Χτύπησε στο πάτωμα! Τον είδα! Σου έπεσε!
-Αγάπη μου, είναι μια χαρά. -Γιατί δεν κλαίει;
-Θα κλάψει τώρα. -Θα έπρεπε να κλαίει!
Πού τον πας τώρα;
Τι συμβαίνει; Γιατί δεν αναπνέει;
-Σκότωσες το μωρό μου; -Όχι! Είδα που ανέπνεε!
-Σου έπεσε; -Όχι.
-Τον παίρνει η νοσοκόμα. -Βγάλτε με έξω!
Γιατί του το κάνετε αυτό;
Ήπια κατά λάθος στοματικό διάλυμα την Παρασκευή το βράδυ.
Δεν παθαίνεις καρκίνο στομάχου έτσι.
Όχι με μία φορά.
Ήπια και πριν από δυο βδομάδες.
Είμαι σίγουρος ότι όλα είναι καλά.
ΜΑΜΑ - ΣΠΙΤΙ
-Πάω στη μάνα μου αύριο. -Το ξέρω.
Είναι για τον πατέρα σου.
Τέτοια μέρα πέθανε.
Πώς νιώθεις γι' αυτό;
Ξέρεις, δεν τον γνώρισα ποτέ.
Εννοούσα... Πώς νιώθεις που θα πας στο πατρικό σου;
ΜΑΜΑ - ΗΧΗΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ
Είδα πάλι το όνειρο.
Ας μείνουμε στο θέμα μας.
Πώς νιώθεις για το ταξίδι;
Χαίρομαι που θα πάω.
Έχει περάσει καιρός.
Αλήθεια;
Κάποιοι μήνες.
Νιώθεις ενοχές γι' αυτό;
ΕΝΟΧΕΣ
Και...
τώρα που πας εκεί...
πας με κάποιο σχέδιο;
Ελπίζεις για κάποιο αποτέλεσμα;
Σαν τι;
Θεωρείς ότι πηγαίνεις με ρεαλιστικές προσδοκίες;
Αν την τελευταία φορά που διψούσες, το νερό απ' το πηγάδι σε χάλασε...
θα ξαναπάς στο ίδιο πηγάδι περιμένοντας να μη σε πειράξει;
Εύχεσαι ποτέ να ήταν νεκρή;
Τι; Όχι βέβαια!
Δεν θα ήταν τόσο τρελό.
Μπορούμε να το θέλουμε και ταυτόχρονα να μην το θέλουμε.
Αυτά τα συναισθήματα μπορούν να συνυπάρχουν.
Είμαστε εδώ για να εξωτερικεύουμε τέτοιες σκέψεις.
Πώς πας με το Hydrotipnol; Συνεχίζει η φαγούρα στα μάτια;
Μόνο αν δεν τα ανοιγοκλείνω.
Σε βοηθάει στο άγχος;
Λοιπόν, άκου.
Θα σου γράψω μια συνταγή για ένα πολύ ωραίο νέο φάρμακο...
που θεωρώ...
θα είναι πιο ήπιο από κάθε άποψη.
Πάντα με νερό.
Πάντα.
Aν αλλάξει η αναπνοή σου ή νιώσεις έξαψη, πάρε με αμέσως.
Είναι σοβαρό. Καλή επιτυχία.
Γεια σου, καροτάκι! Είμαι η μαμά.
Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που θα σε δω αύριο.
Είσαι ο άγγελός μου, και σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ. Γεια σου, γλυκέ μου. Σ' αγαπώ.
Να ακούς τη μητέρα σου όταν σου λέω να μη φύγεις από δίπλα μου!
Γεια σας. Μπορώ να δω αυτό;
Νομίζετε ότι δεν θα το κάνω! Θέλετε να το κάνω;
-Συγγνώμη. Τι κάνει αυτός εκεί; -Τον πείθουμε να πέσει.
Φύγε μακριά μου! Φύγε! Μακριά μου!
-Κοτόπουλο με νουντλς για σας. -Φύγε!
Εσείς φαίνεστε τύπος μινεστρόνε.
-Καίει, που να πάρει! -Μας τελειώνουν τα κράκερς.
ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ;
ΒΟΥΛΩΜΕΝΕΣ ΧΕΣΤΡΕΣ ΚΑΤΟΥΡΑΤΕ ΠΑΝΤΟΥ
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΗΣ ΑΡΑΧΝΗ ΣΤΟ ΚΤΗΡΙΟ!
ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΜΗ ΣΑΣ ΤΣΙΜΠΗΣΕΙ! ΚΑΛΕΣΤΕ ΤΗΝ ΑΠΕΝΤΟΜΩΣΗ!
Ο'ΛΟΧΑ - Ο,ΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΧΑΒΑΗ ΚΑΙ ΙΡΛΑΝΔΙΑ
Γεια σου, μπαμπά.
Συνεχίζονται οι έρευνες για τον "Δολοφόνο των Γενεθλίων"...
που αφαίρεσε άλλες τρεις ζωές.
Περιφέρεται στους δρόμους γυμνός...
και μαχαιρώνει περαστικούς στον λαιμό και την κοιλιά.
Οι μάρτυρες κάνουν λόγο για λευκό άνδρα, με περιτομή...
ΑΣΦΑΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΓΙΑΤΙ Η ΥΓΕΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ
ΜΑΜΑ, ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ
Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΣΥΓΓΝΩΜΗ. ΜΕ ΑΓΑΠΗ
ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΜΠΟ! ΚΡΑΤΑ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ. ΕΛΕΪΝ
ΜΕ ΑΓΑΠΗ. ΜΠΟ
ΓΕΙΑ! ΘΑ ΧΑΜΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ! Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ!
Είναι κανείς εδώ;
ΣΟΥ ΖΗΤΑΩ ΝΑ ΤΗ ΧΑΜΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙΣ;
Σας την άναψα!
Η βαλίτσα και τα κλειδιά μου ήταν εδώ.
Την πάτησες, φίλε.
Περίμενε! Γιατί το λες αυτό;
Κυρία Γουόλσκι, είμαι ο Μπο Βάσερμαν από το διαμέρισμα 303.
-Τα κλειδιά μου... -Όχι δικηγόροι!
Συγγνώμη, νοικάρης είμαι. Χρειάζομαι έναν κλειδαρά.
Έχω αργήσει για το αεροδρόμιο... Εμπρός;
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΑ
ΜΑΜΑ
Μάρθα, είναι εκεί η μαμά;
Μπο! Γλυκέ μου! Ναι, εδώ είναι.
-Μπο; -Γεια σου, μαμά.
Γεια σου, καροτάκι! Είσαι στο αεροδρόμιο;
-Όχι ακόμα. -Τώρα πας; Είσαι στο ταξί;
Μαμά, δεν θέλω να σε ανησυχήσω.
Ετοιμαζόμουν να έρθω...
αλλά κάτι...
Δεν έκλεισα μάτι. Ο γείτονας μού άφηνε σημειώματα...
αν και δεν έκανα θόρυβο.
Με πήρε ο ύπνος, πήγα να φύγω, ξέχασα κάτι, ξαναμπήκα μέσα.
Βγήκα έξω και μου είχαν πάρει το κλειδί απ' την πόρτα.
Θεέ μου.
Κι από πού μου τηλεφωνείς τώρα;
Απ' το διαμέρισμά μου.
Περίμενε. Τι ώρα είναι;
Δεν είναι 4:30;
-Ναι, το ξέρω. -Η πτήση σου είναι σε μία ώρα!
Το ξέρω, μαμά, αλλά μου έκλεψαν το κλειδί από την πόρτα.
Μαμά;
-Μαμά... -Εντάξει, αγάπη μου. Καταλαβαίνω.
Όχι, δεν είναι εντάξει. Τι καταλαβαίνεις;
Και βέβαια δεν είναι εντάξει. Σου πήραν τα κλειδιά. Είναι τρομερό.
Πράγματι τα πήραν.
Τότε θα βρεθούμε άλλη φορά.
Μπορώ να έρθω εγώ. Δεν είναι κόπος.
Δεν είναι κόπος. Ποτέ δεν είναι.
Μπορώ ακόμα να έρθω εγώ.
Θα έρθω. Καθ' οδόν είμαι...
Τι λες να κάνω;
Είμαι σίγουρη ότι θα κάνεις το σωστό, αγαπούλα μου.
Ποιο είναι το σωστό;
Ποιο θα ήταν το σωστό για σένα;
Να καλέσω την αστυνομία;
Ίσως υπάρχει ακόμα τρόπος να έρθω τώρα.
Είναι ασφαλές; Το διαμέρισμά μου είναι ορθάνοιχτο.
Κάποιος έχει τα κλειδιά. Υπάρχει κίνδυνος.
Δεν είναι ασφαλές, έτσι;
-Μπο... -Τι;
Όχι.
Λυπάμαι για τα κλειδιά σου. Θα κλείσω.
-Όχι, μην κλείσεις. Μαμά. -Ελπίζω να τα βρεις.
Περίμενε, κάτσε να το λύσουμε!
Εμπρός;
Τι έγινε; Ψόφα, σκρόφα!
1 ΤΑΜΠΛΕΤΑ, 2 ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΝΕΡΟ
Πάντα με νερό. Πάντα.
Πάντα. Πάντα.
ZYPNOTYCRIL ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ
Η ΛΗΨΗ ZYPNOTYCRIL ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΕΙ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΠΗΡΕ ZYPNOTYCRIL ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ
Βοήθεια! Βοήθεια!
-Απορρίφθηκε. -Τι;
Όχι. Προσπαθήστε πάλι, παρακαλώ.
Δεν περνάει.
-Θεέ μου. Πόσα; -Ήπιες ήδη. Χρωστάς 1,79 δολ.
Ένα, εβδομήντα εννιά.
-Θα καλέσω την αστυνομία. -Όχι, δείτε! Πληρώνω!
Άλλα είκοσι λεπτά.
Θεέ μου.
Είκοσι τώρα.
-Θεέ μου. -Είκοσι!
-Το ξέρω! -Μην τα βάζεις μαζί μου.
Δεν φταίω εγώ.
-Θεέ μου! -Άλλα πέντε!
Ορίστε!
Καλώ την αστυνομία!
Κύριε Βόλσκι;
Κάντε πέρα!
Φύγετε! Φύγετε!
Κάντε πέρα! Φύγετε!
Περίμενε! Μην πεθάνεις!
Ξανά! Βάλ' το πίσω!
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΑ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΣΑΣ
Είναι κανείς εδώ;
Κύριε;
Η ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΕΧΕΙ ΠΑΛΙ ΝΕΡΟ
ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΤΡΟΠΟ ΠΛΗΡΩΜΗΣ
Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΔΕΚΤΗ
Καλέσατε τη Μόνα.
Αφήστε μήνυμα αν θέλετε να μου μιλήσετε ποτέ ξανά.
Γεια σου, μαμά.
Προσπαθώ να κλείσω πτήση για απόψε, αλλά η πιστωτική απορρίφθηκε.
Λυπόμαστε. Το μήνυμά σας δεν καταγράφηκε.
-Εμπρός; -Εμπρός;
-Συγγνώμη. Ποιος είναι; -Προσπαθώ να καλέσω τη μαμά μου.
Αυτό είναι το νούμερο της μάνας σου;
Ναι, ακριβώς.
Ποιος είναι;
Είμαι από τη UPS.
Δεν ξέρω τίνος είναι το τηλέφωνο. Κάλεσα την αστυνομία, και έρχονται.
Γιατί;
Εμπρός;
Μπορείς να μου περιγράψεις τη μητέρα σου;
Καστανά μάτια, καστανοκόκκινα μαλλιά.
Μάλιστα.
Μπορείς μήπως να περιγράψεις το παρουσιαστικό της;
Τι συμβαίνει; Γιατί καλείς την αστυνομία;
Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Έχω ένα δέμα.
Μπήκα μέσα εξαιτίας της μυρωδιάς.
Τα σκυλιά ήταν τρελαμένα, η πόρτα ήταν ανοιχτή και μπήκα λίγο μέσα.
Είναι μια κυρία σωριασμένη.
Το σώμα μιας κυρίας χωρίς πρόσωπο, χωρίς κεφάλι.
Τι;
Δεν έπρεπε να απαντήσω. Έρχεται η αστυνομία.
Δεν είναι το τηλέφωνό μου. Μόλις το βρήκα.
Συγγνώμη, μιλάς ακατάληπτα.
Τι εννοείς "δεν έχει πρόσωπο ή κεφάλι"; Ποιος;
Σίγουρα έχει.
Σίγουρα είναι εδώ. Έχει διασκορπιστεί.
Ένας πολυέλαιος...
έπεσε πάνω του.
Έπεσε από το ταβάνι πάνω σε μια γυναίκα...
και της έλιωσε το κεφάλι. Λες και το εξαΰλωσε.
Ποια είναι;
Τι;
Ποια είναι;
Είναι λεπτό το θέμα. Λες ότι ίσως είναι η μάνα σου.
Τι; Δεν το είπα αυτό. Γιατί το λες αυτό;
Όχι, εσύ μου το είπες. Ρώτησες αν είναι εδώ η μάνα σου.
Δεν ξέρω ποια είναι! Σήκωσα το τηλέφωνο και αυτό είπες!
Δεν το έκανα εγώ! Κατάλαβες;
Το ορκίζομαι.
Ίσως πήρες λάθος νούμερο.
Πληκτρολόγησες το νούμερο;
Είναι σωσμένο στο κινητό μου.
Είναι σωσμένο στο κινητό σου; Ίσως πάτησες λάθος.
Θεέ μου. Θεέ μου!
Ίσως πάτησες λάθος νούμερο και πρόκειται για παρεξήγηση.
Κλείσε και ξαναπάρε. Ίσως το σηκώσει η μάνα σου.
Κλείσε και ξαναπάρε.
Λυπάμαι πολύ.
Έχω την άδειά σου να ψάξω για ταυτότητα στην τσάντα της;
Αφού πιθανότατα είναι η μητέρα σου.
Μήπως το όνομά της είναι...
Μόνα Βάσερμαν;
Αυτή είναι η μητέρα σου;
Εμπρός;
Η Μόνα Βάσερμαν είναι η μαμά σου;
Είναι κανείς εκεί;
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ
Καλέσατε τον Δρα Τζέρεμι Φρίελ. Αφήστε μήνυμα.
Θα σας καλέσω μόλις μπορέσω. Λυπάμαι πολύ.
Παρακαλώ.
Πηδήξου! Πηδήξου!
Αστυνομία! Θεέ μου! Αστυνομία! Παρακαλώ!
-Παρακαλώ, βοήθεια! -Ακίνητος!
Άντρας στην μπανιέρα μου και άντρας με μαχαίρι!
-Ακίνητος! -Τι;
Πέταξε το όπλο πρώτα! Πέτα το! Πέταξε το όπλο!
Πέταξε το όπλο! Πέτα το!
Ανάθεμα! Φίλε, ακίνητος.
Είπα, ακίνητος!
-Ακίνητος! -Μένω ακίνητος!
-Είπα, ακίνητος! -Δεν κουνιέμαι! Έχω παγώσει!
Θεέ μου, μη μ' αναγκάσεις να το κάνω αυτό!
Σε παρακαλώ, μη μ' αναγκάσεις να το κάνω αυτό!
Η ΚΟΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΤΕΓΝΩΣΕΙ!
ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΝΑ 'ΝΑΙ!
Έρχομαι! Ρότζερ, ξύπνησε!
Πάτησες το κουμπί;
Ξύπνησες;
Πώς νιώθεις;
Περίεργα.
Το φαντάζομαι. Κοιμάσαι δύο μέρες.
Τι;
Με χτύπησε... αυτοκίνητο;
Έγινε ένα ατύχημα, ναι. Θεέ μου, σε χτύπησα με το αυτοκίνητό μου.
Αυτό είναι;
Σε μαχαίρωσαν.
Σου επιτέθηκαν.
Τι;
Γιατί; Γιατί;
-Τι; -Ξέρω!
-Είμαι νεκρός; -Όχι. Αναρρώνεις πολύ γρήγορα.
Δεν τραυματίστηκαν τα όργανά σου, και η αιμορραγία σου ήταν ήπια.
Τι δωμάτιο είναι αυτό;
Είναι ένα δωμάτιο στο σπίτι μας.
Θα είναι και σπίτι σου για όσο το χρειαστείς.
Εγώ είμαι η Γκρέις.
Κι από εδώ ο Ρότζερ, ο άντρας μου.
Γεια σου, φίλε. Καλώς επέστρεψες.
Σαν να παρακοιμήθηκες.
Ο Ρότζερ είναι καλός χειρουργός.
Σε έντυσε και περιποιήθηκε τα τραύματά σου.
Είσαι τυχερός.
Τι είναι αυτό;
Ο βοηθός μου, το μόνιτορ, που παρακολουθεί την κατάστασή σου.
-Ήταν όνειρο; -Ποιο;
-Ήταν όνειρο; -Το μαχαίρωμα;
Όχι, η μαμά μου. Η μανούλα μου...
Η μανούλα σου;
-Είναι νεκρή η μανούλα μου; -Τι όνειρο είδες, γλυκέ μου;
Το κεφάλι της... δεν υπήρχε.
-Ποιο; -Το κεφάλι της.
Όχι, αυτό ήταν ένα όνειρο.
Όχι, το κεφάλι της είχε κοπεί.
Όχι, ήταν ένα κακό όνειρο. Ηρέμησε. Ένα κακό όνειρο ήταν.
Η μανούλα μου...
Ένα όνειρο ήταν.
ΠΟΤΕ "ΑΝΤΙΟ" ΠΑΝΤΑ "ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΑΝΕΙΔΕΙΝ"
Αμήν.
-Ο Νέιτ, ο γιόκας μας. -Ο Νέιθαν.
Είναι στρατιωτικός;
82η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία. Καράκας.
Έπεσε εν ώρα καθήκοντος.
Πού είναι αυτό;
Έφτασε κιόλας η ώρα για γλυκό; Ορίστε.
Και... δύο για τον μεγάλο.
Ξέρεις, Μπο, δεν είναι κάτι που λέγεται στο βραδινό...
αλλά πρόσεξα κάτι όταν ήρθες.
Οι όρχεις σου είναι ιδιαίτερα πρησμένοι.
Μοιάζει με οξεία επιδιδυμίτιδα.
Άσε τον να φάει, Ρότζερ.
Θα κάνουμε υπέρηχο για να είμαστε ασφαλείς.
-Τόνι, έλα εδώ! -Τουλάχιστον είναι ζωντανή.
Έλα εδώ.
Θέλω να γνωρίσεις τον φίλο μας.
Μπο, από δω η Τόνι. Τόνι, από δω ο Μπο.
-Ευχαριστήθηκες το κρεβάτι μου; -Το υπνοδωμάτιό σου ήταν;
Δεν το ήξερα.
Μπο, ηρέμησε. Η Τόνι χαίρεται που σου προσφέρει το δωμάτιό της.
Δεν είναι ότι έχουμε διαθέσιμο ένα τελείως αχρησιμοποίητο δωμάτιο.
Ακριβώς, και το ξέρεις.
Πάω σχολείο.
Γλυκιά μου, είναι Σάββατο!
Μην τα ανακατέψεις, Τόνι!
Το παλιόπαιδο.
Λοιπόν, πατάς το 9 και αυτό ήταν.
-Έχεις τον αριθμό που χρειάζεσαι; -Η μαμά με έβαλε να τον μάθω.
Γεια σου, Τζιβς!
Ο Τζιβς.
Ο Τζιβς και ο γιος μου υπηρέτησαν μαζί στο Καράκας.
Ήταν μαζί του όταν πέθανε.
-Θα γίνει χαμός. -Του έδωσες τα φάρμακά του;
Νόμιζα ότι το έκανες εσύ!
Αν χρειαστείς κάτι, βάλε μια φωνή.
Μείνε εκεί, Τζιβς. Μην αγγίξεις τίποτα, γλυκέ μου.
Εμπρός;
Δρ Κόεν;
-Δικηγόρος είμαι, Μπο, όχι γιατρός. -Τηλεφωνώ για τη μαμά.
Είναι αλήθεια;
Τι πράγμα;
Ότι τη βρήκαν με λιωμένο κεφάλι στο καθιστικό;
Ότι εσύ ενημερώθηκες πρώτος, και επικοινωνείς μετά από τρεις μέρες;
Ναι, Μπο, είναι αλήθεια.
Μα πώς; Αφού της μιλούσα.
Θα ερχόμουν να τη δω...
Τι έγινε;
Είμαι ο πρώτος που τον ρωτάς αυτό;
Ένας πολυέλαιος της έλιωσε το κεφάλι!
Θεέ μου.
Τι θα κάνω;
Να καλέσω το γραφείο κηδειών;
Για ποιο πράγμα;
Πρέπει να...;
Επικοινωνήσαμε με όλους την ημέρα που βρέθηκε.
Η ταφή έχει αναβληθεί εξοργιστικά!
Λοιπόν...
Πότε θα γίνει;
Οι νεκροί πρέπει να θάβονται αμέσως, Μπο.
"Δεν μένει άθαφτοι όλη νύχτα." Σου θυμίζει κάτι αυτό;
Καταλαβαίνεις έστω και κάτι;
Μόλις ξύπνησα.
Με χτύπησε αυτοκίνητο και με μαχαίρωσαν.
Ήταν επιθυμία της μητέρας σου...
να μη θαφτεί αν δεν είσαι παρών.
Λοιπόν, περιμένουμε, Μπο.
Και κάθε λεπτό που περνάει...
απλώς μεγαλώνει την ταπείνωση.
Επαγρυπνούμε δίπλα στη σορό της μητέρας σου.
Δεν μπορεί να αναπαυθεί.
Δεν έχουν αναπαυθεί ούτε όσοι την αγαπούν.
Πρέπει να έρθεις, Μπο, να φορέσεις κοστούμι και να βγάλεις επικήδειο.
Βάλε ένα τέλος στην ταπείνωση.
Μόνο αυτό ζητάμε από εσένα.
Θα περιμένουμε τη βασιλική σας άμαξα, Υψηλότατε.
Όλα εντάξει;
Πρέπει να πάω στο σπίτι.
Πρέπει να γυρίσω πίσω.
Μωρό μου;
Πρέπει να γυρίσω.
Έλα, ένα μικρό κοκτέιλ.
Κάτω από τη γλώσσα. Έλα. Μπράβο, αγόρι μου.
Θεέ μου, Θεέ μου.
-Πώς είναι ο ασθενής; -Πρέπει να φύγει.
Πρέπει να φύγω αμέσως! Υπάρχει πτήση απόψε ή το απόγευμα;
-Γλυκέ μου, τώρα είναι απόγευμα. -Μπορούμε να παραγγείλουμε...
Φίλε, κάνε κράτει.
-Δεν μπορεί να ταξιδέψει έτσι. -Αυτό θα έλεγα κι εγώ.
Ποιο είναι το πρόβλημα, φιλαράκο;
Πρέπει να τη θάψουμε.
Είναι ταπείνωση για εκείνη.
Μπο, δεν υπάρχει χειρότερο απ' το να χάνεις τον γονιό σου.
Έχασα τη μητέρα μου όταν ήμουν 11.
Δεν το ξεπέρασα ποτέ, νομίζω.
Αλλά σου υπόσχομαι, θα πάμε.
Το Γουάσερτον είναι έξι ώρες οδικώς από εδώ.
Θα με πάτε τώρα;
Αλλά χρειάζεσαι οπωσδήποτε ξεκούραση, αδερφέ μου.
Όχι, μια χαρά νιώθω.
Πότε θα με πάτε;
Σε δύο μέρες.
Και μετά την τελετή, θα επιστρέψουμε εδώ όλοι μαζί.
-Σαν οικογένεια. -Ρότζερ, σε παρακαλώ.
-Πρέπει να πάω... -Αν πρέπει να πας αμέσως...
θα βρούμε τρόπο να σε πάμε αύριο.
Τι; Αύριο; Όχι, όχι... Γιατί όχι σήμερα;
-Σωστά, αύριο. -Ρότζερ, σε παρακαλώ!
-Γιατί όχι σήμερα; -Όχι σε αυτήν την κατάσταση.
Άλλο ένα μπλε και κόκκινο.
Το βρήκα.
Λοιπόν, ώρα για νάνι!
Με την ντροπαλή γυναικούλα μου!
Μωρό μου!
ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΓΚΡΕΪΣ, ΡΟΤΖΕΡ, ΝΕΪΘΑΝ, ΤΟΝΙ
Συγγνώμη, στο μπάνιο πήγαινα.
Θέλεις να αλλάξουμε; Πραγματικά, δεν με πειράζει.
Κλείσε την πόρτα και πέσε στο κρεβάτι μου.
Πραγματικά, δεν με πειράζει. Μου αρέσουν οι καναπέδες.
Και φεύγω αύριο, έτσι κι αλλιώς.
Λοιπόν, αν αλλάξεις γνώμη, αλλάζω όποτε θέλεις.
Συγγνώμη, ευχαριστώ.
Συγγνώμη.
Πού διάολο είναι;
Γιατί πειράζεις ξένα πράγματα;
Μετακίνησε την οδοντόβουρτσά μου. Τη χρησιμοποίησε;
Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα, Μπο! Πώς νιώθεις;
Είναι εντάξει αυτός μαζί μου;
Μάλλον.
Τα νεύρα του είναι, Μπο. Έχει περάσει πολλά, όπως εσύ.
Ο άνθρωπος είναι ήρωας!
Εντάξει, οι δυο μας τώρα!
Δυστυχώς, δεν μπορεί να έρθει η Γκρέις.
Έχει μεγάλη σύσκεψη με τους μετόχους.
Στενοχωριέσαι που θα πας στο σπίτι σου, Μπο;
Θα σου φαίνεται τελείως εξωπραγματικό.
Ναι. Δεν ξέρω.
Μάλιστα. Λοιπόν, δεν στενοχωριέσαι ακριβώς.
Δηλαδή, ναι, φυσικά.
Πρέπει να πάω ακόμα και αν...
Είναι λογικό. Είναι απολύτως λογικό!
Εμπρός; Ο ίδιος.
Πότε συνέβη;
Θαλάσσιο σκι;
Ναι, φυσικά. Πείτε τους να τον φέρουν αμέσως.
Θεέ μου!
Επείγον χειρουργείο. Ο Καρλ Όμπερστ άνοιξε το κεφάλι του.
Ένας απ' τους παλιότερους ασθενείς μου.
Δεν μπορώ να μην πάω στη δουλειά σήμερα.
-Θεέ μου, ο Καρλ. -Ξέρω. Ο καλός μας ο Καρλ.
Εντάξει, εντάξει.
Μπο.
Θα πάρει αρκετή ώρα.
Δεν ξέρω αν θα γίνει σήμερα.
Εντάξει.
Τι εννοείς;
Θέλω να πω απόψε, αλλά μετέθεσα ήδη τα σημερινά χειρουργεία για αύριο.
Όμως...
αν τα κάνω όλα το απόγευμα...
μπορούμε να πάμε αύριο πρωί!
Όχι, πρέπει να πάω σήμερα. Η μητέρα μου...
Βλέπεις;
Δεν έχει επουλωθεί, μεγάλε.
Για να μην αναφέρω και...
Ίσως υπάρχει τρόπος.
Αφού έχεις δουλειά, μπορώ να πάρω το αεροπλάνο.
Θα σας δώσω τα λεφτά μόλις πάρω την κάρτα μου.
Δεν είναι τα λεφτά το θέμα. Δεν μπορείς να πετάξεις.
Η πίεση του αέρα θα ανοίξει τα τραύματά σου.
Μπορώ να πάρω το λεωφορείο;
Ή το τρένο; Ή ταξί;
Μπο, έχουμε ευθύνη για σένα.
Έχουμε χρέος να σε πάμε με το αυτοκίνητο.
Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ.
Συγγνώμη, αλλά πρέπει να πάω σήμερα. Πρέπει. Δεν θέλω να γίνομαι βάρος.
Δεν μου είναι βάρος να σε πάω αύριο. Θα το κάνω ευχαρίστως.
Εντάξει;
Πώς με φέρατε εδώ;
Εντάξει, Μπο;
Μην το λες αυτό.
Η απόφαση είναι δική σου.
Ευχαριστώ, φίλε! Είσαι κομάντο! Λυπάμαι για την αναποδιά.
Δεν πρέπει να με ράψεις;
Μια χαρά είσαι, απλώς κόψε τις απότομες κινήσεις.
Ως τότε, φίλε μου, εδώ είναι το σπίτι σου.
Πρέπει να φύγω κι εγώ, γλυκέ μου. Υπάρχει κάμερα.
Θα δώσω στον Τζιβς τα φάρμακά του. Αν ουρλιάζει, απλώς κοιμάται.
-Να πίνεις υγρά. -Τι;
-Πίνε πολύ νερό! -Θα σε πάμε αύριο στο σπίτι σου!
Αντίο, γλυκέ μου.
ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΑΥΤΟΕNOXOΠΟIEIΣΑΙ
Τι;
Τι σημαίνει αυτό;
Περίμενε! Τι σημαίνει αυτό;
Καλέσατε το γραφείο του Χάρολντ Κόεν.
Αφήστε αναλυτικό μήνυμα, και θα σας καλέσω το συντομότερο.
Δρ Κόεν, ο Μπο είμαι.
Έρχομαι.
Ο τηλεφωνητής δεν χωρά άλλα μηνύματα.
ΚΑΝΕ ΠΙΣΩ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΝΕΪΘΑΝ
ΜΟΝΑ ΒΑΣΕΡΜΑΝ ΝΕΚΡΗ
Η ΜΟΝΑ ΒΑΣΕΡΜΑΝ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΗΣ MW, ΝΕΚΡΗ
Συνδεόμαστε με τον ανταποκριτή Μπράιαν Γκάλογουεϊ.
Μπράιαν, τι έχουμε μάθει;
Η Μόνα Βάσερμαν βρέθηκε νεκρή μέσα στο μεγαλόπρεπο σπίτι της...
με έναν πολυέλαιο εκεί που θα ήταν το κεφάλι της.
Δεν έχει ταφεί ακόμα για οικογενειακούς λόγους.
Είναι επιτακτικό, όμως. Ήταν 70 ετών.
Εσείς ανακαλύψατε το πτώμα;
Δεν θα έμπαινα μέσα αν δεν είχαν λυσσάξει τα σκυλιά...
αν δεν είχα μυρίσει τη μυρωδιά και δεν ήταν μισάνοιχτη η πόρτα.
Αντικείμενο θαυμασμού και δέους...
η Μόνα Βάσερμαν είχε τεράστιο εκτόπισμα και μεγάλη δύναμη.
Δεν μπορώ να το πιστέψω.
Η Μόνα Βάσερμαν...
ΕΛΕΪΝ ΜΠΡΕΪ, ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΗΣ M.W.
Τι διάολο;
Συγγνώμη που έκατσα στον υπολογιστή σου και ξέρασα.
Θα τα καθαρίσω. Θα τα καθαρίσω τέλεια.
-Φεύγουμε. -Τι;
-Θα σε πάω στο σπίτι σου. -Δεν θα με πάει ο Ρότζερ;
Ποιος λες να μου είπε να σε πάω;
Ο νέος μου αδερφός.
Είμαι φίλος της Γκρέις και του Ρότζερ. Γεια.
Δες αυτό.
Δεν με νοιάζει καν. Ξέρασε στον υπολογιστή μου.
Σ' ευχαριστώ που θα με πας.
Πού θα τον πας;
Δεν είσαι λίγο μεγάλος για να σε υιοθετήσουν;
-Δεν με υιοθέτησαν. -Ναι, καλά.
Σ' αυτόν.
Όχι, ευχαριστώ.
Ο μπαμπάς μού είπε να το καπνίσεις.
Τι;
Για την ανάρρωσή σου. Λέει ότι πρέπει να χαλαρώσεις.
Δεν χρειάζεται. Ευχαριστώ. Έχω πάρει κάτι χάπια.
Όχι, χρειάζεται. Ευχαριστώ.
Ο νέος μπαμπάς λέει να το καπνίσεις με τη νέα σου αδερφή.
Σε παρακαλώ, δεν μπορώ.
Είδα κάτι που με τάραξε και πρέπει να πάω σπίτι.
Κοίτα.
Κάπνισέ το και σε πάμε σπίτι σου. Αλλιώς, δεν σε πάμε.
Κάτσε... Τότε θα περιμένω να με πάει ο Ρότζερ.
Ανοίγεις την πόρτα, παρακαλώ;
Αν δεν το κάνεις αμέσως...
θα μου τραβήξει τα μαλλιά και θα της μείνουν στο χέρι.
-Και θα πει ότι το έκανες εσύ. -Θα το πω.
Θυμάμαι ότι το έκανες. Το είδα. Μας εκμεταλλεύεσαι.
-Τι είναι; -Έχει τρία πράγματα.
-Εντάξει, ευχαριστώ. -Κάνε το κανονικά.
Σε παρακαλώ. Ήταν αρκετό.
Πιο δυνατά.
Κι άλλο.
Μη σταματάς! Μη βήχεις!
Ρε φίλε.
Θεέ μου! Θεέ μου!
Το παίρνω εγώ αυτό.
-Κάτσε, τι; Τι είναι αυτό; -Τι είναι αυτό;
-Άνοιξέ μου. -Ο αδερφός σου είναι χάλια.
Άνοιξε το παράθυρο, σε παρακαλώ.
Ναι, κάν' το!
Θεέ μου.
Τι έχει μέσα αυτό;
-Είδες τι πόσταρε η Σάρα; -Θεέ μου, τι ψεύτρα!
Δεν τον γνώριζε καν τον τύπο.
Μπορεί να πεθάνεις από αυτό;
Πεθαίνεις από αυτό;
Δεν ξέρω. Περίμενε.
-Δεν θέλω να... -Έχω σπαστεί άσχημα.
Ναι, τέλος πάντων.
-Είναι η πέμπτη φορά! -Όχι δα. Η δεύτερη!
Δεν με νοιάζει! Μου βάζει D+. Βάλε μου C-, που να πάρει!
-Επειδή σε θέλει. -Θα έπρεπε να απολυθεί που με θέλει.
Θεέ μου, θα πεθάνει αν συμβεί αυτό. Είναι σάψαλο.
Θεέ μου! Λες να τον σκοτώσουμε επειδή θα απολυθεί;
Το αυτοκίνητο μικραίνει.
Πάλι το σπίτι! Μόλις προσπεράσαμε το σπίτι σας!
Τι;
Σου λείπει η Μάρθα, Μπο;
Φυσικά. Την αγαπώ τη Μάρθα.
Αγαπάς τη Μάρθα;
Είναι φίλη μου. Τη συμπαθώ.
Βλέπεις, Μπο; Δεν είσαι το μόνο παιδί εδώ.
Ξέρεις τι έχω περάσει. Μη μου λες τι να κάνω!
Ένας νεκρός στην πισίνα!
-Με τη μαμά σου είσαι εδώ; -Κάποιες φορές. Τώρα είμαι μόνος.
-Εγώ είμαι η Ελέιν. -Εγώ είμαι ο Μπο.
Είμαι η Ελέιν.
-Και είσαι εδώ με τη μητέρα σου; -Ναι. Η μαμά πήρε εμένα.
Και ο μπαμπάς την πλούσια γειτόνισσα που πηδάει τώρα...
πάνω στα βρόμικα λεφτά της στην Αρούμπα.
Έλα, τράβα μια φωτογραφία με μένα και τον Τζιν.
Αυτός ο τύπος κοριτσιού σου αρέσει;
Όχι.
Έχω προσέξει ότι προσέχεις συγκεκριμένους τύπους.
Δεν είναι κακό αυτό.
-Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι. -Δεν ντρέπομαι.
Είναι πολύ όμορφη.
Πολύ φυσική.
Θα μπορούσες να ζητήσεις τη γνώμη μου.
Μόνο μια γυναίκα καταλαβαίνει τις γυναίκες.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Οι άντρες είναι τυφλοί.
Δεν είναι κριτική αυτό. Αυτή είναι η γοητεία τους.
Μην το παίρνεις κατάκαρδα.
Είμαι περήφανη για τον άντρα που γίνεσαι.
Μια τέτοια κοπέλα...
με αυτοπεποίθηση, συγκροτημένη...
Ένας άντρας θα έπρεπε να είναι αντάξιός της.
Εσύ θα μπορούσες, όμως.
Και θα ήταν πολύ τυχερή.
Οποιαδήποτε γυναίκα θα ήταν πολύ τυχερή.
Πρέπει απλώς να δοθείς ολοκληρωτικά.
Τίποτα πιο σημαντικό από την επιλογή του κατάλληλου συντρόφου.
Φίλε! Καιρό είχαμε να σε δούμε! Πώς πέρασες σήμερα;
Πώς είσαι;
Ωραία, φόρεσες ήδη πιτζάμες. Το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς.
Λέω να πέσω νωρίς για ύπνο.
Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
Εκτός κι αν προτιμάς να μείνω ξύπνια.
Μπορούμε να πάμε βόλτα στο κατάστρωμα...
να χαζέψουμε τα αστέρια.
Θα πάω για ύπνο.
-Εκλέρ; -Κάποιοι κρύβουν ξυραφάκια μέσα.
-Πολύχρωμη τούρτα; -Τα χρώματα προκαλούν καρκίνο.
Και αυτή η ρευστή βλακεία;
-Θεωρείς τη μάνα σου σίχαμα; -Τι εννοείς;
Δεν πειράζει. Η δική μου είναι απόλυτο σίχαμα.
Είσαι παρθένος;
Δεν έχει σημασία! Κι εγώ είμαι. Σιγά το πράγμα.
Εγώ πρέπει. Είναι πολύ επικίνδυνο για μένα.
Είναι γενετικό.
Ο πατέρας μου πέθανε.
-Έλα, γλείψ' το. -Τι;
Τι;
Μπορούμε να φιληθούμε.
Ποιος...
-Σε 10 δευτερόλεπτα! -Τι εννοείς;
-Δέκα, εννέα, οκτώ, επτά... -Τι; Περίμενε!
-Έξι, πέντε, τέσσερα, τρία... -Θα μου εξηγήσεις;
Δύο, ένα! Ένα και μισό, ένα και τρία τέταρτα...
Συγγνώμη.
Ελέιν!
-Ανάθεμα! Πρέπει να φύγω. -Εντάξει, συγγνώμη.
-Αύριο; -Τώρα!
Στο κρεβάτι μου!
Εσύ παραβιάζεις τους κανόνες σου! Υποκριτή!
Δοκιμάζεις τα όριά μου, δεσποινίς;
Τζιβς! Είναι μέσα!
Μέσα!
Μπο, με παίρνουν από εδώ!
Μπο, ξύπνα! Με παίρνει από το καράβι!
-Τι συμβαίνει; -Θα με περιμένεις;
-Μπο, τι τρέχει; -Σ' αγαπώ! Θα με περιμένεις;
-Τι συμβαίνει; -Σ' αγαπάω.
Θεέ μου! Γιατί το κάνεις αυτό;
Τι 'ναι αυτό;
-Θα με περιμένεις; Το υπόσχεσαι; -Το υπόσχομαι.
-Φτάνει! -Ποια είναι αυτή η σκρόφα;
-Συγγνώμη. -Τι γίνεται εδώ;
-Μπο, σ' αγαπώ! Να με περιμένεις! -Έλα εδώ.
Περίμενέ με!
-Σκάσε! -Θεέ μου!
-Ελέιν! -Περίμενέ με!
Η καρδιά μου...
Τι της υποσχέθηκες, Μπο;
ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΔΙΚΗ ΣΟΥ - Ε
Πού πάει, Μπο; Ήταν το κορίτσι της ζωής σου;
Άσ' το κάτω!
Είναι στον καναπέ!
Είναι μέσα!
Αυτός είναι!
-Φτάνει! -Μη σηκώνεσαι, Μπο!
-Δεν πάει καλά. -Μείνε ξάπλα!
Γελάει!
-Γελάει! -Μην ανησυχείς. Δεν είναι τίποτα.
Όλα καλά, Μπο. Δεν ξέρει τι κάνει. Όλα υπό έλεγχο.
Γελάει!
Όταν τον έσωσαν στη ζούγκλα, έτρεχε και πυροβολούσε τα πτώματα.
-Όχι του εχθρού, της μονάδας του. -Της μονάδας του, Μπο.
Αμυνόταν. Και τώρα αυτό κάνει.
Ένας ήρωας που γύρισε στο τίποτα. Μόνο εμείς δεχθήκαμε να τον πάρουμε.
Θα ντρέπεται πολύ το πρωί, Μπο. Να μου το θυμάσαι.
Σ' αγαπάει.
Μου το είπε. Μου το είπε χθες.
Αυτό δεν είναι μέρος του αρχικού συμβολαίου.
Κι εγώ είμαι μητέρα, ξέρετε.
Τότε, μπορεί κι εγώ...
Ζωντάνεψε, φίλε! Ώρα για ψησταριά!
Ας κάνουμε ένα αποχαιρετιστήριο μπάρμπεκιου πριν φύγουμε.
-Τι; -Εσύ θα πάρεις το καλό φιλέτο!
Καλημέρα, γλυκέ μου. Πώς νιώθεις;
-Θα έρθεις, Γκρέισι; -Αμέσως!
Έλα να σηκωθείς.
Έλα, καλό μου.
Σε βλέπω, σε αγαπώ και ξέρω τι περνάς.
αν και δεν μπορώ ποτέ να ξέρω, πρέπει να σου πω...
Μωρό μου!
-Έλα λίγο έξω. Χρειάζομαι βοήθεια. -Φυσικά.
Βρες κάτι να χαζέψεις.
Επιστρέφω αμέσως.
Κανάλι 78.
Τώρα!
Τι είναι;
Τι;
Ας βάλουμε επιτέλους λίγο χρώμα στους τοίχους!
Τι;
Έλα, πάρε αυτόν τον τοίχο.
Αυτόν τον τοίχο!
Εντάξει.
Τι λες γι' αυτό;
Σε παρακαλώ. Μα τι;
Τι κάνεις; Γιατί το κάνεις αυτό;
-Η Γκρέις προσέχει πολύ το δωμάτιο. -Ο αδερφός μου είναι!
Το ξέρω. Γιατί, όμως;
Εντάξει.
Ξέρεις κάτι;
-Θα φτιαχτείς μαζί μου. -Φεύγω όπου να 'ναι.
-Τότε θα φύγεις λιώμα! -Όχι, νιώθω πολύ άσχημα τώρα!
Μπαίνεις στη ζωή μου, κοιμάσαι στο κρεβάτι μου...
κλέβεις τους γονείς μου, αλλά δεν μαστουρώνεις μαζί μου;
Δεν προσπαθώ να κλέψω τίποτα. Ορκίζομαι!
Αυτό κάνεις! Απέτυχες στο ηλίθιο τεστ σου!
Τι;
Σιγά το στενοχωρημένο ορφανό! Θα ξεράσω!
Τι εννοείς;
Συγγνώμη, σε παρακαλώ.
Θα κάνω ό,τι θέλεις. Αλλά για ποιο τεστ μιλάς;
Δεν σου ζήτησα να φύγεις! Σου ζήτησα να πιούμε μαζί την μπογιά!
-Τόνι, σε παρακαλώ! -Μη με λες Τόνι!
-Συγγνώμη, αυτό είναι το όνομά σου! -Είναι το όνομά μου!
-Τι εννοούσες για το τεστ; -Δεν με νοιάζει!
Εσύ πρώτος.
Όχι, Τόνι, σε παρακαλώ.
Άκουσέ με.
Έχω βίντεο με σένα. Θα τα ποστάρω. Θα πω τι έκανες!
Τι έκανα; Τι έκανα;
-Καλά, παλιολουλού. -Όχι, σε παρακαλώ, Τόνι!
Σταμάτα, σε παρακαλώ! Θα αρρωστήσεις! Σταμάτα!
Άντε πηδήξου!
Βοήθεια! Ένας γιατρός!
Βοήθεια!
Θεέ μου!
Θα έπρεπε να ανοιγοκλείνει τα μάτια! Όχι... ήπιε...
Τι της έκανες;
Εγώ προσπάθησα να τη σταματήσω.
Την παρακάλεσα να μην το κάνει.
Έλα, Τόνι! Όχι, Τόνι!
Έλα, μωρό μου!
Της είπα να μην το κάνει! Την ικέτευσα!
Έλα, μωρό μου.
Τώρα σε κατάλαβα!
Τι;
Αντικατέστησες τον γιο μου... με έναν δαίμονα!
Με έναν δαίμονα!
-Θα σε σκοτώσω! -Όχι, σε παρακαλώ!
Αυτό θα έχει κακό τέλος! Πολύ κακό!
Τζιβς!
Ξέσκισέ τον!
Γεια.
Συγγνώμη, έχω χαθεί.
Έπαθα ένα ατύχημα.
Και δεν ξέρω πού βρίσκομαι.
Συγγνώμη, μπορείς να με βοηθήσεις;
Έχεις χτυπήσει;
Έχεις ένα πολύ μεγάλο κομμάτι γυαλί στο κεφάλι σου.
Γυαλί; Η πόρτα ήταν.
Νομίζω ότι πρέπει να το βγάλουμε. Να το βγάλω;
Εντάξει, εντάξει.
-Τρέχει πολύ αίμα; -Βγήκε.
Το αίμα τρέχει σαν τρελό απ' το κεφάλι και μετά σταματάει.
-Αλήθεια; Σταμάτησε; Ναι; -Βλέπεις;
Πίστεψέ με. Ο πατέρας μου πέθανε από αιμορραγία.
Πρέπει να το καθαρίσουμε. Μπορεί να μολυνθεί.
Θέλεις να έρθεις μαζί μου;
Εντάξει.
Ευχαριστώ.
Φτάνουμε.
ΤΙΠΟΤΑ ΣΕ ΥΠΕΡΒΟΛΗ
ΑΚΟΛΟΥΘΑ ΚΑΘΕ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ
Γεια σου, Λόιντ. Από εδώ ο Μπο.
-Γεια. -Είχε ένα ατύχημα.
Η μητέρα του μόλις πέθανε. Ο πατέρας του, πριν γεννηθεί ο Μπο.
"Οι λύπες δεν έρχονται κατά μονάς αλλά σαν λεγεώνες".
Ευχαριστώ.
Εδώ είμαι εγώ. Ένα λεπτάκι, Μπο.
Έχω έναν επιπλέον υπνόσακο αν τον χρειαστείς.
Από εδώ, Μπο.
"Ο έρωτας άλλοτε σκοτώνει με βέλη κι άλλοτε με παγίδες".
Καταραμένα σταυροδρόμια!
Να κρέμεται η ζωή σου από την επιλογή μεταξύ δύο άγνωστων δρόμων;
Αν το ένα οδηγεί μπροστά, πρέπει το άλλο να πηγαίνει πίσω;
-Κι αν ήταν παγίδα; -Ή μήπως ευκαιρία;
Ή μήπως και τα δύο οδηγούν στο σπίτι...
όπου δικαιωματικά μπορώ εγώ κύριος της περιουσίας μου να είμαι;
Κάνουν πρόβα.
Καταραμένα σταυροδρόμια!
Ας μην το χαλάσουμε.
Καθώς οι τρομπέτες ηχούν...
ο ήρωάς μας καταλαβαίνει πως είναι πια αργά.
-Σημαίνουν πένθιμα! -Γεια σας!
Από εδώ ο Μπο.
-Γεια σου, Μπο! -Γεια σου, Μπο!
Έπαθε ένα ατύχημα και οι δύο του γονείς είναι νεκροί.
-Είσαι καλά; -Αυτό είναι τρομερό.
-Τι είναι αυτό το μέρος; -Είμαστε τα "Ορφανά του Δάσους".
Σωστά, αν και οι γονείς μας απλώς μας εγκατέλειψαν.
-Χωρίς καν να πεθάνουν. -Είμαστε περιοδεύων θίασος!
Πάμε από δάσος σε δάσος και περνάμε με ό,τι βρίσκουμε.
Και στο τέλος, ανεβάζουμε μια μεγάλη παράσταση!
Λυπάμαι πολύ.
Τον βλέπεις αυτόν;
Είναι ο Γιέσεκοφ. Εκείνος το ξεκίνησε όλο αυτό.
Μπαμπά!
Ώρα για την παράσταση!
-Γεια! Θα έρθεις μαζί μας; -Τι εννοείς;
Θέλεις ένα κοστούμι;
Μας αρέσει να συμμετέχουν όλοι ενεργά.
Κάποιο από αυτά τα δύο;
Αυτό το χρώμα πάει με τα μάτια σου. Κι αυτό εδώ έχει πλάκα.
-Αυτό. -Κι εγώ το προτιμώ.
Πάμε να αλλάξουμε.
Χαίρομαι που έρχεσαι, Μπο.
Γεια σου, αδερφέ! Είμαι ο Ντάνκαν. Τι σε έφερε εδώ;
Τζιβς! Ξέσκισέ τον!
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΘΕΣΗΣ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΒΡΕΘΗΚΕ
Τι κάνω εδώ;
Σε παρακαλώ, πες μου τι κάνω εδώ.
ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑΣ
Όχι!
Θεέ μου!
Η μοίρα έκανε στάχτη το σπίτι μου και μ' έστειλε στην εξορία.
Νόμιζα ότι ήξερα τι θα πει απόγνωση...
και ότι την έλεγχα.
Μα τώρα που γνωρίζω τέτοιο πόνο, ανακούφιση δεν μπορώ να βρω.
Όταν ψάχνω για απαντήσεις...
ψυχρό αέρα ανασαίνω.
Τώρα που έφυγαν κι η μάνα κι ο πατέρας μου...
έχω χάσει τον εαυτό μου!
Ωραία πενθείς.
Τιμάς τους γονείς σου.
Τώρα μπορούν αιώνια να αναπαυθούν εν ειρήνη.
Σήκω.
Τώρα, βγες μπροστά.
Φτιάξε το δικό σου λαμπερό σπίτι.
Και κάν' το μόνιμο.
Να τολμήσω μπροστά να προχωρήσω;
Ή να μείνω εδώ;
Με όσα ξέρω;
Αν μείνω, θα πεθάνω.
Όχι, πρέπει να πάω.
Τι; Αλυσίδες;
Τώρα βλέπεις.
Ήταν πάντοτε εκεί.
Ναι, προχώρα εμπρός.
Προσευχήσου να ανδρειωθείς...
και να σου δοθεί τύχη.
Θα περπατήσεις πολλά χιλιόμετρα.
Δεκάδες που θα γίνουν εκατοντάδες.
Κι εκατοντάδες που θα γίνουν χιλιάδες.
Θα περάσεις από αμέτρητα χωριά.
Αλλά στο τέλος, ένα χωριό θα σε αγγίξει.
Ένα βαθύ, ουσιαστικό κομμάτι του εαυτού σου θα το αναγνωρίσει.
Και θα πεις "Αυτό το χωριό είναι δικό μου".
Θα μάθεις μια τέχνη.
Και κάπως θα βγάζεις το ψωμί σου.
Θα μάθεις τη χαρά του να γεύεσαι φρούτα, ψωμί και κρασί...
που είναι δικά σου, γιατί τα απέκτησες με το σπαθί σου.
Θα βρεις ένα κομμάτι γης...
και θα χτίσεις ένα σπίτι με τα ίδια σου τα χέρια.
Θα καλλιεργείς τη γη.
Αυτή θα σε συντηρεί.
Θα αποκτήσεις νέους φίλους.
Μια μέρα, θα γνωρίσεις μια γυναίκα.
Η ιστορία της γνωριμίας σας θα αλλάζει αναλόγως τον αφηγητή.
Είχες χαθεί και σε βοήθησε να βρεις τον δρόμο σου.
Ή εκείνη περιφερόταν χαμένη, κι εσύ την οδήγησες στο σπίτι της.
Θα δει τους φόβους σου και τον πόνο σου...
και τα όνειρά σου και τις δυνατότητές σου.
Κι εσύ θα δεις τα δικά της.
Βρίσκοντας το άλλο σου μισό...
τα δώρα της ζωής σου θα πολλαπλασιαστούν.
Κάποιες φορές, θα σου μοιάζει με άντρα.
Θα μείνει έγκυος, επειδή κάνεις σεξ μαζί της.
Θα κάνετε παιδιά, τρεις γιους.
Θα τους μάθεις ό,τι ξέρεις.
Και θα τους λες κάθε μέρα ότι τους αγαπάς.
Θα γίνουν όμορφα αγόρια...
ευλογημένα με θάρρος και καλοσύνη και φιλοδοξία.
Θα λες στον ψυχοθεραπευτή σου πόσο περήφανος νιώθεις.
Εκείνος θα το καταχωρίζει.
Μια μέρα, μια κοσμοϊστορική θύελλα θα σαρώσει το χωριό σου.
Και θα καταστρέψει το σπίτι σου.
Θα σας παρασύρει μια μεγάλη πλημμύρα.
Εσύ κι η οικογένειά σου θα χωριστείτε.
Και θα ξεβραστείς σε μια άγνωστη χώρα.
Θα ψάχνεις για μέρες να βρεις την οικογένειά σου.
Και εβδομάδες και μήνες.
Τόσους μήνες που θα χάσεις το μέτρημα.
Αλλά δεν θα τους βρεις.
Θα προσπαθήσεις να βρεις δουλειά για να συνεχίσεις να ψάχνεις.
Αλλά κανείς δεν θα μιλάει τη γλώσσα σου.
Θα σου φέρονται σαν να είσαι εγκληματίας.
Κάποια στιγμή, θα φτάσεις σε ένα χωριό...
αποδεκατισμένο από μια ανεξήγητη επιδημία.
Καθώς περνάς από εκεί, ένας άντρας σαλεμένος από τη συμφορά...
θα σε καταδείξει ως το τέρας που του έκαψε το σπίτι...
και αντικατέστησε τα πόδια των παιδιών του με τα χέρια τους.
Θα προσπαθήσεις να δηλώσεις αθώος.
Αλλά αυτό απλώς θα σε κάνει να φαίνεσαι ένοχος.
Θα αναρωτηθείς κι εσύ ο ίδιος αν είσαι ένοχος.
Θα αποδράσεις.
Τρελαμένοι για εκδίκηση...
θα αμολήσουν έναν σκύλο στο κατόπι σου.
Θα "φάει" όλον τον κόσμο για να σε βρει.
Δεν θα το ξέρεις, αλλά θα το διαισθάνεσαι.
Και θα καταγράφεις σε ημερολόγιο τις εντυπώσεις αυτές.
Και με τον καιρό, το ημερολόγιο θα αποκτά πολλά τεύχη.
Οι περιπέτειές σου θα συνεχιστούν για πολλά χρόνια.
Θα μάθεις να διακρίνεις τα πουλιά από το κελάηδισμα.
Και θα ξέρεις κάθε δέντρο και φυτό με το όνομά του.
Θα εγκαταλείψεις κάθε άνεση...
και το μυαλό σου θα μάθει να βλέπει άλλα πράγματα.
Θα περνάς από μεγάλη ψυχική ανάταση σε απύθμενη κατάθλιψη.
Θα ψάχνεις για την οικογένειά σου, μέχρι να σωθεί η ζωή σου...
και να σιγοσβήσει μέσα στο όνειρο ενός φαντάσματος.
Θα φτάσεις να αναρωτιέσαι αν υπήρξαν ποτέ.
Τέλος, γερασμένος και ανήμπορος...
θα σωριαστείς από την εξάντληση.
Γλυκέ μου.
Γιατί κλαις;
Επειδή ψάχνω να βρω την οικογένειά μου...
όλη μου τη ζωή...
μέχρι το τέλος της ζωής μου.
Και είμαι ακόμα μόνος.
Δεν πρέπει να κλαις για τις ατυχίες, για τις δικές σου αμαρτίες.
Κι εσένα σε αναζητούσαν.
Ήσουν τόσο χαμένος στον εγωισμό σου που δεν μπόρεσε κανείς να σε βρει.
Ομολόγησε...
μπροστά στους δικούς σου.
Μα τι έκανα;
Ξέρεις.
Ομολόγησε.
Ήμουν δειλός...
όλη μου τη ζωή.
Θα ομολογήσεις τα πάντα.
Ύστερα, θα δεις το χώμα να έχει αντικατασταθεί με καθαρό νερό.
Ο ύπνος σου θα είναι ατάραχος.
Ο ήχος από μακρινές τρομπέτες θα σε ξυπνήσει...
σαν από θαύμα...
στις παρυφές του λαμπερού χωριού σου.
Κανείς δεν θα σε αναγνωρίζει.
Αλλά η μυρωδιά του αέρα και ο ήχος των εντόμων...
και το εσπερινό φως...
που θα κατατέμνεται στην καμινάδα ενός γείτονα...
θα ελευθερώσουν μέσα σου έναν χείμαρρο ζωηρών αναμνήσεων.
ΣΟΥΠΑ 1 ΔΟΛΑΡΙΟ
ΘΕΑΤΡΟ 1 ΔΟΛΑΡΙΟ
Θα προσκληθείς σε μια ιδιαίτερη παράσταση...
που ανεβαίνει σε υπαίθριο θέατρο μόνο για εκείνη τη βραδιά.
Παρά την πείνα σου...
θα αποφασίσεις να ξοδέψεις το τελευταίο σου δολάριο σε αυτό.
Τα τελευταία 40 χρόνια, η μνήμη του κλονίστηκε...
τόσο που δεν θυμόταν πια το πρόσωπο της μητέρας του.
Αλλά και μόνο που ρουφούσε τον αέρα...
τον κυρίευε η απόλυτη βεβαιότητα πως αυτό ήταν το χωριό του.
Κανείς δεν τον θυμόταν.
Αν και όλοι οι γείτονες είχαν αντικατασταθεί από νέες γενιές...
αναγνώριζε τα πάντα...
και με κάποιον τρόπο ένιωσε ότι τον αναγνώριζαν κι αυτόν.
Το σπίτι του τον περίμενε πιστά, όπως πιστά το αναζητούσε κι εκείνος.
Ακόμα και ο εσπερινός ήλιος...
που έριχνε σαϊτιές κεχριμπαρένιου φέγγους σε μια καμινάδα...
τον έσπρωξε στα βαθιά ενός χειμάρρου αναμνήσεων.
-Τι έκανε μετά ο πατέρας μας; -Πού ήταν το χωριό;
Δεν το θυμόμαστε πια.
-Πες μας πού θα το βρούμε. -Όχι, περίμενε! Τι έκανε μετά;
Είχε παραφρονήσει από την πείνα και είχε λεφτά μόνο για ένα πιάτο σούπα.
Αλλά πριν τα διαθέσει, προσκλήθηκε σε μια ιδιαίτερη παράσταση.
Είχε ήδη ξεκινήσει, αλλά κάτι τον παρακίνησε να πάει.
Κι έτσι ξόδεψε το τελευταίο του δολάριο.
Λίγες στιγμές μετά, είδε ότι οι λεπτομέρειες της πλοκής...
ήταν απίστευτα όμοιες με τις λεπτομέρειες της ζωής του.
Και οι τρεις νεαροί άντρες στη σκηνή του έμοιαζαν πάρα πολύ.
Εγώ είμαι αυτός!
Σηκώθηκε ενθουσιασμένος μα και φοβούμενος μη δεν ήταν αλήθεια.
Και αναφώνησε...
Αυτή είναι η ιστορία μου!
Και οι τρεις νεαροί άντρες αμέσως αναγνώρισαν τον πατέρα τους.
-Μπαμπά; -Όχι, δεν μπορεί.
Γιοι μου!
Μπαμπά.
Θεέ μου!
Τα αγόρια μου!
Τα όμορφα, γλυκά αγόρια μου!
Μη φοβάστε! Ελάτε πιο κοντά!
Ελάτε εδώ.
Θεέ μου.
Πού ήσουν;
Σας έχασα σε χαλασμό.
Και έψαχνα να σας βρω πολύ καιρό! Πολύ καιρό!
-Πού πήγες; -Πώς είστε;
Εγώ σας δημιούργησα!
Αγάπες μου!
Λατρεμένοι μου!
Μου έλειψες πάρα πολύ.
Εντάξει. Είμαι εδώ τώρα.
-Αγάπες μου. -Τελείωσαν όλα.
Όλα εντάξει.
Η μητέρα σας; Είναι...;
-Τι; -Είναι...;
Δεν είναι μαζί σας;
-Θεέ μου! -Μεγαλώσαμε ορφανά.
Λυπάμαι πολύ!
-Πού είναι η μαμά; -Μη στενοχωριέσαι, αγάπη μου.
Η μαμά...
Υπάρχουν... άλλοι συγγενείς;
Εκτός από εμάς;
-Είχατε μια γιαγιά. -Πού είναι;
Το κεφάλι της...
Και ο παππούς μας;
Πώς πέθανε;
Πέθανε τη νύχτα του γάμου μας.
Την ίδια νύχτα που έμεινα έγκυος σε σένα.
Πέθανε την ίδια στιγμή που έγινε η σύλληψή σου.
Πώς;
Τελειώνοντας...
μέσα μου.
Είχε φύσημα στην καρδιά, όπως εσύ.
Πόνεσε;
Σίγουρα ήταν...
αβάσταχτος ο πόνος.
Ήταν η πρώτη φορά που κάναμε έρωτα.
Η πρώτη φορά που κάναμε έρωτα και οι δύο...
στη ζωή μας.
Ο παππούς σου και ο προπάππους σου...
πέθαναν με τον ίδιο τρόπο.
Νόμιζε πως ίσως ήταν διαφορετικός.
Είμαι κι εγώ εξίσου ένοχη.
Εγώ τον προέτρεψα.
Ήθελα μια φυσιολογική ζωή.
Ήθελα ένα παιδί.
Πέθανε...
πάνω μου.
Μέσα μου.
Το σκέφτομαι και θέλω...
να ξεριζώσω τα αυτιά μου.
Αλλά μετά...
Αλλά από την άλλη, το ίδιο πλήγμα...
που με άλλαξε τόσο καθοριστικά...
είχε ως αποτέλεσμα...
το μεγαλύτερο δώρο στη ζωή μου.
Λυπάμαι πολύ...
για αυτό που κληρονόμησες από τον πατέρα σου.
Δεν μπορώ να σου πω πόσο πολύ λυπάμαι.
Ψέμα είναι;
Όχι.
Γίνεται αυτό;
Ναι.
Γι' αυτό εγώ ποτέ...
με καμία.
Μπαμπά;
Δεν έχεις πάει ποτέ με καμία;
Και τότε...
πώς απέκτησες εμάς;
Τι να κάνω; Ποιο άκρο μου να κόψω;
Κι εχθές να ενεργούσες, θα ήταν και πάλι πολύ αργά.
Δεν έχω δώσει ό,τι έχω;
-Ό,τι έχεις; -Έχεις δώσει ψιλοπράγματα.
Δεν έχεις θυσιάσει τίποτα πραγματικό.
Με έχουν καθηλώσει οι ίδιες μου οι υποσχέσεις!
Δεν είμαι ο κύριος της ζωής μου.
Είσαι καλά;
-Είμαι ποντικός σε λαβύρινθο! -Σε λαβύρινθο!
Ανακατεύομαι.
Ξέρω.
Δοκίμασε αυτό.
Εμένα με βοηθάει.
-Ευχαριστώ. -Εγώ σ' ευχαριστώ.
Γεια.
Θέλετε κάτι;
Με αναγνωρίζεις;
Δεν ξέρω.
Όταν ήσουν μικρός...
Τι;
Πώς ήρθες εδώ;
Με κυνήγησαν.
Ο πατέρας σου ζει.
-Τι; -Τον γνώριζα.
Μετά τη γέννησή σου...
δούλευα για τη μητέρα σου.
Όχι πριν γεννηθώ, πέθανε πριν...
Σέρβιρα το φαγητό του μπαμπά σου.
Καθάριζα ό,τι έκανε.
Οι γονείς μου χρωστούσαν πολλά στη μαμά σου.
Τι είναι αυτό;
Ποιο;
-Ποιος είσαι; -Δεν έχει καμία σημασία.
-Έχει σημασία... -Όχι, απλώς... Αστειεύομαι.
Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.
Εσύ είσαι;
Περίμενε.
Είσαι καλά, γλυκέ μου;
Με απατούν τα μάτια μου;
Τι είναι αυτό το φάντασμα που βλέπω;
Γεια σου, καλέ ξένε!
Τώρα βλέπεις πέρα από τις σκιές...
Κρυφτείτε όλοι! Κατεβάστε με από εδώ!
Βοήθεια! Κατεβάστε με από εδώ!
-Δεν μπορώ! -Είμαι δεμένος! Γρήγορα!
Μπο!
-Μπαμπά; -Τρέξε!
ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ
Σε πονάω;
Εντάξει. Έλα, ξεντύσου.
Έλα, φτάνει τώρα.
Δεν είπα ότι δεν θα το κάνω ξανά αυτό μαζί σου απόψε;
Θα στενοχωρηθώ. Θα με στενοχωρήσεις πολύ.
Πού είναι ο μπαμπάς;
Ορίστε;
Ξέρεις πού είναι ο μπαμπάς.
Ο μπαμπάς έχει πεθάνει.
-Προσπαθείς να με πληγώσεις; -Δεν με νοιάζει! Θέλω τον μπαμπά!
Θέλεις κι εσύ τον μπαμπά;
Έλα!
Θες να γίνει το δικό σου; Πάμε!
-Ανέβα! -Δεν μπορώ.
Και βέβαια μπορείς.
Αφού μπορείς να στενοχωρείς τη μαμά, μπορείς να κάνεις κι αυτό.
-Κανείς δεν επιτρέπεται εκεί πάνω. -Ανέβα!
-Θέλεις να πας κι εσύ; -Όχι.
Τι είναι αυτό;
Γνέφεις;
Αυτό ήταν!
Δεν μιλάμε πια για σένα!
Ξαναμπές μέσα!
ΓΟΥΑΣΕΡΤΟΝ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ
Συγγνώμη. Η κηδεία έχει αρχίσει;
Τελείωσε κιόλας. Προβάλλουν ένα βίντεο μέσα.
Μόνα.
Μόνα Γουάσερμαν.
Μαζευτήκαμε εδώ σήμερα ως μια κοινότητα που μας συνδέει...
η αγάπη μας για τη Μόνα και μια αίσθηση χρέους.
Το χρέος να θρηνήσουμε τον θάνατο...
αλλά και να τιμήσουμε τη ζωή της Μονα.
Η Μόνα φοβόταν τους σκίουρους.
Η Μόνα έστησε μόνη της μια φοβερή επιχείρηση...
που ξεπέρασε τα πιο τρελά της όνειρα.
Ήταν μια απεριόριστα αφοσιωμένη σύζυγος...
για τον λατρεμένο της σύζυγο...
που απεβίωσε τραγικά στα ωραιότερα χρόνια της ζωής τους.
Ήταν επίσης αφοσιωμένη μητέρα...
για τον μοναδικό γιο της, τον Μπο...
τον οποίο αγαπούσε βαθιά...
και ο οποίος επέλεξε να μην είναι μαζί μας σήμερα.
Η αγάπη της Μόνα για τον Μπο μπορούσε να κινήσει βουνά.
Θα έλεγα, φεύγοντας, να ελέγξουμε αν τα βουνά είναι στη θέση τους.
ΕΔΩ ΕΠΕΣΕ Ο ΠΟΛΥΕΛΑΙΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗ ΜΟΝΑ ΓΟΥΑΣΕΡΜΑΝ
ΧΑΡΙ ΓΟΥΑΣΕΡΜΑΝ 1948 - 1978
ΜΟΝΑ ΓΟΥΑΣΕΡΜΑΝ 1949 - 2022
ΜΠΟ ΓΟΥΑΣΕΡΜΑΝ 1975 -
Τι να πεις;
Ελπίζω να το ξέρει.
Μακάρι να μπορούσα να της πω...
ότι την αγαπούσα.
Εκπληρώνοντας μία τελευταία της επιθυμία...
θα παίξουμε αυτό το τραγούδι.
Το αγαπημένο της.
Η ΠΟΡΕΙΑ ΜΑΣ
ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΣΦΑΛΕΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΜΑΣ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΑΣ
ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΕΡΓΙΕΣ
ΠΛΗΡΗ ΓΡΗΓΟΡΑ ΓΕΥΜΑΤΑ
ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΣΦΑΛΕΣ
ΜΑΜΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;
ΜΕΣΙΤΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ BIG W
38 ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗΣ ΣΕ 29 ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ
ΚΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΛΛΕΣ.
Είναι κανείς εδώ;
Γεια.
Συγγνώμη.
Νόμιζα ότι ήταν στις 8:00 μ.μ.
Εντάξει. Έφερα λουλούδια. Θα τα αφήσω εδώ αν είναι...
Επίσης, μου χρωστάει λεφτά.
Δεν είναι κατάλληλη στιγμή.
Μάλλον δεν είστε ο αρμόδιος.
Εντάξει.
Φεύγω, λοιπόν. Να καλέσω ένα Uber.
Θα το περιμένω. Συγγνώμη και πάλι.
Ελέιν;
Εγώ είμαι.
Ο Μπο.
Θεέ μου!
Μπο;
Όχι, δεν γίνεται.
Δεν το πιστεύω ότι είσαι εσύ.
Θεέ μου!
Δηλαδή, εννοείται πως είσαι εσύ. Η μαμά σου ήταν.
Λυπάμαι πολύ...
για την απώλειά σου.
Τι κάνεις εδώ;
Ήθελα να υποβάλω τα σέβη μου.
Και να σου πω συλλυπητήρια αφού είσαι εδώ.
Λυπάμαι πολύ.
Δεν το πιστεύω ότι είσαι εσύ.
Ούτε εγώ ότι είσαι εσύ.
Φαίνομαι διαφορετική;
Με αναγνώρισες. Αν κι έχω μεγαλώσει.
Ίδια είσαι.
-Όχι, δεν είμαι. -Είσαι.
Κι εσύ ίδιος είσαι, Μπο. Εκτός απ' το σώμα και το πρόσωπό σου.
Δούλευες για εκείνη;
Τι εννοείς;
Ναι, μέχρι την προηγούμενη βδομάδα.
Έπινα απ' τον καημό μου πριν έρθω. Βρομοκοπάω κρασί.
Μέχρι την προηγούμενη βδομάδα.
Λυπάμαι για την απώλειά σου.
Σε περίμενα.
Τι εννοείς;
Γιατί;
Εσύ μου είπες να σε περιμένω.
Το έχω και γραμμένο.
Ήθελα να με περιμένεις.
Μωρό μου... Μωρό μου...
Θέλεις να πάμε μέσα;
Θέλεις να φύγω;
Πάμε μέσα.
Πού είναι η κρεβατοκάμαρα;
Το λημέρι του δράκου.
Έχεις καθόλου κεριά;
Γιατί δεν πας στο μπάνιο; Μόλις βγεις, θα είμαι έτοιμη.
-Δεν γδύθηκες. -Ναι.
Συγγνώμη... Γεια.
Είσαι καλά;
Ναι.
-Εσύ; -Είσαι πολύ σφιγμένος.
-Συγγνώμη. -Χαλάρωσε...
Είναι επειδή...
έχει περάσει καιρός.
Ναι, και για μένα.
Μου αρέσει που δεν κάνεις τον καμπόσο.
Ευχαριστώ.
Βγάλ' το.
Εντάξει. Αλλά εννοούσα ότι έχει περάσει πολύς καιρός.
-Δεν έχει πειράξει τον ανδρισμό σου. -Τι;
-Είσαι πολύ σκληρός. -Αλήθεια;
Θεέ μου.
-Το έβαλες; -Ναι.
Σίγουρα; Μπήκε καλά το προφυλακτικό;
Θεέ μου.
-Σ' αρέσει; -Είναι τόσο ωραίο να σε νιώθω.
Όχι. Όχι.
-Ωραία δεν είναι; -Ναι, αλλά... περίμενε.
-Εγώ... -Πάμε πάλι.
Τι;
-Ωραία δεν είναι; -Ναι, περίμενε μια στιγμή.
Δεν μπορώ. Θα γίνει.
Περίμενε. Περίμενε λίγο.
Σταμάτα. Σταμάτα!
Όχι!
Θεέ μου!
Θεέ μου...
Το ένιωσα αυτό.
Με τρελαίνει.
Ήταν σαν έκρηξη.
-Θέλω να τελειώσω κι εγώ. -Περίμενε.
Κοντεύω.
Μην κουνιέσαι.
Μην κουνιέσαι. Εντάξει.
Θεέ μου!
Θεέ μου.
Πραγματικά νόμιζα ότι θα πεθάνω.
Όλη μου τη ζωή.
Σ' ευχαριστώ. Σ' ευχαριστώ.
Σ' ευχαριστώ!
Σε παρακαλώ, συνέχισε σαν να μην ήμουν εδώ.
Τι άλλο έχει σειρά;
Τώρα;
Δεν φαίνεσαι να χαίρεσαι και πολύ που με βλέπεις, γλυκέ μου.
Πριν από ένα λεπτό, ήμουν νεκρή. Είναι θαύμα.
Ξεφορτώσου αυτό. Πάρε τον Φρανκ.
Δούλευε για σένα;
Ειλικρινά, αμφιβάλλω, γλυκέ μου.
Ωστόσο, αν έχεις δίκιο, ενήμερωσέ την ότι απολύθηκε.
Πόσο καιρό;
Πόσα χρόνια απ' την αρχή;
Πώς είναι το κεφάλι σου;
Φαίνεται ότι χτύπησες γερά το πρόσωπό σου.
Μπορεί να έχεις διάσειση.
Νιώθεις αποπροσανατολισμένος;
Ξέρεις πού είσαι;
Στο σπίτι μου.
Βασικά, είσαι στο δικό μου σπίτι, αγάπη μου.
Και το σπίτι μου είναι και θα είναι πάντα και δικό σου.
Αλλά αν ξέρεις πού είσαι...
θα ξέρεις και πού ήσουν πριν από λίγο.
Και πού έκανες ό,τι έκανες. Το οποίο το είδα όλο.
Δεν ξύπνησες και βρέθηκες ξαφνικά εκεί.
Δεν σε πέταξαν αιφνιδιαστικά εκεί.
Στο δωμάτιο της νεκρής μητέρας σου, λίγες μέρες μετά τον θάνατό της.
-Δεν βρέθηκες τυχαία εκεί. -Δεν το ήθελα.
-Ναι, το ξέρω. -Όχι. Ήξερα ότι δεν έχεις πεθάνει.
Είδα με τα μάτια μου ακριβώς τι ήξερες και τι δεν ήξερες.
Είδες τη σορό μου.
Είδα το σημάδι εκ γενετής, μαμά.
Ξέρω ότι αυτά ήταν τα χέρια της Μάρθας.
Ακριβώς.
-Καληνύχτα, μικρούλι. -Καληνύχτα, Μάρθα.
Αν ακούσω θόρυβο, θα σε γαργαλήσω μέχρι θανάτου!
Αυτό...
Τι;
Πώς;
Πώς; Πώς μπορείς να της το κάνεις αυτό;
Να της το κάνω;
Δεν θα έκανα τίποτα στην πιστή και αφοσιωμένη οικονόμο...
που μου πρόσφερε 37 χρόνια ανιδιοτελών υπηρεσιών.
Αυτή προσφέρθηκε.
-Όχι! -Ναι!
Δεν μπορούσα να της απαγορεύσω να προσφερθεί.
Για πόσα;
Αρκετά ώστε κάθε μέλος της ευρύτερης οικογένειάς της...
να υποβάλει παραίτηση την ίδια μέρα...
και να μη χρειαστεί να ξαναδουλέψει.
Και ξέρεις κάτι;
Άξιζε κάθε δεκάρα.
Γιατί τώρα ξέρω.
-Τι ξέρεις; -Τα πάντα.
Τίποτα δεν ξέρεις.
Έτσι λες, Μπο;
Το πιστεύεις στ' αλήθεια αυτό;
Νομίζεις ότι δεν ήξερα όταν πήρες να μου πεις τα κακά μαντάτα...
για τα ψεύτικα κλειδιά που έκλεψαν απ' τη φανταστική πόρτα σου;
Μα τα πήραν.
Λες να μην καταλαβαίνει μια μάνα τα χονδροειδή ψέματα...
και τις ατελείωτες μηχανορραφίες του γιου της;
Νομίζεις ότι έχει καμία διαφορά από το ίδιο CD...
που μου έδωσες σε δύο γενέθλιά μου;
Το ίδιο που έκανες δώρο και στη σχολική βρομο-σύμβουλό σου;
Ή από τότε που μου πήρες τα κουζινικά...
μια εβδομάδα αφού αποποιήθηκα δημόσια τη μαγειρική;
Ακόμα και όταν ήσουν μωρό, με απέρριπτες.
Αρνιόσουν να θηλάσεις.
Ενώ κάθε ξιπασμένη εκεί έξω...
είχε χαρούμενα, υπάκουα μωρά που της στράγγιζαν τα βυζιά.
Νομίζεις ότι ακούω πως έχασες την πτήση και δεν ξέρω...
ούτε έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι δεν σκόπευες να την προλάβεις;
Η πραγματική έκπληξη και το σοκ θα ήταν αν ερχόσουν!
Το μου έφευγε το κεφάλι. Δεν θα ήξερα τι να κάνω.
Θα σερνόμουν ζητώντας από τον Θεό συγχώρεση που σε αμφισβήτησα.
Αλλά θα κοιτούσα σαν χαζή. Δεν θα μπορούσα να το πιστέψω!
Φεύγεις;
Πού πας;
Τι είναι πίσω απ' την πόρτα, Μπο;
Πού στην ευχή θα πας;
Πάντα παρίστανες το φιλότιμο, γεμάτο αγάπη παιδί...
λες και θα με ξεγελούσες.
Τίποτα απ' αυτά δεν ήταν αληθινό.
Μια ζωή τριγυρνούσες και ρωτούσες κάθε τυχάρπαστο που έβρισκες...
"Αν κάνω αυτό, θα αποφύγω το άλλο ή θα συμβεί εκείνο;"
Λες και γεννήθηκες χωρίς την ικανότητα να επιλέγεις.
Οι λύσεις δίνονται με σένα απόντα. Άλλοι τις δίνουν για σένα.
Νομίζεις ότι αυτό σε κάνει αθώο;
Η ίδια μου η μάνα ούτε που με άγγιζε.
Θα το έκανε μόνο αν με τύλιγαν οι φλόγες.
Δεν άξιζα την αγάπη της.
Δεν την κέρδισα ποτέ ό,τι και να έκανα...
όσο και να απαρνήθηκα τον πραγματικό εαυτό μου...
κι ας τον έπνιξα ώσπου χάθηκε, και τίποτα δεν είχε πια σημασία.
Με κατηγορούσε για ό,τι της έκανε η μητέρα της.
Όταν σε απέκτησα...
υποσχέθηκα να μη σου το κάνω ποτέ αυτό.
Να σου δώσω όση αγάπη είχα.
Ξέρεις τι λέω στον κόσμο όταν ρωτάνε τι κάνει ο γιος μου;
Λέω "ό,τι ξέρετε ξέρω".
Μακάρι να ήταν αλήθεια.
Πες μου κι άλλα για εκείνη την περίοδο.
Άρχισα να θέλω να κάνω άλλα πράγματα.
Έπαιρνε αυτές τις αλλαγές πολύ προσωπικά.
Θύμωνε, στενοχωριόταν.
Μ' έκανε να νιώσω άσχημα ώσπου να σταματήσω.
Άρα με τη γκρίνια...
θεωρούσε προδοσία τις εκδηλώσεις αυτονομίας.
Ακριβώς.
Τι εννοείς;
Θα μου δώσεις ένα παράδειγμα;
Μου πρόσφερε πολλή αγάπη.
Σου πρόσφερα πολλή αγάπη. Λυπάμαι.
Αν δεν ανταπέδιδα με τον ίδιο τρόπο, με θεωρούσε αχάριστο.
-Ότι προσπαθούσα να την πληγώσω. -Αγάπη υπό αυστηρούς όρους, δηλαδή.
Ναι.
Πολύ καλό αυτό για σένα, Μπο.
300 συνεδρίες μετά, το πιο κολακευτικό σχόλιο για μένα.
-Ποια ήταν η αγαπημένη μου, Τζέρεμι; -3 Οκτωβρίου 2018.
Πώς μπόρεσες;
Πώς μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό;
Βλέπω αυτό το όνειρο από μικρός.
Είμαι μικρό αγόρι.
Μάλλον στην ηλικία που άρχισα να βλέπω το όνειρο.
Υπάρχει ένας άλλος "εγώ", ολόιδιος με μένα...
αλλά είναι πιο θαρραλέος και ρωτά για τον πατέρα μου.
Γιατί εγώ φοβάμαι.
Κι εκείνη τον διώχνει και τον κλειδώνει πάνω.
Και δεν ξαναμιλάει ποτέ γι' αυτόν.
Τι θέλεις να μάθεις για τον πατέρα σου;
Αν δεν φοβόσουν, αν δεν υπήρχαν συνέπειες...
-Την αλήθεια! -Τι θα ρωτούσες τη μαμά σου;
Θα της ζητούσα...
Να μου πει την αλήθεια!
Νιώθεις ότι δεν σου είπε την αλήθεια;
Ναι!
-Δεν ξέρω! -Ναι! Γιατί ξέρω τώρα.
Ξέρω την αλήθεια!
Συνάντησα τον πατέρα μου, αυτόν τον άντρα στο δάσος και ξέρω.
Γιατί μου είπες ψέματα;
-Θέλεις την αλήθεια τώρα; -Ναι!
Έλα μαζί μου.
Εκεί πάνω;
Ακριβώς.
Κανείς δεν επιτρέπεται να πάει εκεί πάνω.
Για το καλό σου το έκανα.
Και θέλω να θυμάσαι ότι το κράτησα κρυφό από σένα.
-Δεν θέλω να πάω εκεί πάνω. -Όχι.
Θέλεις την αλήθεια. Και νομίζω ότι την αξίζεις.
-Μην ανησυχείς. Θα είμαι πίσω σου. -Δεν θέλω, μαμά.
Θα είμαι πίσω σου. Μην ανησυχείς.
Ανέβα πάνω.
Μην ανησυχείς. Θα είμαι πίσω σου. Μην ανησυχείς.
Ανέβα.
-Είναι όπως στο όνειρό μου. -Είμαι πίσω σου.
Είμαι πίσω σου.
Θεέ μου.
Είναι ακριβώς όπως στο όνειρό μου.
Δεν καταλαβαίνεις, βλαμμένε; Δεν ήταν όνειρο.
-Ανάμνηση ήταν. -Περίμενε! Μαμά, στάσου!
Μπο;
Όμορφο αγόρι μου...
Μη φοβάσαι. Έλα εδώ.
Μπο, μη φοβάσαι.
Θεέ μου. Μωρό μου.
Μωρό μου, αγαπούλα μου.
Αγαπούλα μου.
Δεν ήθελα να το ξέρεις.
Βλέπεις τώρα γιατί έλεγα ψέματα;
Αυτός ήταν ο πατέρας σου.
Συγγνώμη, συγγνώμη.
Ξέρω ότι ήμουν κακός γιος.
Σε παρακαλώ, συγχώρα με. Θα επανορθώσω.
Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ!
Παλιοεγωιστή!
Γιατί κλαψουρίζεις;
Έχεις ιδέα τι πέρασα για να σε φέρω στον κόσμο;
Σήκω πάνω!
Κλαις τώρα; Χρειάζεσαι μια μητέρα τώρα;
Από τότε που βγήκες από μέσα μου, έπρεπε να σκάψω βαθιά...
για να βγάλω όση αγάπη είχα, αλλά σου την έδωσα.
Σου έχω δώσει όλη την παλιοζωή μου!
Και εσύ έπαιρνες, μόνο έπαιρνες, ώσπου με ξεζούμισες!
Σου έδωσα τα πάντα!
Και τι παίρνω πίσω; Τι έχω;
Προσβολές και κενές υποσχέσεις!
Υποσχέθηκες να μη με πληγώσεις ποτέ. Το θυμάσαι αυτό;
Το υποσχέθηκες εκατό φορές. Ορκιζόσουν στη ζωή σου.
Αλλά οι υποσχέσεις σου δεν πιάνουν μία.
Έχω γίνει ένα τίποτα από την αγάπη, τον πανικό και την ανησυχία.
"Πεινάει το μωρό μου; Είναι υγιές; Φοβάται αρκετά τον κόσμο;"
Και καρπός όλων αυτών των βασάνων είναι η θλίψη!
Και το μίσος!
Ναι, ναι, το μίσος.
Ναι, ναι.
Σε μισώ.
Μαμά! Είσαι καλά;
Μπορείς να αναπνεύσεις;
Συγγνώμη, δεν το ήθελα.
Συγγνώμη, συγγνώμη!
Είσαι καλά;
Μπο Βάσερμαν, γεννηθείς στις 10 Μαΐου 1975.
Πλησιάστε.
Έχουμε συγκεντρωθεί...
για να εκτιμήσουμε την έκταση...
της ενοχής του κατηγορουμένου.
Ξεκινάμε με μια φαινομενικά αθώα παράδοση.
Κάθε Δευτέρα...
πριν το ραντεβού με τη μητέρα του...
ο υποφαινόμενος πήγαινε στη λίμνη για να ταΐσει τις πάπιες.
Ούτε έχανε ποτέ ευκαιρία να ταΐσει τα ψάρια του ψυχοθεραπευτή του.
Πολύ ωραία.
Τι συμβαίνει, όμως...
όταν ανταμώνει έναν ζητιάνο εκείνη τη νύχτα;
Πάει να ταΐσει ένα πουλί ή ένα ψάρι χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αλλά δεν θα στηρίξει ένα βασανισμένο μέλος του είδους του.
Ένσταση! Βίαια εγκλήματα στον δρόμο έπαιζαν σε όλες τις ειδήσεις!
Και υπήρχε η σύσταση να αποφεύγουμε τους αγνώστους!
Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό!
Ο κατηγορούμενος σκέφτεται κάθε μέρα...
πώς να ελαφρύνει τα βάσανα των δύσμοιρων!
Δείχνει ξεκάθαρα να έχει μια υγιή και λειτουργική συνείδηση.
Απλώς επέλεξε να την αγνοήσει!
Σκεφτείτε το εξής.
49η ημέρα των εννέα χρόνων του.
Πηγαίνει για ψώνια με τη μητέρα του.
Κάποια στιγμή, τον έχασε.
Ή έτσι νόμισε.
Φοβάται τα χειρότερα και πανικοβάλλεται.
Ψάχνει στο κτήριο, φωνάζει τον μικρό...
ο οποίος κρυβόταν πίσω από μια γωνία...
και παρακολουθούσε τα πάντα.
Ο πελάτης μου είχε χαθεί.
Όταν είδε τη μητέρα του εμφανώς ταραγμένη...
δίστασε από φόβο μην τυχόν τον τιμωρήσει!
Σε αυτήν την κατάσταση, η μητέρα του παραπάτησε και έπεσε.
Έπαθε ρήξη συνδέσμου στο γόνατο και κάκωση στον αστράγαλο.
Παρά ταύτα...
ο υποφαινόμενος δεν παρενέβη!
Φοβόταν!
Σκεφτείτε τώρα τον κατηγορούμενο 15 χρονών, 210η ημέρα...
να είναι παρέα με άλλα αγόρια, κάτι σπάνιο.
Ο υποφαινόμενος ελπίζει να εντυπωσιάσει...
τους φρικτούς νέους φίλους του και τους σκαλεί στο σπίτι του...
ενώ η μητέρα του έχει βγει...
για να του πάρει δώρα για τα γενέθλιά του.
Τους αφήνει να μπουν στο μπάνιο της.
Tους επιτρέπει να ψαχουλέψουν τα άπλυτά της...
να επιθεωρήσουν και τελικά να κλέψουν τα εσώρουχά της.
Θεέ μου!
Θεέ μου! Με πίεσαν!
Τον πίεσαν!
Τι κάνεις;
ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ
Θεέ μου!
Ως και οι υποτιθέμενες πράξεις συναίσθησής του...
μαρτυρούν μεγάλη υποκρισία.
Πάρτε αυτή την εβδομάδα.
Zήτησε από την Γκρέις και τον Ρότζερ να τον πάνε σπίτι...
για να θάψει τη μάνα του και να αρχίσει να πενθεί όπως πρέπει.
Ο Ρότζερ τού πρόσφερε την επιλογή να πάνε με το αμάξι το βράδυ...
αν δεν ήθελε να περιμένει ως την επόμενη ημέρα.
Και ο Μπο επέλεξε να φύγουν την επόμενη ημέρα...
αναβάλλοντας περαιτέρω ένα ταξίδι που είχε ήδη καθυστερήσει αδιανόητα.
Αρκεί να δει κανείς την έκφρασή του...
όταν ο Ρότζερ τού έδωσε τις επιλογές...
για να συμπεράνει...
ότι ο υποφαινόμενος έτρεμε στην ιδέα να γυρίσει στο σπίτι του.
Δεν ήθελα να τον ξεβολέψω.
Είχε χειρουργεία!
Έκλαψα όταν στάθηκα δίπλα στο φέρετρο.
Όταν μου είπαν τα νέα!
Έκλαιγα επί ώρες!
Έχοντας αυτό κατά νου...
σας ζητώ να σκεφτείτε την προηγούμενη ημέρα.
Ούτε τρεις ώρες δεν είχαν περάσει από τη γνωριμία με μια έγκυο...
που του έκανε τα γλυκά μάτια.
Κι αυτός της έδωσε ένα δώρο τιμής ένεκεν...
που προοριζόταν για τη μακαρίτισσα μητέρα του.
Όταν η γκαστρωμένη προσφέρθηκε να του επιστρέψει το δώρο...
εκείνος επέμεινε αυτή η εντελώς άγνωστη...
Όχι!
Περιμένετε! Σταματήστε!
Περιμένετε! Τα πόδια μου! Τα πόδια μου έχουν σφηνώσει!
Περίμενε, μαμά! Τα πόδια μου! Δεν μπορώ να κουνηθώ!
Τι; Μαμά, σε παρακαλώ!
Σε παρακαλώ, βοήθησέ με!
Σε παρακαλώ, βοήθησέ με να σωθώ!
Σε παρακαλώ, μη μ' εγκαταλείπεις!
Βοήθεια!
Ας με βοηθήσει κάποιος! Παρακαλώ!
Βοήθεια! Βοήθεια!
Βοηθήστε με, παρακαλώ! Βοήθεια, παρακαλώ!
Δεν θέλω να πεθάνω!
Το μωρό μου! Όχι!
Το μωρό μου!
Μωρό μου!
Μωρό μου.
Μωρό μου, όχι.