ΧΑΜΕΝΗ ΨΥΧΗ
- Ποιος μένει εδώ; - Ένα ζευγάρι.
- Δεν βλέπω κανέναν. - Δεν βγαίνουν έξω.
- Πρώτη φορά στη Βενετία; - Όχι, όχι.
Πέρασα ένα καλοκαίρι εδώ, όταν ήμουν παιδί.
- Είναι μια υπέροχη πόλη. - Η Βενετία είναι Βενετία.
- Ανέττα. - Μάλιστα, κυρία.
Φρόντισε για τη βαλίτσα του κυρίου Τίνο.
- Τη βαλίτσα σας. - Μα όχι, είναι ελαφριά.
Όχι, δώστε τη σε μένα.
- Είχες καλό ταξίδι; - Ναι. Ευχαριστώ.
- Θα είσαι κουρασμένος. - Όχι.
Πόσο έχεις αλλάξει. Έχεις γίνει ένας ωραίος νέος τώρα.
- Πως είναι οι γονείς σου; - Καλά. Στέλνουν τους χαιρετισμούς τους.
Αυτό είναι το δωμάτιό σου. Θέλεις να πλύνεις τα χέρια σου;
- Τα τρένα είναι αρκετά βρώμικα. - Δώστε μου το παλτό σας, κύριε.
- Θα είμαι στην τραπεζαρία. - Εντάξει, θεία.
Αναθεματισμένο παράθυρο! Διαρκώς ανοίγει.
Λατινικά, όχι. Μαθηματικά, δεν τα καταλαβαίνω.
Δεν με ενδιαφέρουν τα σχέδια του μπαμπά.
Ακόμα και η μαμά το είπε.
Τίνο, "Δοκίμασε στη ζωγραφική. Έχεις ταλέντο."
Έχεις ταλέντο;
Όταν ήμουν μικρός με επαινούσαν για τις ζωγραφιές μου με τον Ταρζάν.
- Όχι, ευχαριστώ. - Εγώ θα πάρω λίγο ακόμα.
Τι όρεξη...
- Μπορώ να το τελειώσω; - Ναι. Μην είσαι τόσο τυπικός.
Ωχ, το κεφάλι μου!
Πάντα αυτή την ώρα.
Έλα στο άλλο δωμάτιο να με βρεις όταν είσαι έτοιμος.
Τίνο, έλα εδώ.
Θα σε ξεναγήσω.
Αυτό είναι το γραφείο του θείου.
Τρώει πάντα έξω.
Συναντά σημαντικούς καλεσμένους, κάποιους από το εξωτερικό.
- Τι δουλειά κάνει; - Μηχανικός στην Εταιρεία Αερίου.
Μια πολύ σημαντική θέση.
Δεν θα τον αναγνωρίσω μετά από τόσο καιρό.
- Αυτός είναι; - Όχι. Ο πατέρας του, ο κύριος Στολτς.
Ένας ιδιόρρυθμος άνθρωπος.
Όταν οι Ιταλοί κατέλαβαν τη Βενετία μετακόμισε στη Βιέννη.
"Θέλω να αναπνεύσω τον αέρα της Αυτοκρατορίας..." είπε.
- Άρα γνωριστήκατε εκεί. - Όχι. Γνωριστήκαμε στη Βενετία.
Κοιμάται εκεί.
Ας δούμε τα εγκαταλελειμμένα μέρη του σπιτιού.
Το σπίτι ήταν στην οικογένειά μου για αιώνες.
Έχουμε ανακαινίσει μόνο ένα μικρό μέρος του.
Όλα είναι τόσο ακριβά στις μέρες μας.
Θα περιμένουμε καλύτερες μέρες.
Αυτό ήταν το θέατρο.
Κοίτα τη σήψη.
Τι φρικτό.
Ως παιδί τραγουδούσα... και χόρευα εδώ.
Έλα.
Πρόσεχε τα βήματά σου.
- Πού οδηγεί αυτή η πόρτα; - Σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο.
Μην ανεβείς ποτέ εκεί πάνω. Η σκάλα είναι σάπια.
Κατάλαβες, Τίνο;
Έλα. Πάμε.
Αυτό είναι το δωμάτιό μου.
Αυτός έρχεται στο σπίτι αργά.
Έχω ελαφρύ ύπνο. Φταίνε τα νεύρα μου.
Πήγαινε για ύπνο. Πρέπει να είσαι κουρασμένος.
Καληνύχτα θεία και ευχαριστώ για όλα.
Σε ευχαριστώ που φέρνεις τα νιάτα σου σε αυτό το σπίτι.
Τσάο.
- Μπορείς να βρεις το δρόμο σου; - Ναι, θεία.
- Δεν μπορώ να βρω το δωμάτιό μου. - Είναι ακριβώς μπροστά σου.
Ευχαριστώ. Καληνύχτα.
Καλημέρα, γιε μου.
- Είναι αργά, σχεδόν 7:00. - Καλημέρα, θείε.
Πες την πρωινή σου προσευχή αν θέλεις.
Εγώ θα κοιτάζω αλλού.
Ξέρεις πόσο κοιμήθηκες; Εννέα ώρες.
Ο Πλάτωνας είπε...
"Υπάρχει ένα θηρίο μέσα σε όλους μας που βγαίνει στον ύπνο μας."
Οπότε κανόνας 1: Κοιμήσου λίγο. Εγώ πόσο κοιμάμαι; 3 ώρες τη νύχτα.
Εδώ είναι ό,τι χρειάζεσαι για να πλυθείς.
Λίγο παλιομοδίτικο, αγαπώ τα παραδοσιακά πράγματα.
Το κρύο νερό και η γυμναστική κάνουν καλό.
Κάνω κάθε πρωί. Γυμνός δίπλα στο παράθυρο.
Κάνε το ίδιο.
Έχουμε 35 λεπτά για να φτάσουμε στη σχολή του καθηγητή Σαττίν.
Είναι ένας ανεπαρκής ζωγράφος. Και ένας ανίκανος δάσκαλος.
Αλλά θα μπορούσε να βοηθήσει. Η βάρκα είναι έτοιμη. Και το πρωινό επίσης.
Μπορείτε να ξεκινήσετε το πρωινό. Έρχομαι αμέσως.
Βιάσου.
Αυτά που βλέπεις είναι παράθυρα φυλακής.
Ο Δόγης Φαλιέρο και ο Φορναρέττο της Βενετίας...
φυλακίστηκαν και μετά εκτελέστηκαν εκεί.
Εκεί είναι το σπίτι της Τσιμέττα, ο πρώτος πραγματικός φόνος μετά τον πόλεμο.
Ο εραστής της την έκοψε σε κομμάτια και τα πέταξε στα κανάλια.
Λίγο βρώμικη, η Βενετία σας.
Ναι. Ένας χιουμορίστας είπε:
"Η Βενετία είναι μια γριά με άσχημη αναπνοή."
Ένα φάντασμα που μιλάει τη νύχτα ζεί σε αυτό το παλάτι.
Λέει παράξενα λόγια σε μια άγνωστη γλώσσα.
Τι πανίδα!
Αυτός είναι ένας συγγενής από την επαρχία. Αναρωτιέμαι αν έχει ταλέντο.
Θα μάθουμε σύντομα.
Στην πραγματικότητα, ποιος χρειάζεται ταλέντο στις μέρες μας; Αντίο.
Κοίτα τους. Τα απομεινάρια ενός στρατού που λιποτάκτησε.
Απάτριδες αλήτες.
Όλοι Αβεσσαλώμιοι επαναστάτες, θύματα των μαλλιών τους.
- Τρελάθηκες; - Αστειευόμουν.
Αλλά είναι χαμένοι.
Κακομαθημένοι από την πολύ φροντίδα και κατανόηση.
- Εντάξει, προχώρα. - Αντίο, θείε.
Επειδή μερικοί από εσάς είστε καινούργιοι εδώ...
Οι άλλοι είναι παλιοί μαθητές.
Να μερικά λόγια για τους καινούργιους.
Οι άλλοι μπορούν να ακούσουν.
- Αυτή θα είναι η τρίτη μου φορά. - Θα υπάρξουν πολλές ακόμη φορές.
Το σχέδιο κάνει έναν καλό πίνακα, σας λέω, όχι το χρώμα.
Αν νομίζετε ότι το χρώμα μπορεί να κρύψει ένα κακό σχέδιο,
κάνετε μεγάλο λάθος.
Επειδή το σχέδιο από κάτω φαίνεται πάντα...
όπως τα βυζιά κάτω από τη μπλούζα μιας όμορφης κοπέλας.
Έφτασε η Λουτσία; Λουτσία!
Εδώ είμαι. Συγνώμη, άλλα έχασα το φέρι. Ήρθα με μηχανοκίνητη γόνδολα.
Γι' αυτό άργησες;
Η γόνδολα έμεινε από βενζίνη.
Είσαι πραγματικά ταλαντούχα στο να λες παραμύθια.
Αυτή τη κομψή γραμμή από τους ώμους έως το ισχίο...
Προσπαθήστε να τη σχεδιάσετε με μία μόνο πινελιά.
Με μία μόνο πινελιά.
Και εδώ, μην το παρακάνετε με τις σκιές.
Ο κώλος σου στρογγυλεύει.
Είναι η πρώτη σου φορά σε μάθημα γυμνού;
Όχι. Έχω έρθει πολλές φορές.
Εμένα είναι η πρώτη μου φορά.
Αν είσαι τόσο έμπειρος, πες μου,
αυτά τα γυμνά μοντέλα στην πραγματικότητα είναι πουτάνες;
Μα τι λες; Το μόντελινγκ είναι σοβαρή δουλειά.
Λίγος ζεστός καφές για αυτά τα καλά παιδιά.
Λουτσία, μπορείς να με βοηθήσεις;
Έφτασε ο καφές! Ότι ακριβώς χρειαζόμουν.
Ευχαριστώ.
- Πόση ζάχαρη; - Δύο... Τρεις...
- Δύο ή τρεις; - Τρεις.
- Είσαι καινούργιος εδώ; - Ναι. Είναι η πρώτη μου μέρα.
- Μία ή δύο; - Δύο.
Μία.
- Λύνεις ρέμπους; - Ναι.
Έχουν ενδιαφέρον. Είναι ωραία.
Εγώ δεν λύνω. Αλλά εξακολουθούν να με συναρπάζουν.
Είναι η σύνδεση μεταξύ τόσο διαφορετικών πραγμάτων...
Ένας βασιλιάς, ένα αγρόκτημα και δύο ταύροι...
ένας ψαράς που ρίχνει το δίχτυ του...
μια ψηλή κοπέλα δίπλα σε έναν τάφο...
και όλα αυτά τα μυστηριώδη γράμματα εδώ κι εκεί...
Α, Q, M, R...
Ποίηση...
Σουρεαλισμός...
Μερικές φορές νομίζω ότι θα μου άρεσε να ζω μέσα σε ένα ρέμπους.
Μα δεν είναι έτσι; Δεν ζούμε όλοι σε ένα ρέμπους;
Αγάπη μου, είσαι μέσα όλη μέρα.
Πήγαινε μια βόλτα με την Ανέττα πριν κοιμηθείς.
- Θεία, μπορώ να σε συνοδέψω αν θες. - Όχι, όχι...
Θέλω να σου δείξω τη βιβλιοθήκη μου.
Έχεις δίκιο. Μια βόλτα θα μου κάνει καλό.
Βλέπεις; Η ιδέα να βγει έξω ήδη την έκανε να νιώσει καλύτερα.
- Το έχεις προσέξει; - Ποιο πράγμα;
Ότι κάθε γυναίκα έχει μια ξεχωριστή μυρωδιά.
Άντρες και γυναίκες, όλοι έχουμε τη δική μας ξεχωριστή μυρωδιά.
Όντως. Αλλά οι γυναίκες μυρίζουν σαν λαχανικά.
Στρίντμπεργκ...
Ο Στρίντμπεργκ είπε, οι γυναίκες μυρίζουν σέλινο.
Εγώ θα το πήγαινα παραπέρα.
Κάποιες μυρίζουν σέλινο, άλλες δεντρολίβανο...
ραπανάκι, αγκινάρα, λάχανο...
Γιατί, ανάμεσα σε όλα τα έμβια πλάσματα,
οι γυναίκες είναι πιο κοντά στο φυτικό είδος.
- Δεν νομίζεις; - Όχι, όχι. Συνεχίστε.
Πιστεύω πραγματικά ότι η μετάβαση μεταξύ ζώου και φυτού...
αντιπροσωπεύεται από τη γυναίκα.
Οι γυναίκες είναι ο κρίκος που ενώνει τα δύο.
Γεια και στους δυο σας, εγώ πάω για τον υγιεινό μου περίπατο.
Μυρίζεις τίποτα; Ένα λεπτό άρωμα σέλινου.
- Συγγνώμη; - Τίποτα, αγάπη μου.
Έτσι θα βγεις έξω;
Είμαι καλά ντυμένη. Δεν κάνει κρύο.
Νομίζω ότι πρόσεξα μια ελαφριά ομίχλη έξω.
Αυτό σημαίνει υγρασία. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε...
Όχι. Θα έλεγα όχι. Έβηχες πολύ χθες το βράδυ.
- Ίσως λιγάκι. - Όχι, αγάπη μου. Πολύ.
Θα πήγαινες γυρεύοντας για μπελάδες.
Έχεις δίκιο.
Καλύτερα να μείνεις σπίτι.
Θα σου διαβάσω κάτι.
Άκου. Ξέρεις τι έχει εδώ μέσα, Τίνο;
Όλα τα ποιήματα του Χαίλντερλιν.
Εδώ είναι ένα όμορφο από τη σχιζοφρενική του περίοδο.
Όταν νόμιζε ότι ήταν ο Σκαρντανέλι, ο τσαγκάρης.
Έχω απολαύσει τις χαρές της ζωής.
Η χαρά της νιότης έχει περάσει προ πολλού.
Ο Απρίλιος, ο Μάιος και ο Ιούνιος πέρασαν. Και...
Τώρα δεν είμαι τίποτα.
Η ζωή έχει χάσει την ελκυστικότητά της.
Ακούγεται καλύτερα στα γερμανικά.
Δεν ακούγεται καλύτερα στα γερμανικά, αγάπη μου;
- Τι κάνεις; - Τίποτα!
Χρειαζόμουν κάτι να πιω. Διψάω.
- Δεν ξέρεις πού είναι η κουζίνα; - Ναι.
Καληνύχτα.
Καληνύχτα, θείε.
Ναι;
- Συγνώμη, δεν θέλω να ενοχλήσω. - Όχι, όχι. Πέρνα μέσα, Τίνο.
- Τι συμβαίνει; - Τίποτα. Πώς είναι ο πονοκέφαλός σας;
Έφυγε σήμερα το πρωί. Κάθισε.
Ευχαριστώ.
- Δεν θα έπρεπε να είσαι στη σχολή; - Όχι. Σήμερα ξεκινάμε μια ώρα αργότερα.
- Σας πειράζει αν καπνίσω; - Όχι.
Ευχαριστώ.
Κοιμήθηκες καλά; Κρύωνες;
Όχι. Κοιμήθηκα πολύ καλά. Απλώς...
Απλώς... τι;
- Ποιος παίζει το πιάνο; - Μα ποιο πιάνο;
Χθες το βράδυ άκουσα κάποιον να παίζει... Ήταν...
Μια μελωδία που μου φαίνεται γνωστή. Πήγαινε ως εξής...
- Σαν να το έπαιζε ένα παιδί. - Γιατί ένα παιδί;
Δεν ξέρω. Τα παιδιά παίζουν με έναν διστακτικό τρόπο.
Ίσως να μην ήταν παιδί.
- Ποιος ήταν; - Κανείς.
Ίσως κάποιος γείτονας, από ένα κοντινό σπίτι.
Δεν ξέρω ποιο.
Το θαλασσινό αεράκι μεταφέρει κάθε φωνή και θόρυβο.
Αυτή η μουσική έρχεται από έξω. Αλλά δεν ξέρω από πού.
Δεν ξέρω.
Πάντα λες ότι μ' αγαπάς. Δείξε μου το τότε.
Θα αυτοκτονούσες για μένα;
Να αυτοκτονήσω, όχι. Αλλά θα τραυματιζόμουν άσχημα για σένα.
- Γεια σου, Λουτσία. - Γεια.
- Όχι. Σας παρακαλώ, μην... - Άφησέ με να βγω.
- Δείχνεις ακόμα πιο όμορφη ντυμένη. - Ευχαριστώ για το κοπλιμέντο.
Μα όχι. Συνήθως όταν ένα αγόρι συναντά ένα κορίτσι
αναρωτιέται πώς αυτή θα είναι γυμνή.
- Εγώ έχω ήδη... - Ξέχνα το, κατάλαβα.
- Πώς σε λένε; - Ζανέτι Τίνο.
Λουτσία Παντίν. Χάρηκα.
- Ζεις καιρό στη Βενετία; - Από όταν γεννήθηκα.
- Πόσο χρονών είσαι; - Σχεδόν 18. Και εσύ;
- 19. - Θεέ μου, είσαι μεγάλος!
Παρεμπιπτόντως, ποιος ήταν αυτός ο γενειοφόρος άντρας;
- Με είδες; - Ναι, αμυδρά.
Όχι και τόσο αμυδρά. Πέρασες δύο φορές από δίπλα μου.
- Το πρόσεξες; - Φυσικά. Δεν είμαι τυφλή.
Γιατί δεν με χαιρέτησες;
- Αυτός ζηλεύει. - Ζηλεύει; Γιατί;
Ακόμα δεν κατάλαβες; Είναι εραστής μου.
Όχι, βλάκα! Είναι ο θείος μου.
Συνπαθητικός. Μοιάζει με καλλιτέχνη.
Είναι καλλιτέχνης στον τομέα του. Είναι υδραυλικός.
Θεία;
Θεία Ελίζα;
- Δεν είναι κανείς σπίτι; - Μόνο εσύ κι εγώ.
- Ο θείος σου λείπει. - Και η θεία; Λείπει κι αυτή;
Ναι. Φιλανθρωπία. Πήγε στο άσυλο.
- Πού; - Στο άσυλο.
Δωρίζει χρήματα και ρούχα αλλά ξεχνά τους φτωχούς κοντά της.
Αμελώντας αυτή τη φτωχή γριά που θα ήθελε να συνταξιοδοτηθεί.
Και να απολαύσει ένα ωραίο μπουκάλι κρασί.
- Θέλεις καφέ; - Ναι.
- Ανέττα; - Ναι...
Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι; Ποιος μένει πάνω από το δωμάτιό μου;
Τι σε νοιάζει;
Καλύτερα να σκέφτεσαι τις σπουδές σου, να τρως και να περνάς καλά.
Ανέττα, σε παρακαλώ, απάντησέ μου.
Δεν υπάρχει κανείς. Θεέ μου!
Θα είναι οι αρουραίοι. Έχουμε πολλούς.
Απ' όλα τα σπίτια στη Βενετία, πώς κατέληξες εδώ;
Καλύτερα να σκέφτεσαι τα όμορφα κορίτσια.
Θα ξετρελαθούν με έναν τύπο σαν εσένα.
Βρες ένα κορίτσι.
Και τα βράδια, θα της κάνεις καντάδα.
Ω, Κολομπίνα, έλα στην καρδιά μου...
- Ευχαριστώ, αντίο. - Περίμενε. Κύριε Τίνο...
Αν μου υποσχεθείς να μην πεις λέξη θα σε πάω εκεί πάνω.
Έλα.
- Αλλά δεν πρέπει να γελάσεις. - Τι;
- Μίλα σιγά. - Πού πάμε;
Αργά ή γρήγορα, θα σου το έλεγαν.
Κάποιος μένει στο δωμάτιο ακριβώς πάνω από το δικό σου. Ένας άρρωστος.
- Ποιος; - Ο αδελφός του κυρίου Στολτς.
Έχει τρελαθεί, ο καημένος. Έλα.
Έχει να βγει από το δωμάτιό του χρόνια.
Βλέπει μόνο τον αδελφό του.
Θα τον δεις μέσα από το ματάκι. Μη φοβάσαι.
Είναι πάντα χαρούμενος και κάνει αστείες γκριμάτσες...
Μια μέρα έκανε συνέχεια έτσι με τα δύο του δάχτυλα.
Έτσι έπαιξα το "2" στο Λόττο της Βενετίας.
Κέρδισα 48.000 λίρες!
Έλα.
Κοίτα.
- Δεν βλέπω κανέναν. - Περίμενε.
Καλύτερα να πηγαίνουμε τώρα. Κλείσε το ματάκι.
Τον είδες;
Όταν βγάζει τη γλώσσα του μοιάζει πραγματικά με φίδι.
Αναρωτιέμαι τι έχει στο μυαλό του.
Είδες πώς μπορεί να στρίψει τη γλώσσα του;
Είναι ένα πραγματικό γουρούνι.
Μερικές φορές σηκώνει τη ρόμπα του για να με σοκάρει.
Ήμουν νοσοκόμα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχω δει αρκετά.
Φαντάσου αν εγώ...
Η κυρία επέστρεψε.
- Είναι αρκετά επώδυνο, αγαπητέ μου. - Ποιο πράγμα;
Το να τον έχουμε εδώ, πάνω από τα κεφάλια μας.
Παρά τη σιωπή του, ξέρουμε ότι υπάρχει και σκέφτεται.
Ίσως ακόμα και να μας μισεί...
Κλειδωμένος σαν ζώο...
Μπορείς να με βοηθήσεις;
Η Ανέττα έκανε λάθος. Δεν είχε άδεια.
Δικό μου το φταίξιμο. Εγώ επέμενα...
Θα το μάθαινες ούτως ή άλλως.
Αλλά... τι συνέβη πραγματικά;
Δεν ήξερα ότι ο θείος είχε αδελφό.
Τον λένε Μπέρτο. Ήταν καθηγητής φυσικών επιστημών.
Ξαφνικά μια μέρα, αρρώστησε.
Έχασε τα λογικά του.
Είναι μανιακός αλλά αβλαβής.
- Είναι πάντα εκεί πάνω; - Πάντα.
Άρα αυτός παίζει πιάνο τις νύχτες;
Όχι.
Μα... τότε ποιος είναι;
Μην με κάνεις να μιλήσω. Σε παρακαλώ.
Μην κάνεις ερωτήσεις.
Είσαι φίλος μου;
- Το υπόσχεσαι; - Φυσικά, θεία.
Μπράβο.
Δεν είμαι περίεργος άνθρωπος, αλλά αυτοί οι παράξενοι θόρυβοι...
Δεν θα το πω στον θείο...
Το πιο παράξενο είναι ότι ο καθηγητής δεν μιλάει πια.
Μιλούσε πολύ και τραγουδούσε με ωραίο τενόρο.
Ούτε μια λέξη τώρα, ούτε καν στον αδελφό του.
Ο θείος σου είναι ένας άγιος.
Τον πλένει και τον ξυρίζει κάθε πρωί.
Του κόβει τα νύχια και στρώνει το κρεβάτι του.
Κανείς δεν επιτρέπεται εκεί μέσα. Μόνο ο Φάμπιο κρατάει ένα κλειδί.
- Εσύ τον επισκέπτεσαι; - Όχι.
Ο Φάμπιο θα γινόταν έξαλλος αν μας άκουγε να μιλάμε.
Ο θείος σου είναι καλός άνθρωπος. Αλλά μπορεί να γίνει και αρκετά αγενής.
- Τι κάνεις; - Τίποτα, απλώς το κλείνω.
Συγχώρεσέ με, Τίνο.
Νόμιζα ότι σκόπευες... Μα γιατί να το άνοιγες;
Δεν έχεις κανένα λόγο.
- Με ή χωρίς γάλα; - Λίγο γάλα, ευχαριστώ.
Αρκετά. Ευχαριστώ.
Βλέπεις, Τίνο. Είμαστε επιζώντες μιας μεγάλης αυτοκρατορίας,
κληρονόμοι των Αψβούργων.
Οι πρόγονοί μας ή πατέρες της Βενετίας, της Τεργέστης στην περίπτωσή μου,
όλοι μιλούσαν γερμανικά ως δεύτερη γλώσσα. Τη μητρική γλώσσα του Γκαίτε.
Και να σκεφτεί κανείς ότι μαθαίνουμε πως οι Αυστριακοί ήταν όλοι αδίστακτοι.
Τι;
Αντιθέτως, ήταν τίμιοι και ικανοί διαχειριστές.
Και αυστηροί παιδαγωγοί επίσης.
Χωρίς την ιταλική ενοποίηση θα ήμασταν ακόμη μέρος του πολιτισμένου κόσμου.
- Χανς, πως είσαι; - Πολύ καλά.
- Ωραίο κήρυγμα! - Ευχαριστώ.
Ποιος είναι αυτός ο νεαρός; Δεν τον έχω ξανασυναντήσει.
Ο ανιψιός μου ο Τίνο. Σπουδάζει καλές τέχνες στην ακαδημία.
- Χαριτωμένο αγόρι. - Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
Υπέροχη σοκολάτα.
Οι εκκλησίες είναι άδειες.
Μόνο οι κινηματογράφοι είναι γεμάτοι.
Εκεί εξομολογούνται οι άνθρωποι σήμερα.
- Τον είδες; - Ποιον;
Τον αδερφό μου... Τον διαταραγμένο.
- Λυπάμαι. - Δεν χρειάζεται να απολογείσαι.
Η σιωπή είναι καλύτερη από τα ψέματα.
Στην πραγματικότητα ο αδερφός μου ήταν μια ευγενική ψυχή.
Ένας σεβάσμιος καθηγητής φυσικών επιστημών, κυρίως ασχολούμενος με έντομα.
Επινόησε μια ενδιαφέρουσα θεωρία.
Λέει ότι τον Θεό πρέπει να τον ψάχνουμε κάτω, όχι πάνω από εμάς.
Εννοούσε ότι ήταν πιο πιθανό να βρούμε ενδείξεις του Θεού...
ανάμεσα στα έντομα.
"Γιατί να κοιτάμε τον ουρανό όταν σκεφτόμαστε τον Θεό;"
"Ας κοιτάξουμε κάτω και να μελετήσουμε πιο μυστηριώδεις μορφές ζωής."
"Ο Θεός... είναι ένα μυρμήγκι."
"Ο Θεός είναι μια μέλισσα. Πρέπει να ψάξουμε για τον Θεό ανάμεσα στα έντομα."
Κάποτε αφαίρεσε τον σταυρό πάνω από το κρεβάτι του...
και τον αντικατέστησε με μια φωτογραφία ενός σκορπιού.
Τα πηγαίναμε πολύ καλά. Τον ζήλευα κατά κάποιο τρόπο.
Εγώ είχα επιλέξει μια κάπως βαρετή καριέρα.
Μηχανικός αερίων.
Ενώ αυτός...
Είχε επιλέξει το απόλυτο, τα μεγάλα μυστήρια της φύσης,
έναν άγνωστο κόσμο, γεμάτο θαύματα.
Μην νομίζεις ότι αυτός, ως επιστήμονας
ήταν σκλάβος της δουλειάς του, της έρευνάς του, καθόλου.
Αντίθετα, ζούσε... μια απόλυτη αφοσίωση.
Ειδικά στον έρωτα.
Δεν ήταν ούτε 20, όταν γνώρισε έναν τραγικό έρωτα για...
Λοιπόν, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες.
Ήταν ένας σαρωτικός έρωτας.
Για ένα κορίτσι που αποδείχθηκε διαφορετικό από την εικόνα του.
Του άφησε μια ανίατη πληγή.
Και αυτό προκάλεσε...
Ναι. Αυτή η στενοχώρια ήταν πιθανώς η αιτία.
Αλλά υπάρχουν επίσης προγονικοί, οικογενειακοί παράγοντες.
Η τρέλα είναι σαν ένα φάντασμα που τρυπώνει τυχαία στο μυαλό των ανθρώπων.
Αλλά μερικές φορές παραλείπει μια γενιά.
Έτσι, μια μέρα, τον κυρίευσε
μια ιδέα, μια φοβία, μια ιδιοτροπία...
Είναι πάντα μια ιδιοτροπία που μας οδηγεί στην τρέλα.
Τον έπιασε φόβος ότι το πρόσωπό του θα γλιστρούσε από το κεφάλι του,
θα κατρακυλούσε στο στήθος του στα πόδια του
και θα εξαφανιζόταν στο πάτωμα.
- Καταλαβαίνεις; - Όχι ακριβώς.
Μια ανατριχιαστική εμμονή.
Άρχισε να κοιτάζεται στον καθρέφτη πιο συχνά
για να δει αν η μύτη ή τα μάτια του είχαν κατέβει.
Με έναν χάρακα, κάθε μέρα,
μετρούσε την απόσταση ανάμεσα στη μύτη και τη γραμμή των μαλλιών του.
Ήταν πραγματικά τρελός.
Υπάρχει όμως μια λογική ψυχολογική εξήγηση για τη μανία του.
Ο φόβος ότι θα δεις το πρόσωπό σου να γλιστράει
δεν είναι τίποτα άλλο παρά φόβος ότι θα χάσεις την ταυτότητά σου.
Ότι θα χάσεις τον εαυτό σου.
Ξέρεις τι είναι αυτό; Ένα ψυχιατρείο.
Θα άντεχες να άφηνες τον αδελφό σου εκεί μέσα;
Δια της βίας περιορισμένο σε ένα κρεβάτι;
Κοίτα!
Καημένες ψυχές!
Απλά ένοχοι που απέρριψαν την κοινή λογική και τους άκαμπτους κανόνες της.
Γεια σου, Υπουργέ! Έλα να μου κάνεις παρέα.
Ξέρεις γιατί τους έχουν κλειδώσει;
Όπως τα παιδιά, οι τρελοί ξέρουν την αλήθεια.
Και οι άνθρωποι φοβούνται την αλήθεια.
Και από τότε που είναι σε αυτό το δωμάτιο δεν έχει δει κανέναν;
Κανέναν, εκτός από εμένα.
Έχει τα παιχνίδια του, τα πράγματά του...
Είναι αρκετά καλά εξοπλισμένος.
Έχει ακόμη και κινηματογραφικές κάμερες, μικροσκόπια...
Αν και μισεί τα ρολόγια. Δεν αντέχει το τικ-τακ τους.
Ο αδελφός μου ερχόταν εδώ συχνά πριν...
γίνει αντικοινωνικός.
Του άρεσε αυτό το εγκαταλειμμένο πετρελαιοφόρο.
Μπορούσε να το παρακολουθεί για ώρες.
Μετά ξαφνικά φώναζε μια λέξη.
Ένα όνομα... Ευφράσιο.
Αναρωτιέμαι γιατί. Ευφράσιο.
Έτσι φώναζε. Ποιος ξέρει γιατί;
Μέχρι πρόσφατα η τρέλα του ήταν κάπως προβλέψιμη.
Συνήθιζε να κινηματογραφεί ενδιαφέροντα, περίεργα πράγματα.
Υπήρχε τάξη, λογική σε αυτό.
Ενδιαφερόταν πολύ για τις αράχνες, τα αραχνοειδή...
και τους σκορπιούς...
και τα δίπτερα...
τα οποία εμείς, εφόσον δεν ξέρεις, συνήθως τα αποκαλούμε μύγες.
Η φύση μπορεί να είναι τόσο σκληρή.
Πολύ καλή παρατήρηση, και τόσο ευριματική.
Εδώ είναι ένα φιλμ που γυρίστηκε λίγα χρόνια αργότερα.
Είχε ήδη χάσει το ενδιαφέρον του για τα έμβια όντα.
Τι; Ποιος συμπεριέλαβε αυτά τα πλάνα;
Δεν ξέρω. Όχι εγώ.
Αρκετά. Ας φάμε τώρα.
Τίνο, το κρασί, σε παρακαλώ.
- Είναι το τρίτο σου ποτήρι. - Όχι μηχανικέ, το δεύτερο.
Όχι, το τρίτο.
Σύντομα έχεις γενέθλια. Θέλεις τίποτα;
Δεν πειράζει. Είμαι μεγάλος, δεν χρειάζομαι δώρα.
Θα πιω άλλη μια γουλιά.
Αρκετά, αγαπητή.
Θα βγάλεις κόκκινα εξανθήματα στο πρόσωπό σου.
Ένα μικρό δώρο θα ήταν ωραίο.
Ένας επιμελής φοιτητής το αξίζει.
Είναι κρίμα που η σημερινή νεολαία δεν ενδιαφέρεται πια γι' αυτά τα πράγματα.
Ορίστε.
Βλέπεις, Τίνο... ο πατέρας μου μου τα έδωσε αυτά στα 18α γενέθλιά μου.
Αμερικάνικα πιστόλια μονομαχίας από το 1830. Κοίτα.
Τι κομψές γραμμές.
Τίποτα δεν είναι πιο τέλειο από τα όπλα και τα μουσικά όργανα.
Ένα πιστόλι συγκεκριμένα, έχει μια μοναδική
μια ορθολογική, ουσιώδη ομορφιά.
Ορισμένα αντικείμενα μας θυμίζουν άλλα πράγματα. Αλλά ένα πιστόλι...
θα μας θυμίζει μόνο ένα πιστόλι.
- Σε παρακαλώ, μην κάνεις αστεία μ' αυτό. - Γιατί;
- Φοβάσαι ότι θα μπορούσα να σε σκοτώσω; - Όχι.
Μα, ναι. Πιστεύεις ότι θα μπορούσα να το κάνω.
Γνωρίζουμε τόσο λίγα ο ένας για τον άλλον.
Έφτασε η χειροπρακτικός ποδιών.
Ατυχήματα συμβαίνουν σε όλους μας.
Κάθε μέρα κάποιος πέφτει στο κανάλι.
Αλλά όχι αυτή. Είναι τόσο αξιόπιστη όσο η κακή τύχη.
Δεν χρειάζεται να μιλάμε με μυστήρια, Τίνο.
Είσαι μεγάλος.
- Παρατήρησες εκείνο το κορίτσι; - Ναι.
Είναι μια από αυτές.
Έρχεται κάθε Πέμπτη... για τον καθηγητή.
Μπορεί να είναι άρρωστος στο μυαλό αλλά παραμένει άντρας.
Πρέπει να το δεχτούμε αυτό.
Ελεημοσύνη δεν σημαίνει μόνο οβολός και καλά λόγια.
Αυτό που κάνει αυτή η φτωχή γυναίκα δεν είναι τίποτα παρά ότι προσφέρει χαρά.
Και ο θείος είναι παρών;
Φυσικά. Μένει εκεί όλη την ώρα.
Δεν τον εμπιστεύεται. Και μπορώ να καταλάβω το γιατί.
Μόνο ο Θεός ξέρει τι θα μπορούσε να συμβεί.
Για αυτόν, πρέπει να είναι...
Κάποτε σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να αλλάξουμε κοπέλα.
Ο θείος σου πήγε να βρει μια άλλη γυναίκα,
μίλησε και διαπραγματεύτηκε μαζί της...
Αλλά ήταν μάταιο. Αυτός δεν θα δεχόταν καμία άλλη γυναίκα.
Την εμπιστευόμαστε. Έρχεται και φεύγει τόσο διακριτικά.
Σαν νοσοκόμα.
Νοσοκόμα, κουραφέξαλα! Πουτάνα είναι. Γιατί να μην το λέμε;
Θα βάλω τον θείο σου να απολυμανθεί. Είναι πολύ ευγενικός.
Την συνοδεύει έξω και της σφίγγει το χέρι.
Αυτή είναι η Κοιμωμένη του Βερμέερ.
Την επόμενη φορά θα αναλύσω τις αρετές και την ομορφιά της.
Σήμερα θα ανακαλύψουμε κάτι άλλο.
Αυτή είναι μια λεπτομέρεια του πίνακα.
Κοιτάξτε πολύ προσεκτικά.
Δεν είναι νεκρή φύση του Σεζάν.
Εδώ είναι μια μεγέθυνσή της.
Σαντοκάν, έλα να σηκώσεις αυτά τα μήλα.
Σήκωσε τον Σεζάν.
Δεν είναι παρόμοια;
Και αυτό δεν είναι ένας Μπούρι; Ακριβώς όπως αυτός.
Τι εφηύραν οι σύγχρονοι καλλιτέχνες; Τίποτα!
- Αλήτη! - Πώς τολμάς;
- Καθηγητά, φεύγω. - Να έχεις μια ωραία μέρα.
Αυτό που θέλω να πω είναι, ότι αυτό που κάνουν οι σύγχρονοι ζωγράφοι
έχει ήδη γίνει από τους σπουδαίους ζωγράφους του παρελθόντος.
Επιπλέον οι πίνακές τους έχουν τόσα πολλά περισσότερα.
Καταλάβατε, ηλίθιοι;
Ειδικά εσύ, Φραντσέσκα. Και εσύ, Τίνο.
Πού είναι αυτός ο μασκαράς;
Παίζει με παιχνίδια σαν παιδί. Γυρίζει και φιλμ μικρού μήκους.
Φιλμ για ποιο πράγμα;
Τη ζωή των εντόμων για παράδειγμα, μυρμήγκια, αράχνες...
Ο θείος μου μου έδειξε μερικά.
Δεν φοβάσαι να ζεις με έναν τρελό;
Φοβάμαι. Αλλά τον λυπάμαι κιόλας.
Χθες πήγα να τον δω χωρίς να το ξέρει κανείς.
- Τι έκανε; - Έπινε καφέ.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό.
Τον έχυσε σε ένα πιάτο και τον ήπιε σαν σκύλος.
Αηδιαστικό.
Αλλά ας πούμε κάτι άλλο... Ωραίο μέρος, είναι διάσημο;
Έρχονται άνθρωποι από όλο τον κόσμο.
Κυρίως Αμερικανοί. Καλλιτέχνες, συγγραφείς...
Κοίτα. Αυτός πρέπει να είναι ένας Αμερικανός συγγραφέας.
Μα, όχι! Είναι ο ιδιοκτήτης που μετράει τα λεφτά του.
- Είναι ακριβό. Μπορείς να πληρώσεις; - Φυσικά.
Μοιάζουν με μούμιες.
Να τους ξυπνήσουμε;
- Δεν θα είναι εύκολο. - Άσε με να προσπαθήσω.
Τι συμβαίνει;
Ένας Ελβετός μπήκε μέσα, φώναξε και βγήκε έξω.
Τι άνθρωποι! Η Βενετία έχει γίνει αφόρητη.
Πέρνα μέσα.
- Κύριε, φεύγω τώρα. - Εντάξει, Ανέττα.
Θα είσαι μόνος στο σπίτι.
Μόνος;
Καλά, όχι ακριβώς. Έχεις αυτόν.
- Ποιος είναι; - Εγώ. Η Λουτσία.
- Χαίρομαι τόσο που σε βλέπω. - Μα, τι κάνεις;
Όχι, απλά... Έφυγαν όλοι. Έτσι είμαι εντελώς μόνος στο σπίτι...
- ...με αυτόν. - Αυτόν;
- Πού πας; - Δεν θέλω να ενοχλήσω.
Είμαι εντελώς μόνος. Πώς θα μπορούσες να ενοχλήσεις;
- Πού με πας; - Θα πιούμε ένα ποτό. Θες ένα;
Τι σε φέρνει εδώ;
- Δεν χαίρεσαι; - Ναι, ναι. Φυσικά.
- Πού είναι αυτός; - Στην σοφίτα.
Μπορώ να τον δω;
- Θέλεις πραγματικά; - Ναι.
- Ναι, ναι. - Πάμε, λοιπόν.
Τι σαλόνι! Οι συγγενείς σου πρέπει να είναι πλούσιοι.
Εντάξει. Η Κοκκινοσκουφίτσα συναντά τον Κακό Λύκο. Έλα.
- Από εδώ. - Όχι, μετά από σένα.
Πρόσεχε το σκαλοπάτι.
Έλα.
Φοβάσαι;
- Όχι, αλλά... - Εδώ δεν είμαι; Έλα.
Πρόσεχε. Μπορεί να σε ακούσει.
Δεν τον βλέπω.
- Α, εσύ είσαι. - Άσε με να δω.
Τι φρίκη!
Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.
Ναι...
- Μπορείς να το νιώσεις; - Σίγουρα μπορώ.
Και τι είναι αυτό;
Κοίτα!
Όμορφο, έτσι δεν είναι; Τι είναι αυτό;
Χαριτωμένο...
Λοιπόν, είσαι ο Λέλιο, και εγώ η Ροζαούρα.
Ω, Σινιορίνα Ροζαούρα, είστε τόσο όμορφη. Δώστε μου ένα φιλί.
- Τι; Είμαι ένα αξιοπρεπές κορίτσι. - Και εγώ είμαι ένα αξιοπρεπές αγόρι.
Θα σας δώσω την καρδιά μου και την περιουσία του πατέρα μου όταν πεθάνει.
Ξεχάστε το. Είμαι ήδη αρραβωνιασμένη με τον Φαμπρίτσιο, τον υπηρέτη.
Τότε άστε με να γίνω ο εραστής σας.
- Χτύπησες; - Όχι.
Δεν έχω ξαναμπεί εδώ μέσα.
- Αρκετά όμορφο. - Ναι.
- Ποια ήταν αυτή η κοπέλα; - Μια φίλη από τη σχολή.
Δεν κάναμε τίποτα κακό. Μπήκαμε εδώ κατά λάθος...
Υπάρχει κάτι καινούργιο στον ήλιο σήμερα.
Ή στην πραγματικότητα, αρχαίο.
Τι κακός! Δεν μπορεί να μου μιλάει έτσι.
Ορκίζομαι ότι δεν θα του επιτρέψω να μου ξαναμιλήσει έτσι.
Έχω ζητήσει από τον Ιησού να με συγχωρέσει.
- Πάμε, Τζίνο. - Πού πας;
- Σε μια διάλεξη. - Δεν θα πεις αντίο;
Ναι, θεία.
- Είναι σοβαρό αν αργήσεις; - Όχι, μπορώ ακόμη και να μην πάω.
Είστε άρρωστη; Μπορώ να κάνω κάτι;
Όχι. Είμαι καλύτερα τώρα.
Κάθισε εδώ με τον καημένο ασθενή.
Θεέ μου, έχω αλλάξει.
Το πρόσωπό μου... τα μάτια μου... όλα είναι τόσο γκρίζα.
Αρχίζω να παρακμάζω.
Ανακαλύπτω ότι τα χρόνια είναι σαν μια γόμα.
Μια απαλή και αόρατη γόμα.
Περνάει σιγά σιγά πάνω από τα μάτια μας, τη μύτη, το στόμα...
Κάνοντας τα πάντα θολά, συγκεχυμένα...
Μπορώ να τη νιώσω να περνάει πάνω από το πρόσωπό μου ξανά και ξανά.
- Είσαι εν μέρει υπεύθυνος κι εσύ. - Εγώ;
Ναι.
Ξύπνησες κάποια πράγματα που ήθελα να ξεχάσω.
Με έκανες να σκέφτομαι... να θυμάμαι...
Αυτές οι αναμνήσεις πονάνε.
- Δεν ήθελα να σας πληγώσω. - Όχι αντίθετα, έπραξες σωστά.
Με τη δίψα σου για γνώση...
Ξέρω ότι θα ήταν καλύτερα να παραμείνω ήσυχος,
και να σταματήσω να περιπλανιέμαι τη νύχτα.
Ζήτησα συγγνώμη από τον θείο. Ζητάω συγνώμη και από εσάς.
Άνοιξε το πρώτο συρτάρι και βγάλε το κουτί. Φέρε το σε μένα.
Ορίστε. Κοίτα. Το μικρό μου.
- Αυτή πρέπει να είναι... - Η Μπέμπα.
Η κόρη σας;
Ναι. Η κόρη μου. Από τον πρώτο μου γάμο.
Όταν γνώρισα τον θείο σου ήμουν χήρα με ένα παιδί 10 χρονών.
Ένα γλυκό, ευγενικό και ευαίσθητο κορίτσι.
Αγαπούσε τη μουσική και τον χορό.
Ακόμα μπορώ να τη δω με τα παπουτσάκια και το τουτού,
μια όμορφη μικρή μπαλαρίνα.
Αγαπούσε τον Φάμπιο. Και εκείνος την αγαπούσε...
σαν δική του κόρη.
Μετά ο Φάμπιο έπρεπε να φύγει για δουλειές για δύο μήνες.
Εκείνο τον καιρό ο αδελφός του ήρθε να μας επισκεφτεί.
Επέστρεψε από ένα μακρύ ταξίδι.
Ήταν ήδη άρρωστος.
Ερωτεύτηκε το μικρό κορίτσι.
Κατανοητό. Ήταν μόνος, δυστυχισμένος.
Η Μπέμπα ήταν γλυκιά, λαμπερή... γεμάτη ζωή.
Τον κάλυπτε με χάδια, φιλιά...
Με έναν πολύ αθώο τρόπο φυσικά...
πολύ αθώο.
Αλλά ο καθηγητής δεν ήταν αθώος άνδρας.
Τα λεπτά χέρια του κοριτσιού γύρω από τον λαιμό του...
τα ατελείωτα φιλιά της στο μέτωπό του, στα μάγουλά του...
στα χείλη του κάποιες φορές...
η παρουσία του σώματός της, τα μαλλιά της, ξανθά και λαμπερά...
ξύπνησαν ένα βίαιο πάθος μέσα του.
Ή ακόμα και αγάπη, αν θέλουμε να το πούμε έτσι.
Το φτωχό κορίτσι ήταν αναστατωμένο... σοκαρισμένο.
Την είδα να κλαίει περισσότερες από μία φορές.
Αυτός της τα είχε εξομολογηθεί όλα.
Την ικέτευε για έρωτα σαν να ήταν ενήλικη...
μια γυναίκα ικανή να καταλάβει.
Της έστελνε λουλούδια
της αγόραζε φορέματα... βραχιόλια...
βραχιόλια για τον λεπτό καρπό της.
Την γοήτευσε.
Την μάγεψε με τις παράξενες ιστορίες του...
τις γεμάτες αγωνία ιστορίες του...
ειπωμένες χαμηλόφωνα ενώ την κοιτούσε στα μάτια.
Όταν η μικρή ξεμυαλίστηκε απ' αυτόν,
αυτός την άρπαξε και την φίλησε απεγνωσμένα... παθιασμένα.
Μα συγνώμη θεία, γιατί δεν τον σταματήσατε;
Δεν κάνατε τίποτα; Δεν μιλήσατε στον καθηγητή;
Δεν ήξερα τίποτα. Το έμαθα πολύ αργότερα.
Μα είπατε ότι την είδατε να κλαίει.
Όμως δεν ήξερα το λόγο. Ορκίζομαι, Τίνο.
Μια μέρα ξαφνικά έγινε βίαιος... επιθετικός.
Η μικρή φοβήθηκε. Εγώ έλειπα.
Κλαίγοντας, έτρεξε προς το κανάλι.
Όταν την έβγαλαν από το νερό ήταν νεκρή.
Και αυτός από τότε κλείδωσε τον εαυτό του...
Ένας φυλακισμένος...
Ένας φυλακισμένος των τύψεων του.
Μπορείς να τον ακούσεις;
Δεν μπορεί να ησυχάσει.
Δεν κοιμάται ποτέ.
Δεν έχει βρει γαλήνη. Ποτέ πια.
Μηχανικέ, τι σημαίνει μαρρούβιο;
- Όχι κατά τη διάρκεια του ρετσιτατίβο! - Συγγνώμη.
Πάντα όταν ακούω το ρετσιτατίβο.
Πάντα χαλάς την ατμόσφαιρα.
Εσύ χαλάς την ατμόσφαιρα. Εγώ είμαι ήσυχη.
Αρκετά. Το κονσέρτο τελείωσε.
- Λοιπόν, πως το είπες; - Δεν πειράζει. Δεν ήταν τίποτα.
Όχι, όχι. Δεν μπορείς να κάνεις πίσω τώρα.
Πρέπει να σε διδάξω. Να σε εκπαιδεύσω.
- Λοιπόν; Τι είπες; - Μαρρούβιο, νομίζω.
Δεν χρειαζόμαστε λεξικό γι' αυτό.
Το μαρρούβιο είναι ένα φυτό με μικρά λευκά άνθη.
Της οικογένειας των χειλανθών.
Ικανοποιημένη;
Είναι εκπληκτικό πόσο αναίσθητες είναι οι γυναίκες
σε οτιδήποτε πνευματικό.
Η θεία σου, για παράδειγμα, που δεν είναι και τόσο ανόητη στο κάτω-κάτω.
Αλλά... της αρέσει να κρατάει ένα βιβλίο στα χέρια της,
να το ξεφυλλίζει, να διαβάζει εδώ κι εκεί...
Αλλά είναι απλά εμπειρική ανάγνωση.
Εμπειρισμός... Δεν είναι αληθινή κουλτούρα.
Σε παρακαλώ, διαβάζω.
Θέλεις ένα παράδειγμα, Τίνο;
Όταν παίρνει ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη, ποτέ δεν το βάζει πίσω στη σωστή θέση.
Προτιμότερο από το να μην το έβαζε καθόλου πίσω.
Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Δεν είναι η έλλειψη τάξης που με ενοχλεί.
Το θέμα είναι ότι η καημένη γυναίκα ακόμη δεν έχει καταλάβει
ότι μερικοί συγγραφείς το βρίσκουν οδυνηρό
να βρίσκονται δίπλα ο ένας στον άλλον.
Πρόσφατα πήρε τον Οδυσσέα του Τζόις, που είναι πικρό, δύσκολο ανάγνωσμα.
Και αποφάσισε να το βάλει πίσω στη βιβλιοθήκη.
Ξέρεις πού το έβαλε;
Δίπλα στα έργα του Γκαίτε.
Πώς μπορεί κανείς να βάλει αυτούς τους δύο δίπλα-δίπλα; Τζόις και Γκαίτε!
Ο κλασικός, υπέροχος, θεϊκός Γκαίτε!
Ο Τζόις μπορεί μόνο να απεχθάνεται τον Γκαίτε. Και αντίστροφα.
Πού ανήκει ο Τζόις;
Δίπλα στους μεγάλους απατεώνες της γλώσσας...
και της λογοτεχνίας. Δίπλα στον Ραμπελαί,
Τεόφιλο Φολένγκο, Γκάντα, Φολένγκο, Σελίν...
Μόνο μια ανόητη, αναίσθητη γυναίκα
θα προσπαθούσε να βάλει δίπλα-δίπλα τους Τζόυς και Γκαίτε.
Καληνύχτα, Τίνο. Θα περάσεις ένα ωραίο βράδυ. Να περάσεις καλά.
Ο μικρός μας τύραννος μας ειρωνεύετε;
Δεν σου αρέσει να σε λένε ανόητη;
Αλλά είσαι.
Με τρελαίνεις. Σταμάτα να με βασανίζεις!
- Θα αυτοκτονήσω! - Θες να αυτοκτονήσεις;
Είσαι νεκρή εδώ και χρόνια. Είσαι ένα πτώμα.
Και εγώ σαπίζω δίπλα σε ένα πτώμα.
Όπως στον Μεσαίωνα, όταν έδεναν ανθρώπους σε ένα πτώμα.
Ναι, είναι ένα βασανιστήριο. Αλλά το πτώμα είσαι εσύ.
Ξέρεις γιατί την παντρεύτηκα;
Μια μέρα δεν ήξερα τι να της πω...
Έτσι της είπα ότι την αγαπούσα.
Καημένη γυναίκα...
Είναι σε νευρικό κλονισμό, από τότε.
- Σου το είπε, έτσι δεν είναι; - Όχι.
Ο τρόπος που απαντάς με κάνει να καταλάβω "ναι".
Είναι μία από τις αυταπάτες της...
Απαλλάσσεται από την ενοχή κατηγορώντας τους άλλους.
Όπως τον καημένο μου αδερφό, που είναι αθώος σαν παιδί.
Πρέπει να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Ξέρεις πάρα πολλά τώρα.
Βλέπεις... η μικρή Μπέμπα...
το παιδί της γυναίκας μου από τον πρώτο της γάμο,
ήταν ένα καλό παιδί, χωρίς κακία.
Ήταν δεμένη μαζί μου, σαν να ήμουν ο πραγματικός της πατέρας.
Ξαφνικά, η Ελίζα...
κυριεύτηκε από αβάσιμη ζήλια προς αυτήν.
Ζήλευε τις αγκαλιές μας, τα χάδια μας...
Μπορούσα να το καταλάβω από τον ύποπτο τρόπο που μας κοιτούσε.
Ναι...
Η Ελίζα άρχισε να μισεί τη μικρή Μπέμπα.
- Αυτή προκάλεσε τον θάνατό της. - Μα τι είναι αυτά που λέτε, θείε;
Ναι...
Ναι, η Μπέμπα αρρώστησε...
Μια πνευμονική βρογχίτιδα. Τίποτα σοβαρό,
αν τύχεις σωστής θεραπείας και πάρεις τα σωστά φάρμακα.
Αλλά η Ελίζα τα αμέλησε όλα αυτά.
Ξέχασε ακόμα και τις ενέσεις.
Και έτσι...
Η Μπέμπα χειροτέρεψε.
Δεν μπορέσαμε να τη σώσουμε.
Αυτά που λέτε είναι τρομερά. Δεν σας πιστεύω. Πώς μια μητέρα...
Η Μπέμπα πέθανε εξαιτίας της Ελίζας.
Και κείτεται εκεί... στον οικογενειακό μας τάφο.
Όπου ήθελα να την θάψω.
Και ελπίζω να την συναντήσω σύντομα.
Τι πιστεύεις εσύ;
Δεν ξέρω. Αλλά ή ο θείος μου λέει ψέματα ή η θεία μου. Ένας από τους δύο.
Άκου Τίνο. Δεν θα μάθεις ποτέ την αλήθεια.
- Εξάλλου, ποιος νοιάζεται; - Έχεις δίκιο.
Αλλά δεν μπορώ απλά να αγνοήσω αυτή την ιστορία.
Μα τι ψάχνουμε; Η αιτία θανάτου δεν θα είναι γραμμένη στον τάφο.
Κάτι δεν πάει καλά. Η θεία μου είναι ακόμα πολύ νέα.
Πότε γεννήθηκε η Μπέμπα; Πότε πέθανε;
Ας ρίξουμε μια ματιά.
Πρέπει να είναι εκεί πέρα.
Παράξενο...
Δεν υπάρχει καμία Μπέμπα.
Είναι παρατσούκλι. Σημαίνει κούκλα στα Σλάβικα. Δεν το ήξερες;
Όχι, δεν το ήξερα.
Ποια είναι αυτή; Μπάρμπαρα Στολτς, 1920 - 1968.
Μα, όχι. Αδύνατον. Πέθανε στα 48 της.
Δεν είναι εδώ. Τι είναι αυτή η άδεια πλάκα;
Συγνώμη, ξέρετε πού είναι η Εταιρεία Αερίου;
Φυσικά. Είμαι από τη Βενετία. Τρίτη γέφυρα αριστερά.
Μου τρόμαξες όλα τα ψάρια, ηλίθιε!
- Δεν έχουμε κανέναν κύριο Στολτς. - Είναι θείος μου. Δουλεύει εδώ.
Όχι απ' όσο ξέρω εγώ. Αύγουστε, ξέρεις κανέναν κύριο Στολτς;
Στολτς; Δεν μου λέει κάτι.
Δεν έχω ακούσει ποτέ αυτό το όνομα. Όχι, ποτέ.
Α, ναι, φυσικά! Ο μηχανικός Στολτς! Α, ναι!
Ένας σπουδαίος άνδρας... αρκετά όμορφος επίσης.
Νόμιζα ότι είχε πεθάνει. Δούλευε εδώ πριν από χρόνια.
- Ίσως 12 ή 15 χρόνια πριν. - Βλέπεις; Δεν είναι εδώ.
- Χρόνια πολλά, κύριε Τίνο. - Ευχαριστώ.
Φύσα.
Αυτό είναι το δώρο μου, Βερμούτ.
- Αυτό είναι από εμένα. - Ευχαριστώ, θείε.
Με τις καλύτερες ευχές μου. Αγόρασε ό,τι σου αρέσει.
Σας ευχαριστώ όλους. Μα δεν έπρεπε.
Όχι, σκέψου. Τα δώρα ευχαριστούν επίσης τον δωρητή.
Σήμερα το πρωί πήγα να δω το γραφείο σας, θείε.
Μπράβο, Τίνο.
- Τι λέγατε; - Τίποτα.
Ο Τίνο και εγώ θα βγούμε μαζί απόψε.
Τόσο διάβασμα απαιτεί ένα διάλειμμα.
Κάνει όμως τόσο κρύο.
Δεν κάνει κρύο. Εκτός αυτού, θα είμαστε σε θερμαινόμενο καφέ.
Ίσως ο Τίνο προτιμά...
Ποιος αποφασίζει; Εσύ ή αυτός;
Δεν θέλεις να τον αφήσεις να αποφασίσει μόνος του;
Είναι αρκετά μεγάλος.
Πρόσεχε.
Τι κάνεις;
Δώσ' το μου.
Μια επιπλέον πρόποση για τα γενέθλιά σου.
Ένα λικέρ δαμάσκηνου, ένα εξαιρετικό διεγερτικό.
Ζεσταίνει. Έξω κάνει κρύο.
Ειλικρινά, κάνει αρκετό κρύο και μέσα.
Είναι τόσο θλιβερό αυτό το δωμάτιο.
Λοιπόν... Κάτι ανέφερες για σήμερα το πρωί.
Στοιχηματίζω ότι το απαίσιο κτίριο αερίου δεν έχει αλλάξει πολύ.
Σκοτεινό, γκρίζο...
ένα γκρι σαν λασπωμένο νερό.
Αλλά μέσα, είναι μια κυψέλη.
Δεν έχεις ιδέα για τις πολλές σκάλες του,
διαδρόμους, γραφεία, σαν λαγούμι κουνελιού.
Είναι ακόμα εκεί ο επιστάτης Αύγουστος; Ηλικιωμένος, αδύνατος, με κόκκινη μύτη.
Υπάρχει ένας γέρος, ναι.
Δεν θα το πιστέψεις, αλλά νιώθω ότι ορισμένες λέξεις όπως...
αέριο, ναι, αέριο φαίνονται γελοίες.
Απλές λέξεις είναι ήδη αστείες, όπως "μηχανικός"
ή ακόμα καλύτερα... "τοπογράφος".
"Ειδικός"...
Αλλά μονοσύλλαβες λέξεις όπως "αέριο"... είναι πραγματικά κουτσουρεμένες λέξεις.
Βήμα, βήμα, βήμα, με το πόδι...
Ακούς τον ήχο; "Βήμα, βήμα, βήμα"!
Όπως υπέφερε, πληγώθηκε, πέθανε, αγάπησε, πέθανε...
Πέθανε, πέθανε! Ακαταμάχητο!
Μια από αυτές τις μέρες...
Θα σου δείξω τη συλλογή μου από λεξικά...
22 από αυτά.
Με συγχωρείτε, θείε. Αν ήξερα το απόγευμα ότι...
Όχι, σε παρακαλώ. Μην δικαιολογείσαι.
Καμία συγνώμη, δικαιολογία ή αιτιολογία. Καμία.
Θυμήσου τα λόγια του Ομήρου αντ' αυτού...
''Ηρέμησε, καρδιά μου. Έχεις υποφέρει πολύ χειρότερα.''
- Γιατί με κοιτάς; - Χωρίς λόγο.
- Με φοβάσαι; - Όχι.
Δεν χρειάζεται να με φοβάσαι.
Εγώ σε συμπαθώ.
Πάμε, πάμε να τα πούμε στο καφέ.
Μπράβο το κορίτσι!
Καλό;
- Καλό. - Χαίρομαι που το ακούω.
Επίσης, λατρεύω τα Κανόλι.
Αυτά τα μικρά ξυλάκια, τι λες γι' αυτά;
- Δεν θα έπρεπε, κύριε. - Έλα τώρα...
- Καλό; - Καλό.
Δώσ' το μου, λοιπόν.
Έλα.
Δεν τρελαίνομαι για τα γλυκά αλλά λατρεύω το παιχνίδι.
Και αυτή η Ντανιέλα, είναι τόσο γλυκιά και φιλική...
Αγαπητέ μου Φάμπιο...
Πάντα τόσο όμορφος.
Τίνο, μπροστά σου κάθεται ένας πραγματικός Δούκας.
Αυτός πρέπει να είναι ο ανιψιός σου.
Έχω ακούσει...
Ο ανιψιός μου, ναι.
Ήθελε να με επισκεφτεί στη δουλειά σήμερα...
Στην εταιρεία φυσικού αερίου.
Πόσο απίστευτα έξυπνος!
Τι να πω;
Ευλογημένη νεότητα. Ευλογημένη αθωότητα...
Συγγνώμη, συγχωρέστε με.
Ο Δούκας κι εγώ είμαστε πολύ παλιοί φίλοι.
Η παρουσία του με βοηθάει να μιλήσω.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω δουλειά.
Δεν έχω δουλέψει εδώ και 15 χρόνια.
Οπότε ζω με το κεφάλαιο... το κεφάλαιο της γυναίκας μου.
Ναι.
Τι κουτσομπολιό. Δεν με αφορά.
Με συγχωρείτε παρακαλώ.
Μην κουνηθείς.
Δεν μπορώ να εξηγήσω τα πάντα. Θα έπαιρνε χρόνια.
Πες μου, γιατί να δουλέψω;
Γιατί; Για ποιον;
Δεν έχω έναν λόγο, ένα παιδί...
Με βρίσκεις απρεπή;
Θα επιστρέψω αμέσως.
Δεν θα τον συγχωρέσω.
Αλλά μην τον παρεξηγείς.
Κάποιος που κάνει αυτό που έκανε για τον φτωχό του αδερφό...
Θαμμένος ζωντανός... Μια ζωή στη δυστυχία.
Υπάρχει τρένο απόψε;
Στις 1:00. Μετά τη ρουλέτα που ξεκινάει στις 23:00.
Είναι 22:45. Καλύτερα να βιαστείς.
Ψιχαλίζει.
Δεν μπορώ να μαντέψω την ηλικία σου, γιε μου.
19.
19! Όχι μυστικισμό, σε παρακαλώ Φάμπιο.
Έλα. Πάμε, Τίνο.
- Βιάσου. Είναι αργά. - Α, Φάμπιο!
- Πού πάμε, θείε; - Στη Βενετία. Τη Βενετία που δεν ξέρεις.
Μηχανικέ, χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.
- Γεια σου, κουκλίτσα μου! - Ποιος είναι αυτός ο νεαρός;
O ανιψιός μου. Έλα μέσα.
Κύριε, δεν μπορείτε να μπείτε χωρίς γραβάτα. Έτσι είναι καλύτερα.
- Ένα κονιακάκι; - Ναι. Δώσε μου το μπουκάλι.
Τέσσερα, μαύρο, ζυγό.
- Έχεις λεφτά; - Αυτά από τη θεία.
Αν έχεις, βγάλ' τα από την τσέπη σου. Γρήγορα!
Εδώ...
Ορφανά. 10 στα ορφανά.
Έξι... έξι και εννιά, μοιρασμένα.
Χριστέ μου!
- Εσύ δεν παίζεις; - Ναι, ναι, παίζω.
Δεκαεννέα, κόκκινο και μονό.
- Φέρνεις γρουσουζιά. - Δεκαεννέα...
- Εσύ είσαι το 19; - Ναι.
Κέρδισες και λες εγώ το έκανα;
Το 19 εδώ. Μπράβο, μπράβο. Κάθισε.
Ωραία.
Όχι! Θα τα πάρω εγώ αυτά.
Έτσι θα μπορέσω να ρεφάρω.
Σκάσε αλλιώς θα σε φάω. Ξέρεις ότι τρώω παιδιά;
Πρέπει να σου το έχουν πει.
Ας ποντάρουμε σε μονούς αριθμούς. 1, 3, 5, 7, 9...
1, παρακαλώ. 3, 5, 7, 9...
Ε, Υ, Α, Ι, Ο. Ευφράσιο!
Ξέρεις γιατί ο αδερφός μου είπε αυτή τη λέξη;
Επειδή περιέχει όλα τα πέντε φωνήεντα. Ε, Υ, Α, Ι, Ο.
Δεκαεπτά, δεκαεννέα, εικοσιένα...
Είκοσι, μαύρο, ζυγό.
Το τρένο φεύγει.
Έλα. Πάμε.
- Μπορώ να πληρώσω αργότερα; - Ναι, ναι.
Άσε με να σου πιάσω τον κώλο.
Εμπρός, κάνε τη νυχτερίδα! Κάνε τη νυχτερίδα! Πέτα, πέτα!
Και τώρα θα περιμένουμε τους επιζώντες του καζίνο.
Ο θείος σου παίζει τα τελευταία του λεφτά μ' αυτούς.
- Πρέπει να πάμε σπίτι, θείε. - Ναι, φυσικά. Σπίτι...
Ας πάμε σπίτι.
Δούκα, πάω το παιδί σπίτι.
Περίμενε εδώ. Θα γυρίσω αμέσως.
- Πάμε. - Θα πάω μόνος.
Άκου τόνος... Εντάξει, πήγαινε.
Πήγαινε μόνος.
Αλλά μην πέσεις σε κανένα κανάλι. Πήγαινε, πήγαινε.
Όχι. Θα περιμένω εδώ.
Είσαι τρελός;
Φεύγω... Μένω... Εγώ δίνω τις εντολές εδώ.
Σε διατάζω να πας σπίτι. Άντε, πήγαινε!
Δεν είστε καλά, θείε. Πάμε σπίτι.
Μην με αγγίζεις, ανόητε.
Μην παριστάνεις τον ιεροσπουδαστή.
Πήγαινε σπίτι. Χάσου!
Καληνύχτα.
Αυτοί έρχονται.
Έχω φλος ρουαγιάλ!
- Δούκα, έχω φλος ρουαγιάλ! - Μπράβο!
Τι κάνεις εδώ;
Τίποτα.
Επισκέφθηκες το απαγορευμένο δωμάτιο, σωστά;
Να σου προσφέρω κάτι;
Μια σοκολάτα;
Είναι καλές.
Είναι νόστιμες.
Άκου. Άκου. Άκου τους τζίτζικες!
Είναι σαν ένα βιολί μέσα...
στο μυαλό μου. Απλά άκου...
Μπορείς να ακούσεις το δοξάρι, πως...
πως σαρώνει και τσιρίζει...
κόβοντας...
Σαν κυκλικό πριόνι. Ένα κυκλικό πριόνι.
Τι τρέχει; Σε τρομάζω;
Δεν θέλω να σε τρομάξω.
Φοβάσαι τον καημένο σου...
τον καημένο σου θείο,
μισό σοφό, μισό τρελό...
Μισό μηχανικό και μισό καθηγητή...
Σαν δύο πλευρές... ενός καθρέφτη...
Μια φωτεινή πλευρά... και μια σκοτεινή.
Τίνο, μα δεν...
...δεν είμαστε όλοι έτσι; Φοβάσαι;
Έχεις τρομάξει πραγματικά.
Σκέφτεσαι την καημένη Μπέμπα...
Νομίζεις ότι την σκότωσα. Με βλέπεις σαν...
Με βλέπεις σαν δολοφόνο.
- Δεν έχεις σκοτώσει κανέναν. - Πως; Γιατί;
Γιατί η Μπέμπα δεν είναι νεκρή.
Α, όχι; Πού είναι τότε;
Δεν ξέρω. Ίσως είναι άρρωστη. Μπορεί να είναι σε...
μια κλινική.
- Ή... - Ή;
- Ή να κρύβεται εδώ μέσα. - Σωστά.
Το ανακάλυψες.
Γιατί να μην είναι εδώ;
Και είσαι εδώ γιατί την ψάχνεις. Σωστά;
Φυσικά.
Αλλά δεν είναι εδώ. Δεν είναι σε αυτό το δωμάτιο.
Μα... περίμενε...
Περίμενε... Μήπως είναι σε άλλο δωμάτιο;
Μπέμπα!
Δεν ακούει. Ας προσπαθήσουμε πιο δυνατά.
Φώναξε την, Τίνο.
- Φεύγω. - Όχι, όχι!
Όχι... Δεν μπορείς να φύγεις τώρα.
Τώρα...
Αυτή είναι η στιγμή. Καταλαβαίνεις;
Consumatum est. ("Έχει ολοκληρωθεί"-Βίβλος, Ιωάννου 19:30)
Έλα εδώ.
Την ακούς; Ανεβαίνει.
Είναι εδώ.
Έλα πιο κοντά. Μη φοβάσαι.
Έλα πιο κοντά.
Δεν έπρεπε... Δεν έπρεπε να του το πεις.
Το τουτού σου, Μπέμπα...
Και τα παπούτσια του χορού.
- Δεν μπορώ να τα φορέσω πια. - Γιατί όχι;
Δεν μου κάνουν πια. Έχω μεγαλώσει.
Σε παρακαλώ, δοκίμασέ τα.
Ξέρεις ότι είναι αδύνατον, Φάμπιο!
Είναι παράλογο... εντελώς παράλογο.
Μα η Μπέμπα τότε είναι...
Την αγαπούσα όταν ήταν παιδί...
όταν ήταν αθώα. Γιατί η νιότη είναι αθώα.
Ήθελα να την κάνω να μείνει για πάντα νέα.
Αλλά όλα φθείρονται, χαλάνε.
Αυτή μεγάλωσε...
άλλαξε...
και σκότωσε το μικρό μου κορίτσι.
Το μικρό κορίτσι που αγαπούσα.
Να μεταβιβάσω κάποιο μήνυμα στον καθηγητή Σάτιν;
Όχι, θα του γράψω εγώ. Υποθέτω ότι κατάλαβε πως δεν είμαι ζωγράφος.
Κρίμα. Οι ζωγράφοι βγάζουν καλά λεφτά.
Οι ταλαντούχοι, ναι. Ένας άδειος καμβάς κάνει 3000 λίρες.
Οι πίνακές μου δεν αξίζουν ούτε αυτά.
- Πού πας; - Επιστρέφω στο σπίτι μου.
- Αντίο. Γράψε μου. - Ποια είναι η διεύθυνσή σου;
- Τι; - Η διεύθυνσή σου;