Γαμώτο.
Εγώ είμαι!
Είναι κανείς;
Ω, γαμώτο.
Γεια.
Γεια σου.
Ναι, πες τα.
Πες τα, Έλι.
Εντάξει.
Γεια σου.
Τι δυνατή που είσαι.
Εδώ είμαι εγώ, όλα καλά.
Ναι, όλα καλά είναι.
Άννα;
Θεέ μου.
Δεν φταις εσύ.
Αργήσαμε να βγούμε από την Καραντίνα.
Πεινάει.
Πρέπει να τραφεί, κι εγώ...
Δεν θέλω να τη θηλάσω.
Έκοψα τον ομφάλιο λώρο πριν δαγκωθώ.
Πριν.
Θέλω να την πάρεις μαζί σου στη Βοστώνη.
Βρες κάποιον να τη μεγαλώσει και φρόντισε να είναι ασφαλής.
Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Και δώσ' της αυτό.
Τη λένε Έλι.
Δεν μπορώ.
Πόσον καιρό γνωριζόμαστε;
Όλη μας τη ζωή.
Γι' αυτό πάρ' τη στα χέρια σου, αυτήν τη στιγμή,
και μετά σκότωσέ με.
Δεν μπορώ να το κάνω.
-Σε παρακαλώ. -Όχι.
Σε παρακαλώ!
Μαρλίν!
Πάρ' την.
Κράτα το κεφάλι της.
Ορίστε.
Πάρε αυτό.
Κάλυψε τ' αυτιά της.
Έλι!
Έλι.
Με άκουσες;
Όχι. Τι είναι;
Βρήκα αυτό εκεί μέσα.
Μπιφαρόνι, σεφ Μπογιαρντί.
Ωραία.
Το έχεις παίξει ποτέ αυτό;
Το Boggle; Είναι παιχνίδι λέξεων.
Αν θες να με νικήσεις σε κάτι, αυτό είναι.
Καλά, λοιπόν.
Πλησιάζουμε.
Έχει νοσοκομείο από δω.
Ίσως είναι αυτό που ψάχνουμε.
Έγινε.
Κράτα μου αυτό.
Ευχαριστώ.
Είχαν κιθάρα στο τροχόσπιτο.
Ήταν κομμάτια, αλλά μ' έβαλε σε σκέψεις.
Ίσως θα 'πρεπε να βρω καμία. Έχω καιρό να παίξω.
Μάλιστα, έλεγα μήπως σου μάθω κι εσένα.
Σίγουρα θα είσαι πολύ καλή.
Θες να μάθεις κιθάρα;
Έλι;
Ναι.
Ωραία θα ήταν.
Λέω να κάνουμε το εξής.
Να κόψουμε δρόμο από το κτίριο
και να τσεκάρουμε από ουρανοξύστη.
Βασικά, έλεγα να ανατινάξουμε τα συντρίμμια για ν' ανοίξουμε δρόμο.
Βρήκα λίγο δυναμίτη στο τροχόσπιτο.
Αλήθεια;
Όχι. Κόβουμε δρόμο από το κτίριο
κι ανεβαίνουμε σε ουρανοξύστη να τσεκάρουμε.
Αλλά σου την έφερα, ε;
Κοίτα εδώ.
Αυτό θα πει ατυχία.
Ρίχνει βόμβες ο στρατός
κι ούτε μία δεν πετυχαίνει το κτίριο που ήθελαν να ισοπεδώσουν.
Δεν έχει ν' ανέβουμε.
Αν σ' ανεβάσω, μπορείς να ρίξεις τη σκάλα.
Ίσως πάμε από εκεί.
Έλα να σε σπρώξω.
Είσαι καλά;
Ναι, μια χαρά.
Είσαι πιο ήσυχη απ' ό,τι συνήθως, σήμερα.
-Συγγνώμη. -Όχι, δεν πειράζει.
-Άκουσες τι... -Ναι, να με σπρώξεις.
Έγινε.
Ένα, δύο, πάνω!
-Το 'χεις; -Ναι.
Εντάξει.
Έλεος, ρε Έλι!
Γαμώτο.
Μείνε εκεί!
Πρέπει να το δεις αυτό!
Έλι;
Εδώ πάνω!
-Έλι! -Έλα!
-Έλι. -Έλα!
Περίμενε. Ρε διάολε.
Μην το τρομάξεις.
Δεν θα το τρομάξω.
Τι κάνεις;
Μην αγχώνεσαι.
Έλα εδώ, γρήγορα.
Έλα.
Γεια σου.
Τι γαμάτο.
Πού πάει;
Έλα, άντε!
Εντάξει.
Λοιπόν...
είναι αυτό που έλπιζες;
Έχει καλά και κακά.
Η θέα δεν παίζεται.
Δεν ξέρω πού είναι το νοσοκομείο.
Ναι, θα το βρούμε.
Εννοείται. Απλώς...
Ίσως δεν γίνει κάτι κακό,
αλλά ως τώρα, όλο γίνεται κάτι κακό.
Είμαστε ακόμα εδώ.
Το ξέρω.
Απλώς λέω ότι υπάρχει ρίσκο.
Μπορείς να μην το κάνεις.
Θέλω να το ξέρεις αυτό.
Τι εννοείς; Τι άλλο να κάνουμε;
Τίποτα. Γυρνάμε στον Τόμι
και ξεχνάμε το όλο θέμα.
Μετά απ' όσα περάσαμε...
Όλα όσα έκανα.
Έγιναν για το τίποτα;
Ξέρω ότι έχεις καλή πρόθεση.
Θες να με προστατέψεις.
Το έχεις κάνει.
Όταν τελειώσουμε, πάμε όπου θες.
Στον Τόμι, στη φάρμα με τα πρόβατα, στο φεγγάρι.
Θα σε ακολουθήσω όπου πας.
Αλλά αυτό πρέπει να γίνει.
Θα το ολοκληρώσουμε.
Ήταν της FEDRA αυτό;
Όχι.
Του στρατού.
Έφτιαξαν παντού τέτοιες εγκαταστάσεις,
κατά τις πρώτες μέρες.
Ιατρικά κέντρα έκτακτης ανάγκης.
Προφανώς, δεν κράτησε.
Με είχαν σ' ένα τέτοιο.
Με τη Σάρα;
Όχι, είχε ήδη πεθάνει.
Εσύ τι πρόβλημα είχες;
Γι' αυτό εδώ.
Ο τύπος που αστόχησε.
Νόμιζα πως αυτό έγινε αργότερα.
Όχι.
Τη δεύτερη μέρα.
Παραδέχομαι τους στρατιωτικούς.
Έκαναν καλύτερα ράμματα από μένα.
Εγώ ήμουν.
Εγώ πυροβόλησα κι αστόχησα.
Δεν έχω κάτι να πω.
Πέθανε η Σάρα
και δεν έβλεπα κανένα νόημα πια.
Τόσο απλά.
Και δεν φοβόμουν.
Ήμουν έτοιμος.
Ήμουν πανέτοιμος.
Αλλά όταν...
Όταν...
πάτησα τη σκανδάλη, δίστασα.
Ακόμα δεν ξέρω γιατί.
Τέλος πάντων, σου τα λέω γιατί...
Ξέρω γιατί μου τα λες.
Ναι, υποθέτω πως ξέρεις.
Άρα, ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές.
Δεν το έκανε ο χρόνος.
Χαίρομαι που...
δεν τα κατάφερες.
Κι εγώ.
-Καλύτερα να πηγαίνουμε. -Ναι.
Ξέρεις για τι πράγμα έχω όρεξη;
Τι;
Χαζά λογοπαίγνια.
"Κάνουν αστεία για το τέλος του κόσμου δίχως αύριο".
-Πολύ νωρίς; -Είναι επίκαιρο.
Τέλειο αυτό.
"Εντυπωσιακές οι πέτρες της σελήνης. Γιατί;
Γιατί είναι μετεωρίτες".
-Απαίσιο είναι. -Άντε γαμήσου. Ήταν καλό.
-Παίρνει μηδέν στα δέκα. -Καλά.
"Τι είπε το πράσινο σταφύλι στο μοβ;"
"Πάρε ανάσα, χαζό".
Τρία στα δέκα.
-Επτά, τουλάχιστον. -Δίνω πέντε.
-Πέντε στα δέκα. -Πέντε;
Τζόελ;
-Έλι. -Τζόελ!
Έλι!
Ήρθες στις Λαμπυρίδες.
Ήρεμα.
Χτυπήθηκες άσχημα.
Η περίπολος δεν σε ήξερε.
-Πού είναι η Έλι; -Δεν χτύπησε.
Ούτε γρατζουνιά.
Για σένα ανησυχεί πιο πολύ.
Πού βρίσκεται;
Χάσαμε τους μισούς, διασχίζοντας τη χώρα.
Είχα πέντε άντρες προστασία
και πάλι παραλίγο να σκοτωθώ.
Πώς τα κατάφερες;
Χάρη σ' εκείνη.
Πάλεψε άγρια για να έρθει.
Θα ήταν νεκρή την πρώτη μέρα.
Είσαι ο μόνος στον οποίο δεν θέλω να χρωστάω.
Αλλά σου χρωστάω.
-Όλοι μας. -Πήγαινέ με κοντά της.
Δεν μπορώ.
Την ετοιμάζουν για χειρουργείο.
Τι χειρουργείο;
Ο γιατρός μας...
Θεωρεί ότι κόλλησε το Κόρντισεπς όταν γεννήθηκε.
Γιατί χειρουργείο;
Παράγει έναν νευροδιαβιβαστή.
Το κανονικό Κόρντισεπς θεωρεί εκείνη Κόρντισεπς.
Γι' αυτό έχει ανοσία.
Θα το αφαιρέσει, θα πολλαπλασιάσει τα κύτταρα εργαστηριακά,
θα παράξει τους νευροδιαβιβαστές,
και μετά θα το δώσουμε σε όλους.
Πιστεύει ότι είναι η θεραπεία.
Θεραπεία.
Το Κόρντισεπς μεγαλώνει στον εγκέφαλο.
Όντως.
-Βρες άλλον. -Δεν υπάρχει άλλος.
Δεν της το είπαμε. Δεν φοβάται.
-Δεν θα πονέσει. -Όχι.
Πήγαινέ με κοντά της. Τώρα!
Σε παρακαλώ. Δεν καταλαβαίνεις.
Καταλαβαίνω.
Ήμουν εκεί όταν γεννήθηκε, Τζόελ.
Υποσχέθηκα στη μητέρα της να σώσω το παιδί.
Της το υποσχέθηκα.
Οπότε καταλαβαίνω.
Είμαι η μόνη που καταλαβαίνει.
Λυπάμαι.
Δεν έχω άλλη επιλογή.
Έχω εγώ.
Αφήστε τον στον αυτοκινητόδρομο με τον σάκο του.
Δώστε του αυτό.
Αν προσπαθήσει τίποτα...
πυροβολήστε τον.
Δεν είπε κανείς "σταμάτα".
Προς τα πού;
Στις σκάλες.
Τι σκατά κάνεις; Περπάτα.
Περπάτα, είπα...
-Γαμώτο. -Πού βρίσκεται;
Άντε γαμήσου.
Δεν έχω χρόνο για τέτοια.
Ακούστηκαν πυροβολισμοί!
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΠΑΙΔΩΝ
Φτάνει η τροφοδοσία;
Είναι έτοιμη.
Αποσυνδέστε την.
-Πώς μπήκες; -Αποσυνδέστε την, είπα.
Δεν θα την πάρεις.
Αποσυνδέστε την.
Κουνηθείτε!
Θεέ μου.
Κάλυψε το χέρι της. Γρήγορα.
Εντάξει.
Γυρίστε.
Για πόσο θα την προσέχεις;
Όσο κι αν προσπαθήσεις,
όσους κι αν σκοτώσεις,
θα μεγαλώσει, Τζόελ.
Και μετά θα πεθάνεις ή θα φύγει.
Και μετά;
Θα την ξεσκίσουν Μολυσμένοι ή θα τη σκοτώσουν επιδρομείς.
Γιατί ζει σ' έναν διαλυμένο κόσμο που μπορούσες να σώσεις.
Μπορεί.
Αλλά δεν θα το αποφασίσεις εσύ.
Ούτε εσύ.
Τι θ' αποφάσιζε εκείνη;
Νομίζω ότι θα ήθελε να κάνει το σωστό.
Και το ξέρεις.
Δεν είναι αργά.
Ακόμα και τώρα.
Παρόλα όσα έκανες,
θα βρούμε τρόπο.
-Τι; -Όλα καλά, είσαι μαζί μου.
Μη βιάζεσαι.
Ακόμα δεν πέρασε η νάρκωση.
Ήμουν με τις Λαμπυρίδες και μετά...
Ποια νάρκωση;
Σου έκαναν κάποιες εξετάσεις.
Και σε άλλους.
Τελικά, υπάρχουν πολλοί σαν εσένα.
Άνθρωποι με ανοσία.
Δεκάδες.
Οι γιατροί δεν κατάφεραν να βρουν λύση.
Ουσιαστικά...
Έπαψαν να ψάχνουν για θεραπεία.
Πού είναι τα ρούχα μου;
Τους επιτέθηκαν επιδρομείς. Με το ζόρι σ' έβγαλα.
Θα βρούμε ρούχα στον δρόμο.
Τραυματίστηκε κόσμος;
Ναι.
Η Μαρλίν είναι καλά;
Μας πηγαίνω στο σπίτι.
Λυπάμαι.
Θεέ μου!
Όχι, περίμενε.
Σε παρακαλώ.
Άσε με να φύγω.
Θα την κυνηγήσεις.
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΟΥΑΪΟΜΙΝΓΚ
Μας έφερε αρκετά κοντά.
Θα περπατήσουμε το υπόλοιπο.
Θα 'ναι πέντε ώρες δρόμος.
Αλλά το 'χουμε.
Θυμάσαι;
Ναι.
Με τη Σάρα πηγαίναμε συχνά για πεζοπορία.
Δεν της πολυάρεσε.
Δεν μπορούσε τα κουνούπια και τέτοια.
Μα ήταν καλή στην ορειβασία.
Ή στην τρεχάλα.
Αυτή είναι η σωστή λέξη.
Αυτό το κορίτσι, έβλεπε μεγάλο βράχο
κι απλώς...
Θα σε συμπαθούσε.
Δεν λέω ότι ήσασταν το ίδιο.
Εντελώς διαφορετικά παιδιά.
Δηλαδή;
Εκείνη ήταν πιο...
Θα πω χαριτωμένη, όχι ότι εσύ δεν είσαι.
Δεν είμαι.
Ναι, δεν είσαι.
Αυτό, λοιπόν.
Ήταν ψηλότερη.
Είχε φοβερό χαμόγελο.
Όχι ότι εσύ δεν έχεις.
Ξέρεις γιατί θα σε συμπαθούσε;
Γιατί;
Επειδή είσαι αστεία.
Θα την έκανες να γελάει.
Κι εσύ θα τη συμπαθούσες.
Ναι, σίγουρα.
Ορίστε.
Δεν είναι μακριά τώρα.
Περίμενε.
Γαμώτο.
Στο Κάνσας Σίτι με ρώτησες για τον πρώτο που σκότωσα.
Όταν δαγκώθηκα στο εμπορικό, δεν ήμουν μόνη.
Ήταν και η κολλητή μου.
Κι εκείνη δαγκώθηκε.
Δεν ξέραμε τι να κάνουμε και λέει
"Ας περιμένουμε το τέλος.
Ας χάσουμε μαζί το μυαλό μας σαν σε ποίημα".
Κι εκείνη το έχασε.
Και αναγκάστηκα να...
Την έλεγαν Ράιλι.
Ήταν η πρώτη που πέθανε.
Μετά πέθανε η Τες.
-Και μετά ο Σαμ. -Δεν φταις εσύ.
-Το ξέρω... -Δεν πάνε πάντα όλα
όπως θα θέλαμε.
Μπορεί να νιώθεις...
Σαν να έφτασες στο τέλος
και δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Αλλά αν συνεχίσεις...
θα βρεις κάτι άλλο για να παλέψεις.
-Μπορεί να μην... -Ορκίσου.
Ορκίσου πως ό,τι είπες για τις Λαμπυρίδες είναι αλήθεια.
Τ' ορκίζομαι.
Εντάξει.
Υποτιτλισμός: Πέγκυ Μπαρούνη