OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
Για τον Λυσιέν, όλα άρχισαν με το μελάνι, το χαρτί...
και την αγάπη για την ομορφιά.
Ορφανός και άκληρος, είχε αναγκαστεί να μάθει μια τέχνη, για να ζει.
Η αδελφή του, η Εύα, είχε παντρευτεί έναν τυπογράφο στο Ανγκουλέμ.
Έτσι, ο Λυσιέν εργαζόταν στο ταπεινό τυπογραφείο...
με το όνειρο μιας άλλης ζωής.
Οι Μαργαρίτες - Ποιήματα Λυσιέν ντε Ρυμπεμπρέ
Ακόμη και σήμερα, στο Παρίσι, όσοι τον γνώρισαν...
αναρωτιούνται πώς ήταν εφικτή η ιστορία του...
ποιο κίνημα του κόσμου τον είχε παρασύρει.
Ορίστε.
- Θ' αργήσω. - Μα όχι.
Δε θα σου κάνουν τίποτα.
Τώρα, καθώς βάδιζε σε αυτή τη μακριά αλέα...
ήταν σαν να εισερχόταν σε έναν άλλον κόσμο,
σχεδόν σαν να άλλαζε τόπο...
μέχρι το Κάστρο της Μαντάμ ντε Μπαρζετόν.
Οι προσκεκλημένοι άρχισαν να έρχονται, κυρία Βαρόνη.
Ευχαριστώ.
Υπομένοντας έναν σύζυγο γηραιό όσο και οι τοίχοι του κάστρου της...
ήθελε να είναι προστάτιδα των καλλιτεχνών και μαικήνας.
Μια Κυριακή, μετά τη λειτουργία, ο επίσκοπος τής είχε συστήσει...
έναν νεαρό ποιητή, ταπεινό υπάλληλο τυπογραφείου...
που υπέγραφε τα ποιήματα του με το όνομα "Λυσιέν ντε Ρυμπεμπρέ".
ΚΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
Όχι, ευχαριστώ.
Για το έργο αυτό, μου ζητήθηκε η ζωντανή απεικόνιση των λεπτομερειών.
Αφήστε μας, παρακαλώ.
Οι Μαργαρίτες - Ποιήματα Λυσιέν ντε Ρυμπεμπρέ
Για εκείνη.
Ευχαριστώ, Λυσιέν.
Είναι μεγάλη τιμή.
Φοβόμουν πως δε θα έρθετε.
Ο σύζυγός σας θα είναι παρών;
Ναι, πώς!
Ασχολείται μόνο με τις θηρευτικές πραγματείες και τα σκυλιά, όλη μέρα.
Είστε πολύ όμορφη, κυρία.
Αγαπητοί φίλοι, σας ευχαριστώ για την πιστή παρουσία σας.
Μια μέρα, ίσως, όταν ένας προστατευόμενός μας αναγνωριστεί...
και δοξαστεί...
θα μπορούμε να πούμε: "Ήμουν εκεί, στο ντεμπούτο του.
Και αυτό με είχε συγκινήσει."
Ο νεαρός ποιητής που υποδεχόμαστε σήμερα,
ήρθε πριν από ένα μήνα με μία πολύ ωραία βιβλική ωδή.
Η Εφημερίδα των Γραμμάτων, τη χαιρέτισε με τα εξής λόγια:
"Όταν εκπληκτικά χαρίσματα εμφανίζονται σε έναν νεαρό άντρα...
"είναι για όλους μας μία νέα ελπίδα.
"Μια νέα άνοιξη της ζωής.
"Είκοσι ετών, κι όμως, ήδη με την ορμή ενός έργου.
"Για εκείνον, η ποίηση είναι κάτι ιερό...
"μια προσωπική θρησκεία.
"Μεγάλο σεβασμό οφείλουμε στα πνεύματα...
όπου ο Θεός έχει εναποθέσει μία από τις αχτίδες Του."
Ελάτε, κύριε, σας περιμένουμε.
Παρακαλώ, αφαιρέστε την τσάντα σας.
"Για εκείνη."
"Να αγαπώ, να προσεύχομαι, να τραγουδώ."
"Τούτη είναι όλη μου η ζωή."
"Θνητοί! Από όλα τα επίγεια αγαθά που ο άνθρωπος επιθυμεί"
"Του αποχωρισμού τη στιγμή, για τίποτε δεν μετανιώνω."
"Πέρα από την επιθυμία τη φλογερή που στα ουράνια πετιέται με ορμή"
"Την έκσταση της λύρας ή του έρωτα τη σιωπή"
"Μιας καρδιάς που στη δική μου πάνω έχει σταθεί"
"Στους πρόποδες της ομορφιάς νιώθω τη λύρα που αναριγεί"
"Βλέπω σε κάθε συγχορδία την παράφορη αρμονία"
"Με τον ήχο να κυλά και στο στήθος να περνά"
"Το κλάμα αναβλύζει στα μάτια της τα λατρευτά"
"Όπως με του αγέρα τη ριπή"
"Από ένα γεμάτο ποτήρι σταλάζουν τα δάκρυα που φέρνει η αυγή"
Λυπάμαι.
Δε νιώθουν τίποτε.
Ήταν πολύ όμορφο.
Συγγνώμη, σας γύρευα, κυρία.
Η Μαρκησία ντε Κοντά ήθελε να σας ευχαριστήσει.
Τι θέλετε να καταλάβουν;
Και εσείς; Τι νομίζετε;
Για αυτά τα πράγματα, δε νομίζουμε. Τα νιώθουμε, σωστά;
"Λουίζ, τον έρωτα που καταφέρατε να μου εμφυσήσετε...
"τον θεωρούσα χιμαιρικό και απαγορευμένο.
"Απαγορευμένο όπως ό,τι πρέπει τελικά να θριαμβεύσει.
"Κάθε γραπτή λέξη με φέρνει κοντά στα χείλη σας.
"Κάθε βιβλίο της βιβλιοθήκης μου μοιάζει να μου μιλάει για εσάς.
"Μετά από εκείνο το ολέθριο απόγευμα, σκέπτομαι μόνον εσάς.
"Εσάς, απομονωμένη ανάμεσα στις σκιές, μες στους τοίχους χωρίς ζωή...
"χωρίς ποίηση, χωρίς αγάπη.
"Δεν υπάρχει στον κόσμο τίποτε άλλο που να μετρά, πέρα από την αγάπη.
"Και η αγάπη, Λουίζ, είναι σαν τον άνεμο.
"Θα μας πάρει μακριά.
Δικός σας, Λουίζ". Λυσιέν.
Ρίσκαρε απίστευτα για να τον συναντήσει.
Σκαρφιζόταν λόγους για να το σκάσει, τα απογεύματα.
Καθοδηγούσε τις κινήσεις του κι εκείνος ήταν ήδη λιγότερο αδέξιος.
Αυτή η κωμωδία με τη γυναίκα μου θα κρατήσει για πολύ ακόμη;
Κύριε Σαρντόν;
Λέγομαι Λυσιέν ντε Ρυμπεμπρέ, κύριε.
Είχα γνωρίσει τους γονείς σας, νεαρέ.
Είστε γιος του φαρμακοτρίφτη Σαρντόν, της Πλατείας της Εκκλησίας!
Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να φέρετε το όνομα της μητέρας σας...
ούτε για να υπογράφετε τα γελοία ποιήματά σας...
τόσο επιτηδευμένα όσο και το ποταπό άτομό σας!
Δεν ξέρετε τίποτε από αυτά, κύριε.
Επιστρέψτε στα σκυλιά και τα τουφέκια σας.
Δεν σας αξίζει μία τέτοια γυναίκα.
Την αφήσατε να μαραζώνει μέσα στους τέσσερις τοίχους σας!
Όχι!
Κύριε!
Σαρντόν!
Σαρντόν, όλα αυτά τα εδάφη μου ανήκουν!
Θα εκδιώχνω την οικογένειά σας κάθε στιγμή!
Δε θέλω να σας βλέπω να υποφέρετε, Λουίζ.
Σας ζητώ να με ακολουθήσετε στο Παρίσι ώσπου να καταλαγιάσει αυτή η υπόθεση.
Σας αξίζει να διασκεδάσετε λίγο.
Δώστε μου αυτή την ευκαιρία.
Δε θα ήθελα να με παρεξηγήσετε.
Η φιλία μας δεν χρειάζεται κανένα άλλο συναίσθημα.
Μπορώ να περιμένω.
Κανένας ελεύθερος νεαρός άντρας, για πρώτη φορά...
με πάνω από χίλια φράγκα στην τσέπη...
δε θλίβεται πραγματικά που αφήνει την οικογένειά του.
Ο νεαρός ποιητής φανταζόταν την πόλη σαν μια παγανιστική θεά...
με τα χέρια ανοιχτά στο ταλέντο και την αξία.
Τι γνώριζε, όμως, για το Παρίσι;
Τα πήρα για το ταξίδι. Θα μπορούσα να σας διαβάσω.
Δε θα σας γίνω βάρος. Ποτέ.
Είναι πολύ αργά για να φοβόμαστε.
Σ' αυτό το διακριτικό μειδίαμα της προστάτιδός του...
ο Λυσιέν δεν σκέφτηκε να του δώσει ένα όνομα.
Πήγαιναν, άραγε και οι δύο, στο ίδιο μέρος...
την ίδια στιγμή της ζωής τους;
Παρίσι...
Και ταξιδέψατε μαζί του μόνη, με τη δική σας άμαξα!
- Κανείς δεν μας είδε. - Πώς το διακινδυνεύσατε, Λουίζ;
Υποσχεθήκατε να με βοηθήσετε. Μη με επικρίνετε.
Υπάρχουν κανόνες εδώ. Κάποια πράγματα έχουν κόστος.
Έχετε τίτλο, είστε σπάνια γυναίκα. Και αυτός, τι είναι;
Φανταστείτε να μαθευτεί στο Παρίσι μια τέτοια τρέλα!
Κάποιοι θα αρνηθούν να σας προσκαλέσουν!
Μην τον εγκαταλείπετε. Θα γίνει μεγάλος ποιητής. Έχει ταλέντο.
- Το ξέρω, πάντα το ήξερα. - Δεν μπορεί να μείνει μαζί σας, Λουίζ.
Καταλάβετέ το.
Για να αποφύγουν το σκάνδαλο...
ο δυστυχής επίδοξος μνηστήρας βρήκε στέγη στον νεαρό ευνοούμενο...
λίγους δρόμους πιο πέρα από το σπίτι της Λουίζ.
Όμως, έστω κι οι λίγοι δρόμοι, όταν έρχεσαι από τη Σαράντ...
φαίνονται πολύ μακριά.
Σας είμαι υπόχρεος, κύριε.
Αύριο βράδυ, θα μας συνοδεύσετε στην Όπερα.
Θα σας παρουσιάσω ως προστατευόμενό μου.
Ως βαφτιστικό μου.
Να αποφύγετε κάθε παρεξήγηση ως προς τη σχέση σας με τη Λουίζ.
Δε θα έκανα τίποτε που θα την εξέθετε.
Θα γνωρίσετε την εξαδέλφη της Λουίζ.
Τη Μαρκησία ντ' Εσπάρ.
Μία γυναίκα που χαίρει τον σεβασμό του προαστίου.
Του προαστίου Σαιν Ζερμέν.
Ναι, το κατάλαβα.
Έχει πληρωθεί το ενοίκιο για μία εβδομάδα.
Έχετε χρήματα για τα πρώτα σας έξοδα;
Έχω στην άκρη αρκετά, μέχρι να βρω εκδότη.
- Άλλωστε, έχω ήδη πολλές επαφές. - Βεβαίως, το φαντάζομαι.
Θα σας δώσω τη διεύθυνση ενός ράφτη για βραδινό ένδυμα.
Πρέπει να σταθείτε αξιοπρεπώς δίπλα στη Λουίζ.
Ασφαλώς. Αντίο, κύριε.
Για τον αδελφό μου, που πιστεύει στην περιπέτεια της ομορφιάς.
Στο Παρίσι, η περιπέτεια της ομορφιάς...
ήταν επίσης η περιπέτεια των προϊόντων ομορφιάς.
Οι εικονογραφημένες ρεκλάμες στους τοίχους της πρωτεύουσας...
ήταν σαν μία καινούργια δημόσια γλώσσα.
Ο κόσμος είχε αλλάξει. Και ο Λυσιέν δεν ήξερε τίποτε γι' αυτόν τον κόσμο.
Όλοι ήθελαν να ξεχάσουν το αίμα της Επανάστασης,
την Τρομοκρατία και τους πολέμους της Αυτοκρατορίας.
Η Γαλλία είχε παλινορθώσει την εξουσία του Παλαιού Καθεστώτος...
και των ευγενών της Αυλής.
Όλοι προσδοκούσαν την επιτυχία και τον προσωπικό πλουτισμό.
Νεαροί επαρχιώτες συνέρρεαν κατά χιλιάδες στην πρωτεύουσα...
αποφασισμένοι να βρουν τη μοίρα τους.
Μακριά, όμως, πλέον από τα πεδία της μάχης.
Όπως και να'χει, αν είναι να αποτύχεις στη ζωή...
καλύτερα να αποτύχεις στο Παρίσι.
Στη μία το μεσημέρι, ο Λυσιέν είχε ήδη ξοδέψει 1.570 φράγκα...
με τα οποία θα είχε περάσει αρκετές εβδομάδες στο Ανγκουλέμ.
Αλλά εκείνο το βράδυ, έπρεπε οπωσδήποτε να τον προσέξει η Λουίζ...
και να τον αγαπήσει ξανά.
Μια ολόκληρη ζωή θα κρινόταν από την πρώτη εντύπωση...
που θα έδινε στην υψηλή κοινωνία.
Και ξέρουμε ότι η πρώτη εντύπωση είναι συνήθως η ορθή...
κυρίως όταν είναι κακή.
Κύριε;
Δεν έχω κουπόνι, αλλά με περιμένουν.
- Σας περιμένουν; - Ναι.
Η Μαρκησία ντ' Εσπάρ και ο Βαρόνος ντυ Σατλέ.
- Δεν έχετε κουπόνι, όμως. - Όχι.
Ευχαριστώ. Σταθείτε στο πλάι, παρακαλώ.
- Μα με περιμένουν. - Δεν περνάτε χωρίς κουπόνι.
Αφήστε τους προσκεκλημένους να περάσουν. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ, κύριε.
Λυσιέν, σας αναζητούσαμε.
Σας πάει το Παρίσι, κυρία.
- Τι κάνατε στα μαλλιά σας, Λυσιέν; - Ήθελα να σας τιμήσω.
Πραγματική επιτυχία! Πάμε.
Ο Λυσιέν ανακάλυψε τότε τη διάσημη Μαρκησία ντ' Εσπάρ...
η οποία θα είχε σημαντικό ρόλο στο δράμα της ζωής του.
Περιμένετε μια στιγμή, Λυσιέν.
- Αγαπητή ξαδέλφη. - Καλησπέρα.
Είστε θεσπέσια.
Θα ήθελα να σας συστήσω κάποιον, αν συμφωνείτε.
Έναν βαφτιστικό από το Ανγκουλέμ.
Έχω την τιμή να σας συστήσω τη Μαρκησία ντ' Εσπάρ.
Χαίρω πολύ. Λυσιέν ντε Ρυμπεμπρέ. Στις υπηρεσίες σας.
Ένας βαφτιστικός...
Πηγαίνοντας προς τα θεωρεία...
η Μαρκησία είπε διακριτικά στην επαρχιώτισσα εξαδέλφη της...
πως δεν έπρεπε να κρατάει έτσι το μαντίλι στο χέρι.
Καθόλου.
Το καλό ή το κακό γούστο, δηλαδή η κομψότητα...
κρίνεται από τέτοιες μικροδιαφορές που κάποιες γυναίκες τις κατανοούν...
ενώ άλλες δε θα τις καταλάβουν ποτέ.
Κύριε ντε Ρυμπεμπρέ, πρώτη φορά έρχεστε στην Όπερα, μου είπαν.
Τόσο πολύ φαίνεται;
Καθίστε σε αυτή τη θέση. Θα βλέπετε όλη την αίθουσα.
Με τον κομμωτή της ήρθε;
Νομίζω πως η μόδα του Ανγκουλέμ διασκεδάζει τις κυρίες.
Όχι, αγαπητή μου, δεν διασκεδάζουν με εσάς.
Δείτε, Λουίζ! Ο Βαρόνος είναι εκεί!
Κοιτάξτε, Λουίζ! Στη δεύτερη σειρά!
Σε αυτόν τον κόσμο των επισημοτήτων, τα μικρά γίνονταν μεγάλα.
Μια λάθος κίνηση, μια κουβέντα ή ένα βλέμμα...
μπορούν να καταστρέψουν έναν αρχάριο.
Μια λάθος λεπτομέρεια είναι σαν μαχαιριά σε πίνακα ζωγράφου.
Φάλτσα νότα σε μία όπερα.
Απ' όλη την αίθουσα, μόνο ο νεαρός Λυσιέν μαγευόταν...
από το μπαλέτο των χορευτριών, το οποίο ήταν υπερβολικά ακαδημαϊκό.
Για το κοσμικό κοινό, το θέαμα δεν ήταν παρά μια άσχημη στιγμή...
ως το διάλειμμα, όπου θα συνεχιζόταν επιτέλους η πραγματική κωμωδία.
Αγαπητέ μου, Νατάν.
- Αναζητούσα να σας βρω. - Πράγματι.
Πώς σας φαίνεται η παράσταση;
Εσάς κοιτάζουν απόψε, κυρία. Η ομορφιά σας επισκιάζει τη σκηνή.
Καλοσύνη σας. Δεν έχω λάβει ακόμη το καινούργιο βιβλίο σας.
Ναι, θα το λάβετε στα τέλη της ερχόμενης εβδομάδας.
Με λευκά τριαντάφυλλα ως ένδειξη συγγνώμης.
Να σας συστήσω την ξαδέλφη μου, τη Λουίζ ντε Μπαρζετόν.
Διαβάζει πολύ και μας έρχεται από τη Σαράντ. Δεν είναι θεσπέσιο;
- Απολύτως. - Και ο κ. Λυσιέν ντε Ρυμπεμπρέ.
Νεαρός ποιητής, άρτι αφιχθείς στο Παρίσι και τους κινδύνους του.
Ο κ. Νατάν είναι η μεγαλύτερη λογοτεχνική ελπίδα μας.
Μπορεί να σας συμβουλεύσει, αν συμφωνεί και ο ίδιος.
Ασφαλώς, θα είναι χαρά μου να βοηθήσω τον κύριο.
Λουίζ, με συγχωρείτε.
Λοιπόν; Έχετε ήδη συναντηθεί με εκδότες;
Έχω κάποιες διευθύνσεις.
Είναι ο Ντε Ρεγκά, ο Ντε Λουνέ...
Θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε.
Αν σας ενδιαφέρει, πρέπει να τους συναντήσετε.
- Θέλετε να σας πω τη γνώμη μου; - Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας.
- Δεν αρνούμαι τίποτε στη Μαρκησία. - Με συγχωρείτε, κύριε.
Περνάτε όμορφα, κυρία;
Για μένα είναι πρωτόγνωρο.
- Νιώθω πολύ μικρός. - Ποιος είναι αυτός ο νεαρός;
Ένας διάσημος συγγραφέας, δεν ξέρω.
Είναι πολλά αυτά που δεν ξέρετε, Λυσιέν.
Διακριτικά, ο Βαρόνος ντυ Σατλέ είχε πράξει τα δέοντα...
ώστε να κυκλοφορήσει το ψέμα του Λυσιέν...
περί της ευγενούς καταγωγής του.
Ένας τυχοδιώκτης στο Θεωρείο της Μαρκησίας...
μίας από τις υψηλότερες μορφές της άρτι παλινορθούσης αριστοκρατίας.
Το σκάνδαλο ήταν βέβαιο.
Φεύγετε ήδη, κυρίες;
Λουίζ...
Λουίζ!
Είναι ένας νεαρός ποιητής που θέλησα να βοηθήσω.
Και έτσι σας ευχαριστεί; Να έρχεται στο θεωρείο μου χάρη στο όνομά του;
- Αυτό ήταν το όνομα της μητέρας του. - Άρα, δεν μπορεί να φέρει τίτλο.
Σας ζητώ συγγνώμη. Δεν ήθελα να σας εκθέσω.
Να με εκθέσετε; Κανείς δεν μπορεί να με εκθέσει.
Να σας απασχολεί τι θα λέει το Παρίσι για τη σχέση σας με τον νεαρό κύριο.
Έχω δει γυναίκες να μην τις προσκαλούν για κάτι λιγότερο σημαντικό.
Κατάλαβα.
Είχα κρύψει λεφτά στο συρτάρι και το 'χα κλειδώσει!
Με κατηγορείτε για κλέφτρα; Δεν έχω καν κλειδί!
Μόνο εσείς μπήκατε εδώ! Δεν μπορεί να εξαφανίστηκαν τα λεφτά!
Σας λέω, δεν άγγιξα τίποτα!
Ο Λυσιέν πήρε την πιο ωραία πένα του.
Ένα αισθηματικό και αφελές γράμμα, γεμάτο από τη ζοφερή αξιοπρέπεια...
με την οποία υπερβάλλει συχνά ο καλλιτέχνης των είκοσι χρόνων.
Δεν έμαθε ποτέ αν η Λουίζ έλαβε το γράμμα του.
Αυτό το ακατάστατο συρτάρι συναισθημάτων...
έπρεπε να το κλείσει ξανά.
Με συγχωρείτε που καθυστέρησα.
Πάμε λίγο πιο πέρα να μιλήσουμε.
- Φοβάστε μήπως σας δουν μαζί μου; - Όχι.
Εδώ και μήνες, η αστυνομία τοποθέτησε μεγάλα δίχτυα στον Σηκουάνα...
στην έξοδο της πόλης. Και ξέρετε γιατί;
Για να μαζεύουν τα πτώματα των δύστυχων που πέφτουν από κάποια γέφυρα...
επειδή δεν έχουν να φάνε και αρνούνται να γυρίσουν στην επαρχία.
Η Λουίζ έκανε μία τρέλα βάζοντάς σας στις αποσκευές της.
Μια γυναικεία τρέλα.
Αν συνεχίσει να σας βλέπει, η εξαδέλφη της...
και όλος ο περίγυρος θα της γυρίσουν την πλάτη.
Θα βρεθεί χωρίς τίποτα και κανέναν. Σκεφτείτε την λίγο, λοιπόν.
Και τον εαυτό σας σκεφτείτε, κύριε Σαρντόν.
- Ρυμπεμπρέ λέγομαι, κύριε. - Ρυμπεμπρέ;
Δεν έχετε ιδέα τι έχουμε μοιραστεί, εκείνη κι εγώ.
Τα ονειρευτήκατε όλα αυτά, και οι δυο σας.
Ορίστε.
Εκείνη μου ζήτησε να σας τα δώσω, για να γυρίσετε στο σπίτι σας.
Χρήματα;
Σας ζητάει να μην προσπαθήσετε να την ξαναδείτε.
Δεν σας πιστεύω.
Πρόσθεσα μερικά χαρτονομίσματα επειδή η ιστορία σας είναι συγκινητική.
Τέλος πάντων...
Δε θ' αγαπήσει ποτέ έναν άντρα σαν εσάς.
Δείτε πώς είστε. Στο Ανγκουλέμ, σας φώναζαν "φραγκόκοτα".
Γυρίστε στο σπίτι σας!
Στη συνοικία των φοιτητών, γύρω από τη Σορβόννη...
κάποιοι φιλάνθρωποι υπέδειξαν στον Λυσιέν ένα εστιατόριο...
πολύ γνωστό, εκείνη την εποχή.
Άρτος κατά βούληση και το νερό δωρεάν.
Η πατάτα ήταν η βασίλισσα του μενού.
Και για τον Λυσιέν, μετά από την εξευτελιστική βραδιά...
η μόνη προσιτή αριστοκράτισσα.
Ο ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ
Ο ΣΑΤΑΝΑΣ
Στο Ανγκουλέμ, ο Λυσιέν διάβαζε με αφοσίωση τους μεγάλους συγγραφείς.
Δεν ήξερε τίποτε για τον μικρό παρισινό και αυθάδη Τύπο,
τη λατρεία του για τις εκφράσεις και την προκλητικότητά του.
Εφημερίδα των κυριών
Ανακάλυπτε αυτόν τον κόσμο οπό φτηνό χαρτί...
όπου η γνώμη γεννιέται και πεθαίνει με ένα ξέσπασμα γέλιου...
ή με μία οργισμένη κραυγή.
Προσφορά του καταστήματος.
Συγγνώμη που σας ενοχλώ.
Το αφεντικό μού είπε ότι είστε συντάκτης σε εφημερίδα.
Πιθανόν, ναι.
Κι εγώ ήμουν διορθωτής σε ένα τυπογραφείο.
Σκέφτηκα, λοιπόν...
αν έχετε κάποια εργασία συγγραφής ή αντιγραφής για μένα...
- Έχετε ήδη γράψει κάπου; - Μια ποιητική συλλογή.
Είχε συζητηθεί πολύ στο Ανγκουλέμ.
Ορίστε, σας έφερα άρθρα.
Η περίφημη εφημερίδα του Ανγκουλέμ!
Εντυπωσιακό!
Έχω ανάγκη να εργαστώ, κύριε.
Πληρώνεται καλά κάποιος που γράφει σε εφημερίδα;
Εξαρτάται. Αυτή την εβδομάδα, έβγαλα 300 φράγκα, μα τα ξόδεψα όλα.
Τριακόσια φράγκα την εβδομάδα για να αρθρογραφείτε σε εφημερίδα;
- Είναι πολλή δουλειά. - Είναι πολλά χρήματα.
- Τι είναι αυτό; - Χασίς.
Μ' αυτό, όλοι έχουν ταλέντο. Θέλεις;
Όχι, ευχαριστώ.
- Πώς σε λένε; - Λυσιέν... ντε Ρυμπεμπρέ.
Ετιέν Λουστό.
Ο ποιητής ήταν ακόμη αρκετά αθώος και πίστευε πως στο Παρίσι...
το ταλέντο προσέλκυε σίγουρα κάποιες συμπάθειες.
Ποιήματα για μαργαρίτες! Γι' αυτό έφυγε τρέχοντας η βαρόνη σου!
Το επόμενο πρωί, σαν ποντικάκι που βιάζεται να βγει απ' την τρύπα του...
επισκέφθηκε το νέο φίλο του στη θορυβώδη συνοικία των δημοσιογράφων.
Κοντά στο Μεγάλο Βουλεβάρτο.
Ο μεγάλος και άξιος παρισινός Τύπος αποτελείτο από εκλεκτούς τίτλους...
όπως η εφημερίδα "Συζητήσεις ή "Ο Αιώνας".
Η καινούργια νομοθεσία είχε επιτρέψει την εμφάνιση μικρών περιοδικών...
με προκλητικές ονομασίες, όπως "Ο Κουρσάρος, "Ο Σατανάς¨".
Ή ακόμη "Ο Κουτσός Διάβολος".
Με τη φιλελεύθερη ευαισθησία τους, αυτές οι μικρές εφημερίδες...
σφυροκοπούσαν αδιάκοπα κατά της βασιλικής κυβέρνησης.
Ο Λυσιέν μπορούσε να μάθει πως στον στρατό του Τύπου...
όλοι έχουν ανάγκη οπό φίλους, όπως οι στρατηγοί οπό στρατιώτες.
Άκρη!
Από εδώ, "Οι Μαργαρίτες"!
Έλα!
Προσέξτε, τα άρθρα πρέπει να πουληθούν.
Κάθισε, παρακαλώ. Λαμαρτίνε, πήγαινε να παίξεις.
- Θέλεις σαμπάνια; - Όχι, ευχαριστώ.
Θα πιείς.
Σου έφερα τη συλλογή μου.
Θα σου δώσω ένα-δυο ονόματα εκδοτών, μην ανησυχείς.
- Δεν ανησυχώ. - Και βέβαια ανησυχείς.
Ήθελα να πω... σέβομαι απεριόριστα τη δουλειά του δημοσιογράφου.
Αλήθεια; Και ποια νομίζεις ότι είναι η δουλειά μου;
Γράφετε για καινούργια βιβλία, καινούργια θεατρικά...
καινούργιες ιδέες...
Διαφωτίζετε τον κόσμο σχετικά με... την τέχνη...
...τον κόσμο.
Δουλειά μου είναι να αυξάνω τους μετόχους της εφημερίδας.
Και να τα τσεπώνω όσο το δυνατόν περισσότερο.
- "Να τα τσεπώνετε"; - Ναι, ακριβώς.
Μας πληρώνει ένας διευθυντής θεάτρου για να γράψουμε μία καλή κριτική.
Μετά, προτείνουμε στον ανταγωνιστή του να γράψουμε κακή κριτική για τον πρώτο.
Έτσι, ανεβάζουμε τις τιμές, γράφοντας καλά ή κακά...
σε διαφορετικές εφημερίδες με διαφορετικό όνομα...
Και ούτω καθεξής... Και τα τσεπώνουμε χοντρά!
Φωνάζουν, κλαίνε... Έρχονται εδώ με προσβολές ή δώρα...
Και η πολεμική έχει εξαπολυθεί. Γι' αυτούς, είναι το πιο σημαντικό.
Αυτό προκαλεί σούσουρο, πωλήσεις, θέσεις στο θέατρο, βιβλία...
Βρίσκετε πολλούς συντάκτες που το δέχονται;
Η εφημερίδα πληρώνει με την αράδα. Και αυθημερόν, κατάλαβες;
Παραδίδεις το άρθρο το πρωί και πληρώνεσαι το ίδιο βράδυ.
Οι εκδότες σε πληρώνουν μετά από έξι μήνες. Αν πληρώσουν.
Εγώ ήρθα από την Ντιζόν...
με μία μικρή κωμωδία σε τρεις πράξεις...
που είχα γράψει στην ύπαιθρό μου.
Εκεί όλοι έλεγαν ότι το έργο μου ήταν εκπληκτικό, υπέροχο!
Ήθελα να συνεργαστώ με διευθυντές θεάτρων και ηθοποιούς στο Παρίσι.
Τι έγινε;
Κανείς δε θέλησε να το διαβάσει!
Γιατί;
Αν δεν τους εξυπηρετείς στην εφημερίδα όπου γράφεις...
δεν τους ενδιαφέρεις.
Δεν φοβίζεις κανέναν, και αν δεν φοβίζεις κανέναν...
δεν ενδιαφέρεις κανέναν.
Κι όμως, ήμουν καλός.
Κι εγώ έχω αγνή καρδιά.
Θα πάμε να δούμε τον Ντοριά.
Ποιος είναι ο Ντοριά;
Ένα ποίημα.
Θα είμαι στου Νταριά. Και το βράδυ, στης Φλορίν.
Είσαι βασιλικός ή φιλελεύθερος;
Η εφημερίδα χρηματοδοτείται από φιλελεύθερους. Άρα, φιλελεύθερος.
Κι εσύ είσαι φιλελεύθερος. Δεν το ξέρεις ακόμη, αλλά είσαι.
Μόλις έκλεινε το χρηματιστήριο...
μια ορδή νεαρών αντρών έσπευδε στο Παλαί-Ρουαγιάλ...
στο κέντρο του Παρισιού.
Ήταν το σταυροδρόμι των τέρψεων της πρωτεύουσας.
Ένας κλειστός χώρος, προστατευμένος από τα βλέμματα του δρόμου...
όπου η αστυνομία δεν εισερχόταν ποτέ και γεύονταν κάθε λογής περιπέτεια.
Γύρω από τον κήπο, καταστήματα νεωτερισμών, κομμώσεων, πανηγύρια...
συνυπήρχαν με εστιατόρια, αίθουσες χαρτοπαιξίας και κυρίως πόρνες.
Ως και 1.500 δύστυχες, μέρα και νύχτα στις στοές.
Καθεμία είχε δικό της ρόλο, ειδίκευση, ωράριο και συγκεκριμένο πόστο.
Τις αποκαλούσαν χελιδονάκια, παλλακίδες, Λορέτες ή κάστορες.
Όσες άρπαζαν τους περαστικούς από τα παράθυρά τους, ημικάστορες.
Αλλά ποτέ δεν μάθαμε γιατί.
Επαγγελματίες ή περιστασιακές...
καθεμία είχε τοιχοκολλημένο την ταρίφα και το όνομά της...
ανάμεσα σε δύο διαφημιστικές αγγελίες.
Το γυναικείο κορμί ήταν προς πώληση. Είχαν καταλάβει πως το κορμί...
μπορούσε να πουλήσει σχεδόν τα πάντα και οτιδήποτε.
Ιδού! Η κοιλιά του κτήνους!
Σ' αυτόν το ναό με κάθε λογής εμπορεύματα...
άλλοι έμποροι, οι εκδότες, είχαν ανοίξει τα καταστήματά τους.
- Τον γνωρίζεις αυτόν; - Μας σύστησαν στην Όπερα.
- Είναι διάσημος, μου είπαν. - Αστός βασιλόφρων.
Δες τον εκεί πώς ποζάρει, ευχαριστημένος με το άτομό του.
Το καινούργιο του βιβλίο ήρθε στην εφημερίδα σήμερα.
Φυσικά, δεν το έχω διαβάσει και ούτε πρόκειται.
Με τις "Μαργαρίτες" υπό μάλης, ο Λυσιέν θα χτυπούσε την πόρτα...
ενός μεγάλου Παριζιάνου εκδότη...
που τόσο είχε ονειρευτεί στο Ανγκουλέμ.
Ο πιο σημαίνων, ο Ντοριά, ήταν πρώην φρουτέμπορος.
Δεν ήξερε ούτε να διαβάζει ούτε να γράφει.
Κάτι όχι και τόσο σύνηθες για έναν εκδότη.
Έτσι, του διάβαζαν τα χειρόγραφα και τα συμβόλαια.
Ωστόσο, ήξερε πολύ καλά να μετράει.
Τρεις χιλιάδες! Μ' ακούσατε;
Τρεις χιλιάδες αντίτυπα τύπωσα απ' το άθλιο μυθιστόρημά του!
Μελάνι, χαρτί, δέσιμο, τυπογραφείο...
Είμαι ήδη 1.500 φράγκα μέσα! 1.500 φράγκα! Με ακούτε;
Το βιβλίο είναι καλό, Ντοριά. Οι πρώτες κριτικές είναι εξαιρετικές.
Ας μιλήσουμε για τις κριτικές!
Πληρώνεστε 150 φράγκα για μια καλή κριτική τώρα;
- Πού θα πάει αυτό; - Κάπως πρέπει να ζήσουμε.
- 150 φράγκα! - Μια καλή κριτική πληρώνεται!
Πώς υπολογίζετε την τιμή της; Στα κουτουρού;
Πόσα θα πρέπει να δώσω για να προωθήσω τον Νατάν; Πόσα;
- Πού είναι αυτός; - Εδώ είμαι.
Υποσχέθηκες να τυπώσεις 400 αντίτυπα κι αρνείσαι να πληρώσεις τη διαφήμιση;
- Ποιο το νόημα τότε, Ντοριά; - Τι μου τσαμπουνάς;
Πλήρωσα 200 φράγκα τον Λουστό για να σε δοξάσει με ένα άρθρο του!
Στην παλιοφυλλάδα του! Διακόσια φράγκα, για πρωτοσέλιδο!
- Αλήθεια ή ψέματα; - Και ο Μπλοντέ;
Αυτόν έπρεπε να πληρώσεις πρώτα για να εξαπολύσει πολεμική εναντίον μου.
Ως τώρα, τίποτα απολύτως! Τι θα κάνω χωρίς πολεμική;
Πείτε μου, πώς θα πωληθεί σήμερα ένα βιβλίο, χωρίς πολεμική!
Έχει δίκιο. Περίμενα την επίθεση στη "Φιγκαρό".
- Αλλιώς, δεν μπορώ να γράψω άρθρο. - Απατεώνα!
Ντοριά, αυτός δεν άνοιξε καν το βιβλίο!
Αγαπητέ Νατάν, ξέρετε ότι για να γράψεις μία βιβλιοκριτική...
καλύτερα να μη διαβάσεις το βιβλίο, αλλιώς επηρεάζεσαι.
Ωραία λόγια, αλλά είναι του Σαμφόρ!
Και λοιπόν; Το γαλλικό πνεύμα υπερασπίζομαι.
Μπορείτε να το υπερασπιστείτε γράφοντας κάτι άλλο εκτός από αρθράκια!
Λίγα καλά λόγια είναι προτιμότερα από ένα κακό βιβλίο. Δεν συμφωνείτε;
Εμπρός, προχωράμε, παιδιά. Πεινάω.
Λοιπόν, το διάβασες ή όχι;
Δεν το διάβασε.
Ασφαλώς και το διάβασα.
Από καθαρή επαγγελματική συνείδηση, από σεβασμό προς τον συγγραφέα.
Σε ακούμε.
Είναι ένα βιβλίο... πολύ ιδιαίτερο. Δεν ξέρεις πώς να το προσεγγίσεις.
Γυρνάς τις σελίδες, οι φράσεις διαδέχονται η μία την άλλη,
θέλουν όλες να σε ξελογιάσουν, σαν τα κορίτσια στη στοά.
Είναι σαν ένα καρναβάλι λέξεων.
Το συζητήσαμε με τον φίλο μου.
Ποιος είναι αυτός; Γράφετε;
Λυσιέν ντε Ρυμπερμπέ, κύριε.
Και το διαβάσατε το βιβλίο του;
Ναι, το διάβασα προσεκτικά.
Το διαβάσατε κι εσείς;
Αφήστε τον να μιλήσει.
Εμπρός, εκφραστείτε.
Λένε πως ένας συγγραφέας πρέπει να έχει πράγματα να πει.
Εγώ πιστεύω πως υπάρχουν πράγματα που πρέπει να ξέρει να αποσιωπά.
Στο βιβλίο του κυρίου, όπως πολύ σωστά είπε ο Λουστό...
όλα έχουν ειπωθεί, όλα εκτίθενται ανοιχτά.
Πού είναι το μυστήριο;
Το μυστήριο είναι η παρουσία σας εδώ, κύριε Σαρντόν.
Σαρντόν, σωστά;
Για να το θέσω απλά, θεωρώ ότι το βιβλίο του κυρίου είναι...
άκυρο.
- Μου αρέσει αυτό. - Πολύ καλό.
Η ταπεινότητά μου, μου επιτρέπει να γελώ με τέτοιους χαρακτηρισμούς.
Περίεργη αρετή η ταπεινότητα. Πιστεύεις ότι την έχεις κι αμέσως τη χάνεις.
Λοιπόν, τα ξαναλέμε την Τρίτη, στις δέκα η ώρα.
- Λοιπόν, Σαρντόν ή Ρυμπεμπρέ; - Ρυμπεμπρέ, κύριε.
Ο Λυσιέν είναι νέος συγγραφέας. Σας έφερε το έργο του.
Όχι, αρκετά. Γεμίσαμε συγγραφείς. Δεν αντέχω άλλο.
Είναι μια πρωτότυπη ποιητική συλλογή.
Τι να την κάνω την ποίηση; Δεν πουλάει.
Ό,τι καλύτερο διάβασα τελευταία.
Ξέρετε πολλούς που αγοράζουν ποίηση;
Εσύ αγοράζεις ποίηση, Λουστό; Όχι βέβαια.
- Ο Λυσιέν γράφει κι ένα μυθιστόρημα... - Γεμίσαμε μυθιστορήματα! Ποιος ο λόγος;
Η λογοτεχνία είναι όλη μου η ζωή.
Το βιβλίο ενός αγνώστου δεν ενδιαφέρει κανέναν. Δεν πουλάει.
- Έχει δίκιο. - Δεν καταλαβαίνω...
Εγώ εκδίδω μόνο διασήμους. Αλλιώς, το ρίσκο είναι πολύ μεγάλο.
- Πώς γίνεται γνωστός κάποιος; - Γνωρίζοντας διασήμους.
Βρείτε μια διάσημη ερωμένη, έναν διάσημο εχθρό.
Ωραία τα εξηγεί.
Έναν διάσημο εχθρό που σας καθυβρίζει στην εφημερίδα του.
Ο Νατάν, για παράδειγμα, θα ήταν πολύ καλός εχθρός σας.
Νατάν, ο μικρός χρειάζεται έναν διάσημο εχθρό. Θα σ' ενδιέφερε;
Δεν έχεις τα χρήματα για να το στηρίξεις, Ντοριά.
Έτσι, θα μιλούν για εσάς στο Παρίσι και θα ανεβεί η τιμή σας.
- Ανεβαίνει η τιμή μου; - Ακριβώς, όπως στο χρηματιστήριο.
Και η λογοτεχνία, κύριε;
Η λογοτεχνία διασκεδάζει τις ψευδαισθήσεις.
Ο ανανάς, κύριε.
Εγώ πιστεύω μόνο στον ανανά!
Στον ανανά;
Μου πρότειναν να επενδύσω σε φυτείες ανανά!
Θα βγάλω πολλά λεφτά!
Ο ανανάς θα σας σώσει από την ποίηση. Το ελπίζω, δηλαδή.
Κοπιάστε.
Αυτός είναι μεγάλος εκδότης; Αυτός ο μπακάλης;
Είναι ο καλύτερος. Σε γνώρισε, είναι καλό αυτό.
Τώρα, δώσε του χρόνο.
- Λουστό! - Τι θέλει αυτός;
Η καλή μου παίζει στο θέατρο απόψε. Οι βασιλικοί πλήρωσαν για να σφυρίξουν!
- Πληρώνεις για να σφυρίξουν; - Φυσικά, για όλα μπορείς να πληρώσεις.
Η μετρέσα του Λουστό ήταν μια θεατρίνα γνωστή στα βουλεβάρτα.
Εκείνο το βράδυ, ήταν η πρεμιέρα της καινούργιας της παράστασης.
Ο Λυσιέν θα ζούσε τη δεύτερη μεγάλη παρισινή βραδιά του.
Κάθε μέρα, χιλιάδες θέσεις πωλούνταν στο "Βουλεβάρτο του Εγκλήματος".
Τα εγκλήματα διαπράττονταν επί σκηνής...
σε παραστάσεις που παίζονταν σε αίθουσες η μία δίπλα στην άλλη...
ανάμεσα σε δύο θεάματα του δρόμου.
Το θέατρο είχε γίνει η πιο δημοφιλής και πιο επικερδής διασκέδαση.
Τα Θέατρα Funambules, Αναγέννηση, Βαριετέ, Ντεζαζέ,
της Μαντάμ Σακί, των Ιταλών, το Αμπιγκί-Κομίν, Θέατρο Γκαιτέ.
Ο ανταγωνισμός ήταν άγριος μεταξύ των διευθυντών των θεάτρων...
και των ανελέητων μεθόδων τους.
Συνηθιζόταν να σφυρίζουν στην πρεμιέρα του διπλανού θεάτρου.
Ένα νέο έργο έπρεπε να προστατευτεί, εξαγοράζοντας την κριτική.
Έτσι ήταν, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Ζήτημα επιβίωσης.
Νεαροί δημοσιογράφοι, όπως ο Λουστό, έκαναν κουμάντο στο θέατρο.
Κάθε εκβιασμός ήταν εφικτός.
Το βουλεβάρτο είχε γίνει ο δικός τους χώρος...
όπου μπορούσαν να τα τσεπώνουν από παντού.
Ο Σενγκαλί έφερε Ιταλούς σφυριχτές. Θα γίνει μακελειό!
- Πού είναι ο Σενγκαλί; - Μακάρι να 'ξερα!
Πλήρες!
Οι διευθυντές των αιθουσών, για να προστατευτούν...
έπρεπε να κάνουν εκατοντάδες συνδρομές στις εφημερίδες...
και να προσφέρουν θεωρεία δωρεάν στους κριτικούς...
οι οποίοι τα επινοικίαζαν και τσέπωναν τα χρήματα.
Για να ισοσταθμίσει τη χασούρα από τις εισπράξεις...
ο θεατρώνης είχε αναζητήσει νέες πηγές κέρδους...
όπως την πώληση ζαχαρωτών στους θεατές.
Πού ήσουν; Θα έχει σφυρίγματα απόψε. Έχουν πάθει όλοι πανικό.
Εσείς θα πληρώνατε, είπε η Κοραλί. Τι έγινε;
Δεν ξέρω, αλλά αν σφυρίξουν απόψε, χαντακωθήκαμε. Στην πρεμιέρα!
- Δε θα σφυρίξουν. Ο Σενγκαλί; - Στην αίθουσα, ετοιμάζεται.
Γιατί το πιο σημαντικό ήταν να πληρωθούν οι κλακαδόροι...
δηλαδή οι ειδικοί που παρότρυναν για χειροκροτήματα ή σφυρίγματα.
Ο πιο γνωστός επαγγελματίας κλακαδόρος ονομαζόταν Σενγκαλί.
Είχε "κατεβάσει" εκατοντάδες έργα, είχε ταπεινώσει θεατρίνες, συγγραφείς.
Τον φοβούνταν όλοι στο θέατρο. Και δικαίως.
Θέλεις να καταστρέφεις την παράσταση ενός ανταγωνιστή; Πλήρωσε τον Σενγκαλί.
Θέλεις έναν θρίαμβο; Πλήρωσε τον Σενγκαλί και θ' αναλάβει τα πάντα.
Είχε στήσει επιχείρηση, εκπαιδεύοντας την ομάδα του πριν από την παράσταση.
Άντρες και γυναίκες κάθονταν διακριτικά ανάμεσα στους θεατές.
Αδύνατον να εντοπιστούν εν μέσω καταστροφής.
Απ' όλα είχε ο κατάλογος. Χειροκρότημα, ελαφρύ, όρθιο με επευφημίες.
Γέλια, γέλια βροντερά. Ή αντιθέτως, σφυρίγματα, γιουχαΐσματα.
Και ενδεχομένως ρίψη από ντομάτες ή σάπια λαχανικά. Αρκεί να πληρώσεις.
Μέτριο έργο ή αριστούργημα. Καμία διαφορά για τον Σενγκαλί.
Σημασία έχει να έχει δουλειά βγάζοντας όλο και πιο πολλά.
Είχε καταφέρει να επιβληθεί στο βουλεβάρτο.
Ο κόσμος του θεάματος ήταν στο έλεός του.
Και όλοι πλήρωναν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Έλα να δεις.
Αυτός ο κοντός φαλακρός ετοιμάζει το χτύπημά του.
Θα σφυρίξουν;
Και οι θεατρίνες έπρεπε να αγοράσουν χειροκροτήματα.
Κυρίως να εμποδίσουν τα σφυρίγματα που πλήρωναν οι ανταγωνίστριές τους.
Μην ανησυχείτε. Θα είστε υπέροχες.
Άπορες, έπρεπε να βρουν έναν πλούσιο προστάτη...
για να πληρώνει τα "έξοδα φήμης" τους.
Συνήθως, ήταν ένας μεγάλος υφασματέμπορος...
ή βιομήχανος καλλυντικών, που εκείνη την εποχή άνθιζαν.
Οι πιο τυχερές γίνονταν ηγερίες κάποιος μάρκας προϊόντων ομορφιάς.
Αυτές οι μάρκες αγόραζαν χώρο στις εφημερίδες...
καθώς και καλές κριτικές και κολακευτικά άρθρα για τις ηγερίες.
Οι διαφημιστικές αγγελίες ήταν τόσο προσοδοφόρες στις εφημερίδες...
που βιομήχανοι και έμποροι...
θα γίνονταν τα πραγματικά αφεντικά του σύγχρονου Τύπου.
Και οι πολιτικοί το είχαν καταλάβει πολύ καλά.
Ήταν έτοιμοι για κάθε συμφωνία με τους βαρόνους της βιομηχανίας...
προκειμένου να μη δεχθούν επίθεση από τις εφημερίδες.
Αυτός ο μικρόκοσμος ζούσε μέσα στη λάσπη, με συμφέροντα και συμβιβασμούς.
Όμως, πάνω από αυτούς, στην κορυφή της πυραμίδας...
ήταν οι ολιγάρχες, οι Λαφίτ, οι Ρότσιλντ...
και οι ίντριγκές τους στο χρηματιστήριο.
Στα παρασκήνια, εκείνοι κινούσαν τα νήματα των μαριονετών.
Η νέα αριστοκρατία ήταν η αριστοκρατία του χρήματος.
Και κανείς δεν ήθελε ακόμη να της κόψει το κεφάλι.
Μία μέρα, ένας τραπεζίτης θα έμπαινε στην κυβέρνηση.
Αν μιλήσεις στον Σενγκαλί;
Όχι, πληρώθηκε από τον ανταγωνιστή. Πρέπει να πληρώσουμε πιο ακριβά.
Αρχίζουμε σε δέκα λεπτά!
Τι θα κάνουμε;
Ετιέν, ο Ματιφά είναι στο θεωρείο με τη Φλορίν σου.
Θα καταστρέφουν τη βραδιά. Πρέπει να πληρώσουμε, καλέ μου.
- Πρέπει να πληρώσουμε. - Για πόσο θα πληρώνουμε ακόμα;
- Έχει σφυριχτές στην αίθουσα. - Ή ακυρώνουμε την παράσταση.
Όχι, έχουμε δισέλιδο στο αυριανό φύλλο.
Να πληρώσουμε! Δεν έχουμε άλλη επιλογή!
Μα φυσικά! Τι ερώτηση!
Πώς μιλάμε για τέτοια πράγματα μπροστά σε μία δεσποινίδα;
Έχω και αξιοπρέπεια, κύριε.
Καλώς, θα πληρώσουμε. Πείτε στον Σενγκαλί ότι έρχεται το χρήμα.
Θα τον ειδοποιήσω! Έχουμε αργήσει, παιδιά!
Ευχαριστώ, αγάπη μου!
Πάμε να καθίσουμε στο μπαλκόνι.
Εντάξει, πλήρωσε. Δεν σφυρίζουμε, χειροκροτάμε!
Θα έρθεις στης Φλορίν μετά;
Θα μου παραδώσεις το άρθρο σου πριν τις 10;
Σας γύρευα στου Ντοριά.
Συγγνώμη. Να σας συστήσω τον φίλο μου, Λυσιέν ντε Ρυμπεμπρέ.
"Περίεργη αρετή η ταπεινότητα"! Εσείς το είπατε;
Βούιξαν οι στοές με τη ρήση σας, σήμερα. Γράφετε κάπου;
Ο κ.Φινό είναι ο διευθυντής της εφημερίδας όπου γράφω.
Όπου γράφεις ό,τι σου κατέβει.
Θα βρεθούμε στης Φλορίν;
Πρέπει να σου μιλήσω. Οπωσδήποτε.
Αυτός είναι πονηρός. Κατάφερε και πέταξε την επαρχία από πάνω του.
Με συγχωρείτε.
Δεν σ' ενοχλεί;
Ο Ματιφά και η Φλορίν σου...
Όχι, είναι παντρεμένη γυναίκα.
Τη μοιραζόμαστε.
Κοίτα εκεί.
Οι διακόσιοι πιο βλαβεροί άνθρωποι στο Παρίσι.
Τουλάχιστον οι μισοί θέλουν να με βγάλουν απ' τη μέση.
Δε θα το τολμήσουν.
- Ξέρεις γιατί; - Όχι.
Επειδή φοβούνται.
Εσένα φοβούνται;
Την εφημερίδα.
Και δικαίως φοβούνται.
Με τόσες κομπίνες που κάνουν...
Μια μέρα, θα συναντήσεις τη Βαρόνη σου και θα δεις τον φόβο στα μάτια της.
Και θα είναι ωραίο!
- Όχι, δεν τον παντρεύομαι! - Δεν σε παντρεύεται!
Την έλεγαν Κοραλί και δεν ήταν ούτε είκοσι χρονών.
Οι κατακόκκινες κάλτσες της...
είχαν γίνει διάσημες μέσα σε μία σεζόν, στο βουλεβάρτο.
Κοιτάζοντας την, ένας βαθύς πόθος κυρίευσε τον Λυσιέν...
να φάει τη ζωή με το κουτάλι...
και να τη βάλει να γονατίσει μπροστά του.
Κοραλί! Φλορίν!
Προσοχή!
Βάλε να πιείς κι έρχομαι.
Ερχόμαστε.
Δεν έχει άλλο μπουκάλι;
- Πού πάμε; - Στης Φλορίν.
Ήθελε να γράψει ένα έργο με τίτλο "Όχι Άλλη Σαμπάνια"! Ωραίο, ε;
Ωραίο.
Φίλοι μου, τα άρθρα σας.
Ευχαριστώ.
Έχουμε το Ντεζαζέ. Η Όπερα είναι εδώ.
Οι Ιταλοί... Ποιος έχει το Θέατρο των Βαριετέ;
Εγώ.
- Κριτική; - Περίληψη. Δεν πρόλαβα.
- Τι είναι αυτά; - Το αυριανό φύλλο.
Αν, βέβαια, μου παραδώσουν όλοι τα άρθρα τους...
Είναι φίλος του Λουστό;
- Σίγουρα του αρέσουν οι γυναίκες; - Πάντως, τις κοιτάζει.
Έχει κάτι το έντιμο πάνω του.
Πρόσεχε, γλυκιά μου.
Σημαντικό είναι να συνεταιριστούμε με την εφημερίδα του Μπλοντέ.
Ένωση των δύο τίτλων και καταμερισμός των εξόδων δια δύο.
Αυξάνοντας την τιμή των διαφημιστικών...
ρίχνουμε την τιμή της εφημερίδας και κερδίζουμε νέους αναγνώστες.
Όσο περισσότεροι αναγνώστες, τόσο πιο ακριβές οι διαφημίσεις.
Ακριβώς. Βλέπεις; Όταν θέλεις...
- Και ποιος χρηματοδοτεί; - Ο Ντοριά, ο Καμυζό και εγώ.
Χρειάζεται και τέταρτος, αλλά θέλω την πλειοψηφία.
Λες να μπορεί η Φλορίν σου να μιλήσει στον αρωματοποιό της;
Μπορούμε να δοκιμάσουμε.
Θα είσαι αρχισυντάκτης. Εγώ θα διατηρήσω τον έλεγχο.
Θα κάνω κι άλλους "φίλους"!
Βλέπεις; Θα πλήρωνες για να πουληθείς!
- Τι είναι αυτό; - Λουκουμάς με ανανά, κύριε.
Θες να πας να δεις την Κοραλί; Σε γύρευε παντού.
- Είσαι υποστηρικτής κι εσύ; - Νόμιζα πως δεν έχεις φράγκο!
Να τες!
Μπερτιέ, εσύ γράφεις για την παράσταση απόψε;
Όχι, απόψε έχω φτάσει στα όρια μου.
Να το ζητήσουμε απ' τον κ.Λυσιέν; Για αλλαγή, απ' τους ανέντιμους!
Ποια η άποψη του κ.Λυσιέν;
Βρείτε μας μια ωραία ρήση, Λυσιέν, όπως στις στοές.
Πολύ καλή ιδέα.
Δεν είστε υποχρεωμένος, κύριε. Αλλά θα μου έδινε μεγάλη χαρά.
Δείξε μας, φίλε μου. Είδες το έργο.
Γιατί όχι;
Με απλό ύφος γραφής, με τον ενθουσιασμό της παραγγελίας...
και την επιθυμία να γοητεύσει μια κοπέλα...
ο Λυσιέν έγραψε το πρώτο του άρθρο.
"Η δολοπλοκία άρχισε να ξετυλίγεται κι εγώ την άφησα να ξετυλιχθεί."
"Όμως, δεν είμαι σε θέση να σας πω τι είναι διαυγές και τι σκοτεινό."
"Η κόρη του Δον Ζοζέ ήταν εδώ, την παρίστανε μια γνήσια Ανδαλουσιανή."
"Σου φέρνει τον έρωτα στο στόμα και σου ξυπνά φρικτούς πόθους."
"Θέλεις να της προσφέρεις την καλύβα και την καρδιά σου."
Καλό!
"Θα είναι ό,τι θέλει να είναι, γεννήθηκε για να τα κάνει όλα."
"Αυτό δεν είναι ό,τι καλύτερο για μια ηθοποιό του βουλεβάρτου;"
Ναι.
"Στο τέλος της παράστασης, με ρώτησαν αν άξιζε το έργο."
"Και απάντησα..." Τι απάντησες, Λυσιέν;
Πως είχε κόκκινες κάλτσες και το πρόσωπο της πρώτης αγάπης.
Μπράβο!
Καλό.
Κύριοι, στα άρθρα σας και στα ψέματά σας!
Και τον Βαρόνο ντυ Σατλέ; Τον γνωρίζετε;
Αυτός δεν ήθελε να γίνει νομάρχης της Σαράντ;
Στο Ανγκουλέμ, τον φώναζαν "Φραγκόκοτα".
- Είναι φίλος της Μαρκησίας ντ' Εσπάρ. - Θα ήθελε πολύ να είναι φίλος της.
Η Μαντάμ ντ' Εσπάρ είναι άλλος κόσμος, φίλοι μου.
Πολύ κοντά στον βασιλιά και με επιρροή σε αυτόν.
Ξέρει καλό κόσμο αυτός, ε;
Η Ντ' Εσπάρ δεν με γνωρίζει πια.
Πρώτη φορά καπνίζεις;
Όχι.
Οι Μαργαρίτες!
Είσαι καλά;
Ναι.
Λυσιέν;
Δεν είσαι καλά;
Εκείνο το βράδυ, ίσως είχε ήδη δει, πιει κι ακούσει πολλά.
Το Παρίσι είχε σηκώσει τη φούστα του...
για να δείξει στο νεαρό ποιητή, που ήταν ανάξιος της πόλης...
την τερατώδη γύμνια της.
Στον αδελφό μου, που πιστεύει στην περιπέτεια της ομορφιάς
Κύριε! Κύριε, ξυπνήστε! Γρήγορα!
Κοραλί, έλα στο παράθυρο! Κοίτα!
- Τι κάνεις εδώ; Τι ώρα είναι; - Σε ξύπνησα!
Έλα να δεις, δώρο! Κόκκινη, σαν τις κάλτσες σου!
Δική μου; Είσαι τελείως τρελός!
Ο κ.Καμυζό είναι στην αυλή. Ίσως ανεβεί! Ντυθείτε, παρακαλώ!
Τη λένε Ρουμπίνη! Έλα, πάμε στο δάσος, έχει καλό καιρό, έχει ήλιο!
- Θα του μιλήσω. - Όχι, καθόλου δε θα του μιλήσετε.
- Έλα! Περίμενε, ανεβαίνω! - Όχι, όχι!
Έλα, γρήγορα!
Δε θα μείνει! Μην κουνηθείς!
Αγαπούλα μου;
- Κοιμόσουν; - Έκανα πρόβα.
- Κιόλας; Καλημέρα, Βερενίκη. - Καλημέρα, κύριε.
Είσαι τελείως τρελός.
Περίμενε, έρχομαι!
Βερενίκη, τι ώρα πρέπει να είμαι στο θέατρο για πρόβα;
Πρέπει να πάρουμε και το φόρεμά μου. Θα το αναλάβεις; Θα σου δώσω λεφτά.
- Εδώ ήταν οι μπότες! - Είπατε ότι ήταν με τα κοστούμια σας!
Όχι, εδώ ήταν.
Θα υποδυθώ έναν άντρα, αλλά οι μπότες μού πέφτουν μεγάλες.
Έβαλα εφημερίδες μέσα, αλλά με πονάνε.
Θα με πάτε στην πρόβα; Έτσι θα δοκιμάσω και το αμάξι μου!
Τελείως τρελός!
Δεν είχα ποτέ αμάξι, δεν ξέρω να το οδηγώ!
Θα σου δείξω.
Είσαι τελείως τρελός.
Θα σας βρω παπούτσια.
- Συνδέεται με αυτόν τον άντρα; - Αυτός μας συντηρεί.
Μας έσωσε, όταν η Κοραλί ήταν άσχημα.
Τι θεατρίνα!
Δε θέλω να βρεθεί χωρίς τίποτα για έναν ανοιξιάτικο έρωτα!
Τι νούμερο φοράτε;
Πολυαγαπημένη μου αδελφή, σας γράφω ελάχιστα, ζητώ συγγνώμη.
Στο Παρίσι, δεν καταλαβαίνεις πώς περνάει ο καιρός.
Η ζωή έχει μία τρομακτική ταχύτητα.
Καταρχάς, ένα σημαντικό νέο.
Γνώρισα επιτέλους έναν μεγάλο εκδότη.
Λέγεται Ντοριά και εξέφρασε έντονο ενδιαφέρον για την ποίησή μου.
Για να αφοσιωθώ πλήρως στη συγγραφή...
αναγκάστηκα να πάρω αποστάσεις από τη Μαντάμ ντε Μπαρζετόν...
και τις ανούσιες κοσμικότητές της.
Της στοίχισε πολύ ο χωρισμός μας, νομίζω, αλλά δεν είχα άλλη επιλογή.
Και χωρίς χρήματα, αδύνατον να ανέλθεις στην υψηλή κοινωνία.
Φανταστείτε, έχω ήδη δαπανήσει σχεδόν 1.800 φράγκα.
Πρέπει να περιορίσω τα έξοδά μου, αν θέλω να επιβιώσω.
Το Παρίσι είναι ένα περίεργο βάραθρο.
Πληρώνεις ακόμη και για να περάσεις τα ρυάκια των δρόμων, όταν βρέχει.
Επίσης, μπορείς να κάνεις γνωριμίες που θα σου αλλάξουν τη ζωή...
ή θα σε οδηγήσουν γρήγορα στις πιο απρόσμενες κατευθύνσεις...
τις πιο φωτεινές.
Γνώρισα έναν λαμπρό συντάκτη...
που μου πρότεινε να γράψω σε μια αξιοσέβαστη εφημερίδα.
Μην ανησυχείτε, η δημοσιογραφία δε θα με απομακρύνει...
από το προσωπικό έργο μου, την ποίησή μου.
Λυσιέν.
Κύριοι! Σύσκεψη!
Κύριοι, μαζευτήκαμε σήμερα...
για να γιορτάσουμε την ένωση των δύο αγαπημένων μας εφημερίδων.
Του "Κουρσάρου" και του "Σατανά".
Η εφημερίδα θα ονομάζεται στο εξής "Ο Κουρσάρος-Σατανάς".
Ναι! Πώς αλλιώς;
Κι ο συνάδελφός μας, ο Λουστό, θα είναι ο λαμπρός αρχισυντάκτης μας.
Ο Λουστό είναι μεγάλος γνώστης της εποχής μας.
Κάθαρμα!
Ο λόγος σε σένα, Λουστό.
Κύριοι, ειδοποιήστε τους διευθυντές θεάτρων...
τους εκδότες, τους συγγραφείς...
τις θεατρίνες, τους εμπόρους, τους μουσικούς...
Ακόμη και τον Πάπα, αν θέλετε!
Κανένα άρθρο μας δε θα εξαγοράζεται με λιγότερα από 150 φράγκα!
150 φράγκα το άρθρο!
Η γραμμή μας θα είναι απλή.
Η εφημερίδα θα θεωρεί αληθινό ό,τι είναι πιθανό!
Υπήρχε μία συγκεκριμένη λέξη για την ψευδή πληροφορία.
"Πάπια".
Ίσως επειδή με τις ψευδείς ειδήσεις που έκαναν αίσθηση...
έτρεχαν όλοι, όπως τρέχουμε πίσω από τις πάπιες!
Για να προκαλέσει αίσθηση, μία εφημερίδα δημοσίευε οποιαδήποτε φήμη.
Αλήθεια ή ψέμα; Δεν έδιναν σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες.
Οι έμποροι χαρτιού το είχαν καταλάβει.
Ψευδής πληροφορία και διάψευση ήταν δύο ξεχωριστά γεγονότα.
Η μόνη αλήθεια που είχε σημασία ήταν οι πωλήσεις της εφημερίδας.
Οι ψευδείς ειδήσεις, οι "πάπιες", κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο Παρίσι.
Και δεν ξέραμε ακόμη πώς να τις αλυσοδέσουμε.
Ζήτω ο Αυτοκράτορας!
Επιχειρηματίες, έμποροι, ηθοποιοί, συγγραφείς, πολιτικοί...
και κυρίως πάτρονες του Θεάτρου, έσπευδαν στη σύνταξη...
για να διαπραγματευτούν την εύνοια, να αγοράσουν ένα άρθρο...
να διαδώσουν μία φήμη ή να προσφέρουν ένα δώρο.
Μια νέα βιομηχανία γεννιόταν.
Ο Τύπος των απόψεων που είχε γίνει εμπορικός Τύπος.
Χαρτί!
Η εφημερίδα γινόταν ένα μαγαζί όπου πωλούσαν στο κοινό...
τις ειδήσεις που ήθελε.
Σκοπός δεν ήταν να διαφωτίσουν τον αναγνώστη...
αλλά να κολακεύσουν τις απόψεις του ή, μάλλον, να τις επινοήσουν.
Οι πληροφορίες, οι συζητήσεις, οι ιδέες...
γίνονταν εμπορεύματα για τους πελάτες, τους συνδρομητές.
Χαρτί!
Ορισμένοι δημοσιογράφοι είχαν γίνει έμποροι φράσεων...
διακινητές λέξεων...
κάτι σαν αντιπρόσωποι ανάμεσα στους καλλιτέχνες και το κοινό.
Χαρτί!
Ο Λυσιέν μάθαινε γρήγορα, πολύ γρήγορα.
Η πένα του είχε οργή, αλλά την οργή της εκδίκησης.
Φήμες από τα παρασκήνια, διαδόσεις χλευαστικών πνευμάτων.
Μέσα σε λίγες μέρες, είχε ήδη γράψει καμιά δεκαριά άρθρα, αστεία κι άγρια...
που έφεραν την υπογραφή του.
Ωραία αυτά, ε; Πληρωμή αυθημερόν!
Και δεν τελειώσαμε...
Και η Κοραλί θα χαρεί, ε;
Έχει μείνει καθόλου σαμπάνια;
- Και πόσων ετών ήσουν; - Γύρω στα 13-14.
- Και η ίδια σου η μάνα σε έδωσε... - Δεν με έδωσε, με πούλησε!
Και όταν ανακάλυψα πόσο, σκέφτηκα πως δεν άξιζα και πολλά!
Ήταν ένας μικρός θίασος και με φρόντιζαν. Εκεί έμαθα να χορεύω.
Και μετά;
Μετά, άρχισε να με στριφογυρίζει ο κύριος.
Είδα άσχημα πράγματα, με τα άλλα κορίτσια του θιάσου.
Πολλές ιστορίες.
Και μετά;
Στα 15 μου, πήγα σε έναν μικρό θίασο.
Και κάναμε παραστάσεις παντομίμας στον δρόμο. Ήταν μόδα στο Παρίσι.
Και έτσι γνώρισα τη Φλορίν.
Ευχαριστώ.
Είσαι πολύ όμορφος για να είσαι μαζί μου.
Θα με πληγώσεις.
Θα γνωρίσεις μια πλούσια μαρκησία και αντίο, Κοραλί!
Δεν ήξερα ότι μπορείς να κάνεις έρωτα έτσι.
Όταν δίνομαι, δίνομαι ολόκληρη. Αλλιώς, ποιος ο λόγος;
Ξέρω πως δεν είσαι σαν αυτούς.
Θα κάνεις σπουδαία πράγματα.
Δεν είμαι έξυπνη, αλλά το νιώθω.
Τα νιώθω αυτά τα πράγματα.
"Μια φραγκόκοτα στο ράμφος της κρατά σφιχτό..."
"ένα κόκαλο σουπιάς πολύ ξερό.
"Η φραγκόκοτα αυτή από το Ανγκουλέμ είχε 'ρθει...
"στις όχθες του ποταμού Σαράντ.
Τι θαρρείτε πως έγινε τελικά; Η φραγκόκοτά μας ψοφά."
Ο φίλος μας ο Βαρόνος θα το λατρέψει αυτό το άρθρο.
Δεν το έγραψε ο Λυσιέν.
Δεν το υπογράφει, αλλά το όνομά του είναι στην επόμενη σελίδα.
Έχει το θράσος να συνεχίζει να υπογράφει ως Ντε Ρυμπεμπρέ.
Θα ήταν ικανός να πει πράγματα που θα σας έφερναν σε δύσκολη θέση;
Αγαπητή μου εξαδέλφη;
- Ξέρω πως αξίζει κάτι καλύτερο. - Το πιστεύετε;
Ο Λυσιέν είναι οι τύψεις μου.
Υιοθετήστε τον τότε, να τελειώνουμε.
Μακριά από τα σαλόνια...
ο Λυσιέν συνέχιζε αξιοπρεπώς τη μαθητεία του στην εφημερίδα.
Πνιγμένοι από τα άπειρα βιβλία που λάμβαναν...
οι συντάκτες είχαν την ιδέα να αποφασίζει ο πίθηκός τους...
για ποια βιβλία θα έγραφαν.
Λοιπόν... Σκάνδαλο ή Σατωβριάνδος;
Ανάλογα με την αντίδραση του, αποφάσιζαν αν θα στηρίξουν...
ή αν θα "θάψουν" ένα θεατρικό έργο, ένα μυθιστόρημα...
να επιτεθούν στη μάσκα και την πένα.
Διάλεξε!
Όπως και να 'χει, όλα τακτοποιούνταν λαδώνοντας κάποιον.
Και εκείνη την εποχή, ο Τύπος ήταν ανθηρός, πολύ ανθηρός.
Και οι αναγνώστες αυξάνονταν.
Για να ανταποκριθούν στη ζήτηση για νέες καθημερινές εφημερίδες...
Γερμανοί μηχανικοί τελειοποίησαν το πρώτο περιστροφικό πιεστήριο.
Στο εξής, τύπωναν είκοσι περισσότερες σελίδες την ώρα.
Η διάδοση των μικρών εφημερίδων πέρασε από τις μερικές χιλιάδες...
σε δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα...
όπου οι διαφημιστικές αγγελίες απέφεραν όλο και πιο πολλά χρήματα.
Άνοιξαν διαφημιστικά γραφεία παντού...
ώστε έμποροι και βιομήχανοι να βρουν τη σωστή ατάκα και εικόνα...
για να πουλήσουν στον αναγνώστη προϊόντα που συνήθως δεν είχε ανάγκη.
Και ο Σενγκαλί είχε ανεβάσει ταχύτητες.
Για να αυξήσει τα κέρδη του, τελειοποίησε ένα περίεργο μηχάνημα...
το οποίο βάφτισε "Μηχανή της Δόξας".
Μέσω μιας μανιβέλας, ενεργοποιούσε ξύλινες σανίδες κάτω από τα καθίσματα...
που μιμούνταν τον θόρυβο των χειροκροτημάτων.
Έλπιζε πως ακούγοντας το θόρυβο των ψεύτικων χειροκροτημάτων...
το κοινό θα άρχιζε κι εκείνο να χειροκροτάει μηχανικά.
Για τα σφυρίγματα και το γιουχάισμα...
τοποθέτησε κόρνες στις σκοτεινές γωνιές του θεάτρου.
Τελικά, επέστρεψε στη χειρωνακτική εργασία, σαν καλός τεχνίτης.
Και έτσι, διατήρησε πραγματική επαφή με το κοινό.
Και φυσικά, και με τους καλλιτέχνες.
ΡΑΚΙΝΑΣ
Ω, άκαρδε! Είναι η στιγμή αυτό να ειπωθεί;
Τι κάνατε; Κι όμως, θαρρούσα πως είχα αγαπηθεί.
Απ' τη χαρά της, μόλις σας δει, μόνο για σας ζει η δική μου ψυχή.
Στους νόμους δε δίνατε σημασία καμιά, όταν το εξομολογήθηκα για πρώτη φορά;
- Κύριε διευθυντά. - Ζητήσατε να με δείτε.
- Γνωριζόμαστε; - Ξέρω πολύ καλά ποιος είστε.
Έχετε περάσει από ακρόαση πολλές ηθοποιούς για τον ρόλο;
Είναι δύσκολος ρόλος. Δεν έχω άλλη επιλογή.
Πάντα έχουμε επιλογή.
Δεν με πιστεύετε;
Φίλοι μου, σας παρακαλώ!
Φίλοι μου, στην υγεία της Κοραλί και στον πρώτο της ρόλο!
Μη στενοχωριέσαι, πουλάκι μου. Θα παίξεις κι εσύ Ρακίνα.
Θα ανακαλύψεις τα αισθήματα.
Πολύ ωραίες οι μπότες σας, κύριε.
Μου φαίνεται πως κάπου τις έχω ξαναδεί.
Όχι;
Θα έδινα ό,τι έχω, για να με κοιτάζει όπως κοιτάζει εσάς.
Κύριε, αποδεχθείτε ότι ο ρόλος σας τελειώνει.
Δεν σας έχει ανάγκη πια.
Θέλω να μην της λείπει τίποτα.
Για μένα, κύριε, είστε ο κανένας.
Πώς τα λέει!
Πόσο γελάω με τα άρθρα σας! Με κάνετε να είμαι κακιά!
Ωραιότατα, κυρία μου.
Δε θα της λείψει τίποτα.
Καλό σας βράδυ, κύριε.
Μια μικρή θεατρίνα του βουλεβάρτου κατάφερε να πάρει ρόλο ρεπερτορίου...
κάνοντας αρκετούς να χαμογελάσουν διακριτικά.
Η επιτυχία των άρθρων του και η κατάκτηση της Κοραλί...
ήταν δύο θρίαμβοι που θα μεθούσαν και κάποιον όχι τόσο νέο όσο ο Λυσιέν.
Είχε την αδεξιότητα να προβάλλει την επιτυχία του...
κι ακόμη χειρότερα, αποκτώντας εχθρούς...
να διατυμπανίζει την ευτυχία του.
Η Κοραλί έπαιρνε μαζί της τον Λυσιέν σε όλες τις δεξιώσεις, τις γιορτές...
και στα καταστήματα προσφέροντας στον δημοσιογράφο ωραία κοστούμια...
για να λάμπει στο πλάι της στο κοσμικό Παρίσι.
Ήθελε να μάθει στον Λυσιέν να παίζει με τη ζωή...
όπως εκείνη ήξερε να το κάνει επί σκηνής.
Αλλά η τέχνη και η λογοτεχνική δόξα είχαν πια ξεχαστεί.
Καλησπέρα.
Να σας συστήσω τη δεσποινίδα Κοραλί.
Δεν χαιρετάτε τη δεσποινίδα επειδή είναι ηθοποιός;
Τη χειροκροτείτε στη σκηνή, αλλά δεν τη χαιρετάτε εκτός σκηνής.
Φτάνει, κύριε.
Μια ηθοποιός δεν είναι καθώς πρέπει για ανθρώπους της τάξης σας;
Πείτε μου, αγαπημένε μου εχθρέ, πώς πάει με τον Ντοριά;
Για την ώρα, πρέπει να δουλεύω στην εφημερίδα για να ζω.
- Και δεν έχω κληρονομήσει τίποτε. - Ούτε εγώ.
Δεν κληρονομήσατε καν όνομα, κύριε Σαρντόν.
Ντε Ρυμπεμπρέ, κύριε.
Όπως και να σας λένε, τα άρθρα σας θα ξεχαστούν γρήγορα.
Φτάνει, Λυσιέν. Πάμε.
Είχατε λογοτεχνικές φιλοδοξίες. Τις εγκαταλείψατε ήδη;
Μην ανησυχείτε για μένα.
- Πάμε. - Δεσποινίς...
Είστε ηθοποιός και θαυμάζω το ταλέντο σας.
Και σας προσκαλώ να χορέψουμε.
Με συγχωρείτε, κύριε...
αλλά δεν μου πάει η καρδιά να χορέψω.
Καλό βράδυ, Λουίζ.
Αυτή ήταν;
Είναι όμορφη.
Δεν μοιάζει πολύ ευτυχισμένη.
Γιατί σε είπαν Σαρντόν;
Τον πατέρα μου έλεγαν Σαρντόν.
Και τη μητέρα μου, Αμελί ντε Ρυμπεμπρέ.
Και θέλω να έχω το όνομα της μητέρας μου.
Δεν έχει καμία σημασία για μένα.
Ένα όνομα έχεις, της αγάπης μου.
Είμαι άρρωστη, Λυσιέν.
Έχω πνευμονική φυματίωση.
Ένα είδος φθίσης.
Πρέπει να κάνουμε ωραία πράγματα, πρέπει να προσπαθήσουμε.
Όλα είναι σάπια παντού, δεν συμφωνείς;
Πρέπει να δίνεις μάχη για τα ωραία πράγματα.
Όχι, δε θέλω την ποίησή σας! Είναι πεταμένα λεφτά!
Ξέρετε ότι ο Λυσιέν είναι μέλος της εφημερίδας τώρα.
Προσπαθείτε να με εκφοβίσετε, νεαρέ;
Δεν πωλούνται οι "Μαργαρίτες" σας! Θα γίνουμε ρεζίλι!
Για πολύ κόσμο, η λογοτεχνία είναι κάτι πολύ σημαντικό, κύριε.
Μια ματιά στον κόσμο, η επιθυμία για ομορφιά.
Έστω και για μια χούφτα αναγνώστες.
Έστω και για έναν μόνον αναγνώστη.
Έναν μόνον αναγνώστη; Είστε τρελός!
Σας λέω, σκασίλα μου για τις "Μαργαρίτες" σας!
Σε ποια γλώσσα να σας το πω;
Έλα εδώ εσύ.
Πρέπει να σου πω δυο λόγια για τον Μπερτιέ.
- Και κάνε τη δουλειά σου. - Φυσικά.
Για Εκείνη.
Στο τέλος, θα πάρει τις "Μαργαρίτες" σας.
Ξέρω πώς θα του επιβάλω τους όρους μου.
Θα ήθελα να σας μιλήσω, Λυσιέν.
Ξέρετε, γνωρίζω τα κείμενά σας.
Η Λουίζ μίλησε για εσάς και το Ανγκουλέμ, προχθές το βράδυ...
με πολλή συγκίνηση.
Και μας διάβασε κάποια ποιήματά σας.
Υπάρχουν κάποια πολύ καλά στοιχεία. Πραγματικά.
Είναι πληγωμένη γυναίκα, ξέρετε. Δε θα σας βλάψει.
Πώς θα μπορούσε να με βλάψει τώρα πια;
Σας έστειλαν να με παγιδεύσετε;
- Μη βλέπετε παντού εχθρούς, Λυσιέν. - Ίσως εσείς δεν έχετε εχθρούς.
Αρκούμαι στα απαραίτητα.
Αυτό που μου αρέσει στη ζωή είναι η δημιουργία.
Και σ' εσάς το ίδιο. Το ξέρω.
Τα υπόλοιπα... Οι κομπίνες, οι ατελείωτες πολυλογίες...
δεν είναι παρά φασαρία, αέρας κοπανιστός.
Πρέπει να ξέρεις να παίζεις με όλα αυτά.
Λυσιέν; Πάμε;
Εις το επανιδείν, ελπίζω.
Θες να εκδικηθείς τον Ντοριά;
Το βιβλίο του Νατάν που κυκλοφορεί την Τετάρτη.
Έχει ποντάρει σ' αυτό. Χοντρά.
Διασκέδασέ το.
Ήρθε και μου μίλησε ο Νατάν.
Φυσικά, τι νόμιζες; Θέλει να τον αγαπούν οι πάντες.
Φοβάται τι θα γραφτεί. Και δικαίως.
Σου μίλησε για την αγάπη του για την τέχνη;
Τα ίδια μού έλεγε κι εμένα.
Καλή διασκέδαση!
Φθονούσαν πολλοί τον Νατάν και μέσα σε λίγους μήνες είχε γίνει...
μορφή των λογοτεχνικών κύκλων.
Ζήλευαν την αυθάδη νιότη του και το ύφος του.
Διεκδικούσαν τη φιλία του και το δίκτυο επιρροής του στους βασιλικούς.
Έστω κι αν κάποιοι έβλεπαν σ' αυτόν μια ψεύτικη δόξα...
που είχε πλαστεί από άρθρο και τον Τύπο.
Λοιπόν, προχωράει;
Ετιέν, δεν μπορώ να πω κάτι κακό γι' αυτό το βιβλίο.
Έχει δύναμη, συναίσθημα...
Έχει πραγματικό ταλέντο, αυτός ο Νατάν.
Είναι εμπνευσμένο, ειλικρινές...
- Καμία κοινοτοπία... - Σε παρακαλώ...
Αλήθεια, διατηρεί πάντα σωστές αποστάσεις από το θέμα του.
Άκου την τελευταία φράση.
"Δεν ελπίζω τίποτα πια, κι αρχίζω να ζω."
- Ωραίο! Θυμίζει Κορνέιγ! - Σίγουρα το έκλεψε απ' τον Κορνέιγ!
- Πώς θες να πω κάτι κακό; - Πάντα μπορείς, αρκεί να μάθεις πώς.
- Δηλαδή; - Θα σου πω μια ιστορία.
Δύο κριτικοί είναι σε μια βάρκα, στην Τιβεριάδα, στους Αγίους Τόπους.
Ξαφνικά, εμφανίζεται ο Χριστός.
Και αρχίζει να βαδίζει πάνω στο νερό.
Ο ένας κριτικός σκύβει και λέει: "Είδες; Δεν ξέρει να κολυμπάει!"
Αν το βιβλίο είναι συγκινητικό, λες ότι είναι συγκαταβατικό.
Αν έχει κλασικό ύφος, είναι ακαδημαϊκό. Αν είναι αστείο, επιφανειακό.
Αν είναι ευφυές, επιτηδευμένο.
Αν είναι εμπνευσμένο, θέλει διακαώς να ξεχωρίσει...
Αν είναι καλά δομημένο, είναι προβλέψιμο.
Αν ο συγγραφέας έχει ύφος, είναι επειδή δεν έχει τίποτε να πει.
Μπορείς να θίξεις και το μέγεθος. Αυτό πάντα πονάει.
Όλα τραβάνε πολύ, άρα μπερδεύουν, δεν υπάρχει μέτρο.
Δεν ξέρουμε πού το πάει ο συγγραφέας. Ο ίδιος ξέρει, άραγε;
- Αν έχει μέτρο, του λείπει η τρέλα. - Κι αν είναι τρελό, είναι ασυνάρτητο!
Έλα, πάμε! Θα τον κανονίσουμε τον Νατάν.
Η επιθυμία του να εκδικηθεί τον Ντοριά, τον Σατλέ και τη Λουίζ...
το Ανγκουλέμ, τις πατάτες και τον κόσμο ολόκληρο...
ενέπνευσαν τον Λυσιέν, για να "θάψει" το έργο του Νατόν.
Αυτή η ζοφερή και μοναχική ηδονή είναι σαν μονομαχία με απόντα...
που τον τραυματίζεις εξ αποστάσεως με την πένα σου.
Παρ' όλη την ευκολία και χυδαιότητα, αυτό το σαρκαστικό πνεύμα...
είναι συχνά καλοδεχούμενο από κάποιες εφημερίδες.
"Λοιπόν, πείτε στον κ.Νατάν ντ' Ανασταζιό...
"να μην πέσει αμέσως από μια γέφυρα..."
"γιατί έχει ακόμη πολύ κόσμο για να απογοητεύσει."
- Μπράβο, είναι θαυμάσια πικρόχολο! - Ευχαριστώ.
Τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω πια αν θεωρώ το βιβλίο καλό ή κακό.
Δεν έχει καμία σημασία, Λυσιέν.
Ό,τι γράφουμε, δεν έχει σημασία, ξεχνιέται την ίδια μέρα.
Όμως, τον τυλίγουμε σε μία κόλλα χαρτί.
Μπορεί να γράψει και έργα που θα μείνουν...
να υπερασπιστεί ιδέες που πιστεύουμε, συναισθήματα...
- Είμαι σίγουρος... - Πάψε με τον Νατάν ντ' Ανασταζιό!
Είναι ένα κοινωνικό ανδρείκελο όπως όλοι.
- Όπως εμείς; - Όπως εμείς. Ακριβώς.
Θα πεθάνει ο χοντρο-Ντοριά.
Το επόμενο πρωί, ο Λυσιέν έστειλε στον Ντοριά το άρθρο...
κατά του βιβλίου του Νατάν.
Ο Λουστό κι ο Λυσιέν θέλησαν φιλικά να προειδοποιήσουν τον εκδότη...
πως μία κλίκα απειλούσε το πουλέν του.
Ο Λυσιέν υπογράφει αυτή την πατσαβούρα εναντίον μου;
Ασφαλώς.
Ο Λυσιέν είχε τον "σουλτάνο των εκδόσεων" να περιμένει μία ώρα.
Είχε δήθεν ένα επείγον θέμα να διευθετήσει.
Σας έφερα πίσω το άρθρο σας.
Τι μοχθηρό που είναι!
- Έχετε προοδεύσει πολύ. - Το πιστεύετε;
Είμαι ακαλλιέργητος...
αλλά μου άνοιξαν τα μάτια για την ομορφιά των "Μαργαριτών" σας.
Άλλαξα γνώμη, λοιπόν. Αγοράζω τα ποιήματά σας.
Λυπάμαι πολύ, αλλά δέχθηκα προτάσεις από άλλους εκδότες.
Το φαντάζομαι. Πρέπει να δώσεις μάχη για να εκδώσεις ποίηση!
Προσοχή, όμως, απ' τη στιγμή που αγοράζω το βιβλίο σας...
γίνεστε μέλος της οικογένειας. Κι αυτό σημαίνει...
ότι δεν επιτίθεστε ποτέ πια στους συγγραφείς μου.
Πρέπει να διατηρήσω την ανεξαρτησία μου, κύριε.
Την ανεξαρτησία σας;
Έχω αγοράσει τους μισούς κριτικούς. Μη μου λέτε για ανεξαρτησία, λοιπόν.
Με συγχωρείτε, έχω δουλειά.
Δουλειά το λέτε αυτό;
Να σας συνοδεύσω;
Αν πρόκειται να συνεργαστούμε...
θα έχω λόγο για το χαρτί, την τυπογραφία και την εικονογράφηση.
Ναι, μου είπαν ότι αυτό ήταν το πρώτο σας επάγγελμα.
Ήμουν ορφανός και έπρεπε να ζήσω.
Πάρα πολύ συγκινητικό. Σκεφτήκατε να το κάνετε μυθιστόρημα;
"Το Ορφανό του Ανγκουλέμ!"
Το πετάνε στο Παρίσι, βουλιάζει, πνίγεται...
Και έπειτα, από εκεί κάτω, παρατηρεί, μαθαίνει.
Θα θυμάται, όμως, ότι είχε πιο ευγενείς φιλοδοξίες;
Πάμε.
Ντοριά, ανοίξατε έστω το χειρόγραφό μου;
Θα ήθελα να έχω την καρδιά και τη συνείδησή μου καθαρή.
Αφήστε την καρδούλα σας, νεαρέ.
Έχετε πλέον φίλους με επιρροή, διάσημους εχθρούς.
Το Παρίσι μιλάει για τα μοχθηρά άρθρα σας.
Είστε στη σκηνή. Είστε μέρος του θεάματος.
- Του θεάματος; - Ναι.
Και αν είχα την επιθυμία να πω κάτι καλό για το βιβλίο του κ.Νατάν;
- Διακόσια φράγκα, μετρητοίς. - Ελάτε τώρα! Διακόσια φράγκα!
Απαιτείται περισσότερη δουλειά για να πεις κάτι καλό. Το ξέρετε;
Ναι, κυρίως για έναν ανεξάρτητο, όπως εσείς.
- Κάντε μου άλλη πρόταση. - Ας πούμε 250, τότε.
- Ας πούμε, πεντακόσια. - Πεντακόσια;
Κανείς δεν πληρώνεται τόσα.
Αυτή είναι η τιμή μου.
Πεντακόσια φράγκα, αλλά πρωτοσέλιδο.
Σύμφωνοι.
Θα το κάνω χωρίς αντίτιμο.
Από σεβασμό προς τη λογοτεχνία.
Να το πείτε στον Νατάν.
Θα τον έχετε ανάγκη όπως σας έχει ανάγκη κι αυτός.
Αυτή τη φορά, ο Λυσιέν άφησε την πένα του ελεύθερη...
για να εκφράσει τον ειλικρινή θαυμασμό του...
για το μυθιστόρημα που θα ήθελε να είχε γράψει ο ίδιος.
Την επομένη, στις 12 η ώρα, το άρθρο και τα μάτια του Λυσιέν...
ήταν στην πρώτη σελίδα του περίφημου "Κουρσάρου-Σατανά".
Η πολεμική είχε εξαπολυθεί.
Όλοι είχαν ενθουσιαστεί με τον νεαρό κριτικό...
ικανό να σταθεί υπεράνω των παραταξιακών διαξιφισμών...
από αγάπη για την ομορφιά και χωρίς υστεροβουλία.
Και το απίστευτο, ένας βασιλικός βουλευτής...
ανέφερε μία φράση από το άρθρο του Λυσιέν.
Ακόμη και στο Κοινοβούλιο παιζόταν η κωμωδία.
Το όνομα του Ρυμπεμπρέ ήταν πλέον σε όλα τα χείλη.
Ο Λυσιέν είχε γίνει αναγνωρισμένος δημοσιογράφος στο Παρίσι...
με όλα τα προνόμια που πρόσφερε η καινούργια του θέση.
Τι λες!
Δεν έχασε χρόνο "Η Μαργαρίτα"!
Ήρθατε!
Τα οργανώσαμε όλα τελευταία στιγμή. Δεν έχει τελειώσει ακόμα.
Και πώς πληρώνονται όλα αυτά;
Ο Καμυζό φρόντισε να πάρουμε έξι μήνες πίστωση.
- Πού είναι ο Λυσιέν; - Πάνω, ετοιμάζει μια μικρή έκπληξη.
Περιμένουμε κόσμο απόψε.
Σας αρέσει; Είναι η πρώτη φορά που έχω τον δικό μου χώρο...
- Συγχαρητήρια. - Ευχαριστώ.
Ζητήστε την εφημερίδα!
Η εφημερίδα, κύριε! Η εφημερίδα! Η εφημερίδα!
Είναι το φύλλο της ημέρας! Διαβάστε την εφημερίδα!
Η εφημερίδα, κυρίες και κύριοι!
Δόξα στην εφημερίδα!
Εφημερίδα, κύριε; Ορίστε!
Εφημερίδα, κυρία.
Μην ξεχάσετε να διαβάσετε την εφημερίδα!
Στο Παρίσι!
Και στους έρωτές μας!
Νομίζω ήρθε η στιγμή να βαπτίσουμε τον Λυσιέν με αυθεντικό τρόπο.
Γονάτισε.
Γενναίε, και περήφανε ιππότη, χωρίς φόβο, χωρίς αρχές!
Χωρίς καμία αρχή!
Εν ονόματι των κακών προθέσεων, της ψευδούς φήμης...
και της διαφημιστικής αγγελίας...
σε βαπτίζω δημοσιογράφο.
Προτείνω να ξεκινήσουμε με 50 φράγκα, φίλοι μου.
"Φίλοι"...
Τρόπος του λέγειν.
Θέλετε εφημερίδες ή όχι;
- Περίεργο, ε; - Ναι.
Δεν πίστευα ότι θα έρθετε.
Με συγκίνησε το άρθρο σας για το έργο μου.
Ήμουν ειλικρινής.
Πώς πάει το βιβλίο σας;
Ακούστε... Καλά, οι βασιλικοί φίλοι μου με στηρίζουν.
Τουλάχιστον, έτσι με κάνουν να πιστεύω.
Χάρη σε εσάς, ο φιλελεύθερος Τύπος μάλλον θα μου τη χαρίσει.
Η λογοτεχνία βγαίνει κερδισμένη.
Λοιπόν, επιφυλάσσομαι.
Λυσιέν, φέρνω ένα προσωπικό μήνυμα εκ μέρους της Λουίζ.
Την είδα σήμερα το απόγευμα.
Ετοιμάζουν επιθέσεις κατά του Σατλέ, της κλίκας του και των ιδεών τους.
- Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. - Η Λουίζ αδιαφορεί για τον Σατλέ.
Και για την πολιτική.
Θα ήθελε να σας ξαναδεί.
Διακινδυνεύει πολλά με αυτή την κίνηση προς εσάς.
- Έχει γίνει "κόκκινο πανί". - Το ελπίζω.
Μου είπε ότι θέλει να σας βοηθήσει για κάτι που σας ενδιαφέρει πολύ.
Δηλαδή;
Θα σας εξηγήσει η ίδια.
Το ραντεβού με τη Λουίζ έγινε μακριά από όλα τα βλέμματα.
Τα βλέμματα που καταδίκαζαν σε θάνατο τη σχέση της Λουίζ και του Λυσιέν.
- Το σπίτι σας είναι εδώ; - Όχι, ενός φίλου.
Ενός διακριτικού ανθρώπου, προστάτη των τεχνών.
Έρχομαι ενίοτε εδώ, και γράφω.
Μάλιστα.
Ελάτε.
Σας περιμένει, ακριβώς εκεί.
Σας σκέφτηκα, όταν είδα όλα αυτά τα βιβλία.
Αγαπάτε ακόμη το διάβασμα;
Έχει γίνει το επάγγελμά μου.
Το ξέρω. Γνωρίζω την εφημερίδα σας.
Δεν σας είχα ικανό για τόσο αυστηρό.
Αλλά γελάσαμε πολύ με τον Σατλέ ως "φραγκόκοτα"!
Δίναμε την καρικατούρα του κρυφά ο ένας στον άλλον.
- Νόμιζα πως είναι φίλος σας. - Ναι, κι εγώ το νόμιζα.
Αλλά μετά κατάλαβα ότι μου έπαιζε θέατρο.
Ήθελε να προσεγγίσει την εξαδέλφη μου για να τον βάλει στην Αυλή.
Κατάφερε τον στόχο του.
Λένε πως θα φύγει από το Παρίσι για να γίνει νομάρχης της Σαράντ.
Έτσι, θα επιστρέφει εκεί.
Ίσως είμαστε καταδικασμένοι στην επαρχία.
Εσείς κι εγώ ξεφύγαμε.
Τι τρέλα να φύγουμε μαζί!
Ένιωθα χαμένη, Λυσιέν.
Ήμουν μόνη.
Κι εγώ φοβήθηκα.
Και σας πλήγωσα.
Τώρα, θα ήθελα να μετριάσω την πικρία σας, να με συγχωρήσετε.
Νομίζω ότι μπορώ να σας βοηθήσω να ανακτήσετε τον τίτλο σας.
Όμως, ο μόνος τρόπος για να δώσει τη διαταγή ο βασιλιάς...
είναι να παρέχετε υπηρεσίες στο παλάτι, ως αντάλλαγμα.
Τι υπηρεσίες;
Λυσιέν, πάψτε τις επιθέσεις στους φίλους μας.
Ξέρω την ιστορία σας καλύτερα από τον καθέναν.
Οι συνθήκες σάς έκαναν εχθρό μας, αλλά κατά βάθος είστε δικός μας.
Το ξέρω.
Μου λείπει συχνά η ύπαιθρος.
Με έχει κουράσει το Παρίσι.
Ήταν όμορφο αυτό που είχαμε οι δυο μας εκεί.
Όλα τα έμαθα μαζί σας.
Μέχρι και τον πόνο.
Πώς είναι η όμορφη μνηστή σας;
Θα ήθελα να τη δω στο θέατρο. Όλοι λένε πως είναι εκπληκτική.
Είμαι πολύ ερωτευμένος.
Θα έχει κι εκείνη τα δικά της ποιήματα...
Ο κύριος βγήκε. Με παρακάλεσε να σας δώσω αυτό το γράμμα.
"Αγαπητέ Λυσιέν, πολλοί σπουδαίοι ξεκίνησαν με δύο ονόματα.
"Ποκελέν, Μολιέρος. Αρουέ, Βολτέρος.
"Βοναπάρτης Ναπολέων.
"Το μικρό μας όνομα είναι σαν προοίμιο του άλλου.
"Σαρντόν, Ρυμπεμπρέ. Διέκρινα σ'εσάς το ίδιο πάθος που έχω κι εγώ.
"Θα ήθελα να σας προστατεύσω από τις παγίδες του παρισινού θεάτρου...
"που μας κάνει θεατρίνους, χωρίς να το θέλουμε.
"Λυσιέν, σας προειδοποιώ πως μια μεγάλη κρίση ετοιμάζεται στα παρασκήνια.
"Στους κύκλους της εξουσίας ανακοινώνονται νέοι νόμοι...
"που θα καταπνίξουν τον Τύπο της αντιπολίτευσης.
"Κάποιοι γύρω σας, άρχισαν ήδη να πουλιούνται κρυφά.
"Αξίζετε περισσότερα απ' τους γραφιάδες που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο.
"Ξέρετε πώς να δράσετε.
Ο φίλος σας, Νατάν."
Υψώνω το μπουκάλι μου στο θέατρο και τους δημοσιογράφους!
Έλα μαζί μας, αγάπη μου!
Κάνει πολλή ζέστη!
Λοιπόν, μου μεταβιβάστηκε το αίτημα για τη γενεαλογική μελέτη σας...
σχετικά με τον τίτλο Ντε Ρυμπεμπρέ.
Είναι το όνομα της μητέρας μου, κύριε.
Το όνομα του πατέρα σας;
Θέλω να ξεχάσω αυτό το όνομα.
Αυτό το σημείωμα με ενημερώνει ότι έχετε τη στήριξη σημαντικών ανθρώπων.
Και με πολύ μεγάλη επιρροή... Της Μαρκησίας ντ' Εσπάρ...
Και κάποιας Βαρόνης ντε Μπαρζετόν...
που δεν γνωρίζω.
Θα φροντίσω να μην απογοητεύσω τη φιλία τους.
Έπειτα, η επικύρωση του τίτλου ευγενείας σας...
Το αίτημά σας θα αποσταλεί στον Σφραγιδοφύλακα...
ο οποίος θα το αποστείλει στον Οίκο του Βασιλέως...
με ευνοϊκή ή μη γνώμη.
Πόσο καιρό θα πάρει αυτή η μελέτη;
Εξαρτάται από την ποιότητα των εγγράφων που θα βρούμε.
Και φυσικά, από σαφείς αποδείξεις...
ότι ενστερνίζεστε τις ιδέες μας.
Ως τότε, θα ήταν καλό να πάψετε να γράφετε...
σε εφημερίδα εχθρική προς την κυβέρνηση.
Ο κ. Σφραγιδοφύλαξ θα είναι πολύ ευαίσθητος επ' αυτού.
Καταλαβαίνω.
Επικαλούμενος προσωπικά θέματα, ο Λυσιέν παρέδωσε τα τελευταία άρθρα.
Αλλά δεν εμφανιζόταν πια στην εφημερίδα του Λουστό.
Είχε, πλέον, κυριολεκτικά, ευγενέστερες φιλοδοξίες.
Επικίνδυνα χρεωμένη ήδη, η Κοραλί συνέχιζε τις τρελές σπατάλες...
για να προσφέρει στον καλομαθημένο δημοσιογράφο της...
μια πανοπλία δανδή και αριστοκράτη.
Είχε μάθει πως μόνο οι επιφανειακοί άνθρωποι δεν κρίνουν από την εμφάνιση.
Κοστούμια από του Στο, υποκάμισα από τη Μαντάμ Ιρλάντ,
μπαστούνια από του Βερντιέ, μπότες από του Φαρεντί...
Έπρεπε να αγοράσουν τις νέες μάρκες της μόδας, όσο κι αν κόστιζαν.
Το κοστούμι είναι σημαντικό...
για όσους θέλουν να μοιάζουν πως κατέχουν ό,τι δεν έχουν.
Διότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να το αποκτήσουν αργότερα.
Κύριοι, ιδού ο Κόμης ντε Ρυμπεμπρέ.
Εθεάθη στο Δάσος με την Κοντέσα Κοραλί, του Γαλλικού Θεάτρου.
Την είδαν να παίζει Ρακίνα κι είπαν πως ήταν εκπληκτική!
Ναι, και τώρα πρέπει να πάει για πρόβα... Περίμενε.
Θα δεις, είναι κόλπο των ηθοποιών.
Πολλοί κομψοί άντρες το κάνουν. Είναι της μόδας.
Η Κοραλί βοηθούσε τον Λυσιέν να προετοιμαστεί...
αλλά δεν την προσκαλούσαν ποτέ στις γιορτές της αριστοκρατίας...
η οποία αρνείτο να δεχθεί μια ηθοποιό, μια κοπέλα του δρόμου.
Έμενε μόνη με τον Ρακίνα...
και το κείμενό του που συνέθλιβε τις εύθραυστες πλάτες της.
Ο Λυσιέν έβλεπε να ανοίγουν οι πόρτες των σαλονιών...
στα οποία ήταν απρόσκλητος, λίγους μήνες πριν.
Ο κύριος Λυσιέν Σαρντόν.
Η Μαρκησία ντε Κοντά.
Ο Βαρόνος ντυ Σατλέ.
Ο νέος του φίλος, ο Νατάν, σύστηνε τον Λυσιέν...
στους νεαρούς πλούσιους κι αργόσχολους αριστοκράτες...
που τους αποκαλούσαν "βιβέρ".
Έκανε εντυπωσιακή είσοδο σε αυτή την κάστα...
που, άλλοτε, περισσότερο φθονούσε παρά περιφρονούσε.
Ο Δούκας Μαρτέν Λασάλ είπε μεταξύ μας: "Το νοικιάζω!"
Τυφλωμένος, όμως, από την επιθυμία να αποκτήσει έναν τίτλο...
διέκρινε άραγε πόσο ψυχρά και απάνθρωπα ήταν τα χαμόγελά τους;
Ο Λυσιέν γράφει συναρπαστικά πράγματα. Μια υπέροχη ποιητική συλλογή...
Με συγχωρείτε.
Κύριε, μου μιλούν για τις "Μαργαρίτες", αλλά δεν έχω λάβει τα ποιήματά σας.
Το βιβλίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη, κυρία.
Η Λουίζ μού είπε το αντίθετο. Δε θα με ξεχάσετε...
Ποιος θα μπορούσε να σας ξεχάσει;
Ελάτε μαζί μου. Θέλουν όλοι να σας γνωρίσουν.
Ορίστε.
Όπως υποσχέθηκα.
Προφανώς εκνευρισμένη από τη νέα παρισινή χάρη της Λουίζ...
η Μαρκησία ντ' Εσπάρ προσπαθούσε διακαώς να κερδίσει τον Λυσιέν...
που είχε γίνει ο άνθρωπος της ημέρας.
Φίλοι μου, ξέρετε, αυτό το σπίτι αγαπάει τα σπάνια πουλιά.
Απόψε, δύο νεαροί ποιητές θα διασχίσουν τον ουρανό μας.
Κύριοι, σας ακούμε.
Για Εκείνη.
"Η γη είναι για τον ήλιο ό,τι ο άνθρωπος για τον άγγελο."
"Ο ένας είναι δοξασμένος κι ο άλλος απ' τον βούρκο πλασμένος."
"Κάθε αστέρι είναι ήλιος. Κάθε ουράνιο σώμα, παράδεισος."
"Πλανήτες αγνοί και γύρω τους κόσμοι ζοφεροί."
"Και στη σκιά, όπου το πνεύμα από τη διόπτρα βλέπει πιο καθαρά..."
"Ο ήλιος παράδεισος διασχίζει της κόλασης τον πλανήτη."
"Ο άγγελος που στο άστρο κατοικεί γοητεύει και μπορεί να σφάλει."
"Μπορεί να γίνει ο άνθρωπος που τη νύχτα κατοικεί και πάλι."
"Τούτα μού είπε ο άνεμος για το βουνό."
"Αναστενάζει κάθε σφαίρα σκοτεινή."
"Κάτεργο είναι κάθε γη."
"Όπου κλαίγοντας η ζωή ως της αφύπνισης τη μέρα..."
"Φυλακίζει το πνεύμα που απ' τον ήλιο πέφτει."
Είναι σπουδαίο!
Για πολλές εβδομάδες, η ζωή του έγινε μια μεγάλη γιορτή...
ανάμεσα σε δύο κόσμους, ανάμεσα σε δύο είδη μέθης.
Η επιτυχία του δεν ήταν μικρότερη στη δημοσιογραφία.
Αφέθηκε σε μία δίνη από ηδονές και χρέη...
που τον κατασπάραζαν όλο και πιο πολύ.
Ο τζόγος έγινε πάθος που του επέτρεπε να κάθεται στο ίδιο τραπέζι...
με αυτή τη χρυσή νεολαία και να μιμείται τους τρόπους της...
χωρίς, όμως, τα χρήματα της οικογένειας.
Ζούσε μόνο στο παρόν και συχνά είχε την αίσθηση...
πως το κυνήγι του τίτλου ευγενείας δεν ήταν παρά ένα πρόσχημα...
για να μην κάνει τίποτα.
Απλώς να απολαμβάνει, να εκμεταλλεύεται.
Ο Νατάν παρατηρούσε τον αγαπημένο του αντίπαλο...
να σκορπίζει το ταλέντο του, στην οκνηρή ζωή...
μακριά από κάθε δημιουργία.
Ίσως, όμως, όταν θέλουμε να μπορούμε να γράψουμε τα πάντα...
πρέπει να έχουμε δει και να έχουμε ζήσει τα πάντα...
ώστε να επιβάλουμε στον κόσμο την ιδιαίτερη ψευδαίσθησή μας.
Ορίστε, είναι κι αυτά.
Πού θα πάμε έτσι;
Σου απαγορεύω να του πεις οτιδήποτε.
Δε θέλω να τον ανησυχήσω τώρα.
Αν ανακτήσει τον τίτλο του, θα έχει προστάτες.
Δεν έχεις ιδέα απ' αυτά.
Ούτε εσύ, καλή μου.
Λουστό!
Βγες έξω.
Έξω!
Διόρθωσες το άρθρο μου;
Δεν ξέραμε πού είσαι. Ο Ντοριά πλήρωσε.
Τι πάει να πει αυτό;
- Δεν μπορώ να γράφω ό,τι θέλω; - Ο Ντοριά πλήρωσε! Κουφός είσαι;
Σκασίλα μου που πλήρωσε ο Ντοριά!
Βαρέθηκα τις καμπίνες για να βγάλω δυο φράγκα!
Πού είναι τα άρθρα σου; Έχεις πληρωθεί γι' αυτά.
Δειπνείς με μαρκησίες και παριστάνεις τον μεγάλο πολιτικό;
Θεωρείς ότι είσαι αφοσιωμένος σε μένα, στην εφημερίδα, στους μετόχους;
Λένε ότι η εφημερίδα θα πουληθεί.
Και θα βρεθούμε χωρίς τίποτα. Πού είναι, λοιπόν, η αφοσίωση;
- Θα κάνεις τη δουλειά σου; - Θα πουληθεί η εφημερίδα;
Τα πράγματα πουλιούνται, αγοράζονται. Τι καταλαβαίνεις εσύ απ' όλα αυτά;
Από το Ανγκουλέμ είσαι, φτωχέ μου Λυσιέν!
Ποιος νομίζεις ότι είσαι;
Λένε ότι αγόρασες αγγλικό άλογο με τον Νατάν!
Με τα γιλέκα, τις λουλουδάτες μπρετέλες σου... Είσαι γελοίος!
Η Κοραλί έρχεται εδώ και κλαίει, γιατί δεν έχετε φράγκο!
Σου απαγορεύω να μου μιλάς για εκείνη!
Χωρίς εμάς, είσαι ένα τίποτα! Ακούς; Ένα τίποτα!
Αέρας κοπανιστός!
Πού θα ήσουν χωρίς εμένα; Στον πάτο του Σηκουάνα!
Γεια σας, δεσποινίς.
Ευχαριστώ που με δεχτήκατε, κυρία.
Ο Λυσιέν δεν ξέρει ότι είμαι εδώ.
Μου έχει μιλήσει πολύ για εσάς.
Με πολύ σεβασμό.
Ξέρω πως δεν είστε σαν αυτούς.
Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;
Έχω διαβάσει τα παλιά του ποιήματα. Υπήρχε αγάπη μεταξύ σας.
Αγάπη για τη λογοτεχνία.
Το βιβλίο του δεν έχει εκδοθεί ακόμη κι αυτός ξόδεψε όλη την προκαταβολή.
Δεν έχει την αίσθηση των χρημάτων. Του γλιστράνε μέσα από τα χέρια.
Είναι καλλιτέχνης.
Ακριβώς.
Έμαθα ότι υπάρχουν στην Αυλή επίσημες παραγγελίες...
για τους καλλιτέχνες που στηρίζουν το βασιλικό καθεστώς.
Μήπως θα μπορούσατε να μιλήσετε στους φίλους σας;
Μπορώ να ρωτήσω και να μάθω.
Απλώς είναι κάπως επείγον.
Ως τότε, μπορώ να σας προσφέρω ένα ποσό.
- Θα είναι το μυστικό μας. - Όχι.
Πιστεύω στην εργασία, κυρία.
Δουλεύουμε και πληρωνόμαστε, όποια κι αν είναι η δουλειά μας.
Θα ήθελα να ξαναβρεί την έμπνευσή του...
την επιθυμία του να κάνει όμορφα πράγματα.
Έχετε δίκιο.
Είστε πολύ όμορφη γυναίκα.
Ζηλεύω τους τρόπους και την κομψότητά σας.
Μη μου τον πάρετε...
...γιατί θα πεθάνω.
Έφυγε.
Μη μου πείτε ότι είναι γενναία κοπέλα.
Δεν έχουν φράγκο.
Αναμενόμενο.
Κύριοι!
Έφτασε η στιγμή για την παλινόρθωση αυτής της ωραίας και ευγενούς ιδέας.
Της δημοσιογραφίας.
Ας κυκλοφορήσουμε μία εφημερίδα πραγματικά ακέραιη και υπεύθυνη.
Ας είμαστε άξιοι και έντιμοι.
Δε θα ενδώσουμε ποτέ στο χρήμα, στις απάτες, στα δώρα...
στις δοσοληψίες επιρροής.
Κοντολογίς, στη διαφθορά που ατιμάζει την αποστολή μας.
Γι' αυτό επέλεξα τον τίτλο...
"Η Αφύπνιση".
Ηθική, κοινωνική, πολιτική και καλλιτεχνική αφύπνιση!
Μόνο οι αναγνώστες μας θα μπορούν να μας αγοράσουν!
Ευχαριστημένος κι αυτός πολύ με το άτομό του...
ο διευθυντής της "Αφύπνισης", θα εμπλεκόταν, λίγα χρόνια μετά...
σε μια σκοτεινή υπόθεση δοσοληψιών.
Θα οδηγείτο στη δικαιοσύνη και θα δεχόταν τη λάσπη του Τύπου...
αγανακτώντας για τους δημοσιογράφους που παρίσταναν τους δικαστές.
Ο φιλελεύθερος "Κουρσάρος-Σατανάς" είχε τις πάπιες του...
και η βασιλική "Αφύπνιση", τα περιστέρια της.
Περιστέρια που πετούσαν από το Παρίσι το πρωί...
κι έφταναν το ίδιο απόγευμα στο Λονδίνο.
Χάρη σε αυτό το δίκτυο πτηνών...
η κυκλοφορία ψευδών ειδήσεων αυξανόταν θεαματικά.
Πολύ επικερδής, και αυτή.
Ο Λυσιέν πληρωνόταν με την αράδα και η Κοραλί επί των εισπράξεων.
Αλλά δεν είχε γράψει τίποτε ακόμη στην καινούργια εφημερίδα...
Κι η Κοραλί έκανε ακόμα πρόβες.
Είχαν νέους καλεσμένους τώρα, κάπως απότομους. Τους κλητήρες.
Μετά, θα επιστρέφω στο βουλεβάρτο, να δείχνω τα οπίσθιά μου. Αστειεύομαι.
Αν χρειαστεί, θα γίνει. Δεν πειράζει. Δεν είναι αυτά τα σοβαρά προβλήματα.
Αυτό, δεν μπορείτε να μας το πάρετε!
Μην ανησυχείς.
Μας πρόδωσε. Υπέγραψε με τους βασιλικούς.
Με τους βασιλικούς!
Φτάνει πια. Πρέπει να τον τσακίσουμε.
Να χτυπήσουμε εκεί που πονάει.
Στην ιστορία με τον τίτλο ευγενείας.
Στο ότι άλλαξε στρατόπεδο, στον τρόπο ζωής του.
- Στις δοσοληψίες του Νατάν. - Στην καλή του.
Προσοχή, έχει την προστασία της Ντ' Εσπάρ.
Κάνεις λάθος.
Νομίζω ότι τον περιφρονεί όσο κι εμείς.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο βλαβερό από αυτές τις γυναίκες.
Κυρίως η Ντ' Εσπάρ.
Πώς μπόρεσα να βοηθήσω έναν αχρείο;
Ίσως σου άρεσε να παριστάνεις τον μεγάλο αδερφό.
Αυτός, τουλάχιστον, έχει φιλοδοξία. Εσύ τι έχεις εκτός από μένα;
Τι έχεις;
Φίλοι μου...
Δεν υπάρχουν φίλοι.
Μέχρι το τέλος της μέρας, όσα λέω θα έχετε παραδεχτεί.
Αντίο, κυρία.
Θεέ μου, τι λόγια! Μείνετε!
Πρίγκιπα, τον πόνο μου δεν κρατώ κρυφό μόλις σας θωρώ.
Έχετε μπροστά σας μια βασίλισσα σε παραφροσύνη...
Που με τον θάνατο στην καρδιά σας ζητάει δύο λόγια καθαρά.
Ευχαριστώ που ήρθατε τόσο γρήγορα.
Καλό φαίνεται.
Θα σας εκπλήξει στην πρεμιέρα.
Θα κατεβάσουν την παράσταση. Το ξέρω.
Εγώ δεν έχω ακούσει τίποτα.
Πόσα θέλεις;
Λένε ότι είσαι στριμωγμένος.
Έχω χρήματα για να σε πληρώσω. Δηλαδή, θα έχω.
Εγώ σου έχω εμπιστοσύνη, Λυσιέν, αλλά ο κόσμος λέει πολλά.
Μην ανησυχείς.
Έχω προστάτες.
Έχω καινούργια εφημερίδα.
Έμαθα ότι άλλαξες στρατόπεδο. Δε θα σε κατηγορήσω εγώ, φίλε μου.
Όλη μου τη ζωή, πουλιέμαι σε όποιον προσφέρει τα πιο πολλά.
Θέλω να είναι μια μεγάλη βραδιά.
Μην ανησυχείς. Εδώ είναι η μαμά.
Θα κάνουμε θρίαμβο για την πριγκίπισσά σου.
Ξέρεις, την είχα δει στο ντεμπούτο της.
Ήταν χαριτωμένη.
Περάστε, Λυσιέν.
Θα πιείτε κάτι;
Κλείνετε τις πόρτες, παρακαλώ;
Ο Λουστό μού είπε ότι δεν παραδώσατε άρθρα για τα οποία είχατε πληρωθεί.
Και ακριβά, μάλιστα.
Θέλει να σας στείλει κλητήρες, να το κάνει θέμα, να σας πάει σε δίκη.
- Δε θα αποκτήσει έτσι ταλέντο. - Αυτό είναι αλήθεια.
Ορκίστηκε και αυτός στον θάνατό σας.
Είναι ένας μικρός παίχτης, ένας δευτεραγωνιστής.
Διατηρείτε ακόμη σχέσεις με τη Μαρκησία ντ' Εσπάρ;
Με έχει δεξιωθεί.
Εντυπωσιακό.
Ίσως να σας ζητήσω μια εξυπηρέτηση σύντομα.
Μία σημαντική εξυπηρέτηση.
Θα δεχόσαστε να μου κάνετε μία σημαντική εξυπηρέτηση;
Χρειάζομαι συμμάχους.
- Γνωρίζω την επιρροή σας. - Άρα, θα μπορέσετε να με βοηθήσετε.
Θέλω να συγκεντρώσω μία εφημερίδα, ένα διαφημιστικό γραφείο...
και ένα πρακτορείο πληροφοριών.
Να συστήσω ένα είδος ομίλου, μία εταιρεία.
Θα πρέπει να βρεθούν χρηματοδότες, να επενδύσουν...
Όπως λένε οι Άγγλοι φίλοι μου, ο οικονομικός φιλελευθερισμός...
θα είναι η ελευθερία της ελεύθερης αλεπούς σε ένα ελεύθερο κοτέτσι.
Και δεν έχω καμία όρεξη να με φάνε σαν πουλερικό!
Ούτε εσείς. Κάνω λάθος;
Όχι.
Η εξουσία θέλει να ελέγχει, να εμποδίζει τα πάντα.
Φοβούνται τον νέο Τύπο, τον νέο κόσμο.
Δεν καταλαβαίνουν τίποτε. Πρέπει να τους καθησυχάσουμε.
Δε θα μαλώσω με εσάς και τους φίλους σας για ένα...
ανδρείκελο σαν τον Λουστό. Καταλαβαίνετε;
Και θα σας είμαι ευγνώμων.
Προτείνω να μου δώσετε μερικά σατιρικά αρθράκια...
για να με πληρώσετε για όσα μου χρωστάτε.
Και δεν δίνουμε συνέχεια σε αυτή την ηλίθια υπόθεση. Σύμφωνοι;
- Αν δεν εμφανιστεί το όνομά μου... - Ποιο όνομα;
Σαρντόν ή Ρυμπεμπρέ; Δεν ξέρουμε πια.
Την ίδια μέρα, ο Φινό έστειλε στον Λυσιέν...
λίστα με κάθε λογής προσωπικότητες στις οποίες έπρεπε να επιτεθεί.
Είχε συναντήσει ορισμένους στα σαλόνια όπου είχε βρεθεί.
Τι σημασία είχε; Η πένα του κυλούσε πάνω στο χαρτί, ανώνυμη...
σαν να είχε αποσχιστεί από τον ίδιο.
Η επίθεση σε δημόσια πρόσωπα, εκθέτοντας την ιδιωτική τους ζωή...
ήταν πλέον μέρος του δημοσιογραφικού παιχνιδιού.
Παραδίδοντας στον Φινό τα ανώνυμα άρθρα που του χρωστούσε...
ο Λυσιέν έπεφτε στο στόμα του λύκου.
Τέλεια!
Δεν είδε τίποτα! Του τη φέραμε!
Στον Λυσιέν "ντε" Ρυμπεμπρέ!
Λυσιέν;
Έλα, φίλε μου. Έχω τα λεφτά σου.
Τα υπόλοιπα, αύριο.
Μην ανησυχείς. Θα κάνουμε θρίαμβο!
Στη ζωή κάθε φιλόδοξου, έρχεται μία τρομερή στιγμή...
που μια μυστηριώδης δύναμη τον υποβάλλει σε σκληρές δοκιμασίες...
σε ποινές που για καιρό αναβάλλονταν.
Όλα τα νήματα κόβονται, μπερδεύονται κι η συμφορά εμφανίζεται παντού.
Κάθε άνθρωπος, εκτός κι αν γεννήθηκε πλούσιος...
έχει τη μοιραία του εβδομάδα.
Η σκληρή αυτή στιγμή είχε έρθει για τον Λυσιέν.
Θα έβλεπε ανθρώπους και πράγματα να στρέφονται εναντίον του.
Μου είπαν ότι είστε σε νέα εφημερίδα που υπερασπίζεται τις ιδέες μας.
Είναι μία ύστερη προσχώρηση, πλην, όμως, ειλικρινής.
Θέλουν τον Λυσιέν για ανταποκριτή στο Κοινοβούλιο.
Είναι επίσημη θέση, με πολύ καλές απολαβές.
Έτσι, θα αφιερωθείτε πλήρως στη συγγραφή σας, στο έργο σας.
Και στη νεαρή και όμορφη μνηστή σας.
Μου είπαν ότι είναι γνήσιο ταλέντο. Το είπαν και σ' εσάς, Λουίζ;
Είναι πολύ ωραίος άνθρωπος.
Είναι αληθινή, ζωντανή... Θα σας αρέσει, κυρία.
Θα μπορούσαμε, ίσως, να τη δεξιωθούμε μια μέρα.
Γιατί όχι, άλλωστε;
Και ο Νατάν θα μπορούσε να βάλει την προσωπογραφία της...
στην καινούργια εφημερίδα σας για την προώθηση της παράστασης.
Θα παίξει Ρακίνα. Μεγάλη τιμή. Είναι το "αίμα" της Γαλλίας.
Πολύ ωραία ιδέα, κυρία.
Και ο Ρακίνας γεννήθηκε αστός, ξέρετε.
Πήρε τίτλο ευγενείας χάρη στην ιδιοφυία του...
και σε δολοπλοκίες.
Οι συμβιβασμοί διατρέχουν τους αιώνες. Συμφωνείτε;
Ευτυχώς, υπάρχει ο έρωτας.
Στον έρωτα!
Τι μας έκαναν, Λυσιέν;
Δεν ξέρω.
Ελάτε.
Ξέρω ότι τα έχετε ανάγκη.
πεντακόσια φράγκα
Πιο δυνατά...
Η δεσποινίς Κοραλί στον ρόλο της Βερενίκης του Ρακίνα
Τα χρήματα της Λουίζ...
Θα αγόραζαν τα χειροκροτήματα στην πρεμιέρα της Κοραλί.
Ο Σενγκαλί είχε υποσχεθεί στον Λυσιέν πως θα σείονταν οι πολυέλαιοι.
Όλα τα πρόσωπα που είχαν διασχίσει την παρισινή ζωή του...
την "ανθρώπινη κωμωδία" του, ήταν παρόντα εκείνο το βράδυ.
Με τα βραδινά τους ενδύματα...
και τα όμορφα πρόσωπά τους, σαν θεατρικές μάσκες...
σε αυτό το θέατρο όπου οι χειρότεροι άνθρωποι έχουν τις καλύτερες θέσεις.
Μια ολόκληρη κοινωνία είχε δώσει ραντεβού...
για τη μεγάλη βραδιά των νεαρών ερωτευμένων.
Πρίγκιπα, τον πόνο μου δεν κρατώ κρυφό μόλις σας θωρώ.
Έχετε μπροστά σας μια βασίλισσα σε παραφροσύνη...
Που με το θάνατο στην καρδιά σας ζητάει δύο λόγια καθαρά.
Φοβάστε, λέτε, πως η γαλήνη μου θα ταραχτεί.
Η άρνησή σας η σκληρή, απ' τον πόνο δεν με ανακουφίζει...
Μα με οδύνη με γεμίζει, με μίσος και οργή.
Κύριε, αν η γαλήνη μου είναι για σας τόσο ακριβή...
Αν εγώ η ίδια στα μάτια σας ήμουν αγαπητή...
- Όλα καλά; - Είναι πολύ καλό.
- Για τους θεούς, Κυρία! - Τόσο λίγο φοβάστε να με παρακούσετε;
- Αν μιλήσω, θα με μισήσετε. - Θέλω να μιλήσετε.
Θεοί, τι βία!
Είχε δώσει όλο της το είναι...
εκφράζοντας την αλήθεια μιας γυναίκας αληθινά ερωτευμένης...
κάτω από το προσωπείο της ηθοποιού.
Ανίκανη να αντιμετωπίσει την αίθουσα, νιώθοντας την εχθρότητά της...
η ψυχρότητα του κοινού μπορούσε να την κάνει να μουδιάσει.
Τα χειροκροτήματα και τα λουλούδια ήταν ανώφελα για τον εγωισμό της...
απαραίτητα, όμως, για να της δώσουν κουράγιο.
Τι;
Μια βασίλισσα είναι ύποπτη για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Χωρίζετε, κι εσείς αύριο φεύγετε χωρίς αργοπορία.
Να χωρίσουμε! Αλίμονο, Φοινίκη!
Λόγω της ειλικρίνειάς της, η μικρή θεατρίνα του βουλεβάρτου...
έπρεπε να βρει, εκείνο το βράδυ, απρόσμενους τόνους.
Και μάλιστα σπαρακτικούς.
Ο Τίτος μ' εγκαταλείπει, μετά από τόσους όρκους!
Όχι, να το πιστέψω, δεν μπορώ.
Δεν αφήνει εμένα, μα της δόξας του το γραφτό.
Είναι αθώος, μα αυτοί έχουν προφτάσει...
Σενγκαλί!
Πιστός στις αρχές του, ο Σενγκαλί πουλήθηκε την τελευταία στιγμή...
με καλό αντίτιμο.
Αφήστε με!
Τί ήταν ο Λυσιέν μέσα στον κόσμο των φιλοδοξιών;
Ένα παιδί που καταδίωκε τις τέρψεις και τις ηδονές της ματαιοδοξίας...
θυσιάζοντας τους τα πάντα, πηδώντας από φως σε φως, σαν πεταλούδα...
σκλάβος των περιστάσεων.
Η συνείδησή του ήταν ένας ανελέητος δήμιος.
Την επομένη, στις εφημερίδες, ο Λουστό κι οι φίλοι του...
"κατακρεούργησαν" με χαρά την ερμηνεία της Κοραλί.
Το σκυλολόι είχε αμοληθεί.
Ποια θαρρεί πως είναι αυτή η μικρή θεατρίνα του βουλεβάρτου;
Ερμηνεύει έναν μεγάλο τραγικό ρόλο, την πεμπτουσία του γαλλικού πνεύματος...
ενώ όλη της τη ζωή δείχνει τα οπίσθιά της;
Ας επιστρέφει η Κοραλί στις κόκκινες κάλτσες και τη χυδαιότητά της!
Για να ταπεινώσουν τον Λυσιέν, η Κοραλί θα έπεφτε στη φονική μηχανή.
Θα τη γελοιοποιούσαν, θα τη λιθοβολούσαν δημοσίως.
Και δεν ήταν παρά μόνον η αρχή.
Αν και είχε υποσχεθεί πως τα άρθρα θα παρέμεναν ανώνυμα...
ο Φινό έβαλε την υπογραφή του Λυσιέν στις επιθέσεις κατά των βασιλικών.
- Μα με παγίδευσαν, κύριε! - Η υπογραφή σας είναι αυτή;
- Μα είναι παγίδα! - Ποιος είστε, κύριε;
Μια ανεμοδούρα; Μια ριπή αέρα;
Ιδού! Το διάταγμα για την ανάκτηση του τίτλου σας...
υπογράφηκε από τον ίδιο τον βασιλιά!
Αυτό το έγγραφο δεν ήταν παρά ένα απλό χαρτί πάνω στο γραφείο.
Σκίζοντας το, όμως, ο Λυσιέν ένιωσε προς στιγμή την ψευδαίσθηση...
πως ήταν κύριος της μοίρας του.
Διότι δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση...
να ανακτήσει το όνομα και τον τίτλο της χίμαιρας του.
Η Μαρκησία ντ' Εσπάρ είχε επινοήσει αυτό το σκληρό παιχνίδι...
ώστε να αναγκαστεί ο Λυσιέν να προδώσει τους φίλους του.
Και τα είχε καταφέρει.
Η προδοσία ήταν δωρεάν και δεν χαριζόταν σε κανέναν.
Λες και το κακό δεν κυνηγούσε κανέναν επίγειο στόχο πλέον.
Την ίδια στιγμή, η βασιλική κυβέρνηση ψήφισε νέους νόμους κατά του Τύπου...
για να φιμώσει την αντιπολίτευση.
Ήταν το τέλος των μικρών εφημερίδων, το τέλος μιας εποχής.
Η αστυνομία ανακάλυψε όλες τις δοσοληψίες των συντακτών...
και έφερε στο φως μια ολόκληρη παραοικονομία.
Και η ελευθερία του Τύπου;
Ο μεγάλος και άξιος Τύπος εξέφραζε, με κάθε ευκαιρία...
την αγανάκτησή του για αυτές τις σκανδαλώδεις πρακτικές.
Και φυσικά, ανεξάρτητος πάντοτε...
συνέχιζε την ιερή αποστολή του, να διαφωτίζει τους αναγνώστες.
Θέλω σαμπάνια!
Η εξουσία έκαιγε και έλπιζε να κάνει τις μικρές εφημερίδες να σιγήσουν.
Τι μπορούσε να είναι μία εφημερίδα χωρίς μελάνι, χαρτί και τυπογραφείο;
Η Κοραλί υπέμενε τους πόνους με αξιοπρέπεια.
Η αρρώστια είχε καταφάει τους πνεύμονές της.
Άφραγκος και διωγμένος από όλες τις εφημερίδες...
ο Λυσιέν έβρισκε μικροδουλειές στη διαφήμιση, δέκα φράγκα το κομμάτι.
"Για εσάς, κυρία μου, το νέο Λάδι του Μακασάρ."
"Ένα άρωμα του παραδείσου."
"Για την μπουγάδα σας, αγοράστε το διάσημο σαπούνι με άρωμα βιολέτας."
"Μία άνοιξη στην ντουλάπα σας."
Να αγοράζετε, να αγοράζετε όλο και πιο πολλά...
Ένας νέος κόσμος σας ανοίγει την αγκαλιά του.
Λίγες βδομάδες μετά, χάρη στον αρωματοποιό Ματιφά...
και την αυξανόμενη επιρροή του, η Φλορίν πήρε τον ρόλο της Κοραλί.
Είχε αγοράσει τη βασιλική εφημερίδα "Αφύπνιση" με αρχισυντάκτη τον Νατάν.
Η φωνή της Φλορίν ήταν άχρωμη, οι κινήσεις της, μηχανικές.
Αλλά με το χειροκρότημα του Σενγκαλί και τις θετικές κριτικές...
ζούσε τη δόξα της.
Ο Λυσιέν δεν είχε τα μέσα να προσφέρει έναν τάφο στην Κοραλί.
Η αγορά μνήματος ήταν απρόσιτη...
αφότου η κτηματομεσιτική κερδοσκοπία είχε φτάσει μέχρι και στο νεκροταφείο.
Η αιώνια ανάπαυση είχε τιμή.
Και αυτή, επίσης.
Νόμιζα πως είστε φίλος μου.
Είμαι, Λυσιέν.
Σας αφήνω να επιστρέφετε στη συγγραφή, όπου ανήκετε.
Ίσως, μια μέρα, να με ευχαριστήσετε.
Ο Λυσιέν έπρεπε να εγκαταλείψει το Παρίσι.
Να επιστρέφει στον τόπο του.
Και εκείνη τη θλιβερή ημέρα, άρχισα να γράφω την ιστορία του.
Την ιστορία που μόλις σας αφηγήθηκα. Μια ιστορία...
των χαμένων ψευδαισθήσεών του.
Αυτή τη λίμνη, την ήξερε από μικρό παιδί.
Μπαίνοντας στο παγωμένο νερό, δεν ήξερε αν ήθελε να εξαγνιστεί...
ή να πεθάνει.
Έμεινε εκεί για λίγη ώρα.
Θα έπαυε να ελπίζει...
και θα άρχιζε να ζει.
"Σκέφτομαι όσους πρέπει να βρουν κάτι μέσα τους, μετά την απογοήτευση."
Ονορέ ντε Μπαλζάκ
OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
Απόδοση Διαλόγων Μελισσάνθη Γιαννούση