Ο κόσμος είναι τσακισμένος.
Πριν από πάρα πολλά χρόνια, άντρες γεννημένοι με μεγάλη δύναμη
πίστεψαν ότι μπορούσαν να αιχμαλωτίσουν το σκοτάδι.
Τι αλαζονεία.
Όταν απέτυχαν, θάλασσες έγιναν στεριά, βουνά καταποντίστηκαν,
πόλεις ισοπεδώθηκαν,
και οι γυναίκες των Άες Σεντάι έμειναν να μαζεύουν τα κομμάτια.
Αυτές οι γυναίκες θυμόντουσαν ένα πράγμα πάνω απ' όλα,
εκείνον που οδήγησε στο Τσάκισμα του Κόσμου.
Και τον ονόμασαν Δράκοντα.
Τώρα αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε πάλι.
Δεν ξέρουμε πού ή από ποια ούτε αν γεννήθηκε αγόρι ή κορίτσι.
Το μόνο που ξέρουμε με βεβαιότητα είναι ότι το παιδί ενηλικιώνεται τώρα
και πρέπει να το βρούμε...
πριν προλάβει το σκοτάδι.
Γρήγορα!
Σταματήστε!
Σταματήστε, είπα!
Δεν γίνεται να πεθάνουμε έτσι.
Πολέμησέ τες. Χρησιμοποίησέ τη.
Μην τον πειράξετε.
Δεν φταίει αυτός.
Σε ποιον αναφέρεσαι; Δεν είναι κανείς άλλος εδώ.
Τον κυρίευσε κιόλας η τρέλα.
Αυτό που ήρθαμε να κάνουμε εδώ,
δες το σαν δώρο.
Θα 'πρεπε να μ' ευχαριστείς.
Αυτή η δύναμη
προορίζεται για γυναίκες. Και μόνο.
Όταν την αγγίζεις εσύ...
τη μαγαρίζεις.
Σε παρακαλώ.
Όχι.
-Σε παρακαλώ. -Αδελφές.
Σε παρακαλώ. Όχι!
Σε παρακαλώ!
Δεν είναι αυτός.
Γεννήθηκε πριν από 20 χρόνια,
ακριβώς όπως προέβλεψε η προφητεία του Aναγεννημένου Δράκοντα.
-Μπόρεσε ν' αγγίξει την Πηγή. -Δεν είναι αυτός.
-Πού πάμε τώρα; -Στους Δύο Ποταμούς.
Λένε ότι υπάρχουν τέσσερις τα'βίρεν εκεί, στην κατάλληλη ηλικία.
Το αρχαίο αίμα ρέει βαθιά μέσα σ' εκείνα τα βουνά.
Ας ελπίσουμε να τους έχει προετοιμάσει για ό,τι έπεται.
Ο ΤΡΟΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Αυτή η πλεξούδα θα σου θυμίζει ότι είσαι κομμάτι μας,
κι εμείς, δικό σου κομμάτι.
Μια γυναίκα είναι πάντα μόνη και ποτέ μόνη.
Γι' αυτό, όταν σε αγκαλιάσει το σκοτάδι
και χάσεις το φως, άγγιξε αυτήν την πλεξούδα
για να ξέρεις πως όλες ήμασταν δίπλα σου.
Είμαστε όλες δίπλα σου.
Ως Σοφία των Δύο Ποταμών,
έχω την τιμή να σε καλωσορίζω στον Κύκλο των Γυναικών.
Να είσαι δυνατή, Εγκουέν.
Εμπιστεύσου τον ποταμό.
Θυμάμαι τότε που αυτός ο δρόμος ήταν απλώς ένα μονοπάτι ελαφιών
που κατηφόριζε το βουνό.
-Πώς πήγαινες το μαλλί στην πόλη; -Το κουβαλούσα.
Και το μπράντι;
Αυτό έμενε σπίτι. Η μητέρα σου ήταν γερό ποτήρι.
Κι άλλοι λύκοι.
Κάτι τους διώχνει από την κορυφή του βουνού.
Όταν ήσουν μικρός,
σε αφήναμε μόνο εδώ να ψάχνεις μούρα.
Και πάντα φύλαγες ένα καλάθι στον αχυρώνα για την Εγκουέν.
Μάλλον δεν είχα μυαλό τότε.
Οι Κόπλιν και οι Κόνγκαρ ανησυχούσαν
μήπως ξεμείνουμε από μπράντι μήλου αυτό το Μπελ Τάιν.
Δεν θα 'θελα να θυμούνται ούτε λεπτό απ' αυτό.
Εντάξει, κύριοι και κυρία,
θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά που με ανεχτήκατε απόψε.
Φαντάζομαι πόσο δύσκολο είναι να αποχωρίζεστε τα λεφτά σας, αλλά...
-Ίσως την επόμενη φορά, Ματ. -Την επόμενη φορά; Γιατί όχι τώρα;
-Κανείς; -Δεν σου 'μεινε τίποτα για να ποντάρεις.
Έλα, κάθισε.
-Πώς είσαι; Τα κορίτσια; -Δάνεισέ μου εσύ.
Ένα παιχνίδι. Οι τρεις μας. Για να θυμηθούμε τα παλιά.
-Έλα τώρα. Μιλάμε. -Για ποιο πράγμα;
Παντρεύτηκες. Τελείωσε η ζωή σου. Κι ο Ραντ μαραζώνει για την Εγκουέν
και κρυώνει στα βουνά, με τα πρόβατα μόνο να τον ζεσταίνουν.
-Δεν τα μάθατε; -Τι πράγμα;
Κάποιοι πήγαν στο Τάρεν Φέρι με μαλλί την περασμένη εβδομάδα.
Ήταν γεμάτο στρατιώτες και μισθοφόρους που πήγαιναν νότια.
-Γιατί; -Λένε ότι μαίνεται πόλεμος στην Γκεάλνταν.
Στην Γκεάλνταν; Τι μας νοιάζει;
-Η Κάλλε Κόπλιν σού το είπε, έτσι; -Και λοιπόν;
Αυτή είν' ικανή να σε κατουρήσει και να σου πει ότι βρέχει.
Λοιπόν, ελάτε. Ας παίξουμε.
-Όχι; -Όχι.
Όχι; Εντάξει. Καλώς.
Σας βαρέθηκα.
Ντάνια;
-Πόσα έχασε σήμερα; -Έχασα το μέτρημα.
Αλλά ήταν αρκετά.
Κορίτσι μου, γύρισες.
Ανησύχησα μήπως...
Έλα. Χάνουμε λεφτά για κάθε έναν εδώ που δεν έχει ποτό.
Όχι. Θα πιεις μαζί μας απόψε.
Μάριν! Ένα ποτό για την κόρη σου!
Στην υγειά μας, παιδιά.
-Στην υγειά μας! -Στην υγειά μας!
Πώς πήγε η τελετή σήμερα;
Δεν ξέρω, βασικά. Δεν έχουμε μιλήσει ακόμα.
-Είμαι σίγουρος ότι απλώς έχει δουλειά. -Ναι, σίγουρα.
Πώς σε λένε, ξένε;
Λαν Μαντράγκοραν.
Αυτή είναι η Μουαραίν.
Αρχόντισσα, πώς μπορώ να βοηθήσω;
Θέλουμε στάβλους για τα άλογά μας κι ένα δωμάτιο γι' απόψε.
Δύο κρεβάτια και καθαρά σεντόνια. Αυτό χρειαζόμαστε μόνο.
Φυσικά, σεντάι Μουαραίν.
Άες Σεντάι;
Ελάτε μαζί μου.
Μοιάζει με φυσιολογικό άτομο.
-Δεν ξέρω. -Σώπα.
Ποιος ξέρει τι μπορεί ν' ακούει.
Μήπως πάει στον πόλεμο στα νότια;
Ο θρύλος λέει πως μία Άες Σεντάι μπορεί ν' ανατρέψει μια μάχη μόνη της.
Δεν με νοιάζει πού πάει.
Αλλά θα 'μαστε πιο χαρούμενοι και ασφαλείς μόλις φτάσει εκεί.
Πού είναι η Λέιλα; Στο σιδηρουργείο μάλλον.
Το σίδερο δεν δουλεύεται εύκολα.
Χαιρετισμούς στην Εγκουέν.
Τι κάνεις εδώ; Όλοι είναι στο πανδοχείο.
Είπαν ότι δεν πήγες ούτε στην τελετή της.
Σ' αγαπώ.
Το ξέρω.
Μαμά; Τι γυρεύεις εδώ;
Ό,τι και οι υπόλοιποι.
Πού είναι ο μπαμπάς;
Εκεί που μπορεί να τον δει όλη η πόλη. Το κάθαρμα.
Ποιος είναι με τα κορίτσια;
Το γουρούνι!
Έλα. Ώρα να πάμε σπίτι, μαμά.
-Όπου θέλω θα πάω! -Σε παρακαλώ.
Μάττι, πάλι αρρώστησε η μαμά;
-Καλά είμαι, καριολίτσα. -Καλά είναι. Μην ανησυχείς.
Θα γίνεις ίδιος ο πατέρας σου.
Το ξέρω.
Κάθαρμα σαν εκείνον.
Μήπως να κοιμηθείτε σ' εμένα απόψε; Αντί με τη μαμά και τον μπαμπά;
Ωραία. Πάμε, τότε.
Χίλιοι πόλεμοι έχουν οργώσει τη γη κάτω απ' τα βουνά,
και ο κόσμος των Δύο Ποταμών δεν χρειάζεται
να προσέχει περισσότερο τώρα.
Πόλεμος είναι να αλληλοσκοτώνονται ανόητοι για ανόητους λόγους.
Οι Άες Σεντάι δεν πολεμούν.
Κινούν τα νήματα του κόσμου από τον Λευκό Πύργο.
Κι αν είναι μία απ' αυτές εδώ...
Θ' απολαύσει το Μπελ Τάιν, όπως όλοι μας.
Ραντ, Εγκουέν. Γιατί δεν τελειώνετε εσείς το πλύσιμο των πιάτων;
Φυσικά.
Με αποφεύγεις.
Ή περιμένω την ευκαιρία να σε πετύχω μόνο.
Πώς πήγε σήμερα;
-Δεν μπορώ να πω για... -Μ' εμένα μιλάς.
Τουλάχιστον πες αν ήταν καλά ή όχι.
Ήταν...
καλά.
Συγγνώμη. Απλώς σκέφτομαι κάτι που η Νυνάβε...
Ξέρεις, ο μπαμπάς μου είπε
ότι μάζευα μούρα σε καλάθια για να σου τα φέρω.
Όταν ήμουν μικρός.
Σαν ερωτευμένο κουτάβι.
Γλυκό το βρίσκω.
Το είχες στην τσέπη σου όλη μέρα;
Μπορεί.
Έλα εδώ.
Δεν είναι αρκετά ζεστό.
-Εγώ εκπλήσσομαι και που υπάρχει. -Δεν είναι αρκετά ζεστό.
Καλύτερα;
Πολύ.
Τι είναι;
Λες να 'ναι ένας απ' αυτούς;
Ποιος απ' όλους;
Με άφησες ν' αποκοιμηθώ.
Λες και μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.
Τι έγινε εκεί έξω σήμερα;
Δεν έγινε σήμερα. Έγινε παλιότερα.
Η Νυνάβε μού ζήτησε να μαθητεύσω κοντά της.
Να μελετήσω για να γίνω Σοφία κάποτε.
-Τι; Όχι, εσύ... -Με ρώτησε.
Δεν απάντησα ακόμα.
Αλήθεια;
Θεωρεί ότι θα μπορώ ν' ακούω τον άνεμο αν εξασκηθώ μαζί της.
Είναι μοναχική ζωή αυτή της Σοφίας.
Ούτε σύζυγος...
ούτε παιδιά.
Πάω να κοιμηθώ.
Ραντ.
Θέλουμε λιχουδιές!
Καλό Μπελ Τάιν.
Όχι. Δεν έχει λιχουδιές για εσάς.
Πολύ νωρίς για πρωινό;
Ποτέ δεν είναι νωρίς για το ψωμί της μαμάς σου.
Αυτός έφυγε προτού ξυπνήσω.
Ματ Κώθον, ο καλύτερος και φτωχότερος πελάτης μου.
Και ο μόνος, απ' ό,τι φαίνεται.
Λοιπόν, τι έχεις για μένα φέτος;
Κρίμα. Δεν είναι αληθινός χρυσός, δυστυχώς.
Είναι. Αξίζει τρία μάρκα τουλάχιστον.
Πιθανώς. Αλλά θα μπορέσω να το πουλήσω εδώ στην πόλη;
-Θα σου δώσω ένα μάρκο. -Δύο.
Μισό μάρκο.
Θα σου δώσω τρεις φανούς και να ξέρεις ότι σου 'φεξε.
Είσαι μεγάλο κάθαρμα, Πάνταν Φάιν.
Χαρά μου, όπως πάντα.
Δεν κοιμήθηκες χθες βράδυ.
Λες να είναι ακόμα εδώ ένας απ' τους Ανόφθαλμους;
Τότε, έχουμε και οι δύο δουλειά σήμερα.
Το φαντάστηκα ότι θα είσαι εδώ.
Όταν έρχομαι εδώ πάνω, ξέρεις τι σκέφτομαι;
Σκέφτομαι τη ζωή μου εδώ...
στους Δύο Ποταμούς.
Το σπίτι που θα χτίσω.
Τη γυναίκα που θα έχω.
Τα παιδιά μου που θα τρέχουν μέσα στο δάσος, όπως έκανα κι εγώ.
-Αποφάσισα να... -Το ξέρω.
Το γνωρίζω ήδη.
Σε αποκαλούν ηγέτιδα στην πόλη, Σοφία, κι εσύ είσαι εδώ και καθαρίζεις.
Αυτή η λίμνη είναι ιερή. Τιμή μου να την καθαρίζω.
-Τι γυρεύεις εδώ; -Ήθελα να περπατήσω.
-Στους Δύο Ποταμούς; -Το ίδιο θα ρωτούσα κι εσένα.
Δεν είσαι από εδώ, έτσι;
Η παλιά Σοφία σε έφερε εδώ όταν ήσουν ακόμα μωρό.
Ένα μωρό που είχε μείνει ορφανό.
Μα κανείς δεν θυμάται πότε ακριβώς. Αυτό έχουν οι μικρές πόλεις σαν αυτή.
Κανείς δεν κρατάει αρχείο Με γεννήσεις, θανάτους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θυμόμαστε.
Η παλιά Σοφία, η γυναίκα που με μεγάλωσε...
όταν ήταν μόλις 13, κατάλαβε ότι μπορούσε ν' ακούει τον άνεμο.
Και πήγε στον Λευκό Πύργο.
Περπάτησε...
από εδώ.
Της πήρε μήνες.
Και όταν έφτασε εκεί,
οι αδερφές σου έριξαν μια ματιά στα κουρελιασμένα ρούχα της,
στην επαρχιακή προφορά της,
και την έδιωξαν.
Ήταν μικρή κι από μικρή πόλη,
αλλά το θυμόταν μέχρι τη μέρα που πέθανε.
Όπως κι εγώ.
Ο κόσμος λέει ότι είσαι πολύ νέα για Σοφία, αλλά διαφωνώ.
Σε θεωρώ δυνατή. Ακόμα κι αν έχεις αυτήν την πλεξούδα για πόσο,
κάνα δυο χρόνια;
-Πέντε την έχω. -Άρα είσαι 25;
-Είκοσι έξι; -Δεν σημαίνει ότι δεν κάνω τη δουλειά μου.
Κι ασχέτως τι πιστεύεις, δουλειά μου είναι να προστατεύω την πόλη.
Κι από σένα, αν χρειαστεί.
Καλό περίπατο.
Στην υγειά σας, παλικάρια.
Τα καταφέραμε άλλον έναν χρόνο μ' αυτές τις αηδίες.
Εντάξει. Πες το.
Τι να πω;
-Τίποτα. -Μπούρδες.
-Έγινε κάτι με την Εγκουέν; -Τι έγινε;
Τόσο χάλια;
Το ακούς αυτό;
Ακούγεται... λάθος.
Τι σημαίνει;
Δεν ξέρω.
Δεν έχω ξανακούσει τέτοιο πράγμα.
Ματ, προσέξαμε ότι η τύχη δεν ήταν με το μέρος σου χθες βράδυ.
Γι' αυτό τσοντάραμε με τον Ραντ.
Να πάρεις φανούς για τα κορίτσια.
Δεν χρειάζεται.
-Ευχαριστώ. -Εντάξει, πάω στο σπίτι.
-Μη μείνεις πολύ πάνω στο βουνό. -Όχι.
Ίσως πρέπει να πάμε στο Μπελ Τάιν. Ν' ανάψουμε ένα κερί για εκείνη.
Το θέμα είναι να οδηγήσουμε το πνεύμα της πίσω σ' εμάς.
Δεν έχει σημασία πού θα 'μαστε όταν το κάνουμε.
Πόσο καιρό θέλει ο Τροχός του Χρόνου
για να φέρει το πνεύμα κάποιου πίσω στον κόσμο πάλι;
Μακάρι να 'ξερα, αλλά κάποιος λόγος θα υπάρχει που ξεχνάμε τις παλιές ζωές.
Μένει να κάνουμε μόνο το καλύτερο δυνατό με τη ζωή που μας δίνεται.
Και να παρηγορηθούμε γνωρίζοντας...
πως ό,τι κι αν γίνει, όποιον πόνο κι αν αντιμετωπίσουμε,
όποιον σπαραγμό,
ακόμα και τον θάνατο...
ο Τροχός συνεχίζει να γυρίζει.
Πάντα.
Θα δοκιμάσουμε πάλι.
Ίσως να τα πάμε λίγο καλύτερα από την τελευταία φορά.
Ελάτε τώρα. Αν θέλουμε οι ψυχές των αγαπημένων μας
να γυρίσουν πίσω,
ας τους δώσουμε ένα καλό κίνητρο.
Ελάτε!
Ο Ξέθωρος έχει Τρόλοκ μαζί του.
Δεκάδες. Πρέπει να φύγουμε. Αμέσως.
Ξέρεις ποιος απ' αυτούς είναι;
Όχι.
Τομ; Τομ, τι συμβαίνει;
Κάτω!
Νυνάβε, τι συμβαίνει;
Τι είναι;
-Σταθείτε! -Περίμενε!
Ποιοι είναι;
Μαμά, μπαμπά. Πού είναι τα κορίτσια;
-Εδώ ήταν. -Πού είναι τα κορίτσια;
Βοηθήστε με!
Πίεζέ το.
Έτσι.
Αυτό είναι. Σταμάτησε.
Να 'σαι καλά.
Μπαμπά! Τι είναι αυτό;
Ραντ! Τρέξε!
Μπαμπά!
Εσύ! Εδώ!
-Μπαμπά; -Είσαι καλά;
Καλά είμαι. Τρόλοκ είναι.
Πρέπει να φύγεις από εδώ.
Πρέπει να φύγεις.
-Πήγαινε. -Όχι. Θα σε πάω στη Νυνάβε.
Μα το Φως!
Θες πραγματικό τσιμπούσι; Έλα να δεις τη γλύκα αυτού εδώ.
Φύγε!
Πιάσε το χέρι μου! Γρήγορα!
Τρέξε, Λέιλα! Τρέξε!
Τρέξε!
Μάττι! Βοήθησέ μας!
Μην ανησυχείτε. Εγώ είμαι εδώ.
Μην ανησυχείτε. Θυμάστε τότε που παίξαμε κρυφτό; Ναι;
Στη μεγάλη βελανιδιά στο δάσος. Πάμε.
Νυνάβε!
Όχι!
Όχι, Λέιλα. Όχι... Λέιλα.
Κοίτα με.
Νυνάβε!
-Έλα. -Νυνάβε, μη!
Είναι πάρα πολλοί.
Φως, δώσε μου δύναμη.
Εγκουέν.
Δόξα να 'χει το Φως.
Ο μπαμπάς μου. Χρειάζεται βοήθεια.
Πού είναι η Νυνάβε;
Πέθανε.
Μπορείς να τον βοηθήσεις;
Γρήγορα.
-Μωρά μου. -Μαμά!
Κοριτσάκια μου.
-Είστε καλά. -Μανούλα!
Δόξα να 'χει το Φως.
Πέριν!
Είναι δηλητήριο Τρόλοκ.
Μία μέρα αφότου ήρθες, εμφανίστηκαν αυτά.
Ήρθαν για τον ίδιο λόγο που ήρθα κι εγώ.
Για εσάς.
Για τους τέσσερίς σας.
Πριν από είκοσι χρόνια, υπήρχε μια γυναίκα στον Λευκό Πύργο.
Μια Άες Σεντάι που γεννήθηκε με μάτια τόσο λευκά, που δεν έβλεπε τίποτα.
Κι όμως, έβλεπε φευγαλέα σκηνές απ' το γύρισμα του Τροχού.
Ο Σκοτεινός ξυπνάει.
Οι ψίθυροί του είναι ήδη στο πίσω μέρος του μυαλού μας.
Μόνο ένας μπορεί να του αντισταθεί.
Ο Δράκοντας ξαναγεννήθηκε.
Και είναι ένας από εσάς.
Έχεις τρελαθεί τελείως.
Μουαραίν.
-Τι είναι αυτά; -Ο στρατός του Σκοτεινού. Κι άλλοι Τρόλοκ.
Τριακόσιοι τουλάχιστον.
-Πώς ήρθαν τόσο γρήγορα; -Φέρτε τα άλογα.
-Δεν γίνεται να φύγεις. -Θα έρθετε μαζί μου. Και οι τέσσερις.
Η ζωή σας δεν θα είναι όπως νομίζατε.
Έχετε μείνει πολύ καιρό στα βουνά
θεωρώντας πως ό,τι συμβαίνει στον κόσμο δεν θα σας επηρεάσει.
-Δεν γίνεται να φύγουμε έτσι. -Εσάς κυνηγάνε.
Θα σας ακολουθήσουν.
Κι αν μείνετε εδώ, θα έρθουν.
Δεν θα αφήσουν τίποτα και κανέναν όρθιο.
Και δεν μπορώ να τους σταματήσω με τίποτα.
Μόνη ελπίδα μας είναι να πάμε στον Λευκό Πύργο
και στις άλλες αδερφές των Άες Σεντάι.
Δεν υπάρχει χρόνος. Φεύγουμε τώρα.
Ο Τροχός του Χρόνου γυρνά και οι Εποχές έρχονται, φεύγουν,
αφήνοντας πίσω αναμνήσεις που γίνονται θρύλος.
Ο θρύλος ξεθωριάζει και γίνεται μύθος,
κι ακόμα κι ο μύθος ξεχνιέται
όταν η Εποχή που τον γέννησε ξανάρχεται πάλι.
Σε μια Εποχή που από κάποιους ονομάζεται Τρίτη Εποχή,
άνεμος φύσηξε στα Όρη της Ομίχλης.
Ο άνεμος αυτός δεν ήταν η αρχή.
Το γύρισμα του Τροχού του Χρόνου δεν έχει αρχή μα ούτε και τέλος.
Αλλά ήταν κάποια αρχή.
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου
Επιμέλεια: Αγγελική Πανοτάρα