Σήμα 112, όβερ.
Σήμα, από το Νοσοκομείο Νο 2, υπάρχουν τανκ με το γράμμα "Ζ".
Το είδατε;
Το είδα ο ίδιος, με τα ίδια μου τα μάτια.
Έχω κι εγώ οπτική επαφή, από το νοσοκομείο Νο 2.
Απέναντι από την εκκλησία, όπου σταθμεύουν τα λεωφορεία.
Έχουν εισέλθει τανκ, με το γράμμα "Ζ".
Βιντεοσκόπησέ το.
Αυτή είναι η πρώτη φορά
που είδα το "Z," το ρωσικό σημάδι του πολέμου.
Το νοσοκομείο είναι περικυκλωμένο.
Δεκάδες γιατροί, εκατοντάδες ασθενείς, κι εμείς.
Ναι.
Είμαι με τους δημοσιογράφους.
Ναι, είμαι με τους δημοσιογράφους.
Δεν έχω ψευδαισθήσεις
για το τι θα μας συμβεί αν μας πιάσουν.
Στρέφουν τα κανόνια.
Γρήγορα. Γρήγορα.
1η μέρα
24 Φεβρουαρίου 2022.
Η πόλη φαίνεται φυσιολογική.
Κάποιος μού είπε κάποτε: "Οι πόλεμοι δεν ξεκινούν με εκρήξεις.
"Ξεκινούν με τη σιωπή".
Όταν συνειδητοποιήσαμε πως όπου να 'ναι θα γινόταν εισβολή,
η ομάδα μας αποφάσισε να πάει στη Μαριούπολη.
Ήμασταν σίγουροι ότι θα ήταν ένας από τους κύριους στόχους.
Αλλά δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε την κλίμακα
ούτε το ότι ολόκληρη η χώρα θα δεχόταν επίθεση.
Πήρα την απόφαση να πραγματοποιήσω μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση.
Δεν σκοπεύουμε να καταλάβουμε ουκρανικά εδάφη.
Δεν πρόκειται να επιβάλουμε τίποτα σε οποιονδήποτε με τη βία.
Οι ενέργειές μας είναι αυτοάμυνα κατά των απειλών εναντίον μας
και κατά μιας ακόμα μεγαλύτερης καταστροφής από αυτή που λαμβάνει χώρα σήμερα.
ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΗ
Μια ώρα μετά την άφιξή μας,
οι πρώτες βόμβες χτύπησαν τα περίχωρα της πόλης.
Μια στρατιωτική βάση με αντιαεροπορικά συστήματα.
Οι Ρώσοι ανοίγουν δρόμο για πολεμικά αεροσκάφη.
Τεράστιο λιμάνι, βιομηχανική πόλη,
μια γέφυρα προς την Κριμαία.
Ήμασταν εδώ πριν από οκτώ χρόνια, όταν η Ρωσία προσπάθησε να την καταλάβει.
Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα προσπαθήσει ξανά.
Πηγαίνουμε με το αυτοκίνητο προς την Αριστερή Όχθη,
το τμήμα της πόλης που βρίσκεται πιο κοντά στη Ρωσία.
Ο γιος μου είναι στη δουλειά. Είμαι μόνη μου.
Προς τα πού να το βάλω στα πόδια;
Πού να κρυφτώ;
Πού; Πείτε μου, σας παρακαλώ.
Αυτό είναι το πρώτο πρόσωπο
στο οποίο μιλάω σήμερα.
Πηγαίνετε σπίτι σας, καθίστε στο υπόγειο.
Δεν ξέρω αν πρέπει να συνεχίσω να κινηματογραφώ
ή να προσπαθήσω να την ηρεμήσω.
Πηγαίνετε σπίτι, και μείνετε εκεί.
Δεν πυροβολούν πολίτες, πηγαίνετε σπίτι σας.
Πηγαίνετε σπίτι, μην το βάλετε στα πόδια.
Περιμένω τον γιο μου.
Κανονικά, θα 'ρθει σύντομα απ' τη δουλειά του.
Πηγαίνετε σπίτι, και θα 'ρθει κι αυτός απ' τη δουλειά.
Λέτε να μη χτυπηθεί το σπίτι από πύραυλο;
Όχι, δεν θα χτυπηθεί.
Πηγαίνετε στο υπόγειο και μείνετε εκεί.
Περίμενε, ρε γαμώτο, σταμάτα να τα πετάς.
Είχα κάνει λάθος.
Μια ώρα αργότερα, οι οβίδες χτυπάνε πράγματι αυτήν τη γειτονιά.
Κάτι έριξαν εκεί πέρα, και πήρε φωτιά.
Και βρομούσε πολύ!
Οπότε...
Υπάρχει κάποια πιθανότητα να τεθεί η Μαριούπολη
υπό τον έλεγχο της Ρωσικής Ομοσπονδίας;
Δεν αποκλείεται. Εγώ θα προτιμούσα να μη γίνει.
Πραγματικά, δεν το θέλω αυτό.
Τι δεν θέλετε;
Θέλω να ζήσω στην Ουκρανία, ειρηνικά και ήσυχα.
Παρακολούθησα την ομιλία του Πούτιν σήμερα στο διαδίκτυο, ρε γαμώτο.
Εκεί όπου λέει στους πολίτες του με τόσο όμορφο τρόπο, μα τόσο όμορφο τρόπο
ότι είναι απολύτως απαραίτητο να επιτεθεί στην Ουκρανία.
Διότι αλλιώς η Ουκρανία θα επιτεθεί πρώτα στη Ρωσία.
Παραφροσύνη.
Ανακοίνωση της ουκρανικής κυβέρνησης: "Αγαπητοί πολίτες της Ουκρανίας...
"Στη χώρα έχει επιβληθεί στρατιωτικός νόμος.
"Είναι ένα απαραίτητο βήμα
"για την ασφάλεια της χώρας και τη νίκη μας.
"Μείνετε ήρεμοι. Ακολουθήστε αυστηρά τις οδηγίες
"του στρατού και των τοπικών αρχών στις πόλεις σας
"και μην υποκύψετε στην παραπληροφόρηση του εχθρού".
Χτύπησαν τα παράθυρά μας.
Δεν υπάρχουν οδηγίες εκκένωσης της πόλης,
αλλά κάποιοι άνθρωποι φεύγουν, ούτως ή άλλως.
Κατέστρεψαν, λεηλάτησαν τα πάντα!
Αναγκάστηκα να φύγω από το σπίτι μου, ν'αφήσω ό,τι έχω και δεν έχω. Τι είναι αυτά;
Μην τρέχετε από πίσω μου. Τέλος!
-Πώς σας λένε; -Δεν έχω όνομα.
Πείτε μας τουλάχιστον το μικρό σας όνομα και το πατρώνυμο.
-Όχι. -Πώς σας λένε;
Άντε γαμήσου, πόρνη.
Καταλαβαίνω την οργή τους.
Η χώρα τους δέχεται επίθεση.
Είναι και δική μας χώρα,
και πρέπει να πούμε την ιστορία της.
Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου πραγματικά καταφύγια στην πόλη,
και οι άνθρωποι κρύβονται στα υπόγεια των πολυκατοικιών τους.
Ξαφνικά, τα φώτα σβήνουν.
Μαμά, μην ανησυχείς. Σε παρακαλώ, μην ανησυχείς.
Όλα είναι μια χαρά, εντάξει;
Εντάξει, γεια.
Όλα θα περάσουν.
Γιατί είσαι ταραγμένη;
Δεν θέλω να πεθάνω.
Μακάρι όλ' αυτά να τελειώσουν σύντομα.
Ξύπνησα από...
τους βομβαρδισμούς σήμερα.
Και συνειδητοποίησα ότι άρχισε ο πόλεμος.
Στέλνουμε βίντεο και φωτογραφίες
στους συντάκτες μας.
Ο πόλεμος έχει αρχίσει.
Η Ουκρανία είναι τώρα ένα έθνος σε πόλεμο.
190.000 Ρώσοι στρατιώτες και μισθοφόροι
έρχονται από τα βόρεια, τα ανατολικά και τα νότια σύνορα της Ουκρανίας.
Η Ρωσία κινείται γρήγορα.
Μόλις ο Πούτιν σταμάτησε να μιλάει,
αμέσως, ξεκίνησαν οι πυραυλικές και αεροπορικές επιδρομές.
Πότε πότε, ακούγονται οι σειρήνες που σημαίνουν αεροπορική επιδρομή.
Το Χάρκοβο στα ανατολικά και η Μαριούπολη στα νότια
δέχτηκαν και τα δύο σφοδρά πυρά.
Νιώθεις πραγματικά την οργή στην ατμόσφαιρα.
Το μίσος για τον Βλαντιμίρ Πούτιν είναι χειροπιαστό.
3η μέρα
Οι ουκρανικές δυνάμεις χτύπησαν στρατιωτικά οχήματα,
μεταφορικά μέσα και στρατιώτες της Ρωσικής Ομοσπονδίας...
26 Φεβρουαρίου.
Αυτό είναι το σύστημα μεταδόσεων έκτακτης ανάγκης.
Οι Ρώσοι αρχίζουν να περικυκλώνουν την πόλη,
να καταλαμβάνουν μικρές πόλεις και να αποκλείουν τους δρόμους των περιχώρων.
Το ένα τέταρτο των κατοίκων έχει φύγει.
Αλλά οι περισσότεροι αποφάσισαν να μείνουν.
Αυτό είναι το Γυμναστήριο Terrasport.
Τώρα είναι ένα από τα μεγαλύτερα αυτοσχέδια καταφύγια
στην πόλη.
Ο κόσμος βάζει ταινία στους καθρέφτες, για να υπάρξουν λιγότερα θραύσματα
όταν πέφτουν βόμβες.
Δεν ανησυχώ για τον εαυτό μου, αλλά για το παιδί μου.
Αν δεν είχα παιδί, θα ήμουν σπίτι μου.
Φοβάμαι για το παιδί μου, που δεν έχει ζήσει ακόμα.
Τι κάναμε για να μας αξίζει αυτό;
Για ποιο πράγμα είναι ένοχοι αυτοί οι άνθρωποι;
Δεν καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει αυτό. Αυτά είναι βλακείες.
Αυτή η γυναίκα,
είναι εκείνη που, την πρώτη μέρα, της είπα να μείνει σπίτι της.
Μου είπες να πάω σπίτι.
"Δεν θα πυροβολήσουν πολίτες".
Και γύρισα σπίτι.
Και τότε χτύπησαν.
Ζητάω συγγνώμη.
Χαίρομαι που είναι καλά.
Πήγαινε να κοιμηθείς με τη Λίλυα.
Δεν θέλω.
Καθώς κοιτάζω όλα αυτά τα παιδιά,
σκέφτομαι τις κόρες μου.
Πρέπει κι αυτές να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, εξαιτίας αυτού του πολέμου.
Τα νέα καταφθάνουν από όλη την Ουκρανία,
και δεν μπορώ να ξεπεράσω το συναίσθημα
ότι κάτι τρομερό θα συμβεί σ' αυτήν την πόλη.
Η ΡΩΣΙΑ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΥΚΡΑΝΩΝ ΑΜΑΧΩΝ
Εκτοξεύθηκαν πύραυλοι σε μη στρατιωτικούς στόχους,
σύμφωνα με τους Ουκρανούς,
παρόλο που οι Ρώσοι λένε
ότι δεν στοχοποιούν αμάχους.
Ο χειρότερος εφιάλτης τους έγινε πραγματικότητα,
και χιλιάδες πολίτες προσπαθούν να διαφύγουν από τη χώρα.
Όσοι μένουν πίσω γέμισαν τα καταφύγια
εν μέσω φόβων για επιθέσεις με ρουκέτες τη νύχτα.
Ουκρανοί στρατιώτες όπως αυτοί
έχουν στήσει την ισχυρή άμυνα της Μαριούπολης
αφού, ως μεγάλο λιμάνι, είναι οικονομικά ζωτικής σημασίας,
και ως μεγάλη πόλη μόλις 50 χλμ. μακριά από τη Ρωσία,
έχει και στρατηγική σημασία.
Και για τις δύο πλευρές αυτού του πολέμου, η πόλη είναι ένα μεγάλο τρόπαιο.
4η μέρα
27 Φεβρουαρίου.
Οι στρατιώτες περιπολούν γύρω από το Νοσοκομείο Επειγόντων Νο 2,
λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πρώτη γραμμή,
στην άκρη της πόλης.
Μέχρι στιγμής, οι Ρώσοι δεν έχουν καταφέρει να περάσουν.
Αεροσκάφος! Καλυφθείτε!
Για πρώτη φορά στη Μαριούπολη,
ακούω τον ήχο ενός μαχητικού αεροσκάφους.
Ο Ζένια λέει ότι υπήρξε μια έκρηξη στον ουρανό.
Ένα αεροπλάνο.
Οι στρατιώτες είναι σε ένταση,
δεν θέλουν να τους βιντεοσκοπήσουμε.
Έχετε ταυτότητα δημοσιογράφου;
Ναι.
Μην τραβάτε. Σας παρακαλώ.
Καταλάβετέ μας, εδώ πρόκειται για έναν ιστορικό πόλεμο.
Η έλλειψη τεκμηρίωσης είναι...
Είναι αδύνατο να μην τεκμηριωθεί.
Μας διακόπτει
μια σειρήνα ασθενοφόρου.
Χρειαζόμαστε ΚΑΡΠΑ!
Παιδί είναι, παιδί.
Το μωρό μου. Ω, Θεέ μου.
7, 8, 9, 10.
Σάνυα, ας τη μετακινήσουμε στο φορείο.
Φέρτε την έξω. Φέρτε την εδώ! Εμπρός!
Θα τα καταφέρουμε.
Σας παρακαλώ, σώστε το παιδί μου.
Πάμε!
Πάρε ανάσα, πάρε ανάσα.
Ορίστε τα μικρά σετ.
Και ένα παιδιατρικό στυλεό διασωλήνωσης.
4.5!
Με τον στυλεό.
Στυλεός.
Τη δεύτερη αδρεναλίνη.
Καταγράψτε ότι σκοτώνουν αμάχους αυτοί οι καριόληδες.
Δείξτε σ' αυτόν τον μπάσταρδο τον Πούτιν τα μάτια αυτού του παιδιού,
και όλους αυτούς τους γιατρούς που κλαίνε.
Ο σιχαμερός μπάσταρδος.
Έτσι σώζει ανθρώπους αυτός.
Να το δείξετε.
Ευτυχώς που υπάρχουν δημοσιογράφοι εδώ.
Συνεχίστε να τραβάτε.
Κάντε όλοι πίσω.
Ευανγκελίνα, τεσσάρων ετών.
Αμερικανοί αξιωματούχοι προειδοποιούν
ότι οι ρωσικές δυνάμεις στρέφονται στις παλιές και βάναυσες τακτικές τους
της πολιορκίας πόλεων
ενώ στοχοποιούν αμάχους και υποδομές εκ του μακρόθεν.
...αυτό το βασανιστικό πυροβολικό
και οι αεροπορικές επιδρομές.
Βαριές απώλειες, καθώς οι βομβαρδισμοί χτυπούν αδιάκριτα
τις πολυκατοικίες.
Το πανεπιστήμιο παρανάλωμα της φωτιάς.
"Δείξτε αυτό στον Πούτιν", δήλωσε ένας γιατρός
σε δημοσιογράφο του AP.
Ο γιατρός ήθελε ο Βλαντιμίρ Πούτιν να δει
"τα μάτια αυτού του παιδιού και γιατρούς που κλαίνε".
Όποιος θέλει να φύγει από τη Μαριούπολη,
πρέπει πιθανότατα να ξεκινήσει ως αύριο.
Μετά, αναμένεται να κλείσει ο τελευταίος δρόμος προς τα έξω.
7η μέρα
Όχι, δεν φορτίζει καθόλου.
2 Μαρτίου.
Τα ρωσικά χτυπήματα προκαλούν προβλήματα στο Internet
και την ηλεκτρική ενέργεια.
Δώσ' μου το κράνος.
Δώσ' μου το στηθοσκόπιό μου.
Όλοι οι διεθνείς δημοσιογράφοι
που συναντήσαμε στη Μαριούπολη έχουν φύγει.
Αλλά εμείς αποφασίζουμε να μείνουμε με τους γιατρούς για λίγες ημέρες.
Πηγαίνουμε με το αυτοκίνητο στην Αριστερή Όχθη,
όπου λαμβάνουν χώρα οι πιο σκληρές μάχες.
Ποιο διαμέρισμα;
Το 55.
Αυτή η γυναίκα στεκόταν στο μπαλκόνι της
όταν η οβίδα χτύπησε το σπίτι στην απέναντι πλευρά του δρόμου.
Μα οι οβίδες δεν χτυπούν μόνο την Αριστερή Όχθη.
Αυτές τις μέρες, γίνονται επιθέσεις σε όλη την πόλη.
Πείτε μας τι συνέβη στην οδό Κίροβα.
Χτύπησαν με πυραύλους, κι είχαμε πολλά θύματα.
Κάηκαν αυτοκίνητα, υπήρχαν πολλά θραύσματα.
Η Ρωσική Ομοσπονδία ισχυρίζεται ότι δεν πυροβολεί πολίτες.
Εμείς είχαμε μόνο πολίτες. Δεν είδα κανέναν στρατιώτη.
Τσεκάρετε την πίεσή της.
Ελάτε μαζί μου.
Τι περισσότερο να πούμε; Ένας νεαρός άνδρας.
Αυτοί είναι κάτοικοι της συνοικίας Κίροφ μετά τον βομβαρδισμό,
μιας συνοικίας που είναι συνήθως ήσυχη.
Βρεθήκατε στον βομβαρδισμό;
Έμαθες το όνομά της; Έχει ανοιχτό τραύμα στο κρανίο.
Ορίστε, κοιτάξτε.
Βλέπετε;
Τραβήξτε το αυτό.
Ένα, δύο, τρία.
Εμπρός, πάμε. Πάμε!
Πάμε.
-Είναι κάτοικοι της συνοικίας Κίροφ; -Ναι, ναι, όλοι τους.
Χρειαζόμαστε βοήθεια.
-Πού να τον πάμε; -Στο χειρουργείο.
Πηγαίνετε φέρτε τον δεύτερο.
Ο γιος μου. Ο καημένος ο γιος μου.
Ήταν δίπλα στο σχολείο.
Σε ποιο σχολείο;
Το 29ο.
Δεκάξι ετών.
Το αγόρι έπαιζε ποδόσφαιρο με τους φίλους του
όταν άρχισε ο βομβαρδισμός.
Τα πόδια του αποκόπηκαν τελείως.
Γιε μου, γιε μου, γιε μου!
Γιε μου!
Ίλυα, 16 ετών.
Η πρώτη γραμμή πλησιάζει.
Έχουμε στείλει όλες τις φωτογραφίες και τα βίντεο.
Σημείωση για τους συντάκτες: ωμό περιεχόμενο.
Αυτό είναι οδυνηρό.
Είναι οδυνηρό να το βλέπεις.
Μα πρέπει να είναι οδυνηρό να το βλέπεις.
Στην πόλη-λιμάνι της Μαριούπολης,
οι τοπικοί αξιωματούχοι λένε ότι φοβούνται πως υπάρχουν εκατοντάδες θύματα.
Ένας πατέρας χαμένος στο πένθος του,
πάνω από τη σορό του 16χρονου γιου του Ίλυα.
Δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα.
Δεν υπάρχει Ίντερνετ.
Οι Ρώσοι έρχονται.
Η Μαριούπολη περιμένει το πεπρωμένο της.
8η μέρα
3 Μαρτίου.
Πέστε κάτω. Κάτω!
Οι βομβαρδισμοί έχουν φτάσει στη συνοικία γύρω από το νοσοκομείο.
Μείνετε κάτω, μη σηκώνεστε.
Μαμά, όλα είναι εντάξει.
Μείνε κάτω και μην κινείσαι. Σε ικετεύω.
Είσαι ό,τι πιο σημαντικό για μένα.
Να μας σκέφτεστε.
Σε ικετεύω, μείνε κάτω.
Κορίτσια, πέστε κάτω.
Ο Θεός να μας σώσει.
Οι ασθενείς μετακινούνται μακριά από τα παράθυρα.
Μέρα με τη μέρα,
οι συνθήκες στο νοσοκομείο χειροτερεύουν.
Αυτό είναι ένα από τα αγόρια που χτυπήθηκε
ενώ έπαιζε ποδόσφαιρο.
Οι γιατροί τού χαμογελούν,
αλλά ακούω να ψιθυρίζουν ότι ίσως χρειαστεί να ακρωτηριάσουν το πόδι του.
Δεν έχουν μείνει σχεδόν καθόλου αντιβιοτικά για να σταματήσουν τη σηψαιμία.
Το πόδι μου!
Αυτό που έχετε ή αυτό που δεν έχετε;
Αυτό που έχω.
Συνεχίζουμε να δουλεύουμε χωρίς ηλεκτρικό, νερό και θέρμανση.
Υπάρχουν κάποια ζητήματα με τον εφοδιασμό.
Κυρίως, δεν έχουμε αρκετά παυσίπονα.
Εν πάση περιπτώσει, έτσι είμαστε στη δουλειά εδώ και πάνω από μια εβδομάδα.
Άλλοι, ακόμα περισσότερο.
Συνεχίζουμε να δουλεύουμε.
Διαδίκτυο και τηλέφωνα
έχουν πάψει να λειτουργούν,
και στέλνω σύντομες αποστολές στους συντάκτες μας
μέσω δορυφορικού τηλεφώνου.
Το νεκροτομείο είναι γεμάτο. Οι γιατροί αποθηκεύουν πτώματα σε βοηθητικούς χώρους.
Περνάμε. Σιγά σιγά.
Μένουμε και κοιμόμαστε στο νοσοκομείο.
Προς το παρόν, φαίνεται να είναι το ασφαλέστερο μέρος.
Βομβαρδισμοί, βομβαρδισμοί...
Εντάξει, παιδιά. Ηρεμήστε.
Μόνο ήρεμοι είμαστε.
Όλος ο κόσμος κατέρρευσε, κι εμείς στεκόμαστε εδώ και καπνίζουμε.
Δεν κατέρρευσε.
Ακόμα. 9η μέρα
Από το παρατηρητήριό μας
στον έβδομο όροφο του νοσοκομείου,
βλέπω τη μάχη στην πρώτη γραμμή να συνεχίζεται.
Οι Ρώσοι προσπαθούν ακόμα να εισβάλουν στην πόλη.
Τμήμα Τραυμάτων;
Σας παρακαλώ, το κεφάλι του αιμορραγεί.
Τι κάνουμε;
Κάλεσες αυτούς της εντατικής;
Δεν υπάρχει καρδιακός παλμός.
Έχουν έρθει όλοι.
Κύρυλ, 18 μηνών.
Ρυθμίστε τον απινιδωτή στο μπλε.
Ας δοκιμάσουμε άλλη μια φορά.
Ναι, ξανά.
Η καρδιά.
Ω, Θεέ μου.
Δεν μπορέσατε να τον σώσετε;
Πώς;
Μα γιατί; Γιατί;
Γιατί;
Όλη νύχτα, καθόμαστε στον έβδομο όροφο του νοσοκομείου,
ελπίζοντας να βρούμε σήμα,
έναν τρόπο να στείλουμε έξω αυτές τις εικόνες.
Τίποτα δεν λειτουργεί.
Σκέφτομαι όλ' αυτά που έχει περάσει αυτή τη χώρα
τα τελευταία οκτώ χρόνια,
όλα όσα έχω κινηματογραφήσει.
Την Επανάσταση της Αξιοπρέπειας.
Την προσάρτηση της Κριμαίας.
Την εισβολή της Ρωσίας στο Ντονμπάς.
Την πτήση MH17.
Την πολιορκία του αεροδρομίου του Ντόνετσκ.
Ένας πόλεμος που μοιάζει ατελείωτος.
Χιλιάδες έχουν πεθάνει.
Συνεχίζουμε να κινηματογραφούμε.
Και τα πράγματα παραμένουν ίδια.
Ίσως και χειρότερα.
Η προπαγάνδα διαστρεβλώνει τα πάντα.
Σκέφτομαι τις κόρες μου.
Γεννήθηκαν σε έναν κόσμο σε πόλεμο.
Μακάρι να μπορούσα να τις δω τώρα.
Μα δεν έχω παρά ένα δορυφορικό τηλέφωνο
για να κάνω σύντομες κλήσεις σε συντάκτες.
Τους λέμε, "Η Μαριούπολη βρίσκεται υπό πολιορκία.
"Οι Ρώσοι δολοφονούν αμάχους.
"Κρατάμε.
"Πείτε στις οικογένειές μας ότι τους αγαπάμε".
Οι εκκενώσεις δύο πολιορκημένων πόλεων στην Ουκρανία
καθυστερούν, εν μέσω αναφορών ότι
η Ρωσία παραβιάζει μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός.
Η πόλη περιβάλλεται από ρωσικά στρατεύματα,
και δεν υπάρχει διέξοδος,
ούτε για οποιαδήποτε ανθρωπιστική βοήθεια.
Η κατάσταση είναι πραγματικά άσχημη στη Μαριούπολη.
Είχε προγραμματιστεί η εκκένωση κόσμου από εκεί,
αλλά μάθαμε ότι αυτό δεν συνέβη,
και ότι οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν να βομβαρδίζουν την πόλη.
Αυτό είπε ο δήμαρχος.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο
για το τι συμβαίνει στην πόλη. 11η μέρα
Η πόλη της Μαριούπολης είναι αποκλεισμένη από κάθε πλευρά.
Είστε πλήρως περικυκλωμένοι.
Δεν θέλουμε περιττές θυσίες.
Σας δίνεται η ευκαιρία να απομακρυνθείτε από τις πολεμικές εχθροπραξίες.
Αφήστε οικειοθελώς τα όπλα σας.
Αυτό είναι το μόνο ραδιοφωνικό σήμα
που μπορείς να πιάσεις τώρα στη Μαριούπολη.
Τις επόμενες εβδομάδες, η Ρωσία θα βομβαρδίσει κτίρια,
θα κόψει το ηλεκτρικό, το νερό, τον εφοδιασμό,
και, τέλος, αποφασιστικά, την κινητή τηλεφωνία,
τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς πύργους.
Πρέπει να βγούμε από το νοσοκομείο,
να προσπαθήσουμε να βρούμε κάποιο σήμα,
και να δούμε τι συμβαίνει στην πόλη.
Αεροπορική επιδρομή.
Το Port City είναι, ρε γαμώτο.
4 Μαρτίου.
Ένα εμπορικό κέντρο κοντά στο νοσοκομείο καταστράφηκε.
Γαμώτο. Νομίζω ότι χρειάζονται βοήθεια.
Τι κόλαση, διάολε.
Θα μπορούσαν να χτυπήσουν κι εδώ.
Θα μπορούσαν.
Γιατί σκατά χρειάζεται να κλέψουν όλα αυτά τα πράγματα τώρα;
Τι μαλακία!
Τι συνέβη;
Χτύπησαν το Foxtrot και το Eldorado.
Τι είναι αυτά;
Ηλεκτρονικά.
Foxtrot... Εννοείς το Port City;
Ναι.
Και οι άνθρωποι;
Οι φίλοι μου ήταν εκεί...
Έσκασε 10 μέτρα από τους φίλους μου.
Δεν ξέρω αν επέζησαν...
Καθώς ψάχνουμε για σήμα,
πάμε από γειτονιά σε γειτονιά.
Σπίτια που είδαμε να στέκονται όρθια πριν μέρες, έχουν καταστραφεί.
Αυτό είναι το σπίτι μου τώρα.
Σας παρακαλώ, καλοί μου άνθρωποι. Τι γίνεται εδώ;
Δεν έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα,
δεν έχουμε τίποτα να φάμε, δεν έχουμε φάρμακα.
Δεν μας έμεινε τίποτα.
Τι έπαθε το σπίτι μου;
Από πού είστε εσείς, παιδιά;
Απ' το Χάρκοβο.
Δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα, μας σκοτώνουν εδώ πέρα.
Πώς σας λένε;
Λουντμίλα.
Και το επώνυμό σας, Λουντμίλα;
Αμέλκινα.
Ήταν το σπίτι σας αυτό, Λουντμίλα;
Ναι.
Ακολουθούμε τον καπνό.
Καίγονται σπίτια που χτυπήθηκαν από οβίδες.
Ένας ανθρωπιστικός διάδρομος άνοιξε στις 5 Μαρτίου.
Οχήματα εγκατέλειψαν την πόλη,
για να μπλοκαριστούν από τις ρωσικές δυνάμεις.
Μετά, ο δρόμος έκλεισε.
Δεν υπάρχει διάδρομος σήμερα. Δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία.
Οι διεθνείς οργανισμοί ασκούν πίεση σε όλα τα μέρη της σύγκρουσης
να οργανωθεί ο διάδρομος.
Υπάρχει μεγάλη ανθρωπιστική βοήθεια.
Για να 'χουμε πρόσβαση σ' αυτή, όμως, πρέπει ν' ανοίξει ο διάδρομος.
Εντάξει, ο διάδρομος. Μετά πού θα πάμε;
Χρειαζόμαστε πληροφορίες. Δεν έχουμε πληροφόρηση.
Ούτε εμείς έχουμε πληροφόρηση.
Είμαστε αποκομμένοι από την υπόλοιπη Ουκρανία, από όλους.
Ποιος θα μας πάει;
Με βιντεοσκοπείς; Ίσως το δει η μαμά μου. Δεν έχουμε σήμα εδώ.
Μπορείτε να μου πείτε, παρακαλώ, για την κατάσταση εδώ;
Δεν έχουμε νερό, ρεύμα, αέριο. Μαγειρεύουμε έξω.
Τα παιδιά φοβούνται.
Γίνονται βομβαρδισμοί.
Ο πράσινος διάδρομος αναστέλλεται μέχρι νεωτέρας.
6 Μαρτίου 2022.
Ο Ερυθρός Σταυρός, η αστυνομία,
οι Ουκρανοί στρατιώτες προσπαθούν να βοηθήσουν και να ηρεμήσουν τον κόσμο.
Τα περίχωρα της πόλης βομβαρδίζονται. Τα πάντα έχουν ναρκοθετηθεί.
Οι διαπραγματεύσεις απέβησαν άκαρπες για την ασφαλή διέλευση των πολιτών.
Πιστέψτε με, βρίσκομαι κι εγώ στην ίδια κατάσταση.
Έχω οικογένεια στο σπίτι για την οποία ανησυχώ.
Δυστυχώς, αυτήν τη στιγμή, είναι ασφαλέστερο να μείνετε στην πόλη
σε υπόγεια, καταφύγια και ούτω καθεξής.
Είναι ασφαλή τα υπόγεια στην πόλη;
Προς το παρόν, είναι τα ασφαλέστερα μέρη στα οποία μπορούμε να βρισκόμαστε.
Παραμένουμε ήρεμοι.
Εάν πρόκειται να γίνει εκκένωση,
θα περάσουμε και θα σας ενημερώσουμε με τα μεγάφωνα.
Υπάρχει ένα πτώμα εκεί πέρα.
Παιδιά, κινηματογραφείστε ώστε να δει όλος ο κόσμος αυτό το χάος.
Βιντεοσκοπούμε τα πάντα.
Όσο περισσότερο οι άνθρωποι συνειδητοποιούν
ότι είναι παγιδευμένοι,
τόσο μεγαλώνει η απελπισία τους.
Έκλεψαν τα πάντα.
Το σπίτι μου καταστράφηκε, το αυτοκίνητό μου κάηκε.
Τι συνέβη;
Νατάσα, εδώ είσαι;
Ναι.
Βομβάρδισαν όλο το κτίριό μας.
Όλα τα παράθυρα έχουν ανατιναχτεί.
Νατάσα...
Και το αυτοκίνητο κάηκε.
Θα βρούμε λύση.
Νατάσα.
Δεν μπορώ.
Άνθρωποι είστε εσείς ή ζώα;
Πού πας με τα παιχνίδια, ρε μαλάκα;
Μπάλα θα πας να παίξεις, ρε καθίκι;
Βάλ' την πίσω. Γιατί κλέβετε τα πάντα;
Ωχού, πάρε την μπάλα σου πίσω.
Τι δουλειά έχεις εδώ μέσα;
Τι κάνετε; Γιατί μπαίνετε μέσα;
Μήπως προσφέρουν δώρα εδώ;
Έχουμε παιδιά στην Αριστερή Όχθη.
Γιατί παίρνετε αυτά που δεν είναι δικά σας; Κλέφτες.
Στο έδαφος.
Αυτός είναι ο σύζυγός μου.
Αρκετά, σπίτια σας. Πάρτε δρόμο.
Σπίτια σας, δρόμο. Σπίτια σας.
Οι καριόληδες κλέβουν τα παντοπωλεία και τις τράπεζες.
Οι γαμιόληδες.
Συνέλθετε, ρε εσείς.
Δεν υπάρχει λόγος να δημιουργείτε πανικό.
Δεν χρειάζεται να λεηλατήσετε κανέναν.
Εδώ θα μείνετε, έτσι κι αλλιώς. Εδώ είναι το σπίτι σας.
Γιατί τσακίζετε τις βιτρίνες των δικών σας μαγαζιών, ρε γαμώτο;
Θα υπάρξει πράσινος διάδρομος σήμερα;
Πρώτα οι γυναίκες, τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι.
Οι άντρες μπορείτε να πάτε να βρείτε νερό.
Υπάρχουν πηγάδια γύρω από τη Μαριούπολη ακριβώς δίπλα στη γέφυρα.
Η πόλη άλλαξε πολύ, και πολύ γρήγορα.
Όταν ήμασταν στο νοσοκομείο,
ένας από τους γιατρούς μού είπε,
"Ο πόλεμος είναι σαν ακτινογραφία.
"Φαίνονται τα σωθικά του ανθρώπου".
Ευχαριστώ.
"Οι καλοί άνθρωποι γίνονται καλύτεροι.
Οι κακοί άνθρωποι, χειρότεροι".
Ο Βάσια θέλει κι αυτός να επιβιώσει.
Ο Βάσια θέλει να ζήσει.
Πού τον βρήκατε;
Είναι το κατοικίδιό μας.
Γίνεται να τον εγκαταλείψεις;
Μα σκέφτηκα,
"Δεν είναι μόνο οι βόμβες, η έλλειψη τροφής και νερού.
"Είναι η απομόνωση, η αδυναμία να επικοινωνήσεις με συγγενείς,
να μάθεις τι συμβαίνει σε άλλες πόλεις".
Οι άνθρωποι φορτίζουν κινητά τηλέφωνα με γεννήτρια
μόνο και μόνο για να τα χρησιμοποιήσουν σαν φακούς.
Αποκομμένοι.
Νιώθουμε το ίδιο.
Ακόμα δεν μπορούμε να στείλουμε τις εικόνες μας.
Μην κλαις.
Να μην κλαίω;
Θέλω να πάω σπίτι. Να γυρίσω στη δουλειά.
Λυπάμαι την πόλη μου, τους ανθρώπους.
Λυπάμαι τα παιδιά.
Έχει σημασία για σας ποιος θα ελέγχει την πόλη;
Δεν θέλω να ανήκει στη Ρωσία.
Δεν θέλω να ζω στη Ρωσία, θέλω να ζω στην Ουκρανία.
Δεν θέλω τη Ρωσία εδώ.
Σε καμία περίπτωση.
Ούτε λιγάκι.
Η φλόγα σβήνει.
Δεν έχει μείνει κηροζίνη, θα σβήσει όπου να 'ναι.
Εκείνο το βράδυ,
καθώς παρακολουθούμε τις βολές του πυροβολικού,
τα τηλέφωνά μας ξαφνικά πιάνουν σήμα.
Χώρισα το υλικό σε κλιπάκια δέκα δευτερολέπτων,
έστησα τρία τηλέφωνα στο περβάζι του παραθύρου και τα στέλνω.
Οι βόμβες συνέχισαν να πέφτουν βροχή
στη νότια ουκρανική πόλη Μαριούπολη,
που ήταν πλήρως περικυκλωμένη από ρωσικά στρατεύματα.
Οι Ρώσοι λένε
ότι δεν στοχοποιούν αμάχους.
Αυτός είναι ο Κύρυλ, 18 μηνών.
Οι γιατροί προσπαθούν να σώσουν το αγόρι.
Δεν μπορούν.
Η ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΗ ΚΑΤΑΜΕΣΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ
14η μέρα
9 Μαρτίου.
Ο πόλεμος καταλαμβάνει την πόλη σαν ασθένεια.
Επιστρέψαμε στο Νοσοκομείο Επειγόντων Νο 2.
Οι λιγοστοί δημοτικοί υπάλληλοι που είναι ακόμη σε υπηρεσία
συλλέγουν τα πτώματα για την ταφή.
Το αναγνωρίζω αυτό το σεντόνι.
Είναι ο Ίλυα, το αγόρι που σκοτώθηκε παίζοντας ποδόσφαιρο.
Δύσκολο;
Ε, ναι, δύσκολο!
Κάπου ανάμεσα σ' αυτές τις μαύρες σακούλες,
κείτονται τα άλλα παιδιά που κινηματογραφήσαμε.
Τι νιώθετε αυτήν τη στιγμή;
Αν αρχίσω να μιλάω, θα κλάψω. Δεν θα μπορώ να μιλήσω.
Πείτε μας μόνο τι νιώθετε.
Τι νιώθω...
Δεν ξέρω τι νιώθω αυτήν τη στιγμή.
Τι υποτίθεται πως πρέπει να νιώθουν οι άνθρωποι σε τέτοιες καταστάσεις;
Το σπουδαιότερο είναι ότι αυτό πρέπει να τελειώνει.
Δεν ξέρω ποιος φταίει, ποιος έχει δίκιο, ποιος τα εξαπέλυσε όλα αυτά.
Μα να πάνε στην κόλαση
όσοι το ξεκίνησαν αυτό.
Άλλο ένα φορτηγό φτάνει.
Πτώματα από τους δρόμους.
Ο εγκέφαλός μου θα θέλει απεγνωσμένα να τα ξεχάσει όλα αυτά.
Η κάμερα, όμως, δεν θα το επιτρέψει να συμβεί.
Το ωστικό κύμα.
Αυτιά και δέρμα νιώθουν την αλλαγή της πίεσης.
Κρυβόμαστε στην είσοδο ενός κτιρίου
και περιμένουμε άλλο ένα χτύπημα.
Προσευχόμαστε να μη μας χτυπήσει.
Γιατί σκατά είναι κλειδωμένο;
Ξανάρχεται.
Πού έριξαν;
Εκεί πέρα. Εκεί.
Τι είναι εκεί;
Ανεβαίνουμε στο πιο ψηλό σημείο του κτιρίου
και βλέπουμε τον καπνό μόλις λίγα τετράγωνα μακριά.
Είναι ένα νοσοκομείο.
Εδώ!
Η χειρουργική πτέρυγα, ένα διώροφο κτίριο, εκεί όπου ήταν το μαιευτήριο.
Βιαστείτε.
Ποιο κτίριο;
Εκεί. Πηγαίνετε εκεί. Πιο γρήγορα!
Ησυχάστε, όλα καλά.
Υπάρχει λίγο νερό;
Όλα καλά, Τόνυτσκα.
Όλα καλά, είμαι μια χαρά.
Πού πρέπει να πάμε;
Πηγαίνετε εκεί.
Πού;
Εδώ.
Ω, Θεέ μου.
Πάνε, καταστράφηκαν τα αυτοκίνητα.
Ηρέμησε.
Έλα, ηρέμησε.
Δεν χτύπησες στα πόδια και τα χέρια; Όλα καλά.
Η μαμά μου.
Πού είναι η μαμά σου;
Είναι...
Μπείτε μέσα.
Μέσα!
Ηρεμήστε.
Μην πανικοβάλλεστε.
Προσοχή!
Πάμε, πάμε, πάμε.
Πάμε.
Πού;
Κάτω.
Μην πανικοβάλλεστε.
Προσοχή, περίμενε.
Σήκωσέ το πιο ψηλά.
Εμπρός, πάμε.
Προσπαθώ να μάθω
πόσοι νεκροί και τραυματίες υπάρχουν.
Μέσα σε αυτό το χάος, όμως, κανείς δεν μπορεί να απαντήσει.
Πρέπει να τους πάμε στο δεύτερο μαιευτήριο.
Πώς τα πας;
Πώς είσαι;
Καλά. Θέλω να πω, νιώθω μια χαρά.
Ναι, πάμε. Σε παρακαλώ.
Πήρα τα πράγματά σου.
Ευχαριστώ πολύ.
Τρίτος όροφος. Είναι κανείς ζωντανός;
Τραβήξατε τα παιδιά που πήραν από το νοσοκομείο;
Ναι, τους βιντεοσκοπήσαμε όλους. Κι εκείνη την έγκυο, επίσης.
-Το τραβήξατε; -Ναι.
Για να το δείξετε σ' αυτούς τους καριόληδες, τους Ρώσους.
Το όνομα του αστυνομικού που μας μιλάει, είναι Βλαντιμίρ.
Θέλει να κάνει μια δήλωση.
Ξεκινάμε;
Ναι, κοιτάτε προς το μέρος μου.
Σήμερα, οι Ρώσοι κατακτητές εκτέλεσαν μια σοβαρή εγκληματική επίθεση.
Πραγματοποίησαν βομβιστική επίθεση στο κέντρο της Μαριούπολης.
Κατέστρεψαν ένα μαιευτήριο βομβαρδίζοντάς το.
Και μετά κάνει άλλη μια έκκληση:
Ρωσικά στρατεύματα διαπράττουν...
εγκλήματα πολέμου.
Η οικογένειά μας, οι γυναίκες μας,
τα παιδιά μας χρειάζονται βοήθεια.
Ο λαός μας χρειάζεται τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας.
Παρακαλώ, βοηθήστε τη Μαριούπολη.
Ο Βλαντιμίρ μας έδειξε το μοναδικό μέρος στην πόλη
όπου θα μπορούσαμε να πιάσουμε σήμα και να στείλουμε τις εικόνες.
Ευθεία μπροστά, συνεχίστε ευθεία. Εκεί πέρα.
Έξω από ένα λεηλατημένο παντοπωλείο, στη λεωφόρο Μπουντιβελνύκιβ.
Αεροσκάφος.
Γαμώτο. Καλυφθείτε.
Μπορεί να χτυπήσουν εδώ.
Αεροπορικές επιδρομές γίνονται συνέχεια.
Πού χτύπησε; Εδώ, ρε γαμώτο;
Ναι, εκεί.
Υπάρχει ίντερνετ;
Ο Βλαντιμίρ είπε ότι τα πλάνα από το μαιευτήριο
θα αλλάξουν την πορεία του πολέμου.
Αλλά έχουμε δει τόσους πολλούς νεκρούς.
Νεκρά παιδιά.
Πώς μπορεί κι άλλος θάνατος να αλλάξει οτιδήποτε;
Αεροπορικές επιδρομές στη Μαριούπολη στον Νότο,
κατέστρεψαν ένα νοσοκομείο παίδων που ήταν και μαιευτήριο.
Για μια φορά, τα επακόλουθα μιας βομβιστικής επίθεσης,
εδώ, στο μαιευτήριο στο κέντρο της πόλης,
κινηματογραφήθηκαν ώστε να τα δει ο κόσμος.
Φρίκη και καταστροφή.
Αυτή είναι σαφώς η χειρότερη και πιο ανήκουστη επίθεση...
...που έχουμε δει ως τώρα σε αυτόν τον πόλεμο.
Οι Ρώσοι βομβάρδισαν Νοσοκομείο Παίδων στη Μαριούπολη.
Το Associated Press αναφέρει επίσης
ότι οι δημοτικοί υπάλληλοι αναγκάστηκαν να φτιάξουν
έναν ομαδικό τάφο για να θάψουν τους νεκρούς.
Ο Ουκρανός Πρόεδρος Βολοντυμύρ Ζελένσκυ
αποκάλεσε έγκλημα πολέμου αυτήν την επίθεση.
Όλα όσα κάνουν οι κατακτητές στη Μαριούπολη είναι καθαρή θηριωδία.
15η μέρα
10 Μαρτίου.
Η πόλη εξακολουθεί να βομβαρδίζεται.
Και τώρα μπορώ επίσης να ακούσω βαριά πολυβόλα.
Αυτό σημαίνει ότι οι Ρώσοι έχουν εισβάλει στην πόλη.
Ο Βλαντιμίρ, ο αξιωματικός που γνωρίσαμε χθες, είναι μαζί μας.
Μας βομβαρδίζουν από αέρος. Όποιος είναι διαθέσιμος, να έρθει αμέσως.
Η τελευταία πυροσβεστική υπηρεσία που λειτουργεί
στην πόλη που καταστράφηκε από άλλη μια αεροπορική επιδρομή.
Δεν ξέρω αν επέζησε.
Προσπαθούμε να μην μένουμε πολύ σε ένα μέρος.
Το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της πόλης καταστράφηκε επίσης.
Ένα αεροσκάφος.
Νέες πληγές κάθε μέρα.
Τι συμβαίνει;
Μετακομίζω στη γυναίκα μου.
Τι συμβαίνει στην πόλη;
Όπως βλέπετε κι εσείς, πυροβολούν.
Τι να πω;
Έτσι είναι η ζωή.
Γιατί μετακομίζετε;
Το σπίτι μου πάει.
Γι' αυτό μετακομίζω.
Τι σκεφτήκατε;
Τι έπαθε το σπίτι σας;
Πάει. Βομβαρδίστηκε. Κάποια οβίδα θα το χτύπησε μάλλον.
Πώς σας λένε;
Αλεξάντερ.
Εμένα Μστυσλάβ.
Το επίθετό σας;
Ιβάνοφ.
-Σας ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
Έμενα στη Βολοντερίβκα.
Ποιος ξέρει πού θα μείνω τώρα!
Πόση ώρα περπατάτε;
Γύρω στις τέσσερις ώρες τώρα.
Κάτω από πυροβολισμούς;
Τι να κάνεις; Αυτοί πυροβολούν κι εγώ περπατάω.
Αυτό είναι όλο.
Επιστρέφουμε για να βρούμε σήμα
στο σημείο της λεωφόρου Μπουντιβελνυκίβ.
Είναι ακόμα το μόνο μέρος όπου μπορείς να βρεις ίντερνετ.
Έχει ξεκινήσει η απαγόρευση κυκλοφορίας, οπότε μας συνοδεύει ο Βλαντιμίρ.
Παιδιά, το ρεπορτάζ σας έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα.
Κάνατε κάτι σπουδαίο.
Αλλιώς, κανείς δεν θα ήξερε τι συνέβη.
Τσεκάρουμε τις ειδήσεις
και μιλάμε με τους συντάκτες.
Συγγνώμη. Τι είπες;
Περιμένετε.
Ξανάρχεται. Περιμένετε.
Περιμένετε, περιμένετε.
Εδώ γύρω πετάει ο καριόλης.
Περιμένετε. Τον ακούω.
Δεν νομίζω ότι υπήρξε ούτε μια στιγμή σήμερα
χωρίς να υπάρχει ένα αεροσκάφος στον αέρα.
Και η πρόγνωση είναι πολύ απαισιόδοξη.
Νομίζω ότι έχουν πάρει ήδη την Αριστερή Όχθη.
Τους δίνω τα τελευταία νέα.
Αλλά υπάρχουν ανησυχητικές ενημερώσεις για μας.
Εντάξει. Εντάξει.
Οι ιστορίες αυτών των γυναικών είναι η επιτομή
της τραγωδίας που εκτυλίσσεται στην Ουκρανία.
Και όμως, ακόμα και τα βάσανά τους έχουν αμφισβητηθεί,
με τους ισχυρισμούς Ρώσων αξιωματούχων στο Twitter
και σε εκπομπές ειδήσεων, ότι μάλλον είναι ηθοποιοί.
Αυτό το αποκαλούμε "ψεύτικες ειδήσεις" και σκηνοθετημένες φωτογραφίες και βίντεο.
Τα πλέον πρόσφατα fake είναι από τη Μαριούπολη.
Αυτό το μαιευτήριο είχε ήδη καταληφθεί
από το Τάγμα Αζόφ και άλλους ριζοσπαστικούς.
Όλες οι έγκυες γυναίκες, όλες οι νοσοκόμες,
όλο το προσωπικό, είχαν ήδη εκδιωχθεί.
Η υποτιθέμενη αεροπορική επιδρομή ήταν μια πλήρως σκηνοθετημένη προβοκάτσια.
Το νοσοκομείο μετατράπηκε σε κινηματογραφικό σετ, με κομπάρσους και ηθοποιούς.
Τα πρώτα πλάνα κυκλοφόρησαν από τον γνωστό Ουκρανό προπαγανδιστή
Εβγκένι Μαλολέτκα,
που εργάζεται για τα ΜΜΕ της Δύσης.
Πρόκειται για τρομοκρατία της πληροφόρησης. 16η μέρα
Ελπίζαμε ότι η έγκυος γυναίκα στο φορείο, επέζησε.
Έτσι πήγαμε να ψάξουμε εκείνη
και άλλα θύματα στο Νοσοκομείο Επειγόντων Νο 2.
Στρατιώτες φυλάνε την είσοδο.
Ο Βλαντιμίρ λέει ότι αυτή είναι πλέον η κόκκινη ζώνη.
Οι Ρώσοι έχουν εισβάλει στη γειτονιά.
Έτσι έρχεται μαζί μας.
Όροφο προς όροφο, ψάχνουμε τις έγκυες γυναίκες.
Δεν υπάρχει μαιευτήριο, οπότε δοκιμάζουμε το χειρουργικό.
Οι χειρουργοί είναι καταβεβλημένοι και διαθέτουν λιγοστά παυσίπονα.
Αυτό το θραύσμα το έβγαλαν από έναν ασθενή.
Κρατήστε τον σωλήνα.
Τελικά βρίσκουμε μία από τους γιατρούς
που είχαν φροντίσει τη γυναίκα στο φορείο.
Πείτε μας, παρακαλώ. Σας έφεραν μία έγκυο γυναίκα μετά την έκρηξη;
Μας έφεραν μία έγκυο γυναίκα, περίπου 30 ετών.
Ήταν η πρώτη της εγκυμοσύνη. Τα τραύματά της ήταν θανάσιμα.
Η λεκάνη ήταν εντελώς θρυμματισμένη και υπήρχε σημαντική απώλεια αίματος.
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε.
Αλλά δεν καταφέραμε να τη σώσουμε.
Η γυναίκα πέθανε. Το μωρό πέθανε επίσης στη μήτρα.
Βγάλαμε το παιδί νεκρό.
Το όνομά της ήταν Ιρύνα.
Είπαν ότι ούρλιαξε, "Σκοτώστε με",
όταν την έφεραν.
Ήξερε ότι το παιδί της ήταν νεκρό.
Άλλες επιζήσασες είναι εδώ.
Μία από αυτές, έχει μόλις γεννήσει.
Μια άλλη οδηγείται σε ένα χειρουργείο.
Έχασε μέρος του ποδιού της στον βομβαρδισμό
και οι γιατροί ανησυχούν για το παιδί.
Περιμένετε, θα το ξανακάνω.
Εμπρός, εμπρός, πόδια, αυτιά, πόδια.
Γυρίστε το με το κεφάλι κάτω.
Άνοιξε αμέσως τα μάτια της.
Ποιο είναι το μωράκι μου!
Επέζησε από το κατεστραμμένο Μαιευτήριο Νο 3.
Το βομβάρδισαν, και τις μετέφεραν εδώ.
Πέρασαν πολλά με τις μαμάδες τους,
όλες όσες γέννησαν εδώ.
Εμείς εδώ δεν έχουμε καν μαιευτική πτέρυγα.
Ένα γυναικολογικό τμήμα έχουμε μόνο.
Όλες αυτές οι ασθενείς είναι από το Νοσοκομείο Νο 3.
Αυτά είναι παιδιά, και...
Πεινάς;
Πρέπει να περιμένουμε, γατάκι μου.
Πεινάει τώρα! Μιαμ μιαμ.
Πεινασμένο γατάκι.
Αεροπορική επιδρομή είναι;
Ναι, αεροπορική επιδρομή.
Να φύγουν όλοι από το χειρουργείο. Όλοι!
Πρέπει να φύγουμε.
Αλλά οι διάδρομοι είναι γεμάτοι ανθρώπους
που έχασαν σπίτια, συγγενείς.
Πήγαμε στο σπίτι του αδελφού μου όλοι μαζί
ώστε να μην είναι τόσο τρομακτικό.
Κατεβήκαμε στο υπόγειο.
Γυναίκες με παιδιά, όλες κατέβηκαν στο υπόγειο.
Έπεσε μια οβίδα.
Θαφτήκαμε στο κελάρι.
Χάσαμε δύο παιδιά.
Αδύνατον να σωθούν.
Το κορίτσι ήταν επτά ετών και το αγόρι πέντε.
Τι να σας πω; Ότι περάσαμε δύο εβδομάδες στην κόλαση;
Δεν ξέρεις προς τα πού να τρέξεις.
Ποιος θα μας φέρει πίσω τα παιδιά μας;
Πηγαίνουμε προς την έξοδο, αλλά είναι πολύ αργά.
Οι στρατιώτες λένε ότι ελεύθερος σκοπευτής μόλις πυροβόλησε και τραυμάτισε μια νοσοκόμα
μπροστά από το νοσοκομείο.
Στην κεντρική είσοδο, ε;
Ναι, κάπου εκεί.
Διατηρείστε μέγιστα μέτρα ασφαλείας.
Ανοίξτε δρόμο.
Δύο στρατιώτες είναι ακόμα παγιδευμένοι.
Πού είσαι;
Βρίσκεται πίσω από το αυτοκίνητο, στο πλάι.
Δεν σε βλέπω.
Μόλις ήρθε το ασθενοφόρο, γαμώτο.
Κάντε τον γύρο.
Ήρεμα, ήρεμα.
Γαμώτο.
Χρειάζομαι κάτι, μια κίνηση, ακόμα και μια σκιά, κάτι.
Γυρίστε πίσω.
Ντέρεκ.
Έλα εδώ.
Μπράβο, αδελφέ, καλή δουλειά.
Εξήγησέ μου την κατάσταση.
Μια στιγμή.
Πάρε μια ανάσα.
Θα καπνίσω πρώτα.
Κάν' το.
Μπείτε μέσα.
Μέσα γρήγορα.
Μπείτε μέσα. Τρέξτε.
Μην ξαναφέρεις το παιδί. Μόνο εσύ.
Ακούμε ένα χαμηλό βουητό.
Σήμα 580. Σήμα 580.
Τανκ;
Δεν ξέρω. Ίσως.
Το είδατε;
Δεν είναι δικά μας.
"Z".
Εδώ έρχεται;
Σταμάτησαν τώρα.
Τρέχουμε στον έβδομο όροφο,
στο παρατηρητήριό μας.
Είναι επικίνδυνο.
Μπορούν να ανοίξουν πυρ εναντίον των επάνω ορόφων του νοσοκομείου.
Μα από δω μπορούμε να δούμε περισσότερα.
Σήμα, δίπλα στο Νοσοκομείο Νο 2 υπάρχουν τανκ με το γράμμα "Ζ".
Έχω ο ίδιος οπτική επαφή: δίπλα στο Νοσοκομείο Νο 2.
Απέναντι από την εκκλησία, όπου είναι σταθμευμένα τα λεωφορεία.
Έχουν εισβάλει τανκ με το γράμμα "Ζ".
Κινηματογραφήστε το.
Σήμα 112, όβερ.
Σήμα. Στην οδό Κουπρίνα υπάρχουν άλλα δύο τανκ με το γράμμα "Ζ".
Πλησιάζουν.
Αν δεν έρθουν ενισχύσεις,
οι στρατιώτες κάτω δεν θα μπορέσουν να τους σταματήσουν.
Θα καταλάβουν το νοσοκομείο.
Γυρίζουν τα κανόνια.
Γρήγορα. Γρήγορα.
Πρέπει να πλησιάζουν και από την άλλη πλευρά.
Είναι πολλά. Κι έρχονται κι άλλα.
Πού;
Από την άλλη πλευρά.
Δηλαδή, κατάφεραν και μπήκαν;
Εβγκένι. Κάτω το κεφάλι σου.
Υπήρχε ένας ελεύθερος σκοπευτής από αυτήν την πλευρά, το θυμάσαι;
Ναι.
Τι πρέπει να κάνουμε;
Πρέπει να στείλουμε όλο αυτό το υλικό.
Επιζώντες από τον βομβαρδισμό του μαιευτηρίου.
Τανκ που ρίχνουν σε κατοικημένες περιοχές.
Δεν υπάρχει σήμα εδώ.
Και δεν μπορούμε να πάμε στο αυτοκίνητό μας.
Και αν μας πιάσουν, λέει ο Βλαντιμίρ,
"Οι Ρώσοι θα σας κάνουν να πείτε πως όλα όσα βγάλατε στο φως
ήταν ψέματα".
Άγρυπνη νύχτα.
Πυρετώδεις σκέψεις απ' το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον
τρέχουν στο μυαλό μου.
Θέλω να σταματήσουν όλα αυτά, αλλά δεν είναι καθόλου στο χέρι μου.
Η μνήμη μου επιμένει να με πηγαίνει πότε στο σπίτι μου, πότε πίσω στον πόλεμο.
Αν κάποτε με ρωτήσουν οι κόρες μου,
"Τι έκανες για να σταματήσει αυτή η τρέλα,
αυτός ο σαδιστικός ιός της καταστροφής;"
θέλω να είμαι σε θέση να τους δώσω μια απάντηση.
17η μέρα
Αυτή είναι μια ειδική στρατιωτική ομάδα κρούσης.
Όλη νύχτα, μείναμε κρυμμένοι μέσα στο νοσοκομείο,
και ο Βλαντιμίρ χρησιμοποίησε την τελευταία μπαταρία του ασυρμάτου του
για να επικοινωνήσει μαζί τους.
Σήμερα το πρωί, εισέβαλλαν στο χειρουργικό
για να μας σώσουν.
Είπαν ότι ήμασταν ήδη πίσω από τις γραμμές του εχθρού.
Φοράμε ακόμα τις ποδιές
που μας έδωσαν οι γιατροί,
σε περίπτωση που οι Ρώσοι έμπαιναν στο νοσοκομείο εκείνη τη νύχτα.
Άντε, εμπρός. Πιο γρήγορα. Περπατάτε πιο γρήγορα.
Πάμε, εμπρός. Γρήγορα.
Πάμε.
Ρόμα. Ρόμα, πάμε.
Ρόμα, μπες μπροστά.
Τρέξτε, τρέξτε, τρέξτε.
Τρέχουμε,
εγκαταλείποντας τους γιατρούς που μας έδωσαν καταφύγιο,
έγκυες γυναίκες που είχαν βομβαρδιστεί,
τους ανθρώπους που ζουν σε διαδρόμους νοσοκομείων
επειδή δεν έχουν πού αλλού να πάνε.
Εντάξει, πάμε, πάμε, πάμε.
Βλέπετε την ουκρανική σημαία;
Εσείς οι τρεις πηγαίνετε στο αυτοκίνητο. 20ή μέρα
Οι Ρώσοι κατέλαβαν το νοσοκομείο
λίγες ώρες αφότου δραπετεύσαμε.
Κατέλαβαν την Αριστερή Όχθη,
εκτός από το εργοστάσιο χάλυβα Αζόβσταλ.
Και πλησιάζουν στο κέντρο της πόλης.
Οι ουκρανικές δυνάμεις αντεπιτίθενται, αλλά είναι λιγότεροι.
Η πόλη αργοπεθαίνει σαν ανθρώπινο πλάσμα.
Τη μέρα που δραπετεύσαμε από το νοσοκομείο,
η στρατιωτική ομάδα κρούσης μετέφερε εμάς και τον Βλαντιμίρ
σε μια ζώνη που ήταν ακόμα υπό ουκρανικό έλεγχο.
Και για μέρες, προσπαθούσαμε να βρούμε έναν τρόπο να βγούμε από την πόλη
με όλο το υλικό.
Βομβάρδισαν το σπίτι!
13 Μαρτίου.
Οι βομβαρδισμοί αστικών περιοχών συνεχίζονται.
Μπαμπά.
Μπαμπά!
Αεροσκάφος ψηλά.
Γαμώτο. Βόμβες διασποράς.
Γρήγορα, γρήγορα, γρήγορα.
Χωρίς καμία πληροφόρηση,
οι άνθρωποι δεν ξέρουν σε ποιον να ρίξουν το φταίξιμο.
Δεν άνοιξαν τον διάδρομο.
Εσύ μας το έκανες αυτό.
Εγώ σας το έκανα;
Όχι, όχι εσύ, βέβαια.
Ποιος μας βομβαρδίζει; Πες μας.
Τα αεροσκάφη της Ρωσικής Ομοσπονδίας σας βομβαρδίζουν.
Είπαμε, "Βγάλτε τα παιδιά έξω".
Μακάρι οι πυροσβέστες να έρχονταν να σβήσουν τη φωτιά, τουλάχιστον.
Σχετικά με τον πυροσβεστικό σταθμό...
Πριν από τρεις ημέρες, η Ρωσική Ομοσπονδία βομβάρδισε τον μοναδικό πυροσβεστικό σταθμό.
Σας ενδιαφέρει αυτό;
Ναι, ναι, συνεχίστε να βιντεοσκοπείτε. Ο ουκρανικός στρατός μάς βομβαρδίζει.
Ναι, ηλίθιοι, συνεχίστε να κινηματογραφείτε.
Ποιος μας βομβαρδίζει;
Πάμε.
Περιμένετε, περιμένετε.
Ο Βλαντιμίρ επιμένει
ότι πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να φύγουμε.
Αλλά δεν έχουμε πλέον το βανάκι μας.
Το αφήσαμε στο νοσοκομείο.
Και όποιος μας πάρει στο αυτοκίνητο με τις κάμερες και τους σκληρούς δίσκους μας
μέσα από χιλιόμετρα κατεχόμενου εδάφους,
θα έπαιρνε μεγάλο ρίσκο.
Στις 15 Μαρτίου, οι συντάκτες μας μας έστειλαν ένα μήνυμα:
"Χθες, κάποιοι άνθρωποι κατάφεραν να φύγουν
"με αυτοκινητοπομπή του Ερυθρού Σταυρού,
"και υπάρχει και άλλη μία που φεύγει σήμερα".
Πηγαίνουμε στο τελευταίο εν λειτουργία νοσοκομείο της πόλης.
Η αυτοκινητοπομπή του Ερυθρού Σταυρού έφυγε.
Περίμενε, κάνε υπομονή.
Πού θα τον μεταφέρουμε;
Εντάξει, κυρίες μου, βιαστείτε.
Πού είναι το...
Δεν ξέρω.
Μακάρι να μπορούσα να κάνω περισσότερα.
Να μείνω περισσότερο.
Μα πρέπει να φύγουμε.
Ένας από τους γιατρούς μάς λέει να τον ακολουθήσουμε στο υπόγειο.
Προσέξτε, υπάρχουν σπασμένα γυαλιά.
Από δω, από δω.
Εδώ είναι όλοι που δεν μπορέσαμε να σώσουμε.
Δεν μπορώ να σας δείξω το πρόσωπό του.
Ορίστε. Είναι τόσο μικρούλης!
Είναι σκληρό.
Πολύ σκληρό.
Εντάξει, στα πάντα συνηθίζει ο άνθρωπος.
Το βράδυ, όμως, δεν φεύγει από το μυαλό σου.
Πρέπει να προλάβουμε την αυτοκινητοπομπή.
Ο Βλαντιμίρ λέει ότι μπορεί να προσπαθήσει να μας πάει με το αυτοκίνητό του.
Του λέω ότι είναι επικίνδυνο.
Αλλά θέλει να βοηθήσει ώστε να φύγουμε εμείς και το υλικό μας.
Κι ελπίζει ακόμα πως αν ο κόσμος δει
όλα όσα έγιναν στη Μαριούπολη,
αυτό θα έδινε τουλάχιστον κάποιο νόημα σ' αυτήν τη φρίκη.
Το αυτοκίνητο του Βλαντιμίρ υπέστη ζημιές από τους βομβαρδισμούς,
αλλά ως εκ θαύματος λειτουργεί ακόμα.
Είμαστε με την οικογένειά του.
Καταφέρνουμε να διασχίσουμε 100 χλμ
κατεχόμενου εδάφους, και 15 ρωσικά σημεία ελέγχου,
με τις μηχανές και τους σκληρούς δίσκους κρυμμένα κάτω από τα καθίσματα.
Τα χαράματα, προλαβαίνουμε επιτέλους την αυτοκινητοπομπή του Ερυθρού Σταυρού.
Χθες είπα σε έναν από τους αξιωματικούς που μας έβγαλαν απ' το νοσοκομείο,
"Σας ευχαριστούμε που μας σώσατε".
Είπε, "Εγώ σας ευχαριστώ, που είπατε την ιστορία αυτής της πόλης".
Κι ωστόσο, καθώς φεύγουμε,
σκέφτομαι διαρκώς όλους τους ανθρώπους,
των οποίων οι τραγωδίες θα παραμείνουν άγνωστες.
Εγώ θα δω τις κόρες μου.
Και μπορώ μόνο να ελπίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι θα επιβιώσουν
και θα ανταμώσουν κι αυτοί τις οικογένειές τους.
Ο συνολικός αριθμός των προσφύγων
που έχουν διαφύγει από την Ουκρανία ως τώρα πλησιάζει πλέον τα τρία εκατομμύρια.
Και οι Ρώσοι συνεχίζουν να στραγγαλίζουν τη Μαριούπολη, να την κάνουν να λιμοκτονεί.
Έχω μερικά καινούρια βίντεο από σήμερα το πρωί
από τα 2.000 αυτοκίνητα που οι αξιωματούχοι λένε ότι κατάφεραν
να βγουν από τη Μαριούπολη μέσω ενός ανθρωπιστικού διαδρόμου
που η Ρωσία δεν παραβίασε.
Οι καταστροφικές εικόνες έρχονται τώρα
από τη Μαριούπολη, όπου ο δήμαρχος λέει ότι ο αριθμός των νεκρών
μπορεί να έχει φτάσει και τις 20.000, από την έναρξη του πολέμου.
Αφήνοντας τους ανθρώπους χωρίς εφοδιασμό
τροφίμων ή νερού, χωρίς σύνδεση στο Internet
με τον έξω κόσμο.
Ήταν μια τραγωδία.
Αυτή η γυναίκα και το αγέννητο παιδί της αργότερα πέθαναν.
Και ξέρουμε για τις φρικαλεότητες που έχουν συμβεί στη Μαριούπολη,
από δημοσιογράφους του Associated Press.
Η μόνη διεθνείς δημοσιογράφοι που παρέμειναν
μετά τους ρωσικούς βομβαρδισμούς κατέθεσαν τις μαρτυρίες τους,
που έχουν μετατραπεί σε ανεξίτηλες εικόνες του πολέμου.
Δημοσιογράφοι του AP
έδειξαν στον κόσμο έναν ομαδικό τάφο στη Μαριούπολη.
Εννοώ τα στενά χαντάκια στη Μαριούπολη
με σορούς μωρών μέσα τους.
Δημοσιογράφοι του AP ήταν εκεί.
(ΡΩΣΟΣ ΠΡΕΣΒΥΣ ΤΟΥ ΟΗΕ) Έχω δει τόσα πολλά fake.
Όποιος κερδίζει τον πόλεμο της πληροφορίας, αυτός κερδίζει τον πόλεμο.
Το πιστεύετε πραγματικά αυτό;
Πιστεύετε πραγματικά αυτό που λέτε;
Η Μαριούπολη έπεσε την 86 μέρα.
Εκτιμάται ότι 25.000 άτομα πέθαναν σ' αυτήν την πολιορκία.
Οι πραγματικοί αριθμοί είναι πιθανότατα πολύ μεγαλύτεροι.
Απόδοση: Λένα Ταχμαζίδου