Δύο οικογένειες,
και οι δύο με αξιοπρέπεια,
στην όμορφη Βερόνα, όπου διαδραματίζεται η σκηνή μας,
από αρχαία έχθρα ξεσπά νέα ανταρσία,
όπου το αίμα των πολιτών λερώνει τα χέρια των πολιτών.
Και έτσι ο πρίγκιπας έχει καλέσει σε ένα τουρνουά
για να κρατήσει τη μάχη μακριά από τους δρόμους της πόλης.
Τώρα οι αντίπαλοι Καπουλέτοι και Μοντέγοι,
δοκιμάζουν τη δύναμή τους για να κερδίσουν το βασιλικό δαχτυλίδι.
Καλπάστε, ξάδελφε!
Εδώ δηλώνουμε τον Mercutio,
από τον οίκο των Μοντέγων, πρωταθλητή μας.
Και έτσι σας εύχομαι να απολαύσετε τη μέρα.
Ιουλιέτα; Ιουλιέτα, σε παρακαλώ.
Η κυρία μου και ο κύριός μου θα είναι σύντομα στο σπίτι
με νέα για το τουρνουά.
Τότε βιάσου, νοσοκόμα. Γιατί χρονοτριβείς τόσο;
Ω, θα έπρεπε να βιαστώ τόσο μέχρι να με προδώσει η καρδιά μου.
Η καρδιά σου είναι φτιαγμένη από πιο σκληρό υλικό από αυτό.
Η καρδιά σου είναι φτιαγμένη από πιο σκληρό υλικό...
που θα έπρεπε να γελάς που με βλέπεις τόσο εξαντλημένη.
Σε κρατώ δυνατά για να σε κάνω νέα και δυνατή.
Εδώ, τι λες για αυτό;
Δεν πνίγεσαι που βλέπεις τον Λόρδο Τύβαλτο να νικιέται από ένα σκυλί των Μοντέγων;
Άφησέ το. Η διαμάχη είναι μεταξύ των αφεντικών μας.
Η διαμάχη είναι μεταξύ των αφεντικών μας και εμάς, των ανδρών τους.
Σταματήστε!
Κατεβάστε το σπαθί σας! Δεν ξέρετε τι κάνετε.
Σταθείτε εκεί.
Γύρνα τώρα, Βενβόλιο, και κοίτα τον θάνατό σου.
Τύβαλτε, απλώς κρατώ την ειρήνη.
Σήκωσε το σπαθί σου ή χρησιμοποίησέ το για να χωρίσεις αυτούς τους άνδρες μαζί μου.
Τι? Βγάζεις το σπαθί σου και μιλάς για ειρήνη;
Μισώ τη λέξη όπως μισώ την κόλαση,
όλους τους Μοντέγους και εσένα.
Πίσω, Τύβαλτε! Διαφωνείς με ένα παιδί.
Γύρνα τώρα και πολέμησε τον ίσο σου αν τολμάς.
Ο γέρος Μοντέγος κραδαίνει τη λεπίδα του παρά την θέλησή μου!
- Όχι! - Αρκετά!
Ο πρίγκιπας! Ο πρίγκιπας!
Επαναστατημένοι υπήκοοι! Σταματήστε το!
Εχθροί της ειρήνης θα λέρωναν την ευχαρίστηση ενός τουρνουά
με πικρό αίμα;
Πετάξτε τα κακόγουστα όπλα σας στο έδαφος...
και ακούστε την ποινή του θυμωμένου σας πρίγκιπα.
Τρεις εμφύλιοι καβγάδες,
που προκλήθηκαν από μια ανόητη λέξη από εσάς, Λόρδε Καπουλέτε ή Μοντέγε,
έχουν καταστρέψει τρεις φορές την ηρεμία των δρόμων μας.
Αν ποτέ ξανά διαταράξετε την πόλη μας,
οι ζωές σας θα πληρώσουν το τίμημα για την προσβολή.
Εσύ, Καπουλέτε, έλα μαζί μου.
Και, Μοντέγε, έλα αυτό το απόγευμα.
Και τώρα, με την ποινή του θανάτου, όλοι οι μαχητές να αποχωρήσουν.
- Καλό απόγευμα, ξάδελφέ μου. - Έτσι είναι;
Νόμιζα ότι θα έπρεπε να είναι νύχτα.
Όχι πολύ μετά τις 4:00.
Όταν είμαι λυπημένος, οι ώρες φαίνονται μεγάλες.
Τι θλίψη επιμηκύνει τις ώρες του Ρωμαίου;
Μου λείπει αυτό που, αν το είχα, θα τις έκανε σύντομες.
Κατάλαβα. Είσαι ερωτευμένος.
- Πώς ήταν το τουρνουά; - Έκανε τη δουλειά του...
για να ξεκινήσει μια άλλη σύγκρουση με τους Καπουλέτους.
Άρα πρέπει να ξιφομαχήσεις με το μίσος, και εγώ με την αγάπη.
Η αγάπη είναι ένας σκληρός τύραννος όπου κυβερνά.
Η αγάπη είναι καπνός,
που υψώνεται από τον καπνό των στεναγμών,
μια τρέλα βουτηγμένη σε σιρόπι και πνιγμένη με οργή.
Μπορώ να μάθω ποιον αγαπάς;
Αγαπώ μια γυναίκα.
- Αυτό το βρήκα μόνος μου. - Που δεν με αγαπά.
Γλυκέ ξάδελφε, μην το λες αυτό, αλλά μπορώ να μάθω ένα όνομα;
Ροζαλίν.
Ροζαλίν;
- Η ανιψιά του Λόρδου Καπουλέτου; - Η ίδια.
Ακολούθησέ με και ξέχασε να σκέφτεσαι αυτήν.
Ω, δίδαξέ με πώς πρέπει να ξεχάσω να σκέφτομαι.
Η αγάπη δεν θα σε καλέσει παρά μόνο μία φορά,
ούτε θα μείνει για πάντα όταν έρθει.
Απελευθέρωσε τα μάτια σου. Να χαίρεσαι που δεν νοιάζεται.
- Εξέτασε άλλες ομορφιές. - Για ποιο σκοπό;
Ξάδελφε, σε παρακαλώ να αλλάξεις γνώμη.
Το παιδί μου είναι ακόμα ξένο σε αυτόν τον κόσμο.
Ας μαραθούν άλλα δύο καλοκαίρια στην υπερηφάνειά τους
πριν κρίνουμε το δικαίωμά της να είναι σύζυγος.
Νεότερες από αυτήν είναι χαρούμενες μητέρες τώρα.
Η Ιουλιέτα είναι το μόνο ζωντανό παιδί μου.
Είναι η ελπιδοφόρα κυρία της γης μου...
αλλά πολιορκήστε την, ευγενικέ Πάρη.
Κερδίστε την καρδιά της.
Τώρα, Πήτερ, κύριε, έλα εδώ, σε παρακαλώ.
Πάρε αυτή τη λίστα...
με τα τελευταία και τελικά ονόματα,
ψάξτε τα σε όλη τη Βερόνα, πείτε τους να έρθουν
για γιορτή και καλωσόρισμα στο σπίτι μου απόψε.
Πήγαινε.
Βρείτε αυτούς τους άνδρες των οποίων τα ονόματα είναι γραμμένα εδώ.
Πρέπει πρώτα να μάθω ποια ονόματα έχει γράψει εδώ.
Σε παρακαλώ, κύριε. Μπορείτε να διαβάσετε;
Ναι. Αν γνωρίζω τα γράμματα και τη γλώσσα.
Μείνε, φίλε. Μπορώ να διαβάσω.
"Ο Σινιόρ Μαρτίνο και η γυναίκα και οι κόρες του,
Ο Κόμης Άνσελμ και οι όμορφες αδελφές του,
η κυρία χήρα του Βιτράβιο,
Ο Σινιόρ Πλακέντιο και η υπέροχη γυναίκα του,
ο ανιψιός μου, Κόμης Τύβαλτος,
και ο Λούτσιο και η ζωηρή Ελένα,
η όμορφη μου, Ροζαλίν." Τι συνέλευση είναι αυτή;
Μια μεταμφιεσμένη συγκέντρωση απόψε στο σπίτι μας.
- Ποιος είναι το σπίτι; - Ο κύριός μου, ο μεγάλος Λόρδος Καπουλέτος.
Αν δεν είστε από τον Οίκο των Μοντέγων,
είστε ευπρόσδεκτοι για τη βοήθειά σας.
Σας ευχαριστώ.
Άρα η Ροζαλίν δειπνεί με τον Καπουλέτο απόψε.
Απλώς συγκρίνετε το πρόσωπό της με κάποιους που γνωρίζω,
και θα σε κάνω να νομίζεις ότι ο κύκνος σου είναι κοράκι.
Σαν να μπορεί να υπάρξει κάτι πιο όμορφο από την αγάπη μου.
Θα πάω απόψε,
αλλά μόνο για να χαρώ και να λατρέψω τη δόξα της επιλογής μου.
Χμμ.
Τώρα, μείνε εδώ.
Θεέ μου, παιδί μου.
- Τι σκέφτεσαι; - Πήγαινε, πήγαινε, συνέχισε.
Βιάσου. Οι καλεσμένοι θα έχουν φύγει προ πολλού
πριν να είσαι έτοιμη να τους υποδεχτείς.
Τι συμβαίνει, μητέρα;
Ιουλιέτα...
είσαι γυναίκα τώρα. - Όχι γυναίκα.
Λοιπόν, είναι σχεδόν γυναίκα.
Σχεδόν, αλλά όχι ακόμα.
Τροφέ, ξέρω την ηλικία της κόρης μου.
Σκέφτομαι τη γέννησή της σαν να ήταν χθες.
Θυμάμαι επίσης,
μια μέρα που έπεσε και έκοψε το φρύδι της,
ο άντρας μου, ας αναπαυθεί η ψυχή του, σήκωσε το παιδί.
"Γιατί πέφτεις στο πρόσωπό σου;" λέει,
"Θα πέσεις προς τα πίσω όταν έχεις περισσότερη εξυπνάδα."
Και κοιτάζοντάς τον, το παιδί είπε, "Ναι."
Αρκετά με αυτό. Σε παρακαλώ, σώπα.
Όμως, κυρία, πρέπει να γελάσω που σκέφτομαι ένα παιδί
που σταμάτησε να κλαίει έτσι και μετά είπε "ναι" στον Τζακ.
Τροφέ, σε παρακαλώ, σταμάτα. Σου το ζητώ.
Ησυχία, τελείωσα.
Αλλά πρέπει να πω, ήσουν το πιο όμορφο μωρό
που έχω θηλάσει ποτέ μέχρι τώρα.
Αν ζήσω να σε δω να παντρεύεσαι, θα έχω εκπληρώσει την επιθυμία μου.
Και αυτό είναι το θέμα για το οποίο ήρθα να μιλήσω.
Πες μου, κόρη μου, τι γνώμη έχεις για τον γάμο;
- Δεν το σκέφτομαι ποτέ. - Λοιπόν, σκέψου το τώρα.
Νεότερες από εσένα είναι μητέρες.
Ήμουν και εγώ μητέρα σου, όταν ήμουν στην ηλικία σου.
Το ξέρω.
Ο Κόμης Πάρις σε θέλει για γυναίκα και αγάπη του.
Κόμης Πάρις;
Λοιπόν, κόρη μου...
μπορείς να αγαπήσεις τον άντρα; - Σχεδόν δεν τον ξέρω.
Τότε μάθε να τον γνωρίσεις στο γλέντι απόψε.
Δες πώς νιώθεις.
Μελέτησε τα μάτια του και διάβασε το μήνυμα εκεί.
Δες...
αν μπορείς να είσαι ευτυχισμένη μαζί του.
Θα κοιτάξω και θα προσπαθήσω να τον συμπαθήσω, αν αυτή είναι η επιθυμία των γονιών μου.
Να προσπαθήσουμε να μπούμε μέσα μιλώντας
ή να περάσουμε μέσα από το πλήθος χωρίς μια λέξη;
Μην πεις τίποτα, μήπως πεις πάρα πολλά.
Δεν θα τους προκαλέσουμε για να μην μας προκαλέσουν.
Θα μπούμε, θα πάρουμε το μέτρο της κυρίας,
και αφού το πάρουμε, θα φύγουμε.
Όχι, ευγενικέ Ρωμαίε, πρέπει να σε δούμε να χορεύεις.
Όχι εγώ, Μερκούτιο.
Έχεις τα χορευτικά παπούτσια και τα χορευτικά πόδια για να τα γεμίσεις.
Η ψυχή μου είναι φτιαγμένη από μόλυβδο.
Με κολλάει στο έδαφος, δεν μπορώ να κινηθώ.
Είσαι εραστής. Δανείσου τα φτερά του Έρωτα και πέταξε.
Αλλά πρέπει να μπούμε;
Αρχίζω να φοβάμαι κάποια συνέπεια που κρέμεται ακόμα στα αστέρια
θα ξεκινήσει πικρά αυτή την τρομερή ημερομηνία.
Ίσως θα πρέπει να σκεφτούμε τι κάνουμε.
Είδα ένα όνειρο χθες το βράδυ.
Και εγώ.
Λοιπόν, ποιο ήταν το δικό σου;
Ότι οι ονειροπόλοι συχνά λένε ψέματα.
Στο κρεβάτι κοιμισμένοι, όπου ονειρεύονται αληθινά πράγματα.
Χα! Τότε βλέπω ότι η Βασίλισσα Μαμπ ήταν μαζί σου.
Είναι η μαία των νεράιδων,
και έρχεται σε σχήμα όχι μεγαλύτερο από μια πέτρα αχάτη
στο δείκτη ενός δημοτικού συμβούλου,
τραβηγμένη με μια ομάδα μικρών ατόμων,
κάθετα στις μύτες των ανδρών καθώς κοιμούνται.
Το άρμα της είναι ένα άδειο φουντούκι,
και σε αυτή την κατάσταση, καλπάζει νύχτα με νύχτα
μέσα από τα μυαλά των εραστών, και τότε ονειρεύονται την αγάπη,
πάνω από τα γόνατα των αυλικών που ονειρεύονται για υπόκλιση,
πάνω από τα δάχτυλα των δικηγόρων, που ονειρεύονται αμέσως αμοιβές,
πάνω από τα χείλη των κυριών, που ονειρεύονται αμέσως φιλιά.
Ησυχία, ησυχία, Μερκούτιε, αρκετά.
Μιλάς για το τίποτα.
Αλήθεια, μιλάω για όνειρα,
που είναι τα παιδιά ενός αδρανούς μυαλού
που γεννήθηκε από το τίποτα παρά μόνο μάταιη φαντασία,
που είναι τόσο λεπτή σε ουσία όσο ο αέρας
και πιο άστατη από τον άνεμο.
Πολύ περισσότερα από αυτά, και θα αργήσουμε πολύ.
Ελάτε, ας αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας και ας χαράξουμε την πορεία μας.
Ό, τι κι αν αποδειχθεί.
Εμπρός, εύθυμοι κύριοι.
Καλώς ήρθατε, κύριοι.
Κυρίες που έχουν τα δάχτυλά τους χωρίς κάλους
θα περπατήσουν μαζί σας.
Σας καλωσορίζω όλους. Ελάτε, μουσικοί, παίξτε.
Μια αίθουσα, μια αίθουσα. Κάντε χώρο.
Νομίζω ότι έχουμε την αφρόκρεμα αυτού που παρουσιάζεται.
Όλοι φαίνονται πιο πεινασμένοι από ένα σκυλί που λιμοκτονεί.
Η κυρία μου Ιουλιέτα.
Κόμης Πάρις.
Μπορώ να παρακαλέσω να με λυπηθείτε αρκετά για να χορέψετε
και να ζεστάνετε το βράδυ μου με ένα ουράνιο χαμόγελο;
Κρατήστε το αγενές σας χέρι για μικρότερο θήραμα...
και αφήστε την όμορφη στην δική της συσκευή.
Δεν είναι αυτή η Ροζαλίν;
Ναι, αυτή είναι.
Δεν θα έπρεπε να αρχίσετε να κάνετε την υπόθεσή σας;
Την υπόθεσή μου; Όταν με μεταφέρατε εδώ,
για να δω ότι δεν έχω υπόθεση να κάνω;
Πήγαινε, μίλησε μαζί της.
Οι Μοντέγοι στην επικράτεια των Καπουλέτων;
Μέσερ Μπενβόλιο, έχετε τρελαθεί όλοι;
Αυτός για τον οποίο στέκομαι έχει τρελαθεί από αγάπη για τα πράσινα μάτια σου.
Αφού ο Ρωμαίος είναι εδώ, γιατί χρειάζεται αντιπροσώπους;
Φυσικά, εννοεί να υπερασπιστεί ο ίδιος την υπόθεσή του.
Πράγματι.
Από εκεί που στεκόμαστε, φαίνεται καλά απασχολημένος.
Η κυρία Ροζαλίν είναι καλά διατεθειμένη
αλλά τρέμει για την ασφάλειά σου.
Ποια κυρία είναι αυτή που πλουτίζει
το χέρι εκείνου του ιππότη;
Δεν ξέρω.
Αλλά η Ροζαλίν...
Ω, διδάσκει τις δάδες να καίνε φωτεινά.
Φαίνεται να κρέμεται στο μάγουλο της νύχτας
σαν ένα ωραίο κόσμημα στο αυτί ενός Αιθίοπα.
Ομορφιά πολύ πλούσια για χρήση, για τη γη πολύ αγαπητή.
Έτσι δείχνει το χιονάτο περιστέρι να συναθροίζεται με τα κοράκια,
όπως εκείνη η κυρία πάνω από τους συντρόφους της δείχνει.
Αλλά τι γίνεται με την παλιά σου αγάπη, τη Ροζαλίν;
Αγάπησε η καρδιά μου μέχρι τώρα;
Απαρνηθείτε το θέαμα.
Δεν είδα ποτέ αληθινή ομορφιά μέχρι αυτή τη νύχτα.
- Κύριε, πρέπει να διαμαρτυρηθώ. - Έχω προηγούμενη αξίωση.
Κόμης Πάρις, έλα να χορέψουμε μαζί μου.
Τι αξίωση είναι αυτή;
Η αξίωση της αγάπης που πρέπει πάντα να ακούγεται.
Τότε θα εκμεταλλευτώ αυτή τη στροφή,
να δοκιμάσω τις πιθανότητές μου με την όμορφη Ροζαλίν;
Τώρα, με την ασπίδα και την τιμή του αίματός μου,
να τον χτυπήσω νεκρό, δεν το θεωρώ αμαρτία.
Γιατί, τι συμβαίνει, Τύβαλτε, γιατί θυμώνεις έτσι;
Θείε, ο άντρας με τον οποίο είναι η Ιουλιέτα είναι Μοντέγος.
Ο νεαρός Ρωμαίος, είναι αυτός;
Αυτός είναι, αυτός ο κακός Ρωμαίος.
Ηρέμησε, ευγενικέ ξάδελφε.
Άφησέ τον ήσυχο.
Άκουσες την προειδοποίηση του πρίγκιπα στο κονταροχτύπημα.
Το να βλάψεις έναν Μοντέγο κάτω από αυτή τη στέγη σημαίνει εξέγερση,
και στο αιματηρό της ξύπνημα, τους θανάτους μας.
Δεν θα ήθελα για τον πλούτο όλης της πόλης
να αφήσω κακό να τον βρει στο σπίτι μου.
Δεν θα το ανεχτώ.
Θα το ανεχτείς, γιατί έτσι λέω εγώ.
Είμαι εγώ αφέντης εδώ ή εσύ;
Θα προκαλέσεις ανταρσία ανάμεσα στους καλεσμένους.
Θα ξεσαλώσεις, θα είσαι ο άντρας!
- Θείε, είναι ντροπή! - Άντε, άντε.
Θα με αντιστραφείς. Είσαι ένας πρίγκιπας, φύγε.
Καλέ μου άρχοντα σύζυγε, γιατί είσαι τόσο θερμός;
Μπορεί να είναι θερμός, αλλά είμαι ακόμα πιο θερμός
που βλέπω έναν Μοντέγο να αράζει εδώ.
Η Μορίσκα!
Μορίσκα;
Γιατί, τι τέλειος χορός για τη διασκέδασή μας.
Για να βρούμε τον χορό που ταιριάζει στον Ρωμαίο,
πρέπει πρώτα να βάλουμε μια θηλιά γύρω από το λαιμό του.
Όχι, ξάδελφε, έλα, χόρεψε λίγο μαζί μου,
και θα σε πείσω να κάνεις παρέα.
Οδηγήστε την, ευγενικέ ανιψιέ, σε έναν χωριάτικο χορό
για να δούμε ότι ο θυμός σας έχει ξεχαστεί.
Αν το διατάξετε, θείε, αλλά προειδοποιώ,
αυτή η βρώμικη εισβολή, που νομίζετε ότι είναι τόσο γλυκιά,
θα μετατραπεί σε πικρή χολή πριν από το τέλος.
Μίλα, κύριε.
Είσαι πολύ σοβαρός για κάποιον που κόβει έναν χωριάτικο χορό.
Αν βεβηλώσω με το πιο άξιο χέρι μου
αυτό το ιερό προσκύνημα...
τα χείλη μου, δύο κοκκινισμένοι προσκυνητές,
είναι έτοιμα να απαλύνουν αυτό το τραχύ άγγιγμα με ένα τρυφερό φιλί.
Καλέ προσκυνητή, αδικείς το χέρι σου πάρα πολύ.
Ποια ευγενική αφοσίωση δείχνει σε αυτό,
γιατί οι άγιοι έχουν χέρια που τα χέρια των προσκυνητών αγγίζουν,
παλάμη με παλάμη είναι το φιλί των ιερών προσκυνητών.
Δεν έχουν οι άγιοι χείλη, και ιεροί προσκυνητές, επίσης;
Ναι, προσκυνητή, χείλη που πρέπει να χρησιμοποιούν στην προσευχή.
Ω, τότε, αγαπητέ άγιε, ας κάνουν τα χείλη ό,τι κάνουν τα χέρια.
Προσεύχονται,
δώσε εσύ, μήπως η πίστη μετατραπεί σε απελπισία.
Οι άγιοι δεν κινούνται, αν και δίνουν για χάρη των προσευχών.
Τότε μην κινείσαι...
ενώ παίρνω το αποτέλεσμα των προσευχών μου.
Έτσι από τα χείλη μου, από τα δικά σου, η αμαρτία μου καθαρίζεται.
Τότε τα χείλη μου έχουν την αμαρτία που πήραν.
Αμαρτία από τα χείλη μου;
Ω, παράβαση γλυκά προτρεπόμενη.
Δώσε μου πίσω την αμαρτία μου.
Φιλάς με το βιβλίο.
Κυρία... η μητέρα σου λαχταρά μια κουβέντα μαζί σου.
Ποια είναι η μητέρα της;
Η μητέρα της είναι η κυρία του σπιτιού.
- Εννοείς ότι είναι Καπουλέτος; - Είναι.
Και σου λέω, αυτός που μπορεί να πιάσει την Ιουλιέτα
θα έχει τα λεφτά.
Θεέ μου.
Η ζωή μου είναι χρέος του εχθρού μου.
Γνωρίζεις τον άντρα που ο ξάδερφός μου καλωσόρισε;
Όχι, αλλά φαίνεται ένας όμορφος νέος.
Όμορφος και θανατηφόρος.
Είναι ο Ρωμαίος,
ελπίδα του Οίκου των Μοντέγων.
Έλα εδώ, τροφέ.
Ποιος είναι αυτός ο κύριος που περνάει την πόρτα;
Το όνομά του είναι Ρωμαίος και είναι Μοντέγος.
Ο μοναχογιός του μεγάλου σου εχθρού.
Η μόνη μου αγάπη ξεπήδησε από το μόνο μου μίσος.
Πολύ νωρίς είδα άγνωστο και γνώρισα πολύ αργά.
Τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό;
Τίποτα.
Ένα σκοτεινό πρόσωπο να φοράς μετά από έναν χορό.
Αν είμαι νέα, πρέπει πάντα να είμαι χαρούμενη;
Κανένας αλήτης λοιπόν, δεν έχει διαταράξει την ηρεμία σου;
- Ποιος αλήτης θα ήταν αυτός; - Κανέναν δεν θα ονόμαζα...
ούτε θα άφηνα το όνομά τους να ειπωθεί σε αυτό το σπίτι.
Ξάδερφε, σε αγαπώ.
Τύβαλτε, το ξέρω.
Η τιμή σου είναι τόσο αγαπητή σε μένα όσο η ζωή.
Και με αυτή τη ζεστή σκέψη, θα αποχωρήσω.
Ρωμαίος;
Ρωμαίος!
Μπορώ να πάω σπίτι όταν όλη η καρδιά μου είναι εδώ;
Ξάδερφε Ρωμαίος;
Ρωμαίος;
Πρέπει να πάω σπίτι όταν όλη η καρδιά μου είναι εδώ;
Ρωμαίος!
Ρωμαίος; Ξάδερφε Ρωμαίος;
Είναι σοφός, και στη ζωή μου, έχει κρυφτεί σπίτι του για να κοιμηθεί.
Έτρεξε από εδώ.
Ξέρω ότι πήδηξε τον τοίχο.
Ας τον φωνάξουμε, καλέ Μερκούτιε.
Ρωμαίος;
Εραστή!
Τρελέ!
Αστειεύεται με ουλές που ποτέ δεν ένιωσε πληγή.
Αλλά σιγά, τι φως σπάει από εκείνο το παράθυρο;
Είναι η ανατολή, και η Ιουλιέτα είναι ο ήλιος.
Σήκω, όμορφη ήλιε και σκότωσε τη ζηλιάρα σελήνη
που είναι ήδη άρρωστη και χλωμή από θλίψη
που εσύ, η υπηρέτριά της, είσαι πολύ πιο όμορφη από αυτήν.
Περίμενε...
είναι η κυρία μου.
Ω, είναι η αγάπη μου.
Ω, να ήξερε ότι είναι.
Η λάμψη του μάγουλού της θα ντρόπιαζε τα αστέρια
όπως το φως της ημέρας ένα λυχνάρι.
Τα μάτια της στον ουρανό θα έδιναν τέτοιο φως
που τα πουλιά θα τραγουδούσαν και θα νόμιζαν ότι δεν είναι νύχτα.
Δες πώς ακουμπάει το μάγουλό της στο χέρι της.
Ω, να ήμουν ένα γάντι πάνω σε αυτό το χέρι
για να μπορούσα να αγγίξω αυτό το μάγουλο.
Αλίμονο.
Μιλάει.
Ω, μίλησε ξανά, φωτεινέ άγγελε.
Ω, Ρωμαίε, Ρωμαίε,
γιατί είσαι εσύ, Ρωμαίε;
Αρνήσου τον πατέρα σου και απαρνήσου το όνομά σου,
ή αν δεν θέλεις, αλλά ορκίσου την αγάπη μου,
και δεν θα είμαι πια Καπουλέτος.
Να ακούσω περισσότερα ή να μιλήσω σε αυτό;
Μόνο το όνομά σου είναι ο εχθρός μου.
Θα ήσουν ο εαυτός σου αν δεν σε έλεγαν Μοντέγο.
Τι σημασία έχει ένα όνομα;
Αυτό που ονομάζουμε τριαντάφυλλο με οποιοδήποτε άλλο όνομα θα μύριζε το ίδιο γλυκά.
Έτσι και ο Ρωμαίος.
Ρωμαίε, πέταξε το όνομά σου, και για αυτό το όνομα,
που δεν είναι μέρος σου, πάρε όλη εμένα.
Σε παίρνω στα λόγια σου.
Πες με αγάπη σου, και θα βαφτιστώ ξανά από εδώ και πέρα.
- Δεν θα γίνω ποτέ Ρωμαίος. - Τι άνθρωπος είσαι
που κρύβεται στις σκιές της νύχτας για να με κατασκοπεύσει;
Δεν ξέρω πώς να σου πω ποιος είμαι.
Το όνομά μου, αγαπητή αγία,
είναι μισητό για τον εαυτό μου γιατί είναι εχθρός σου.
Δεν σε έχω ακούσει να λες εκατό λέξεις,
όμως γνωρίζω τον ήχο αυτής της γλυκιάς φωνής.
Δεν είσαι ο Ρωμαίος και ένας Μοντέγος;
Κανένα από τα δύο, αγαπημένη μου, αν κανένα από τα δύο δεν σου αρέσει.
Γιατί ήρθες;
Αυτό το μέρος είναι θάνατος αν κάποιος από τους συγγενείς μου σε βρει εδώ.
Με τα φτερά του φωτός της αγάπης σκαρφάλωσα πάνω από αυτά τα τείχη...
γιατί τα πέτρινα όρια δεν μπορούν να κρατήσουν την αγάπη έξω,
και ό,τι μπορεί να κάνει η αγάπη, αυτό τολμά η αγάπη να επιχειρήσει.
Επομένως, οι συγγενείς σου δεν είναι εμπόδιο για μένα.
Το να σε βλέπω να φαίνεσαι αυστηρή
με τρομάζει περισσότερο από 20 από τα σπαθιά τους.
Κοίταξε γλυκά, και είμαι άτρωτος στην εχθρότητά τους.
Δεν θα ήθελα για τίποτα στον κόσμο να σε δουν εδώ.
Αλλά δεν θα ήθελα να χάσω τα λόγια που είπες.
Ντρέπομαι να σκεφτώ τι άκουσες απόψε.
Αν σε ρωτούσα τώρα για όρκους αγάπης, ξέρω ότι θα έλεγες ναι...
αλλά αν ορκιστείς, μπορεί να αποδειχθείς ψεύτικη.
Λένε ότι ο Δίας γελάει με τις ψευδορκίες των εραστών.
Και θα με αποκαλέσεις τώρα πολύ γρήγορη;
Όταν δεν με είχες ακούσει, θα ήμουν αργή σαν πάγος.
Ρωμαίε, εμπιστέψου με, και θα αποδειχθώ πιο αληθινή
από αυτούς που παίζουν το παιχνίδι με πολύ πιο πονηρό πνεύμα.
Κυρία, στον απέναντι φεγγάρι ορκίζομαι
που ασημώνει όλες τις κορυφές των οπωροφόρων δέντρων.
Ω, μην ορκίζεσαι στο φεγγάρι, το άστατο φεγγάρι
που αλλάζει κάθε μήνα στην κυκλική του τροχιά,
μήπως και η αγάπη σου αποδειχθεί επίσης μεταβλητή.
Σε τι να ορκιστώ;
Μην ορκίζεσαι καθόλου, και άκουσε προσεκτικά.
Είμαστε πολύ απερίσκεπτοι, πολύ απρόσεκτοι, πολύ γρήγοροι;
Όχι, γιατί αυτό το μπουμπούκι της αγάπης στην καλοκαιρινή πνοή
θα αποδειχθεί ένα όμορφο λουλούδι όταν ξανασυναντηθούμε.
- Υπόσχομαι. - Ιουλιέτα;
Πήγαινε και καληνύχτα,
και ας έρθει γλυκιά ανάπαυση στην καρδιά σου και στη δική μου μέσα στο στήθος μου.
Αλλά θα με αφήσεις τόσο ανικανοποίητη;
Τι ικανοποίηση θα ήθελες απόψε;
Την ανταλλαγή του πιστού όρκου αγάπης σου για τον δικό μου.
Σου έδωσα τον δικό μου πριν το ζητήσεις.
Κυρία μου;
- Κυρία; - Αμέσως, καλή τροφέ.
Γλυκέ Μοντέγε, να είσαι αληθινός.
Μείνε εδώ για λίγο, και θα ξανάρθω.
Φοβάμαι ότι όλα αυτά είναι μόνο ένα όνειρο.
Πολύ κολακευτικά γλυκό για να είναι ουσιαστικό.
Σκέψου αν η αγάπη σου είναι αγνή, ο σκοπός σου είναι ο γάμος;
Είναι, κυρία μου.
Τότε θα σου στείλω για να μάθω τη μοίρα μου,
πού και τι ώρα θα τελέσουμε το τελετουργικό,
και όλες τις τύχες μου στα πόδια σου αφήνω
και σε ακολουθώ, κύριέ μου, σε όλο τον κόσμο.
Ιουλιέτα!
Κυρία μου;
Χίλιες φορές, καληνύχτα.
Χίλιες φορές χειρότερα, να χάσω το φως σου.
- Ρωμαίος. - Αγάπη μου.
Τι ώρα αύριο να σου στείλω;
- Στις 9:00. - Δεν θα αποτύχω.
Είναι 20 χρόνια μέχρι τότε.
Έχω ξεχάσει γιατί σε φώναξα πίσω.
Άσε με να σταθώ εδώ μέχρι να το θυμηθείς.
Θα έπρεπε να ξεχάσω να σε έχω ακόμα να στέκεσαι εκεί,
θυμούμενος πόσο αγαπώ την παρέα σου.
Και θα μείνω ακόμα για να σε έχω ακόμα να ξεχνάς,
ξεχνώντας οποιοδήποτε άλλο σπίτι εκτός από αυτό.
Καληνύχτα, καληνύχτα.
Ο χωρισμός είναι τόσο γλυκός πόνος.
Ας πούμε απλώς καληνύχτα μέχρι να ξημερώσει.
Ο ύπνος να κατοικεί στα μάτια σου, ειρήνη στο στήθος σου.
Ω! Κυρία, μπείτε μέσα. Θα κρυώσετε.
Μακάρι να ήμουν ύπνος και ειρήνη, τόσο γλυκός για να ξεκουραστώ.
Η γη είναι η μητέρα της φύσης και ο τάφος της.
Μέσα στο πέταλο αυτού του μικρού λουλουδιού,
το δηλητήριο έχει κατοικία και ιατρική δύναμη.
Βρασμένο και αναμεμειγμένο, η μυρωδιά θα μας φέρει υγεία.
- Και καταπιεί; - Το αποτέλεσμα είναι άμεσος θάνατος.
Καλημέρα, πάτερ.
Ρωμαίος!
Όρθιος και τριγυρνάς νωρίς το πρωί.
Δεν περιμένω να δω τους νέους την αυγή.
Η φροντίδα κρατά τους γέρους ξύπνιους και τους ξυπνά σύντομα,
αλλά οι νέοι κοιμούνται έναν χρυσό ύπνο μέχρι το μεσημέρι.
Ή αν δεν το κάνουν, και εδώ θα το μαντέψω σωστά,
ο Ρωμαίος μας δεν ήταν στο κρεβάτι απόψε.
Αυτό είναι αλήθεια, αλλά μια γλυκιά ανάπαυση ήταν δική μου.
Ο Θεός να συγχωρέσει την αμαρτία.
Ήσουν με τη Ροζαλίν;
Αχ, προσεύχομαι να μην έπαιζες το παιχνίδι του Σατανά.
Ποια είναι η Ροζαλίν; Έχω ξεχάσει το όνομα.
Αυτό είναι καλό, γιε μου. Πού ήσουν λοιπόν;
Θα σου πω, πριν μου το ξαναρωτήσεις.
Ω, πάτερ, γνώρισε την επιθυμία της καρδιάς μου
είναι στραμμένη στην όμορφη κόρη του πλούσιου Καπουλέτου.
Όπως η δική μου στη δική της, έτσι και η δική της είναι στραμμένη επίσης.
Και πώς συναντηθήκαμε και κάναμε έρωτα,
και πώς ερωτεύτηκα θα πω καθώς περπατάμε πίσω.
Αλλά αυτό προσεύχομαι: να συναινέσετε να μας παντρέψετε σήμερα.
Άγιε Φραγκίσκος!
Τι αλλαγή είναι εδώ.
Γιατί απορρίπτεται αυτή, που αγαπούσες τόσο πολύ;
Ιησού Μαρία! Τι ποσότητα άλμης
έχει πλύνει τα χλωμά μάγουλά σου για τη Ροζαλίν!
Με μάλωνες που αγαπούσα τη Ροζαλίν.
Σε μάλωνα που μουρμούριζες σαν παιδί.
Δεν θα πίστευα ότι είχες γευτεί την αληθινή χαρά της αγάπης.
Τότε μην μαλώνεις άλλο, γιατί ο Θεός έχει με δίδαξε τώρα να γνωρίζω την αληθινή αγάπη,
και η Ιουλιέτα έχει το πρόσωπό της.
Μιλάς έτσι, παρόλο που είναι Καπουλέτος;
Τι με νοιάζει για τις φιλονικίες του παρελθόντος;
Ή οι αντιπαλότητες τώρα θαμμένες στον τάφο;
Καλά, καλά.
Αν αυτό μπορούσε να μεταφέρει τα πάντα μπροστά...
Νομίζω ότι βλέπω μια ευκαιρία να τελειώσει η διαμάχη της πόλης.
Αν, όπως προσεύχομαι, ο γάμος σας αποδειχθεί γλυκός,
θα μετατρέψετε την έχθρα των οικογενειών σας σε αγνή αγάπη.
Έλα... εσύ που διστάζεις, και έλα μαζί μου.
Θα εκπληρώσω την ευχή σου...
και θα είμαι ο ιερέας του γάμου σου.
Πού είναι λοιπόν ο Ρωμαίος μας;
Γύρισε χθες το βράδυ;
Όχι σε αυτό το σπίτι.
Μίλησα με τον υπηρέτη του.
Μαρκούτιε, υπάρχουν νέα.
Ο Τύβαλτος έστειλε ένα γράμμα εδώ, με διεύθυνση προς αυτόν.
Μια πρόκληση για τη ζωή μου.
Την οποία ο Ρωμαίος θα αντιμετωπίσει.
Αλίμονο, καημένε Ρωμαίε, είναι ήδη νεκρός.
Γιατί; Ποιος και τι είναι ο Τύβαλτος,
που θα έπρεπε να είναι τόσο σίγουρος για τη νίκη;
Περισσότερο από πρίγκιπας των γατών, σου λέω τώρα.
Μάχεται σαν μουσική, με ακρίβεια,
και κρατάει τον χρόνο και την απόσταση τέλεια.
Με ένα και δύο και τρία, και στην καρδιά σου.
Είναι κύριος και μονομάχος,
και κανείς που τον πολεμά δεν ζει για να πει την ιστορία.
Α, κύριοι. Ελπίζω να με βοηθήσατε να καλύψω τα ίχνη μου.
Πού εξαφανιστήκατε χθες το βράδυ;
Μας ξεγέλασες και τους δύο πολύ όμορφα.
Συγγνώμη, Μαρκούτιε, ήμουν πολύ απασχολημένος.
Σε μια τέτοια στιγμή ένας άντρας μπορεί να χάσει τη χάρη του.
Και περισσότερα ακόμα.
Όχι, σε συγχωρούμε, γιατί είσαι πάλι ο Ρωμαίος.
Δεν είναι αυτό καλύτερο τώρα από το να στενάζεις ακόμα για αγάπη;
Τώρα είσαι κοινωνικός.
Η μεγάλη αγάπη θα μας κάνει μόνο ανόητους.
Σταματήστε εκεί.
Ρωμαίε, ήρθε ένα γράμμα για σένα.
Φοβάμαι ότι είναι μια πρόκληση από τον Κόμη Τύβαλτο,
που δεν θα ανεχτεί καθυστέρηση στην απάντησή σου.
- Θα μπορούσες να κατευνάσεις την οργή του... - Συγχωρέστε με, και τους δύο, σας παρακαλώ.
Ξάδελφε; Πού πας;
Ρωμαίε! Αυτό το σοβαρό θέμα δεν μπορεί να αγνοηθεί!
Καλέ μου κύριε, επιθυμώ να μιλήσω μαζί σας.
Τι κουρασμένη γριά μαστροπός είναι αυτή;
Και ποιος είναι αυτός που φοράει το μισητό παλτό των Καπουλέτων;
Πήγαινε. Θα ήθελα να περπατήσω λίγο μαζί της.
Θα σε δούμε στο δείπνο του πατέρα σου;
Φυσικά. Θα είμαι εκεί.
Γιατί ήταν τόσο αγενής ο άντρας;
Που του άρεσε να χρησιμοποιεί τη γλώσσα του για να γδάρει
και να πληγώσει μια φτωχή γριά;
Είναι πολύ ερωτευμένος με τον ήχο της φωνής του.
Και στέκεσαι εκεί και υπομένεις έναν τέτοιο αλήτη
να με χρησιμοποιεί κατά το δοκούν;
Αν ήξερα κάποιον άντρα να σε χρησιμοποιεί για ευχαρίστησή του,
το όπλο μου θα έβγαινε γρήγορα, ορκίζομαι.
Τώρα, μπροστά στον Θεό, είμαι τόσο εκνευρισμένος που κάθε μέρος γύρω μου τρέμει.
Λοιπόν, στην υπόθεση.
- Η νεαρή μου κυρία, Ιουλιέτα... - Τι συμβαίνει με αυτήν;
Μου είπε να σε αναζητήσω και να πω...
Πρώτον, αν την κοροϊδέψεις,
θα λογοδοτήσεις σε εμένα.
- Παραμάνα, διαμαρτύρομαι. - Θα της το πω.
Απλά άκου.
Πρέπει να πάρει τον λόγο της μητέρας της
για να εξομολογηθεί αργότερα σήμερα.
Ας έρθει στο κελί του Πατέρα Λαυρέντιου.
Εκεί θα συγχωρεθεί και θα παντρευτεί, επίσης.
Σήμερα το απόγευμα, νύφη;
Αντίο, να είσαι πιστός και να με συστήσεις στην κυρία σου.
Ε... Υπάρχει κάτι ακόμα.
Τι είναι;
Υπάρχει ένας ευγενής στην πόλη, ένας Πάρις,
που σχεδιάζει να παντρευτεί και να κοιμηθεί μαζί της.
- Και της αρέσει; - Ποτέ!
Θα προτιμούσε να είχε κοιμηθεί με έναν βρωμερό βάτραχο.
Οι σκέψεις της είναι όλες μαζί σου, όπως την έχω πειράξει.
- Αλλά θα έπρεπε να ξέρεις γι' αυτόν. - Και έτσι ξέρω.
- Και τώρα σύστησέ με στην κυρία μου. - Θα το κάνω.
Χίλιες φορές.
Γιατί, αγαπημένη μου Παραμάνα, τι νέα;
- Πες μου ότι τον βρήκες. - Ωχ...
Ωχ! Ωχ...
Καλή, γλυκιά Παραμάνα...
Ω, Κύριε, φαίνεσαι τόσο λυπημένη.
Ό, τι νέα κι αν φέρεις, διώξε τη θλίψη σου,
και αν η ιστορία σου είναι χαρούμενη, τότε μην με τιμωρείς
φορώντας μια τέτοια μάσκα τραγωδίας.
Είμαι τόσο κουρασμένη, άσε με να ξεκουραστώ λίγο.
Ω, τα κόκαλά μου πονάνε μετά τη μέρα που είχα.
Θα αντάλλαζα τα κόκαλά μου για όλα τα νέα σου.
Σε παρακαλώ, μίλησε, σε παρακαλώ.
Αγαπητή γλυκιά Παραμάνα, πες.
Τι βιάζεσαι; Λίγη υπομονή, σε παρακαλώ!
Δεν μπορείς να δεις ότι μου κόβεται η ανάσα;
Σου κόβεται η ανάσα όταν έχεις ανάσα να μου πεις
ότι σου κόβεται η ανάσα; Τα νέα σου είναι καλά ή κακά;
Απλά απάντησε σε αυτό. Πες είτε και θα περιμένω να ακούσω τα υπόλοιπα.
Απλά πες μου αν είναι καλά ή κακά.
Λοιπόν...
Πρέπει να πω
ότι έχεις καλό γούστο στους άντρες.
Το πρόσωπο αυτού του Ρωμαίου είναι όμορφο σαν την αυγή.
Το σώμα του...
η φιγούρα, το πόδι, το πέλμα υπερτερούν των καλύτερων.
Οι τρόποι του θα μπορούσαν να βελτιωθούν, αλλά υπάρχει χρόνος.
Τώρα... έχετε δειπνήσει ήδη;
Όχι ακόμα.
Αλλά Παραμάνα, τα ήξερα όλα αυτά πριν.
Τι λέει για τον γάμο μας; Τι γίνεται με αυτό;
Κύριε, πώς πονάει το κεφάλι μου. Ω, τι κεφάλι έχω.
Χτυπάει σαν να πρόκειται να σπάσει σε 20 κομμάτια.
Και η πλάτη μου, η πλάτη μου με σκοτώνει!
Είναι όλο δικό σου λάθος που με έστειλες στην πόλη.
Στο μέλλον, πήγαινε τα μηνύματά σου μόνη σου.
Από έλεος, λυπήσου με! Τι λέει ο Ρωμαίος μου;
Μπορείς να έχεις άδεια σήμερα, για να εξομολογηθείς;
Θα μπορούσα.
Τότε, πήγαινε από εδώ στο κελί του Πατέρα Λαυρέντιου...
θα βρεις έναν σύζυγο...
πρόθυμος να σε κάνει γυναίκα του.
Αλλά όχι μέχρι να κάνεις ένα μπάνιο.
Προσεύχομαι οι ουρανοί να χαμογελάσουν σε αυτή την πράξη,
και να μην μας τιμωρήσουν με μετέπειτα λύπη.
Αμήν.
Αλλά ό,τι λύπη κι αν έρθει,
δεν μπορεί να αντισταθμίσει την ανταλλαγή χαράς
που ένα σύντομο λεπτό μου δίνει στην όψη της.
Κάνε εσύ να κλείσουν τα χέρια μας με άγια λόγια...
τότε ο έρωτας, ο καταβροχθίζων θάνατος, ας κάνει ό,τι τολμά,
αρκεί που μπορώ να την αποκαλώ δική μου.
Αυτά τα βίαια πάθη μπορούν να έχουν βίαια τέλη.
Και να φουντώσουν σαν πυρίτιδα, στη φλογερή τους δόξα,
καταναλώνοντας τους εαυτούς τους και τους άλλους.
Το πιο γλυκό μέλι αρρωσταίνει όταν το παρακάνεις,
καταστρέφοντας τη δική του ευχαρίστηση.
Επομένως, να είστε μετριοπαθείς. Η μακροχρόνια αγάπη πρέπει να είναι.
Η αγάπη πολύ γρήγορα μπορεί να αποδειχθεί πιο ψεύτικη από την αγάπη πολύ αργά.
Καλό απόγευμα στον πιο αγαπητό μου εξομολογητή.
Ο Ρωμαίος ευχαριστεί που σε βλέπει εδώ.
Χρωστάω αυτές τις ευχαριστίες σε αυτόν με όλη μου την καρδιά.
Ω, Ιουλιέτα, αν η καρδιά σου, όπως η δική μου, είναι γεμάτη
και έχεις μεγαλύτερη ικανότητα από εμένα να μιλήσεις,
τότε πες τη χαρά που μας περιμένει και τους δύο απόψε.
Δεν μπορώ να πω τι είναι απεριόριστο.
Είναι απλώς ζητιάνοι που μπορούν να μετρήσουν την αξία τους.
Αρκετά με τις ερωτικές κουβέντες. Έλα μαζί μου.
Γιατί θα κάνουμε σύντομη δουλειά με δεσμευτικούς όρκους,
και η αγία εκκλησία θα ενώσει δύο σε ένα.
Ρωμαίος...
Ιουλιέτα...
Αμήν.
- Αμήν. - Αμήν.
Ιουλιέτα.
Κυρία μου Ιουλιέτα.
Μόλις είχατε φύγει και οι δύο και ήσασταν καθ' οδόν,
ένας αγγελιοφόρος από τον Λόρδο Καπουλέτο έφτασε.
Ο ξάδελφός σου Τύβαλτος έχει ξεκινήσει με τέτοια οργή.
Υπάρχουν προβλήματα στον ορίζοντα.
Ο πατέρας σου σε διατάζει να επιστρέψεις γρήγορα.
Θα το κάνω.
Νοσοκόμα, πήγαινε μαζί της. Δες να φτάσει με ασφάλεια στο σπίτι.
Μέχρι απόψε.
Που είναι ένας χρόνος μακριά.
Μόνο ένας χρόνος;
Δεν με αγαπάς, λοιπόν;
Σας παρακαλώ, καλέ Μερκούτιο, ας πάμε. Οι Καπουλέτοι είναι έξω.
Είσαι σαν τον άνθρωπο που αρπάζει το σπαθί του,
στο τραπέζι μιας ταβέρνας, το αφήνει αμέσως
και ορκίζεται να μην το χρειαστεί.
Μέχρι, με τη δεύτερη μπύρα, το σηκώνει
και τρέχει τον οικοδεσπότη του κατευθείαν μέσα.
Είμαι σαν τέτοιος τύπος;
Ξέρεις ότι είσαι τόσο θερμόαιμος σήμερα
όσο οποιοσδήποτε μπορεί να βρεθεί στην Ιταλία.
Η διάθεσή σου τόσο κυκλοθυμική όσο μια σκύλα σε οίστρο.
Είναι έτσι;
Γιατί, θα τσακωνόσουν με έναν άντρα για το σπάσιμο ξηρών καρπών,
για την προσβολή που δόθηκε στα φουντουκί μάτια σου.
Σε έχω δει να τσακώνεσαι με έναν άντρα
για βήχα στο δρόμο επειδή ξύπνησε το σκύλο σου.
Και αν το έκανα, είμαι ακόμα λιγότερο γρήγορος στο να βρω έναν καβγά από εσένα.
Στον ουρανό, έρχονται οι Καπουλέτοι.
Και με νοιάζει;
Περιμένετε εδώ, και θα μιλήσω μαζί τους.
Καλημέρα, κύριοι. Μια κουβέντα με έναν από εσάς.
Μια μόνο λέξη με έναν από εμάς;
Ας το συνδυάσουμε με κάτι. Ίσως μια λέξη και ένα χτύπημα;
Θα με βρεις καλό σε αυτό, Μερκούτιο,
αν μου δώσεις την ευκαιρία.
Δεν μπορείς να πάρεις την ευκαιρία, ή πρέπει να δοθεί;
Έχω στείλει μια επιστολή γραμμένη στον Ρωμαίο, με τον οποίο συναναστρέφεσαι.
Συναναστρέφομαι με;
Τι? Φαντάζεσαι εμάς ένα ζευγάρι τροβαδούρους;
Γιατί αν το κάνεις, περίμενε τις πιο αιχμηρές νότες.
Εδώ είναι η ράβδος μου που θα σε κάνει να χορέψεις.
"Συνεργάτες", πράγματι.
Μερκούτιο, Τύβαλτε, αυτό είναι δημόσιος χώρος.
Είτε αποσυρθείτε σε κάποιο ιδιωτικό μέρος
και εκεί να συζητήσετε το παράπονό σας,
ή αλλιώς, και ακόμα καλύτερα, πηγαίνετε σπίτι.
Τα μάτια των ανθρώπων φτιάχτηκαν για να κοιτάζουν και να τους αφήνουν να ατενίζουν.
Δεν θα κουνηθώ για χάρη κανενός, εγώ.
Ουάου...
Ειρήνη σε σένα, κύριε.
- Έρχεται ο άντρας μου. - Ο άντρας σου;
Δεν τον βλέπω στη στολή σου.
Πώς τολμάς να αποκαλείς έναν Μοντέγο άντρα σου!
Μπενβόλιο!
- Υπάρχει κάτι στραβό εδώ; - Ρωμαίε!
Το μίσος που τρέφω για σένα δεν μπορεί να προσφέρει καλύτερο όρο από αυτό:
Είσαι ένας κακοποιός.
Θείβαλτε, ο λόγος που έχω να σε αγαπώ
δικαιολογεί σε μεγάλο βαθμό την οργή που αρμόζει
σε έναν τέτοιο χαιρετισμό.
Δεν είμαι καθόλου κακοποιός.
Γι' αυτό, αντίο. Βλέπω ότι δεν με γνωρίζεις.
Αγόρι! Αυτό δεν θα μετριάσει τις αδικίες που μου έχεις κάνει.
Γι' αυτό, γύρνα και πολέμησε.
Επιμένω ότι ποτέ δεν σε αδίκησα, αλλά σε αγάπησα
περισσότερο από όσο θα καταλάβεις, μέχρι να μάθεις τον λόγο.
Έτσι, καλέ Καπουλέτε,
ένα όνομα που αγαπώ τόσο πολύ όσο το δικό μου, να είσαι ικανοποιημένος.
Μια ομαλή, ανέντιμη, άθλια υποταγή!
Θείβαλτε.
Ποντικοπιάστη.
Θα περπατήσεις προς τα εδώ;
Τι θέλεις από μένα;
Καλέ βασιλιά των γατών, μόνο μία από τις εννέα ζωές σου.
Έχεις να χαρίσεις, με οκτώ να χρησιμοποιήσεις στο μέλλον.
Τι, διστάζεις τώρα να τραβήξεις το σπαθί σου;
Βιάσου αλλιώς θα σε τραβήξω πριν βγει.
- Είμαι έτοιμος για σένα. - Όχι, Μερκούτιο, σε παρακαλώ,
- κατέβασε το σπαθί σου. - Έλα, κύριε.
Είσαι έτοιμος; Ας αρχίσουμε.
Μερκούτιο, σταμάτα! Μπενβόλιο, βοήθησέ με να τους συγκρατήσω!
Πρέπει να σταματήσουμε! Σε παρακαλώ!
Μερκούτιο! Θείβαλτε!
Κύριοι, ντροπή!
Σταματήστε αυτόν τον καβγά τώρα!
Ξέρετε ότι ο πρίγκιπας έχει ξεκαθαρίσει τις επιθυμίες του:
ένα τέλος στους αγώνες στους δρόμους της Βερόνας!
Θείβαλτε, καλέ Μερκούτιο, σταματήστε!
Είναι καιρός για ειρήνη!
Ας φύγουμε.
Είμαι νεκρός.
Έφυγε ο Θείβαλτος χωρίς να φέρει πληγή;
Εσύ, κύριε, τρέξε στο σπίτι του πατέρα μου! Φέρε έναν χειρουργό!
Θείβαλτε!
Ρωμαίε!
Κακοποιέ! Σκύλε!
Αν είσαι γενναίος, έλα να τα βρούμε, αγόρι μου.
Έχε θάρρος, άνθρωπε. Η πληγή δεν μπορεί να είναι μεγάλη.
Όχι.
Δεν είναι τόσο βαθιά όσο ένα πηγάδι, ούτε τόσο φαρδιά όσο μια πόρτα εκκλησίας,
αλλά είναι αρκετή.
Θα εξυπηρετήσει.
Ζήτα με αύριο και θα με βρεις έναν σοβαρό άνθρωπο.
Είμαι πιπεράτος, το εγγυώμαι, για αυτόν τον κόσμο.
Γιατί διάολε μπήκες ανάμεσά μας;
Με μαχαίρωσε κάτω από το χέρι σου.
Νόμιζα ότι ήταν για το καλύτερο.
Οι καλύτερες προθέσεις μας ανοίγουν το δρόμο για την κόλαση.
Στην κόλαση με τους Μοντέγους και τους Καπουλέτους...
των οποίων ο θυμωμένος πόλεμος έχει κλέψει όλες τις μέρες μου.
Πανούκλα και στα δύο σπίτια σας.
Είναι νεκρός.
Το γενναίο πνεύμα του είναι ανάμεσα στα σύννεφα.
Μείνε εδώ, Βενβόλιο. Βοήθησε όσο μπορείς.
Έχω κάποιες δουλειές με έναν νέο συγγενή.
Όχι! Αλλά, Ρωμαίε, μείνε!
Τύβαλτε!
Άφησέ τον να περάσει.
Τι, Ρωμαίε; Είναι δειλία που σε κρατάει πίσω;
Πολλοί έχουν πεθάνει σε αυτό το μέρος, Μοντέγε.
Γίνε φίλος με τα πνεύματά τους όσο έχεις ακόμα χρόνο.
Περιμένουν να σε καλωσορίσουν με ανοιχτές αγκάλες.
Περιμένουν έναν από εμάς. Αυτό είναι σίγουρο.
Εξάδελφε!
- Είμαστε εδώ, Τύβαλτε. - Είμαστε εδώ για σένα, κύριε.
Αφήστε μας!
Όχι!
Κύριέ μου! Κύριέ μου;
Ρωμαίε, φύγε!
Οι ίδιοι οι θεοί είναι θυμωμένοι. Ο Τύβαλτος σκοτώθηκε!
- Ο Τύβαλτος σκοτώθηκε! - Μην στέκεστε εκεί ζαλισμένοι. Φύγετε!
Ο πρίγκιπας θα πάρει το κεφάλι σας αν σας πιάσουν. Φύγετε!
Ω, είμαι το θύμα της τύχης.
Ρωμαίε, φύγε. Φύγε τώρα!
Τύβαλτε, ανιψιέ μου.
Ήταν το παιδί του αδελφού μου.
Δείτε πώς χύνεται το αίμα των αγαπημένων μου συγγενών.
Πρίγκιπα, όπως είσαι αληθινός,
για το αίμα μας, χύσε αίμα του Μοντέγου.
Βενβόλιο, ποιος ξεκίνησε αυτή την αιματηρή μάχη;
Ο Τύβαλτος, εδώ σκοτωμένος, και ήμουν μάρτυρας πώς.
Ο Ρωμαίος τον παρακάλεσε να σταματήσει.
Αλίμονο, τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει την οργή του θυμωμένου Τύβαλτου,
του οποίου τα αυτιά ήταν κουφά στην ειρήνη.
Αλλά τι γίνεται με τη δεύτερη πράξη;
Ο Μερκούτιος κείτεται νεκρός,
και στη θλίψη του ο τυφλωμένος Ρωμαίος διασκεδάζει την εκδίκηση.
Είναι ξάδελφος των Μοντέγων.
Η στοργή τον κάνει ψεύτικο.
Ο Ρωμαίος σκότωσε τον Τύβαλτο.
Ο Ρωμαίος δεν πρέπει να ζήσει.
Ο Ρωμαίος τον σκότωσε. Σκότωσε τον Μερκούτιο.
Ποιος είναι ο ένοχος σε όλη αυτή τη θλίψη;
Όχι ο Ρωμαίος, Πρίγκιπα.
Ήταν φίλος του Μερκούτιου,
και σκότωσε τον δολοφόνο του.
Το ίδιο το τέλος που θα είχε επιβάλει ο νόμος.
Αυτό το αδίκημα σημαίνει ότι τώρα, αμέσως, τον εξορίζουμε από εδώ.
Θα είμαι κουφός σε ικεσίες και δικαιολογίες.
Επομένως, μην χρησιμοποιήσετε καμία.
Ας φύγει ο Ρωμαίος βιαστικά.
Γιατί αν βρεθεί, εκείνη η ώρα θα είναι η τελευταία του.
Το χέρι του Ρωμαίου έχυσε το αίμα του Τύβαλτου;
Το έκανε.
Λυπάμαι που το λέω, αλλά το έκανε.
Και τώρα ο πρίγκιπας έχει εξορίσει τον δολοφόνο του Τύβαλτου.
- Όχι. - Ντροπή σου Ρωμαίο.
Να σαπίσει η γλώσσα σου!
Ω, τι κτήνος ήμουν που τον επέπληξα.
Δεν μαχαίρωσε πρώτος ο Τύβαλτος τον Μερκούτιο;
Θα μιλήσεις καλά για αυτόν που σκότωσε τον ξάδερφό σου;
Να μιλήσω άσχημα για αυτόν που είναι ο άντρας μου;
Πόσο ανόητη ήμουν που τον κατηγορούσα,
όταν τώρα τα νέα σου για αυτόν είναι χειρότερα από τον θάνατο του Τύβαλτου.
Χειρότερα από τον θάνατο του ξαδέρφου σου;
Πράγματι. Μου είπες ότι ο Ρωμαίος εξορίστηκε.
Και αυτή η μία λέξη είναι μεγαλύτερη θλίψη για μένα από τον Πατέρα, τη Μητέρα,
τον Τύβαλτο και εμένα όλους νεκρούς και θαμμένους.
Μείνε στο δωμάτιό σου, και θα βρω τον Ρωμαίο.
Σου υπόσχομαι έναν σύζυγο για απόψε.
Δώσε αυτό το δαχτυλίδι στον αληθινό μου ιππότη \br i='RMjA3x'/> και πες του να έρθει να πάρει το τελευταίο του αντίο.
Θα το κάνω.
Τι έχω κάνει παρά να δολοφονήσω το αύριό μου;
Σκοτώνοντας αυτόν που αγαπούσε περισσότερο,
έχω δικάσει και καταδικάσει την ίδια μου την καρδιά σε θάνατο.
Αλλά αν μπορεί να με λυπηθεί για τα βάσανά μου,
τότε θα άξιζε χίλια βάσανα ακόμα.
Οι συμφορές σε ακολουθούν σαν πιστά σκυλιά.
Πρέπει να είσαι παντρεμένος με την συμφορά.
Πες μου την ετυμηγορία του πρίγκιπα. Πρέπει να πεθάνω τόσο νέος;
Όχι ακόμα τουλάχιστον.
Η κρίση του έχει περισσότερη συμπόνια από όση φοβάσαι.
Επιθυμεί να σε εξορίσει και όχι να σε σκοτώσει.
Όχι εξορία.
Να είσαι ελεήμων, πες "θάνατος",
γιατί η εξορία έχει περισσότερο τρόμο στην όψη της, πολύ περισσότερο από τον θάνατο.
Μην πεις "εξορία".
Το μόνο που ζητά είναι να φύγεις από τη Βερόνα.
Δεν είναι και τόσα πολλά. Ο κόσμος είναι πλατύς και μεγάλος.
Δεν υπάρχει κόσμος πέρα από τα τείχη της πόλης.
Μόνο καθαρτήριο, βασανιστήρια, ίδια η κόλαση.
Και η εξορία είναι μια άλλη λέξη για τον "θάνατο".
Η καλοσύνη του πρίγκιπα είναι ένα χρυσό τσεκούρι
που μου κόβει το κεφάλι.
Αγενές, αχάριστο αγόρι.
Ο πρίγκιπας, με πραότητα, ανατρέπει τον νόμο!
Αυτή είναι γλυκιά ευσπλαχνία, και δεν το βλέπεις!
Είναι βασανιστήριο και όχι έλεος.
Ο παράδεισος είναι εδώ, όπου ζει η Ιουλιέτα,
και κάθε γάτα και σκύλος
και μικρό ποντίκι, κάθε ανάξιο πράγμα,
ζουν εδώ στον παράδεισο και μπορούν να την κοιτάξουν, αλλά ο Ρωμαίος δεν μπορεί.
Περισσότερη εγκυρότητα, πιο αξιοσέβαστη κατάσταση,
περισσότερη εύνοια ζει στα πτώματα των μυγών παρά στον Ρωμαίο.
Και μπορούν να αρπάξουν το λευκό θαύμα του χεριού της αγαπημένης Ιουλιέτας.
Εννοώ, οι μύγες μπορούν να το κάνουν αυτό, αλλά εγώ πρέπει να φύγω από αυτό.
Αυτοί είναι ελεύθεροι άνθρωποι, αλλά εγώ είμαι εξόριστος.
Σταμάτα, Ρωμαίε, στην αχαριστία σου.
Δεν μπορείς να μιλάς για αυτό που δεν νιώθεις.
Αν ήσουν νέος σαν εμένα και γεμάτος αγάπη,
παντρεμένος πριν από μια ώρα, κόκκινος από το αίμα του Τύβαλτου,
πεινασμένος για την Ιουλιέτα αλλά εξόριστος από το πλευρό της,
τότε θα μπορούσες να μιλήσεις και εγώ θα άκουγα.
Πού είναι ο άρχοντας της κυρίας μου;
Πού είναι ο Ρωμαίος;
Δείτε τον τώρα, με τα δικά του δάκρυα μεθυσμένο.
Έτσι είναι και η κυρία μου Ιουλιέτα ακριβώς το ίδιο,
κλαψουρίζοντας και κλαίγοντας,
κλαίγοντας και κλαψουρίζοντας.
Καλή τροφέ, μιλάς για την Ιουλιέτα;
Πες γρήγορα: Νομίζει τώρα ότι είμαι δολοφόνος;
Κλαίει και κλαίει.
Και ξαπλώνει στο κρεβάτι της, και...
και μετά πετάγεται και φωνάζει, "Τύβαλτος", και μετά, "Ρωμαίος".
Το όνομά μου ήταν μοιραίο για αυτήν από την αρχή.
Την σκοτώνει, όπως σκότωσε τον ευγενή συγγενή της.
Ω, πες μου σε ποιο μέρος της ανατομίας μου βρίσκεται το όνομά μου,
- και θα το κόψω! - Τι;
Θα σκότωνες τον εαυτό σου και όλες τις ελπίδες της κυρίας;
Πρόσεχε το μυαλό σου!
Η Ιουλιέτα σου είναι ζωντανή.
Εκεί είσαι ευτυχισμένος.
Ο Τύβαλτος θα σε σκότωνε, αλλά εσύ αντ' αυτού σκότωσες τον Τύβαλτο.
Κάνε κουράγιο.
Ο πρίγκιπας άλλαξε τον θάνατο σε απλή εξορία.
Μια άλλη πινελιά τύχης για να σε κάνει να χαμογελάσεις.
Σταμάτα να μουτρώνεις. Πήγαινε στην αγάπη σου.
Ανέβα στην κάμαρά της, φίλησε και παρηγόρησέ την!
Αλλά φύγε πριν αρχίσει να περπατάει η φρουρά,
για να κάνεις το ταξίδι ασφαλές στη Μάντοβα,
όπου θα ζήσεις μέχρι να βρούμε έναν τρόπο
να διαλαλήσουμε τον γάμο σας, να συμφιλιώσουμε τους φίλους σας,
να ζητήσουμε συγγνώμη από τον πρίγκιπα και να σε καλέσουμε πίσω.
Ω, τι είναι να ακούς καλές συμβουλές.
Πρέπει να επιστρέψεις στην κυρία μου, την Ιουλιέτα.
Πες ότι έρχεται ο Ρωμαίος.
Κύριέ μου, θα πω στην κυρία μου ότι θα έρθετε.
Πες ότι είμαι έτοιμος να τιμωρηθώ.
Ορίστε, κύριε, ένα δαχτυλίδι που μου είπε να σας δώσω.
Πόσο καλά η παρηγοριά μου αναβιώνει από αυτό.
Να είστε σίγουρος ότι θα φύγετε πριν την αυγή.
Μετά κάντε το σπίτι σας στη Μάντοβα και περιμένετε.
Θα σας στέλνω μηνύματα με όλα τα νέα μας.
Αν δεν επρόκειτο να αποκτήσω μια χαρά πέρα από τη χαρά,
θα ήμουν λυπημένος που σε αφήνω.
Άντε γεια.
Γιατί ο αγώνας να την σέρνουν στην εκκλησία;
Δώστε της χρόνο να θρηνήσει τον ξάδελφό της.
Όχι. Δεν έχουμε χρόνο να χάσουμε σε στείρα δάκρυα,
με τον Πάρη ανήσυχο στα παρασκήνια και σύντομα να απαλλαγεί από αυτήν
αν δεν πειστεί ότι είναι δική του.
Δεν νομίζω ότι είναι τόσο ευμετάβλητος.
Ας μην ρισκάρουμε με όρκους εραστών
όταν ο Δίας γελάει με την ευθραυστότητά τους.
Θέλετε νόμιμους απογόνους από τα σπλάχνα μας;
Με τον Τύβαλτο νεκρό και όλη τη γραμμή μας σε κίνδυνο,
η νεαρή Ιουλιέτα είναι η μόνη ζωντανή πορεία
μέσω της οποίας μπορεί να ρέει το αίμα μας.
Ξέρεις ότι θέλω.
Λοιπόν, τότε θα αναλάβουμε δράση όταν μπορούμε
και θα χτυπήσουμε όσο το σίδερο είναι ζεστό.
Από εδώ, κύριε.
Καλώς ήρθες, Πάρη.
Πώς είναι η κυρία μου σε αυτή τη θλιβερή ώρα;
Θα ήθελα να μπορούσα να είμαι κάποια παρηγοριά για αυτήν.
Απόψε, είναι φυλακισμένη στη θλίψη της,
αλλά το πρωί, θα γνωρίζω το μυαλό της.
Γυναίκα... όταν ξημερώσει,
πες της να ετοιμαστεί για την ημέρα του γάμου της.
Θα της πεις την Πέμπτη ότι θα παντρευτεί τον ευγενή κόμη.
Τι λέτε για την Πέμπτη;
Κύριέ μου, εύχομαι η Πέμπτη να ήταν αύριο.
Πέμπτη λοιπόν.
Έλα, γλυκιά νύχτα.
Έλα αγαπημένη, μαύρη νύχτα.
Δώσε μου τον Ρωμαίο μου, και όταν πεθάνει,
πάρτον και κόψτον σε μικρά αστέρια.
Θα κάνει το πρόσωπο του Ουρανού τόσο ωραίο
που όλος ο κόσμος θα είναι ερωτευμένος με τη νύχτα
και δεν θα αποδίδει λατρεία στον φανταχτερό ήλιο.
Άντρας μου.
Γυναίκα μου.
Πρέπει να φύγεις;
Δεν είναι καθόλου κοντά στην αυγή.
Άκουσες το αηδόνι και όχι τον κορυδαλλό, σου υπόσχομαι.
Αυτή τραγουδάει κάθε βράδυ καθισμένη σε εκείνο το δέντρο.
Πίστεψέ με, αγάπη μου, ήταν το αηδόνι.
Ήταν ο κορυδαλλός, ο κήρυκας του πρωινού.
Όχι αηδόνι.
Κοίτα, αγάπη μου,
τι ζηλιάρικες γραμμές δένουν τα σύννεφα που χωρίζουν
σε εκείνη την ανατολή.
Τα κεριά της νύχτας έχουν σβήσει,
και η χαρούμενη μέρα στέκεται στις μύτες των ποδιών στις ομιχλώδεις κορυφές των βουνών.
Πρέπει να φύγω και να ζήσω, ή να μείνω και να πεθάνω.
Δεν νομίζω ότι το φως είναι ακόμα φως της ημέρας.
Είμαι ευχαριστημένη αν το θέλεις έτσι.
Έχω περισσότερη καρδιά να μείνω παρά θέληση να φύγω.
Έλα, θάνατε, και καλώς όρισες.
Η Ιουλιέτα το θέλει έτσι.
Θα ξαπλώσω μαζί σου και θα πω ότι δεν είναι μέρα.
Είναι. Είναι. Φύγε τώρα. Άντε. Φύγε!
Ω, είναι ο κορυδαλλός που τραγουδάει τόσο παράφωνα
με φρικτές δυσαρμονίες και δυσάρεστες οξύτητες.
Ω, βιάσου τώρα. Όλο και περισσότερο φως μεγαλώνει!
Όλο και περισσότερο φως, όλο και πιο σκοτεινά τα βάσανά μας.
- Κυρία! - Τι είναι;
Η μητέρα σου έρχεται σύντομα στο δωμάτιό σου.
Η μέρα είναι εδώ. Να είσαι προσεκτικός και να βιαστείς.
Θα φύγω. Οι γονείς σου δεν μπορούν να ξέρουν
ότι ήμουν μέρος αυτής της απάτης.
Αντίο, αγάπη μου.
Ένα ακόμα φιλί, και θα κατέβω.
Όχι. Έλα από εδώ.
Θα διδάξω τον Μπενβόλιο να μαθαίνει τα νέα σου κάθε μέρα.
Όχι, περισσότερο από αυτό. Κάθε ώρα κάθε μέρα.
Κάθε λεπτό κάθε ώρα είναι μια μέρα για τους ερωτευμένους που πονούν.
Και αμήν σε αυτό.
Πιστεύεις ότι θα συναντηθούμε ξανά;
Δεν το αμφιβάλλω.
Ούτε ότι θα χαμογελάσουμε σκεπτόμενοι όλες αυτές τις δυσκολίες στο παρελθόν.
Είθε ο Θεός μόνο να με απαλλάξει από προαισθήματα.
Νομίζω ότι σε βλέπω, τώρα που είσαι κάτω,
τόσο αμυδρό και χλωμό όσο οι νεκροί στους τάφους τους.
Έτσι είσαι κι εσύ αμυδρή, αγάπη μου, στο θαμπό φως της αυγής.
Οι ανησυχίες μας μας κάνουν χλωμούς.
Οπότε αντίο.
Ω, τύχη, τύχη,
όλοι οι άνθρωποι σε αποκαλούν άστατη επειδή καμία τύχη δεν είναι ποτέ σταθερή.
Αν είναι έτσι, τότε άλλαξε ξανά, ω, τύχη.
Γίνε άστατη τώρα και στείλε τον πίσω σε μένα.
Ωπα, ωπα, ωπα, ωπα, ωπα.
Σε παρακαλώ, Μπενβόλιο, γίνε ένας φύλακας άγγελος για την αγάπη μου.
Παρακολούθησέ την σταθερά και απαλά όπως θα έκανε το μάτι του Θεού.
Θα το κάνω. Σου υπόσχομαι.
Αντίο, ξάδελφε.
Τι βιασύνη είναι αυτή;
Σε παρακαλώ πες, Κύριέ μου, δεν θα παντρευτώ ακόμα,
και όταν το κάνω, ορκίζομαι ότι θα είναι ο Ρωμαίος, τον οποίο μισώ,
παρά ο Πάρης, τον οποίο περιφρονώ!
Έρχεται ο πατέρας σου.
Μπορείς να του το πεις μόνη σου.
Η κόρη μου είναι σαν κανάλι.
Τι, κι άλλα δάκρυα;
Η στάθμη της θάλασσας θα αρχίσει να ανεβαίνει
αν ρέει πολύ περισσότερο νερό από τα γλυκά σου μάτια.
Γυναίκα, της είπες για τα σχέδια γάμου της;
Της είπα, και δεν θα έχει κανένα από αυτά, ορκίζομαι.
Ήσυχα. Ήσυχα.
Πάρτε με μαζί σας, πάρτε με μαζί σας, γυναίκα.
Πώς; Δεν θα έχει κανένα;
Δεν μας ευχαριστεί;
Δεν είναι περήφανη;
Δεν νομίζει ότι είναι ευλογημένη, ανάξια όπως είναι,
που φέραμε έναν τόσο άξιο κύριο για να είναι γαμπρός της;
Είμαι ευγνώμων, και ευγνώμων για την αγάπη σας,
αλλά περήφανη δεν μπορώ να είμαι για αυτό που μισώ.
Πώς... πώς-πώς-πώς, τεμαχισμένη λογική.
Τι είναι αυτό;
"Περήφανη" και "Σας ευχαριστώ", αλλά "Δεν σας ευχαριστώ".
Μην με ευχαριστείτε με ευχαριστίες, ούτε να με κάνετε περήφανη με περηφάνειες!
Να είσαι έτοιμη, κυρία, την επόμενη Πέμπτη το πρωί,
να πας με τον Πάρη στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου
- αλλιώς θα σε σύρω εκεί πάνω σε ράγα! - Είσαι τρελός;
Καλέ πατέρα, σε ικετεύω στα γόνατά μου.
Δεν θα μου δώσεις άδεια να υπερασπιστώ την υπόθεσή μου;
Εσύ...
Θα σου πω κάτι.
Να είσαι εκεί, Πέμπτη στην εκκλησία,
αλλιώς μην με ξανακοιτάξεις στα μάτια.
- Εγώ... - Μη μιλάς.
Μην απαντάς, μην μου απαντάς. Με τρώνε τα δάχτυλά μου!
Κύριέ μου, κάνετε λάθος, κύριέ μου, να την τιμωρείτε.
Αυτή είναι η άποψη της σοφίας της κυρίας μου; Πρόσεχε.
Παίζεις με τη θέση σου μιλώντας έτσι.
Δεν επιτρέπεται να μιλήσει κανείς;
Ω, θα σωπάσεις, ανόητε!
- Τώρα... - Όχι, άντρα μου, είσαι πολύ οξύθυμος.
Μα τον Θεό, με τρελαίνει!
Μέρα, νύχτα, μήνας, χρόνος!
Η συνεχής φροντίδα μου...
ήταν να παντρέψω το μοναχοπαίδι μου με έναν άξιο άντρα.
Και εδώ βρίσκω έναν μορφωμένο άντρα
ίδιας καταγωγής με αξιοπρεπή προσόντα,
με ωραία κτήματα και όμορφος στην όψη,
και ποια είναι η ανταμοιβή μου;
Ένας ανόητος που ξερνάει, ο οποίος απαντάει, "Δεν θα παντρευτώ. Δεν μπορώ να αγαπήσω.
Είμαι πολύ νέος. Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε."
Τώρα σκέψου αυτό. Η Πέμπτη είναι κοντά.
Αν θα παίξεις τη νύφη,
τότε είσαι κόρη μου και όλα ξεχνιούνται.
Αν δεν το κάνεις, τότε δεν είσαι πια δική μου.
Βόσκε όπου θέλεις. Δεν θα μείνεις στο σπίτι μου.
Ζήτα, λιμοκτονήστε ή κρεμαστείτε,
δεν θα σε αναγνωρίσω ποτέ,
ούτε θα σου δώσω το παραμικρό που είναι δικό μου.
Το ορκίζομαι, στον λόγο μου, βοηθός μου ο Θεός!
Πώς μπορεί ο πατέρας να μιλάει έτσι σε ένα παιδί
που τον αγαπάει περισσότερο από ό,τι αγαπάει τον εαυτό της;
Ω, ω, Θεέ μου.
Ω, τροφέ, πώς θα αποτραπεί αυτό;
Έχω έναν ζωντανό σύζυγο εδώ στη γη.
Τι, θα έπρεπε να πάρω έναν δεύτερο με ένα ψέμα
και να ρίξω τον εαυτό μου για πάντα στην κόλαση;
Λοιπόν, να το.
Ο Ρωμαίος είναι...
έφυγε και δεν μπορεί να επιστρέψει,
παρά μόνο κρυφά με κίνδυνο ζωής και σωματικής ακεραιότητας.
Δεδομένης αυτής της περίπτωσης, η οποία δεν θα αλλάξει σύντομα...
Νομίζω ότι είναι καλύτερα να παντρευτείς τον κόμη.
Μιλάς από την καρδιά σου;
Και από την ψυχή μου.
Ή ο διάβολος να μας πάρει όλους.
Αμήν.
Ω, Ιουλιέτα, καταλαβαίνω τη θλίψη σου.
Προσπαθώ και αγωνίζομαι να σκεφτώ πώς μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι η θέληση του πατέρα σου είναι απόλυτη
ότι την επόμενη Πέμπτη θα παντρευτείς τον κόμη.
Γιατί να μιλάμε για αυτό που πρέπει να γίνει και δεν μπορεί να γίνει;
Αν δεν έχεις λύση για τη δεινή μου θέση,
τότε αυτό το μαχαίρι θα είναι ο ελευθερωτής μου.
Α, Ιησού Μαρία.
Ο Θεός ένωσε τις καρδιές μας στην ευδαιμονία, εσύ ένωσες τα χέρια μας,
και ο θάνατος είναι καλύτερος από την καταστροφή των πάντων.
Ευλόγησε λοιπόν αυτή τη λεπίδα, εκτός αν έχεις μια θεραπεία,
και θα ανταλλάξω την τιμή μου με τη ζωή μου.
Κόρη...
Βλέπω ένα είδος ελπίδας,
αλλά απαιτεί μια απεγνωσμένη εκτέλεση.
Έχεις τη δύναμη της θέλησης να σκοτώσεις τον εαυτό σου παρά να παντρευτείς τον Πάρη.
Πολύ καλά.
Θα χρειαστείς αυτή τη δύναμη,
και ξέρω έναν τρόπο.
Παρά να παντρευτώ τον Πάρη, θα πηδούσα
από τα επάλξεις εκείνου του πύργου.
Να περάσω τη μακριά, σκοτεινή νύχτα κλεισμένη σε έναν τάφο,
με σάπια μέλη και κούφια, χαμογελαστά κρανία.
Ή να μου διατάξεις να ξαπλώσω σε έναν φρέσκο τάφο,
και να κρυφτώ μέσα στο σάβανο του πτώματος.
Τα πιο φρικτά πράγματα θα τα κάνω ευχαρίστως
για να κρατήσω τον εαυτό μου αλώβητο για την αγάπη του Ρωμαίου.
Τότε πήγαινε σπίτι, να είσαι χαρούμενη...
και συμφώνησε να παντρευτείς τον Πάρη.
Ω, μιλάω σοβαρά, Ιουλιέτα.
Γιατί έχω γνώση να φτιάξω ένα μείγμα
που θα σε απελευθερώσει από το τωρινό σου κελί.
Αν βρεις το θάρρος να το καταπιείς.
Αύριο είναι Πέμπτη.
Απόψε, φρόντισε να κοιμηθείς μόνη.
Και στείλε την περίεργη παραμάνα σου έξω από το δωμάτιο.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι σου, και μετά πάρε αυτό το φιαλίδιο...
και πιες τον θολό χυμό μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Σύντομα, μια απαλή υπνηλία θα κλείσει τα μάτια σου.
Ο σφυγμός σου θα σταματήσει,
και δεν θα υπάρχει κανένα σημάδι ζωής μέσα σου.
Ούτε ζεστασιά, ούτε αναπνοή,
ούτε τριαντάφυλλα στα μάγουλά σου ούτε στα χείλη σου,
αλλά άκαμπτη και σκληρή και κάθε σημάδι θανάτου.
Και με αυτή τη δανεισμένη ομοιότητα ενός πτώματος,
θα συνεχίσεις για έξι και 20 ώρες,
και μετά θα ξυπνήσεις σαν από ένα ευχάριστο όνειρο.
Έτσι ο Πάρης, το πρωί του γάμου του,
θα έρθει να βρει τη νύφη του νεκρή και έτοιμη για ταφή
στη μεγάλη κρύπτη όπου βρίσκονται οι Καπουλέτοι.
Ενώ εγώ θα γράψω με νέα στον Ρωμαίο.
Αυτός και εγώ θα είμαστε εκεί
όταν θα σε ξυπνήσει με ένα φιλί.
Και θα σε μεταφέρει σε κάποιο μακρινό μέρος,
όπου όλη η αγωνία σου θα γίνει καθαρή χαρά.
Δώσε μου το φιαλίδιο και μην μιλάς άλλο για φόβο.
Τότε πήγαινε. Αύριο την αυγή,
ένας δόκιμος θα ξεκινήσει για τη Μάντοβα με επιστολές για τον άρχοντά σου.
Αντίο, αγαπητέ μοναχέ.
Και τώρα, αγάπη μου...
δώσε μου δύναμη.
Είπες ότι ήταν μια μικρή ομάδα φίλων.
Και έτσι θα είναι.
Πέτρο, τι νέα;
Λοιπόν, έχουμε προσλάβει δέκα μάγειρες και 20 υπηρέτες.
Ένας ήσυχος γάμος οδηγεί σε εικασίες.
Η κόρη μου έχει την αρετή μιας αγίας, και θα προτιμούσα κανείς
να μην έχει αμφιβολίες.
Έλα εδώ, παραμάνα.
Κύριέ μου;
Η Ιουλιέτα έχει πάει στο κελί του Φραγκίσκου Λαυρέντιου;
Ναι, για να εξομολογηθεί τις αμαρτίες της.
Λοιπόν, ας ελπίσουμε ότι μπορεί να έχει βρει κάτι καλό σε αυτήν.
Είναι εδώ.
Και πιο χαρούμενη από όταν έφυγε.
Και πού ήσουν, ατίθαση γυρολόγε;
Ο άγιος μοναχός με στέλνει σπίτι να γονατίσω
και να ζητήσω συγχώρεση για την ανταρσία μου.
Συγχωρέστε με, αγαπητέ Πατέρα, σας ικετεύω.
Στο εξής, θα ζω υπό την εξουσία σας.
Καλά είπες, κόρη μου.
Αν βρεις τον Ρωμαίο σε νοσηρή θλίψη ή πυρετό,
αυτά τα βότανα θα τον κάνουν καλά.
Βεβαιώσου ότι είναι δυνατός για να κάνει το ταξίδι στο σπίτι.
Αλλά μην φοβάσαι. Η επιστολή μου θα τον αναζωογονήσει.
Δώστε μου την ευλογία σας, και θα φύγω.
Ο Θεός να επισπεύσει το μονοπάτι σας και να σας κρατήσει ασφαλείς από κάθε κακό.
Νοσοκόμα, εδώ είναι το κλειδί για να φέρεις περισσότερα μπαχαρικά.
Ο μάγειρας θέλει χουρμάδες και κυδώνια για τις πίτες.
Πρέπει να κινηθούμε. Ο Πάρις θα είναι εδώ.
Πάρτε ό,τι χρειαζόμαστε, μην λυπηθείτε τα έξοδα.
Κυρία μου και κύριέ μου, ξεκουραστείτε
αλλιώς δεν θα επιβιώσετε το γαμήλιο γεύμα.
Τι ανοησίες! Έχω μείνει ξύπνιος όλη τη νύχτα πριν
για μικρότερο λόγο από αυτόν.
Και ξέρω γιατί.
Και προσέξτε να μην έχουμε καμία επανάληψη τώρα.
Μια γυναίκα ακόμα ζηλιάρα μετά από όλα αυτά τα χρόνια;
Γιατί, είναι αρκετός έπαινος για να με ευχαριστήσει.
Χμμ; Χμμ;
Γυναίκα!
Νοσοκόμα!
- Κανείς δεν θα με υπακούσει;! - Ω, ησυχία, ησυχία!
Πήγαινε να ξυπνήσεις την Ιουλιέτα. Ντύστε την και στολίστε την.
Παρακαλώ, φέρτε την κάτω
για να συγχαρεί τον γαμπρό για την επιλογή του.
Χμμ.
Δέσποινα.
Η Ιουλιέτα μου;
Ω, ακόμα κοιμάται βαθιά;
Έλα, κυρία. Έλα, αρνάκι. Είναι ώρα να ξυπνήσεις.
Λοιπόν, θα επωφεληθείτε από λίγες ώρες ύπνου.
Απόψε, ο Κόμης Πάρις θα έχει άλλα σχέδια.
Αλλά αν ο γάμος σας δεν σας αφήνει να ξεκουραστείτε,
απλά περιμένετε δέκα χρόνια.
Θα κοιμάστε όσο θέλετε.
Θεέ μου, πόσο βαθιά κοιμάστε.
Πρέπει να σας ξυπνήσω.
Κυρία.
Κυρία!
Ω, όχι!
Ελάτε, είναι η νύφη μου έτοιμη να πάει στην εκκλησία;
Έτοιμη να πάει, αλλά ποτέ να μην επιστρέψει.
Γιε μου...
την νύχτα πριν την ημέρα του γάμου σου,
η γυναίκα σου σου έκλεψαν.
Τι;
Λες ότι είναι νεκρή;
Λουλούδι όπως ήταν...
Ο θάνατος είναι τώρα ο κληρονόμος μου.
Την κόρη μου έχει παντρευτεί.
Θα πεθάνω και θα του αφήσω τα πάντα.
Η ζωή, το ζην, τα πάντα είναι του Θανάτου.
Αυτή η μέρα είχε υποσχεθεί όλη μου την ευτυχία...
και τώρα μου δείχνει ένα τέτοιο θέαμα;
Καταραμένη, δυστυχισμένη, άθλια, μισητή μέρα!
Η χειρότερη που ξημέρωσε ποτέ.
Η πιο θλιβερή μέρα. Ποτέ δεν υπήρξε τόσο μαύρη μέρα σαν αυτή.
Είμαι χωρισμένος...
αδικημένος...
μισημένος...
σκοτωμένος από τον Θάνατο, αλλά ο Θάνατος είναι το μέλλον μου.
Αυτός κρατάει όλα όσα αγαπώ.
Θάνατος που σκότωσε την κόρη μου,
δένει τη γλώσσα μου και στραγγίζει τα μάτια μου
και δεν με αφήνει να θρηνήσω.
Ω, παιδί μου. Η ψυχή μου περισσότερο από το παιδί μου.
Νεκρή είσαι τώρα.
Αλίμονο. Το παιδί μου είναι νεκρό...
και με το παιδί μου, όλες οι χαρές μου είναι θαμμένες.
Ω, ελάτε, κύριε, ντροπή.
Και σκεφτείτε τη φτωχή της ψυχή, ελεύθερη τώρα από έγνοιες
και ασφαλής στην ουράνια ευδαιμονία.
Παρατήστε τη θλίψη σας και φέρτε γλυκά αρωματικά λουλούδια
για να τα τοποθετήσετε πάνω στο πτώμα της με απαλά δάκρυα.
Μετά πηγαίνετε την στην εκκλησία,
όπου μπορεί να κοιμηθεί ανάμεσα στους συγγενείς της για όλη την αιωνιότητα.
Τα σχέδια που κάναμε για χαρούμενο εορτασμό
πρέπει να μετατραπούν αντ' αυτού για να σηματοδοτήσουν τη θλιβερή μας συμφορά.
Οι χαρούμενοι ύμνοι μας σε θλιβερούς θρήνους αλλάζουν.
Κύριε, κυρία, ετοιμαστείτε για την πορεία μας,
να πάρουμε αυτό το υπέροχο παιδί στον τάφο της.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε γιατί είναι θέλημα του ουρανού.
Αλλά πρέπει να εμπιστευτούμε αυτόν που τα διατάζει όλα.
Σταματήστε! Σας ικετεύω, κύριε. Στο όνομα του ουρανού.
Πείτε τώρα, είστε ένας άγιος άνθρωπος του Θεού;
Είμαι δόκιμος, αλλά υπηρετώ τον Θεό, ναι.
Έχετε κάνει σπουδές στην τέχνη των βοτάνων;
- Έχω. - Ο γιος μου είναι άρρωστος.
Έχω μια δουλειά να εκτελέσω στη Μάντοβα.
- Μέχρι πότε; - Πριν απόψε.
Η Μάντοβα είναι μόνο δύο λεύγες μακριά. Θα σε πάω εγώ ο ίδιος.
Τότε δείξε μου το παιδί σου.
Θα υπάρξει κάτι άλλο, κύριε;
Όχι, ευχαριστώ, Τζακ.
- Ξάδερφε. - Μπενβόλιο!
Καλώς ήρθες.
Και με τα νέα της Βερόνας;
Φέρνω νέα. Είναι αλήθεια.
Τότε φτύσ' τα. Πώς είναι η κυρία μου;
Είναι καλά ο πατέρας μου;
Πώς είναι η Ιουλιέτα μου;
Δες, το ρωτάω δύο φορές.
Τότε πρέπει να απαντήσω μία φορά...
για να πω τα χειρότερα.
Το σώμα της κοιμάται ανάμεσα στους Καπουλέτους...
στο μεγάλο μνημείο που σηματοδοτεί τη φήμη τους.
Η Ιουλιέτα είναι νεκρή;
Μόνο το θνητό της μέρος.
Η ψυχή της ζει στην ευλογημένη φροντίδα του ουρανού.
Το ξέρεις αυτό ή άκουσες μια ιστορία να λέγεται;
Την είδα να τοποθετείται μέσα στον τάφο των συγγενών της.
Αφού έγινε αυτό, ήρθα όσο πιο γρήγορα μπορούσα να βρω ένα άλογο για να με φέρει.
Συγχωρέστε με, ξάδερφε...
που έρχομαι με μια ιστορία τόσο γεμάτη θλίψη.
Και είναι έτσι;
Τότε πρέπει να βιαστώ. Τζακ!
Σας παρακαλώ δώστε στον εαυτό σας λίγο χρόνο.
Πρέπει να είστε ρημαγμένοι με μια άγρια θλίψη
και να χρειάζεστε λίγο χρόνο για να ηρεμήσετε τις μανιασμένες σκέψεις σας.
Ξάδερφε, απατάσαι. Ξέρω το μυαλό μου.
Δεν υπάρχουν γράμματα για μένα από τον μοναχό;
Όχι, καλέ μου άρχοντα.
Δεν πειράζει.
Πήγαινε με τον Τζακ.
Πάρε φρέσκο νερό για το άλογό σου.
Θα σε συναντήσω στις πύλες της πόλης.
Πήγαινε.
Λοιπόν, Ιουλιέτα...
Θα κοιμηθώ μαζί σου απόψε.
Όσο για τα μέσα, δεν θα αναρωτηθώ πολύ.
Θυμάμαι έναν φαρμακοποιό που ζει όχι μακριά από εδώ...
αν είναι ζωή...
όπου δεν υπάρχει ούτε χρυσός...
ούτε φαγητό...
ούτε ανάπαυση.
Έι, εκεί!
Φαρμακοποιέ!
Ποιος φωνάζει τόσο δυνατά;
Έλα εδώ.
Βλέπω ότι είσαι φτωχός.
Δεν υπάρχει έγκλημα σε αυτό.
Ούτε ευχαρίστηση, επίσης.
Τώρα, άκου, ψάχνω ένα είδος δηλητηρίου
τόσο ισχυρό που καταπίνεται σε μια δόση,
σταματά έναν άντρα και τον ρίχνει στα ίχνη του
πριν προλάβει να σημειώσει τη συνέπεια.
Αν αυτό είναι φόνος, η απάντηση είναι όχι.
Το θύμα είναι κάποιος που έχω το δικαίωμα να σκοτώσω.
Έχω τέτοια θανατηφόρα φάρμακα.
Αλλά ο νόμος της Μάντοβα φέρνει θάνατο σε οποιονδήποτε τα εκδώσει.
Είσαι τόσο αδύνατος και γεμάτος δυστυχία, και όμως φοβάσαι να πεθάνεις;
Η πείνα είναι στα μάγουλά σου. Ο κόσμος δεν είναι φίλος σου.
Δεν θα βρεις ότι η αγάπη για το νόμο σε κάνει πλούσιο,
μην είσαι φτωχός, και παραβίασε το νόμο για αυτό.
Η φτώχεια μου, όχι η θέλησή μου, συναινεί.
Πληρώνω τη φτώχεια σου και όχι τη θέλησή σου.
Ψάχνω τον Λόρδο Ρωμαίο.
Έφυγε.
Έφυγε;
Και με μεγάλη βιασύνη. Πίσω στη Βερόνα.
Τι σκοπό είχες μαζί του;
Τίποτα τώρα.
Έκανες ένα χαμένο ταξίδι.
Ποιος μπορεί να πει;
Έσωσα ένα παιδί, αλλά απέτυχα στην παράδοσή μου.
Οι τρόποι του Θεού είναι δύσκολοι για να τους διεισδύσουμε.
Μπενβολίο, δεν μπορείς να έρθεις πιο πέρα.
Τώρα πάρτε αυτό το γράμμα νωρίς το πρωί
και φροντίστε να το παραδώσετε στον κύριό μου και πατέρα μου.
Αντίο, Μπενβολίο.
Ας πούμε καληνύχτα.
Όχι.
Αλλά... αλλά γιατί κατεβαίνεις σε αυτό το κρεβάτι του θανάτου;
Εν μέρει, πρέπει να δω το πρόσωπο της κυρίας μου.
Κυρίως, θα επέστρεφα αυτό το πολύτιμο δαχτυλίδι στο όμορφο χέρι της
που μου το έδωσε.
Και τώρα φύγε.
Φεύγω, και δεν επιδιώκω να σε αμφισβητήσω.
Με το οποίο δείχνεις την αγάπη σου.
Αντίο, αγαπητέ φίλε.
Εξόριστος Ρωμαίος Μοντέγος,
που δολοφόνησε τον ξάδελφο της Ιουλιέτας, τον ευγενή Τύβαλτο...
προκαλώντας της τη θλίψη που την οδήγησε στον τάφο.
Και τώρα έρχεται να βεβηλώσει τους νεκρούς.
Αφήστε τους στον παράδεισο και ασχοληθείτε μαζί μου.
Πρέπει να πολεμήσουμε, γιατί είσαι καταδικασμένος να πεθάνεις.
Ο ίδιος ο λόγος για τον οποίο με βρίσκεις εδώ.
Είμαι ο Κόμης Πάρης,
και εδώ υπερασπίζομαι τον τάφο αυτής που θα έπρεπε να ήταν η νύφη μου.
Ω, καλός, ευγενικός νέε, μην искушаешь έναν απελπισμένο άνθρωπο.
Μην βάζεις άλλη αμαρτία στο κεφάλι μου παρακινώντας με σε οργή.
Ω, φύγε από εδώ. Φύγε, επιβίωσε.
Τι?
Θα έπρεπε να αγοράσω αυτή την απόδειξη της ανησυχίας σου;
Ή φοβάται να πολεμήσει ένας Μοντέγος;
Ο Θεός να σε ευλογεί, Πάρις.
Αδελφέ! Αδελφέ Λαυρέντιε!
- Αδελφέ Λαυρέντιε! - Ποιος είναι εκεί;
Μπενβολίο; Τι σε φέρνει εδώ σε μένα καταμεσίς της νύχτας;
Η φροντίδα μου για κάποιον που αγαπάς.
Ο καλός λόρδος Ρωμαίος, περιμένει στον τάφο της Ιουλιέτας,
γεμάτος θλίψη.
Γιατί να μιλάμε για θλίψη; Πες καλύτερα χαρά.
Πώς χαρά, όταν όλη η αγάπη του και η ζωή του είναι στον τάφο;
Δεν έλαβε το γράμμα μου;
Τι γράμμα είναι αυτό;
Είσαι εσύ, Τύβαλτε, σε αυτόν τον θανάσιμο ύπνο;
Συγχώρεσέ με, ξάδελφε, για τη ζημιά που έκανα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αποκατάσταση από αυτό,
ότι θα σκοτώσω τον άνθρωπο που κάποτε σε σκότωσε.
Το να αφήσω αυτό το γλυκό πτώμα είναι αρκετή δοκιμασία.
Ω, αγάπη μου.
Γυναίκα μου.
Είναι καιρός να ενωθώ μαζί σου σε όλη την αιωνιότητα.
Ιουλιέτα, γιατί είσαι ακόμα τόσο όμορφη;
Ο θάνατος που έχει ρουφήξει το μέλι της αναπνοής σου
δεν είχε ακόμα τη δύναμη να χαλάσει την ομορφιά σου.
Να πιστέψω ότι έχει ένα σχέδιο σε αυτό;
Ότι ο ασήμαντος Θάνατος είναι ερωτευμένος,
κρατώντας σε τέλεια για την ερωμένη του;
Για να μην συμβεί αυτό, θα μείνω ακόμα μαζί σου.
Και ποτέ από αυτό το παλάτι της σκοτεινής νύχτας δεν θα φύγω ξανά.
Μάτια... κοιτάξτε για τελευταία φορά.
Χέρια... πάρτε την τελευταία σας αγκαλιά.
Και χείλη... οι πόρτες της αναπνοής,
να σφραγιστούν για πάντα με ένα δίκαιο φιλί.
Έλα, πικρή συμπεριφορά.
Έλα, δυσάρεστε οδηγέ.
Εδώ είναι για την αγάπη μου.
Ω, αληθινέ φαρμακοποιέ, τα φάρμακά σου είναι γρήγορα.
Ιουλιέτα.
Ρωμαίος.
Ω, όχι.
Έτσι, με ένα φιλί, πεθαίνω.
Όχι. Όχι.
Όχι.
Ω, όχι.
Τόσο χλωμή;
Ο αγαπημένος μου σύζυγος κείτεται εδώ νεκρός.
Όχι ο Ρωμαίος.
Παιδί μου.
Όχι αυτός από όλους.
Ω, τι σκληρή ώρα έφερε
αυτό το άθλιο έργο.
Αλίμονο, κυρία μου, έχουμε ανατραπεί.
Όχι.
Μια μεγαλύτερη δύναμη από αυτή που μπορούμε να αντικρούσουμε
έχει ματαιώσει όλα τα σχέδιά μας.
Έλα μακριά από τον θάνατο, τη μόλυνση και τον αφύσικο ύπνο.
Να αφήσω τον άντρα μου να αντιμετωπίσει αυτό μόνος;
Ο σκοπός.
Κυρία μου, ελάτε μακριά.
Σκληρό!
Να τα πιεις όλα και να μην αφήσεις ούτε σταγόνα για να μπορέσω να ακολουθήσω.
Όχι, καλή μου κυρία.
Άκου τώρα και έλα.
Θα σε κρύψω σε μια αδελφότητα μοναχών.
Σταματήστε, σταματήστε, όχι για να ρωτήσετε γιατί.
- Πρέπει να φύγουμε. - Πήγαινε εσύ.
Πρέπει να αποχαιρετήσω τον Ρωμαίο.
Μείνε λοιπόν, μέχρι να ηρεμήσεις.
Αλλά μην αργείς. Θα κρατήσω πίσω τον σκοπό.
Θα φιλούσα την αγάπη μου για μια τελευταία φορά.
Και μετά θα σε ακολουθήσω αμέσως.
Μην αργείς.
Ποιος είναι εκεί;
Ποιος είναι εκεί; Ποιος είναι μέσα;
Μόνο ένα φιλί,
σε περίπτωση που κάποιο δηλητήριο παραμένει στα χείλη σου.
Το στόμα σου είναι ζεστό.
Θα εξηγήσω.
Το αγόρι ήρθε εδώ με δική μου εντολή.
Κάποιος έρχεται.
Τότε θα είμαι σύντομη.
Ω, χαρούμενο στιλέτο.
Αυτή είναι η θήκη σου.
Εκεί σκούριασε...
και άφησέ με να πεθάνω.
Υπομονή τώρα.
Δεν πρέπει να διαταράξουμε αυτή την ιερή ησυχία.
- Δείξε μου τον δρόμο! - Πολύ καλά, πολύ καλά.
Αν επιμένετε.
Ξέρουμε τώρα πώς προήλθε αυτή η θλίψη,
και συγχωρούμε όλους τους παίκτες στο τέλος τους.
Η δική τους απαγορευμένη αγάπη τους δολοφόνησε.
Ωστόσο, μπορούμε να πάρουμε ένα μάθημα από τους θανάτους τους.
Καπουλέτε, Μοντέγοι.
Δείτε τι μάστιγα έχει επιβληθεί στο μίσος σας,
ότι ο ουρανός βρίσκει τρόπους να σκοτώσει τη χαρά σας με αγάπη.
Ω, αγαπητέ Μοντέγε.
Δώσε μου το χέρι σου.
Ο ήλιος, για θλίψη, δεν θα δείξει το κεφάλι του.
Και ενωθείτε με όλους στο πένθος για τους νεκρούς.
Γιατί ποτέ δεν υπήρξε ιστορία πιο θλιβερή από αυτή,
της Ιουλιέτας και του Ρωμαίου της.