"Κάθε καρδιά έχει κρυφές λύπες,
που ο κόσμος δεν ξέρει,
και συχνά λέμε έναν άνθρωπο ψυχρό,
ενώ είναι απλώς λυπημένος". Χένρι Γουάντσγουορθ Λονγκφέλοου
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Το κανόνι βρόντηξε στον Νότο,
και με τον ήχο,
τα κάλαντα πνίγηκαν.
Και σε απόγνωση,
έσκυψα το κεφάλι.
"Δεν υπάρχει ειρήνη επί γης", είπα.
Αφού το μίσος είναι δυνατό
και χλευάζει το τραγούδι αυτό
της ειρήνης επί γης...
κι ευδοκίας...
στους ανθρώπους.
ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ - 3 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΚΕΪΜΠΡΙΤΖ, ΜΑΣΑΧΟΥΣΕΤΗ
Μπαμπά!
Ακούστε, οι άγγελοι εξυμνούν
Τον νεογέννητο βασιλιά δοξολογούν
Μπαμπά!
Μπαμπά, τραγουδούν το τελευταίο τραγούδι!
-Χτυπάμε την καμπάνα. -Ναι.
Θα πάω εγώ από εδώ.
-Ο Θεός μαζί σας. -Τόμας.
Ο Χένρι Λονγκφέλοου παρίσταται.
Ναι, το ξέρω.
Ξύπνα.
Ο Θεός μαζί σας.
Και μαζί σας.
Ο Θεός μαζί σας, κύριε Λονγκφέλοου.
Και μαζί σας.
Ακούστε, οι άγγελοι εξυμνούν
Ο Θεός μαζί σας.
-Πάντα τα ίδια κάνει. -Το ξέρω.
-Είναι αντιπαθητικός. -Το ξέρω. Το είδα.
Ο Χριστός λατρεύεται στον ουρανό
Ο Χριστός, ο Κύριος ο παντοτινός
Κοίτα, η Μαίρη.
Ήρθε ο καιρός να έρθει Αυτός
Ο καρπός μιας παρθένας
Γεννήθηκε για να μην πεθαίνει ο άνθρωπος
Η καμπάνα!
Είναι Χριστούγεννα, μπαμπά;
Όχι ακόμα, Άνι.
Πότε είναι;
Όταν φύγει ο αιδεσιμότατος.
Μετά, είναι Χριστούγεννα.
Ακούστε, οι άγγελοι εξυμνούν
Τον νεογέννητο βασιλιά δοξολογούν
Καλά Χριστούγεννα!
Καλά Χριστούγεννα, Κέιμπριτζ!
Καλά Χριστούγεννα, Βοστώνη!
Καλά Χριστούγεννα, κύριε Λονγκφέλοου!
Ναι, καλά Χριστούγεννα.
Παραλίγο να χάσω τον μεγαλύτερο ποιητή μας
και τον πιο διάσημο πιστό μας.
Ίσως του χρόνου, ένα χριστουγεννιάτικο μήνυμα;
Δεν δίνω πια δημόσιες ομιλίες.
Ίσως ένα χριστουγεννιάτικο ποίημα, τότε;
Ίσως. Πες "Καλά Χριστούγεννα", Άνι.
Μα είπες, τα Χριστούγεννα θα έρθουν αφού φύγει ο αιδεσιμότατος.
Κοίτα πόσο μαγικό είναι το χιόνι, Άνι!
Ο Χένρι κι εγώ σας ευχόμαστε
ευλογημένα Χριστούγεννα, αιδεσιμότατε.
Πάντα χαίρομαι να βλέπω όλη σας την οικογένεια
στη λειτουργία των Χριστούγεννων, Φάνι.
Θεέ μου.
Λοιπόν, ο Κάρολος Ντίκενς είπε...
Είμαι πολύ ελαφρύς!
"Είναι καλό να γίνεσαι παιδί, ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα,
όταν ο ίδιος ο θεμελιωτής τους ήταν κι Αυτός παιδί".
Ίσως ο Χένρι αλληλογραφεί
λίγο υπερβολικά με τον κύριο Ντίκενς;
-Ίσως. -Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Και καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο!
Χένρι!
Ας μαθευτεί.
Προειδοποίησα την αδερφή μου για τον ποιητή.
Ο Θεός να μας ευλογεί. Όλους μας.
Τον χτύπησες στο πρόσωπο!
Μαντέψτε. Πάμε σπίτι.
Ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως,
όταν η νύχτα αρχίζει να πέφτει,
έρχεται μια παύση στις ασχολίες της ημέρας
που είναι γνωστή ως...
-η ώρα των παιδιών. -Η ώρα των παιδιών.
Ακούω στο δωμάτιο από πάνω,
τα βήματα μικρών ποδιών.
Ίντιθ, από εκεί.
Ο ήχος μιας πόρτας που ανοίγει,
και τον ήχο φωνών απαλών και γλυκών!
Από το γραφείο μου, βλέπω το φως του λυχναριού
να κατεβαίνουν τη σκάλα τη φαρδιά,
η σοβαρή Άλις και η γελαστή Αλέγκρα,
και η Ίντιθ με τα χρυσά μαλλιά.
Ένας ψίθυρος.
Και μετά σιωπή.
Μα βλέπω στα μάτια τους ότι συνωμοτούν
και σχεδιάζουν να με αιφνιδιάσουν!
Μια ξαφνική βιασύνη απ' τη σκάλα.
Μια έφοδος από τον διάδρομο!
Με τρεις πόρτες αφύλακτες,
μπαίνουν στο δικό μου κάστρο!
Σκαρφαλώνουν στον πύργο,
στην πολυθρόνα μου καλού κακού.
Αν αποδράσω, θα με περικυκλώσουν.
Φαίνεται να είναι παντού!
Σχεδόν με καταβροχθίζουν με φιλιά,
τα χέρια τους με περιτυλίγουν!
Μέχρι να θυμηθώ τον επίσκοπο Μπίνγκεν
στον Πύργο των Ποντικιών στον Ρήνο!
Νομίζετε, γαλανομάτες ληστές,
επειδή ανεβήκατε στον τοίχο όπως σας κοιτώ,
τόσο γέρος που είμαι
δεν είμαι αντάξιος αντίπαλος εγώ;
Όχι.
Όχι!
Θα σας πάρω γρήγορα στο οχυρό,
δεν θα σας αφήσω να φύγετε μακριά.
Αλλά θα σας βάλω στο μπουντρούμι
στον στρογγυλό πύργο που έχω στην καρδιά.
Και εκεί θα σας κρατήσω για πάντα.
Ναι, για πάντα και μια μέρα,
μέχρι οι τοίχοι κάτω να πέσουν
και σκόνη να γίνουν ως αντιπέρα!
Ξανά, μπαμπά, ξανά!
Η μικρή Άνι Αλέγκρα λέει "Ξανά, μπαμπά, ξανά".
Και η μαμά λέει "Όχι, όχι ξανά".
Αύριο, άγγελοί μου.
Ακούστε!
Καμπάνες Χριστουγέννων;
Και το αύριο έγινε σήμερα.
Είναι Χριστούγεννα, μπαμπά;
Δεν ακούω τίποτα.
Μπαμπά!
Το ρολόι σήμανε μεσάνυχτα,
μα δεν είναι Χριστούγεννα αν δεν ακούσουμε καμπάνες.
Τις ακούω, μπαμπά, άκου!
Ίσως να ακούς το σφύριγμα του ανέμου.
Όχι.
Ή την μπουρού ενός μακρινού πλοίου.
Μπαμπά, μας πειράζεις!
Να ανοίξω το παράθυρο;
-Όχι! -Φρουροί, πιάστε τες!
-Όχι! -Όχι!
Σας παρακαλώ, όχι!
Ναι, για να βεβαιωθώ ότι είναι Χριστούγεννα...
Όχι, μπαμπά!
Μην το κάνεις!
Πρέπει.
Όχι!
-Φρουροί, σταματήστε τες! -Μη βιάζεστε, ληστές!
-Πηγαίντε τες στο μπουντρούμι! -Μα τι σκεφτόσουν;
Άλις, εγώ κάθισα πρώτη στο πιάνο.
Κάνε πιο πέρα.
Επιτέλους, σε έχω όλη δική μου.
Αφήστε με, κύριε Λονγκφέλοου.
Μου πήρε επτά ολόκληρα χρόνια
να σε πείσω ότι με αγαπάς.
Δεν θα σε αφήσω ποτέ να φύγεις.
Όχι, τουλάχιστον φόρα παλτό.
Ένας διάσημος ποιητής είπε κάποτε
"Η αγάπη αντέχει καλύτερα στην παγωνιά από έναν μανδύα".
Οι ποιητές έχουν καρδιά, μα όχι μυαλό.
Δεν πιστεύω ότι κάποιος είναι καλά
όταν έχει και μυαλό και καρδιά.
Και μπορώ να το πω σε οκτώ διαφορετικές γλώσσες.
Το είδα αυτό. Γελάς.
Σταμάτα.
Με πηγαίνουν σε ιερούς τόπους.
Είναι άγρια, αδάμαστα πλάσματα
που κλέβουν το φαΐ και τη γυναίκα μου.
Όχι τα παιδιά.
Οι καμπάνες ανήμερα Χριστουγέννων.
Οι ελπιδοφόρες φωνές της εκκλησίας,
που ηχούν την ειρήνη στη γη.
Φαντάσου πόσο ελπιδοφόρο θα ήταν
αν ήταν οι μόνες φωνές της εκκλησίας.
"Πολύ ευχάριστο
που σας βλέπω στη λειτουργία, κύριε Λονγκφέλοου.
Το ποίημα που υποσχεθήκατε..."
Χένρι, μη γίνεσαι κακός!
Τα Χριστούγεννα είναι ήδη ένα ποίημα, Φάνι.
Δεν χρειάζονται βοήθεια.
Ο αιδεσιμότατος είναι καλός, φέρνει ευδοκία στους ανθρώπους.
Το ξέρω. Μα είναι...
Και ξέρει ότι μέσα στο εκκλησίασμά του
υπάρχει ένας ταλαντούχος ποιητής.
Κάποιος που εκφράζει με λόγια όσα νιώθουμε
αυτές τις δύσκολες εποχές.
Όλοι λένε ότι ο πόλεμος είναι βέβαιος.
Είναι αλήθεια;
Ναι.
Ο Τσάρλι θέλει να καταταγεί.
Είναι μικρός.
Κατατάσσονται αγόρια ακόμα και 15 ετών. Το ξέρεις.
Ναι, μα με συγκατάθεση πατρός.
Δεν αντέχω στη σκέψη ότι θα χάσω κι άλλο παιδί.
Χένρι, υποσχέσου μου
ότι ο πόλεμος δεν θα πάρει τους γιους μας.
Σου το υπόσχομαι, Φάνι.
Και με τον Τσάρλι...
"Η επιθυμία αγοριού είναι σαν αγέρι. Και η σκέψη..."
Ξέρω. "Είναι σκέψη μακρινή".
Ποιητή μου.
Ποίησή μου.
Άκου.
Ορίστε, βλέπεις; Είναι κλέφτες.
Σε κλέβουν μακριά μου και πάλι.
Γύρνα πίσω!
Γονατίστε
Και ακούστε
Τις φωνές των αγγέλων
Ω, νύχτα
Θεϊκή
Ω, νύχτα
Της γέννησης του Χριστού
Ω, νύχτα
Θεϊκή
Ω, νύχτα
Ω, νύχτα θεϊκή
Πώς να αφοσιωθείς στο γράψιμο
αν είσαι πιο αφοσιωμένος στην αλληλογραφία σου;
Πώς θα μάθω για το γράψιμό μου
αν δεν διαβάζω τα γράμματα των πολλών θαυμαστών μου;
Δεν είσαι ικανός ματαιόδοξος.
Θα μπορούσα να διαβάσω το ημερολόγιό σου.
-Δεν θα το κάνεις. -Όχι;
Από ταπεινότητα, θα έμενα σπίτι απόψε
αντί να γίνω το επίκεντρο ενός ρηχού θεάματος.
Για να δω τα χέρια σου.
Χένρι!
Το δείπνο είναι κόλπο!
Θέλουν να με κολακεύσουν
για να γράψω κάποιο εθνικό τραγούδι ή κάτι τέτοιο.
Να το κάνεις.
Χρειαζόμαστε ποιητές για να αλλάξουμε τον κόσμο,
όχι πολιτικούς.
Δεν ανακατεύομαι σ' αυτά.
Ποιος, τότε,
θα γράψει ύμνους για τα παιδιά μας;
-Τα παιδιά τους; -Δεν είμαι στιχουργός.
Εξάλλου, εσύ είσαι πολύ πιο ταλαντούχα από μένα.
Θα έπρεπε να τιμούν εσένα με γεύματα.
Κάθισε.
Φράνσις Άπελτον Λονγκφέλοου, εξαιρετική καλλιτέχνις!
Μου αρέσει η θέση μου στον κόσμο.
Να σου δένω τις γραβάτες,
να σου καθαρίζω τα χέρια,
να σε διορθώνω.
Τι;
Είσαι πανέμορφη.
Πεινάω,
και θέλω να με πας σ' ένα υπέροχο γεύμα.
"Είστε καλύτερα από κάθε μπαλάντα
που έγινε τραγούδι ή λόγια μελωδικά,
αφού εσείς είστε ποιήματα ζωντανά
και όλα τα υπόλοιπα είναι νεκρά".
Είσαι γλυκός, αλλά αργήσαμε.
Μην ξεχάσεις το παλτό.
Η άμαξά μας περιμένει, γυναίκα μου!
-Το παλτό σου! -Σωστά.
Ποτέ. Είναι ανυπόφορος.
Γερουσιαστά, γοήτευσες όλες τις καρδιές εδώ.
Θα γοητεύσεις και τη σύζυγό μου;
Τη σύζυγό σου;
Τόση ώρα νόμιζα ότι μιλούσα
με την ηρωίδα μεγάλου ρομάντζου.
Το Υπερίων; Το έχετε διαβάσει;
Πράγματι, είναι εκείνη η ηρωίδα.
Και μ' έχει συγχωρέσει
γι' αυτήν την απόπειρα να την κερδίσω.
-Αλήθεια; -Ίσως να δοκιμάσω κι εγώ.
Ναι, θα γράψω μια φανταστική ιστορία
για μια αληθινή κοπέλα.
-Δεν θα το συνιστούσα. -Και θα παντρευτούμε.
Ευχαριστώ που με ενέπνευσες, κε Λονγκφέλοου.
-Δις Άσμπερτον. -Πάψε πια.
Σεβαστοί μου καλεσμένοι,
ευχαριστώ που στολίζετε το σπίτι μας με την υπέροχη παρουσία σας.
Καθώς επιστρέφετε στη θέση σας στο τραπέζι,
να αναγνωρίσουμε εγκάρδια όλοι μας
τους υπεύθυνους για το αποψινό γεύμα;
Απόψε, θ' αναγνωρίσουμε και κάποιους πολύ εκλεκτούς της Μασαχουσέτης.
Με πρώτο και καλύτερο, αυτόν που,
πέντε χρόνια πριν, κειτόταν ετοιμοθάνατος
στο πάτωμα της Γερουσίας των ΗΠΑ.
Αφού τον χτύπησε ένας δουλοκτήτης γερουσιαστής,
ο κύριος Σάμνερ πάλεψε για τη ζωή του,
αλλά και για τις ζωές των αβοήθητων δούλων
σ' αυτήν τη χώρα που ξυλοκοπούνται καθημερινά
από ανήθικους άνδρες.
Κυρίες και κύριοι, ο γερουσιαστής Τσαρλς Σάμνερ.
Και τώρα στρέφουμε την προσοχή μας στο κεντρικό πρόσωπο της βραδιάς.
Έχει ήδη καθιερωθεί ως ο ποιητής της Αμερικής,
και αναφέρεται ως το πιο διάσημο πρόσωπο της Αμερικής.
Τα έργα του βοήθησαν
στη διαμόρφωση του εθνικού χαρακτήρα
Η New York Evening Post έδωσε στον Λονγκφέλοου
τον ρόλο του προφήτη του έθνους.
Όπως o Τόμας Πέιν της επανάστασης,
το πρόσφατο ποίημά του, η Πορεία του Πολ Ριβίρ,
βρίσκεται στις τάξεις
και τα σακίδια ενός στρατού πατριωτών!
Μπράβο!
Αναφέρθηκε ότι πάνω από 10.000 αντίτυπα
των έργων του πωλήθηκαν στο Λονδίνο σε μία μέρα.
Που ο Ντίκενς αποκάλεσε
"πιο τρομερή κι από τα φαντάσματα
των Χριστουγέννων παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος".
Ποιος είναι, λοιπόν;
Το Τραγούδι του Χιαγουάθα.
Το Καμπαναριό της Μπριζ.
Είναι η δόξα της Νέας Αγγλίας,
ο Χένρι Γουάντσγουορθ Λονγκφέλοου.
Σήκωσε τα μάτια σου, Χένρι.
Τα σηκώνω.
Χαμογέλα. Γνέψε.
Χαμογελάω. Γνέφω.
Μπράβο.
Ευθυμεί και ηρεμεί την πιο άγρια θλίψη
συγκρατεί το πιο πικρό δάκρυ.
Αλλά ακόμα και ο Χένρι Λονγκφέλοου δεν μπορεί να συγκρατήσει αυτά τα δάκρυα
όσο αφορά την αμαρτία της δουλείας στη χώρα μας.
Τα ποιήματα του Λονγκφέλοου για τη δουλεία
βοήθησαν να προκληθεί εθνική κατακραυγή.
Διάλεξα ένα από αυτά τα ποιήματα για να διαβαστεί από κάποιον
που γνωρίζει πολύ καλά τις απάνθρωπες συνέπειες
του να είσαι ιδιοκτησία ανθρώπου.
Κυρίες και κύριοι, ο κύριος Τζοσάια Γουίλσον.
Ένα ποίημα για τη δουλεία
του κυρίου Χένρι Γουάντσγουορθ Λονγκφέλοου.
"Τις σελίδες του βιβλίου σου διάβασα,
και καθώς έκλεινα την καθεμιά,
η καρδιά μου, ως απάντηση, είπε ατίθασα
'Έκανες καλά'.
Έκανες καλά!
Τα λόγια σου είναι μεγάλα και τολμηρά.
Ενίοτε τα λόγια αυτά του Λούθηρου θυμίζουν
στην εποχή την παλιά,
μισές μάχες για τη λευτεριά.
Συνέχισε,
ώσπου η χώρα να ανακαλέσει με βήμα γοργό
τα παλιά, τα κοινά τους ψεύδη...
τη φεουδαρχική κατάρα,
που με μαστίγιο και ζυγό
την ανθρωπότητα προσβάλλει.
Μια φωνή που νιώθεις πάντα δίπλα,
με τόνους δύναμης ομιλεί,
όπως τα προφητικά λόγια
που φώναξαν "γράψε!" στον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή.
Γράψε και πες αυτήν την ιστορία την αιματηρή!
Κατάγραψε αυτό το σκοτάδι το φρικτό,
τη μέρα που ρέει οργή,
τα ατελείωτο το κλάμα το γοερό,
την Αποκάλυψη την τρομερή!"
Κυρίες και κύριοι, ο κύριος Χένρι Γουάντσγουορθ Λονγκφέλοου.
Στην Ένωση!
Είσαι καλός άνθρωπος, Χένρι.
9 ΙΟΥΛΙΟΥ 1861
Τσαρλς!
Υποσχέθηκες στα αδέρφιά σου
ότι θα τα βοηθούσες με τον Χ-Α-Ρ-Τ-Α-Ε-Τ-Ο σήμερα το πρωί
στο Π-Α-Ρ-Κ-Ο.
Δεν βρίσκω τον χαρταετό!
Εγώ θέλω χαρταετό.
Μήπως το πήγαν ήδη στο πάρκο;
Εγώ θέλω να πάω στο πάρκο.
Τον βρήκα.
Τον θέλω, Τσάρλι, τον θέλω!
Ευχαριστώ πάρα πολύ, Τσαρλς.
Να πάω, μητέρα;
Φυσικά.
Αλλά πρώτα, ας απαγγείλουμε ένα ποίημα του πατέρα σας.
Αυτό για την κοπελίτσα.
Ναι, θα αρχίσω εγώ.
"Ήταν μία κοπελίτσα".
-Εγώ. -"Που είχε μια μπουκλίτσα..."
"Ακριβώς στη μέση του...
Μετώπου!"
"Και όταν ήταν καλή..."
"Ήταν πάρα πολύ καλή".
-"Μα όταν ήταν κακή..." -"Ήταν φρικτή!"
Τσαρλς Άπελτον Λονγκφέλοου!
Τι; Αυτό είναι το ποίημα.
Έτσι το έγραψε ο πατέρας. Ρώτα τον.
-Θεούλη μου. -Μπαμπά!
Άλλαξα το τέλος για εκείνη.
-Μπαμπά! -Θεέ και Κύριε!
Είπαν ότι με αποκάλεσες φρικτή
στο ποίημα για το κορίτσι.
Τι; Όχι.
Η κοπελίτσα με τις μπουκλίτσες αφορά...
μια άλλη κοπελίτσα.
Μα νόμιζα ότι ήταν δικό μου ποίημα.
Δικό σου είναι, αλλά όχι αυτό το κομμάτι.
Τσάρλι!
Έλα μαζί μου, μικρούλα, στο πάρκο.
Στο πάρκο! Θα με πάει στο πάρκο!
Μεγάλωσα, μαμά;
Για να δούμε.
Πιστεύω πως ναι!
Και μόλις χθες σε μετρήσαμε.
Πήγαινε να περάσεις καλά στο πάρκο.
-Σ' αγαπώ! -Αντίο, μαμά.
Φρέσκια στοίβα χαρτιά.
Να πάρουμε χαρτοβιομηχανία.
Ίσως το "φρικτή" είναι λίγο βαρύ.
Γι' αυτό το άλλαξα.
Άλλαξες το ποίημά μου;
Υπάρχει καλύτερη ρίμα από το "φρικτή";
Άλλαξε το ποίημά μου.
Είμαι ο Χένρι Λονγκφέλοου.
Θέλω να περάσεις απ' το ταχυδρομείο.
Το καλοκαίρι, ο πατέρας μου λατρεύει
τις μπούκλες της Άνι.
Το βάζω στο γραφείο σου
κάτω από το άγρυπνο μάτι του Γιόχαν.
Χένρι!
Όχι!
Χένρι!
Φάνι!
Όχι!
Βοήθεια!
Μείνε μαζί μου
Η νύχτα πέφτει γοργά
Το σκοτάδι βαθαίνει
Κύριε, μείνε κοντά
Όταν οι άλλοι αποτυγχάνουν...
Μπορείτε να σηκωθείτε για το τέλος;
Θα με πας να δω τον Χένρι;
Οι αρρώστιες δεν έχουν βάρος
Και τα δάκρυα δεν έχουν πίκρα
Πού είναι το κεντρί του θανάτου;
Πού είναι η νίκη σου, τάφε;
Ο Θεός μαζί σου, Χένρι.
Η τελετή ολοκληρώθηκε.
Όλοι εκφράζουν τα βαθύτατα συλλυπητήριά τους.
Υπάρχει κάτι που μπορούμε να πούμε εκ μέρους σου;
Καταλαβαίνω.
Είναι η 13η μέρα του Ιουλίου.
Πράγματι.
Δεκαοκτώ χρόνια πριν, την παντρεύτηκα.
Φορούσε άνθη πορτοκαλιάς στα μαλλιά της.
Τόμας.
Ναι, Χένρι;
Θα ήθελε άνθη πορτοκαλιάς στα μαλλιά της.
Θα το φροντίσω.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
ΑΙΘΕΡΑΣ
Ανήμερα Χριστουγέννων, 1862.
Χθες, καθώς περνούσα από τον δρόμο του χωριού,
είδα σε μια βιτρίνα...
μια όμορφη πορτοκαλιά,
που είχε έξι πορτοκάλια
και 100 μπουμπούκια και άνθη.
Τώρα ανθίζει στο δικό μου παράθυρο...
και γεμίζει το δωμάτιο με άρωμα.
Αλλά το άρωμα ανοίγει τάφους μέσα μου.
Πόσο απερίφραστα θλιβερές είναι όλες οι γιορτές.
"Καλά Χριστούγεννα", λένε τα παιδιά,
μα δεν είναι πια για μένα.
Μέτρησέ με, Έρνεστ!
Μάλλον μάζεψες.
-Όχι! -Καλά.
Τι; Γιατί είπες "ποπό";
Όντως μάζεψες.
-Όχι! -Η Ανν μάζεψε!
Άλις, σταμάτα! Έρνεστ, μέτρησέ με κανονικά!
Μετρήσου μόνη σου!
Αυτό είναι το βιβλίο για τη μαμά;
ΥΠΕΡΙΩΝ ΤΟΥ ΛΟΝΓΚΦΕΛΟΟΥ
Ναι.
Ορίστε.
Μήπως μίκρυνα;
Όχι, Άνι, μεγάλωσες.
Βασικά, μεγάλωσες πάρα πολύ.
Στέκεσαι στις μύτες των ποδιών;
-Όχι. -Είσαι σίγουρη;
Μπαμπά, σταμάτα!
Κοίτα πώς μεγάλωσες.
Μεγαλώνω.
Ορίστε. Είναι δικό σου.
Έχω ένα άλλο κάπου αλλού.
Δεν μάζεψα!
ΙΝΤΙΘ
ΑΝΙ
ΑΛΙΣ - ΕΡΝΕΣΤ - ΑΝΙ
ΦΡΑΝΣΙΣ ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΑΠΕΛΤΟΝ
Αν ο Θεός μού έδωσε τη φωνή ποιητή,
τότε γιατί μου πήρε την ποίησή μου;
Δεν θα ξαναγράψω ποτέ.
Όπως σιωπούν οι νεκροί,
σιωπά και η φωνή μου.
Ας ξεσπάσει ο πόλεμος μέσα μου.
Πυρ!
Ελάτε να σώσετε την Ένωσή μας!
Καλούμε όλους τους ικανούς άνδρες!
Ήρθε η ώρα να υπηρετήσετε την πατρίδα σας!
-Να τοι, έρχονται! -Ποιοι;
Το 54ο Σύνταγμα Μασαχουσέτης.
Να, ο αδερφός της Μαίρης.
Ντάγκλας!
Ντάγκλας, με κάνεις περήφανο!
-Πόσων ετών είναι; -Δεκαπέντε.
Γεια σου, Τσάρλι.
Γεια σου, Μαίρη.
Ωραία παρέλαση.
Ναι, είναι.
Θα 'σουν γενναίος εκεί.
Λες;
Αλλά προτιμώ να μείνεις εδώ στο Κέιμπριτζ...
μαζί μου.
Άρα είναι ένα από τα δύο.
Τι;
-Μόλις το είπες. -Τι είπα;
Δεν μπορώ να μείνω εδώ και να 'μαι γενναίος.
Τσάρλι, δεν εννοούσα αυτό.
Λυπάμαι, Μαίρη.
Κύριε! Εδώ!
Τσάρλι.
Τσάρλι!
Πού πάει ο Τσάρλι;
Έρνεστ, τι συμβαίνει;
Άνοιξε το στόμα. Θέλω μόνο να δω τα δόντια σου.
Εντάξει, πήγαινε.
Επόμενος!
Υπόγραψε το όνομά σου εδώ και εκεί.
Γιος του Λονγκφέλοου;
Ναι.
ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΠΑΤΡΟΣ
Έγινες άνδρας ξαφνικά;
Επόμενος!
"Η επιθυμία αγοριού είναι σαν αγέρι".
Και για την οικογένεια.
Στο όνομα Του προσευχόμαστε, αμήν.
-Αμήν. -Αμήν.
Είδες την παρέλαση σήμερα, μπαμπά;
Όχι.
Δεν είδα την παρέλαση σήμερα.
Είδα εσένα που την παρακολουθούσες.
Είμαι ο μόνος άνδρας στην οδό Μπρατλ
που δεν κατατάχθηκε.
"Άνδρας";
Είμαι σχεδόν 18.
Έγραψες ποιήματα που τάσσονται κατά της δουλείας.
Ενέπνευσες την Ένωση με την Πορεία του Πολ Ριβίρ.
Υπάρχουν και εναλλακτικοί τρόποι για να υπηρετήσεις.
"Την ώρα του σκότους, του κινδύνου και της ανάγκης,
οι άνθρωποι θα ξυπνήσουν και θα ακουστεί
του αλόγου ο βιαστικός ήχος της οπλής.
Και του Πολ Ριβίρ το μήνυμα σε μια στιγμή!"
Σκοπεύω με την πένα μου να σηκώσω το ηθικό,
όχι τα σπαθιά.
Σήκωσε έναν στρατό από σπαθιά!
Κάθισε, σε παρακαλώ, Τσαρλς.
Δεν θα καθίσω!
Θα σταθώ όρθιος και θα πολεμήσω!
Πολεμάμε!
Πολεμάμε κάθε μέρα για επιβίωση!
-Θέλω... -Θέλεις;
Εσύ; Κι εμείς;
Φεύγεις από το σπίτι μόνο για να πάρεις αιθέρα!
Είναι για τον πόνο.
Μαγειρεύουμε. Καθαρίζουμε το σπίτι.
Τα αδέρφια σου βασίζονται...
Για τι;
Σ' εμένα για τον απόντα πατέρα τους;
Για ελπίδα, Τσαρλς!
Ελπίδα.
Ελπίδα σε τι;
Θα πεθάνει και ο Τσάρλι;
Όχι.
Όχι, ο Τσάρλι δεν θα πεθάνει.
Δεν θα το επιτρέψω ξανά.
Και ξανά.
Και ξανά!
Ξέρω τι υποσχέθηκες στη μητέρα, αλλά είναι νεκρή τώρα.
Ας πεθάνει κι η υπόσχεση.
Δεν είναι θέλημα Θεού για σένα.
"Θέλημα Θεού";
Ακόμα πιστεύεις σ' αυτό;
Τι λες να έκανε Αυτός όσο εκείνη καιγόταν;
Κοιμόταν;
"Σε κάθε ζωή, υπάρχουν και καταιγίδες".
Αυτό δεν είναι ποίημα!
Εγώ δεν είμαι ποίημα! Ούτε ο πόλεμος!
Το ξέρω!
Γράφεις για τις ελπίδες της νιότης,
αλλά μου έκλεψαν τη νιότη!
Και την ελπίδα;
Δεν θα την εναποθέσω σε έναν Θεό που κοιμάται!
Ή σε ένα Θεό νεκρό.
Ορίστε, το είπα και για τους δυο μας.
Δεν το εννοείς, γιε μου.
Τσαρλς, μη.
Τσάρλι, σε παρακαλώ!
Τσάρλι!
Γερουσιαστά Σάμνερ,
ο Τσαρλς το έσκασε για να πάει στον πόλεμο
χωρίς την έγκρισή μου.
Ίσως μπορείς να φροντίσεις να τον προστατέψεις.
Σε παρακαλώ, σε ικετεύω. Κάνε ό,τι χρειαστεί.
Ο αιώνια ευγνώμων φίλος σου.
Ο Χένρι.
Υπασπιστή Κέρτις...
Κύριε!
Έχετε έναν στρατιώτη
ονόματι Τσαρλς Άπελτον Λονγκφέλοου.
Προάγετέ τον σε βαθμό που θα υπηρετούσε τους αξιωματικούς
και θα τον εμπόδιζε να μπει στη μάχη.
Γερουσιαστής Τσαρλς Σάμνερ.
Βρες τον Λονγκφέλοου
και πες του να έρθει για αναφορά.
Κύριε.
Δεν καταδέχεσαι να τρως γαλέτα όπως εμείς;
Γι' αυτό εσείς οι αξιωματικοί έχετε λαμπερά δόντια;
Λαμπερά δόντια. Λαμπερές μπότες.
Λαμπερές προαγωγές.
Βούλωσέ το, Ρίτσαρντ.
Πώς κατέληξες ανθυπολοχαγός;
-Δεν έχεις καν πυροβολήσει! -Αρκετά.
Γιατί; Θα του δώσεις χρυσό κουτάλι;
-Είπα, αρκετά! -Καλά!
Θα συνεχίσω το διάβασμα, τότε.
Τι κάνεις με το περιοδικό;
Δεν ξέρεις να διαβάζεις.
Ξέρω!
"Δύο αν είναι από ξηράς, ένα από θάλασσας".
Δεν είναι καν στη σελίδα.
Γιατί διαβάζω γρήγορα!
Θα το πίστευες αν σου έλεγα
ότι δεν έχει τόσο μυαλό όσο δόντια;
Ναι, θα το πίστευα.
Είναι γενναίος, όμως.
Λέγομαι Έλιοτ Γκλίσον.
Τσάρλι.
Σκέτο Τσάρλι;
Σκέτο Τσάρλι.
Έμαθα ότι ο πατέρας σου είναι διάσημος συγγραφέας.
Ποιητής.
Υπάρχει διαφορά;
Ο ένας φλυαρεί κι ο άλλος γράφει στίχους, λέει.
Καλό. Μπορείς να μας πεις ένα;
Ένα απ' αυτά του γέρου σου.
Όχι.
Έλα. Είτε θα ακούμε εσένα να απαγγέλεις ποιήματα
είτε θ' ακούμε αυτόν να μασουλάει.
"Και σκαρφάλωσε στον καμπανα...
-Καμπαναριό. -Ναι.
"Της Ολντ Νορθ εκκλη..."
Εκκλησιάς.
"Εκκλησιάς".
Κοίτα, Τσάρλι,
αυτά τα παιδιά θα προσπαθούν μια ζωή
να ξεχάσουν τι συνέβη σήμερα.
Δώσ' τους κάτι να ξεχαστούν...
να ξεχαστώ εγώ για λίγο.
Εντάξει.
Ακούστε, αυτός είναι ο Τσάρλι.
Σκέτο Τσάρλι.
-Έχει κάτι να μοιραστεί. -Τον μισθό του;
Όχι τον μισθό του.
Ο γέρος του γράφει.
-Είναι ποιητής. -Ο γέρος του είναι ποιητής.
Έτσι εξηγείται.
"Ο ξένος στο παραγώνι μου
δεν βλέπει όσα βλέπω εγώ,
ούτε ακούει όσα ακούω εγώ,
Αντιλαμβάνεται όσα είναι εκεί.
Όταν μου ομιλεί, υπάρχει μόνο ό,τι είναι
ξεκάθαρο και ορατό".
"Υπάρχουν πράγματα ανείπωτα.
Υπάρχουν όνειρα αθάνατα.
Υπάρχουν σκέψεις που λυγίζουν μια δυνατή καρδιά,
χλομιάζουν τα πρόσωπα,
θολώνουν τα μάτια.
Και τα δάση του Ντίρινγκ είναι όμορφα και νεοθαλή
και με μια χαρά που σχεδόν πονά,
η καρδιά μου πάει να περιπλανηθεί εκεί.
Και στα όνειρα της εποχής που έχει ξεχαστεί
Βρήκα τη νιότη μου που είχε χαθεί.
Το παράξενο και όμορφο τραγούδι,
που τα δέντρα τραγουδούν ακόμη.
Η επιθυμία αγοριού είναι σαν αγέρι.
Και η σκέψη της νιότης είναι σκέψη μακρινή".
Του πατέρα σου είναι;
Και μερικά ακόμα.
Στρατηγέ.
Ανάπαυση.
"Μην κοιτάς θλιμμένα το παρελθόν.
Δεν ξαναγυρίζει πίσω.
Σοφά βελτίωσε το παρόν.
Σου ανήκει.
Προχώρα στο μέλλον το σκοτεινό,
χωρίς φόβο,
και με γενναία καρδιά".
Δεν είσαι ο Τσάρλι σκέτο. Ποιος είσαι;
-Λονγκφέλοου. -Μάλιστα.
Μαζεύω τους αξιωματικούς για αναφορά.
Μάλιστα, κύριε.
"Λονγκφέλοου", είπε τώρα;
Και γράφει "Ένα αν είναι από ξηράς, δύο αν είναι από θάλασσας".
Μπράβο.
Πρόσβαλες τον γιο του μεγαλύτερου ποιητή της Αμερικής.
Λες να το υπογράψει ο γέρος του;
Θα το διάβαζες μετά;
Φύγε από εδώ!
Ποιητή μου.
Υποσχέσου μου
ότι ο πόλεμος δεν θα πάρει τους γιους μας.
Εμπρός, μαρς!
Λόχος, αλτ!
Πυρ!
-Χάντσον! -Μάλιστα.
Πάρε το άλογό μου!
Θα σε πυροβολήσουν αν μπεις εκεί.
-Κύριε. -Πάλι αυτός.
Συγγνώμη, κύριε...
Γιατί δεν φρουρείς την άμαξα ανεφοδιασμού;
Κύριε, γι' αυτό ήρθα.
Νομίζω ότι θα υπηρετούσα καλύτερα στο μέτωπο.
Στη μάχη.
Τότε, ποιος θα φρουρεί την άμαξα ανεφοδιασμού;
Με συγχωρείτε ένα λεπτό.
-Τσάρλι, μην το κάνεις αυτό. -Κύριε!
Τσάρλι.
Γιατί είμαι συνεχώς χιλιόμετρα μακριά
από κάθε μάχη;
Δεν είναι καλύτερα έτσι;
Όχι, κύριε, δεν είναι. Όχι για μένα.
Τα κιάλια σας, κύριε.
Κύριε, έχει να κάνει αυτό με το ποιος είναι ο πατέρας μου;
Ρώτα τους πολιτικούς.
Άρα, είναι αλήθεια;
"Αλήθεια"; Αυτό ψάχνεις να βρεις;
Βλέπεις τις άμαξες εκεί;
-Μάλιστα. -Είναι άδειες.
-Ξέρεις γιατί είναι άδειες; -Όχι.
Γιατί διέταξα τους αξιωματικούς
να πάνε 200 άνδρες σ' ένα σφαγείο!
Μέχρι το μεσημέρι, αυτές οι άμαξες θα είναι γεμάτες
με σωρούς ανδρών!
Των δικών μου ανδρών. Αξιωματικών όπως εσύ.
Πες μου ποιος αξιωματικός θες να γίνεις.
Εγώ;
Ένας νεκρός;
Ή αυτός που φρουρεί την άμαξα ανεφοδιασμού;
Φαίνεται ότι ο πατέρας σου πήρε την απόφαση για σένα.
Αγαπητέ Τσαρλς,
ελπίζω αυτό το γράμμα να σε βρίσκει καλά
και υγιή.
Το καλοκαίρι έφτασε, αλλά δεν έχω κανένα νέο σου.
Αν τα γράμματά μου χάνονται,
σκοπεύω να παραδίδονται προσωπικά
από τον υπασπιστή σου.
Ελπίζω αυτή η συμφωνία να μη σε θυμώνει.
Τα άνθη είναι σε πλήρη άνθιση,
η φύση στέλνει μήνυμα πως τα γενέθλιά σου πλησιάζουν.
Πώς πέρασαν τα χρόνια;
Ο γιος μου, ξαφνικά άνδρας.
Ο θείος σου, ο Τόμας, στέλνει χαιρετίσματα.
Μας στηρίζει πάρα πολύ,
και συνεχώς με καλοπιάνει για να βγω απ' το σπίτι.
Η σχέση μας έγινε πιο βαθιά.
Μου υπενθυμίζεται
ότι θρηνεί την απώλεια της αδελφής του,
όπως κι εγώ τη σύζυγό μου.
Το περασμένο φθινόπωρο, έπεισε τον Έρνεστ κι εμένα
να πάμε για κυνήγι πάπιας.
Μπορεί να εκπλαγείς
που κάλεσα τον αιδεσιμότατο να έρθει.
Η μητέρα σου είχε δίκιο γι' αυτόν.
Είναι ένας καλός άνθρωπος που φέρνει ευδοκία στους ανθρώπους.
Να τες, έρχονται!
Η μέρα απέδειξε ότι είναι καλύτερος ποιμένας ανθρώπων
παρά κυνηγός πάπιας.
Αυτό το όπλο έχει δύο κάννες.
Δώστε το μου τώρα.
Λείπεις στα αδέρφιά σου, Τσάρλι.
Λείπεις και σ' εμένα, γιε μου.
ΦΡΑΝΣΙΣ ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΑΠΕΛΤΟΝ
Μου λείπουν πολλά πράγματα.
Πόσο λαχταρούν να χτυπήσει η πόρτα,
και να είσαι εσύ.
Πόσο φοβάμαι να χτυπήσει η πόρτα για μια είδηση κακή.
Όπως όλοι οι πατεράδες των πολεμιστών,
το χτύπημα είναι μια απαίσια και όμορφη εμμονή.
Αλλά θ' ακολουθήσω τη συμβουλή ενός κάποτε διάσημου ποιητή,
που έγραψε "Αφήστε μας να δρούμε
με καρδιά για κάθε μοίρα δυνατή
Ακόμη προσπαθούμε, ακόμη κυνηγούμε.
Μαθαίνουμε δουλειά και υπομονή".
Σε καμαρώνω, γιε μου.
Να προσέχεις.
Με αγάπη, ο πατέρας σου.
Σηκώστε τα μάτια.
Κύριε Λονγκφέλοου, σηκώστε τα μάτια σας, παρακαλώ.
Ευχαριστώ.
"25 Δεκεμβρίου 1841. Χριστούγεννα.
Σήμερα, για πρώτη φορά,
γονάτισα στην Αγία Τράπεζα..."
...Και κοινώνησα.
Πολλές φορές, δεν το τολμούσα
γιατί ένιωθα ανήθικη γι' αυτά τα ιερά πράγματα.
Αλλά σήμερα,
την ιερότερη αργία του χρόνου,
τα γενέθλια του κόσμου,
που γεννήθηκε ο Χριστός για να χαρίσει την αληθινή ζωή σε όλους,
δεν ένιωθα φόβο, ούτε προληπτικό τρόμο,
αλλά μια ακατανίκητη τρυφερότητα και χαρά.
Όταν ο ιερέας μού έδωσε ψωμί
με τα εξής λόγια "Λάβετε, φάγετε, εις μνήμην του Κυρίου",
ακολούθησε βαθύτατο δέος,
κι ένιωθα ήδη ένα νέο πλάσμα.
Το κρασί ολοκλήρωσε αυτήν την πίστη στα μύχια της ψυχής μου,
ζεσταίνοντας, αναζωογονώντας, αναδημιουργώντας την ύπαρξή της.
Η ευτυχία, πολύ βαθιά για λόγο ή σκέψη,
ακολούθησε μια πολύ ευλογημένη γαλήνη.
Η αγάπη του Κυρίου να με περιβάλλει σαν ατμόσφαιρα,
πιέζοντας ομοιόμορφα όλη μου την ύπαρξη
σαν φως.
Καταγράφω αυτό το γεγονός, γιατί είναι από τα λίγα
που κάνουν τη ζωή αξέχαστη
και τον θάνατο ευτυχισμένο.
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΕΑΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ, 1863
Πόση ώρα θα κοιτάς την εκκλησία;
Μέχρι να παγώσουμε;
Τσάρλι.
Στη μητέρα μου άρεσε να ακούει καμπάνες.
Τις έλεγε ελπιδοφόρες φωνές της εκκλησίας.
Μάλλον η εκκλησία έχασε τη φωνή της.
Ναι.
Λονγκφέλοου!
Αλλά ο υπασπιστής όχι.
Έρχεται ο φύλακας άγγελός σου.
Γκλίσον, στους άνδρες σου.
Σε ψάχναμε παντού, υπολοχαγέ.
Ήρθε αλληλογραφία. Γράμμα από τον πατέρα σου πάλι.
Τα λόγια του παρηγόρησαν πολλούς.
Περιμένεις να παρηγορήσουν και τον γιο.
Ναι, περιμένεις.
Σου γράφει κάθε εβδομάδα, αλλά εσύ ποτέ δεν του γράφεις.
Δεν έχω κάτι να πω.
Κάτι να πεις;
Ξέρεις πόσους νεαρούς έχω δει να ξεψυχούν;
Ξέρεις τι λένε όλοι τους
πριν φύγουν;
"Πες στους γονείς μου ότι τους αγαπώ".
Διάβασε τα γράμματά του.
Γράψ' του.
Σταμάτα να το σκας.
Έχω διαταγές να σε γυρίσω ζωντανό,
και δεν παρακούω διαταγές.
Φύγε, Τσάρλι!
Δύο αντάρτες! Διέσχισαν το στρατόπεδο!
Πιάστε τους!
Γυρίστε πίσω!
Δύο αντάρτες, πιθανόν μέρος μεγαλύτερης ομάδας,
πίσω από τα δέντρα.
"Δύο"; Και γυρίσατε πίσω; Θα πρέπει να καμαρώνω!
Τι κάνεις;
Θα τους ξετρυπώσουμε.
Δώσε μου το όπλο.
Θα προστατεύσω την εκκλησία.
Επίτηδες μας ήθελαν σε ανοιχτό πεδίο.
Αν δεν το λήξει ο Μιντ, θα το κάνω εγώ.
Εγώ τους πήρα φαλάγγι.
Δεν θα σπαταλήσω χρόνο να κουβαλάω τραυματίες.
-Θέλουν να βγούμε. -Στείλε ανιχνευτή.
Όχι.
Θα πάω εγώ, κύριε!
Θα οδηγήσω μια ομάδα στα δέντρα, μακριά από...
Εσύ θα μείνεις εδώ!
Θα πάει ο υπολοχαγός Λονγκφέλοου.
-Θα πάω μαζί του. -Κι εγώ.
Ένας άνδρας θα πάει! Είναι διαταγή!
Τσάρλι!
Γύρνα πίσω!
Ποιος είναι, Έρνεστ;
Μήνυμα από τον στρατό του Ποτόμακ
για τον κύριο Λονγκφέλοου.
Εγώ είμαι ο κος Λονγκφέλοου.
Τραυματίστηκε.
Τραυματίστηκε σοβαρά.
Έρνεστ, ετοιμοθάνατος.
Μπορεί να μείνει παράλυτος.
Στο τρένο 475 προς Ουάσιγκτον.
Θα πάρω τον θείο να έρθει εδώ.
Θα φύγουμε απόψε.
-Τι έπαθε ο Τσάρλι; -Τον πυροβόλησαν.
-Κι αν τον πάρει ο Θεός; -Είναι ζωντανός.
Ετοιμάζω. Θα τον βρούμε.
Θα γίνει καλά ο Τσάρλι, πατέρα;
Θα γίνει μια χαρά.
Ο θείος Τόμας θα μείνει μαζί σας.
Πρέπει να ετοιμαστούμε!
Θα τον βρούμε.
Έλεγξε τα βαγόνια.
Επιβιβαστείτε!
Δες εδώ.
-Είστε ο καθηγητής Λονγκφέλοου; -Ναι.
Είμαι ο δρ Μπαμπάγιεφ.
Γιατρέ!
Δώστε μου το χέρι σας.
Είμαι γιατρός στον στρατό,
διευθυντής νοσοκομειακής μονάδας.
Ο γιος μου ζει;
Ο γιος σας;
Τσαρλς Λονγκφέλοου. Είναι ανθυπολοχαγός...
Δεν ξέρω κανέναν Τσαρλς.
Ήθελα να γνωρίσω τρεις άνδρες.
Τον Αγκασίζ, τον Έμερσον και...
Θέλω απεγνωσμένα να τον βρω.
Γράφω κι εγώ.
Μετέφρασα το Χιαγουάθα στα ρωσικά.
Το έχω εδώ. Περιμένετε.
Το Χιαγουάθα σας συναντά τον συγγραφέα του.
Θα μου το υπογράψετε, παρακαλώ;
Όχι.
Τσάρλι.
Θα ζήσει;
Υποσχέθηκα στη μάνα του.
Πατέρα.
-Λυπάμαι. -Όχι.
-Λυπάμαι. -Εγώ λυπάμαι, γιε μου.
Θέλω να πάω σπίτι.
Θα σε πάω σπίτι, γιε μου.
Θα σε πάω σπίτι.
Θα σε πάω στο σπίτι.
Είσαι καλά, γιε μου;
Καλύτερα από ποτέ.
Δεν θέλω να παραβολευτείς.
Θα ήθελα πίσω το κρεβάτι μου.
Ο άσωτος γιος επέστρεψε.
Ό,τι μου ανήκει, σου ανήκει.
Το γκι είναι όμορφο.
Οι αδερφές σου.
Δεν ξέρω για τι χάρηκαν πιο πολύ,
που έψαξαν για δώρα
ή που ήρθαν κρυφά όταν κοιμόσουν.
Βλέπω ότι τους έμαθες καλλιγραφία.
Όχι, το γκι είναι από τις αδερφές σου.
Το σημείωμα είναι από τη Μαίρη.
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΤΣΑΡΛΙ! ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΣΠΙΤΙ!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΛΙΨΗ ΟΠΩΣ Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΘΛΙΨΗ.
Έγραψες πολλά;
Όχι, δεν έγραψα.
Όταν οι καιροί έχουν τέτοια γεύση από μπαρούτι,
η λογοτεχνία δεν έχει γούστο.
Δεν έχω καθίσει στο γραφείο μου
αφότου πέθανε η μάνα σου.
Η καμπάνα έπεσε από το καμπαναριό.
Τι, γιε μου;
Ήμουν πολύ κοντά στην εκκλησία όταν με πυροβόλησαν.
Μη μιλάς γι' αυτό.
Τη μια στιγμή ήμουν στο άλογο,
και την άλλη ήμουν στο έδαφος,
ανίκανος να κουνηθώ.
Μόνο ανοιγόκλεινα τα μάτια,
και τα προτιμούσα κλειστά.
Τσάρλι!
Κι όταν τα ξανάνοιξα,
ήμουν μέσα στην εκκλησία.
Πήγαινε μπροστά.
Εδώ πέρα.
Όλα καλά, Τσάρλι.
-Βγάλε το παλτό σου. Έλα. -Ναι, κύριε.
-Πρόσεχέ τον. -Θα γίνεις καλά.
Θα είσαι μια χαρά.
Έλιοτ, τον πιάσαμε!
Τον πιάσατε;
Θα γίνεις καλά.
Όλα εντάξει, Τσάρλι, όλα καλά.
Πρέπει να υπήρχαν χίλιες τρύπες από σφαίρες.
Το ξύλο ήταν θρυμματισμένο παντού
και το μέταλλο ήταν παραμορφωμένο.
Με ξάπλωσαν σ' ένα στασίδι.
Και πάνω μου ήταν ο ουρανός
εκεί που ήταν το καμπαναριό.
Και δίπλα μου ήταν η καμπάνα.
Απλώς την κοίταξα που με χλεύαζε εκεί.
Αυτή η "φωνή της εκκλησίας", όπως έλεγε η μητέρα,
τώρα ήταν ένα χάλκινο πτώμα στο πάτωμα
μιας γκρεμισμένης εκκλησίας.
Κρύωνα, μπαμπά.
Κρύωνα πάρα πολύ.
Φοβόμουν ότι είχα δίκιο.
Για ποιο πράγμα, γιε μου;
Γι' αυτό που είπα πριν φύγω.
Για τον Θεό.
Ότι είναι νεκρός.
Σκοτείνιασε πολύ.
Ένιωθα τον θάνατο να με καλύπτει.
Έτσι, έκλεισα τα μάτια μου και τον περίμενα να έρθει.
Και μετά την άκουσα.
Την καμπάνα.
Και όταν άνοιξα τα μάτια μου, έλαμπε τόσο δυνατά.
Και τότε το είδα.
Τι είδες, γιε μου;
Αυτό που είχα χάσει.
Την ελπίδα.
ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ
Και παρόλο που η καμπάνα
ήταν μέσα στα ερείπια,
χτυπούσε πιο δυνατά και βαθιά
απ' ό,τι αν ήταν υψωμένη στο υψηλότερο καμπαναριό.
Μπαμπά, εσύ είσαι εκείνη η καμπάνα.
Και δεν έχεις πάψει να χτυπάς.
Πρέπει να φύγω.
Είναι παραμονή Χριστουγέννων και έχουμε πολλά να κάνουμε.
Μπαμπά.
Ναι;
Γράψε.
Ξεκουράσου.
"Καταγράφω αυτό το γεγονός,
γιατί είναι από τα λίγα που κάνουν τη ζωή αξέχαστη
και τον θάνατο ευτυχισμένο".
Χριστούγεννα, 1841.
Νυμφεύθηκε τον Χριστό
και μετά εσένα.
Αυτός ήταν ο μόνος λόγος που ήρθες, Χένρι;
Απλώς...
Ήθελα να ξέρεις την πίστη της Φάνι,
την αφοσίωσή της.
Όσοι γνώριζαν τη Φάνι ήξεραν
την πίστη και την αφοσίωσή της.
Τι κουβαλάς, Χένρι;
Ό,τι κι αν είναι,
μπορείς να το αφήσεις εδώ.
Είχα ξαναπαντρευτεί κάποτε.
Την έλεγαν Μαίρη Πότερ.
Ήμασταν παιδικοί φίλοι.
Παντρευτήκαμε το καλοκαίρι του 1831.
Δεν το ήξερα.
Ήταν χίλιες ζωές πριν.
Τι συνέβη;
Ήμασταν νέοι.
Εγώ ήμουν φιλόδοξος.
Η Μαίρη ήθελε ένα σπίτι.
Εγώ ήθελα ένα όνομα.
Μου έδωσαν θέση καθηγητή
Σύγχρονων Γλωσσών στο Χάρβαρντ,
με την προϋπόθεση να σπουδάσω έναν χρόνο στην Ευρώπη.
Η Μαίρη ήταν έξι μηνών έγκυος
όταν πέρασε τον ωκεανό για τη φιλοδοξία μου.
Απέβαλε κάπου στην Ολλανδία.
Το παιδί είχε σύντομη ζωή.
Γεννήθηκε μόνο για να θαφτεί.
Η Μαίρη πέθανε λίγο μετά.
Δεν κατηγόρησα τον Θεό για τον θάνατό τους.
Εγώ έφταιγα.
Ακόμα κι όταν η Φάνι κι εγώ χάσαμε την κόρη μας...
η πίστη της με κράτησε.
Μα όταν έφυγε η Φάνι...
Τι να πιστέψει κανείς;
Όταν ζούσε ο Φάνι, η πίστη μου ζούσε.
Όταν εκείνη έφυγε, η πίστη μου...
Ευχαριστώ που με άκουσες.
-Αρκετά σε απασχόλησα. -Χένρι.
Η Φάνι έφυγε από αυτήν τη γη, ναι.
Αλλά μιλάει ακόμα από αυτές τις σελίδες.
Όπως κι Αυτός απ' αυτές.
Είναι και οι δύο ζωντανοί.
Είναι Χριστούγεννα, μπαμπά;
Όχι μέχρι ν' ακούσουμε τις καμπάνες.
Καλό ύπνο, άγγελέ μου.
Άκουσα τις καμπάνες
ανήμερα Χριστουγέννων.
Άκουσα τις καμπάνες ανήμερα Χριστουγέννων.
Άκουσα...
τις καμπάνες...
ανήμερα Χριστουγέννων.
Άκουσα τις καμπάνες ανήμερα Χριστουγέννων.
Εντάξει.
Της ειρήνης επί γης,
κι ευδοκίας στους ανθρώπους.
Όλα τα καμπαναριά...
Ναι.
Μέχρι να χτυπήσουν...
Μια φωνή, μια μελωδία, μια θεία συγχορδία.
ΤΗΣ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΙ ΕΥΔΟΚΙΑΣ
Όμως, δεν υπάρχει...
Δεν υπάρχει ειρήνη.
Σκοπεύω με την πένα μου να σηκώσω το ηθικό, όχι τα σπαθιά.
Σήκωσε έναν στρατό από σπαθιά!
Χένρι!
Γιατί μου πήρε την ποίησή μου;
Την οργή.
Δεν θα ξαναγράψω ποτέ.
Γράφω μυθιστορήματα;
Δεν υπάρχει ειρήνη επί γης.
Και σε απόγνωση,
έσκυψα το κεφάλι.
"Δεν υπάρχει...
Δεν υπάρχει ειρήνη επί γης",
είπα.
Αφού το μίσος είναι δυνατό
και χλευάζει το τραγούδι αυτό...
της ειρήνης επί γης
κι ευδοκίας στους ανθρώπους.
ΠΟΣΟ ΘΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ, ΠΟΙΗΤΗ ΜΟΥ;
Η ποίησή μου είναι ζωντανή.
Ο Θεός είναι ζωντανός!
Υπότιτλοι *OFFiCiAL *********
Η ποίησή μου είναι ζωντανή.
Μετά χτύπησαν τις καμπάνες,
πιο δυνατά και πιο βαθιά.
Ο Θεός δεν είναι νεκρός,
ούτε κοιμάται γλυκά.
Το λάθος θα αποτύχει,
το σωστό θα επικρατήσει
με την ειρήνη επί γης
κι ευδοκίας στους ανθρώπους.
Άκουσα τις καμπάνες
Ανήμερα Χριστουγέννων
Τα παλιά, οικεία
Κάλαντα ηχούν
Και άγρια και γλυκά
Οι λέξεις ακούγονται ξανά
Της ειρήνης επί γης
Κι ευδοκίας στους ανθρώπους
Και σκέφτηκα πως
Καθώς είχε έρθει η μέρα άλλη μια φορά
Της χριστιανοσύνης τα καμπαναριά
Είχαν σημάνει μαζί
Την αδιάλειπτη ωδή
Της ειρήνης επί γης
Κι ευδοκίας
Στους ανθρώπους
Μετά χτύπησαν τις καμπάνες Πιο δυνατά και πιο βαθιά
Μπαμπά, σήκωσε τα μάτια σου.
Ούτε κοιμάται γλυκά
Το λάθος θα αποτύχει
Το σωστό θα επικρατήσει
Με την ειρήνη επί γης
Ειρήνη επί γης
"Η αυγή δεν είναι μακρινή, ούτε η νύχτα άναστρη.
Η αγάπη είναι αιώνια!
Ο Θεός παραμένει Θεός και η πίστη Του δεν θα μας αφήσει.
Ο Χριστός είναι αιώνιος!"
Χένρι Γουάντσγουορθ Λονγκφέλοου
ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΑΛΟΓΩΝ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ: Ευγενία Μίσκου