Τι τρέχει, φίλε;
Οι εργατικές κατοικίες Καμπρίνι-Γκριν χτίστηκαν
για να παρέχουν στέγαση στους εργάτες κατά τον Β' Π.Π.
Στις αρχές των 60s,
οι περισσότεροι ένοικοι ήταν μαύροι.
Στο αποκορύφωμά του, το Καμπρίνι-Γκριν φιλοξενούσε 15.000
κι ήταν απ' τις μεγαλύτερες
εργατικές κατοικίες στη χώρα.
Φθινόπωρο 1992 Καμπρίνι-Γκριν, Σικάγο
Έρικ, το σπρώχνεις καθόλου;
Αυτό κάνω!
-Το κρατάς; -Ναι.
Γαμώτο!
Σλαγκ!
Σλαγκ! Θα βάλεις κι εσύ ένα χεράκι;
Γιατί δεν μου το είπατε;
Δέκατος όροφος. Θα σου έπαιρνε πολύ χρόνο.
-Και το ασανσέρ χάλασε. -Πάντα χαλάει.
Έχεις δίκιο. Θ' αργούσα.
Είναι βαρύ αυτό το στρώμα.
Δεν θα βάλεις ένα χεράκι, έτσι;
Μπα, δεν χρειάζεται.
-Η μαμά το ξέρει; -Όχι, αν δεν μιλήσεις.
-Κι αν το κάνω; -Έλεος, φύγε, Ντι.
-Άσε με να κάνω άλμα. -Γιατί;
Για να χτυπήσεις και να κλαίγεσαι;
Είσαι πολύ κακός!
Είσαι έτοιμη να κλάψεις τώρα, έτσι;
Δεν είναι αλήθεια!
Δεν πρέπει να φέρεσαι έτσι στην αδερφή σου.
Δεν το 'χουν όλοι σ' αυτά.
Όχι όπως εγώ.
Στο Καμπρίνι-Γκριν, ένας κανόνας υπάρχει στην παιδική χαρά.
Δεν έχει σημασία πόσο είσαι...
πόσα λεφτά έχεις...
πόσο μεγάλος ή ψηλός...
ή μικρός.
Σημασία έχει μόνο
να κάνεις άλμα.
Πετούσα, φίλε.
Πλησίασα τον Θεό.
Μακάρι να μου έλεγες πώς.
Είναι μυστικό.
Αν σου πω, θα χάσω την πρωτιά.
Μη λες, τότε.
-Πας για βραδινό, φίλε; -Ναι.
Εντάξει. Τα λέμε.
Σ' έψαχνα. Τι χάλια είναι αυτά;
Ο μπαμπάς θα κάνει φασαρία.
-Και λοιπόν; -Έχεις μπλέξει άσχημα!
-Σ' άκουσα, Μαλίκ! -Κι εγώ σ' άκουσα, Άμπερ.
-Έρικ, θα κάνεις μπάνιο! -Δεν είσαι η μαμά μου!
Ευτυχώς. Αλλιώς θα τις έτρωγες.
Οπότε...
-Τι ζωγραφίζεις; -Να μη σε νοιάζει.
Εντάξει.
Πόσο χρεώνεις, γιαγιά;
Δύο δολάρια.
Δεν θα γίνεις πλούσια έτσι.
Αυτό νομίζεις ότι προσπαθώ να κάνω;
Γιατί αυτά τα κουτιά δεν έχουν ποτέ μπισκότα;
Είπα, δύο δολάρια.
Μαλίκ!
Τι σου είπα για τα άλματα;
Ποιος σ' το είπε;
Παλιοκαρφί.
Δεν μου το είπε. Απλώς το ξέρω. Εγώ σε γέννησα.
Έπρεπε να με δεις.
Έσπασα παγκόσμιο ρεκόρ! Πετούσα!
Και τώρα καυχιέσαι;
Είπες να το κάνω, αρκεί να μη με πιάσουν.
Το θεωρείς αστείο, έτσι;
Τι είπε ο φούρνος στον άλλο φούρνο;
Έλα, πες μου.
"Ιδέα μου είναι ή έχει ζέστη εδώ;"
Μαμά.
-Καλό, Μαλίκ! -Μην τον ενθαρρύνεις.
Άι στο καλό!
Μικρέ, τι συμβαίνει εκεί μέσα;
Βρε σκανδαλιάρη.
Κάνεις ό,τι θέλεις να κάνεις,
ανεξάρτητα από το τι σου λένε οι άλλοι.
Όπως ο μπαμπάς μου.
Μαμά;
Τι δροσίζει τις αρκούδες;
Αφού θα μου πεις έτσι κι αλλιώς...
Το αρκουδίσιον.
Δούλεψε τον τρόπο που το λες.
Νταϊάνα, μωρό μου, θα πέσεις μέσα αν δεν προσέχεις.
Γιατί ουρλιάζεις, μικρή;
-Έχει μια αράχνη, μαμά! -Άσ' την.
Αν περπατήσει πάνω μου στον ύπνο;
-Δεν θα το κάνει. -Θα αφήσει αυγά.
Όταν ξυπνήσεις, θα σου βγαίνουν
-αραχνούλες απ' τα αυτιά. -Θεέ μου! Μαμά!
Μπορείς να μην τη βασανίζεις;
Γιατί κάνει λες και δεν έχει ξαναδεί; Ωρίμασε!
Εσύ πρέπει να ωριμάσεις, μικρέ.
Θεέ μου!
Μαλίκ! Μην παίζεις μ' αυτήν!
-Βγάλ' την έξω από εδώ! -Καλά! Αυτό κάνω. Έλεος!
Ξέρεις πώς γίνεται. Κράτα το χέρι του.
Πιάσε το χέρι της αδερφής σου. Έλα τώρα.
Σκύψτε το κεφάλι. Ευχαριστώ.
Επουράνιε Πατέρα, Σ' ευχαριστούμε.
Ευλόγησε το φαγητό μας,
να 'ναι τροφή για το σώμα.
Ευχαριστούμε για όσα μας έδωσες
και συνεχίζεις να μας δίνεις κάθε μέρα.
Κι ευλόγησε τον πατέρα μου,
που θα γινόταν 70 χρονών σήμερα.
Θεός σχωρέσ' τον.
-Αμήν. -Αμήν.
Δεν είναι περίεργο
να γιορτάζουμε τα γενέθλια του παππού
παρόλο που δεν ζει;
Σαν σήμερα γεννήθηκε.
Πρέπει να τον τιμήσουμε.
Αλλά δεν θα μεγαλώσει.
Πέρασαν πέντε χρόνια, Ντολόρες. Απλώς τους μπερδεύεις τώρα.
Δεν τους μπερδεύω.
Πώς αλλιώς θα μάθουν για τον παππού τους;
Εντάξει, ποιος θέλει επιδόρπιο;
-Εγώ! -Ναι; Εντάξει.
Φάτε όλο το φαΐ σας,
και θα έχετε επιδόρπιο μετά.
Βλέπεις, μαμά; Γιορτάζουμε. Μπες στο κλίμα.
Μήπως να κάνεις επιδόρπιο για τους ζωντανούς;
Αυτό το τρώμε τέσσερις μέρες τώρα.
Κοντεύω να γίνω λαχανικό.
Γιατί δεν μαγειρεύεις;
Είμαι μικρή για μαγείρεμα.
Όχι, δεν είσαι.
Ποτέ δεν είσαι μικρή. Έτσι; Εγώ μαγείρευα στην ηλικία της.
Σκέψου το και θα το κάνεις.
Εγώ σκέφτομαι τα McDonald's,
και δεν τα έχω στο πιάτο.
Εντάξει.
Κλείστε όλοι τα μάτια σας.
Έλα.
Τώρα φανταστείτε
ότι ακούτε τσιτσίρισμα σ' ένα τηγάνι.
Και μπορείτε να μυρίσετε χοντροκομμένο μπέικον,
το καλύτερο από τον χασάπη.
Και υπάρχουν πατάτες και τηγανητό κοτόπουλο
που μαγειρεύτηκαν στο λίπος του μπέικον.
Και δίπλα του
υπάρχει ένα μεγάλο ποτήρι πορτοκαλάδα.
Είναι κρύα, με την πούλπα να επιπλέει πάνω,
όπως σας αρέσει.
Και καθώς σας ανοίγει η όρεξη, κοιτάτε κάτω.
Ανοίξτε τα μάτια.
Θα πάω για ψώνια αύριο.
Να μου πάρεις χυμό.
Μόνο σ' εσένα δεν αρέσει.
Να βοηθήσω;
Έχεις πλύνει χέρια;
Τι λες γι' αυτό;
Μέτρησε αυτά.
Δέκα, 20, 30, 40, 50, 60, 65.
Εντάξει.
Ξέρεις για τι είναι αυτά, έτσι;
Λοιπόν, 65 είναι για το ρεύμα.
Τριάντα για το αέριο.
Είκοσι για το νερό.
Και 250 για νοίκι.
Τώρα, πόσα είναι όλα μαζί;
Όχι, υπολόγισε χωρίς δάχτυλα.
Έλα, συγκεντρώσου.
Τριακόσια πενήντα πέντε;
Κυριακή είναι. Γιατί τον εξετάζεις;
Άσ' τον να ζήσει.
Πήγα για άλματα σήμερα.
Πήδηξα ψηλότερα ακόμα και απ' τον Μαλίκ.
Αλήθεια;
Πώς τις έφτιαξες αυτές;
Όταν μετακομίσαμε με τον Γκόρντον,
το μόνο που θέλαμε ήταν λίγο χρώμα στο σπίτι.
Η Βικτόρια μας έδωσε το ύφασμα.
Και τις έραψα με τη μηχανή
που έφερα μαζί μου από το Μισισίπι.
Από πού στο Μισισίπι;
Απ' το Τούπελο.
Ο παππούς σου, οι γονείς του, οι γονείς μου,
όλα τα ξαδέρφιά μας γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί.
Αλλά δεν έχεις προφορά, γιαγιά.
Την έχω χάσει πλέον.
Τη χάνεις με τον καιρό.
Σου λείπει ο τόπος;
Κάθε τόσο, εμφανίζεται σε κάποιο όνειρο.
Μερικές φορές...
ακούω τη φωνή της μάνας μου να με φωνάζει για βραδινό.
Μου λείπει η μάνα μου.
Μου λείπει ο κόσμος.
Αλλά δεν μου λείπει εκείνος ο τόπος, όχι.
Κάθε φορά που μιλάς γι' αυτό,
είναι σαν ποίηση.
Υπάρχει ποίηση σε όλα.
Μπορεί να είναι στη φύση. Μπορεί να είναι στα λόγια.
Σ' ένα πουλί.
Μπορείς να σταματήσεις;
Θα το πετάξεις έξω αυτό;
Τι λες, Μαλίκ;
Είναι άσχημο αυτό το πουλόβερ για να το φοράει η μαμά σου;
-Όχι. -Θα το κρατήσει
μέχρι να γίνει κουρέλι. Περίμενε και θα δεις.
Τι κάνεις;
Σε αγκαλιάζω.
Όπως με αγκάλιαζες παλιά.
Σ' αγαπώ, μαμά.
Πώς λες κάποιον που δεν κάνει άλμα;
-Πώς; -Έρικ.
Πώς λέγεται ο ναύτης που πάει αργά;
-Πώς; -Αργοναύτης.
Τρία ίδια αχλάδια;
-Πώς; -Απίδια.
Πώς χορεύει ένα μαντήλι;
-Πώς; -Όταν το κουνάς.
Τι θα ήταν ο Τζόρνταν χωρίς τον Πίπεν;
Δεν ξέρω. Ακόμα MVP.
Είσαι χαζός;
Ο Τόμας είναι ο πιο σκληρός στο Σικάγο.
Διαλύει όποιον δει μπροστά του.
Αν δεν υπήρχε ο Πίπεν, ο Τζόρνταν
δεν θα ξεπερνούσε τον Τόμας.
Άρα, ο Τζόρνταν τον χρειάζεται.
Βασικά, χρειάζονται ο ένας τον άλλον...
Κάνετε λάθος.
Αυτοί θα ήταν τίποτα χωρίς τον Γκραντ.
-Άντε ρε, φύγε από εδώ. -Δεν με περιμένατε.
Θα αργούσαμε.
Πόσες φορές να σ' το πούμε;
-Φυσικά. Κι εγώ δεν αργώ ποτέ. -"Κι εγώ δεν αργώ ποτέ".
Σκάσε!
Με παρατήσατε πάλι!
Θες να εντυπωσιάσεις την κα Γουίλις;
Εγώ; Εσύ είσαι αυτός που όλο λέει
"Κυρία Γουίλις, θέλω βοήθεια".
Της μιλάς μετά το μάθημα.
Να πάρει. Πάρ' το χαλαρά.
Η κυρία Γουίλις έχει λεφτά. Φαίνεται από το αμάξι της.
Έρικ, πήρε ένα Toyota Corolla.
-Αυτό είπα κι εγώ. -Πλούσια ή όχι, είναι διαθέσιμη.
Ετοιμάζομαι για τη στιγμή.
Δεν θα έρθει αυτή η στιγμή.
Άσε που δεν μπλέκει με κανέναν από εδώ. Αποκλείεται.
Σ' εσένα μιλάει μόνο
αν δεν κάνεις τις εργασίες
και θέλει να πάρει τη μαμά σου.
-Τζάστιν. -Παρών.
-Ταϊρόν. -Εδώ!
Δεν είναι η φωνή του Ταϊρόν, Σάμιουελ.
Σταμάτα να χαζολογάς.
Σάμιουελ.
Η μαμά μου μού έδωσε όνομα προφήτη.
Πήρες όνομα προφήτη και παραμένεις άφραγκος.
Σου την είπε. Όντως.
-Τζόρτζια; -Εδώ.
-Μπεθ; -Εδώ.
Να πάρει. Τόσο μεγάλο κεφάλι έχω;
Μεγαλύτερο από τον μέσο όρο.
Σηκωθείτε για την Υπόσχεση Πίστης στη Σημαία.
Υπόσχομαι πίστη στη σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Και της δημοκρατίας που αντιπροσωπεύει,
ενός έθνους υπό του Θεού,
αδιαίρετου, με ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους.
...για όλους.
Κάντε λίγο ησυχία!
Νίκησα.
-Τρία στα πέντε. -Εντάξει.
Κοίτα εκεί πέρα.
Είναι το ταβάνι. Και λοιπόν;
-Βλέπεις τις ρωγμές; -Ναι.
Αν κοιτάξεις προσεκτικά, γίνονται αστέρια.
Δοκίμασε.
Πρέπει να δοκιμάσεις.
Αυτό κάνω.
Τα βλέπεις τώρα;
Ναι.
Γεια!
Με λένε Μαλίκ.
Κι εμένα Έρικ. Και μην το ξεχάσεις!
-Με λένε Μαλίκ. -Κι εμένα Έρικ!
Γεια!
Μη μας υποτιμάτε!
Μη μας ξεχνάτε! Υπάρχω!
Υπάρχω!
-Γεια σου, μωρό μου. -Γεια σου, μαμά.
Γεια, μαμά.
Γεια, μωρό μου.
-Έφαγαν; -Φυσικά και έφαγαν.
-Εγώ έφαγα δύο μερίδες. -Ναι;
Η κοριτσάρα μου.
Δείχνεις περήφανη για τον εαυτό σου.
Μαμά, γιατί φαίνεσαι τόσο κουρασμένη;
Επειδή δούλευα γι' αυτήν την οικογένεια,
γι' αυτό.
Μίλησέ μου.
Ξέρεις τι είναι, μαμά;
Τώρα ξέρω πόσα βγάζουν όλοι.
Βλέπω τους μισθούς.
Ξέρω ακριβώς πόσο αξίζουν όλοι οι άλλοι.
Ήταν πολύ πιο εύκολο όταν δεν το ήξερα.
Σε βάζουν να δουλεύεις σαν το σκυλί.
Και για τι;
Θα σου δώσουν αύξηση;
Γιατί το λες αυτό;
Δεν μπορώ να τη ζητήσω τώρα.
Γιατί; Τη χρειαζόμαστε. Να τη ζητήσεις.
Και τι; Να ρισκάρω να απολυθώ;
Υπάρχει πολύς κόσμος
που περιμένει να πάρει τη θέση μου.
Και όλοι έχουν φανταχτερά πτυχία.
Είναι αλήθεια
ή έτσι σου λένε για να κάθεσαι στ' αυγά σου;
Απλώς προσπαθώ να κρατήσω
τα λίγα που έχουμε, εντάξει;
Ούτως ή άλλως, με το ζόρι σάς φροντίζω όλους.
Το λες
σαν να μην καταλαβαίνω τι περνάς.
Συγγνώμη. Δεν υπονοούσα κάτι, μαμά.
13 Οκτωβρίου 1992 9:00 - 9:45
Θέλετε να το δοκιμάσετε; Δοκιμάστε το.
Όποιος θέλει, ορίστε.
Όχι, εντάξει.
-Αυτός δεν μπορεί καν να μετρήσει. -Απλώς ζηλεύεις.
Εγώ δεν θα αγόραζα ρολόγια για να κάνω επίδειξη.
Μη με κλέψουν.
Δεν έχεις τόσα λεφτά, έτσι κι αλλιώς.
-Δεν είναι καν δικά του. -Τι σημασία έχει;
-Τα λεφτά είναι λεφτά. -Το σέρβις δεν είναι δουλειά.
Στέκεται στη γωνία, προσέχει τον αδερφό του.
Πολύ σύντομα θα σκοτωθεί.
Εντάξει. Δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε.
Κοιτάξτε, ήρθαν οι μπάτσοι.
Γιατί είναι εδώ; Τι συμβαίνει;
-Κάποιος σκοτώθηκε. -Λες;
-Δεν ξέρω. -Κάποιος σκοτώθηκε.
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΠΕΡΝΤ
Ηρέμησε, φίλε.
Μαμά, τι είναι όλα αυτά;
Είπαν να μείνουμε έξω μέχρι να πάρουμε ταυτότητα.
Κάτι για την ασφάλεια.
Ποιανού; Τη δική μας;
Μένουμε εδώ πέρα...
Λες να νοιάζονται;
Μας φέρονται σαν κατσαρίδες στο σπίτι μας.
Συγγνώμη, αστυνόμε.
Δεν χρειαζόμαστε ταυτότητα αν μένουμε εδώ, έτσι;
Όλοι χρειάζονται ταυτότητα για να μπουν.
Εντάξει, αλλά τα παιδιά μου;
-Μένουν εδώ; -Ναι.
Χρειάζονται μια ταυτότητα όπως όλοι οι άλλοι.
Κανείς δεν μπαινοβγαίνει. Νέα πολιτική.
Τι εννοείτε; Είναι παιδιά.
Γιατί να δίνουν αναφορά;
Ρωτήστε στην Υπηρεσία Στέγασης.
-Εμείς τη δουλειά μας κάνουμε. -Καλά.
Μας φέρονται σαν εγκληματίες.
Αυτό κάνουν. Σε κάνουν κομματάκια.
Ποιος ήταν;
Ένα παιδί.
-Πόσων χρονών ήταν; -Δεν ξέρω.
Παιδιά, ελάτε. Μην απομακρύνεστε.
Είναι η σειρά μας.
Υπηρεσία Στέγασης Σικάγο ΜΑΛΙΚ ΤΖΟΝΣΟΝ
-Ήταν ένα μικρό αγόρι. -Πού συνέβη;
Έξω από το σχολείο, με τη μαμά του.
Αυτή η γειτονιά δεν είναι πλέον η ίδια.
Μέρα μεσημέρι.
-Ντολόρες. -Απίστευτο.
Πολύ έβαλες.
Μπορεί και μόνος του, μωρό μου.
Αλλά κοίτα τον.
Δεν τρώει αρκετά. Είναι αδύνατος.
Μαμά;
Γιατί πήραμε ταυτότητες;
Για να μην μπαίνουν όσοι δεν μένουν εδώ.
Γίνεται λοκντάουν σ' όλη τη γειτονιά
λόγω όλων των επιθέσεων που γίνονται.
Αν δεν πάτε προς ή από το σχολείο,
θα παίζετε μέσα, εντάξει;
Τι θα κάνουμε μες στο σπίτι;
Δεν θα κάνετε άλματα πλέον,
αυτό είναι σίγουρο.
Μπορούμε να παίξουμε χαρτιά.
Πολύ καλή ιδέα, Έρικ.
Μπορείς να κοιμηθείς εδώ. Θα πάρω τον πατέρα σου.
Αλλά η βρύση θα τον τρελάνει.
Να κοιμηθώ σπίτι του;
Είσαι ήδη εδώ.
Εξάλλου, η βρύση θα φτιαχτεί.
-Όλο αυτό λες. -Όλο αυτό τους ζητάω.
Παραπονέθηκα πριν τρεις μήνες. Τι άλλο να κάνω;
Τι θα κάνουμε αν πλημμυρίσουμε;
-"Αν πλημμυρίσουμε"; -Δεν ξέρω κολύμπι.
Τότε, θα φτιάξω μια βάρκα.
Σαν την κιβωτό του Νώε;
Όχι τόσο μεγάλη.
Και σίγουρα δεν θα έχει καθόλου χώρο για ζώα.
Αλλά όποιος θέλει να ανέβει, μπορεί να ανέβει.
Πού θα βρείτε τα ξύλα;
Για τη βάρκα;
Έχει δίκιο, μαμά.
Δεν έχει αρκετά δέντρα στη γειτονιά.
Θα μείνεις εδώ απόψε. Τελείωσε.
Κι αυτοί;
Το νιώθω όταν ένα μέρος έχει υποβαθμιστεί, Ντολόρες.
Μπορούμε να μετακομίσουμε αλλού.
Δεν είναι τόσο απλό. Το ξέρεις αυτό.
Σηκωθείτε για την Υπόσχεση Πίστης στη Σημαία.
Υπόσχομαι πίστη στη σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Και της δημοκρατίας που αντιπροσωπεύει,
ενός έθνους υπό του Θεού,
αδιαίρετου, με ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους.
Μείνετε όρθιοι για να τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή
για τον Ντάντρελ Ντέιβις.
Ο Ντάντρελ Ντέιβις ήταν 7 ετών.
Ζούσε στην Όουκ Γουέστ 500.
Πήγαινε σχολείο με τη μαμά του
κι άκουσαν πυροβολισμό.
Χτύπησαν τον Ντάντρελ στο κεφάλι.
Τον πήγαν στο νοσοκομείο.
Ήταν νεκρός πριν φτάσουν εκεί.
Ευχαριστούμε.
Πιστεύουν ότι οι σεκόγιες εμφανίστηκαν
κατά την Ιουρασική περίοδο πριν από 160 εκατομμύρια χρόνια.
Τα ευρήματα των αρχαιολόγων
δείχνουν ότι δάση με τεράστια δέντρα
υπήρχαν σ' όλο το βόρειο ημισφαίριο.
Τα δάση που υπάρχουν ακόμα,
όπως αυτά στον Εθνικό Δρυμό Ρέντγουντ,
είναι ένας σημαντικός σύνδεσμος με το παρελθόν.
Αυτά τα λεπτά δέντρα ανταγωνίζονται μεταξύ τους
φτάνοντας προς τον ήλιο
με κάθε κύτταρο των τεράστιων κορμών τους.
Καθώς παλεύουν για την ενέργεια,
τα δέντρα ψηλώνουν όλο και πιο πολύ.
Οι σεκόγιες φτάνουν...
Ναι;
Μπορώ να πάω στο μπάνιο;
Μπορείς.
...726 τόνοι.
Τα κλαδιά σχηματίζουν στεφάνι
που δημιουργεί θόλο σκιάς
όπου οι κορμοί τους...
Πού είναι ο Σλαγκ;
Η κυρία Γουίλις τού είπε να κρατηθεί.
Τι θα κάνουμε;
Πάμε!
Τα καταφέραμε!
-Κοίτα εκεί. -Είναι τέλειο.
-Σ' αρέσει αυτή; -Όχι.
Αν σ' αρέσει, να της το πεις.
Μιλάς πολύ δυνατά.
Δεν μου αρέσει. Την έχω ερωτευτεί.
-Πες της το, τότε. -Παραείναι πλούσια για μένα.
-Κοίταξέ την. -Αυτό είναι καλό.
Ο μπαμπάς μου είπε, είναι δώρο όταν σε κερνάει μια γυναίκα.
Όχι, φίλε, απλώς δεν ήταν γραφτό.
Δεν φοβάσαι μη σπάσεις το κεφάλι,
αλλά φοβάσαι κάποια καλή κυρία;
-Έχεις δίκιο. Πάω. -Εντάξει, τότε.
Με συγχωρείτε, κυρία.
Απλώς ήθελα να σας πω ότι σας αγαπώ.
Δεν νομίζω να βρω ποτέ καμιά
να αγαπήσω όσο εσάς.
Μικρέ. Γιατί δεν είσαι στο σχολείο;
Ημέρα μνήμης του Κινγκ. Κοίτα τη δουλειά σου.
Άι στο καλό!
Αδερφέ, πού είναι;
ΒΟΡΕΙΟ ΤΡΕΝΟ
Είναι σε σταθμό τρένων.
Γιατί ο τύπος τούς βοηθάει με τις βαλίτσες;
Μπορούν και μόνοι τους.
Πληρώνεται για να το κάνει.
Και λοιπόν; Δεν έχουν δύο χέρια;
ΣΙΚΑΓΟ
Πηγαίνουν στο Σικάγο, αλλά από πού έρχονται;
Απ' το Μισισίπι. Όπως η γιαγιά μου.
Ίσως να 'μαι κι εγώ από εκεί.
-Δεν ξέρεις στα σίγουρα; -Όχι.
Σε όλους αρέσει η πικραλίδα.
Μεταφέρεται από μέρος σε μέρος,
και μετά φυτεύεται όπου καθίσει.
Ή είναι σαν τα δέντρα από την Καλιφόρνια.
Τις σεκόγιες;
Είναι στο ίδιο μέρος εκατομμύρια χρόνια.
Επιβιβαστείτε!
-Γιατί οι πλούσιοι έχουν θυμό; -Κοίτα πώς μαλώνουν.
"Δεν ξέρεις ποιος είμαι;
Δεν ξέρεις ότι μένω στη Λέικ Σορ Ντράιβ;"
"Χρειάζεσαι πιο πολύ μακιγιάζ
για να καλύψεις την προσωπικότητά σου".
-"Φύγε από μπροστά μου!" -"Θα σε μυρίσω μετά".
Υπάρχουν πολλοί τρελοί στον κόσμο.
Όντως, έτσι;
Ντέιβιντ, λυπάμαι,
αλλά δεν μπορώ να γυρίσω στο γραφείο.
Όχι. Έχασα τον γιο μου. Καλά.
Δεν ξέρω.
Πρέπει να κλείσω το τηλέφωνο
-μήπως τηλεφωνήσει κανείς. -Μαμά, τι έγινε;
Εντάξει, ήρθε.
Σε ευχαριστώ, Χριστέ μου. Μωρό μου.
-Είσαι καλά; Ναι. -Ναι.
Εντάξει. Δεν σε πείραξε κανείς;
-Όχι. -Εντάξει.
-Πού ήσουν; -Στο Ινστιτούτο Τέχνης.
-Τι; -Στο Ινστιτούτο Τέχνης.
Καλά. Τι έκανες στο Ινστιτούτο Τέχνης;
Μας έβαλαν να δούμε ένα βαρετό ντοκιμαντέρ.
Έπρεπε να φύγουμε από εκεί.
Σε ποιον μιλούσες;
Ο φίλος σου, ο Έρικ, πρόκειται να τιμωρηθεί.
Δεν θα σε επισκεφτεί, δεν θα ξανάρθει σύντομα.
Αλλά ήταν δική μου ιδέα.
Σίγουρα ήταν, Μαλίκ.
Ναι, σίγουρα. Έχω πεθάνει απ' την ανησυχία εδώ πέρα!
Έπρεπε να σου τις βρέξω.
Δεν έγινε κάτι...
Αλλά κάτι θα μπορούσε να γίνει.
Αυτό δεν καταλαβαίνεις.
Γαμώτο. Ο Ντάντρελ σκοτώθηκε.
Μαλίκ, δεν σου λέει τίποτα αυτό;
Δεν θα με πυροβολήσουν.
Δεν το ξέρεις αυτό!
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο
από αυτό που συνέβη στο αγόρι.
Θα μπορούσες να ήσουν εσύ.
Τώρα, πώς να σε κρατήσω ασφαλή
αν δεν ξέρω πού είσαι ή τι κάνεις;
Θέλεις να σκοτωθείς στους δρόμους;
Όχι.
Αδυνατώ να σε προστατέψω.
Και αυτό με πονάει.
Αλλά εσύ δεν δίνεις δεκάρα.
Δεν σε νοιάζει αν αυτό επηρεάζει κάποιον εδώ.
Τελείωσε τα μαθήματά σου.
Και δεν έχει τηλεόραση για έναν μήνα.
Αλλά μπορώ να βλέπω.
Δεν μετράει ποιος βλέπει.
Δεν θα μπαινοβγαίνεις εδώ μέσα
χωρίς να μου πεις με ποιον θα είσαι και πού πηγαίνεις.
Ξέρω ότι δεν είσαι η μητέρα του, εντάξει;
Αλλά πρέπει να φροντίζεις τον αδερφό σου.
Χάρηκες τώρα;
Δεν θα τον δεις;
-Γιατί; -Δεν θέλω.
Πολλοί από σας ήρθατε από όλη τη γειτονιά
για να τιμήσετε τον Ντάντρελ Ντέιβις,
ένα αγαπητό παιδί.
Πολλοί από σας παλεύετε σε αυτό το σκοτάδι
που μας επισκιάζει όλους.
Όταν σκέφτομαι την ιστορία του νεαρού Ντάντρελ,
ενός αγαπημένου παιδιού της κοινότητας, ενός αγαπημένου παιδιού του Θεού,
το μυαλό μου πηγαίνει στην ιστορία ενός άλλου παιδιού
που γεννήθηκε στη Βηθλεέμ,
που μεγάλωσε στις εργατικές κατοικίες της ανατολικής Ναζαρέτ,
που το μεγάλωσε μια μάνα που το αγαπούσε.
Μια μάνα που έπρεπε να παλέψει σθεναρά με την πεποίθηση
ότι δεν μπορούσε να σώσει τον γιο της
από το μεγάλο πεπρωμένο που είχε εμπρός του.
Βλέπετε, ο δρόμος του Θεού
μας οδηγεί μέσα από τα βάσανα
και τους διωγμούς των δίκαιων και των αθώων.
Για να βρούμε τη Νέα Ιερουσαλήμ πρέπει να περάσουμε απ' τον δρόμο
όπου ο Σωτήρας μας έσυρε τον παλιό ξύλινο σταυρό Του.
Πρέπει να περάσουμε από ένα ύψωμα που λέγεται "Γολγοθάς".
Και αυτό που συνέβη στον Γολγοθά δεν ήταν το τέλος της ιστορίας,
αλλά ήταν μόνο η αρχή.
Αμήν.
Γιατί δεν τον είδες;
Δεν θέλω να βλέπω νεκρά αγόρια.
Πολλοί ήρθαν να τον δουν.
Πήγε κάπου καλύτερα τώρα.
Δεν ξέρω. Εγώ νομίζω ότι απλώς έφυγε.
Δεν έγινε φάντασμα.
Κάτσε, δεν πιστεύεις στη μετά θάνατον ζωή;
-Κανείς δεν ξέρει. -Κι ο Χριστός;
Νομίζω ότι έζησε,
μα δεν ξέρω αν θα επιστρέψει ποτέ.
Πώς το ξέρουμε αυτό;
Αν δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή, τι είναι όλα αυτά;
Τι σημασία έχει; Εδώ πεθαίνει κόσμος συνέχεια.
Ναι, αλλά ήταν μικρός, πολύ μικρός.
Πού αλλού θα πάει;
Κι αν απλώς...
δεν πάει πουθενά;
Κι αν απλώς τελείωσε;
Αυτός ο θάνατος έγινε σύμβολο της κλιμακούμενης βίας
που η πόλη δεν μπορεί να ελέγξει.
ΚΑΜΠΡΙΝΙ-ΓΚΡΙΝ
Ο δήμαρχος Ρίτσαρντ Ντέιλι.
Αυτό που βλέπουμε είναι, δυστυχώς, βία,
περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής από συμμορίες και ναρκεμπόρους.
Έχουμε πόλεμο, και θα τους κυνηγήσουμε
όπως αυτοί κυνηγούν αθώους ανθρώπους.
Ο Ντέιλι και ο διευθυντής της Υπηρεσίας Στέγασης Βινς Λέιν
ορκίστηκαν να ανακτήσουν την περιοχή
από τους εκτελεστές, τους σκοπευτές και τις συμμορίες.
Μαλίκ, ξύπνα, μωρό μου. Ξύπνα.
Έχετε 30 δεύτερα να ανοίξετε.
-Ποιος είναι; Έρχομαι. -Ανοίξτε, αστυνομία.
Αστυνόμε, τι συμβαίνει;
Η ΥΣΣ έχει άδεια να κάνει έρευνα στο σπίτι σας.
Εντάξει, έρευνα για τι;
-Πρόσεχε. -Κάντε άκρη.
-Κυρία, κάντε στην άκρη. -Εντάξει.
-Τι συμβαίνει; -Εντάξει.
Κύριε, έχετε ένταλμα;
Ψάχνουμε για ναρκωτικά.
"Ναρκωτικά"; Κύριε, δεν έχουμε καθόλου... Δεν έχουμε ναρκωτικά εδώ.
Εδώ μένω εγώ, η μαμά μου και τα παιδιά μου. Δεν έχουμε.
Τι δουλειά έχουν εδώ;
Τότε, δεν έχετε κάτι να κρύψετε.
Ντολόρες;
Εντάξει, δεν έχουμε ναρκωτικά.
Τρομάζετε τα μωρά μου.
Παναγιά μου, βοήθα. Διαλύουν το σπίτι, Ντολόρες.
Είναι 2:00 το πρωί. Τρομάζετε τα παιδιά.
Ηρεμήστε. Τους ερευνούμε όλους.
Όχι, σας παρακαλώ.
Γιατί το κάνουν αυτό;
Αυτά είναι δικά της.
Δεν θα κρύψει ναρκωτικά μέσα στα υφάσματα.
Δεν θα βρείτε τίποτα.
Γιατί μπαίνετε εκεί;
Μαμά, το 'χω.
Ακούστε, μπήκατε σε λάθος σπίτι.
Δεν πρόκειται να βρείτε κάτι. Χρειάζεται αυτό;
-Μην το αγγίζετε. -Εντάξει.
Ήρθατε σε λάθος σπίτι. Εσείς...
Όχι στο... Το κοριτσάκι μου...
Θα μας αφήσετε ήσυχους; Να πάρει!
Μαμά.
Ελάτε, μωρά μου, ελάτε.
Γιατί το κάνουν, μαμά;
Είναι οι χάντρες της Νταϊάνα. Γιατί πρέπει...
Έρικ, μ' ακούς;
Φίλε, μου πέταξαν το στρώμα.
Χάλια. Και το δικό μας.
Τι θα κάνεις γι' αυτό;
Θα τους σκίσω.
Δεν θα το κάνεις.
Έλα, φίλε!
Υπάρχω!
-Υπάρχουμε! -Υπάρχουμε!
Υπάρχουμε!
Σας περιμένουμε.
Ο Ντέιβιντ ανέφερε την ανώτερη θέση μισθοδοσίας,
και θα ήθελα προαγωγή σ' αυτήν τη θέση.
Βλέπετε, έχω πάρει...
τις περισσότερες βάρδιες στο τμήμα.
Ξέρετε ότι είμαι αφοσιωμένη στη δουλειά.
Θέλω μια ευκαιρία να εξελιχθώ.
Νομίζω ότι είναι η σωστή κίνηση για σένα.
-Ναι; Αλήθεια; -Απολύτως.
Έχω μόνο μια ερώτηση για σένα.
Παίρνεις το λεωφορείο για τη δουλειά κάθε μέρα. Έτσι;
Ναι.
Μπορείς να πάρεις αμάξι;
Όχι. Γιατί;
Η θέση που σ' ενδιαφέρει δεν είναι εδώ
στο Σικάγο. Είναι στην Πιόρια.
Μάλιστα.
Συγγνώμη. Δεν μου το ανέφερε αυτό.
Μη σπαταλώ τον χρόνο σας.
Πιστεύω ότι πρέπει να το σκεφτείς.
Είσαι η πλέον κατάλληλη
και θα πάρεις μεγάλη αύξηση.
Είναι τρεις ώρες μακριά.
Θα ήταν μια αλλαγή.
Θα ήταν.
Δεν χρειάζεται να απαντήσεις τώρα.
Συζήτα το με την οικογένεια.
Πότε να σας ενημερώσω;
Από βδομάδα.
-Τόσο σύντομα; -Το ξέρω.
Ελπίζω να την πάρεις, Ντολόρες.
Ενημέρωσέ με.
Ευχαριστώ.
Πλάκα μου κάνεις, έτσι;
Δεν ξέρω τι θέλεις να πω.
Θα πρέπει να μετακομίσουμε, ξέρεις.
Πρέπει να πάρουμε αμάξι.
Θα πάρουμε αμάξι.
Εντάξει, άρα θα μετακομίσουν και τα παιδιά.
Δηλαδή, νέα σχολεία. Θα πρέπει να βρουν νέους φίλους.
Είναι πιο δυνατοί απ' όσο νομίζεις.
Εσύ προσαρμόστηκες όταν εμείς
φύγαμε από το Τούπελο.
Όμως, μαμά, έχουν ριζώσει εδώ.
Επειδή θα τα πάω σε νέο μέρος,
δεν σημαίνει ότι θ' ανθίσουν.
Αλλά αυτό δεν αφορά τα παιδιά.
Αφορά εσένα, μωρό μου.
Αυτό που φοβάσαι.
Τα μάζευες αυτά.
Ναι.
Γι' αυτήν τη στιγμή.
Άκουσέ με, κοριτσάκι μου.
Αν δεν μεγαλώσεις εσύ,
δεν θα μεγαλώσουν ούτε τα παιδιά.
Ήρθε η ώρα.
Σ' έψαχνα.
Πάντα εδώ είμαι.
Το βλέπεις;
Όχι.
Μερικές φορές, δεν πιάνει.
Ίσως πρέπει να κοιμάμαι ή να ονειρεύομαι, ξέρω γω.
Βλέπεις όνειρα;
Καμιά φορά.
Είδες ποτέ όνειρο τόσο αληθινό
που να ένιωθες ξύπνιος;
Εσύ;
Ναι. Μία φορά
που ο μπαμπάς έψηνε γαλοπούλα στον φούρνο.
Και είχε γέμιση και σάλτσα, τα πάντα.
Εγώ και η Άμπερ συμμαζεύαμε το σπίτι.
Μετά χτύπησε το κουδούνι. Και εγώ πήγα να ανοίξω.
Όταν άνοιξα την πόρτα...
ήταν η μαμά μου.
Είδες τη μαμά σου;
Ήξερα ότι ήταν αυτή.
Έτσι ήξερα ότι δεν ήταν αληθινό.
Σε προσέχει.
-Λυπάμαι γι' αυτήν αν είναι έτσι. -Γιατί;
Δεν έχει να δει πολλά.
Σκέφτηκες ποτέ πως θα ήταν έξω από εδώ;
Γιατί; Από εδώ είμαστε εμείς.
Εδώ γεννηθήκαμε. Ζούμε εδώ και πεθαίνουμε εδώ.
Αλλά ποτέ δεν πήγες αλλού.
Μπορείς πάντα να ονειρεύεσαι, να σκέφτεσαι άλλα μέρη.
Καλά, τότε, εσύ τι ονειρεύεσαι;
Δηλαδή, πού θέλεις να είσαι;
Είναι πάντα ένα σπίτι.
Με δύο ορόφους.
Και στο ισόγειο έχει ένα μεγάλο σαλόνι
με πολλούς καναπέδες και τηλεόραση.
Καινούργια κουζίνα.
Όλοι έχουν ένα δωμάτιο,
κι η Ντι θα έχει το δικό της.
Και η μαμά, έχει δικό της κήπο για να καλλιεργεί ντομάτες.
Ένα σπίτι τόσο μεγάλο που χανόμαστε μέσα.
Εντάξει.
Πρώτον, "όροφοι";
Έλα τώρα. Έχουμε 16 από δαύτους.
Και ντομάτες;
Φίλε, δεν μαγειρεύεις καν.
Είναι μόνο όνειρο. Δεν είναι αληθινό.
Φίλε, δεν σε καταλαβαίνω.
Πού πας;
Πάω σπίτι.
-Γεια. -Γεια.
Γιαγιά, γιατί ήρθες εδώ;
Από όλα τα μέρη που θα μπορούσες να πας.
Ξέρεις, ο παππούς σου ο Γκόρντον
λάτρευε τον ήλιο.
Λάτρευε τον Νότο.
Το Τούπελο.
Είχε μαγαζί παπουτσιών.
Και όταν αυτό κάηκε, ξέραμε ότι έπρεπε να φύγουμε.
Ξέραμε ότι ήρθε η ώρα.
Έτσι, απλώς ανεβήκαμε στο τρένο
και ήρθαμε στο Σικάγο.
Και όταν πρωτοήρθαμε εδώ,
υπήρχαν οικογένειες εδώ έξω με τα παιδιά τους,
κι όλοι φέρονταν λες κι αυτό εδώ ήταν μια τεράστια βεράντα.
Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους.
Όλοι ήταν οικογένεια.
Ξέρεις, πάντα θέλαμε
κάτι καλύτερο για τη μαμά σου.
Γι' αυτό μετακομίσαμε εδώ.
Γι' αυτό ήρθαμε εδώ.
Απλώς φαίνεται σαν να τρέχουμε να ξεφύγουμε πάντα από κάτι.
Επιβιβαστείτε!
Τέσσερα.
4 = Δ
Τι κάνεις εκεί;
Απλώς μου έπεσε το πρόχειρο.
Γιατί είναι στο θρανίο του Έρικ;
Δεν ξέρω.
Σηκωθείτε και οι δύο. Για να δω τις κόλλες σας.
Θα πάρω τον πατέρα σου.
Γύρνα στην τάξη σου.
Γιατί με έβαλες σε μπελάδες;
Τι σημασία έχει;
Τίποτα δεν έχει σημασία.
-Έρικ. -Μαλίκ Τζόνσον.
Γιατί δεν παραδέχεσαι ότι έσφαλες;
Δεν θα το ξανακάνω.
Γιε μου, ξέρεις τι θέλω να ακούσω.
Και μέχρι να το πεις, δεν θα επιστρέψεις στο τραπέζι.
Είναι θαύμα που δεν πατώνεις σε άλλα μαθήματα.
Μα αν κλέβεις για να πετύχεις,
θα πληρώσεις το τίμημα.
Αλλά προσπαθεί πολύ να σε εντυπωσιάσει.
Θέλει να σε κάνει περήφανο.
Άμπερ, άσε με να το χειριστώ εγώ.
Βρήκαμε ένα στρώμα στον πέμπτο όροφο. Θα έρθεις να βοηθήσεις;
Ο μπαμπάς μου έρχεται σπίτι.
Έλα, φίλε, είναι Α+. Πρέπει να το δεις.
Σας είπα.
Δεν μπορώ.
Εντάξει. Θα τα πούμε.
Οι μισοί δεν θα πάρουν απολυτήριο.
Δεν είναι τρελό;
Θα είσαι η πρώτη στην οικογένεια
με πτυχίο κολεγίου.
Εσύ θα είσαι ο δεύτερος.
Μην αγχώνεσαι.
Ξέρω πώς όλοι έχουν δουλειές, αλλά ξέρεις,
ας βοηθήσουμε την κυρία Τζόνσον με τη μετακόμιση.
Μετακομίζουν;
Η κυρία Τζόνσον φεύγει;
Τι;
Με όλα αυτά που συμβαίνουν,
μετακομίζουν.
Δεν σου το είπε ο Μαλίκ;
Όχι.
Γιε μου.
Τι τρέχει; Πεινάς;
Όχι, δεν θέλω φαγητό.
-Εντάξει. -Μετακομίζετε;
Αυτό μου είπε ο μπαμπάς μου, ότι φεύγετε.
Τώρα άρχισε να ψάχνει.
Αλλά εσύ το ονειρευόσουν πριν συμβεί.
Επειδή της το είπες, επειδή θέλεις να φύγεις.
-Δεν είπα τίποτα. -Εσύ θες να φύγεις;
-Έρικ. -Άσε με ήσυχο.
Ούτε εσύ κοιμάσαι;
Η βρύση με κρατά ξύπνιο.
Κι εμένα.
Τι συμβαίνει; Μίλησέ μου.
Πώς λες αντίο σε κάποιον;
Δεν ξέρω αν το λες ποτέ πραγματικά.
Δηλαδή,
όπου κι αν πας, τον κουβαλάς πάντα μες στην καρδιά σου.
Ο κόσμος είναι μεγάλος εκεί έξω.
Θέλω να κάνω πολλά.
Έχω αυτό το όνειρο.
Πάντα βλέπω ένα τρένο που με παίρνει μακριά από εδώ.
-Αλήθεια; -Ναι.
Πού σε πάει;
Νομίζω ότι με πάει στο Μισισίπι.
Στους δικούς μου.
Οι δικοί μας δεν είναι πια εκεί.
Όχι;
Από το Σικάγο. Καμπρίνι-Γκριν.
Αν και μπορούμε να πάρουμε το τρένο για ένα νέο μέρος.
Θέλω μόνο ένα σπίτι.
Με δύο ορόφους.
Και έξω, έχει έναν κήπο.
Μεγάλο κήπο.
Όπου καλλιεργείς ντομάτες.
Ένας κήπος. Και λίγες ντομάτες.
Τι άλλο;
Ένα σπίτι.
Ένα σπίτι τόσο μεγάλο,
που η Ντι θα έχει δικό της δωμάτιο.
Ναι.
Σίγουρα, μεγαλώσατε πια.
Θέλω όλοι σας να γράψετε από πού είστε.
Μία παράγραφο, πέντε προτάσεις. Γράψτε πιο πολλά αν θέλετε.
Έχουμε μόνο έναν υπολογιστή.
Οπότε, θα τον χρησιμοποιείτε με τη σειρά.
Όταν πέφτει χιόνι στο Σικάγο, είναι σαν μια κουβέρτα.
Όλη η πόλη αποκοιμιέται.
Είναι ήσυχα.
Και κανείς δεν βγάζει άχνα.
Περιμένω τόσο καιρό να λιώσει το χιόνι.
Μεγαλώνω.
Ο ήλιος επιτέλους βγαίνει.
Και είναι σαν να καίγεται η λίμνη.
Εγώ και ο Έρικ
κάναμε τα πάντα μαζί από τότε που γεννηθήκαμε.
Αυτό ξέρω.
Το είδαμε μαζί.
Το ζήσαμε.
Μεγαλώσαμε μαζί.
Ένας τόπος είναι οι άνθρωποι.
Από εδώ είμαστε εμείς.
Δικό μου είναι.
-Τι κάνεις; -"Όταν πέφτει χιόνι..."
"Όλη η πόλη αποκοιμιέται".
Σταμάτα!
"Ο ήλιος βγαίνει. Σαν να καίγεται η λίμνη".
Γιατί φέρεσαι τόσο περίεργα;
-Σταμάτα, ρε φίλε. -"Εγώ και..."
Τι κάνεις; Δώσ' το πίσω.
Γιατί το έγραψες αυτό;
Είναι αλήθεια.
Σβήσ' το.
Όχι. Γιατί να το κάνω αυτό;
Θύμωσες επειδή εγώ φεύγω και εσύ όχι.
-Θεέ μου! -Θεέ μου, Μαλίκ!
Είσαι καλά;
Μπορώ να τον δω;
Ξεκουράζεται τώρα, μωρό μου. Καλύτερα να έρθεις αύριο.
Να προσευχηθούμε μαζί;
Έλα.
Επουράνιε Πατέρα, πρόσεχε εμάς, τα τέκνα Σου.
Σε ευχαριστώ για όλα
όσα κάνεις κάθε μέρα.
Και βοήθησέ μας να φτιάξουμε όσα χάλασαν.
Συνέχισε να πορεύεσαι μαζί μας
και να ζεις στην καρδιά μας.
Επουράνιε Πατέρα,
προσεύχομαι ο Μαλίκ να πάρει το σπίτι του.
Ένα σπίτι με δύο ορόφους.
Ένα σπίτι τόσο μεγάλο που χάνεται μέσα.
Κάπου πολύ μακριά από εδώ.
Ένα μέρος με πολλά δέντρα.
Ένα μέρος όπου θα κάνει άλματα.
Όπου θα έχει νέους φίλους.
Όπου θα είναι ευτυχισμένος.
Στ' όνομά Του προσευχόμαστε.
Αμήν.
Ναι, φυλάξαμε εφημερίδες;
Και δεν θα έπρεπε τα άλμπουμ
να είναι στην κούτα με τα άλλα;
Θα τις σημειώσεις;
Αυτές δεν είναι. Πρέπει να τις σημειώσουμε.
Δεν σου έδωσα λεφτά;
Ήταν για την αποφοίτηση. Θέλω άλλα για την τήβεννο.
Χρωστάμε μόνο 20.
Ορίστε.
Μικρό τίμημα για την αποφοίτησή μου το καλοκαίρι.
Πρέπει να φύγω.
Με κάνεις περήφανο.
Με πήρε η Ντολόρες και είπε ότι φεύγουν την Πέμπτη.
Μίλησες με τον Μαλίκ;
Δεν νομίζω ότι θέλει να με δει.
Τι λες; Είναι φίλος σου.
Δεν θες να του μιλήσεις πριν φύγει;
Ειλικρινά, δεν έχει σημασία ποιος το ξεκίνησε
ή ποιος έχει δίκιο.
Αλλά μου θύμωσε.
Εντάξει. Ίσως να σου θύμωσε.
Ή ίσως περιμένει να του ζητήσεις συγγνώμη.
Αλλά φοβάμαι να του μιλήσω.
Κοίτα, γιε μου.
Δεν έχουμε πολύ χρόνο εδώ στη Γη.
Το αύριο δεν είναι κάτι σίγουρο.
Ούτε σε χίλια χρόνια...
δεν περίμενα να φύγει η μαμά σου.
Αλλιώς δεν θα μπορούσα να ξυπνώ και να της μιλώ, να την αγκαλιάζω.
Θεωρούσα δεδομένο τον χρόνο, και τώρα πάει.
Και μόλις περάσει ο χρόνος,
δεν τον ανακτάς ποτέ.
Καταλαβαίνεις τι λέω, έτσι;
Κοίτα.
Θα πάρεις τη σωστή απόφαση.
Δεν είσαι πια μωρό. Μεγάλωσες τώρα.
Ξέρεις το σωστό.
Το 'χεις. Εντάξει;
Να τις πάρουμε μαζί μας;
Όχι, ας τις αφήσουμε.
Καλή ιδέα.
Καλημέρα, μωρό μου. Έφτιαξα Σόλσμπερι στέικ.
Ορίστε, μπαμπά.
Φεύγετε;
Ναι.
Θα μου λείψεις.
Κι εμένα θα μου λείψεις.
Ήθελα μόνο να σου δώσω κάτι πριν φύγω.
Τι είναι;
Το μυστικό του άλματος.
Πες το, λοιπόν.
Μη φοβάσαι να πετάξεις.
Το 1999, λόγω του Σχεδίου Ανάπλασης
για αναδιαμόρφωση των εργατικών κατοικιών,
κατεδάφισαν 17.000 διαμερίσματα.
Η τελευταία πολυκατοικία
κατεδαφίστηκε το 2011.
Ένας τόπος είναι οι άνθρωποι.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΑΛΟΓΩΝ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ: Ευγενία Μίσκου