Στον ίλιγγο του χορού
OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ
Ξενοδοχείο Ακούνια, παρακαλώ.
ΞΑΒΙΕ ΚΟΥΓΚΑΤ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
- Πώς τον λένε; - Εντουάρντο Ακούνια.
Είναι τ' αφεντικό. Να το γραφείο του.
Ευχαριστώ. Νεαρέ...
Θα σε βρω αργότερα. Ευχαριστώ.
Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να διακόψω τον κο Ακούνια.
Είναι απασχολημένος.
Λυπάμαι, αυτές τις εντολές έχω.
Μην κατηγορείτε εμένα.
- Να τον δω όταν είναι ελεύθερος; - Συνεχώς αναρωτιέμαι.
Γιατί να δει κανείς τον κο Ακούνια και όχι τόσα ευχάριστα άτομα;
Πείτε του, είναι εδώ ο Ρόμπερτ Ντέιβις.
Ρόμπερτ Ντέιβις.
- Ναι; - Ο κος Ρόμπερτ Ντέιβις από Ν. Υόρκη.
Δεν τον ξέρω. Πες του να φύγει.
Συνήθως μου φέρεται πιο εγκάρδια.
Κάνει ένα μεγάλο λάθος.
Μ' εντυπωσιάζετε, κε Ντέιβις.
Για τι θέλετε να τον δείτε;
Γι' αυτό.
Ποιο;
Αυτό.
- Μία ερώτηση έκανα. - Κι εγώ απάντησα.
- Πειράζει να περιμένω; - Όχι, μα δε θα ωφελήσει.
Πολύ ωραία. Το νυφικό και τα εσώρουχα εγκρίνονται.
Τελειώσαμε, ευχαριστώ.
- Ευχαριστώ, κε Ακούνια. - Παρακαλώ.
Τι συμβαίνει εδώ, καλή μου;
Ο Εντουάρντο διαφώνησε σχετικά με την προίκα της Τζούλια.
Έτσι, την επιλέγει ο ίδιος.
Δεν εμπιστεύομαι το γούστο των γυναικών στα ρούχα.
Γι' αυτό ζήτησε να έρθω.
Πρώτη φορά ακούω πατέρας να διαλέγει προίκα.
Οι γυναίκες ντύνονται για τις ίδιες, όχι για τους άντρες.
Η μητέρα της Ντελφίνα την είχε στα χνούδια και της έμεινε.
Στο γιο σου αρέσουν αυτά;
Τον πρώτο καιρό δε θα ξέρει καν τι φοράει η Τζούλια.
- Θα σε συγχωρέσει η γυναίκα σου; - Να μ' ευχαριστήσει πρέπει.
- Ευχαριστώ που ήρθες, Μαρία. - Αντίο, Εντουάρντο.
- Εσύ ποιος είσαι; Ο ανθοπώλης; - Μοιάζω με ανθοπώλη;
Πού να ξέρω; Ποιος είσαι;
Ξαβιέ Κούγκατ. Με θυμάστε;
Δε σ' έφερα από τη Νέα Υόρκη για κάτι;
Η ορχήστρα μου γεμίζει την αίθουσά σας δύο εβδομάδες τώρα.
Δεν πάω ποτέ, χρεώνω πολλά.
Φυσικά! Θα παίξεις αύριο στη γαμήλια δεξίωση της κόρης μου!
Πολύ καλά.
Παίξτε το απαλά κι απόμακρα, σαν να μην είστε εκεί.
Ξεχνάτε τ' όνομά μου, δεν έρχεστε ποτέ, με πληρώνετε λίγα...
μα δε θα μου πείτε πώς θα παίξει η ορχήστρα μου.
Να το παίξετε απαλά.
Μακάρι να ήμουν πίσω στο Γουόλντορφ.
Μπομπ Ντέιβις!
- Κούγκι! - Τι κάνεις εδώ;
Ήρθα για διακοπές, δεν ήξερα πως είσαι εδώ.
Δεν ήξερες ότι υπάρχει ιππόδρομος;
- Ναι... - Και είσαι πάλι απένταρος.
Πρέπει να δουλέψουν λίγο τα πόδια,
αλλά μ' αρέσει εδώ. Οι άνθρωποι, η πόλη, τα άλογα...
Μα αυτός ο Ακούνια δε θέλει να με δει.
Δεν τον δέχεται ο Ακούνια;
Στη Ν. Υόρκη, αυτός δεν δέχεται τον Ακούνια.
Είν' ο σπουδαιότερος άνθρωπος στον κόσμο.
Ο κος Ντέιβις θα παραχωρήσει στον Ακούνια δύο λεπτά.
Όχι, πες του το εσύ.
Μάλιστα, κε Ακούνια.
Θα στείλω πίσω τον Κούγκατ. Μ' εκνευρίζει.
Πολύ αστείος! Με πεθαίνει.
Έχω μεγάλη επιρροή στον Ακούνια.
- Τι ήταν αυτό; - Δεν είπα τίποτα.
Έλα, έχω σόου. Ενώ παίζουμε, θα σκεφτούμε κάτι.
Η ζωή είναι θλιβερή
Και το τραγούδι σου μου ευφραίνει την καρδιά
Τραγούδα, τραγούδα, πουλάκι
Το τραγούδι σου μου ευφραίνει την καρδιά
Με το κελάηδημα και τις τρίλιες σου
Ξύπνα την αυγή, η νύχτα φεύγει
Με το κελάηδημα και τις τρίλιες σου
Ξύπνα την αυγή, η νύχτα φεύγει
Φοβερό! Το αποφάσισα, θα δουλέψουμε ξανά μαζί.
- Μαζί, ακόμα καλύτερα! - Δε μ' αρέσει το στιλ του Ακούνια.
- Θα πάω να τ' αλλάξω τώρα. - Όχι, έχω καλύτερο τρόπο.
Αύριο παίζω στο γάμο της κόρης του.
Θα τραγουδήσεις, θα χορέψεις, θα συναρπάσεις!
Ο Ακούνια θα 'ρθει γονατιστός.
- Ήρθε η ώρα, Τζούλια. - Να κάτι παλιό...
κι ένα γυαλιστερό κέρμα για κάτι καινούργιο.
- Ευχαριστώ, Λίτα. - Το μαντίλι της μαμάς για δανεικό.
Και κάτι γαλάζιο. Ο γαμπρός πρέπει να γλιστρήσει πάνω του.
Να βάλω το κέρμα στο παπούτσι μου.
Εσύ θα 'σαι η επόμενη νύφη, Μαρία.
- Όχι εγώ. - Μα πρέπει.
Ο μπαμπάς δεν αφήνει να παντρευτούμε πριν από σένα.
Είπε ότι είναι οικογενειακή παράδοση να παντρευόμαστε με τη σειρά.
- Θα 'σαι η μεγαλύτερη τώρα. - Θα το ξεπεράσει ο μπαμπάς.
Όχι, ο μπαμπάς δεν ξεπερνά ποτέ τίποτα.
Θα παντρευτείτε αυτούς τους τενίστες Ρωμαίους;
Μα αγαπάμε με πάθος τον Τόνι και τον Ρόντι.
Μας έδωσαν και τα δαχτυλίδια τους. Βλέπεις;
Είστε μωρά.
Δεν ξέρεις πώς είναι να 'σαι τόσο ερωτευμένη,
που να κλαις όλη νύχτα.
- Σ' αυτό έχεις δίκιο. - Εσύ μπορείς να μιλάς.
- Εσύ τους απορρίπτεις σωρηδόν. - Έχεις παγάκι για καρδιά.
- Δε θέλω να επεμβαίνω, μα... - Μπαμπά, η Μαρία έχει πρόβλημα.
- Λέει ότι δε θα παντρευτεί ποτέ. - Δεν είπα αυτό.
Ίσως πρέπει να βάλεις σύστημα ψύξης στο δωμάτιό τους.
Αφήστε τη Μαρία σε μένα. Είναι η επόμενη.
Κι έπειτα θα 'ρθει η σειρά σου και η δική σου.
- Πρέπει να περιμένουμε; - Ναι.
Πώς φέρεστε έτσι στο γάμο της αδελφής σας;
Άντε να φτιάξετε το πρόσωπό σας.
Έχεις άγχος, καλή μου; Θα μας λείψεις.
Σε συγχώρεσε η μαμά για την προίκα μου;
- Δεν ξέρω. - Λύγισε και ομολόγησε...
ότι της αρέσει το φόρεμά μου.
Αυτοί οι μικροκαβγάδες δεν είναι χαρακτηριστικό της έγγαμης ζωής.
- Αλήθεια; - Είναι δικό μου χαρακτηριστικό.
- Είμαι πολύ δύσκολος. - Όχι, αγάπη μου, δεν είσαι.
Είσαι ένα μικρό αγοράκι και σ' αγαπώ.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
- Θα με κουμπώσεις, Εντουάρντο; - Ντελφίνα,
δεν είναι καιρός να μάθεις να ντύνεσαι μόνη σου;
Απίστευτο! Μεγάλωσα τόσο που παντρεύω κόρη!
Εμένα δε με ζορίζει αυτό.
Τζούλια...
Πού είν' οι άλλες; Μαρία! Λίτα! Σίσι!
- Ερχόμαστε, μητέρα. - Ερχόμαστε, μαμά.
Θέλω να σας δω όλες στη σειρά.
- Θα κλάψω απόψε. - Άρχισε τώρα. Η ώρα περνάει.
Τελευταίες συμβουλές, καλή μου.
Μη φαίνεσαι πολύ έξυπνη το μήνα του μέλιτος.
Εγώ το έκανα το λάθος.
Εντουάρντο, βρες κάτι έξυπνο να πω μετά το γάμο.
Καλέ, είμαι τόσο ευτυχισμένη!
Γρήγορα, κορίτσια, με σωστό βήμα.
Τελικά θα κλάψω τώρα αμέσως.
"Κύριε, σκύψε πάνω από τους δούλους Σου.
"Ενώνονται με το νόμο Σου, φύλαξέ τους με τη βοήθειά Σου.
Χριστός, ο Θεός ημών. Αμήν."
Πες μου πως είναι αλήθεια
Πες μου πως συμφωνείς
Προοριζόμουν για σένα
Προοριζόσουν για μένα
Πολυαγαπημένη μου, το βλέπω τόσο καθαρά
Κάπου στον ουρανό φτιάχτηκες για μένα
Αγγελικά μάτια σε γνώρισαν
Αγγελικές φωνές με οδήγησαν σε σένα
Τίποτα δεν μπορούσε να με σώσει, η μοίρα μού έδωσε ένα σημάδι
Ξέρω ότι θα είμαι δικός σου με βροχή και με λιακάδα
Γι' αυτό λέω μόνο
Πολυαγαπημένη, γίνε δική μου
Προοριζόσουν για μένα
Προοριζόμουν για σένα
Πες μου πως συμφωνείς
Πες μου πως είναι αλήθεια
Δεν έριξε ούτε ματιά.
Πες στο γιο σου να διαδώσει ότι έχω άλλες τρεις.
- Μιλήστε τώρα στον μπαμπά. - Τώρα που γελάει.
Έλα.
- Κύριε Ακούνια... - Ναι;
Βγαίνουμε με την Σίσι και την Λίτα δύο χρόνια τώρα.
Και τι θέλετε; Σύνταξη;
Ποια θα είν' η επόμενη, κορίτσια;
- Πρέπει να το πιάσει η Μαρία. - Ναι.
- Μα δε θέλω. - Δηλώνω εθελοντής γαμπρός.
- Ας κάνουμε διπλό γάμο. - Εγώ πώς σου φαίνομαι;
Παραείστε καλοί όλοι.
Μπαμπά, την είδες τη Μαρία; Τους πάγωσε.
Μπαμπά, κάτι πρέπει να κάνεις μ' αυτήν.
Συγγνώμη, πού μπορώ να βρω τον κο Ακούνια;
Πήγε μέσα.
Από την άλλη, ο γερο-γκρινιάρης μπορεί να περιμένει.
Βαριέμαι θανάσιμα αυτούς τους πομπώδεις γάμους. Εσύ;
Αν θέλουν κάποιοι να παντρευτούν, δε χρειάζεται όλο αυτό.
Είναι θάνατος!
Η προσπάθειά μου για συζήτηση δεν ήταν τόσο καλή.
Να προσπαθήσω ξανά;
Ωραία μέρα, ε;
Ο αέρας είναι ωραίος.
Και φαίνεται πως υπάρχει άφθονος.
Θα σε πείραζε πολύ αν απομακρυνόμουν;
Όχι.
Δεν καταλαβαίνεις, μπαμπά.
Αρκετά με τη Μαρία. Πηγαίνετε, κορίτσια.
Κύριε Ακούνια, σας ήθελα για κάτι αμοιβαία σημαντικό.
Είμαι ο Ρόμπερτ Ντέιβις. Ήρθα εδώ να χορέψω.
Γεια.
Γιατί έκανες έτσι; Είναι πολύ όμορφη.
Ναι, μα η προσωπικότητά της είναι σαν το εσωτερικό ψυγείου.
- Επιπλέον, είναι κόρη μου. - Αλήθεια;
- Ναι.
Τι ήθελες από μένα;
Την άδειά σας να πάω να κρεμαστώ.
Φερνάντο!
Τι;
Πάλι κοιμόσουν;
Πες μου, αγαπητέ Φερνάντο, γιατί σε ανέχομαι;
Δεν ξέρω, κε Ακούνια.
Ίσως επειδή είμαι τρίτος ξάδελφος απ' την πλευρά της γυναίκας σας.
Α, μάλιστα.
- Βρήκες την κυρία Κάστρο; - Η κυρία Κάστρο έρχεται.
Εντάξει.
Και τώρα κοιμήσου ξανά, Φερνάντο.
Αν τολμάς!
- Γεια, Φερνάντο. - Καλημέρα, κε Ντέιβις.
Χαίρομαι που ακούω ξανά ανθρώπινη φωνή.
- Καθίστε. - Όχι, ευχαριστώ.
Θέλω να δω τον κο Ακούνια, αν είν' ελεύθερος.
Σήμερα έχει νεύρα, μάλλον δε θα'σας δει.
- Πώς τα πήγατε; - Θαυμάσια.
Άνοιξα το στόμα μου πολύ και ξέχασα να το κλείσω.
Θέλω να του ζητήσω συγγνώμη.
Ο κος Ρόμπερτ Ντέιβις θέλει να σας δει.
Δεν τον συμπαθώ. Δε θέλω να τον δω.
Πέτα τον έξω, να γυρίσει στη Νέα Υόρκη.
Κύριε Ακούνια, εγώ...
Πρώτη φορά μού συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Κυρία μου...
Μη μπείτε, καλύτερα. Έχει νεύρα.
- Καλημέρα, Μαρία. - Εντουάρντο...
Ανησυχώ, Μαρία.
Εκτός από τ' όνομα, έχετε πολλά κοινά με τη δική μου Μαρία.
Θα 'πρεπε, νονά της είμαι.
Θα έλεγες ότι η προσωπικότητά της θυμίζει ψυγείο;
- Σίγουρα όχι. - Μα παγώνει τους νεαρούς.
- Προβάλλει μια επιτήδευση... - Κολοκύθια.
- Η Μαρία είναι παλαιάς σχολής. - Γελοίο! Ξέρω την κόρη μου.
- Νομίζεις ότι την ξέρεις. - Ξέρω ότι κάτι δεν πάει καλά.
Έχει να ερωτευτεί από τα 15 της,
που ερωτεύτηκε εκείνο τον ανόητο ιππότη.
Από το ποίημα;
Θα περίμενες να το 'χει ξεπεράσει πια.
Μάλλον περιμένει να ζωντανέψει ο μύθος.
Ανοησίες.
Πάψε να τη θεωρείς παιδί. Είναι γυναίκα.
Όλες οι γυναίκες ερωτεύονται μια ψευδαίσθηση.
- Θα φροντίσω να το ξεπεράσει. - Άσ' την και πάψε ν' ανησυχείς.
Κάποια μέρα, κάποιος θα εξάψει τη φαντασία της.
Πώς;
- Κάνοντας κάτι πιο ρομαντικό. - Όπως;
Ίσως στέλνοντας λουλούδια από έναν "άγνωστο θαυμαστή",
με το ακριβώς κατάλληλο σημείωμα.
Φερνάντο, βρες τις ωραιότερες ορχιδέες και φέρ' τες.
- Εντουάρντο, μην ανακατεύεσαι. - Αν δεν κάνω κάτι, θα πληγωθεί.
Δε θ' αφήσω να χαραμίσει τα καλύτερά της χρόνια.
Τρελάθηκες; Δεν μπορείς να κατασκευάσεις ρομαντισμό.
Θα επινοήσω ένα θαυμαστή, να δω τι θα γίνει.
Θα γράψω με τ' αριστερό. Έξυπνο, ε;
Νομίζεις πως έχεις την απάντηση για όλα.
Κι αν ερωτευτεί την επινόησή σου;
Μην ανησυχείς. Αν κεντριστεί η φαντασία της,
θα βρω ο ίδιος ένα νεαρό. Δε θα καταλάβει τη διαφορά.
"Πολυαγαπημένη..."
Εντουάρντο, σε προειδοποιώ.
Οι καμπάνες ηχούν στο καμπαναριό
Ηχούν στην εξοχή
Και όλοι πάνε να φιλήσουν τη νύφη
Αλίμονο μου, ποτέ δε θα γίνω μια όμορφη, ντροπαλή νύφη
Στην οικογένεια μου είμαστε τρεις αδελφές
Ίσως θα 'πρεπε να μοιραστούμε
- Μπαμπά! Γεια σου, θεία Μαρία. - Γεια σας.
Τι κάνεις εδώ, μπαμπά;
Χρειάζομαι πρόσκληση για τσάι στο σπίτι μου;
- Εσύ είσαι, Εντουάρντο; - Ναι, ναι.
Τι γυρεύεις εδώ;
Εγώ είμαι μάλλον μόνο για τους λογαριασμούς.
- Γεια σου, θεία Μαρία. - Το κουδούνι ήταν αυτό;
- Περιμένεις κανέναν, μπαμπά; - Όχι, γιατί να περιμένω;
- Κάθισε, Μαρία. - Ευχαριστώ.
Είμαι ταραγμένη με το γιο σου, Μαρία,
και την κόρη σου τη Τζούλια, Εντουάρντο.
- Πήγα στο ξενοδοχείο τους... - Γιατί;
Μη μιλάς όταν διακόπτω.
Ήθελα να δω αν θέλουν τη βοήθειά μου.
- Ναι, σίγουρα... - Αν ήθελαν να συζητήσουμε...
τι θα κάνουν το μήνα του μέλιτος.
Μα έστειλαν μήνυμα ότι λείπουν.
Ίσως έλειπαν, Ντελφίνα.
Όχι, ταυτόχρονα παρήγγειλαν ένα μπουκάλι σαμπάνια.
- Ένιωσα... - Το κουδούνι ήταν αυτό;
Κάτι έπαθε ο μπαμπάς. Ακούει συνεχώς κουδούνια.
Για δείτε! Ορχιδέες.
Γιατί έκανε τέτοιο έξοδο ο Τόνι;
- Ίσως είναι για μένα. - Φέρ' τα εδώ, Σίσι.
Υπάρχει κάρτα.
Εμένα δε μου στέλνει κανείς λουλούδια.
Οι σύζυγοι θεωρούν πως η γυναίκα τους δε μυρίζει πια.
Μην κάνεις το μάρτυρα. Για τη Μαρία είναι.
- Για τη Μαρία; - Είναι όντως για τη Μαρία.
Κάποιος κάνει πλάκα.
"Πολυαγαπημένη, σου στέλνω ορχιδέες..."
- Άσε τη Μαρία να τη διαβάσει. - Μάλλον καταλήγει σε αστείο.
"...γιατί, τώρα που σε είδα, η καρδιά μου δε μου ανήκει πλέον.
"Να είσαι καλή με τις ορχιδέες.
Δε φταίνε αυτές που δεν είναι υπέροχες όπως εσύ."
- Συγκινήθηκα. - Κάποιος με ευαίσθητη ψυχή.
Εμένα μου φάνηκε χαζό.
Κάποιος σου γράφει το ωραιότερο σημείωμα κι εσύ το βρίσκεις χαζό;
"Ο άγνωστος θαυμαστής σου."
- Και δε μ' αρέσουν τα γράμματά του. - Ίσως είναι αριστερόχειρας.
Εσένα πώς σου φαίνεται, θεία Μαρία;
Κι εγώ χαζό θα το έβρισκα, αν δεν ήξερα ποιος το έγραψε.
Η θεία Μαρία έχει δίκιο.
Όποιος κι αν είναι, χρειάζεται κάτι καλύτερο.
Άσε με να δω την κάρτα, Μαρία.
- Τι ψιθυρίζετε εσείς; - Έλεγα απλώς...
πως αν δεν τη συγκίνησε αυτό το σημείωμα,
το επόμενο ίσως τη συγκλονίσει.
Εντουάρντο, μου θυμίζεις το δικό μας φλερτ.
Πάντα μού έλεγε ότι τον συγκλονίζω.
Άραγε ισχύει ακόμα αυτό;
Είμαι δύο φορές πιο άντρας απ' ό,τι τότε.
Θα μου έφτανε και το μισό απ' ό,τι ήσουν.
ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΩΡΑΙΟΤΕΡΩΝ ΕΡΩΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Τα Τραγούδια της Αγάπης και οι Ερωτικές Επιστολές του Ναπολέοντα.
Άφησέ τα και φύγε.
Συγγνώμη.
Ακριβώς στην ώρα του. Στις πέντε.
Ξέρεις, Λουίζ...
αρχίζω ν' αναρωτιέμαι πώς είναι.
Ερωτεύτηκε επιτέλους!
Θα βάλω φανερά το δαχτυλίδι τού Τόνι.
Μπορούμε να πούμε σε όλους ότι αρραβωνιαστήκαμε κρυφά.
Πολυαγαπημένε μου, το βλέπω τόσο καθαρά
Κάπου στον ουρανό φτιάχτηκες για μένα
Αγγελικά μάτια σε γνώρισαν
Αγγελικές φωνές με οδήγησαν σε σένα
Τίποτα δεν μπορούσε να με σώσει, η μοίρα μού έδωσε ένα σημάδι
Ξέρω ότι θα είμαι δική σου με βροχή και με λιακάδα
Γι' αυτό λέω μόνο
Πολυαγαπημένε, γίνε δικός μου
Πες μου πως είναι αλήθεια
Πες μου πως συμφωνείς
Προοριζόμουν για σένα
Προοριζόσουν για μένα
- Σχεδόν μία βδομάδα χωρίς ορχιδέες. - Ατυχία πάλι.
- Ας κρύψουμε πάλι τα δαχτυλίδια. - Ναι.
Εμπρός.
Γεια σου, μπαμπά. Πότε γύρισες;
Μόλις τώρα. Πώς είναι όλα στο σπίτι;
Εμείς είμαστε καλά, μα η Μαρία μελαγχόλησε.
Η Μαρία μελαγχόλησε; Γιατί;
- Όλη τη βδομάδα δεν έλαβε ορχιδέες. - Όλη τη βδομάδα;
Τι βλακεία μου! Θέλω να πω...
Πείτε της ότι κανείς δεν την κοροϊδεύει. Όχι, μην πείτε τίποτα.
Πώς ξέρει αν δεν αρρώστησε ο αποστολέας;
Χαιρετίσματα στη μητέρα σας. Θα σας δω σύντομα. Αντίο.
"Πολυαγαπημένη...
"παρόλο που ήμουν απελπιστικά άρρωστος,
"στο παραλήρημά μου...
"μου είπαν ότι, στο παραλήρημά μου...
ζητούσα μόνο εσένα."
Έχεις τον αριθμό μου;
3790.
Αυτή τη φορά ξυρίζεται.
Όχι, μη φέρεις εδώ λαχνό.
Θα βγω για λίγο στην είσοδο.
Θα σε δω εκεί. Τώρα αμέσως.
- Του έδωσες το μήνυμα; - Είπε να σε συλλάβουν αν ξανάρθεις.
Παράτα τα, κε Ντέιβις. Δε θα σε δεχτεί ποτέ.
Φερνάντο, στείλε αμέσως τον γκρουμ.
Κύριε Ακούνια.
Στο γραφείο μου έχω χρήματα κι ένα σημείωμα.
Πάρε δύο ορχιδέες, βάλε το σημείωμα...
και πήγαινε τες σπίτι μου. Κατάλαβες;
Μάλιστα, κύριε.
- Μπορώ όμως να δω... - Γρήγορα. Είναι επείγον.
Και φέρε πίσω τα ρέστα.
Μάλιστα, κύριε.
Επιστρέφω αμέσως.
"Πολυαγαπημένη..." "Πολυαγαπημένη..."
- Μην το παίρνετε τόσο βαριά. - Δεν παίρνω τίποτα βαριά.
Να προσέχετε όσους δεν έχουν το θάρρος να εμφανιστούν.
Ακόμα και το ρολόι πάει πίσω.
Όχι, δεν πάει. Κοιτάξτε, καλή μου.
"Για τη διδα Μαρία Ακούνια." Ευχαριστώ ολόψυχα, κύριε.
Είστε ένας άγγελος.
Βίρα τις άγκυρες πάλι, Σίσι.
Ξέρεις, νομίζω ότι τον έχω ξαναδεί.
Λουίζ, θα μαζέψεις τα σημειώματα που έσκισα;
Ναι, ναι.
"Πολυαγαπημένη..."
Να πάρει! Ούτε τσαγιέρα δεν μπορείτε να πάρετε χωρίς να μ' ενοχλήσετε;
Γιατί το ανέχομαι αυτό;
Καλά, ίσως έρθω την επόμενη εβδομάδα.
Στο μεταξύ, ψάξε για άλλη δουλειά,
όπου δε θ' απαιτείται το μυαλό που δεν έχεις.
Τα ρέστα σας, κε Ακούνια. Δύο πέσος και 50 σεντάβος.
Τι κάνεις εσύ εδώ;
Παρέδωσα τις ορχιδέες σας. Τώρα εσείς...
Εσύ παρέδωσες τις ορχιδέες;
Πώς μπήκες στη θέση ενός έντιμου γκρουμ;
Μέρες προσπαθώ να χορέψω για εσάς.
Είστε ο μόνος που αρνήθηκε να δει τη δουλειά μου και δε μ' αρέσει.
Έξω απ' το γραφείο μου!
Είναι ζήτημα περηφάνιας. Δε μ' αρέσει να χορεύω.
- Ήρθα για να ξεφύγω απ' αυτό. - Να πω να σε πετάξουν έξω;
Δεν μπορείτε να μου μιλάτε έτσι. Είμαι σημαντικός.
- Θα με δείτε και θα σας αρέσει. - Όχι, δε θα το κάνω.
Θα το κάνετε. Πάμε, παιδιά. Ένα, δύο...
Λοιπόν;
Θαυμάσια. Υπέροχα. Μα δεν το θέλω.
Μου προκαλείς πρωτοφανώς έντονη δυσαρέσκεια, κε Ντέιβις.
- Να παρατηρήσω κάτι; - Να φύγεις!
Η τόση σας χάρη με μπερδεύει, κε Ακούνια.
Όμως δεν κρατώ κακία.
- Όταν αλλάξετε γνώμη, καλέστε με. - Εξαφανίσου!
Ευχαριστώ και πάλι για την υποδοχή.
Εσύ τον άφησες να μπει στο γραφείο μου.
Θα το πληρώσεις με το αναιμικό σου αίμα.
Ανίκανε! Σκουλήκι! Απολύεσαι!
Φύγε και μην ξανάρθεις, ανόητε!
"Ανόητε";
Καλώς ήρθες, μπαμπά.
Θα ορκιζόμουν ότι σε άκουσα να βρίζεις.
Νόμιζα ότι εσύ...
- Φαίνεσαι πολύ χαρούμενη. - Είμαι χαρούμενη.
Οι ορχιδέες είναι;
Και θα σου πω ένα μυστικό. Ξέρω ποιος μου στέλνει τα λουλούδια.
Αλήθεια;
- Για όλα υπάρχει εξήγηση. - Τι εννοείς;
- Πες μου πρώτα τι εννοείς εσύ. - Τις ορχιδέες, τα σημειώματα...
- Ξέρω ποιος τα 'στείλε. - Αλήθεια;
- Δε φαίνεσαι απογοητευμένη. - Γιατί να είμαι;
- Χαίρομαι που το βλέπεις έτσι. - Πες μου σε παρακαλώ τι εννοείς.
- Πες μου εσύ ποιον εννοείς. - Κύριε Ακούνια,
όταν αλλάξετε γνώμη θα είμαι στο δωμάτιο 920.
Μπαμπά, γι' αυτόν έλεγα.
- Αυτός είναι. - Τι είναι;
- Ερωτευμένος μαζί μου. - Όχι, δεν είναι!
Είναι. Τον είδα που έφερε τις ορχιδέες σήμερα.
Τώρα θυμήθηκα. Τραγούδησε στο γάμο.
Σου λέω ότι δε σου στέλνει αυτός τα λουλούδια.
Αν το κάνει, είν' ενοχλητικός. Και, επιπλέον, χορευτής.
Τι ωραία! Λατρεύω...
- Δεν κάνει για σένα, είναι άνεργος. - Τότε δώσ' του δουλειά, για μένα.
Θα ήταν απαίσιο να μπλέξεις μαζί του.
Και του φέρθηκα ψυχρά στο γάμο.
Σου απαγορεύω να τον ερωτευτείς!
Εξάλλου, είναι πολύ αργά. Φεύγει, ελπίζω για Νέα Υόρκη.
Ίσως μπορώ να του αλλάξω γνώμη.
Έπρεπε να διάβαζες αυτά που μου έγραψε.
Όχι, δε νομίζω ότι θα τ' άντεχε η καρδιά σου.
- Όλοι μπορούν να γράψουν έτσι. - Θα 'θελα να δω εσένα.
Και δε θα φύγει από τη Νότια Αμερική,
αν μπορώ να κάνω κάτι. Και μάλλον μπορώ.
- Σε ποιο δωμάτιο είναι; - Ξέχασα, το μυαλό μου άδειασε.
Το δικό μου όχι.
Το 920, παρακαλώ. Κάλεσέ τον απόψε στο σπίτι.
Τι έπαθες, Μαρία; Τα καλά κορίτσια δεν κάνουν έτσι.
- Δε νιώθουν όπως εγώ. - Είσαι θρασύτατη.
- Πώς; Με καρδιά σαν παγάκι; - Εγώ δεν το είπα αυτό.
Κι η λάμψη στα μάτια σου δείχνει θηρευτή, όχι παγάκι.
Ίσως έχεις δίκιο.
- Το 920, παρακαλώ. - Εντάξει.
Όταν τελειώσω τα χαρτιά, θα τον καλέσω.
Είσαι πολύ γλυκός, μπαμπά. Πρέπει να βιαστώ.
Έχω μόνο τρεις ώρες για να ντυθώ.
Αντίο, γλυκέ μου.
- Γιατί τον αποπήρες; - Μην ανησυχείς, θα συνέλθει.
Δεν τον ξέρεις.
Είναι ο πιο πεισματάρης άνθρωπος στη Νότια Αμερική.
Θα σου δείξω.
Βλέπεις αυτή τη μύτη;
Αυτή η μύτη δείχνει πείσμα.
Τ' αφτιά του δείχνουν ξεροκεφαλιά.
Το μέτωπο γέρνει σαν τσίγκινη στέγη.
Καμία απολύτως ευφυία.
- Το πηγούνι; - Δείχνει αδυναμία χαρακτήρα.
Το μουστάκι δείχνει έλλειψη αίσθησης χιούμορ.
Τα βαριά βλέφαρα δείχνουν ότι είναι κουτός.
Πολύ κολακευτικό, Κούγκατ.
- Κύριε Ακούνια... - Θα λείψεις απ' την αίθουσα.
Και θέλω να μιλήσω μόνος με τον κο Ντέιβις.
Βεβαίως, με συγχωρείτε.
Κύριε Ντέιβις, βρίσκομαι σε δύσκολη θέση.
Μην το σκέφτεστε, όλοι κάνουμε λάθη. Πότε αρχίζω να χορεύω;
Δεν θ' αρχίσεις.
- Μα δεν ήρθατε για... - Μία κόρη μου.
Αυτή που παρομοίασες με εσωτερικό ψυγείου.
Φοβάμαι πως δεν καταλαβαίνω.
Πιστεύει πως είσαι ερωτευμένος μαζί της.
Θα ήταν αγενές να ρωτήσω αν έχετε ιστορικό τρέλας;
Επιπλέον, νομίζει ότι είναι ερωτευμένη μαζί σου.
- Την καημένη. - Εσύ φταις, όχι αυτή.
- Ακόμα δεν καταλαβαίνω. - Δεν της πήγες τις ορχιδέες;
Ναι, τις άφησα στην πόρτα σας, μα...
μα είναι γελοία η ιδέα ότι είμαι ερωτευμένος με την ψυχρή σας κόρη.
Ένας άγνωστος θαυμαστής στέλνει ορχιδέες κι ερωτικά σημειώματα.
- Και νομίζει πως είμαι εγώ; - Της κέντρισες τη φαντασία.
Μα δεν το θέλω αυτό. Και δεν έγραψα σημειώματα.
Λες να μην το ξέρω; Εγώ ο ίδιος τα έγραψα.
- Εσείς; Άρα υπάρχει τρέλα. - Όχι, δεν υπάρχει.
Άσ' την να νομίζει ότι εσύ έγραψες τα σημειώματα.
- Κατάλαβα. Και μετά; - Απογοήτευσέ την.
- Να πω ότι δεν τα 'στειλα εγώ; - Όχι, βέβαια. Θα την πρόσβαλε.
Πρέπει να πιστέψει ότι τη θαυμάζεις μα, για το καλό της,
να χάσει το πάθος της για σένα.
- Εύκολο. Πείτε της ότι είμαι άθλιος. - Θέλω να τ' ανακαλύψει η ίδια.
Ναι; Πώς;
Να φερθείς απαίσια απόψε στο σπίτι μου.
- Θα έρθω εκεί απόψε; - Και για ν' απογοητευτεί τελείως,
θα της πεις ότι αύριο φεύγεις για Βόρεια Αμερική.
Μα δε φεύγω. Μου αρέσει εδώ.
- Θα πληρώσω ναύλα και μπόνους. - Ευχαριστώ, κε Ακούνια.
Μα μ' ενδιαφέρει μόνο να εμφανιστώ εδώ.
Αν το κάνεις, θα υπογράψω ότι θα χορέψεις, κάποτε.
- Γραπτά με ανοιχτή ημερομηνία; - Ναι.
- Εντάξει. Τι ώρα να έρθω; - Στις εννιά.
Και μη μείνεις πολύ.
- Το μάτι μου. - Η κλειδαρότρυπα φταίει.
- Απόψε στις εννιά. - Και δε θα μείνω πολύ.
Κοίτα τι βρήκαμε. Αυτός είναι ο Ρόμπερτ Ντέιβις σου;
- Αυτός. Έφερε, τις ορχιδέες. - Το είδωλο της Νέας Υόρκης.
Μ' αρέσει το χαμόγελό του και το βλέμμα του.
Θυμήσου τι είπε η μαμά. Μην τον τρομάξεις με την ευφυία σου.
- Να είσαι απλή και μυστηριώδης. - Ξέρω. Να κάνω είσοδο,
- σαν να μην ξέρω ότι θα έρθει. - Αυτό είναι! Έλα, Σίσι!
Εντουάρντο...
- Είμαι εντάξει; - Όμορφη όπως πάντα, καλή μου.
Απλώς τώρα παίρνει παραπάνω.
Ξέχασα ότι είχα καρφίτσα στο στόμα. Πήγε πολύ βαθιά;
Μάλλον θα 'χει πρηστεί ως τα μεσάνυχτα.
Βιαστείτε, εννιά η ώρα.
Αν χαζογελάσεις ξανά, θα σου ρίξω κρύο νερό.
Θ' αρέσουν τα χαζόγελα στον κο Ντέιβις;
Η Μαρία δε θα τον παντρευτεί. Δε θα της αρέσει.
- Δεν έχει καλά στοιχεία. - Δε θα το κρίνεις εσύ αυτό.
Διάβασα ότι ο σολομός κολυμπά πολύ μακριά για να βρει ταίρι.
Αρκετά κολύμπησε η Μαρία.
Θα περιμένει να εμφανιστεί ο κατάλληλος.
Γιατί; Εγώ δεν το έκανα.
Ο κος Ντέιβις είναι. Δεν μπορεί να μας βρει σκόρπιους στο χολ.
- Γρήγορα, μαμά. - Ελάτε!
- Καλησπέρα, κε Ακούνια. - Κύριε Ντέιβις.
- Έλαβες το συμβόλαιο; - Μάλιστα.
Να βασιστώ πάνω σου;
Μην ανησυχείτε. Θ' απογοητευτεί.
- Μαρία, ο κος Ρόμπερτ Ντέιβις. - Έχουμε ξανασυναντηθεί, σωστά;
Ναι... Όχι... Κατά κάποιο τρόπο...
Θα το μεταφράσουμε αυτό αφού γνωρίσεις τους υπόλοιπους.
Η κα Ακούνια, οι κόρες μου, Σίσι και Λίτα, ο κος Ρόμπερτ Ντέιβις.
- Δεν μπορεί να μείνει πολύ. - Καθίστε, κε Ντέιβις.
Διάβασα κατά λάθος ένα από τα ωραία σας σημειώματα.
Κρίμα να είναι άνεργος ένας τόσο ταλαντούχος νέος, Εντουάρντο.
Δε σας το είπε ο κος Ακούνια; Από αύριο χορεύω στην αίθουσά σας.
- Σωστά, κε Ακούνια; - Η ημερομηνία ήταν ανοιχτή.
- Μα εννοούσατε αύριο, σωστά; - Ναι, βέβαια.
Θα σου αρέσει η δουλειά εκεί, σωστά, μπαμπά;
Σίγουρα θα μου αρέσει.
Παραλίγο να το ξεχάσω.
Για σένα. Χωρίς σημείωμα αυτή τη φορά, διότι...
Προτιμώ να μου πεις αυτά που θα έγραφες.
- Σας πειράζει να καπνίσω; - Όχι, βέβαια.
Όχι, ευχαριστώ.
Είπα τίποτα κακό;
Το πέρασε για αληθινό.
Είπα να το κάνουν αναπτήρα, κε Ντέιβις.
Κατάλαβα. Για μια στιγμή, φάνηκε αληθινό.
Μάλλον σκότωσε πολλούς στον καιρό του,
- μα τώρα είναι απλώς αντίκα. - Πειράζει να το στρέψετε λίγο;
- Όχι, μα είναι ακίνδυνο. - Είμαι βέβαιος.
- Συγγνώμη, θα ήθελα λίγο αέρα. - Υπάρχει άφθονος στον κήπο.
Θυμάσαι;
- Αν τον σκότωνα; - Άσ' τον αυτόν. Το βάζο!
Τώρα θα έχασε κάθε ρομαντική διάθεση.
Ίσως τον ηρεμήσει λίγη μουσική. Έλα.
Θα σ' απογοήτευσα μετά τα σημειώματα.
Αντιθέτως. Μ' αρέσουν οι μετριόφρονες.
- Δεν ξέρω πώς να σου το πω... - Μ' αρέσει και η συστολή.
Σε μια τόσο κοσμοπολίτικη πόλη και ένα τόσο υπέροχο σπίτι,
νιώθω έξω απ' το στοιχείο μου.
Πιστεύω πως θα ταίριαζες παντού.
Δε θα ταίριαζα σ' αυτή τη ζωή, στη δική σου ζωή.
Ούτε εμένα μ' αρέσει και πολύ.
Μα δεν ξέρεις τη δική μου ζωή.
- Μουσική και χορός δεν είναι; - Ναι.
Μας αρέσουν εδώ η μουσική κι ο χορός της Β. Αμερικής.
Ναι, μα φαντάσου κάποιον σαν εμένα να το κάνει βιοποριστικά.
Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη δουλειά.
Έχω μια μεγάλη αδυναμία. Τις ιπποδρομίες.
- Κι εμένα μ' αρέσουν. - Στοιχηματίζω αλόγιστα.
- Αυτό έκανα, μάλιστα. - Κι εμένα μ' αρέσει ο τζόγος.
Ίσως γι' αυτό μ' ενδιέφεραν τόσο τα σημειώματά σου.
Κοπελιά, όπως λένε στο Μπρούκλιν, δεν είμαι στην κατηγορία σου.
Είμαι ένας απλός άνθρωπος από τη Νεμπράσκα.
Ένας συνηθισμένος Μεσοδυτικός της παλαιός σχολής.
- Ο παππούς μου εξέτρεφε γελάδια. - Κι ο δικός μου το ίδιο.
Μα εσύ είσαι αριστοκράτισσα. Εγώ μεγάλωσα μαζί με ακρίδες.
Είμαι φτιαγμένος από καλαμπόκι.
Δεν είμαι και τόσο ξύπνια σχετικά με τις τελευταίες τάσεις
Ομολογώ πως ποτέ δε με λάτρευαν τα ντόπια παλικάρια
Όχι ότι προσπαθώ να είμαι αγία
Μάλλον καλύτερα θα με έλεγες γραφική
Σίγουρα έχεις κι άλλη πλευρά Μ' αρέσει η άλλη σου πλευρά
Είμαι της παλαιός σχολής, αγαπώ το φεγγαρόφωτο
Λατρεύω τα παλιομοδίτικα πράγματα
Τον ήχο της βροχής σ' ένα παράθυρο
Το έναστρο τραγούδι του Απρίλη
Οι φετινές μόδες είναι περαστικές
Μα τους αναστεναγμούς και τα ενωμένα χέρια
Η καρδιά μου τα καταλαβαίνει
Είμαι της παλαιός σχολής μα δε με πειράζει αυτό
Έτσι θέλω να είμαι
Αρκεί να συμφωνήσεις
Να μείνεις της παλαιάς σχολής μαζί μου
Είναι αργά, κύριε Ντέιβις.
- Εσύ παίζεις, Εντουάρντο. - Δεν το θέλω αυτό το χαρτί.
Ραμί.
Είμαι η πρώτη κοπέλα που φίλησες;
Ήξερα κάποιον που τον ρώτησε μια κοπέλα και...
Ναι;
Δεν ήξερε τι να πει.
Εγώ άκουσα για κάποιον που ήταν ερωτευμένος με μια κοπέλα...
και φοβόταν να το πει.
Ο Κούγκατ! Υποσχέθηκα να τον συναντήσω.
Παραλίγο να το ξεχάσω. Θα με συγχωρέσεις αν φύγω;
- Φυσικά. - Λυπάμαι, του το υποσχέθηκα.
Καληνύχτα.
- Φεύγει. - Ωραία.
Κύριε Ντέιβις.
- Δε χορεύει θαυμάσια η Μαρία; - Να βλέπατε πώς ντυνόταν.
- Κανένα φόρεμα δεν ήταν αρκετά καλό. - Μα δεν κάνει υπερβολές.
Καληνύχτα, κορίτσια.
Κάποτε που έλειπε η μαμά, εκείνη φρόντιζε το σπίτι.
- Τα έξοδα μειώθηκαν. - Και τι ωραία φαγητά!
- Σπούδασε οικιακή οικονομία. - Αλήθεια;
Όλοι λένε ότι θα γίνει τέλεια σύζυγος.
Συμφωνώ απολύτως. Να πάρω το καπέλο μου;
- Ναι, φυσικά. - Μην τις παρεξηγείτε.
Θέλουν να παντρευτεί για να πάρουν σειρά.
- Αλήθεια; Ευχαριστώ πολύ... - Μεταξύ μας,
μάλλον δε θα περιμένουν πολύ. Η Μαρία είναι πολύ ερωτευμένη.
- Θα μας έλειπε αν έφευγε. - Θυσιαζόμαστε για την ευτυχία της.
Ευχαριστώ, ήταν πολύ ωραία.
- Φεύγετε κιόλας, κε Ντέιβις; - Ναι, με λύπη μου.
- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.
- Ευχαριστώ πολύ. - Παρακαλώ.
Πάψτε ν' ανακατεύεστε στη ζωή της Μαρία. Θα το κάνω εγώ αυτό.
- Μαρία! - Μαρία!
- Δεν είναι υπέροχος; - Πώς πήγε;
Πρώτη φορά ήθελα να με φιλήσει κάποιος...
κι εκείνος είχε δουλειά.
Μα την επόμενη φορά θα 'ναι αλλιώς.
Εντουάρντο, το άκουσες αυτό;
- Γεια σου, Φέρνι. - Πάνω απ' το πτώμα μου.
- Δε θ' απολυθώ ξανά σήμερα. - Γιατί κλείνεις την είσοδο;
- Με πρόδωσες χθες βράδυ. - Εγώ; Πώς;
Έκρυψες τον αληθινό, απαίσιο χαρακτήρα σου...
- κι ήσουν γοητευτικός. - Δεν το έκανα.
Ίσως οι γυναίκες είναι όντως τρελές.
- Σε συμπαθούν λανθασμένα. - Νομίζουν πως ερωτεύτηκα τη Μαρία.
Και μόνο η ιδέα ανάμεσα σε σένα και την κόρη μου με ανατριχιάζει.
Εκπλήσσομαι που έχετε μια τόσο υπέροχη κόρη.
- Δε μ' αρέσει αυτό. - Ούτε εμένα η ανάμιξή σάς.
Δεν έχεις κανένα τέτοιο δικαίωμα.
Θα γυρίσω στη Νέα Υόρκη με το επόμενο αεροπλάνο.
Τι;
Σκίστε το συμβόλαιο. Αποφάσισα να φύγω.
- Ώστε αποφάσισες; - Μάλιστα, κύριε.
Θα σας αφήσω στο αδιέξοδό σας.
Κατάλαβα. Θέλεις να νομίσουν ότι σ' έδιωξα εγώ.
Αυτό ακριβώς δεν κάνετε;
Να σε θεωρήσει η Μαρία μάρτυρα που θυσιάζεται για την αγάπη.
Αυτή η ανοησία δεν προήλθε απ' την πλευρά της συζύγου σας.
Έχεις δεσμευτικό συμβόλαιο. Θα μείνεις ή θα κάνω αγωγή.
- Μια στιγμή, χθες θέλατε... - Πριν την επίδειξη γοητείας.
Τώρα έχω νέο σχέδιο. Θα εμφανιστείς, μα θα μείνεις μακριά από τη Μαρία.
Αυτό είν' έξυπνο;
Θα δει ότι τη χρησιμοποίησες για το συμβόλαιο.
Φυσικά, τότε θα σε μισήσει.
Θαυμάσια. Κι έπειτα;
Για να σου δείξει πόσο λίγο σε νοιάζεται,
θα ερωτευτεί αμέσως κάποιον πιο αποδεκτό.
Από τους πολλούς που θα καλέσω στο άμεσο μέλλον.
- Θα ερωτευτεί σύντομα, λέτε; - Κύριε Ντέιβις,
έχω ένστικτό για τις αντιδράσεις της γυναικείας καρδιάς.
- Να μην εξηγήσω στη Μαρία... - Όχι.
- Σκέφτηκα ότι ίσως... - Όχι.
Κοινός μας σκοπός είναι να σε μισήσει, σωστά;
Υποθέτω.
- Σκεφτόμουν... - Όχι.
Εσύ να χορεύεις, εγώ θα σκέφτομαι.
Φερνάντο, στη λίστα καλεσμένων για την επέτειο του γάμου,
θέλω τους πιο ξεχωριστούς και γοητευτικούς νεαρούς.
Μάλιστα.
Μια στιγμή. Δε σε απέλυσα χθες;
Η κα Ακούνια ζήτησε να σας συγχωρήσω και το έκανα.
- Σας συγχωρώ, κε Ακούνια. - Ευχαριστώ πολύ.
Τίποτα, κύριε. Θα ετοιμάσω τη λίστα.
"Ο κος και η κα Ακούνια ζητούν τη συντροφιά σας...
στην 25η επέτειο του γάμου τους. Μεταμφιεσμένοι."
Δεν πιστεύω ότι πέρασαν 25 χρόνια.
Επειδή δεν παντρεύτηκες τον Εντουάρντο.
Μπορεί να το 'κανα αν δεν τον έβλεπες πρώτη εσύ.
- Πού είν' η Μαρία; - Σε μάθημα τένις, μα σκέφτεται άλλα.
Μάλλον προσπαθεί να καταλάβει γιατί δεν τη φίλησε ο κος Ντέιβις.
- Γεια σου, Φερνάντο. - Καλησπέρα, Λίτα.
Κυρία Ακούνια, κυρία Κάστρο, Σίσι...
Ο κος Ακούνια έστειλε λίστα των νεαρών που θα προσκληθούν.
- Τέλεια! - Για να δω.
Δε βλέπω τ' όνομα του κου Ρόμπερτ Ντέιβις, Φερνάντο.
Μάλλον δεν είναι στην εγκεκριμένη λίστα του κου Ακούνια.
Είναι ο μόνος στη δική μου.
- Γεια σου, θεία Μαρία. - Γεια σου, χρυσό μου.
Γιατί ο μπαμπάς δεν έβαλε τον κο Ντέιβις;
Είπε ότι ο κος Ντέιβις θ' αφοσιωθεί στο εξής στην αίθουσα μουσικής.
Ευχαριστώ, Φερνάντο. Εσένα θα σε περιμένουμε.
Ευχαριστώ, κα Ακούνια. Με τιμάτε. Ωραία.
- Αντίο. - Αντίο, Φερνάντο.
Ήθελα να γνωρίσω τον Ρόμπερτ Ντέιβις σου, Μαρία.
- Δεν έχω τίποτα να κάνω τώρα. - Πολύ ωραία.
Ούτε εγώ.
- Λίγο πιο γρήγορα, παρακαλώ. - Πάμε πάλι. Ένα, δύο...
Μια στιγμή.
Γεια. Ξέρει ο πατέρας σου ότι είσαι εδώ;
Όχι, γιατί να το ξέρει; Κυρία Κάστρο, από 'δώ...
Σε θυμάμαι. Ώστε εσύ είσαι ο Ρόμπερτ της Μαρία.
Ναι... Δεν ξέρω, μπορεί.
Περάστε να καθίσετε.
Μας έστειλαν ο κος και η κα Ακούνια...
να σε καλέσουμε για την Τετάρτη το βράδυ.
- Ευχαριστώ. - Στις 9, μα έλα νωρίτερα αν θέλεις.
Σίγουρα θέλει να έρθω ο κος Ακούνια;
- Αλλιώς θα στενοχωρηθεί πολύ. - Κι εγώ το ίδιο.
Δε θα γύριζες σε μισή ώρα, θεία;
Α, ναι, σε μισή ώρα. Αντίο.
Δε θα καθίσεις;
Πολύ ευχάριστη έκπληξη.
Δουλεύαμε ένα κομμάτι από το Χάρλεμ.
Δε νομίζω να 'χετε ακουστά το Χάρλεμ εδώ.
Από 'κεί δεν είναι το Zoot Suit και το Reat Pleat;
- Ναι. - Θα 'θελα να τ' ακούσω. Μπορώ;
Βεβαίως. Πάμε, Κούγκι.
Μόλις έμαθα για τον "Κοντό Τζορτζ"
Λένε ότι γράφτηκε για κάποιον περίπου τόσο
Κυκλοφορεί στην πόλη
Σ' έναν πολυσύχναστο δρόμο
Και χτυπά τα πόδια του
Δείτε πώς πάει - και μπορεί
Σαν αληθινός, φυσικός άντρας
Ο "Κοντός Τζορτζ" είναι όλο κόλπα
Χορεύει για να πληρώσει το νοίκι
Κύριος, περισσεύει κανένα ψιλό;
Κυρά, έχεις κανένα κέρμα;
Δεν ξέρω πόσα τέτοια κάνει
Γιατί χορεύει συνεχώς
Ο μπαμπάς είναι ντυμένος σπορ
Η μαμά λαγοκοιμάται στη σκιά
Μα όσο η μαμά ξεκουράζεται
Ο "Κοντός" φροντίζει να πληρωθεί το νοίκι
Χόρεψε τον "Κοντό Τζορτζ" και χοροπήδα
Οι οδηγίες είναι απλές
Ξέρω, χτύπα τα πόδια μέχρι τελικής πτώσης
Γι' αυτό πιαστείτε στο χορό του "Κοντού Τζορτζ"
Καλοί μου άνθρωποι, σας λέω πως αυτός είναι χορός
"Ο κος και η κα Ακούνια ζητούν τη συντροφιά σας στην επέτειο του γάμου τους. Μεταμφιεσμένοι."
Σίγουρα θα έρθει;
Το ξέρει ο μπαμπάς;
Λες να σου κάνει πρόταση απόψε;
Αν δεν το κάνει, δε θα φταίω εγώ.
Μαρία!
Δεν είν' ωραίος ο μπαμπάς;
Σκέψου, είστε παντρεμένοι πιο πολύ καιρό απ' όσο ζούμε εμείς.
Αυτό το θεωρώ ευτύχημα.
Μαρία...
Μόλις θυμήθηκα ότι αμέλησα να καλέσω τον κο Ντέιβις απόψε.
Δε σε πειράζει, ε;
- Θα έπρεπε, μπαμπά; - Το θεώρησα ασυγχώρητο...
ότι δεν επικοινώνησε μαζί σου μετά το συμβόλαιο.
Ούτε ορχιδέες έστειλε, ε;
- Ούτε σημειώματα; - Ούτε.
- Δε φαίνεσαι ταραγμένη. - Δεν είμαι.
Ωραία. Απόψε θα είναι εδώ αρκετοί ωραίοι νεαροί.
Θέλω να περάσεις καλά.
Ίσως είναι η καλύτερη βραδιά της ζωής μου.
Μπράβο. Ήξερα ότι θα έβαζες τον κο Ντέιβις στη θέση του.
Αυτό ακριβώς σκοπεύω να κάνω, μπαμπά.
Μπαμπά, ήρθε η γιαγιά. Βιαστείτε.
Τι συμβαίνει με τη γυναίκα σου και τον άντρα μου; Όλο ψιθυρίζουν.
Υποπτεύεσαι τον άντρα σου στην επέτειο του γάμου σας;
Δεν ξέρω.
Είσαι πολύ ανόητος και νομίζεις πως είσαι έξυπνος.
Η Μαρία χάρηκε όταν της είπα ότι δεν κάλεσα τον κο Ντέιβις.
- Ρόμπερτ. - Πόσο χαιρόμαστε, κε Ντέιβις.
Ευχαριστώ για την πρόσκληση, κα Ακούνια.
- Χαιρόμαστε πολύ, σωστά, Μαρία; - Πάρα πολύ, σωστά, μπαμπά;
- Πράγματι. - Συγχαρητήρια, κε Ακούνια.
Έτσι μπορούμε να τον αποχαιρετήσουμε.
- Γιατί; - Είχε μία πρόταση από Νέα Υόρκη.
- Εγώ... - Φεύγει με το αυριανό αεροπλάνο.
- Ναι, μάλλον. - Δεν μπορείτε, κε Ντέιβις.
- Δε θα σας αφήσουμε. - Σίγουρα ξέρει τι είναι καλύτερο...
- ...για τον ίδιο. - Πείσε τον να μείνει, Εντουάρντο.
Δεν είχα επιλογή, ζήτησε να σκίσουμε το συμβόλαιο.
- Σωστά, Ρόμπερτ; - Μάλιστα, κύριε.
Η γιαγιά ήθελε να σε γνωρίσει.
- Δεν είναι υπέροχη; - Δεν έχω γνωρίσει πιο υπέροχη.
Έχω δικό μου παρεκκλήσι, αν θέλετε έναν απλό γάμο.
Δεν κατάλαβες, γιαγιά. Δε χρειαζόμαστε παρεκκλήσι.
Ο κος Ντέιβις είναι αναγκασμένος να μας αφήσει.
Διάλεξες τη σωστή λέξη, Μαρία.
Αγαπητοί φίλοι,
πριν από 52 χρόνια, σ' ένα χωριό της Βρετάνης,
παντρεύτηκαν οι γονείς μου.
Όταν ήρθαν εδώ, έφεραν ένα τραγούδι και μια χαρούμενη παράδοση.
Το τραγούδι παίχτηκε στο γάμο τους...
και, πριν από 25 χρόνια, στον δικό μας.
Και τώρα, προς τιμήν της μητέρας και της συζύγου μου,
ζήτησα από τον κο Κούγκατ να το παίξει απόψε.
Άκου τα πουλάκια που αφήνουν φωνούλες
Και φουσκώνουν τα μαγουλά τους παντού
Τραγουδάνε τόσο χαρούμενα που μελανιάζει το πρόσωπό τους
Σίγουρα υπάρχει λόγος που είναι όλοι χαρούμενοι
Θα είναι η εποχή για ένα γάμο
Οι καμπάνες ηχούν στο καμπαναριό
Ηχούν στην εξοχή
Και όλοι πάνε να φιλήσουν τη νύφη
- Όλα τα κάρα πηγαίνουν - Στο γάμο την άνοιξη
- Όλοι οι γείτονες έρχονται - Να δουν το δαχτυλίδι
- Τώρα μπαίνουν στη σειρά - Άρχισε η λειτουργία
Ο παπάς είναι σκυθρωπός μα είναι ο μόνος
Στο διάδρομο, τα παρανυφάκια με τα λουλούδια
Και σε λίγο η νύφη κι ο γαμπρός
Οι κυρίες χαμογελούν Θα της κάνουμε δώρο
Τα πιάτα και τη σκούπα
Όλοι οι κύριοι είναι χαρωποί αφού το κρασί ρέει άφθονο
Οι κυρίες μελαγχολούν για τον περασμένο καιρό
Όταν η άμαξα που περιμένει παίρνει μακριά τους νεόνυμφους
Ο κόσμος συνεχίζει να γλεντά ως το χάραμα
Οι καμπάνες ηχούν στο καμπαναριό
Ηχούν στην εξοχή
Προπόσεις για τη νύφη κι έπειτα αντίο, φεύγουν
Τι ωραίος που είναι ένας γάμος την άνοιξη
Βοήθησέ μας. Κάνε τον Ντέιβις να ζηλέψει, να μην αφήσει τη Μαρία.
Αν φύγει, να είναι μαζί της.
Θα το κάνεις;
Τι περιμένεις, λοιπόν;
Ξεκίνησα το χορό με τη Μαρία και θα τον τελειώσω.
- Πήγαινε να διακόψεις πάλι. - Κάν' τον να τρελαθεί από ζήλια.
Πώς τολμάς να επιτίθεσαι σε καλεσμένο μου;
- Το παρατραβούσε, μπαμπά. - Και μ' ενοχλούσε.
- Δεν το ανέχομαι! - Εμείς τον βάλαμε, μπαμπά.
Μα φταίει αυτός για τη βουτιά του.
Για ό,τι συμβαίνει στην οικογένεια Ακούνια φταίω εγώ.
Δουλεύω πολύ, κάνω ό,τι μου λένε και πού καταλήγω; Στο τέλος.
Ώστε εσύ είσαι! Βρήκες ταιριαστή μεταμφίεση, γελοίε.
Αρκετά ανέχτηκα, κε Ακούνια.
Δεν το ήξερα, φταίω κι εγώ εν μέρει.
Δε φταις εσύ για την εξ' αγχιστείας μακρινή μου συγγένεια μ' αυτόν.
- Τι είπες; - Τέρμα τα γαβγίσματα. Παραιτούμαι.
Και μην πας να με μεταπείσεις με τη συγγένεια μας.
Φαντασμένε!
Ας πούμε την αλήθεια. Τον εαυτό μας θέλαμε να βοηθήσουμε.
Βαρεθήκαμε να 'μαστε γεροντοκόρες.
Θέλαμε να ζηλέψει ο Ρόμπερτ και να κάνει πρόταση στη Μαρία πριν φύγει.
- Χάνετε το χρόνο σας. - Γιατί;
Δεν είμαι ερωτευμένη μαζί του, ούτε αυτός μαζί μου.
Νομίζω του φέραμε αρκετή αμηχανία.
Μην ταράζεσαι, Ρόμπερτ. Η Μαρία αργά ή γρήγορα θα συνερχόταν.
Αυτό τακτοποιεί τα προβλήματά σας.
- Σας πειράζει να την αποχαιρετήσω; - Καθόλου.
Ευχαριστώ.
Μαρία,
- γιατί μίλησες έτσι στον Ρόμπερτ; - Τι άλλο να έλεγα;
Όλοι τον πιέζουν να με παντρευτεί. Ακόμα κι η γιαγιά.
Δε νομίζω ότι χρειάζεται πίεση.
Μαρία...
πρέπει να σου πω κάτι.
Πάρ' την στον κήπο. Εκεί θα τα πεις πολύ καλύτερα.
Ο αέρας είν' ωραίος έξω, θυμάσαι;
Ήθελα απλώς να πω...
Είσαι πανέμορφη.
Περίεργο, είχα τόσα να πω και τώρα δε θυμάμαι τίποτα.
Τι έλεγα;
Είπες πως είμαι πανέμορφη.
Ναι, το είπα.
Μπορείς να γυρίσεις από την άλλη, σε παρακαλώ;
Γιατί;
Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ όταν με κοιτάς έτσι.
Αστειευόμουν.
Είσαι φοβερή!
Τι ωφελεί;
Ποτέ δεν μπόρεσα να διηγηθώ μια διασκεδαστική ιστορία
Στο τραπέζι, ποτέ δεν ήμουν η χαρά του οικοδεσπότη.
Μα τώρα μου πρόσφερες μια βραδινή ιστορία
Απλώς θα σε περιγράψω σε όλη σου τη δόξα
Ποτέ δεν ήσουν πιο υπέροχη
Ποτέ δεν ήσουν τόσο όμορφη
Τα όνειρα ποτέ δεν ήταν πιο υπέροχα
Συγχώρα με αν σε κοιτάζω
Οι φεγγαραχτίδες πετούν να φωτίσουν το πρόσωπό σου
Λέω ότι διάλεξαν το κατάλληλο μέρος
Ποτέ δεν ήσουν πιο υπέροχη
Και, για να πω κάτι νέο
Ποτέ δεν ήμουν πιο τυχερός
Σημείωσέ το και μπορείς να το επαναλάβεις
Ποτέ δεν ήσουν πιο υπέροχη απ' ό,τι είσαι απόψε
Αυτό ήθελες να πεις, Ρόμπερτ;
Μόνο το πρώτο μέρος. Δεν ξέρω πώς να σου πω τα υπόλοιπα.
Ίσως μπορώ να σε διευκολύνω.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Γιατρέ, χτύπησες νεύρο.
Λοιπόν, Ρόμπερτ, είπες αντίο;
Όχι ακριβώς. Μάλλον γεια.
Δεν μπορώ να της πω αντίο, κύριε.
- Αγαπώ τη Μαρία. - Τι μας λες; Κρίμα.
- Θα ήταν αν εκείνη δε μ' αγαπούσε. - Ανοησίες. Την άκουσες.
- Ναι. Εγώ ήμουν εκεί. Εσείς όχι. - Φεύγεις με το αυριανό αεροπλάνο.
- Ναι, αλλά με τη Μαρία. - Δε θα κάνεις τίποτα τέτοιο!
Κάθισε, Ρόμπερτ.
Αυτό θα σε πληγώσει και ομολογώ ότι σε λυπάμαι.
Η Μαρία δεν είν' ερωτευμένη μαζί σου, απλά το νομίζει.
- Μου φτάνει. - Πώς θα νιώσει όταν το μάθει;
- Να μάθει τι; - Ότι δεν ήσουν ο θαυμαστής.
Ότι την εξαπάτησες για ένα συμβόλαιο.
Δεν ακούγεται ωραίο έτσι.
Τις γυναίκες δεν τις πειράζουν τα κομπλιμέντα.
Μα δε συγχωρούν ένα ψέμα που τις κάνει ευάλωτες.
Δεν είναι.
Και δεν της είπα ακριβώς ψέματα.
Εξάλλου, εσείς με βάλατε.
Ξέρεις ότι η Μαρία βρήκε τον ιδανικό της έρωτα στα 15;
- Όχι. - Τον έλεγαν Λόκινβαρ.
Δεν εννοείτε τον τύπο με το λευκό άλογο, τον ιππότη;
Ονειρευόταν να γνωρίσει έναν ανάλογο άντρα.
Δεν το πιστεύω. Μεγάλωσε πια.
Την είδατε καλά τελευταία;
Κατά βάθος, παραμένει ένα ρομαντικό κορίτσι.
Ήσουν τυχαίος, νεαρέ. Θα μπορούσε να 'ταν οποιοσδήποτε.
Όποιος νεαρός εμφανιζόταν όταν ήταν έτοιμη εκείνη...
και της έφερνε ορχιδέες.
Κάποια μέρα, η ψευδαίσθηση που έφτιαξα θα χαθεί.
Ξαφνικά θα σε δει όπως πραγματικά είσαι.
- Κι αυτό είναι κακό, ε; - Για τη Μαρία, ναι.
Ναι...
Λυπάμαι. Προσπαθώ να φανώ σκληρός, μα είναι ψέμα, Ρόμπερτ.
Κατά βάθος είμαι αισθηματίας. Σε λυπάμαι, μα αγαπώ την κόρη μου.
- Θέλω να τη βλέπω ευτυχισμένη. Εσύ; - Φυσικά το θέλω.
Αν πάω βόρεια,
υπόσχεστε να μη μάθει ότι δεν έστελνα εγώ τα σημειώματα;
Σου δίνω το λόγο μου.
Θα ήθελα να με θυμάται όπως νομίζει ότι είμαι.
Θα της αφήσω τις αναμνήσεις. Θα γράψω κι ένα αποχαιρετιστήριο,
που θα κρατήσει για πάντα.
Καλύτερα να μην την ξαναδώ. Δε θα ήξερα τι να πω.
Θα το πω εγώ. Με το μαλακό.
Ευχαριστώ, κύριε.
- Λυπόμαστε πολύ, Φερνάντο. - Δε θέλαμε να μπλέξεις.
Θ' απαιτήσω ν' αγνοήσει ο Εντουάρντο την παραίτησή του.
Μαμά, όσο είσαι εκεί, θα πεις μια καλή κουβέντα για τον Ρόμπερτ;
Φυσικά, χρυσό μου.
"Πολυαγαπημένη, για όσο χτυπά η καρδιά μου,
"δε θα ξεχάσω τ' απαλά σου χείλη και το χτυποκάρδι σου.
"Ναι, αγαπημένη μου Μαρία.
"Πάντα θ' αναπολώ το γλυκό μαρτύριο των κλεμμένων φιλιών μας...
τις κλεμμένες μας στιγμές μαζί. Μαρία, κρυφή μου αγάπη..."
Μαρία;
Εσύ και η Μαρία Κάστρο!
Τώρα κατάλαβα τι ήταν όλα αυτά τα ψιθυρίσματα, Κυανοπώγωνα!
Ντελφίνα, δώσε μου το σημείωμα.
"Τ' απαλά της..." "Το χτυποκάρδι..."
Για σκέψου! Έχεις σχέση με τη Μαρία,
τη νονά του παιδιού μας, τη γυναίκα του καλύτερου φίλου σου!
Της γράφεις ερωτικό σημείωμα στην επέτειο του γάμου μας!
- Μην πας ν' αλλάξεις θέμα. Πες κάτι. - Δώσε μου το σημείωμα!
Με λύπη σας αποχαιρετώ, κα Κάστρο. Είστε πολύ καλή.
Πηγαίνετε στη βιβλιοθήκη, κα Κάστρο. Ακούγεται τ' όνομά σας.
- Τι έγινε; - Βγήκαν τα πιστόλια.
Επιτέλους, ο Ακούνια θα πάθει ό,τι του αξίζει.
Πώς; Γιατί;
Τον τσάκωσαν να γράφει ερωτικό σημείωμα στη Μαρία Κάστρο.
Στη Μαρία Κάστρο;
- Είμαι αθώος, σου λέω. - Μη μ' αγγίζεις, σκορπιέ.
Χουάν, θα πρέπει ν' αντέξουμε μαζί αυτό τον εξευτελισμό.
Έχουμε μεγάλα παιδιά.
Αυτό το έγραψε ο άντρας μου στη γυναίκα σου.
Ας τον καταδικάσουν τα ίδια του τα λόγια.
- Τον τσάκωσα να το γράφει. - Το παραδέχτηκε;
- Δεν παραδέχομαι τίποτα. - Μη μιλάς εσύ. Εκείνη ρωτάω.
- Του έδωσα τα καλύτερα χρόνια μου. - Αρνείσαι ότι το έγραψες;
- Ζητώ να φύγουν οι κόρες μου. - Κι εγώ απαιτώ να μείνουν.
Θα πάρουν ένα αξέχαστο μάθημα για την έγγαμη ζωή.
Εντουάρντο, είμαι ζηλιάρης άνδρας.
Θα κόψεις σε παρακαλώ αυτό το πληγωμένο ύφος;
- Έγραψες το σημείωμα; - Ναι, το έγραψα.
Σίγουρα ο μπαμπάς μπορεί να εξηγήσει αν του δώσετε χρόνο.
- Ναι, απλά δώστε μου χρόνο. - Εντάξει, ακούμε.
Δεν είν' η ώρα τώρα.
- Εσύ τι έχεις να πεις, θρασόμουτρο; - Γλυκιά, αγαπημένη μου γυναίκα,
- μπορείς να σκάσεις; - Δεν της ξαναμιλάω έτσι κι αλλιώς.
Αν ήθελες τον άντρα μου, γιατί δε μου τον ζήτησες;
- Δε θέλω τον άντρα σου. - Με περιγελά πίσω απ' την πλάτη μου.
- Όχι, Ντελφίνα, κατάμουτρα. - Κρυφό ποταμάκι!
Πας στο γραφείο του κάθε μέρα κι αυτός γράφει γράμματα.
- Είναι κάθαρμα. - Δεν ξέρεις τι λες.
Μην αντιμιλάς. Αν η Ντελφίνα τον λέει κάθαρμα, έτσι είναι.
- Είναι τρελοί και οι δύο. - Είμαι τρελός, Εντουάρντο.
Είναι τρελό, ο καλύτερος φίλος μου και η γυναίκα μου...
- Εντουάρντο, πρέπει να ομολογήσουμε. - Ακούσατε; Θέλει να ομολογήσει.
Δε θα ομολογήσουμε τίποτα εδώ και τώρα. Να κάνετε υπομονή.
Εγώ να κάνω υπομονή;
Προσέχετε, μπορεί να εκπυρσοκροτήσει.
Μπορώ να τα εξηγήσω όλα.
Ο κος Ακούνια δεν έγραφε στη Μαρία Κάστρο.
Το έγραφε στη Μαρία, την κόρη του,
- ως αποχαιρετιστήριο γράμμα από μένα. - Από σένα;
Μα γιατί;
Αυτός έγραφε τα γράμματα κι έστελνε τις ορχιδέες.
Δεν καταλαβαίνω.
Ήθελε για τη Μαρία έναν άγνωστο θαυμαστή, ώστε...
Είναι αλήθεια, Εντουάρντο;
Έδειξες μεγάλο ενδιαφέρον, μπαμπά.
Όμως...
εσύ πώς εμπλέκεσαι σε όλο αυτό;
Όταν έφερα τις ορχιδέες, έβγαλες βιαστικά συμπεράσματα.
Ο πατέρας σου μου ζήτησε να κάνω το θαυμαστή σου.
Και πώς κατάφερες να κάνεις τέτοια θυσία;
Ήθελα το συμβόλαιο...
Κι έτσι σε πλήρωσε ο μπαμπάς για την προσοχή σου.
- Περίπου, μα αργότερα... - Αργότερα κουράστηκες.
Έμπλεξες πολύ.
Κι ο μπαμπάς έγραψε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα από σένα.
Συγγνώμη για το πρόβλημα που σου προκάλεσε, θεία Μαρία.
Έφταιγα εν μέρει. Ήξερα ότι ο πατέρας σου έγραφε τα γράμματα.
Λοιπόν, τώρα το ξέρουν όλοι.
Κανείς δε φανταζόταν ότι θα γελοιοποιηθώ τόσο.
Συγχαρητήρια, Ρόμπερτ.
Ελπίζω ο μπαμπάς να σε πλήρωσε καλά.
Το κέρδισες.
Αν τα είχα γράψει εγώ, θα εννοούσα κάθε λέξη.
Σε παρακαλώ, Μαρία.
Δουλεύει υπερωρίες, μπαμπά.
Να του δώσεις μπόνους.
- Θα με συγχωρέσεις ποτέ, Μαρία; - Εκείνη μπορεί.
Μα εγώ όλη μου τη ζωή θα σκέφτομαι ότι με υποψιάστηκες για απιστία.
Εντουάρντο...
Πήγαινε στους καλεσμένους μας κι άσε με με τη συνείδησή μου.
- Εντουάρντο, εγώ... - Μην πεις τίποτα.
- Ξέρω, είσαι ζηλιάρης. - Θυμάσαι; Σε προειδοποίησα.
Το θυμάμαι.
Νεαρέ, οι συμβουλές μιας γυναίκας δεν αξίζουν,
μα όποιος δεν τις ακούει είναι ανόητος. Όπως εγώ.
Κι εγώ σαν βλάκας φέρθηκα.
Για ένα διάστημα, ευχαριστιόμουν να σε αντιπαθώ.
Με γέμιζε ζεστασιά.
Μα τώρα ομολογώ ότι σε συμπάθησα.
Αυτό που έκανες ήταν ευγενές.
Δεν ήθελα να σας γεμίσουν τρύπες.
Θα ήταν επώδυνη η ομολογία μπροστά στη Μαρία για να με σώσεις.
Δεν ήταν ωραία.
- Πιστεύετε πως θα 'ναι εντάξει; - Χάρη στην ανάμιξή μου, όχι.
Άραγε θα μας συγχωρέσει ποτέ;
Θα σας πειράξει πολύ αν δεν πάρω το αυριανό αεροπλάνο;
Σου επιτρέπω να φλερτάρεις τη Μαρία όσο αντέχεις.
Μα δε θα ωφελήσει, φοβάμαι.
Αν δεν έχουν φύγει οι ορχιδέες μέχρι να γυρίσω,
- θα τους βάλω φωτιά. - Δε βλέπετε πόσο απελπισμένος είναι;
Εντάξει, σου είπε ψέματα, μα τώρα το εννοεί σοβαρά.
Συγχώρεσέ τον όπως εμένα.
Δεν τον συγχωρώ που μ' έκανε να τον ερωτευτώ.
Κι αυτά που έκανες εσύ για να σ' ερωτευτεί;
Όταν τσιμπάει το ψάρι, τράβα το.
Φτάνουν οι ορχιδέες εδώ μέσα!
- Η δις Μαρία Ακούνια; - Από 'δώ, παιδιά.
Φέρνουμε αυτές τις ορχιδέες
Με απολογίες κι ένα ακόμα σημείωμα
Με κάθε μία που φέρνουμε, πρέπει να τραγουδάμε
Αυτά που έγραψε ο αποστολέας
Δες, δες, δες πόσο σ' αγαπώ
Ναι, ναι, πες μου ότι μ' αγαπάς κι εσύ
Μην τα παρατάς. Γίνεσαι αυτός που νόμιζε πως είσαι.
- Αυτός με το λευκό άλογο; - Ναι. Έχω ένστικτο...
Για τις καρδιές των γυναικών,
Ξέρω ότι κάθε γυναίκα θέλει να τη συναρπάσουν.
Τι έκανε αυτός ο Λόκινβαρ για την καλή του;
Έβαλε την καλύτερη πανοπλία του και πήγε στο κάστρο του πατέρα της.
Γινόταν ένας χορός ή κάτι τέτοιο.
Μα ο Λόκινβαρ μπήκε σε ό,τι έχουν για αυλή στη Σκωτία,
ανέβασε την κοπέλα στο άλογό του κι έφυγαν μαζί.
Νομίζω.
Έχω δοκιμάσει όλα τ' άλλα.
Ρόμπερτ!
Περίμενε, Ρόμπερτ.
Πριν συνεχίσουμε, να ξεκαθαρίσω κάτι. Αυτός ο Λόκινβαρ...
Ο Λόκινβαρ; Δεν τον έχω ακουστά.
Αυτό μόνο ήθελα να ξέρω, αγάπη μου!
Σημείωσέ το και μπορείς να το επαναλάβεις
Ποτέ δεν ήσουν πιο υπέροχη
Οι καμπάνες ηχούν για ένα γάμο την άνοιξη
Ποτέ δεν ήσουν πιο υπέροχη
OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
Μετάφραση - Υποτιτλισμός Μαρία Χασάπη