OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
Mrs Lowry & Son
Αυτά που βλέπω ζωγραφίζω.
Αυτά που νιώθω.
Ένας άνδρας που ζωγραφίζει είμαι.
Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Κάθε μου έργο ξεκινά πάντα με τον ίδιο τρόπο.
Με το ίδιο χρώμα.
Κάτω από κάθε έργο είναι το λευκό χρώμα.
Το λευκό του χιονιού.
1934, ΛΑΝΚΑΣΙΡ, ΑΓΓΛΙΑ
Ναι...
Όχι.
Σας τσάκωσα! Όχι, όχι! Σας είδα, σας είδα!
Όχι, όχι, όχι σήμερα. Δεν έχει γλυκά σήμερα.
Όχι, αυτά είναι για τα καλά παιδιά. Όχι, όχι, όχι! Όχι σήμερα.
Αύριο, αν είστε τυχερά. Αν δεν κάνετε σκανταλιές.
Σήμερα θέλω!
Πλύνε το πρόσωπό σου κι αύριο θα σου δώσω.
Δύο λεπτά.
Γεια σας.
Καλώς...
Καλώς. Πείτε του ότι θα τηλεφωνήσω την ίδια ώρα αύριο. Ευχαριστώ.
Με συγχωρείτε.
Αυτή η γυναίκα είναι πάλι.
Πολύ κομψή.
Τα μαλλιά και τα ρούχα σε εξαίρετη κατάσταση.
Εγκρίνω.
Μεσαίας τάξης.
Όνειρό μου ήταν να γίνω πιανίστα.
Έκανα εξάσκηση κάθε μέρα. Όταν μέναμε στο Βικτόρια Παρκ.
Άλλος κόσμος.
Εσύ είσαι, Λόρι;
Ναι, μητέρα, εγώ είμαι. Ποιος άλλος θα ήταν;
Δεν έχω ιδέα. Θα μπορούσε να 'ναι κλέφτης.
Οι κλέφτες δεν έχουν κλειδί.
Όλα γίνονται εδώ στο Πέντλμπερι.
Ο κόσμος κάνει απρέπειες με το που γυρίσεις την πλάτη σου.
Τι κάνεις;
Κρεμάω το παλτό μου, μητέρα.
Μη βρέξεις το πάτωμα.
Όχι, μητέρα.
Σκούπισε τα πόδια σου! Τίναξε την ομπρέλα!
Με ακούς, Λόρι;
Ναι, σε ακούω, μητέρα.
Γιατί δεν απαντάς;
Μη γίνεσαι τόσο επιθετικός.
Τι ενοχλητικός που είσαι!
Πέρασε.
Καλησπέρα, μητέρα.
Καλησπέρα, Λόρι.
Μια χαρά.
Θυμήθηκες να βάλεις τον σύρτη;
- Πάντα τον θυμάμαι. - Ωραία.
Θέλει προσοχή.
Ναι.
Την περασμένη εβδομάδα, μια γυναίκα
άφησε την πόρτα ξεκλείδωτη
και σε λιγότερο από μία ώρα δεν είχε πια χαλιά.
Οι ένοχοι τα είχαν τυλίξει όλα,
ακόμα και μια κουρελού. Τα κλεφτρόνια.
Ποιος σου το είπε αυτό;
Η εφημερίδα Anglican Times. Δεν λένε ψέματα αυτοί.
Τέτοιοι άνθρωποι μένουν εδώ πέρα.
Οι γείτονές μας,
η εργατική τάξη.
Πού ήσουν; Πολύ άργησες.
Ξέρεις πού ήμουν, μητέρα. Δούλευα όλη μέρα.
- Πού, σήμερα; - Στο Ολντ Τράφορντ.
Ελπίζω να θυμήθηκες να πλύνεις τα χέρια σου.
Είναι καθαρά, μητέρα.
Εγώ θα το κρίνω αυτό. Για να δω.
Ικανοποιημένη;
Εντάξει είναι.
Εντάξει, λοιπόν...
Πώς ήταν η μέρα σου, μητέρα;
Όπως συνήθως.
Εδώ μένω, ξαπλωμένη, περιμένοντας το αναπόφευκτο.
Μην το λες αυτό.
Γιατί όχι; Αλήθεια είναι.
Γιατί να τρέφουμε αυταπάτες; Ξέρουμε κι οι δύο πού οδεύω.
Όχι. Έχεις ακόμα χρόνια ολόκληρα.
Πού το ξέρεις;
Το βλέπω.
Το ελπίζω.
- Συγγνώμη, ναι. - Από κάτω.
Εντάξει, έτοιμο.
Εντάξει. Ευχαριστώ.
- Ζάχαρη δεν έβαλες; - Με συγχωρείς.
Δεν πέτυχες παράσιτα στον ασύρματο σήμερα;
- Όχι. - Στην απογευματινή συναυλία;
Όχι.
Σήμερα ήταν άσχημη μέρα. Οι πόνοι...
Ήταν λες και το κρεβάτι μου είχε γίνει φέρετρο.
Μην τα παρατάς, μητέρα.
Γιατί όχι;
Ποια γυναίκα θα 'θελε να ζει σε διόροφο σπιτάκι στο Πέντλμπερι;
- Ορίστε, το τσάι σου. - Ευχαριστώ.
Αύριο θα νιώθεις καλύτερα. Έτσι;
Δεν θα έρθει ο δρ Μιλς;
Ναι.
Ο δρ Μιλς θα κάνει την εβδομαδιαία του επίσκεψη
κι είμαι ευγνώμων για όλα του τα τονωτικά.
Ναι, μητέρα. Ο δρ Μιλς σε κρατάει χαρούμενη.
Όχι, δεν είμαι ποτέ χαρούμενη.
Έχω να νιώσω χαρούμενη από το 1868 που έλαβα το χρίσμα.
Πάει καιρός, μητέρα.
Μια ζωή.
Στο 1934 είμαστε.
Το γνωρίζω.
Κατηγορώ τον πατέρα σου για όλα.
Τι ξεπεσμός.
1894, ΛΑΝΚΑΣΙΡ
Είστε εδώ; Ήρθα για το νοίκι.
Εγώ είμαι.
Έτρεφα μεγάλες ελπίδες για σένα και τον πατέρα σου.
Νόμιζα ότι θα γινόσασταν κι οι δύο επιτυχημένοι επιχειρηματίες.
Άντρες με όραμα.
Αλλά ούτε εκείνος ήταν ικανός, ούτε εσύ.
Καμία ελπίδα.
Έρχομαι!
Τι θα φάμε για βραδινό; Λόρι!
- Λουκάνικα. - Χοιρινά ή μοσχαρίσια;
- Χοιρινά. - Σωστά μαγειρεμένα, ελπίζω.
Στεγνά. Δεν χωνεύω οτιδήποτε λιπαρό.
Το έχω κατά νου, μητέρα.
Λονδίνο.
Πόσα λουκάνικα θέλεις, μητέρα;
Τίποτα δεν μπορώ να χωνέψω απόψε.
Ένα ή δύο;
Τρία.
Εντάξει.
Και μια μερίδα ψωμί με βούτυρο. Για να χωνέψω καλύτερα.
Θα κάνει μια στρώση το ψωμί.
Εντάξει.
Από πού τα αγόρασες;
- Ποια; - Τα λουκάνικα.
- Απ' τον χασάπη. - Ποιον χασάπη;
Τον ΜακΚρίντι ή τον Χάρισον;
Τον ΜακΚρίντι.
Καλή επιλογή ο Άρθουρ ΜακΚρίντι.
Χρόνια σφάζει ζώα.
Από τον ίδιο τα αγόρασες ή απ' το παιδί;
Απ' το παιδί.
Σε πιάνει κορόιδο.
- Όχι. - Και όμως.
Σου πουλάει τα μπαγιάτικα.
Είναι πονηρός.
Στο Τσόρλτον-κουμ-Χάρντι γεννήθηκε.
Ενώ εσύ γεννήθηκες...
- Τι; - Αγαθός.
Αγαθός. Τι το κακό έχει το να είσαι αγαθός;
Με διασκεδάζει διαρκώς η ζωή.
Και με στενοχωρεί.
Ακόμα βρέχει.
Ακόμα;
Ψιχαλίζει.
- Ψιχαλίζει. - Ψιχαλίζει.
Τα δάκρυα του Θεού.
Πόσο θα 'θελα να είσαι χαρούμενη, μητέρα.
Μια μέρα.
Αλήθεια;
Ναι.
Άσε τους συναισθηματισμούς, Λόρι.
Να 'την, πάλι.
- Ποια; - Η νέα μας γειτόνισσα.
Αλήθεια;
Έχει έντονη κοινωνική ζωή. Βλέπεις τι φοράει;
Ρούχα.
- Άσε τις ανοησίες! - Πλάκα έκανα, μητέρα.
Γέλασε κανείς;
Δεν είναι πάντα εξαιρετικά ντυμένη;
Μια γυναίκα με ποιόν.
Εγκρίνω.
Έλα, έλα, Τίμι. Έλα.
Έλα, μωρό μου.
Αναρωτιέμαι γιατί μένει εδώ.
Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ.
Είναι σίγουρα καλύτερη απ' τους άλλους.
Μπορεί να περνάει δύσκολα.
Όχι με τέτοιο γούνινο γιακά.
Κι έναν άνδρα που φοράει ακριβά κουστούμια.
Δεν πρόσεξες τη ρεπούμπλικά του;
- Όχι. - Να είσαι πιο παρατηρητικός.
Οι άνδρες πρέπει να δείχνουν ενδιαφέρον για τους επιχειρηματίες.
Αν θέλουν να πάνε μπροστά. Πάντα αυτό σου έλεγα.
Καλό σκυλί.
Πρέπει να συχνάζεις με σημαντικούς ανθρώπους για να εξελιχθείς.
Ποτέ σου δεν με άκουσες.
Προτιμούσες πάντα να κάνεις το χόμπι σου στη σοφίτα.
Δεν είναι χόμπι, μητέρα.
- Δεν είναι; - Όχι.
Τι θα το έλεγες;
Πού σ' έχει φτάσει αυτό το χόμπι;
Πουθενά.
Μας κοστίζει πολλά.
Κάθε βράδυ κάθεσαι εκεί και καίει η λάμπα.
Τους απλήρωτους λογαριασμούς σκέψου.
Θα τους ξοφλήσω, μητέρα.
Χρέη του πατέρα είναι. Μη σ' ανησυχούν.
Πώς θα τους ξοφλήσεις με τον μισθό ενός υπαλλήλου;
Μεσήλικας είσαι.
Για προαγωγή ούτε λέξη εδώ και 25 χρόνια.
Θα το κάνω, μητέρα. Σου το υπόσχομαι.
Είμαι αποφασισμένος να ξεπληρώσω τα χρέη του πατέρα. Λίγο λίγο.
Πάντα γεμάτος ελπίδα.
Η ελπίδα βοηθάει πόλύ κόσμο να ζήσει, μητέρα.
Πάντα γεμάτος ελπίδα.
Στο Πέντλμπερι, οι περισσότεροι είναι αργόσχολοι.
Αυτό είναι το πρόβλημά τους.
Δεν φταίνε αυτοί που είναι φτωχοί.
Δεν είναι ντροπή να μην έχεις τίποτα.
Φυσικά και είναι ντροπή. Στη μεσαία τάξη ανήκουμε, Λόρι.
Σπαταλούσαμε περισσότερα απ' όσα είχαμε, μητέρα.
Το ήξερε ο πατέρας.
Σε ήθελε χαρούμενη.
Χαρούμενη;
Στον γάμο μας έβρεχε. Από τότε μόνο ατυχία με λούζει.
Έγινα ο περίγελος της οικογένειας εξαιτιάς του.
Δανειζόταν για χρόνια λεφτά απ' τους συγγενείς μου
κι εγώ δεν ήξερα τίποτα.
Σέρβιρα γαλλικά αρτοσκευάσματα στους θείους και τις θείες σου,
ενώ ήμασταν απένταροι.
Θα τους φαίνονταν γελοία τα σεμεδάκια μου.
Δεν σου άρεσαν ποτέ οι πίνακές μου, μητέρα.
Όχι.
Και δεν είμαι η μόνη, έτσι δεν είναι;
Διάβασες την απογευματινή εφημερίδα;
Την απογευματινή εφημερίδα;
Ναι, την απογευματινή εφημερίδα δεν φέρνεις στο σπίτι συνήθως;
Σήμερα το απόγευμα... την ξέχασα.
Την ξέχασες.
Αν είναι έτσι... να σ' τη διαβάσω εγώ;
Δεν χρειάζεται να μου τη διαβάσεις, μητέρα.
Γιατί όχι;
Χρειάζεσαι διαφώτιση.
"Ένας άσχημος πίνακας.
"Ο πίνακας του κου Λ. Σ. Λόουρι 'Ερχόμενοι απ' το Εργοστάσιο'
"προκαλεί σύγχυση και φαίνεται να τον έχει ζωγραφίσει παιδί.
"Οι φιγούρες, αν μπορείς να τις πεις 'φιγούρες', είναι μουτζούρες.
"Γελοίες μαριονέτες που ίπτανται σ' ένα άθλιο βιομηχανικό τοπίο.
"Αν αυτό είναι το όραμα του κου Λόουρι
"για το Λάνκασιρ και τους κατοίκους του,
"τον λυπάμαι πολύ.
"Είναι ένας άκρως απογοητευτικός πίνακας
και προσβολή για τους κατοίκους του Λάνκασιρ."
Δεν εντυπωσιάστηκε ο κύριος Ντένμπι, Λόρι!
Τι ξέρει αυτός;
Τι ξέρει;
Περισσότερα απ' ό,τι εσύ. Τα πάντα ξέρει. Κριτικός είναι!
Δεν μ' ενδιαφέρει τι ξέρει ο κος Ντένμπι, μητέρα.
Δεν με ξέρει και δεν τον ξέρω.
Ξέρει κάτι για τον πίνακά σου! "Ερχόμενοι απ' το Εργοστάσιο".
Δεν εγκρίνει! Το έκρινε ως προσβολή!
Γιατί το κάνεις, Λόρι;
Γιατί ζωγραφίζεις τέτοια άθλια βιομηχανικά τοπία
που δεν θέλει ν' αγοράσει κανείς;
Αυτά που βλέπω ζωγραφίζω, μητέρα.
Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Αυτά που νιώθω ζωγραφίζω.
Αυτά που νιώθεις; Κι αυτά που νιώθω εγώ;
Δεν θέλω να νιώθω ότι με κοροϊδεύουν όλοι.
Δεν σε κοροϊδεύει κανείς, μητέρα.
Όταν κοροϊδεύουν τους πίνακές μου, εμένα κοροϊδεύουν.
Ναι! Όλοι οι πίνακες είναι σαν να τους ζωγράφισε παιδί.
Ναι, αλλά δεν τον ζωγράφισε παιδί, μητέρα. Εγώ τον έφτιαξα.
Ναι, ακριβώς.
Παράτα τα πια, Λόρι.
Για χάρη μου.
Βρες άλλο χόμπι.
Δεν είναι χόμπι, μητέρα. Στην Καλών Τεχνών πήγα.
Στα βραδινά τμήματα.
Για 15 χρόνια.
Και πού κατέληξες; Πουθενά.
Ξέρω από καλλιτεχνική δεινότητα.
Κι εσύ δεν έχεις.
Δεν είσαι καλλιτέχνης ούτε θα γίνεις ποτέ.
Τι είμαι τότε, μητέρα;
Από τότε που γεννήθηκες,
αυτήν την ερώτηση κάνω στον εαυτό μου.
Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής του Λόρι;
Γιατί γεννήθηκε;
Και δεν ξέρω!
Δεν έχω ιδέα τι και ποιος είσαι!
Ένας άνδρας που ζωγραφίζει είμαι.
Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Για να γεμίζω τον χρόνο μου ζωγραφίζω.
Για να έχω κάτι να κάνω.
Δεν κάνω για τίποτα άλλο.
Κάθε βράδυ εδώ κάθομαι.
Στη σοφίτα.
Τίποτα δεν κουνιέται στο σπίτι.
Μυρίζει τερεβινθέλαιο.
Ακούγονται οι φιάλες αερίου.
Έξω,
με προσέχει ένα μοναχικό αστέρι.
Αυτός είναι ο κόσμος μου.
Είμαι ασφαλής εδώ.
Μόνος.
Ζωγραφίζω. Και ζωγραφίζω.
Μια μουτζούρα με το δάχτυλό μου εδώ.
Μια πινελιά εκεί.
Βλέπω φως και ατμόσφαιρα.
Ακόμα και στα πιο σκοτεινά τοπία.
Στις καμάρες του σταθμού, σε μια πέτρινη γέφυρα.
Τα πάντα έχουν ομορφιά.
Χρειάζεται μόνο ν' ανοίξεις τα μάτια και να κοιτάξεις.
Να παρατηρείς τα πάντα.
- Γεια! - Γεια σου!
Τη ζωή!
Τι με κάνει αυτό;
Είμαι καλλιτέχνης;
Πώς θα όριζες τον εαυτό σου, Λόρι;
Με ακούτε; Για το νοίκι ήρθα.
Ήρθα για το νοίκι!
Εγώ είμαι!
Ο κύριος Λ. Σ. Λόουρι.
Υπέροχο γλυκό, Λόρι.
Ξεπέρασες τον εαυτό σου σήμερα.
- Θα με βοηθήσει στη χώνεψη. - Χαίρομαι που το απόλαυσες, μητέρα.
- Ευχαριστώ. - Έτσι είναι.
Τι να πάει στραβά με κρέμα και δαμάσκηνα;
Τι ώρα είναι;
- Οκτώ. - Πώς το ξέρεις;
Μόλις χτύπησε το ρολόι στον διάδρομο.
Γιατί δεν ρυθμίζεις τα ρολόγια μου, Λόρι; Ούτε ξέρω πού είμαι.
Είναι τέχνη το να ξέρεις τι ώρα είναι σ' αυτό το σπίτι.
Θέλει τρόπο.
Θέλει τρόπο η τρέλα σου.
- Τα καταφέρνω. - Μπάχαλο τα κάνεις.
Είσαι μοναδικός, σ' το αναγνωρίζω.
Δεν γίνεται να είμαστε όλοι το ίδιο. Σωστά, μητέρα;
Αυτό είναι αλήθεια.
Πάλι άργησες να γυρίσεις απόψε.
Έτσι δεν είναι, Λόρι;
- Άργησα; - Ναι, τουλάχιστον 10 λεπτά.
Είχα αρχίσει ν' ανησυχώ. Τι έκανες;
Εγώ...
Τίποτα.
Μάλιστα...
Λοιπόν;
Σου έχω νέα, μητέρα.
Νέα; Τι νέα;
Έλαβα ένα γράμμα.
Κλήτευση; Για τα χρέη του πατέρα;
Όχι, όχι, όχι...
Τις προάλλες έλαβα αυτό το γράμμα
και είναι... απ' το Λονδίνο.
- Απ' το Λονδίνο; - Ναι.
- Ποιον ξέρεις εσύ απ' το Λονδίνο; - Έναν κύριο Μπέρνστιν, μητέρα.
Ο κύριος Μπέρνστιν έχει μία γκαλερί
και θέλει να δει κάποιους πίνακές μου. Κι αν του αρέσουν,
μπορεί να κάνουμε μια έκθεση.
Δεν είναι θαυμάσιο;
Επιτέλους, κάποιος βρήκε αξία στους πίνακές μου.
Στο Λονδίνο.
Ναι, στο Λονδίνο.
Τι λες;
Μην πιστεύεις όλα όσα λέει ένα γράμμα, Λόρι.
Ειδικά ένα γράμμα απ' το Λονδίνο.
Οι ξιπασμένοι υπόσχονται διάφορα, χωρίς να έχουν σκοπό να τα τηρήσουν.
Ο κύριος Μπέρνστιν μού φάνηκε πολύ ειλικρινής στο τηλέφωνο.
Στο τηλέφωνο; Τηλεφώνησες στον κύριο Μπέρνστιν;
Τον πέτυχα επιτέλους απόψε.
Γι' αυτό και...
Τι είπε;
- Με επαίνεσε. - Σε επαίνεσε;
Δεν έχω λόγο να μην τον πιστέψω, μητέρα.
Εξαρτάται. Έτσι δεν είναι;
- Από τι; - Απ' το αν είναι άξιος εμπιστοσύνης.
Πάντως για γράμμα είναι ωραίο.
Βάλ' το πάνω απ' το τζάκι.
Φύλαξέ το για τις δύσκολες μέρες.
Όλοι χρειαζόμαστε λίγη ενθάρρυνση, φαντάζομαι.
"Αγαπητέ κύριε Λόουρι. Αγαπητέ κύριε...
"Αγαπητέ κύριε Λόουρι,
"τα έργα σας έχουν μια απλότητα.
"Δεν υπάρχει τίποτα το ψεύτικο ούτε αντιγραφή.
"Τα μεταδίδετε όλα
μέσα από την απόλυτη έκφραση συναισθημάτων."
Συναισθημάτων.
Κρύωσαν τα πόδια μου.
ΚΥΡΙΟΣ Λ. Σ. ΛΟΟΥΡΙ ΟΔΟΣ ΣΤΕΪΣΙΟΝ 117, ΠΕΝΤΛΜΠΕΡΙ
- Ξαναβάλε τα δόντια σου, είπα. - Τα δόντια μου...
Δεν με νοιάζει, δεν σε φιλάω χωρίς δόντια.
Είναι ανθυγιεινό.
Τι κοιτάς, Λόρι;
Τις φλόγες της φωτιάς.
Τρεμοπαίζουν.
Σαν τα φτερά νυχτοπεταλούδας.
Τα πράγματα που βλέπεις...
Δεν ξέρω από ποιον το πήρες αυτό. Από μένα πάντως σίγουρα όχι.
Φαντασία.
Δεν θα μ' αφήσεις ποτέ, έτσι δεν είναι, Λόρι;
Όχι, μητέρα.
Μου το υπόσχεσαι;
Σου το υπόσχομαι.
Ωραία.
Σωστά.
Εξάλλου, ποια θα σ' έπαιρνε;
Οι δυο μας για πάντα.
Ξαπλωμένοι εδώ.
Ασφαλείς.
Να πλέουμε.
Σαν βάρκα.
Ναι.
Σαν βάρκα στη θάλασσα.
Να πλέουμε.
Ασφαλείς.
Τα κοπρόσκυλα.
Όλα τα χαλάνε.
Χτένισέ με.
Πες μου για τη μέρα σου.
Τι θέλεις να μάθεις, μητέρα;
Τα πάντα. Η μέρα σου είναι και δική μου.
Δεν βλέπω κανέναν, μόνο την υπηρέτρια.
Πώς νιώθεις;
Υπέροχα.
Τι ωραία που με χτενίζεις.
Σήμερα, μητέρα,
είδα έναν άνδρα...
Ήρθα για το νοίκι!
- Εσείς είστε, κύριε Λόουρι. - Σας πέτυχα.
Βέρα, ήρθε ο κύριος Λόουρι!
- Έναν άνδρα; - Ναι.
Τι άνδρα;
Είδα έναν άνδρα να πλένεται.
- Να πλένεται; - Ναι.
- Πώς είναι εκεί κάτω; - Πολύ σκοτεινά.
Βέρα! Ήρθε ο κύριος Λόουρι!
Ανθρακωρύχος ήταν.
Στο Έιτζκροφτ.
Η γυναίκα του δεν τον άφηνε να μπει στο σπίτι βρόμικος.
Πέντε σελίνια.
Κύριε Λόουρι, αυτήν την εβδομάδα μάς λείπει ένα.
Αλήθεια; Δεύτερη φορά φέτος.
Λυπάμαι. Δεν του έδιναν άλλες ώρες. Έτσι, Στάνλι;
- Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. - Τι κάνεις;
Πού είναι η πετσέτα μου;
Τι αηδία.
Τι βλέπεις μερικές φορές στο Σάλφορντ...
Η μητέρα πίνει τσάι μέσα.
Γύρνα πίσω που σου μιλάω! Πού πας;
Σε τι κόσμο ζούμε;
Τι αγροίκους επισκέπτεσαι; Αδιανόητο!
- Δεν με πειράζει. - Θα 'πρεπε.
Μαθαίνω βλέποντας πώς ζουν οι άλλοι, μητέρα. Ζωές είναι.
- Άθλια ζωή. - Όχι, η αληθινή ζωή είναι.
Όλα κομμάτι της συνολικής εικόνας είναι, μητέρα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σαν μαϊμούδες.
Μάντεψε τι άλλο είδα σήμερα.
Δεν θέλω να μαντέψω.
- Θα σου πω. - Όχι.
Σήμερα
είδα μια γυναίκα...
- Μια γυναίκα; - Ναι.
Τι είδους γυναίκα;
Μια γυναίκα που ανέβηκε στο λεωφορείο.
Τι το ασυνήθιστο έχει αυτό;
Είχε γενειάδα.
Είδες μια γυναίκα με γενειάδα;
Ναι!
Με γένια.
Γένια;
Γιατί είχε γένια;
Δεν έχω ιδέα.
- Δεν τη ρώτησα. - Γιατί όχι;
Δεν είναι ευγενικό, μητέρα.
- Μπορούσε να το βγάλει; - Να το βγάλει;
Ναι! Ήταν με λάστιχο;
Σε πάρτι μασκέ πήγαινε;
Όχι.
Γιατί κυκλοφορούσε με γενειάδα, τότε;
Την είχε αφήσει να μακρύνει.
Είναι νόμιμο αυτό;
Υποθέτω πως ναι.
Αληθινή ήταν;
Ναι.
- Η γενειάδα της ήταν αληθινή. - Καθαρή ήταν;
Άψογα χτενισμένη.
Είχε μια αξιοπρέπεια.
Μια ευγένεια.
Μια αποδοχή του εαυτού της.
Μου φάνηκε...
πανέμορφη.
Τι αηδία.
Με εκπλήσσεις.
Μ' αυτά που λες, μ' αυτά που βλέπεις...
Δεν μου κάνει εντύπωση που δεν είχες ποτέ φιλενάδα.
- Αυτό δεν έχει καμία σχέση. - Έχει.
Θεωρείς όμορφα πράγματα που δεν τα θεωρεί κανείς άλλος.
Τη ζωγράφισα στο πίσω μέρος ενός φακέλου. Θέλεις να δεις;
Ορίστε.
Όχι. Δεν θέλω.
Δεν με αφορούν οι παραμορφωμένοι.
Μητέρα. Μπορεί να θέλω να τη ζωγραφίσω σε πίνακα μια μέρα.
Ν' αποτυπώσω τη μορφή της για να τη δουν κι άλλοι.
Σε τσίρκο ανήκει η γυναίκα, όχι σε πίνακα.
Τι ντροπή.
Γιατί δεν ζωγραφίζεις ενα γραφικό τοπίο;
Κάτι με γούστο;
Τι ακριβώς προτείνεις να ζωγραφίσω, μητέρα;
Μια πιατέλα με φρούτα θα ήταν μεγάλη βελτίωση.
Ο κόσμος θέλει να βλέπει όμορφα πράγματα.
Σε όλους αρέσουν τα λουλούδια.
Η νεκρά φύση.
Μήλα, πορτοκάλια, σταφύλια...
Μερικά αχλάδια.
Μια στοίβα από μπανάνες.
Όχι, μη γίνεσαι γελοίος.
Οι πίνακές μου είναι...
Δεν είναι απλώς εικόνες
με βιομηχανίες, εργοστάσια και δρόμους, μητέρα.
Κάθε παράθυρο, κάθε τούβλο, κάθε πινελιά χρώματος
είναι κομμάτι μου.
Έχω ανάγκη να το κάνω, μητέρα.
Νιώθω παρακινημένος να καταγράψω τα πάντα.
Να πας να δεις τον δρα Μιλς.
Τα 'χεις χαμένα.
Συγκροτήσου.
Βλέπεις, όταν...
Όταν περπατώ στους δρόμους του Σάλφορντ και μαζεύω ενοίκια,
νιώθω την ανάγκη ν' αποτυπώσω
τον τρόπο που ζουν, μητέρα.
Κατάλαβες; Τον κόσμο μας.
Την αλήθεια.
Πώς τολμάς;
Η αλήθεια δεν έχει σχέση με τη ζωή στο Πέντλμπερι.
Ο κόσμος μας είναι αλλού, στο σπίτι που εγκαταλείψαμε στο Βικτόρια Παρκ.
Ήρθαμε εδώ... Ο πατέρας σου δεν είχε χρήματα
για να ζήσουμε αλλού. Μας απογοήτευσε.
Λόρι, με απογοήτευσε.
Πάνε χρόνια, μητέρα.
Εγώ ανήκα στο Βικτόρια Παρκ.
Σ' ένα μέρος με κολλαριστούς, λευκούς γιακάδες
και τη μυρωδιά σαπουνιού λεβάντα στο δέρμα των άλλων.
Άλλος κόσμος.
Δεν ανέχομαι την ασχήμια.
Δεν την αντέχει η ιδιοσυγκρασία μου.
Ούτε που έχω πλησιάσει εργοστάσιο.
Η ιδέα και μόνο είναι αποκρουστική.
Υπάρχει ένα απέναντι, μητέρα. Στη γωνία.
Ακούμε τον θόρυβο που κάνει.
Κόσμος δουλεύει εκεί καθημερινά.
Ακούμε τη ζωή που κρύβει μέσα του, τον παλμό του.
Είμαστε κομμάτι του, μητέρα.
Η ανθρωπότητα είναι.
Η επιβίωση.
Ο αγώνας για τη ζωή.
Η ομορφιά πού είναι;
Εκεί.
Σαν αρουραίοι είναι.
Μαύρο φίλντισι, βερμιγιόν, πρωσικό μπλε, κίτρινη ώχρα.
Τα πλήθη μπορούν να γίνουν τα πιο μοναχικά μέρη.
Με στοιχειώνουν
οι ψυχές που νιώθουν μοναξιά.
Φαντάσματα.
Εσύ είσαι, Λόρι;
Ναι, μητέρα.
Ποιος άλλος θα ήταν;
Δεν έχω ιδέα, ο καθένας θα μπορούσε να είναι.
Πέρασε.
Καλησπέρα...
Μάλιστα...
Υπέροχα.
Τι...
Πες μου, γιατί...
Είχα επισκέψεις σήμερα.
- Επισκέψεις; - Ναι.
Δεν έχουμε επισκέψεις εμείς.
- Εγώ έχω. - Δεν έχεις.
Είσαι κλεισμένη 10 χρόνια.
Οι μόνοι επισκέπτες είναι ο δρ Μιλς και το κορίτσι που ξεσκονίζει
και φέρνει την εφημερίδα.
Σήμερα είχα επισκέψεις.
Επισκέψεις; Ποιον;
- Δεν μπορείς να μαντέψεις; - Όχι.
- Μπορείς. - Δεν μπορώ.
- Μπορείς. - Δικαστικός επιμελητής ήταν;
Όχι. Τα λόγια σου είναι πάντα τόσο φριχτά.
Όχι. Σήμερα
ήρθε να μ' επισκεφθεί μια γυναίκα.
Ποια;
Η νέα μας γειτόνισσα από δίπλα.
Η κυρία Στάνχοουπ.
- Η κυρία Στάνχοουπ; - Η κυρία Στάνχοουπ.
Ηθελε να με δει.
Μαζεύει χρήματα για την εκκλησία. Για την αναπαλαίωσή της.
Άρα φυσικά και μπορούσε να περάσει, της είπα. Και της άνοιξα.
Εσύ; Έβαλες μια ξένη μέσα στο σπίτι;
Η κυρία Στάνχοουπ δεν είναι ξένη.
Λόρι!
Η Ντορίν είναι η καινούργια μου φίλη.
Η Ντορίν.
Ναι.
Μας ενώνουν πολλά.
Ο άνδρας της τής έχει καταστρέψει τη ζωή.
- Γεννάω λεφτά, νομίζεις; - Αυτό έλεγες όταν με κόρταρες.
Είναι Σύμβουλος των Εργατικών.
Δεν σε βρίσκω πουθενά!
Οπότε είναι αναγκασμένη να ζει στο Πέντλμπερι.
Μέσα στη βρόμα.
Δεν είναι ευχαριστημένη.
...στο βρομόσπιτο στο Πέντλμπερι!
Ψωνίζει στο Marshall and Snelgrove.
Έμεινε ώρα;
Όσο κρατάει μια ευγενική κουβέντα και μια νέα γνωριμία.
Λόρι! Δεν είναι μόνο αυτό.
Θαύμασε έναν απ' τους πίνακές σου.
Ποιον πίνακα;
Το "Βάρκες που Πλέουν" του 1930.
Ξέρει από πίνακες η κα Στάνχοουπ. Πηγαίνει σε εκθέσεις.
Εσένα δεν σ' έχει ακουστά, προφανώς, αλλά τον πίνακά σου τον θαύμασε.
Δεν θαύμασε...
"Τι θαυμάσιος πίνακας."
- Δεν είναι θαυμάσιο; - Ναι.
Έχω εκπλαγεί. Δηλαδή...
Έχω μείνει άναυδος.
Κι εγώ το ίδιο. Λόρι, φέρ' τον πάνω να τον δω.
Θέλω ν' απολαύσω τον "θαυμάσιο πίνακα" της κυρίας Στάνχοουπ.
- Αλήθεια; - Ναι!
Έλα, γρήγορα!
Με προσοχή!
Τι συναρπαστικό!
Τις πορσελάνες μου πρόσεχε.
Το σκυλάκι μου.
Αντίκα είναι. Νομίζω.
Ορίστε, μητέρα.
Ο πίνακας.
Ναι...
Ναι, βλέπω αυτό που βλέπει η κυρία Στάνχοουπ.
- Σου αρέσει, μητέρα; - Ναι. Είναι προφανής η αξία του.
Για σένα τον έκανα.
- Αλήθεια; - Ναι.
- Δεν θυμάμαι πότε. - Για τα γενέθλιά σου ήταν.
Τον ζωγράφισα από μνήμης. Ένα δώρο απ' το παρελθόν.
"Βάρκες που Πλέουν".
Ένα δώρο... απ' το παρελθόν.
Για μένα, αυτός είναι πίνακας. Γιατί δεν ζωγραφίζεις πια έτσι;
Τη θάλασσα, τον ουρανό...
Είχες πει ότι δεν σου άρεσε.
- Δεν το είπα. - Και όμως.
Όταν σου τον έδωσα, γύρισες απ' την άλλη, έκλεισες τα μάτια.
Θα ήμουν ζαλισμένη εκείνη την ημέρα.
Όχι, μου αρέσει αυτός ο πίνακας.
Πάρα πολύ.
Χορεύαμε στην ακτή παρέα.
Ναι. Στον πεζόδρομο του Λίθαμ Σεντ Ανς.
- Επτά χρόνων ήμουν. - Ναι.
Στο Ουίτσον.
Τι όμορφος που ήσουν.
Και πόσο ευλογημένη ήμουν εγώ.
Η ζωή είχε τόσες δυνατότητες στην αρχή.
Ολόλευκη.
- "Βάρκες που Πλέουν". - "Βάρκες που Πλέουν".
- Σου αρέσει πραγματικά, μητέρα; - Ναι.
Ο "θαυμάσιος πίνακας".
Θέλεις να τον κρεμάσω στην κρεβατοκάμαρά σου;
Εδώ μέσα;
Ναι, για να τον βλέπεις κάθε μέρα.
Ποιο το νόημα;
- Νόμιζα ότι σου αρέσει. - Μου αρέσει.
- Θα πληρώσω για τη συμμετοχή σου. - Σε τι πράγμα;
Στην έκθεση της Ακαδημίας του Μάντσεστερ.
Η κυρία Στάνχοουπ λέει ότι μπορούν να συμμετασχουν ερασιτέχνες.
Θέλω να δηλώσεις συμμετοχή με το "Βάρκες που Πλέουν".
Κι όταν τον δει ο κύριος Ντένμπι,
θα γράψει μια κριτική αντάξια των ταλέντων σου,
θα το διαβάσει όλο το Μάντσεστερ
και θα κάνεις τη μητέρα σου τόσο περήφανη.
Έτσι δεν είναι;
Τι λες;
- Δεν ξέρω, μητέρα... - Τι εννοείς;
Για σένα τον έκανα.
Φυσικά.
Αλλά θέλω να τον θαυμάσουν οι πάντες.
Θα το κάνεις για μένα...
Έτσι δεν είναι;
Θα με κάνει τόσο χαρούμενη.
- Χαρούμενη; - Ναι.
Θα δηλώσω συμμετοχή για χάρη σου, τότε, μητέρα.
Φυσικά και θα το κάνω.
Φυσικά.
Υπέροχα!
Παιχνίδια απ' τα παιδικά χρόνια. Φίλοι απ' τα παιδικά χρόνια.
Κάτι που δεν έχω γνωρίσει ποτέ.
Ποιος είναι; Ποιος είναι εκεί;
Το παιχνίδι.
Δεν είναι κανείς εδώ!
Τι παράξενο.
Πολύ παράξενο.
Θέλω να φτερνιστώ, νομίζω.
Πού πήγαν τα λεφτά μου;
Ελπίζω να μην τα πήρε κανείς.
Ήμασταν πάντα οι δυο μας, η μητέρα κι εγω.
Εγκλωβισμένοι, κλειδωμένοι.
Κρυμμένοι πίσω απ' τις δαντελένιες της κουρτίνες.
Περνούσε η ώρα.
Πρέπει πάντα να προσέχεις όταν υπάρχουν κι άλλα παιδιά.
Ψείρες και κόνιδες.
Δεν καταλαβαίνω.
Ο κριτικός, ο κύριος Ντένμπι, δεν αναφέρει τον πίνακά σου.
- Όχι; - Όχι.
Η Ντορίν Στάνχοουπ το είπε σε όλους τους καλλιεργημένους της φίλους.
Δεν χρειάζεται να μας πει ένας κριτικός τι μας αρέσει. Σωστά;
Φυσικά και χρειάζεται. Θέλουν συμβουλές οι άνθρωποι.
Εκεί είναι ο πίνακας, υπάρχει. Πάντα θα υπάρχει.
Μπορεί να δει την ουσία του ο κόσμος. Μπορεί και όχι.
Θα γράψω στον αρχισυντάκτη για να κάνω παράπονα.
Ειδικός δεν λέει ότι είναι; Ειδικός σε τι;
Ιδέα δεν έχει από τέχνη, προφανώς.
Έτσι είναι.
Δόξα τω Θεώ που δεν συμφώνησες για την έκθεση στο Λονδίνο.
Τι ντροπή.
Πιες το τσάι σου, μητέρα. Θα κρυώσει.
Έδωσα δύο σελίνια για την τιμή να συμμετάσχεις με τον πίνακά σου
στην έκθεση.
Γιατί δεν βλέπει ο κόσμος αυτό που βλέπουμε εμείς;
Έναν θαυμάσιο πίνακα.
Τι θα κάνεις το απόγευμα;
Ό,τι κάνω συνήθως.
Μπορεί να ξεκινήσω με τα παράθυρά σου.
Δουλεύεις υπερβολικά, αγάπη μου.
Βγες και λίγο.
Δεν κάνει καλό να μένεις μέσα μαζί μου συνέχεια.
Δεν το έχεις ξαναπεί αυτό, μητέρα.
Γιατί;
Σήμερα το απόγευμα θα έρθει να με δει η Ντορίν Στάνχοουπ.
Θα μοιραστούμε ένα μιλφέιγ απ' το Greenhalgh.
Γιατί κατέβασες μούτρα;
Δεν έχω κατεβασμένα μούτρα.
Σχετικό είναι αυτό.
Δεν φτιάχνεις σάντουιτς για να πας στο Φάρνγουορθ;
Ωραία θα είναι.
Δεν θέλω να πάω περίπατο στο Φάρνγουορθ.
Δεν μπορείς να μείνεις εδώ.
Λόρι,
σκοπεύω να μιλήσω κατ' ιδίαν με την Ντορίν.
Δικαιούμαι λίγη ησυχία.
Λυπάμαι που σε ντροπιάζω.
Όχι, απλώς θέλω να βγαίνεις πιο συχνά.
Αυτό είναι όλο.
Επιμένω.
Καλώς. Αν θέλεις να φύγω απ' τη μέση,
θα κατέβω στο Μπόλτον.
Όχι, θέλω απλώς να βγαίνεις και λιγάκι.
Τι το ωραίο έχει το Μπόλτον;
Mια καμινάδα.
Είναι η ψηλότερη στο Λάνκασιρ.
Ξέρεις να ζεις.
Μπορεί να κάνω κανένα σκίτσο στον δρόμο.
- Μην αργήσεις. - Δεν θ' αργήσω, μητέρα.
Ελπίζω ν' απολαύσεις το μιλφέιγ.
Αυτό σκοπεύω.
Ωραία.
Τι ζήλια.
Χρόνια έρχομαι εδώ πάνω.
Χρόνια διασχίζω τον χερσότοπο.
Μόνος. Δεν χρειάζομαι κανέναν.
Τα βλέπεις όλα από εδώ πάνω.
Τα παρατηρώ σαν πουλί.
Το μεγαλείο των πάντων.
Το τοπίο, τις πόλεις, τον καπνό, τον ατμό και τη φωτιά.
Την ισχύ της βιομηχανίας,
σαν καμίνι
που καίει.
"Αγαπητέ κύριε Λόουρι,
"Τα έργα σας έχουν μια απλότητα.
"Δεν υπάρχει τίποτα το ψεύτικο ούτε αντιγραφή.
"Τα μεταδίδετε όλα
μέσα από την απόλυτη έκφραση συναισθημάτων."
Τα πάντα έχουν ένα μυστήριο.
Μια ποίηση.
Ο κόσμος πιστεύει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
Δεν μπορεί.
Κανείς δεν είναι ελεύθερος.
Όλοι αιχμάλωτοι είμαστε. Μέσα σε μια εικόνα.
Κι όλοι είναι άγνωστοι μεταξύ τους.
Γεια σου, μητέρα! Εγώ είμαι!
Μητέρα!
Πέρασες καλά;
Είχατε κάποια... ενδιαφέρουσα συζήτηση;
Πόση ώρα έμεινε η κυρία Στάνχοουπ;
Μια γρήγορη επίσκεψη ήταν.
Δεν φάγατε τα μιλφέιγ, βλέπω.
Δεν είχε όρεξη η κυρία Στάνχοουπ, όπως ούτε κι εγώ.
Να τα βάλω στο κελάρι;
Ρίξ' το στις καμινάδες σου, σκοτίστηκα!
Τι έπαθες, μητέρα; Τι συμβαίνει;
Ξέρεις τι συμβαίνει.
Αλήθεια;
Ναι!
- Δεν ξέρω. - Δεν ξέρεις;
Διάβασε αυτό εδώ και θα καταλάβεις.
Είναι μια επιταγή των 20 λιρών, μητέρα!
Είκοσι λίρες!
Διάλυσε το σπίτι. Είσαι τρελή σαν τη μάνα σου!
Πώς τολμάς να μιλάς για τη μητέρα μου;
- Τελείωσα μ' αυτά! - Εγώ τελείωσα μ' εσένα!
Έξω απ' το σπίτι μου! Μου κατέστρεψες όλη τη ζωή.
Ο κύριος Στάνχοουπ θέλει ν' αγοράσει έναν πίνακα.
Αλήθεια;
Θέλει να αγοράσει έναν πίνακα.
Ο Σίριλ!
Ο Σίριλ θέλει ν' αγοράσει έναν πίνακά σου.
- Ναι... - Ποιον πίνακα, λοιπόν;
Τον πίνακα που κρέμεται στην έκθεση.
Και πώς λέγεται;
- "Ερχόμενοι απ' το Εργοστάσιο". - Δεν σε άκουσα.
"Ερχόμενοι απ' το Εργοστάσιο".
Και πώς βρέθηκε στην έκθεση;
- Εγώ δήλωσα συμμετοχή. - Αλήθεια;
Δήλωσα συμμετοχή και με τους δύο πίνακες, μητέρα.
Με το "Ερχόμενοι απ' το Εργοστάσιο" και με το "Βάρκες που Πλέουν".
Και δεν μου το είπες;
Δεν με κράτησες ενήμερη.
Δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω, μητέρα.
Καλύτερα να μην το ήξερες.
Τώρα το έμαθα, λοιπόν. Όπως κι η κυρία Στάνχοουπ.
Δεν χάρηκε η κυρία Στάνχοουπ. Καθόλου δεν χάρηκε.
Νομίζει ότι είναι ένας άθλιος, άσχημος πίνακας.
Όπως κι εγώ.
Εκείνη εξελίχθηκε. Δεν θέλει να βλέπει ένα μάτσο εργάτες
να κρέμονται στον τοίχο.
Δεν θέλει να της θυμίζουν ότι γεννήθηκε στο Κότον Μπότομ Λέιν.
Έχει εξοργιστεί!
Μ' έβαλε να υποσχεθώ ότι δεν θα σ' αφήσω να τον πουλήσεις
κι εγώ συμφώνησα.
Είσαι ισχυρογνώμων. Και εγωιστής.
Από τη σύλληψή σου μου κλέβεις τη ζωή.
Τα έχω θυσιάσει όλα για χάρη σου κι εσύ τι έχεις κάνει για μένα;
Ζωγραφίζω, μητέρα.
Βιομηχανικά τοπία που δεν θέλει κανείς.
Εκτός απ' τον κύριο Στάνχοουπ.
Τι ξέρει ο κύριος Στάνχοουπ από τέχνη;
Σοσιαλιστής είναι.
Έκανε καριέρα μέσα στη λίγδα και τη βρομιά.
Η κυρία Στάνχοουπ με νοιάζει εμένα.
Και οι καλλιεργημένοι της φίλοι. Ανάμεσά τους θέλω ν' ανήκω.
Δεν χαίρεσαι λίγο;
Λιγάκι μόνο, που κάποιος θέλει ν' αγοράσει
έναν πίνακά μου, μητέρα.
Που κάποιος βλέπει κάτι...
Δεν βλέπει κανείς τίποτα!
Ο κύριος Μπέρνστιν βλέπει. Τον λάτρεψε.
Το λέει και στο γράμμα. Ορίστε.
Για να δω.
- Δώσ' το μου. - Ορίστε.
Όχι, όχι, όχι!
Όχι!
Δόξα τω Θεώ, τελείωσε.
Δεν τελείωσε, μητέρα,
αν δεν στείλω στον κύριο Μπέρνστιν κι άλλους πίνακες.
Δεν έχει αποφασίσει ακόμα.
Στείλ' του πίνακες, να δούμε τι θα καταλάβεις.
Ώστε εδώ μ' έχει φέρει η ζωή.
Εσένα. Εμένα.
Εσένα να μαζεύεις ενοίκια.
Ανίσχυρος.
Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, μητέρα.
- Σοβαρά; - Ναι.
Γιατί, όταν σε κοιτάζω...
θέλω πάντα να κλείνω τα μάτια;
Εγώ δεν ήθελα ποτέ παιδί.
Δεν ήθελα ποτέ... Δεν ήθελα ποτέ παιδί.
Αυτός είμαι εγώ, μητέρα.
Ο άνδρας που στέκεται μπροστά σου
είμαι εγώ.
Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Τι, δηλαδή;
Ένας άνδρας, μητέρα.
Ένας άνδρας που ζωγραφίζει.
Ποτέ δεν...
Ποτέ δεν σου άρεσε στ' αλήθεια κάποιος πίνακάς μου, μητέρα;
Όχι. Όχι!
Αυτή είναι η απλή αλήθεια.
Λόρι!
Τι κάνεις;
Λόρι!
Λόρι, έπεσα απ' το κρεβάτι!
Λόρι!
Έλα να με σηκώσεις!
Λόρι! Τι κάνεις;
Λόρι!
Θα τους κάψω, μητέρα!
Θα κάψω όλους τους πίνακες!
Μακάρι να το είχες κάνει πριν από χρόνια.
- Αυτό θέλεις; - Άντε, κάν' το!
- Θα σ' έκανε χαρούμενη αυτό; - Κάν' το!
- Τώρα! - Όλοι μου οι πίνακες για σένα ήταν!
Θα το κάνω, μητέρα.
Όλοι μου οι πίνακες για εκείνη ήταν.
Κάθε πίνακας...
Κάθε πίνακας που έκανα...
Ό,τι κάνω για εκείνη είναι!
Ό,τι κάνω για εκείνη είναι.
Για την αγάπη. Για την αγάπη.
Δεν έρχεται να με δει κανείς τώρα.
Πάνε οι επισκέψεις.
Πάει η κυρία Στάνχοουπ.
Η Ντορίν.
Η κυρία Στάνχοουπ είπε ότι θα πηγαίναμε σε πολιτισμένα μέρη.
Να μας διαφωτίσουν όμοιοι μας.
Άλλος κόσμος.
Ψιχαλίζει.
Θαυμάσια η σούπα.
Ούτε πολύ ζεστή, ούτε πολύ κρύα.
Όπως πρέπει.
Ελπίζω να καθαρίσεις την αυλή.
Δεν θέλουν να βλέπουν ένα χάλι οι γείτονες.
Πολύ ήσυχος είσαι σήμερα.
Αρρώστησες;
Τους έκαψες;
- Ποιους, μητέρα; - Τους πίνακες.
Όχι, μητέρα. Σκέφτηκα, καλύτερα να μην το κάνω.
Δεν ήθελα να χαλάσω την μπουγάδα της κυρίας Στάνχοουπ.
Πολύ σοφό εκ μέρους σου. Χαίρομαι πολύ που το ακούω.
Δεν πρέπει να στεναχωρούμε τους γείτονες.
Μπορεί να τους χρειαστούμε μια μέρα.
Θα βάλω τους πίνακες εκεί που ανήκουν.
Στη σοφίτα. Μετά.
Θα τους κρύψω.
Με τον δικό μου πίνακα τι σκοπεύεις να κάνεις;
- Τον δικό σου; - Το "Βάρκες που Πλέουν".
Όταν μου το επιστρέψουν απ' την έκθεση,
λέω να τον κρεμάσω πάλι στον διάδρομο.
Θα τον κρεμάσεις εδώ;
Στην κρεβατοκάμαρά μου;
Γιατί να μην τον κοιτάζω όταν είμαι ξαπλωμένη. Τι λες;
Ορίστε, μητέρα. Ο πίνακάς σου.
Ο πίνακας μου.
Ένα δώρο απ' το παρελθόν.
Χορεύαμε στην ακτή παρέα.
Στον πεζόδρομο.
- Στο Λίθαμ Σεντ Ανς. - Ναι.
Είναι όλα... αποτυπωμένα.
Τι όμορφος που ήσουν.
Και πόσο ευλογημένη ήμουν εγώ.
Η ζωή είχε τόσες δυνατότητες στην αρχή.
Ολόλευκη.
Μητέρα και γιος.
Μια μέρα θα κατεδαφίσουν το σπίτι
και κανείς δεν θα ξέρει ότι μέναμε εδώ.
Όλη μας η ύπαρξη θα είναι εντελώς άσκοπη.
Βλέπεις, μητέρα; Ορίστε.
Είναι όλα αποτυπωμένα στον πίνακα.
Για πάντα.
Έτσι δεν είναι;
"Βάρκες που Πλέουν".
Η ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΛΟΟΥΡΙ ΠΕΘΑΝΕ ΤΟ 1939.
ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, Ο Λ.Σ. ΛΟΟΥΡΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΘΕΣΗ
ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ.
ΕΓΙΝΕ ΕΝΑΣ ΑΠ' ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ ΚΙ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΒΡΕΤΑΝΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.
ΣΗΜΕΡΑ, ΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΟΥ ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΛΙΡΕΣ.
ΚΛΗΘΗΚΕ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΤΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΟΒΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ "ΙΠΠΟΤΗΣ" ΤΟ 1968.
ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΤΙΜΕΣ.
"ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΝΟΗΜΑ... ΑΦΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΘΑΝΕΙ Η ΜΗΤΕΡΑ."
ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ TOY 2000 ΑΝΟΙΞΕ TO ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΩΝ ΛΟΟΥΡΙ ΣΤΟ ΣΑΛΦΟΡΝΤ
ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ Λ.Σ. ΛΟΟΥΡΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ.
Ένας άνδρας που ζωγραφίζει είμαι.
Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
OCR-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ VaVooM
Επιμέλεια Υποτιτλισμού Μαρίνα Ολυμπίδου