άγχος που θα ερχόμασταν εδώ...
και τώρα που είναι να φύγουμε δεν θέλω να γυρίσω πίσω.
- Γιατί είχες άγχος; - Ναι, αλήθεια, γιατί;
Δεν ξέρω... μια ιστορία τόσο γεμάτη μύθους και τραγωδίες...
με έκανε να φοβάμαι ότι κάτι τραγικό θα γινόταν.
Φοβόσουν πως ο Μινώταυρος θα έτρωγε τα παιδιά σου;
Ναι.
Ακριβώς.
Όσο είμαι εδώ, δουλεύω...
μια ιδέα για μια ομάδα διαφορετικών ανθρώπων...
με εγκεφαλικές ανωμαλίες.
Το βιβλίο θα είναι μια μέρα από τη ζωή τους.
Από την ιδιαίτερη σκοπιά του καθενός απ' αυτούς.
Ας πούμε, είναι η ηλικιωμένη γυναίκα που είναι σε μια κατάσταση...
σαν να βιώνει συνεχή dejavu...
και κάθε της εμπειρία μοιάζει σαν να την έχει ξαναβιώσει.
Εννοώ θα μπορούσε να κάθεται εδώ μαζί μας και να μιλάει...
και να μοιάζει εντελώς φυσιολογική, σωστά;
Και να σκέφτεται μέσα της... "Δεν το έχει ξαναπεί αυτό;"
Δηλαδή... δεν ήμασταν εδώ χθες; Κάνοντας την ίδια συζήτηση;
- Δηλαδή, σαν dejavu; - Ναι, αλλά όλη την ώρα.
Αυτό είναι το ζήτημα. Ό, τι κάνει...
τρώει πρωινό, διαβάζει εφημερίδα, βλέπει ταινία...
είναι πεπεισμένη πως της έχει ξανασυμβεί.
Είναι πραγματική κατάσταση;
Ναι, λέγεται Διαρκές Dejav...
Δεν μπορώ να το προφέρω αλλά είναι πραγματική κατάσταση.
Είναι κι άλλοι δύο χαρακτήρες με πρόβλημα αναγνώρισης προσώπων.
Ο ένας δεν μπορεί να αναγνωρίσει την εδώ και 20 χρόνια γυναίκα του.
Κοιτάει στον καθρέφτη και δεν μπορεί να συνδεθεί μ' αυτό που βλέπει.
Ο άλλος χαρακτήρας είναι το αντίθετο. Μια μεσήλικη νοικοκυρά...
που θυμάται με απόλυτη ακρίβεια κάθε πρόσωπο που έχει δει.
Ζει σε μια μεγάλη πόλη αλλά γι' αυτή είναι μικρή.
Δηλαδή, περνάει ένας ταξιτζής κι εκείνη σκέφτεται "Να ο ταξιτζής...
που με πήγε στην Πλατεία Βοσγίων πριν από τρία Χριστούγεννα. "
Περνάει μια ηλικιωμένη κυρία κι εκείνη σκέφτεται...
"Καθόταν δυο θέσεις πιο κει από μένα στο μετρό πέρυσι. "
Όλοι όσοι συναντά της φαίνονται οικείοι και συνδεδεμένοι με κάτι.
Εγώ είμαι σαν τον πρώτο: νιώθω αποσυνδεμένος απ' όλους.
Ε! Αχιλλέα! Άννα! Γεια σας!
Κοίτα τον! Περνάει το καλύτερο καλοκαίρι απ' όλους μας.
Μιλούσες για αυτούς τους τρεις χαρακτήρες, λοιπόν.
Δεν είναι μόνο τρεις. Είναι μια ολόκληρη ομάδα.
Στο κεφάλαιο που δουλεύω τώρα είναι ένας Έλληνας, ο Αχιλλέας.
- Εγώ; - Του έχω δώσει το όνομά σου.
Βρίσκεται σ' ένα αδιέξοδο, όπου το μόνο που βλέπει...
είναι η εφήμερη φύση των πραγμάτων.
Κοιτάζει τη θάλασσα και σκέφτεται πως κάποτε θα ξεραθεί.
- Μου φαίνεται κάπως επιτηδευμένο. - Όχι, δεν θα είναι. Στο υπόσχομαι.
Θα είναι αστείο. Πολύ αστείο.
Βλέπει ένα βιβλίο και αμέσως σκέφτεται:
ποιος θα είναι ο τελευταίος που θα το διαβάσει;
- Κι αυτό είναι αστείο; - Μερικές φορές κι εγώ σκέφτομαι έτσι.
Δεν ενθουσιάζεται με βυζάκια, αυτοκίνητα, πιοτά, τίποτα.
- Σκέφτεται μόνο τον θάνατο. - Όχι τόσο πολύ τον θάνατο.
Είναι σαν μετάπλαση, σαν να βλέπει πολύ μακριά στο μέλλον.
- Εντάξει. - Μ' αρέσει η ιδέα για μυθιστόρημα...
αλλά να προσθέσεις έναν γέρο σαν κι εμένα.
Έναν φουκαρά που δεν θυμάται τι έφαγε το πρωί...
αλλά ακόμη ακούει στ' αυτιά του το τραγούδι που έπαιζε...
όταν στα 14 του, η Σίλα Κάμπελ χόρευε γυμνόστηθη.
Ωραία ιδέα.
Τους βάζεις λοιπόν να είναι χαμένοι στον χρόνο. σωστά;
Πώς αλληλοσυνδέονται; Κάνουν έρωτα; Δεν χρειάζεσαι κάτι τέτοιο;
Δεν έχουν χαθεί στον χρόνο. Πώς αντιλαμβάνονται τα πράγματα.
Αυτό είναι το ζήτημα. Σκέφτομαι να διαδραματίζεται σ' ένα σινεμά.
Όλοι σχετίζονται κατά κάποιο τρόπο με το "Λιμάνι της αγωνίας".
Το έχεις δει;
- Με τον Μπράντο; - Το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου...
ξεκινάει ένα σαββατοκύριακο του 1954 στην Τάιμς Σκουέαρ.
Η ηλικιωμένη με το διαρκές dejavu μπαίνει...
στην πρωινή προβολή και όλη την ώρα σκέφτεται...
"Δεν το 'χω ξαναδεί αυτό;"
Ένα άλλο είναι το 1979 σε ένα μάθημα κινηματογράφου στο Παρίσι.
Ύστερα έχουμε ένα αφιέρωμα στον Καζάν το 1993 στο Μόναχο.
Μα, ρε συ, αυτό είναι χρόνος... Πώς λες δεν είναι χρόνος;
Ναι, είναι χρόνος, αλλά είναι περισσότερο αντίληψη.
- Δεν σ' αρέσει; - Νομίζω θα παραείναι μεγάλο.
Εμένα μ' αρέσει. Μην τον ακούς αυτόν, ποδήλατα φτιάχνει.
Στείλ' το μου εμένα.
Έγινε!
Στη Γαλλία γεμίζουμε τις ντομάτες με ντομάτες, κλπ.
Εμείς βάζουμε την ίδια γέμιση σε όλα. Για να έχει την ίδια αντίθεση.
Εντάξει.
Σελίν, μην τις παραγεμίζεις γιατί θα ξεχειλίσουν στον φούρνο...
και γίνονται χάλια.
Μια χαρά τα πας, "Σελήνη".
Και ιδιαίτερα, μην ακούς τον Στέφανο...
γιατί δεν το έχει φτιάξει ποτέ. Ούτε κανένα άλλο φαγητό, δηλαδή.
Μη μαλώνετε με μαχαίρια!
Σταματήστε με τα μαχαίρια!
Δεν μαλώνουμε, διαπραγματευόμαστε.
Διαπραγματευόσαστε; Έτσι το λέτε;
Είναι το σύστημά μας.
Βρήκατε λοιπόν ένα σύστημα που να λειτουργεί.
Νόμιζα το λέγανε "σχέση" αλλά μ' αρέσει το "σύστημα".
Αυτό είναι έτοιμο, ε;
Κι εμείς το είχαμε αυτό το σύστημα.
Μην απομακρύνεστε, παιδιά!
Δεν θέλω να τελειώσει το γεύμα, χωρίς να σας ευχαριστήσω όλους.
Ειδικά εσένα, Πάτρικ. Δεν είχαμε ιδέα πώς θα ήταν.
Έφτασε ένα γράμμα που μας καλούσε στη Νότια Πελοπόννησο.
Στο σπίτι ενός σπουδαίου συγγραφέα.
Βέβαια! Γιατί όχι;
Και σήμερα στο αεροδρόμιο, ο Χανκ...
μου είπε πως αυτό ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής του.
Κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι. Γι' αυτό, σ' ευχαριστώ, Πάτρικ!
Κι όχι μόνο για όσα έκανες για μένα και την οικογένειά μου...
άλλα για όλους τους δρόμους που μας ξανάνοιξες. Στον Πάτρικ!
Ευχαριστώ! Ευχαριστώ! Ξέρετε όταν σας πρωτοείδα, είπα...
δεν μπορεί να είναι άνθρωπος των γραμμάτων με τέτοια ρούχα.
Τώρα ξέρω το μυστικό σου. Έχουμε φιλοξενήσει πολλούς συγγραφείς...
αλλά κανένας δεν είχε σύντροφο πιο αξιόλογη απ' τον ίδιο.
Στο λέω.
Σελίν, χαρήκαμε που είχαμε εδώ εσένα και τις κόρες σου με τη ζωντάνια τους.
Και χαίρομαι που γνώρισες την καλή μου φίλη τη Ναταλία...
που ο άντρας της ο Ηλίας ήταν σαν αδερφός μου.
Συλλυπητήρια για τον Συνταγματάρχη.
Όχι... όχι...
Ευχαριστούμε που συμπεριλάβατε την Άννα κι εμένα φέτος.
Γιατί συνήθως με στρώνει στη δουλειά.
Αλλά όταν φέρνω την Άννα μ' αφήνει και κάθομαι με τους μεγάλους.
Καλωσόρισες στο τραπέζι των μεγάλων!
- Πόσον καιρό είστε μαζί; - Από πέρυσι το καλοκαίρι.
Γνωριστήκαμε τις τελευταίες μέρες που ήμουν με τον παππού...
- ... πριν γυρίσω στην Αθήνα. - Γνωριστήκαμε στο πάρτι του θιάσου.
Έπαιζα Σέξπιρ στην Επίδαυρο.
Ποια έπαιζες;
Την Περντίτα. Στο "Χειμωνιάτικο παραμύθι".
Ήταν φανταστική! Θυμάσαι που πήγαμε, Πάτρικ;
Α, Περντίτα, "όταν χορεύεις, προσεύχομαι
στα κύματα να μη σταματήσεις ποτέ."
Το απήγγειλες πολύ καλύτερα από εκείνον τον πρωταγωνιστή.
Ακόμη μιλάει ο κόσμος για εκείνη την παράσταση.
Αλλά το πάρτι μετά ήταν ακόμη καλύτερο.
Εκεί γνωριστήκαμε.
- Είχα μια παλιά μηχανή BSA. - Ωραία!
Και βολτάραμε όλη νύχτα και μετά την γύρισα στο θέατρο...
να πάρει τα πράματά της.
- Ήταν χάραμα. - Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Το θέατρο είναι υπαίθριο και χωράει 12.000 κόσμο.
Και τώρα ήταν εντελώς άδειο.
Καθόταν ψηλά στα τελευταία καθίσματα.
Οπότε... ανέβηκα στη σκηνή...
- ... και της ψιθύρισα. - Η ακουστική είναι απίστευτη.
Είδα τα χείλη του να κουνιούνται και 3" αργότερα...
άκουσα τη φωνή του στ' αυτιά μου.
Τι είπε;
Είναι προσωπικό.
Δυο μέρες μετά, έπρεπε να γυρίσει στη Γαλλία.
- Και πώς κρατήσατε επαφή; - Μέσω Σκάιπ.
Σχεδόν κάθε μέρα από τότε.
Και είμαστε στο κρεβάτι με το λάπτοπ δίπλα στο μαξιλάρι...
και... αποκοιμιόμαστε μαζί.
Α, αυτή είναι η σύγχρονη ερωτική ιστορία!
Κι όταν ξυπνάω, η οθόνη έχει παγώσει...
και το πρόσωπο της Άννας είναι σε μια αστεία θέση σαν...
Να σας ρωτήσω κάτι; Όταν είστε στο Σκάιπ
κάνετε... καθόλου τρέλες;
- Θεέ μου! Είσαι τόσο χυδαίος! - Είμαι ερασιτέχνης ανθρωπολόγος...
που ενδιαφέρεται θεωρητικά για την εικονική πραγματικότητα.
- Τώρα έγινες ανθρωπολόγος! - Ναι, το σεξ στο μέλλον...
θα είναι σαν να συνδέεις κάτι στα γεννητικά σου όργανα και να...
κάνεις σεξ με όποιον θες. Θα προγραμματίζεις τις προτιμήσεις σου.
Θα πληκτρολογείς τι θες. Τη Μέριλιν να σου ψιθυρίζει στ' αυτί.
Μπορεί να μ' άρεσε αυτό.
Γιατί όχι;
Όλο και περισσότερες εμπειρίες μας είναι εικονικές.
Ναι.
Και είσαι συγγραφέας. Πώς θα αισθάνεσαι όταν οι υπολογιστές...
θα γράφουν καλύτερα βιβλία απ' το "Πόλεμος και ειρήνη";
Αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.
Νομίζω το μόνο ερώτημα είναι το πότε θα γίνει.
Νομίζω θα αισθανθώ όπως ο Κασπάροφ.
Θυμόσαστε πώς αισθάνθηκαν οι σκακιστές όταν δεν μπορούσαν...
να κερδίσουν εκείνους τους χοντροκώληδες υπολογιστές;
Λέγαμε πως ένας υπολογιστής δεν μπορεί να κερδίσει τα καλύτερα μυαλά.
Μια μηχανή δεν έχει το ασύλληπτο ανθρώπινο ένστικτο.
Και τώρα δεν μπορούμε καν να τους συναγωνιστούμε.
Είδα ένα ντοκιμαντέρ με πειράματα σε ποντίκια που ήταν...
καλωδιωμένα και πατούσαν ένα κουμπί για να έχουν οργασμό...
και οι επιστήμονες τα κορόιδευαν τα καημένα
που αγνοούν το φαγητό και το νερό και δεν κάνουν τίποτα άλλο...
και στο τέλος πεθαίνουν!
Νομίζω πως αυτό θα είναι και το τέλος της ανθρωπότητας. Μόνο...
και πεθαίνεις!
Μπορεί να είναι έτσι...
αλλά κάθε γενιά νομίζει ότι ζει το τέλος του κόσμου.
Αλλά...
Εγώ νομίζω πως αλήθεια το ζω.
ΟΚ. Έχω μια ερώτηση για σένα, Πάτρικ.
Νομίζω πολλοί σκέφτονται έτσι.
Είμαστε μανιακοί της ηδονής...
θολωμένοι απ' τα πορνό...
Υλιστές. Απεμπολούμε την ανθρωπιά μας για χάρη της τεχνολογίας.
Την ίδια στιγμή οι υπολογιστές αποκτούν συνείδηση.
Η ερώτησή μου αφορά την ιδέα του "εαυτού", του "εγώ".
Είναι γραμμένο στις πύλες του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς.
"Γνώθι σ' αυτόν".
Που σημαίνει "Γνώρισε τον εαυτό σου".
Ναι, αλλά είμαστε ήδη 99% αυτοματοποιημένοι.
Η προσωπικότητά μας ή αυτό που θεωρούμε ότι είμαστε...
είναι ένα μικρό μόνο μέρος των λειτουργιών του εγκεφάλου.
Οι περισσότερες είναι αυτοματοποιημένες λειτουργίες.
Οπότε τι ακριβώς απεμπολούμε;
Αν αυτή η ιδέα περί "εγώ" έχει τόσο μικρή χρήση...
πώς γίνεται όλο γι' αυτή να ακούω;
Είναι σαν το πέος μου. Δεν είναι μεγάλο.
Ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου.
Αλλά χρειάζεται πολλή φροντίδα.
Το ίδιο και το δικό του.
- Κι εσείς πώς γνωριστήκατε; - Δεν ξέρεις;
Τι;
Πρέπει να διαβάσεις τα βιβλία του Τζέσι.
Ειδικά αν θες να μάθεις...
πώς ακριβώς είναι το σεξ μαζί μου. Διάβασε και θα δεις!
Διάβασε και θα δεις!
Στέφανε!
Εννοώ είναι πολύ καλογραμμένα.
Ναι.
Γνωριστήκαμε πριν 18 χρόνια και ψιλοερωτευτήκαμε...
αλλά μετά χαθήκαμε...
και βρεθήκαμε συμπτωματικά 10 χρόνια αργότερα.
Όχι, δεν βρεθήκαμε συμπτωματικά. αρκουδάκο μου.
Έγραψες ένα βιβλίο εμπνευσμένο από τη συνάντησή μας...
το έμαθα και έψαξα να τον βρω.
- Πολύ ρομαντικό! - Όχι, όχι! Όχι στ' αλήθεια.
Δεν αναφέρει ότι ήταν παντρεμένος με παιδί...
Λεπτομέρειες!
Αυτό ήταν καταστροφικό. - Δεν ήταν - ήταν αναπόφευκτο.
Και την πρώτη φορά που κάναμε σεξ χωρίς προφυλακτικό...
Δίδυμα! Και είμαι αλυσοδεμένη στον νεροχύτη από τότε...
Συγγνώμη.
Δεν είναι τόσο χάλια! Τα κορίτσια είναι κούκλες!
Είναι χαριτωμένες.
ΟΚ... έχει και τα καλά του...
Να σου πω, λοιπόν, Άννα, πώς κρατάς έναν άντρα.
Τους αφήνεις να κερδίζουν όλα τα χαζοπαίγνιδα.
- Ω, Θεέ μου! - Έτσι είναι.
Όταν γνώρισα τον Τζέσι, την πρώτη νύχτα παίζαμε φλιπεράκι...
και φυσικά τον κέρδιζα.
Αυτό που ακούτε είναι το θεμελιώδες ψέμα στη σχέση μας.
Και την τελευταία στιγμή, αφήνω τη μπίλια να μπει μέσα.
Τους δίνει αυτοπεποίθηση.
Δεν μπορεί να με κερδίσει σε κανένα παιχνίδι.
Αν δεν τον άφηνα να κερδίζει, δεν θα κάναμε ποτέ σεξ.
Λυπάμαι που το λέω αλλά είναι κρυφο-άντρακλας.
Ονειρεύεται να είχε μια χαζή κούκλα για σύζυγο.
- Είναι το μεγαλύτερό μου όνειρο. - Όνειρα!
Λοιπόν...
Ναι;
Είστε λοιπόν συγγραφέας;
Ναι... βεβαίως.
Δηλαδή, γράφετε... βιβλία;
Έχω γράψει μερικά, ναι.
Πωπω! Δεν έχω ξαναγνωρίσει συγγραφέα!
Πρέπει να είστε πολύ έξυπνος.
Εγώ ούτε το όνομά μου δεν μπορώ να γράψω όταν είμαι κουρασμένη.
Τι βιβλία σάς αρέσουν;
Μ' αρέσουν ιστορίες με κάποιο νόημα.
Σαν μια πραγματικά όμορφη ερωτική ιστορία.
Ναι, βέβαια.
Διάβασα κάποτε ένα βιβλίο... "Ρωμαίος και...
Ιουλιέτα.
Ναι!
- Πωπω! Το ξέρετε; - Είναι πολύ καλό. Είναι θεατρικό.
Δεν είναι βιβλίο. Είναι θεατρικό έργο.
Α! Νόμιζα πως ήταν ταινία που έγινε βιβλίο.
- Όχι, όχι. Θεατρικό. - ΟΚ. Θεατρικό, ε; Πωπω!
Δεν το διάβασα όλο γιατί παρακολουθώ και τα περιοδικά...
για να μαθαίνω τι γίνεται στις ζωές των ανθρώπων.
- Ναι, είναι σημαντικό. - Είστε πολύ, πολύ έξυπνος.
Και πάω στοίχημα πως έχετε τεράστιο πέος.
Γιατί με τραβάει τόσο πολύ αυτή η γυναίκα;!
Κι αυτό είναι το αστείο κομμάτι της ιστορίας.
Το όχι και τόσο αστείο είναι που μόλις αφήσαμε τον Χένρι...
μου είπε πως παρόλο που έχω μια φανταστική πρόταση για δουλειά...
θέλει να τα παρατήσω όλα και να μετακομίσω στο Σικάγο...
Δεν είπα αυτό! Είπα πως μου λείπει. Έλεγες αυτό που ένιωθες...
- ... κι εγώ το ίδιο. Είμαστε ζευγάρι. - ... για να διευκολύνω την πρώην του.
Κόφτε το, ρε σεις! Ήταν δύσκολος ο αποχαιρετισμός με τον Χανκ, ε;
- Ναι. - Είναι φανταστικό παιδί.
Ναι... τον θεωρώ βασικό συμπαίκτη μου στο σκάκι.
Όταν χωρίσουμε με τον Στέφανο, θα πάρω εγώ την επιμέλεια.
Εντάξει γιατί εγώ κι η 20χρονη φίλη μου για κάποιο διάστημα...
θα είμαστε απασχολημένοι.
- Σ' αγαπώ. - Κι εγώ σ' αγαπώ.
Λοιπόν, θα σας πω μια ιστορία που αρέσει πολύ στον άντρα μου.
Και λέει τα πάντα περί αρσενικού και θηλυκού.
Έτοιμοι;
Η μαμά μου ήταν νοσοκόμα. Ήταν παρούσα όταν συνέρχονταν από κώμα.
Άκου, έχει πολύ ενδιαφέρον.
- Ακούω. - Οπότε αυτή τους έλεγε...
"Γεια σας, με λένε Κατερίνα. Ήσασταν σε κώμα και συνήρθατε. "
"Είχατε σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητο. "
"Θα γίνετε καλά."
Και τέτοια.
Έλεγε πως το πρώτο πράμα που ρωτούσε μια γυναίκα...
ήταν πώς ήταν όλοι οι άλλοι: "Πώς είναι τα παιδιά;"
"Πώς είναι ο άντρας μου;" "Χτύπησε κανένας;"
Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που κάναν όλοι οι άντρες ανεξαιρέτως;
Κοίταζαν το πουλί τους.
Ξέρεις, πρέπει να βεβαιωθείς πως είναι εκεί.
Ότι ακόμη λειτουργεί.
- Πρέπει! - Ζωντανό και ακμαίο!
Ναι, ναι. Και μετά αρχίζουν να ρωτάνε για τα παιδιά τους...
ή αν κάποιος άλλος σκοτώθηκε, κλπ.
Δεν τα λέει αυτό όλα;
Πρώτα το πέος και μετά όλος ο κόσμος.
Πέος! Πέος! Πέος!
Μα αν όλα μπορούν να εξηγηθούν με βάση το φύλο...
γιατί οι γυναίκες σπαταλάτε τον χρόνο σας...
οργιζόμενες με κάποιον άντρα ή προσπαθείτε να τον αλλάξετε;
Ακριβώς! Είναι ζήτημα βιολογίας. Ποιο το πρόβλημα;
Κι εσύ είσαι πολύ καλός στο να αντιστρέφεις τα πράγματα.
Τι νόημα έχει να τσαντίζεσαι με τον βάτραχο γιατί είναι πράσινος;
- Ακριβώς! - Ακούγοντας αυτά που λέτε...
αναρωτιέμαι αν έχει πια νόημα αυτή η ιδέα της αιώνιας αγάπης.
Ξέρουμε πως κάποια στιγμή θα χωρίσουμε.
Σίγουρα.
- Οι γονείς είναι ακόμη μαζί; - Με τίποτα.
Οι δικοί σου;
Ναι αλλά θα μπορούσαν να έχουν χωρίσει.
Αν είχαν περισσότερα λεφτά, δεν θα ήταν πια μαζί.
Θεέ μου! Εσείς είστε πολύ πρακτικοί! Σε λάθος γενιά γεννήθηκα.
Η μητέρα της γιαγιάς μου έγραψε...
λίγο πριν πεθάνει ένα 26σέλιδο γράμμα σ' όλη την οικογένεια.
Είχε τρεις σελίδες για ένα φόρεμα που έφτιαξε για ένα έργο...
και μια μόνο παράγραφο για τον άντρα της.
Κι αυτή ηθοποιός;
Όχι... ήταν...
Μοδίστρα.
Είχε υπέροχους φίλους και για τον προπάππο μου...
ανέφερε τρία μόνο πράγματα:
Πήγε στον πόλεμο, μετακόμισε λόγω δουλειάς...
και πέθανε.
Η συμβουλή της ήταν να μην αφήνουμε να μας φθείρει ο έρωτας.
Οι φίλοι κι η δουλειά ήταν που την κάνανε ευτυχισμένη.
Συμφωνώ απόλυτα. Αυτό είναι που μας γαμάει τη ζωή.
Η ιδέα μιας αδελφής ψυχής που θα έρθει και θα μας συμπληρώσει...
και θα μας σώσει από την υποχρέωση να φροντίζουμε τον εαυτό μας.
Με τον Στέφανο, έχω βάλει τον πήχη πολύ χαμηλά.
Ξέρω πως δεν πρόκειται να ικανοποιήσει τις ανάγκες μου.
- Σαφώς και όχι. - Η γιαγιά ήταν η αδελφή ψυχή σου;
Ελκυστική ιδέα αλλά η γιαγιά σου ήταν ορθολογίστρια.
Φρόντιζε τον εαυτό της και μου ζητούσε να κάνω το ίδιο.
Αφήνοντας χώρο να βρεθούμε κάπου στη μέση.
Αυτό μοιάζει να είναι το ιδανικό.
Πραγματικά.
Αλλά είναι προφανές ότι η γυναίκα μου δεν είναι σήμερα εδώ.
Ποτέ δεν ήμασταν ένα, πάντα δύο, το προτιμούσαμε έτσι.
Είναι πολύ όμορφο.
Ο άντρας μου πάντα προσπαθεί να κυριαρχήσει πάνω μου.
Να κυριαρχήσω πάνω σου;
Ναι, αλλά κι εγώ κυριαρχώ πάνω σου, αγάπη μου.
Οπότε εντάξει...
Αλλά σε τελική ανάλυση...
δεν είναι η αγάπη για τον άλλον που μετράει αλλά η αγάπη για ζωή.
Καλό αυτό, Πάτρικ, γιατί τη ζωή μπορώ να την κουμαντάρω...
την Αριάδνη, όμως... Οι Έλληνες επινόησαν την τραγωδία...
κι επί πλέον κατάγεται από τη Μάνη, που βγαίνει απ' το Μανία!
Αν δεν πάμε στο ξενοδοχείο μπορούμε να πάρουμε πίσω τα λεφτά;
- Όχι, δεν μπορούμε. - Προσπαθείτε να την κοπανήσετε;
Όχι. Ήταν σπουδαίο αυτό το δώρο που μας κάνατε...
αλλά έχω αγχωθεί πολύ με το πακετάρισμα και με τα κορίτσια.
- Όχι, όχι. - Κάναμε συμφωνία.
Θα προσέχουμε εμείς τα παιδιά. Θα σας αρέσει πολύ.
Ο περίπατος μέχρι εκεί είναι φανταστικός.
Δεν θα το μετανιώσετε.
Και θα παρεξηγηθούμε αν δεν πάτε.
Εντάξει.
Ευχαριστούμε.
- Θα πάτε. - Εγώ όταν σκέφτομαι τον άντρα μου...
αυτό που μου λείπει πιο πολύ είναι το πώς ξάπλωνε δίπλα μου.
Μερικές φορές έβαζε το μπράτσο του πάνω στο στήθος μου...
και δεν μπορούσα να κουνηθώ. Κρατούσα την ανάσα μου.
Αλλά ένιωθα ασφάλεια.
Πληρότητα.
Και... μου λείπει το σφύριγμά του όταν περπατούσε στον δρόμο.
Και όταν κάνω κάτι, συνέχεια σκέφτομαι τι θα έλεγε...
"Κάνει κρύο, φόρα ένα κασκόλ. "
Αλλά τελευταία αρχίζω να ξεχνάω κάποια μικροπράγματα.
Λες και ξεθωριάζει μέσα μου.
Και είναι σαν...
σαν να τον ξαναχάνω. Βάζω λοιπόν τον εαυτό μου να θυμάται...
κάθε λεπτομέρεια του προσώπου του.
Το χρώμα των ματιών του, τα χείλη του, τα δόντια του...
την επιδερμίδα του, τα μαλλιά του...
που τα είχε ήδη χάσει.
Και μερικές φορές... όχι πάντα...
μπορώ πραγματικά να τον δω.
Ένα σύννεφο φεύγει από μπροστά και σχεδόν μπορώ να τον αγγίξω.
Αλλά μετά... με ξανακατακλύζει η πραγματικότητα...
και χάνεται πάλι.
Για ένα διάστημα το έκανα αυτό κάθε πρωί όταν δεν είχε πολύ ήλιο.
Ο ήλιος σαν να τον κάνει να χάνεται.
Έρχεται και φεύγει όπως η ανατολή κι η δύση.
Σαν οτιδήποτε εφήμερο.
Σαν τη ζωή μας την ίδια.
Ερχόμαστε και φεύγουμε.
Και είμαστε σημαντικοί για κάποιους.
Αλλά είμαστε απλά... περαστικοί.
Στους "περαστικούς"!
Και τελικά βλέπει το πρόσωπό του στο τζάμι του παράθυρου...
και αντιλαμβάνεται πως δεν είναι πια 9 χρονών.
Ξαφνικά είναι γέρος. Έχει γένια.
- Τα μάτια του τρέχουν. - Είναι θλιβερή ιστορία.
Στην αρχή νόμιζα πως θα μου πεις την ιστορία...
με εκείνον που έχει έναν φανταστικό φίλο.
Ποιά;
Που στα 50 του, ο φίλος του ξαναεμφανίζεται.
Με το κολιμπρί;
- Ναι, αυτή. - Σου άρεσε;
Θυμάσαι το γράμμα που όταν ήσουν 20 χρονών έγραψες...
- ... στον εαυτό σου όταν θα ήσουν 40; - Ναι, θυμάμαι πώς αρχίζει:
"Αγαπητέ 40χρονε Τζέσι, Ελπίζω να μην έχεις χωρίσει. "
Αυτό δεν το θυμόμουν. Εννοούσα τα υπόλοιπα.
Είσαι ο ίδιος. Εννοώ, πάντα πιστεύουμε πως εξελισσόμαστε...
αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε και τόσο πολύ.
- Ξέρεις σε τι έχω αλλάξει πιο πολύ; - Σε τι;
Όταν ήμουν πιο νέος, ήθελα ο χρόνος να φεύγει γρήγορα.
Γιατί;
Για να μείνω μόνος, να ελευθερωθώ απ' τους γονείς μου...
απ' το σχολείο, κλπ. Να κλείσω τα μάτια και να ξυπνήσω ενήλικος.
Τώρα αυτό έγινε και θέλω όλα να κυλάνε αργά.
Περίεργο αλλά πάντα ένιωθα πως όπου κι αν βρισκόμουν...
- ... ήταν είτε ανάμνηση είτε όνειρο. - Το ξέρω πως σκεφτόσουν έτσι.
Κι εγώ. Έλεγα, είναι η ζωή μου αυτή; Συμβαίνει στ' αλήθεια;
- Είναι. - Το ξέρω!
Κάθε χρόνο νιώθω όλο και πιο ταπεινός και με κατακλύζουν...
όσα ποτέ δεν θα μάθω, ποτέ δεν θα καταλάβω.
- Στο λέω συνέχεια: δεν ξέρεις τίποτα. - Το ξέρω. Με έπεισες.
Αλλά το να μην ξέρεις δεν είναι τόσο κακό.
Εννοώ...
το θέμα είναι να ψάχνεις, να αναζητάς...
να διψάς.
Αλήθεια είναι. Μακάρι όμως να ήταν λίγο πιο εύκολο.
- Τι εννοείς; - Να κρατάς άσβεστο το πάθος σου.
Κάποτε μου έβγαινε τόσο φυσικά.
Θυμάσαι παλιά, εγώ και όλοι οι φίλοι μου οι συγγραφείς...
νιώθαμε ότι κάναμε κάτι σημαντικό.
Σαν να είχε έρθει ο καιρός μας.
Αλλά ήσασταν όλοι ένα μάτσο αλαζονικά κωλόπαιδα, ε;
Όχι! Εντάξει, ίσως... απλώς μας έφυγε όλη εκείνη η ενέργεια...
όλη εκείνη η δημιουργικότητα ή όποιες φιλοδοξίες είχαμε.
Πρέπει να έχεις λίγη ψευδαίσθηση για να συνεχίζεις να γράφεις.
Οι νέοι άντρες συγκρίνουν τους εαυτούς τους όλη την ώρα.
Έχουν ένα σωρό ταμπελίτσες με τις οποίες κρίνουν τον εαυτό τους.
- Κάποτε το έκανες συνέχεια. - Ποιο, δηλαδή;
Ο Ρεμπό έγραψε αυτό στα 17, ο Φιτζέραλντ έκανε αυτό στα 30...
Ο Μπαλζάκ έγραφε κάθε πρωί πριν καν φάει πρωινό ενώ εγώ...
Οι γυναίκες δεν σκέφτονται με τον ίδιο τόπο.
Έτσι νομίζεις;
Δεν έχουμε πολλά με τα οποία να συγκρίνουμε τον εαυτό μας, ίσως.
Οι περισσότερες γυναίκες που καταφέρνουν κάτι στη ζωή τους...
όταν πρωτακούς γι' αυτές είναι πενηντάρες...
γιατί είναι πολύ δύσκολο να βρουν αναγνώριση νωρίτερα.
Πάλεψαν 30 χρόνια ή μεγάλωσαν παιδιά απομονωμένες στο σπίτι...
πριν κάνουν αυτό που ήθελαν.
Ξέρεις κάτι; Αυτό είναι κάπως απελευθερωτικό.
Δεν ξοδεύουμε τις ζωές μας συγκρινόμενες με τον Λούθερ Κινγκ...
- ... τον Γκάντι, τον Τολστόι... - Και η Ζαν ντ' Αρκ;
Ήταν έφηβος ακόμη κι έσωσε τη Γαλλία.
Ποια θέλει να γίνει Ζαν ντ' Αρκ; Ξέχνα τη Γαλλία.
Πέθανε στην πυρά. Και παρθένα!
Τι να θαυμάσω; Σπουδαίο κατόρθωμα!
- Ω, Θεέ μου! - Τι; - Τίποτα.
- Τι; - Αυτό είναι εντελώς περίεργο.
- Ποιο; - Να, που περπατάμε, που συζητάμε...
για κάτι άλλο εκτός από προγραμματισμούς, φαγητό, δουλειά...
Πόσο καιρό είχαμε να βολτάρουμε χαζολογώντας;
Ακούς αυτό που ακούω;
- Τη θάλασσα; - Όχι.
Τι; Α, δεν ακούγονται ποδαράκια!
Τίποτα δεν σπάει, δεν υπάρχει τίποτα για καθάρισμα...
κανένας δεν αδικείται.
Πότε ήταν η τελευταία φορά;
Που δεν είχαμε καμιά υποχρέωση;
Θυμάσαι που κάναμε βόλτα στους Κήπους του Λουξεμβούργου;
Σε τσάκιζα στο πινγκ-πονγκ σ' εκείνα τα τσιμεντένια τραπέζια.
Μπράβο! Κέρδιζες μια έγκυο με δίδυμα!
Καλύτερο αυτό παρά να χάνεις από μια έγκυο με δίδυμα.
Θεέ μου!
Ξέρεις, από την ώρα που φεύγουμε από τους γονείς μας μέχρι...
να αποκτήσουμε δικά μας παιδιά είναι η μόνη εποχή που μας ανήκει.
Έζησα μια δεκαετία έτσι. Ήταν τέλεια, ήταν σαν...
μια συνεχής ροή ημερών, βδομάδων, χρόνων χωρίς καμιά διαφορά.
Εγώ παρακολουθούσα τον χρόνο μέσα από δουλειές...
έρωτες και τέτοια. Μπορώ να σου πω κάθε λεπτομέρεια...
των τελευταίων 7 χρόνων με βάση τι συνέβη στη ζωή των κοριτσιών.
Ναι... σωστά. Εντελώς!
- Το κάνεις κι εσύ; - Ναι.
Εννοώ, ο χρόνος είναι οριοθετημένος τώρα.
Εκπλήσσομαι που το κάνεις κι εσύ.
ΟΚ... ένα τεστάκι στα γρήγορα.
Αύγουστος 2009.
Έλα! Δεν θα πάρει ώρα. Τι γινόταν;
Τον Αύγουστο του 2009 ήμασταν διακοπές με τους γονείς σου.
Η Νίνα έπαθε ανεμοβλογιά και μετά κόλλησε κι η Έλα.
- Εντυπωσιάστηκα! - Λοιπόν; Παίρνω αυτοκολλητάκι;
Ίσως.
Έι... να σε ρωτήσω κάτι; Φυσικά.
Αν γνωριζόμασταν σήμερα στο τρένο, θα με έβρισκες ελκυστική;
Φυσικά.
Στ' αλήθεια, όπως ακριβώς είμαι τώρα.
Θα μου έπιανες κουβέντα; Θα μου ζητούσες να κατέβω μαζί σου;
Η ερώτηση παραείναι θεωρητική. Εννοώ, πώς θα ήταν η ζωή μου;
Από τεχνική άποψη, δεν θα ήταν σαν να σε απατώ;
- ΟΚ, γιατί δεν λες ένα απλό ναι; - Μα είπα. Είπα "φυσικά".
Ήθελα να μου πεις κάτι ρομαντικό και μου το χάλασες.
Εντάξει... Αν σε έβλεπα στο τρένο.
Δεν θα έπαιρνα τα μάτια μου απ' τα δικά σου και μετά θα ερχόμουν...
και θα 'λεγα: Μωρό μου, με κάνεις να νιώθω σαν καυλωμένος τράγος.
Σταμάτα. Είναι αηδιαστικό!
Όχι! Η αλήθεια είναι ότι κόπηκες στο τεστ και είναι γεγονός πως...
δεν θα με φλερτάριζες στο τρένο σήμερα.
Ούτε καν θα με πρόσεχες, μια χοντροκώλα, μεσόκοπη μητέρα...
- ... με μαλλιά που αραιώνουν. - Εντάξει...
- Ναι, εγώ είμαι αυτή. - Μου την έστησες για να κοπώ.
- Μου την έστησες! - Εντάξει. Έχεις δίκιο.
Αλλά στον πραγματικό κόσμο, καραφλίτσα μου, όταν μετρούσε...
σου μίλησα στο τρένο κι ήταν ό, τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου.
Αλήθεια; Κοίτα τις κατσίκες. Γεια σας!
Ξέρεις, δεν ήταν καλή ερώτηση.
Η σωστή θα ήταν: αν σήμερα σου ζητούσα να κατέβεις μαζί μου...
- Ναι; - Θα κατέβαινες;
Φυσικά και όχι. Υπάρχει κόσμος που με περιμένει.
Κι ένας καυλωμένος τράγος 41 χρονών!
Τι φρίκη! Έχω φρικάρει! "Βοήθεια!"
- Δεν το πιστεύω πως είμαι 41! - Ούτε εγώ. Γέρασες πολύ.
Δεν φανταζόμουν πως θα κοιμόμουν ποτέ με κάποιον πάνω από 40.
Ναι...
Για την ακρίβεια, δεν έχω κοιμηθεί ποτέ με μεγαλύτερο από σένα.
- Κάτι είναι κι αυτό. - Αλήθεια.
Αλλά έχεις κάνει πίπα σε μεγαλύτερο από μένα.
Τι;!
Σ' εκείνο το συνέδριο στη Βαρσοβία...
- Ποιο συνέδριο; - Λεχ Βαλέσα.
- Λεχ Βαλέσα! Μα τι λες; - Δεν πειράζει. Ήταν πριν γνωριστούμε.
Παραδέξου το. Θυμάμαι πώς μιλούσες γι' αυτόν.
Πώς σου άνοιξε την καρδιά του. Του πήρες πίπα, σίγουρα.
Εντάξει, είσαι εντελώς τρελός!
Αυτός ήταν ο Γκορμπατσόφ!
Αγεωγράφητο, ποδοσφαιρομανές, ντονατόφιλο Αμερικανάκι!
Συγγνώμη που μπέρδεψα τους ηγέτες του ανατολικού μπλοκ.
Και δεν του πήρα πίπα, εντάξει; Πάρ' το πίσω!
Εντάξει, εντάξει.
Θεέ μου!
Μήπως ήταν ο Βάτσλαβ Χάβελ;
Τι να πω...
Άκου... ήθελα να στο πω αργότερα αλλά δεν μπορώ τα μυστικά.
Τι; Έχεις όγκο στον εγκέφαλο και θα πεθάνεις;
Όχι, όχι.
Τίποτα τέτοιο.
Ή μάλλον, είναι κάτι τέτοιο.
- Πέθανε η γιαγιά μου. - Τι; Πότε;
Μου έστειλε μήνυμα ο μπαμπάς μου λίγο πριν φάμε.
Ω, λυπάμαι! Γιατί δεν μου το 'πες;
Το περιμένανε. Έζησε τόσο πολύ. Έζησε μια υπέροχη ζωή.
Ήταν 96 χρονών.
Δεν έζησε και πολύ μετά τον θάνατο του παππού σου.
Όχι... σχεδόν έναν χρόνο... η γυναίκα ήταν αγία!
Ήταν νοσοκόμα στον πόλεμο. Μας φρόντισε όλους.
Δεν είπε ούτε μια κακιά κουβέντα για κανέναν.
- Μακάρι να την είχα γνωρίσει. - Δεν πειράζει.
Προς το τέλος δεν ήθελε καθόλου να γνωρίζει κόσμο.
Μετά από μια ζωή, που ήταν όσο πιο
γλυκιά μπορεί να είναι ένας άνθρωπος...
μόλις πέθανε ο παππούς, έγινε κάπως λοξή.
Αλήθεια; Συμβαίνει, ξέρεις; Πενθούσε.
Ο μπαμπάς είπε ότι απλώς περίμενε να πεθάνει.
Πόσο καιρό ήταν παντρεμένοι;
74 χρόνια.
Γαμώτο μου! Πώς γίνεται αυτό;!
Πόσων χρονών θα είμαστε αν ζήσουμε μαζί 74 χρόνια;
Μμμ... από πότε αρχίζουμε να μετράμε;
Φαντάζομαι από τότε που πρωτοκάναμε σεξ.
Εντάξει...
Λοιπόν... 1994.
1994...
- 56 χρόνια από σήμερα. - Θα είμαστε 98.
Θα μ' άντεχες άλλα 56 χρόνια;
Πρέπει να ξέρω. Εγώ δεν ξέρω αν θα σε άντεχα.
Είναι τρελό άμα σκεφτείς όλες τις αλλαγές που έζησαν.
Όταν γνωρίστηκαν δεν είχαν ηλεκτρισμό.
Την πήγαινε σχολείο με το άλογό του.
Όταν αποφοίτησαν, έβγαλαν τους τιμητικούς λόγους.
Δηλαδή;
Εκείνος ήταν πρώτος κι εκείνη δεύτερη στην τάξη.
Θα έβαλε λάθος απαντήσεις για να μη νιώσει εκείνος να απειλείται.
Αν ήθελε να πηδηχτεί, καλά έκανε.
Σαν κι αυτόν που ξέρεις, προφανώς.
Τέλος πάντων, τηλεφώνησα τον μπαμπά μου να του πω...
συλλυπητήρια, κλπ, αλλά τα έκανα σαλάτα γιατί κάποια στιγμή...
του είπα: ε, μπαμπά, είσαι ορφανός τώρα!
Δεν ήταν αστείο, ε;
- Καθόλου αστείο. - Ναι, καθόλου.
- Είναι ο επόμενος. Και μετά εσύ. - Το ξέρω.
Μου είπε πως ο παππούς κι η γιαγιά θέλαν κοινή νεκρώσιμη τελετή.
Θέλαν να αναμειχθούν οι στάχτες τους και να θαφτούν μαζί.
Δεν έγινε κηδεία για τον παππού σου;
Ορκίστηκαν πως θα κάναν κοινή κηδεία.
Εμένα θα μ' άρεσε να έρθεις στην κηδεία μου.
- Τι; - Σε φαντάζομαι με κοστούμι...
καλοξυρισμένο, επιτέλους, να κρατάς τα κορίτσια... Μ' αρέσει.
- Θα ζήσεις περισσότερο από μένα. - Θα δούμε.
Ένας από μας θα δει.
Τι λες, θα έρθεις μαζί μου στην κηδεία;
- Στο Τέξας; - Δεν θα γίνει στο Παρίσι!
Πόσο πολύ με θες μαζί σου; Εννοώ θα ερχόμουν, αλλά είναι ακριβά.
Οι πτήσεις...
Η αλήθεια είναι ότι θα ήταν πιο απλό να πάω μόνος.
Γεια!
Αν δεν είμαι εκεί, θα είναι πιο εύκολο να πηδήξεις τις ξαδέρφες σου.
Ναι, αλήθεια.
Δεν είναι συνηθισμένο αυτό στην πατρίδα σου;
- Δεν απάντησες την ερώτησή μου. - Ποια ερώτηση;
Θα με αντέξεις άλλα 56 χρόνια;
- Ανυπομονώ. - Γαμώ το! Το δουλεύεις το πράμα.
Το νέκταρ του έρωτά σου ωριμάζει σαν το παλιό κρασί.
Ωω! Ο τριχωτός Ισπανός εραστής μου επέστρεψε! - Έλληνας!
Κοίτα!
Αυτό το μέρος μού θυμίζει μια ταινία που είδα στην εφηβεία μου!
Μια ασπρόμαυρη ταινία της δεκαετίας του '50.
Θυμάμαι ένα ζευγάρι να περπατάει στα ερείπια της Πομπηίας...
κοιτώντας νεκρά σώματα που κείτονταν εκεί για αιώνες.
Θυμάμαι τα σώματα, πιασμένα στον ύπνο τους, αγκαλιασμένα.
Δεν ξέρω γιατί. μερικές φορές έχω αυτήν την εικόνα στο μυαλό...
πως κοιμόμαστε και με κρατάς αγκαλιά...
Τι; Πως θαβόμαστε ζωντανοί κάτω απ' τη λάβα; Αυτό σκέφτεσαι;
Ναι!
Αυτό δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστο!
Δεν είναι και τόσο φρικτό... Κάποιοι είχαν
παιδάκια να κοιμούνται ανάμεσά τους.
Α, ωραία!
Ήμουν μικρή και είχα νοσηρή φαντασία.
Σ' αυτή την ηλικία εξιδανικεύεις τον θάνατο με αυτόν που αγαπάς.
- Θες να πεθάνεις μαζί μου; - Ίσως... αν ήσουν...
Τότε, την πρώτη μας νύχτα, πριν πολύ καιρό, αλλά τώρα... όχι!
Θα ήθελα να ζήσω!
Ήθελα να μου πεις κάτι ρομαντικό και μου το χάλασες!
Ω! Putain de merde! Το χάλασα!
ΟΚ, αν είμαστε 98, μπορείς να με ξαναρωτήσεις.
Αλλά πριν από τότε...
Συγγνώμη.
Αυτό το εκκλησάκι σου έλεγα. Είναι βυζαντινό, 1.000 χρόνια παλιό.
- Μπορούμε να μπούμε μέσα; - Νομίζω ναι.
Για να δούμε... Γεια!
Είναι αφιερωμένο στην Αγ. Οντίλια, την προστάτιδα της όρασης. [Αγ. Παρασκευή]
Έρχεται κόσμος από παντού κι αφήνει τάματα για τους τυφλούς.
- Για να ξαναβρούν την όρασή τους. - Είμαι σίγουρη πως πιάνουν.
Κι οι εικόνες μού θυμίζουν εκείνους τους Γιαπωνέζους μοναχούς...
ξέρεις... με την προσήλωσή τους στην προσωρινότητα.
Τους αρέσει να ζωγραφίζουν με νερό πάνω στην πέτρα...
τις ζεστές μέρες, οπότε μέχρι να τελειώσουν, έχει εξατμιστεί.
Τα μάτια είναι ξυσμένα. Έχει σχέση με την τυφλότητα;
Όχι. Το σκέφτηκα κι εγώ...
αλλά ο φύλακας μού είπε πως το έκαναν οι Τούρκοι.
Αυτό ήταν! Δεν ξανατρώω τούρκικο φαγητό!
Α, εντάξει...
Αυτό θα κάνει τη διεθνή κοινότητα να ανατριχιάσει.
Α, ωραία, τότε δεν ξανακάνω πίπα σε Τούρκο!
Αυτό θα έχει σίγουρα παγκόσμιο αντίκτυπο.
Πωπω! Ξέχασα πως είσαι κρυπτοχριστιανός!
Κάνει να λέω για πίπες εδώ μέσα;
Μάλλον όχι... Αλλά έχουμε κάνει χειρότερα...
Τα κορίτσια με ξαναρώτησαν πώς ήταν ο γάμος μας.
Ναι; Και τι τους είπες;
Είπα πως ήταν... πολύ διακριτικός.
Πολύ διακριτικός! Τόσο πολύ που δεν τον θυμάμαι.
Σαν των Κουακέρων;
Δεν ξέρω γιατί μας θέλουν τόσο πολύ παντρεμένους.
Είναι σημαντικό γι' αυτές.
Είμαστε σε εκκλησία. Θες να παντρευτούμε;
Όχι.
Απλώς είναι όλα εκείνα τα παραμύθια που τους αρέσουν.
Θυμάσαι που ήταν μικρές και στο τέλος κάθε καρτούν...
φωνάζαν "Παντρεύονται!";
Ακόμη κι αν ήταν ο Πινόκιο με τον μπαμπά του...
ή ο Ντόναλντ Ντακ με τα ανίψια του.
Αν είναι λοιπόν να περάσουμε άλλα 56 χρόνια μαζί...
- Ναι... - Τι θα άλλαζες σε μένα;
Τι;
Αυτή είναι άλλη μια από τις ερωτήσεις -παγίδες.
- Δεν πρόκειται να απαντήσω. - Τι εννοείς;
Δεν υπάρχει τίποτα που να 'θελες να αλλάξει;
Είμαι τέλεια; - Για να πω την αλήθεια... - Ένα μόνο.
Αν άλλαζα ένα πράγμα, θα ήταν την προσπάθειά σου να μ' αλλάξεις.
Είσαι μετρ στις υπεκφυγές, το ξέρεις;
Είμαι όταν έχω να κάνω μαζί σου...
- Ξέρω πώς λειτουργείς. - Έτσι νομίζεις;
Τα ξέρω όλα για σένα. Να 'μαστε. Πάμε από δω.
- Δεν νομίζω πως τα ξέρεις. - Όχι;
Ας πούμε, πως σε ξέρω καλύτερα απ' όσο οποιονδήποτε άλλον.
Αλλά αυτό ίσως δεν λέει και πολλά.
Αισθάνομαι πολύ κοντά σου, αλλά μερικές φορές...
νιώθω σαν να αναπνέεις εσύ ήλιο κι εγώ οξυγόνο.
Γιατί το λες αυτό;
Βλέπεις; Εγώ προσπαθώ να βρω κοινά σημεία κι εσύ κάνεις πλάκα.
- Όχι! - Αυτό ακριβώς εννοώ!
Αν είναι να μάθουμε ποτέ αληθινά ο ένας τον άλλον...
θα πρέπει μάλλον να μάθουμε πρώτα τους εαυτούς μας καλύτερα.
Ναι.
Θυμάσαι τον φίλο μου τον Τζορτζ από τη Νέα Υόρκη;
Όχι.
Α, όχι. Ήταν πριν.
Αυτός ο φίλος μου λοιπόν όταν έμαθε ότι είχε λευχαιμία και...
πιθανότατα θα πέθαινε, μου εξομολογήθηκε
πως το πρώτο που ένιωσε...
- ... ήταν ανακούφιση. - Ανακούφιση; Για ποιο λόγο;
Ναι. Λοιπόν, πριν μάθει ότι είχε μόνο εννιά μήνες ζωή...
πάντα ανησυχούσε για τα λεφτά.
Και τώρα σκεφτόταν: "Πολύ ωραία!
Έχω υπεραρκετά χρήματα για να ζήσω 9 μήνες. Τα κατάφερα!"
ΟΚ.
Και μετά μπόρεσε να χαρεί τη ζωή, ακόμη και τα μποτιλιαρίσματα.
Χαιρόταν να βλέπει τους ανθρώπους, να τους κοιτάζει στο πρόσωπο.
Μικροπράγματα.
- Και μετά τι έγινε; - Τι εννοείς;
Δηλαδή... ζει ακόμη;
Όχι, πέθανε πριν από καιρό.
Χθες έβλεπα στον ύπνο μου ότι διάβαζα ένα χαμένο κλασικό βιβλίο.
"Οι περιπλανώμενοι", με νεαρούς που γυρίζαν εδώ κι εκεί.
- Είναι αληθινό βιβλίο; - Όχι, αλλά ήταν πολύ καλό.
Δροσερό, αστείο, πειραματικό. γεμάτο ενέργεια.
Μ' αρέσει που διαβάζεις βιβλία στα όνειρά σου.
- Κι είναι πάντα πολύ καλά. - Εγώ βλέπω όνειρα δράσης.
Ότι πετάω σαν σούπερ ήρωας τρυπώντας τοίχους.
Και στο τέλος έχω οργασμό.
Θα κάνω τα όνειρά σου πραγματικότητα, μωρό μου.
Ακόμη.
Πάει.
- Χρειάζομαι την κάρτα σας. - Μα το δωμάτιο είναι πληρωμένο.
Ναι, αλλά η κάρτα είναι για...
- ... πιθανές χρεώσεις. - Για τυχόν έξοδα.
Βεβαίως.
- Ο κ. Γουάλας; - Ναι;
Λατρεύω αυτά τα δύο βιβλία.
Ο άντρας μου μού έδωσε το βιβλίο σας στο πρώτο μας ραντεβού.
Και... μετά διαβάζαμε το δεύτερο ο ένας στον άλλο.
- Ναι, ε! - Θα μου το υπογράψετε, σας παρακαλώ;
Φυσικά!
Μου αρέσουν πολύ τα εξώφυλλα στην ελληνική έκδοση.
Πολύ ωραία. Πώς σας λένε;
Γράψτε στη Σοφία και τον Παύλο.
Εντάξει.
- Πώς είναι η ελληνική μετάφραση; - Λέγονται [... ]
Αλλά δεν είμαι σίγουρη πως είναι σωστά.
Επειδή δεν τα έχετε διαβάσει στα αγγλικά.
Ακριβώς.
Τέλεια.
Μπορείτε να τα υπογράψετε κι εσείς; - Εγώ; - Ναι.
Είστε η πραγματική Μάντλεν, έτσι δεν είναι;
Η Μάντλεν; Όχι ακριβώς. Έτσι νομίζουν οι περισσότεροι...
αλλά δεν είμαι εγώ. Έχει μεγάλη φαντασία.
Θα είχατε την καλοσύνη;
Θα το ήθελε πολύ ο άντρας μου.
Δεν μπορώ να υπογράψω ένα βιβλίο που δεν έχω γράψει.
Με μεγάλη της χαρά.
Ευχαριστώ.
Με μεγάλη μου χαρά...
Ευχαριστώ.
Ωραία! Ευχαριστώ πολύ.
- Για δες! - Πωπω! Πολύ ωραίο!
Κλιματισμός! Πολύ μ' αρέσει. Θεέ μου!
Έχει μπανιέρα!
- Θεέ μου! - Έι, για δες!
Ο Στέφανος κι η Αριάδνη μας στείλαν ένα μπουκάλι κρασί.
Κι ένα μασάζ για ζευγάρι...
Τι καλοί που είναι! Πρέπει να τους πάρουμε ένα δώρο.
Και να θυμηθούμε να πάρουμε κάτι και για τα παιδιά.
Ναι, σίγουρα.
- Μου λείπουν τα κορίτσια. - Εμένα όχι.
Τι ωραία θέα!
Η μόνη θέα που μ' ενδιαφέρει...
Τι;
Είναι ακριβώς εδώ.
Ναι.
Τι;
Περίεργο! Πρώτη φορά προσέχω πως το κόκκινο στα γένια σου έφυγε.
Ήταν ένα από αυτά για τα οποία σε ερωτεύτηκα. Είναι τρελό!
Δεν έφυγε, απλώς έγινε άσπρο.
Μη μου πεις πως η αγάπη σου εξαρτάται από τα χρώματα!
Ε;
Όχι, αλλά ξέρεις...
βλέπω το κόκκινο στις βλεφαρίδες των κοριτσιών...
τις κοιτάζω και θυμάμαι τότε που γνωριστήκαμε.
Ξέρεις τι ανυπομονώ να κάνω;
Ναι, αφού...
Να ξυπνήσω δίπλα σου αύριο.
Εννοείς, χωρίς τη Νίνα και την Έλα να χοροπηδάνε στα κεφάλια μας;
Ακριβώς.
Έχω χρόνια να σ' ακούσω να σκέφτεσαι.
Να σκέφτομαι;
Κάποτε ξυπνούσα μ' αυτό τον ήχο...
Τα μάτια σου να ανοιγοκλείνουν...
και το μυαλό σου να τρέχει με ταχύτητα φωτός...
Μου λείπει. Να σ' ακούω να σκέφτεσαι.
Όταν είπες μ' άκουγες να σκέφτομαι, νόμιζα πως πράγματι μπορούσες.
Αλλά ήταν μόνο τα βλέφαρά μου. Τι χαζό και ρομαντικό εκ μέρους μου.
Το αγαπώ πολύ αυτό.
Κι εμένα μου λείπουν οι σκέψεις. Τέρμα οι πρωινές σκέψεις.
Τέρμα το πρωινό σεξ.
Αύριο;
Θα ανυπομονώ τόσο που δεν θα μπορέσω να κοιμηθώ.
Ακόμη κι αυτή τη στιγμή νιώθω την ανυπομονησία.
Εντάξει...
Ας σταματήσουμε να μιλάμε για να γαμηθούμε...
να κοιμηθούμε...
να ξυπνήσουμε...
να σκεφτούμε... και να ξαναγαμηθούμε.
- Μην το απαντάς. - Γαμώτο μου! Ποιος είναι;
Τι σε νοιάζει;
Είπα να πάρουν μόνο αν είναι επείγον. Ελπίζω να 'ναι καλά τα κορίτσια.
Α, είναι ο Χένρι. Ε, γλύκα, είσαι καλά;
Είσαι στο Λονδίνο;
Α...
Κιόλας; Εντάξει.
Α, όχι. Τη βρήκαμε.
Θα στη στείλουμε αύριο με μέιλ. Μην ανησυχείς.
Ναι.
Κι αυτές σε αποθυμήσανε. Θα τις φιλήσω από μέρους σου.
Ναι.
Εντάξει. Θα τις πω.
Καλή τύχη με τη μαμά σου.
Κι εγώ σ' αγαπώ. Γεια.
Εντάξει...
Εντάξει. Καλά είναι.
Θα σε πάρει απτο Σικάγο, όταν προσγειωθούν.
Γιατί δεν τον έδωσες να μιλήσω; Δεύτερη φορά το κάνεις.
Μπορούσες απλώς να μου το δώσεις. Ξέρεις πόσο ήθελα να του μιλήσω.
Δεν είχε χρόνο να σου μιλήσει. Επιβιβάζονταν.
Τι ξέχασε;
Την εργασία στη Φυσική, αλλά θα του τη στείλουμε αύριο.
Δεν θα έχει πρόβλημα.
Δεν έπρεπε να του πεις για τη μάνα του.
- Τι; Τι είπα; - "Καλή τύχη με τη μαμά σου";!
- Ήμαρτον! - Δεν εννοούσα τίποτα απολύτως.
Το ξέρω αλλά του θυμίζει την όλη κατάσταση
και καλό είναι να μην το κάνεις.
Α... νομίζεις ότι το ξεχνάει;
Είναι εντελώς αμερικάνικο να κρύβουμε το πρόβλημα κάτω απ' το χαλί.
Και γιατί να του το βάζουμε στο μυαλό; Μπορεί να μη θέλει να το σκέφτεται.
- Δεν σημαίνει τίποτα. - Κάτι σημαίνει.
Αστειεύτηκα με το όλο ζήτημα τις προάλλες...
Ότι η μαμά του κι εγώ πρέπει να το λύσουμε με αγώνα πάλης στη λάσπη.
- Πάλη στη λάσπη; Εσύ το είπες; - Και γέλασε.
Μπορεί να έχει περισσότερο χιούμορ από σένα.
Έλα τώρα!
Το έχουμε συζητήσει, Το να μιλάς άσχημα για τη μάνα του...
είναι σαν να μιλάς άσχημα για τον ίδιο.
Έτσι το παίρνει.
Μα δεν μίλησα άσχημα για τη μάνα του! Αστειεύτηκα!
Όσο αστείο είναι για κείνη άλλο τόσο είναι και για μένα.
Το ξέρω.
Απλώς δεν χρειάζεται να κάνει συνειρμούς, ξέρεις;
Νομίζω πως είναι αρκετά μεγάλος πια.
Ξέρει πόσο άσχημα είναι τα πράματα ανάμεσα στη μαμά του κι εγώ.
- Στη μαμά του κι εμένα. - Και δεν κάνω τίποτα. Εκείνη κάνει.
Εντάξει, με μισεί. Της πήδηξα τον άντρα πριν από καιρό.
Ή καλύτερα να πω με πήδηξε εκείνος;
Ναι, σωστά.
Ένα αστείο για το ότι η μάνα του κι εγώ δεν αγαπιόμαστε...
δεν δημιουργεί θέμα. Δεν πρόκειται να τον τραυματίσει ψυχικά.
Αυτό έχει ήδη συμβεί. Εντάξει;
Και τώρα προσπαθείς να μεταβιβάσεις την ενοχή σε μένα;
Όχι...
Αντιθέτως, αν αστειευτούμε λίγο...
μπορεί να το δεχτεί πιο εύκολα. Έτσι νομίζω...
Εντάξει...
Έχεις δίκιο, όπως πάντα. Ας μην το συζητήσουμε άλλο, εντάξει;
Δεν φταίει κανείς αν η μάνα του είναι αλκοολική και καταπιεστική.
Μην το λες αυτό!
Με ενοχλεί που είναι μαζί της αλλά οι δικαστές θεωρούν...
ότι οι γυναίκες έχουν μητρικό ένστικτο.
Έχει το μητρικό ένστικτο της Μήδειας.
Της Μήδειας, ε;
Ναι, στο κάτω-κάτω είναι ελληνικός μύθος.
Για την ακρίβεια, θεατρικό έργο του Ευριπίδη.
Μια γυναίκα που σκοτώνει τα παιδιά της για να τιμωρήσει τον πρώην της.
Αυτό κάνει βασικά.
Τον πληγώνει για να εκδικηθεί εσένα.
Όχι. Μου κάνει τη ζωή κόλαση μέσω του παιδιού.
Αυτό κάνει. Αλλά μερικές φορές είσαι υπερβολική σ' αυτά που λες.
Σταμάτα να μου ρίχνεις το φταίξιμο για ό, τι συμβαίνει με τη γυναίκα σου.
Πρώην γυναίκα μου! Πρώην! Εδώ και πολύ καιρό!
Αν το είχες χειριστεί καλύτερα τότε, τώρα δεν θα μας μισούσε τόσο.
Εντάξει... τα έκανα σαλάτα.
Πολύ μ' αρέσει αυτή η επανεκτίμηση που κάνεις...
Ό, τι δεν είναι τέλειο στη ζωή μας πέφτει στα δικά μου πόδια.
Και τώρα ρίχνεις αυτή τη μαλακία με τον Χένρι πάνω μου;
Ποια μαλακία; Για ποιο πράγμα μιλάς;
Το να μετακομίσουμε στο Σικάγο και να παρατήσω τη ζωή μου.
Τώρα που είπες ότι ο Χένρι χρειάζεται εσένα...
πώς νομίζεις πως αισθάνομαι; Χάλια, εντάξει;
Πώς να δεχτώ τη δουλειά τώρα; Πες μου! Πες μου!
- Θα γεμίσω ενοχές. Όχι, όχι, όχι. - Είναι δική σου η επιλογή...
να το βλέπεις έτσι.
Η γαλούχεση των παιδιών είναι στη φύση της γυναίκας.
Η ποιά;
- Η γαλούχεση. - Η γαλούχηση;
Γάμα τη την κωλολέξη! Από τη φύση μου νιώθω άσχημα για όλα.
- Και με κοιτάς σαν να φταίω εγώ. - Πώς σε κοιτάω;
Σαν να φταίω εγώ που δεν έβαλα στην τσάντα την εργασία.
- Ξέρω ότι θεωρείς πως φταίω εγώ. - Δεν είπα τίποτα.
Όχι... δεν είπες τίποτα. Δεν χρειάστηκε.
- Ναι, εγώ φταίω πάντα. - Ναι, σωστά.
Στο ψυγείο στη δουλειά, διάβασα εκείνες τις λέξεις...
με τα μαγνητάκια με τις οποίες κάνεις προτάσεις.
Κάποιος είχε γράψει: "Οι γυναίκες εξερευνούν αιώνια...
τον αχανή κήπο της θυσίας"
Πωπω! Αυτό είναι θεϊκό σημάδι, σίγουρα!
Ναι, αυτά τα λόγια είναι αλήθεια... εδώ και 10.000 χρόνια.
Αλλά φτάνει πια! Δεν θέλω να είμαι τέτοια γυναίκα.
Όπως ο γάμος είναι σημαντικός για τους ομοφυλόφιλους...
ή η αντισύλληψη για τα γυναικεία δικαιώματα...
έτσι είναι και το να μην εγκαταλείψω τις ελπίδες μου...
μαζί με τα εκατομμύρια γυναίκες που αναγκάστηκαν να το κάνουν.
Εγώ δεν πρόκειται να το κάνω!
Αυτό με ξεπερνάει. Είναι πιο σημαντικό από μένα.
Πωπω! Μπράβο! Η Επιτροπή Νόμπελ το σημειώνει.
Μια στιγμή, να ειδοποιήσω τη Σουηδία.
Δηλαδή, πρέπει να είναι πολύ βαρύ να κουβαλάς τόση καταπίεση.
Είναι.
Υπέφερες πολύ μεγαλώνοντας στο μικροαστικό Παρίσι.
Η οδύνη στα χαρακώματα της Σορβόννης τη μεταφεμινιστική εποχή!
- Δεν μπορώ καν να το φανταστώ. - Είσαι πολύ μαλάκας.
Ξέρεις κάτι, γλύκα μου; Πότε μετακομίζουμε στο Σικάγο;
Να προλάβουμε να βρούμε ένα ωραίο σπίτι, να ράψω τις κουρτίνες...
και να βρω ταιριαστά καλύμματα.
Έτσι θες να περάσουμε το βράδυ μας;
- Δηλαδή, αυτό θες να κάνουμε απόψε; - Εσύ το άρχισες.
Εσύ δεν λες να το κλείσεις το θέμα, αλλά αν πραγματικά θες...
να το συζητήσουμε, προτιμώ μια ψύχραιμη, λογική συζήτηση.
Μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο; Είναι δυνατό;
Να 'μαστε λοιπόν! Ψύχραιμη, λογική.
Πάντα παίζεις τον ρόλο του μοναδικού λογικού.
Κι εγώ είμαι η παράλογη, η υστερική, η τρελαμένη απ' τις ορμόνες της...
Επειδή έχω συναισθήματα. Εσύ μιλάς από ουράνια σκοπιά.
Όλα όσα λες εσύ είναι συνετά κι αληθινά.
- Δεν κάνω ποτέ τίποτα. - Ο κόσμος έχει γίνει σκατά...
από ψύχραιμους, λογικούς άντρες που αποφασίζουν μαλακίες.
Εντάξει; Πολιτικούς που κάνουν πόλεμο χωρίς λόγο...
Επικεφαλής εταιρειών που αποφασίζουν να βιάσουν το περιβάλλον...
Τσέινι, Ράμσφελντ: πολύ λογικοί άντρες.
- Τσέινι και Ράμσφελντ, ναι, σωστά. - Αν ξέρω μια λύση...
πολύ λογική σκέψη από πίσω της.
Εκεί βρισκόμαστε λοιπόν; Εμείς απέναντι στην τελική λύση.
ΟΚ... ας το κάνουμε. Ας ρωτήσω:
Πιστεύεις πως η ζωή του Χένρι θα βοηθηθεί από μια πιο σταθερή...
παρουσία δική σου και δική μου;
Άντε πάλι...
Δεν την παρατάς την κουβέντα. Οπότε ας το συζητήσουμε.
Ας σου κάνω λοιπόν μία μόνο ερώτηση:
Πιστεύεις πως η ζωή του Χανκ θα εξυπηρετηθεί...
από μια πιο σταθερή παρουσία δική σου και δική μου;
Ναι! Θα ήταν καλύτερα αν ζούσε μαζί μας.
Η μάνα του είναι μια γαμημένη αλκοολική, μια σκρόφα γεμάτη μίσος.
Χρησιμοποίησε τον καιρό που γεννούσα και κόντεψα να πεθάνω...
στο Παρίσι, για να πάρει δικαστικά τον Χένρι από τη Νέα Υόρκη.
- Γάμησέ τη! - Εντάξει, συμφωνώ.
Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πάμε να τον πάρουμε.
Αλλά θα μπορούσαμε, αν θέλαμε, να πάμε εμείς σ' αυτόν.
Ξέρω πως θα ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα.
Αλλά τι λες; Θα μπορούσες να είσαι ευτυχισμένη στις ΗΠΑ;
Ή είναι έξω από τον χώρο των πιθανοτήτων.
Θα μπορούσες να βρεις μια παρόμοια δουλειά εκεί;
- Παρόμοια δουλειά; Πλάκα κάνεις; - Όχι.
Γιατί πρέπει πάντα εγώ να συμβιβάζομαι;
Δηλαδή...
Μην τα κάνεις τόσο δραματικά τα πράγματα.
Το να μετακομίσουμε στο Σικάγο είναι πολύ δραματικό για μένα.
Δεν λέω ότι πρέπει. Απλώς θέλω να το συζητήσουμε.
Μπορούμε να είμαστε φίλοι για 2" ώστε να μιλήσουμε;
- Εντάξει, 2". - Ωραία.
Θυμάσαι που άργησες 35' να πάρεις τα κορίτσια από το σχολείο...
κι είχες κατααγχωθεί γιατί ήξερες πως ήταν μόνες στην αυλή...
χωρίς να ξέρουν τι στο καλό είχες πάθει; Εγώ έτσι νιώθω συνέχεια.
Τα έκανα σαλάτα, τον έχασα και τώρα θέλω πίσω.
Πάντα έτσι είσαι όταν φεύγει.
Στεναχωριέσαι κι αρχίζεις τη μάχη.
Είναι μια χαρά. Είναι σπουδαίο παιδί, εντάξει;
Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν σε χρειάζεται πια όπως παλιά.
Έχασες την ευκαιρία να είσαι συνέχεια μαζί του όταν ήταν μικρός.
Απλώς την έχασες.
Μπορείς να κλάψεις γι' αυτό. αλλά τώρα πια μεγαλώνει.
Είσαι πολύ καλός πατέρας με πολλούς άλλους τρόπους.
Υπάρχουν εκατομμύρια χωρισμένοι. Δεν είσαι ο μόνος.
Ήταν ιδανικό; Όχι. Αλλά αν σε ένα μήνα θες ακόμη να αφήσω...
τη δουλειά μου, όλα για όσα παλεύω αυτά τα χρόνια...
απλώς ζήτα το μου. Αλλά τώρα δεν μπορώ να αλλάξω γνώμη.
Θα πήγαινα στις ΗΠΑ αν η άρρωστη πρώην σου έδινε κοινή επιμέλεια.
Αλλά κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο δεν είναι τίποτα, Τζέσι.
Είναι λιγότερο από 30 μέρες το εξάμηνο.
Και δεν νομίζω ότι αξίζει να αλλάξουμε εντελώς τη ζωή μας...
- ... για τόσο λίγο. - Ξέρω ότι έχεις δίκιο.
Βλέπεις; Εγώ είμαι τώρα η λογική.
Απλώς... νιώθω χάλια. Ο Χανκ δεν έχει κάνει τίποτα...
κι όμως αυτός είναι που τρώει όλα τα σκατά στη μάπα.
Όλοι μας τραβάμε ζόρια με τους γονείς μας.
Αν δεν ήμουν εγώ, ο γάμος σου θα είχε πάρει άλλο δρόμο.
Απολύτως.
Ή ακόμη χειρότερα, θα τον μεγαλώνανε δυο δυστυχισμένοι γονείς.
Σωστά...
Τα έκανα θάλασσα.
Τα έκανες θάλασσα επειδή ήρθες μαζί μου στο Παρίσι;
- Όχι! Δεν εννοούσα αυτό! - Όχι, ήξερα πόσο θα κόστιζε.
Σταμάτα. Ξέρεις πως δεν εννοούσα αυτό.
- Σου είχα πει να μην το κάνεις. - Σταμάτα!
Ήρθα μαζί σου στη Νέα Υόρκη για 2 χρόνια.
Παράτησα τα πάντα.
Αλλά έπρεπε να γυρίσω για να γεννήσω τις δίδυμες.
Είχα επιπλοκές και ήθελα να είμαι με τη μάνα μου. Κι εσύ το ήθελες.
- Εντάξει. - Αυτό μόνο σου ζήτησα.
Αυτό μόνο... και τώρα θα μου το χτυπάς για πάντα;
Σταμάτα, σε παρακαλώ.
Σταμάτα.
Αν δεν θες να γυρίσουμε στις ΗΠΑ, δεν θα γυρίσουμε. Τέρμα!
Εντάξει; Απλώς ψάχνω να βρω έναν τρόπο να είμαι πιο συχνά κοντά του...
και ο ιδανικός τρόπος θα ήταν να το κάνω αυτό σαν οικογένεια.
Σαν οικογένεια ή τι;
Τι στο διάολο πάει να πει αυτό;
Νιώθω μια παθητική-επιθετική απειλή σε όλα όσα λες.
Ή κάνεις αυτό ή σε απεχθάνομαι για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.
Όχι;
Έχω δίκιο;
Ξέρεις, διαισθάνομαι κάτι... Νομίζω πως το πρόβλημα είναι πως...
δεν θες να έχω μια πιο ουσιαστική δουλειά.
Κάπου αισθάνεσαι να απειλείσαι από μια ενδεχόμενη επιτυχία μου...
που θα μείωνε τη θέση σου στη σχέση μας.
Τη θέση μου; Στη σχέση μας;
Διδάσκω δυο τάξεις το εξάμηνο...
στο γαμημένο Αμερικάνικο Σχολείο.
Πωπω! Φοβερή θέση!
Δεν νομίζω να είναι σύμπτωση που αυτόν τον καιρό...
έχω μπροστά μου μια συναρπαστική επαγγελματική ευκαιρία.
Ο συλλογισμός σου ολόκληρος είναι μια μαλακία και μισή και το ξέρεις.
Έχω μια ερώτηση: αν δεν είχαμε τα κορίτσια, όλες τις μαλακίες...
θα ήμασταν ακόμη μαζί;
Τι πράμα;
Μα εσύ είσαι δήμαρχος στην πόλη των τρελών!
- Στ' αλήθεια είσαι. - Νομίζω καλύτερα να πας στο Σικάγο.
Ο Χένρι σε χρειάζεται κι εγώ χρειάζεται να μείνω στο Παρίσι...
με τα κορίτσια και να δεχτώ τη δουλειά.
Γιατί το κάνεις αυτό; Είναι γελοίο. Να χάσω εσένα και τα κορίτσια; Όχι!
- Γιατί τα κάνεις όλα δύσκολα; - Τζέσι, είσαι δυστυχισμένος μαζί μου.
Με κατηγορείς που σε πήρα από τον γιο σου.
Αυτή είναι μια παράλογη αντίδραση στην προσπάθειά μου να βρω λύση.
Άκου, Τζέσι.
Περάσαμε έξι υπέροχες βδομάδες εδώ.
Έγραφες κάθε μέρα κι ο καιρός ήταν υπέροχος.
- Αλλά εγώ δεν ήθελα να έρθω. - Το ξέρω.
Θα μπορούσε να γίνει επανάσταση ανά πάσα στιγμή.
Ο κόσμος τρώει φέτα και λάδι.
Κάνουν τους χαρούμενους αλλά όλο λένε πόσο θυμωμένοι είναι.
Όλο αυτό με μπερδεύει και δεν ξέρω τι θα γίνει.
Να σου πω τι θα γίνει. Ό, τι γίνεται κάθε φορά:
Τίποτα.
Ξέρεις κάτι; Είχα απολύτως μηδέν χρόνο για τον εαυτό μου.
Έχω 10.000 αναπάντητα μέιλ.
Εγώ νομίζεις δεν έχω;
Όλη την ώρα μαγειρεύω και σκουπίζω...
τα τσίσα τα δικά σου και του γιού σου απ' το καπάκι της τουαλέτας...
ενώ εσύ κουβεντιάζεις με τον συνάδελφό σου συγγραφέα.
Μπλαμπλα, είσαι ιδιοφυία! Μπλαμπλα, όχι! εσύ είσαι ιδιοφυία.
Και μόλις είπαμε αντίο στον Χένρι...
λες ότι θα έπρεπε ίσως να παρατήσω τη δουλειά των ονείρων μου...
επειδή νιώθεις άσχημα;
Α, τώρα είναι η δουλειά των ονείρων σου.
Το απόγευμα δεν ήξερες καν αν την ήθελες.
Αλλά τώρα είναι η δουλειά των ονείρων σου.
Ακούς ποτέ τι λες;
Είναι! Επειδή έχω αμφιβολίες δεν πάει να πει πως δεν τη θέλω.
Αλλά εσένα τι σε νοιάζει;
Κάνεις για δυο ώρες τον στοχαστικό σου περίπατο κάτω απ' τις ελιές.
Σωκράτη! Α, πρέπει να βρεις χιτώνα!
Μία ώρα.
Από την ώρα που φεύγεις μέχρι που έρχεσαι πίσω είναι...
δύο ώρες. Εγώ δεν θα μπορούσα. Ξέρεις να φροντίζεις τον εαυτό σου.
Φροντίζω τον εαυτό μου κι όλα τα άλλα.
Όπου πάμε, εσύ φτιάχνεις τη βαλίτσα σου κι εγώ όλα τα άλλα.
Ποτέ δεν μ' αφήνεις να φτιάξω τα πράματα των κοριτσιών!
Ποτέ!
Γιατί θα ήταν χωρίς παπούτσια και με άπλυτα βρακιά.
Ε, βέβαια! Αφού το λες εσύ!
Όχι, χαίρομαι που έχεις χρόνο να στοχάζεσαι το σύμπαν...
και έχεις υπαρξιακά προβλήματα. Γιατί εγώ δεν έχω χρόνο να σκεφτώ.
Δουλειά, νοικοκυριό, νοικοκυριό, δουλειά.
Μπορείς να περιμένεις λίγο; Έχω να κουρδίσω τα έγχορδα.
Ο μόνος χρόνος για να σκέφτομαι είναι στην τουαλέτα στο γραφείο.
Αρχίζω να συνδέω τη σκέψη με τη μυρωδιά των σκατών.
Ωραία ατάκα!
Κάποια στιγμή θα τη χρησιμοποιήσω σε βιβλίο.
Είμαι σίγουρη. Και θα είναι η καλύτερη ατάκα στο βιβλίο.
Και να μην ξαναχρησιμοποιήσεις εμένα ή οτιδήποτε λέω ή κάνω...
στα κωλοβιβλία σου. Αυτό ισχύει και για τα κορίτσια.
Εντάξει.
Α: Δεν έπρεπε να μπλέξεις με συγγραφέα.
Β: Δεν ήσουν στο προηγούμενο ούτε στο βιβλίο που γράφω τώρα.
Γ: Θα γράφω ό, τι στο διάολο γουστάρω.
Όπως πάντα, η ζωή μας δουλεύει υπέρ σου.
Μη με ζαλίζεις με τις μαλακίες περί καταπιεσμένης νοικοκυράς.
Δεν είμαστε στα 1950. Συγγνώμη που σου χαλάω την αφήγηση...
περί σκλαβιάς αλλά εγώ είμαι σπίτι κάθε μέρα να φροντίζω τα πάντα...
- ... γιατί δουλεύεις μέχρι τις 6:30. - Μέχρι τις 6.
Πας τα κορίτσια σχολείο κι εγώ τα παίρνω. Έτσι συμφωνήσαμε.
Ζούμε στο Παρίσι, για όνομα του Θεού!
Μου το θυμίζεις κάθε μα κάθε μέρα!
Όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από τη δική σου και το ξέρεις.
Λυπάμαι αν στις διακοπές, και είναι διακοπές γιατί...
όλη την ώρα στη θάλασσα ήσουν ή κατέβαζες χωριάτικες σαλάτες.
Αλλά αυτό δεν δείχνει ότι η ζωή σου είναι σε κατάσταση οικιακής δουλείας.
Ξέρεις τι μ' αρέσει στους άντρες; Όλοι πιστεύουν στη μαγεία.
Νεραϊδούλες μαζεύουν τις κάλτσες.
Νεραϊδούλες αδειάζουν το πλυντήριο πιάτων.
Νεραϊδούλες βάζουν αντηλιακό στα παιδιά.
Νεραϊδούλες φτιάχνουν τις χωριάτικες που τρως σαν γουρούνι.
Λοιπόν, άκουσέ με. Είσαι πολύ καλή στο να μας φροντίζεις.
Πραγματικά.
Φροντίζεις τα παιδιά, τους φίλους σου, τα πάντα.
Έτσι ήσουν και πριν γίνεις μαμά μόνο που τώρα είσαι στο πολλαπλάσιο.
Αλλά - και στο λέω αυτό εδώ και χρόνια - πρέπει να φροντίζεις...
λίγο καλύτερα τον εαυτό σου. Αλήθεια στο λέω.
Άσε τη συγκατάβαση, εντάξει;
Εγώ γυρίζω σπίτι στις 6, όχι στις 6:30.
Έχω την ευθύνη για όλα. Έκλεισες ποτέ μπέιμπι-σίτερ;
Πώς λέγεται ο παιδίατρος;
Άσε τα τεστάκια. Είναι εντελώς βαρετό!
Ξέρεις κάτι; Κάθε βράδυ είμαι σπίτι και μαγειρεύω, λούζω...
λέω ιστοριούλες. Εσύ πότε είσαι εκεί πότε είσαι σε κάποια...
πανεπιστημιακή εκδήλωση ή σε κάποια παρουσίαση.
Όταν έχεις έμπνευση, γράφεις συνέχεια.
Κι εγώ έχω έμπνευση μερικές φορές, ξέρεις.
Θες να γράψεις; Ωραία, γράψε.
Αν θυμάσαι κάποτε τραγουδούσα, έπαιζα κιθάρα, έγραφα τραγούδια.
Και τώρα θα το ήθελα, αλλά δεν προλαβαίνω.
Λοιπόν, πρώτα απ' όλα: Το γράψιμο δεν είναι χόμπι.
Δεύτερο: Μακάρι να έβρισκες χρόνο.
Με κάποιον τρόπο καταφέρνεις να παραπονιέσαι 8 ώρες τη μέρα!
Και μ' αρέσει το τραγούδι σου, εντάξει;
Γάμησα όλη μου τη ζωή για το τραγούδι σου.
Αν έδινες 1/8 της ενέργειας που
σπαταλάς γκρινιάζοντας, μιρλιάζοντας...
και ανησυχώντας, αν έβαζες αυτή την ενέργεια στα ακόρντα σου...
θα ήσουν ο γαμημένος ο Τζάνγκο Ράινχαρτ.
Ωραία.
Ξέχασες τα παπούτσια σου.
Νομίζεις πως κερδίζεις;
Λίγοι ξέρουν τι είναι για μια δραστήρια γυναίκα να γεννάει.
Μερικές φίλες μού λέγαν, θα θες να τα πετάξεις απ' το παράθυρο.
Ποτέ όμως δεν θέλησα να τους κάνω το παραμικρό κακό.
Εκατό φορές όμως σκέφτηκα να βάλω τέρμα.
Ήμουν τόσο μπερδεμένη κι εσύ πάντα έλειπες για τα βιβλία σου...
ή για την επιμέλεια του Χένρι και δεν ήθελα να είμαι βάρος.
Τώρα ξέρω γιατί η Σύλβια Πλαθ έχωσε το κεφάλι της στην τοστιέρα.
Στον φούρνο.
Μην παίζεις με τις λέξεις! Τοστιέρα, φούρνος, το ίδιο πράμα είναι.
Ξέρεις πόσες φορές ήμουν μόνη με τα κορίτσια κι έκλαιγα;
Να μην ξέρω τι να κάνω; Ξέρεις τι ενοχή
νιώθει μια μάνα όταν δεν ξέρει τι να κάνει;
Νομίζεις πως μόνο εσύ νιώθεις έτσι;
Δεν νομίζω πως καταλαβαίνεις;
Ξέρεις ποιος είναι ο κρυφός μου φόβος με τους άντρες;
Ότι όλοι θέλουν να με κάνουν μια πειθήνια νοικοκυρά.
Κανείς δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο.
Είναι ευκολότερο να χώσεις το κεφάλι σου στην τοστιέρα...
...παρά να γίνεις πειθήνια νοικοκυρά.
Δεν συνήλθα μετά τη γέννα.
Όταν γεννήθηκαν, δεν είχα ιδέα τι να κάνω.
Περιμένουν από μια γυναίκα...
να έχει ένστικτο. Σαν θηλυκός μπαμπουίνος.
Εγώ όμως δεν είχα ιδέα τι έπρεπε να κάνω.
Τις αγαπάω τόσο πολύ κι όμως τα έκανα όλα λάθος.
Κι εσύ έλειπες. Μου τηλεφωνούσες και με ρωτούσες πώς περνούσα.
Ούτε σε σένα δεν μπορούσα να πω ότι δεν ήξερα τίποτα. Ντρεπόμουν.
Κοίτα, νομίζω πως τα κατάφερες πολύ καλά.
Όχι.
Πραγματικά ή τέλος πάντων τα κατάφερνες να προσποιείσαι.
Απλώς...
Θυμάμαι πως για να τις κοιμίσω, έπρεπε να κατεβάζω εκείνο...
το ηλίθιο διπλό καροτσάκι από τις σκάλες
και να τις κάνω βόλτες για ώρες...
μέσα στη νύχτα, μέχρι την Πιγκάλ και πάλι πίσω.
Παρά λίγο να με ληστέψουν μια φορά. Ο τύπος δεν μου επιτέθηκε...
επειδή ήμουν αξιολύπητη. Πάνω από 35 ευτυχώς δεν σε βιάζουν.
- Το διάβασα κάπου. Αληθεύει. - Χριστέ μου!
Μια φορά κοιτούσα τις μικρές στο τραμπολίνο.
Ήταν τόσο όμορφες. Ήμουν ευτυχισμένος γιατί ήταν ευτυχισμένες.
Η μια τους είχε ένα... χούλα-χουπ και το πηδούσε σαν σχοινάκι...
αλλά το ήθελε κι η άλλη κι άρχισαν να μαλώνουν.
Και ξαφνικά, τα είδα όλα!
Όλη τη μικρο-ζήλεια, τον εγωισμό...
και σκέφτηκα... αυτή είναι η φυσιολογική ανθρώπινη κατάσταση.
Πάντα λίγο δυσαρεστημένοι, αιώνια ανικανοποίητοι.
Εννοώ...
Δες εμάς!
Να 'μαστε, στον... Κήπο του Παραδείσου...
και δεν σταματάμε να μαλώνουμε.
Δεν υπάρχει μία φυσιολογική κατάσταση, αλλά πολλές.
Εννοώ πως αν αυτό βλέπεις όταν παίζουν τα κορίτσια...
αυτό σημαίνει πως είσαι σε κατάθλιψη.
Εντάξει...
Μπορεί.
Εγώ όταν τις βλέπω να μαλώνουν, βλέπω ενέργεια...
να μην αφήνουν να τις πατάν, ή να τους παίρνουν αυτά που θέλουν.
Μ' αρέσει όταν μαλώνουν. Μου δίνει ελπίδα για το μέλλον τους.
Επειδή βλέπεις τον θυμό σαν θετικό συναίσθημα...
και καταλήγεις να πληγώνεις τον εαυτό σου, τις μικρές, εμένα.
Εσύ δεν θυμώνεις ποτέ;
Όταν θυμώνω, δεν το βλέπω σαν κάτι θετικό.
Ξέρεις κάτι;
Έτσι που γράφεις, ο κόσμος μού μιλάει νομίζοντας...
πως κάνω έρωτα με έναν αγριόγατο τύπου Χένρι Μίλερ.
Χα!
Κάνεις σεξ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Κάθε φορά!
- Άμα το 'βρεις, δεν τ' αφήνεις. - Φιλάκι, βυζάκι...
μουνάκι...
Είμαι άνθρωπος των απλών απολαύσεων.
Ναι, πολύ απλών.
Και τώρα τελευταία ήθελα να στο πω: δεν είσαι Χένρι Μίλερ...
σε κανένα επίπεδο.
Αυτό το δωμάτιο με φρικάρει. Περίμενα κάτι πιο παραδοσιακό κι ελληνικό.
- Είναι αληθινό. - Τι στο διάολο κάνουμε εδώ;
Όλα στημένα. Υποτίθεται για να περάσουμε ένα υπέροχο βράδυ!
Δεν υπάρχει χώρος για αυθορμητισμό.
Έχει χαθεί απ' τη ζωή μας.
Αυτό είναι ηλίθιο και δεν πιάνει.
Προφανώς.
Και καταριέμαι την Αριάδνη και τον Στέφανο γι' αυτό που κάναν.
Μασάζ για ζευγάρι;! Τι μαλακία είναι αυτή; Εντελώς βρωμιάρικο!
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ! Εντάξει;
Δεν είναι άσχημα εδώ. Μ' αρέσουν τα δωμάτια ξενοδοχείων.
- Τα βρίσκω σέξι. - Ναι, το ξέρω...
κ. Περιοδεία!
Κ. Ράντισον-Χίλτον!
Και ξέρω για κείνη τη φορά που είχες παρουσίαση στην Ουάσιγκτον.
Που το κινητό σου υποτίθεται πως χάλασε.
Τι βολικό!
Ορκίστηκες στα παιδιά μας πως δεν την πήδηξες εκείνη...
απ' το βιβλιοπωλείο, την Έμιλι.
Ορκίσου μου πως δεν την πήδηξες. Και δεν ζηλεύω.
Απλώς θέλω να ξέρω. Παραδέξου το σαν άντρας!
Σου δίνω όλη μου τη ζωή. Δεν έχω τίποτα πιο μεγάλο να δώσω.
Δεν τη δίνω σε καμία άλλη. Αν ζητάς άδεια για να με απορρίψεις...
δεν πρόκειται να στη δώσω.
Εντάξει; Σ' αγαπώ!
Και δεν είμαι σε σύγκρουση με τον εαυτό μου γι' αυτό.
Αλλά αν θες μια λίστα με όσα μου τη σπάνε σε σένα, να στη δώσω.
Ναι, θέλω ν' ακούσω.
Ωραία...
Ας αρχίσουμε απ' το νούμερο ένα.
Νούμερο ένα... είσαι τρελή για δέσιμο.
Είσαι! Στο καλό αν νομίζεις πως μπορείς να βρεις άλλον να ανέχεται...
τις μαλακίες σου για πάνω από 6 μήνες. Εγώ δέχομαι όλο το πακέτο.
Την τρέλα και την ευφυΐα. Δεν πρόκειται ν' αλλάξεις κι ούτε θέλω.
Σε δέχομαι γι' αυτό που είσαι. Έτσι το λένε.
Σε ρώτησα κάτι. Αν την ώρα που κατέβαζα το καρότσι στις σκάλες...
και με βιάζανε στη Πιγκάλ, εσύ πηδούσες εκείνη την Έμιλι Μπροντέ;
Δεν ξέρω για ποια... Ποια Έμιλι; Ούτε ξέρω για τι πράμα μιλάς!
Εκείνη με τα ωραία μέιλ περί Ντοστογιέφσκι.
"Ω, Τζέσι, πόσο δίκιο έχεις! Ο Μέγας Εξεταστής είναι ό, τι πιο βαθύ...
"υπάρχει στη ρώσικη λογοτεχνία. "
Αν με ρωτάς αν είμαι αφοσιωμένος σε σένα και στα κορίτσια...
και στη ζωή που χτίσαμε μαζί, η απάντηση είναι ένα ηχηρότατο ΝΑΙ!
Ώστε πράγματι την πήδηξες! Ευχαριστώ πάρα πολύ
Σε ρωτάω εγώ ποτέ για τότε που πήγες να δεις...
τον πρώην σου γκόμενο όταν πέθανε η μάνα του; Ξέρεις γιατί;
Γιατί ξέρω πως λειτουργεί ο γαμημένος γαλλικός σου κώλος.
Και είμαι απολύτως βέβαιος πως του πήρες τουλάχιστον πίπα.
Αλλά ξέρω πως μ' αγαπάς και δεν με πειράζουν οι αντιφάσεις σου.
Δεν θέλω να ζήσω μια πληκτική ζωή όπου ο ένας ανήκει στον άλλον...
κλεισμένοι σε ένα κουτί που άλλοι έφτιαξαν για μας.
Γιατί αυτό είναι μια μεγάλη αποπνικτική μαλακία.
Ξέρεις τι γίνεται;
Είναι απλό.
Δεν σ' αγαπώ πια.
- Δεν θέλω να μιλήσω. - Είστε μόνη; Περιμένετε κάποιον;
Είμαι μόνη και μια χαίρομαι γι' αυτό. Είμαι θυμωμένη...
και κάνω κακό στα παιδιά μου, στη δουλειά μου και σ' όσους αγαπώ.
Α... είστε ακριβώς ο τύπος μου!
Δεν έχω όρεξη. Ήρθα εδώ για να είμαι μόνη.
Σας κοιτάω τόση ώρα απ' την άλλη άκρη του καφέ...
και δεν θέλω να σας κάνω να αισθανθείτε αμήχανα...
...αλλά είστε η πιο όμορφη γυναίκα εδώ πέρα.
Ευχαριστώ πολύ.
Θα χαρώ πολύ να σας κεράσω ένα ποτό και να γνωριστούμε.
Είστε εδώ για δουλειά;
Έχετε φίλο;
Όχι πια.
Λυπάμαι γι' αυτό. Θέλετε να το συζητήσουμε;
- Δεν μιλάω με ξένους. - Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι ξένος.
Έχουμε ξανασυναντηθεί... Καλοκαίρι του '94;
Με μπερδεύετε με κάποια άλλη.
Όχι.
Ερωτευτήκαμε μάλιστα ο ένας τον άλλο.
Αλήθεια;
Χμ, θυμάμαι αόριστα κάποιον γλυκό και ρομαντικό άντρα...
που μ' έκανε να αισθανθώ πως δεν ήμουν πια μόνη.
Κάποιον που σεβόταν αυτό που ήμουν.
Εγώ είμαι!
- Εγώ είμαι αυτός! - Δεν νομίζω.
Ξέρω κάτι γι' απόψε που εσείς δεν ξέρετε.
- Αλήθεια; Και ποιο είναι αυτό; - Κάτι σημαντικό.
Το ξέρω γιατί το έχω ξαναζήσει αυτό το βράδυ.
Πώς;
Ταξιδεύω στον χρόνο.
Εντάξει...
Έχω μια μηχανή του χρόνου πάνω, στο δωμάτιό μου και...
και ήρθα να σας σώσω, όπως σας το υποσχέθηκα.
Να με σώσετε από τι;
Από την τύφλωση που προκαλούν οι σαχλαμάρες.
Δεν είναι σαχλαμάρες.
Σας βεβαιώ πως ο γλυκός, ρομαντικός άντρας...
που γνωρίσατε στο τρένο... είμαι εγώ.
- Εσείς; - Ναι.
Δεν σας αναγνώρισα.
Έχετε τα χάλια σας.
Τι να πω; Είναι δύσκολα εκεί στον χώρο και στον χρόνο.
Εσείς πάλι είστε πιο όμορφη απ' όσο σας θυμόμουν.
Σαχλαμάρες.
Τζέσι, δεν είναι παιχνίδι. Το παίζεις αστείος, μπαίνεις στο βρακί μου...
και ξαφνικά βρίσκομαι να αγοράζω φυστικοβούτυρο στο Σικάγο.
Δεν θα φτιάξει το πράμα με λίγο δήθεν καμάκι.
Δεν σας κάνω καμάκι. Με παρεξηγήσατε.
Όχι... Ήρθα ως αγγελιοφόρος.
Έρχομαι από το μέλλον. Ήμουν με τον 82χρονο εαυτό σας...
που μου έδωσε να σας διαβάσω ένα γράμμα.
- Να 'μαι λοιπόν. - Είμαι ακόμη ζωντανή στα 80 τόσα μου;
Ω, ναι!
- Πώς είναι ο γαλλικός μου κώλος; - Α, μια χαρά!
- Δεν με νοιάζει η εμφάνισή μου. - Υπάρχουν κι άλλα να αγαπήσει κανείς.
Ωραία!
- Θέλετε να σας το διαβάσω; - Έχω άλλη επιλογή;
- Βεβαίως! αν δεν ενδιαφέρεστε... - Όχι, όχι. Διάβασέ το.
Λοιπόν: "Αγαπητή Σελίν, σου γράφω απ' την άλλη άκρη του δάσους...
"Το γράμμα αυτό ανάβει ένα κερί... "
ΟΚ, σταμάτα! Δεν θα έγραφα ποτέ τέτοια γλυκερά...
- Τι δάσος και μαλακίες; - Μπορώ να συνεχίσω;
Εντάξει...
"Σου στέλνω αυτό τον νεαρό... "
Ναι, νεαρό...
"Και θα είναι ο συνοδός σου.
"Έχει πολλά προβλήματα και σ' όλη του τη ζωή παλεύει...
"να είναι παρών για όλους όσους αγαπάει περισσότερο στον κόσμο.
"Και γι' αυτό πληρώνει ακριβά.
"Αλλά είσαι η μόνη του ελπίδα.
"Σελίν...
"Η συμβουλή μου είναι η εξής:
"Φτάνεις στα καλύτερα χρόνια της ζωής σου...
"Τα χρόνια της μέσης ηλικίας είναι λίγο μόνο πιο δύσκολα...
"από τότε που ήσουν 12 χρονών κι ο Μάθιου με τη Βανέσα...
"χορεύαν όλη νύχτα το How Deep is Your Love των Bee Gees. "
Τι είναι αυτό; Τέλος πάντων...
"Σελίν, θα τα πας μια χαρά. Οι κόρες σου θα μεγαλώσουν...
"... και θα γίνουν πρότυπα φεμινισμού."
Ωραίο.
Μόλις πρόσεξα πως υπάρχει και υστερόγραφο.
Ίσως να παρέλειπα τα υπόλοιπα, κάποια είναι πολύ βαρετά.
Ναι, παράλειψέ τα.
- Είστε σίγουρη; - Ναι!
- Ωραία... - Βαρετά πράματα.
Είναι... οικονομικές συμβουλές, ωροσκόπια, κλπ.
Εντάξει... "Υ.Γ. Παρεμπιπτόντως, το καλύτερο...
"Παρεμπιπτόντως, το καλύτερο σεξ της ζωής μου το έκανα...
"ένα βράδυ στη νότια Πελοπόννησο.
"Μην το χάσεις!
"Η σεξουαλική μου υπόσταση εκτινάχτηκε σε πρωτόγνωρα ύψη. "
"Πρωτόγνωρα"! Τέλεια!
Ναι... ξέρετε βέβαια τι σημαίνει αυτό...
Τζέσι, κόψε αυτό το ηλίθιο παιχνίδι. Δεν είμαστε σε καμιά ιστορία σου.
Εντάξει;
Άκουσες τι σου είπα στο ξενοδοχείο; Με άκουσες;
Ναι.
Σε άκουσα.
Ότι δεν μ' αγαπάς πια;
Υπέθεσα πως δεν το εννοούσες, αλλά να το εννοούσες, τότε...
Ξέρεις κάτι; Είσαι σαν τα κοριτσάκια κι όλους τους άλλους.
Θέλεις να ζεις στα παραμύθια.
Εγώ προσπαθώ να φτιάξω τα πράματα.
Σου λέω πως σ' αγαπώ άνευ όρων. Σου λέω πως είσαι πανέμορφη.
Σου λέω πως ο κώλος σου είναι υπέροχος στα 80 σου.
- Προσπαθώ να σε κάνω να γελάσεις. - Ωραία.
Ανέχομαι πολλές μαλακίες σου...
κι αν νομίζεις πως είμαι κανένας σκύλος που θα γυρίζει συνέχεια πίσω...
κάνεις λάθος. Αλλά αν θες αληθινή αγάπη, αυτή είναι.
Αυτή είναι η αληθινή ζωή. Δεν είναι τέλεια, αλλά είναι αληθινή.
Κι αν δεν μπορείς να το δεις αυτό, τότε είσαι τυφλή.
Εντάξει; Παραιτούμαι!
Τι γίνεται λοιπόν μ' αυτή τη μηχανή του χρόνου;
Τι εννοείς;
Πώς λειτουργεί;
Είναι κάπως περίπλοκο.
Πρέπει να είμαι γυμνή για να λειτουργήσει;
Εννοώ...
Ναι, για την ακρίβεια, είναι ένα θέμα...
Δηλαδή... Τα ρούχα δεν ταξιδεύουν στο χωροχρονικό διηνεκές.
Πωπω! Είστε τόσο έξυπνος!
- Χριστέ μου! - Χωροχρονικό;
- Διηνεκές. - Διηνεκές;
Ναι.
Ξέρεις, σκεφτόμουν το γράμμα σας...
Έχετε ζήσει ποτέ στη νότιο Πελοπόννησο;
Ναι, και... είμαστε στη Νότιο Πελοπόννησο.
Λέτε να είναι απόψε αυτό που ακόμα θυμάστε στα 80 τόσα σας;
Ε, λοιπόν...
Σίγουρα επρόκειτο να περάσουμε μια φοβερή νύχτα...
Μετάφραση υποτίτλων: dromon