Οι νεκροί έχουν δρόμους ταχείας κυκλοφορίας...
που τρέχουν στον κόσμο των πνευμάτων πίσω απ'τις ζωές μας.
Γεμάτες μία αέναη πυκνή κίνηση ψυχών που έχουν αποδημήσει.
Τους ακούς στα "χαλασμένα" μέρη του κόσμου μας...
μέσα από ραγίσματα που ανοίγουν πράξεις βίας και διαφθοράς.
'Εχουν ταμπέλες αυτοί οι δρόμοι, σταυροδρόμια και διασταυρώσεις.
Σ'αυτές τις διασταυρώσεις συναντιούνται οι νεκροί...
και μερικές φορές ξεχύνονται ξανά στον δικό μας κόσμο.
Γεια σου, καλέ μου.
Είσαι καλά;
Θεέ μου!
Τον έχω μπροστά μου.
Είσαι σίγουρος πως θες να το κάνεις αυτό;
Το θες ολόκληρο;
Το "δέρμα" σου φεύγει. Θα είμαι σε επαφή.
Κράτα τα ρέστα.
Μια στιγμή! Μην ανησυχείς. Ανέλαβα ντόπιος ήρωας.
- Πόσων χρόνων είσαι, γατούλα; - Δεν θα σου πω.
Τότε ούτε εγώ θα το πω!
Δεν πρέπει να σταματήσω. Πρέπει να συνεχίσω να προχωράω.
Φυσικά και πρέπει!
Ποτάκι;
Περισσότερο για μένα.
- Πού πηγαίνεις, φίλε; - Μακριά.
'Οσο πιο μακριά μπορώ να πάω.
Νομίζω πως μπορώ να σε βοηθήσω σ'αυτό.
Πρέπει να κοιμηθώ.
Είσαι άνετα;
- Πού είμαστε; - Τέλος της διαδρομής, φίλε.
Βλέπεις, μου τηλεφώνησε ένας συλλέκτης.
Πιθανότατα θα κάθεται σε κάποιο αποπνικτικό δωμάτιο...
με ένα σωρό αηδιαστικά αντικείμενα στα ράφια...
όπως γλώσσες τουρσί, γύψινα ομοιώματα αστέρων της ροκ...
καβλιά, έμβρυα ερπετών σε γυάλες με φορμαλδεϊδη.
Αλλά ακριβώς όπως όλοι οι συλλέκτες...
πεθαίνει κι αυτός για τη νέα μόδα!
Μάντεψε τι είναι η νέα μόδα!
Το δέρμα σου! Αλλόκοτο, έτσι;
Αλλά ποιος είμαι εγώ για να κρίνω; Πληρώνει καλά αυτός.
Και ίσως πάρω και μπόνους αν το διατηρήσω όλο σε ένα...
ρολό!
Σε παρακαλώ.
Παρακαλώ, τι; "Μου δίνετε το αλάτι;"
Και πάλι, όμως, δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι...
όντας μελετητής της ανθρώπινης φύσης...
πώς ένας κούκλος σαν εσένα...
βρέθηκε ξαπλωμένος στο τραπέζι και περιμένει να τον γδάρουν!
Χριστέ μου, αγόρι μου!
Είσαι ένα Βιβλίο Αίματος.
Διάβασέ το μου.
Γιατί να το κάνω;
Για να δούμε...
Γιατί...
άκου τη συμφωνία.
Μπορούμε να το κάνουμε ωραία, αργά και οδυνηρά...
ή μπορώ να το κάνω σχετικά γρήγορα.
Εσύ αποφασίζεις.
- Γρήγορα; - Εσύ αποφασίζεις.
Οι νεκροί έχουν δρόμους ταχείας κυκλοφορίας...
Δρόμους που οδηγούν σε διασταυρώσεις.
Και διασταυρώσεις που ξεχύνονται στον κόσμο μας.
Και αν βρεθείς σε μία από αυτές τις διασταυρώσεις...
πρέπει να σταματήσεις και να ακούσεις...
γιατί οι νεκροί έχουν ιστορίες να αφηγηθούν.
Τζένι! 'Ανοιξε την πόρτα! 'Ανοιξε την πόρτα τώρα!
Πάρε την αστυνομία! Τζένι, άνοιξε την πόρτα!
'Ανοιξε την πόρτα!
- Αφήστε με να μπω! - Μείνετε πίσω, σας παρακαλώ.
Αρχηγέ!
ΜΗ ΜΑΣ ΠΕΡΙΓΕΛΑΤΕ
Παρα-φυσικό.
Το λεξικό το ορίζει ως κάτι που δεν εξηγείται επιστημονικά.
Ζούμε στο βασίλειο του παραφυσικού.
Αρκεί να κοιτούσαμε. Αρκεί να ακούγαμε.
Να θυμάστε...
Η έλλειψη απόδειξης, δεν αποδεικνύει απαραιτήτως το αρνητικό.
Είναι μια καλή αρχή όμως!
Καθίστε όπου θέλετε, κύριε...
ΜακΝιλ. Σάιμον ΜακΝιλ.
Μόλις πήρα μεταγραφή απ'το Στράθκλαϊντ.
Εντάξει. Καλώς ήρθες, Σάιμον ΜακΝιλ.
Ναι, καλώς ήρθες, Σάιμον ΜακΝιλ.
Γιατί αυτά τα μέρη μοιάζουν πάντα τόσο...
Συνηθισμένα;
Οι ιδιοκτήτες έφυγαν βιαστικά όταν δολοφονήθηκε η κόρη τους.
Κανείς δεν το αγόρασε από τότε.
Χτίστηκε στις αρχές του 1900.
Μετά αυτός ο τύπος, ο Τζέι Ντι Τόλινγκτον...
το αγόρασε την εποχή της ύφεσης.
'Εμπορος ελαίου φιδιών.
Ισχυρίστηκε πως μπορούσε να μιλάει με τους νεκρούς.
'Ερχονταν άνθρωποι από όλο τον κόσμο να τον δουν.
Διασκέδαζε τους πλούσιους και τους διάσημους εδώ πάνω.
Με πολύ τρομακτικές περιστάσεις, απ'ό,τι φαίνεται.
Λένε πως κατά τη διάρκεια μίας συνεδρίας διακόπηκε...
όταν ένα αόρατο χέρι του'κλεισε το στόμα.
Τόσο παγωμένο, που άφησε σημάδι στο δέρμα του σαν μουστάκι.
Η φωτογραφία είναι στην αυτοψία του.
Ξαφνικά εκσφενδονίστηκε στον τοίχο τόσο δυνατά...
που θραύσματα απ'τα σπασμένα οστά τού τρύπησαν τα πνευμόνια...
και πνίγηκε με το ίδιο του το αίμα.
- Απ'το μυαλό σου τα βγάζεις; - Εδώ πάνω συνέβησαν όλα.
'Ο,τι το'κανε στον Τόλινγκτον, έγραψε ένα μήνυμα στη ντουλάπα.
Με αίμα.
"Μη μας περιγελάτε".
Το ίδιο μήνυμα που βρήκαν όταν δολοφονήθηκε η Τζένι.
Μετά από σένα!
Δεν βλέπω τίποτα περίεργο.
Κατά τους γονείς, η Τζένι είχε εμμονή με το σεξ και τον θάνατο.
'Εφερνε τους φίλους της εδώ πάνω για πνευματικές συγκεντρώσεις.
Βουντού και πίπες! Μεγαλώνουν τόσο γρήγορα στις μέρες μας!
Κανένα φορτηγό θα πέρασε.
Στίβεν!
'Οχι, μη με σταματάτε! Είναι ο γιος μου εκεί κάτω!
Πώς ξέρεις αν αληθεύει τίποτα από όσα λες στα βιβλία σου;
Αν αληθεύει τίποτα απ'όλα αυτά;
Αν κλείναμε τον νου μας στις πιθανότητες...
δεν θα προοδεύαμε ποτέ σε τίποτα, σωστά;
Μα η αλήθεια είναι σχετική. Αν δεν μπορείς να την δεις...
ή να την αγγίξεις, πώς μπορείς να'σαι σίγουρος;
Καθηγήτρια;
Θα πρέπει να τα αποδεχτούμε όλα αυτά καλή τη πίστη;
Σ'αυτή τη δουλειά, πρέπει να ξεκινήσουμε από κάποια πίστη.
Για ξένη καθηγήτρια, δεν είσαι περίεργη για την τοπική κουζίνα.
Θες λίγο;
- Βοηθάει με τις αϋπνίες μου. - Δεν κάνεις αρκετό σεξ.
Εγώ είμαι ακόμα διαθέσιμος.
Τι λες;
Εκείνο το σπίτι είναι τέλειο για άλλο ένα βιβλίο, σωστά;
- Υποθέτω... - Δεν αντέχω τόσο ενθουσιασμό!
Οι μισοί θαυμαστές μου νομίζουν πως είναι επιστημονική φαντασία!
Δεν είναι, δηλαδή;
Ρετζ, ερευνώ το παραφυσικό εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια...
και δεν βρήκα ποτέ καμία απόδειξη. Τίποτα αδιαμφισβήτητο.
Μόνο μία σειρά εικασιών και υποθέσεων.
'Ολες οι επιστημονικές ανακαλύψεις στην ιστορία...
βασίστηκαν σε εικασίες και υποθέσεις.
Ρώτα τον Γαλιλαίο, τον Νεύτωνα, τον Δαρβίνο.
Δεν θα'ταν υπέροχο, όμως...
αν όλος αυτός ο εξοπλισμός σου αποδείκνυε κάτι επιτέλους;
Δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα μέσα απ'το κουτί του.
Λοιπόν; Πότε μετακομίζουμε;
Κύριε ΜακΝιλ. Τι κάνεις έξω μ'αυτόν τον καιρό;
- Σπίτι πηγαίνω. - Μπες μέσα, θα σε πάω εγώ.
Τι τρέχει;
- Κακώς οδηγείς απόψε. - Τι;
Απλά πρόσεχε, καθηγήτρια.
Ο αδελφός του σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα.
Τούμπαρε με φορτηγό σε χαντάκι. Εκσφενδονίστηκε απ'το παρμπρίζ.
'Εσπασε τον λαιμό του. Ο Σάιμον το είδε να συμβαίνει.
Τι εννοείς, "το είδε";
Μπήκε στην κουζίνα και είπε στους γονείς του "Ο Στίβι είναι νεκρός".
"Τράκαρε το φορτηγό". 'Ενα λεπτό μετά τηλεφώνησε η αστυνομία.
'Οταν έφτασαν εκεί, ήταν ακριβώς όπως το είχε περιγράψει.
- Κάτι το ιδιαίτερο έχει. - Ναι. Είναι κούκλος!
'Ηξερε πως θα μου'σκαγε το λάστιχο τις προάλλες.
Υποθέτω πως το "σύμπτωση" είναι πολύ προφανής εξήγηση!
Μπορεί να αποτελέσει πλεονέκτημα για την έρευνά μας.
Κύριε ΜακΝιλ. 'Εχεις ένα λεπτό;
'Ολα εκείνη τη νύχτα ξεκίνησαν.
Απλά μου'ρθε στο μυαλό.
Τότε ήρθε ένας δημοσιογράφος και ζητούσε συνέντευξη.
"11 χρονο αγόρι βλέπει σε όραμα τον θάνατο του αδελφού του".
Θα τραβήξει την προσοχή του κόσμου αυτό, σωστά;
- Πώς ένιωσες γι'αυτό; - Παράξενα.
Ο κόσμος άρχισε να με αντιμετωπίζει σαν διασημότητα.
Δεν σου άρεσε η προσοχή;
Μάλλον...
Αλλά παιδί ήμουν! Δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε.
Και μετά άρχισαν να'ρχονται διάφοροι στο σπίτι.
'Ηθελαν να τους αγγίξω και να τους πω τι έβλεπα.
Το έκανα, λοιπόν...
και έβλεπα πράγματα.
- Τότε άρχισαν να λένε πως είμαι... - Διαισθητικός.
Είσαι;
- Σ'αρέσουν τα παλιά τραγούδια. - Μ'αρέσει αυτό.
Θες να χορέψουμε;
Τι; 'Ελα!
'Ελα, είναι ωραίο τραγούδι.
Πώς ένιωσες;
- Πότε; - Την πρώτη φορά που σου συνέβη.
Την πρώτη φορά;
'Οταν ήσουν κορίτσι και έβγαλε το συντριβάνι αίμα πρώτη φορά.
Και βρήκαν εκείνο το κοριτσάκι.
Στοίχημα πως θα σ'έκανε να νιώσεις ξεχωριστή, σωστά;
Σάιμον, υπάρχει ένα σπίτι εδώ κοντά.
Η 'Επαυλη Τόλινγκον. Συνέβη κάτι τρομερό εκεί, ανεξήγητο.
- Δολοφονήθηκε μία κοπέλα. - Μάλιστα.
- Γράφεις νέο βιβλίο; - Θα'θελα να δουλέψεις μαζί μου.
Δεν ξέρω.
Πολλοί είπαν πως η οικογένειά μου εκμεταλλεύτηκε το ατύχημα.
Οι γονείς μου έβγαλαν ακόμα και λεφτά απ'αυτό.
Συνέβη κάτι τρομερό σ'αυτή την κοπέλα.
Δεν νομίζεις πως της αξίζει να ειπωθεί η ιστορία της;
'Εχεις ένα χάρισμα, Σάιμον.
Μην το σπαταλάς.
Βοήθησέ με να ανακαλύψω τι συνέβη σ'αυτό το σπίτι.
Σίγουρα είναι καλή ιδέα;
Δεν χάνουμε τίποτα.
Μα δεν το ξέρεις αυτό το παιδί. Δεν ξέρεις τι θέλει απ'όλα αυτά.
Απ'όσο ξέρεις μπορεί απλά να...
Χριστέ μου! Δεν είπε πως ήταν τρεις όροφοι σκάλες!
Αυτό το μέρος μου κόβει το αίμα!
- Κάτι είναι στην πλάτη μου. - Ναι, καλά!
Ας τελειώνουμε να πάμε για καμιά μπίρα.
Δεν αστειεύομαι, ηλίθιε! Κάτι έχω στην πλάτη μου!
Απλά άρχισε να φρικάρει!
Πλάκα σας κάνει.
Γαμώτο! Γιατί το'κανες αυτό;
Στην έφερα, φίλε! Στην έφερα για τα καλά!
'Αντε πηδήξου! Καραγκιόζη!
Γεια.
'Ωστε...
Εδώ μέσα συνέβησαν όλα, έτσι;
Ναι. Θα'σαι εντάξει εδώ πάνω; Θες να σου φέρω τίποτα;
'Οχι, δεν χρειάζεται. Μια χαρά θα'μαι. Ευχαριστώ.
Εγώ είμαι ακριβώς από κάτω. Θα σε ακούσω αν φωνάξεις.
Εντάξει.
Καληνύχτα.
- Κοιμάμαι γυμνός. - Σωστά...
'Ακου.
- Δεν ακούω τίποτα. - Ακριβώς.
Δεν έχω δει ούτε μία μύγα, ούτε μία αράχνη ή μυρμήγκι.
Πουθενά. Εσύ είδες;
Είναι λες και τα πάντα αποφεύγουν το σπίτι.
Ούτε εγώ μπορώ να κοιμηθώ.
Νομίζω πως έχω πυρετό.
'Οταν ήμουν μικρή και δεν μπορούσα να κοιμηθώ...
η μητέρα μου μου'κανε ζεστό γάλα.
Εμένα μερικές φορές με βοηθάει αν αυνανιστώ.
Καθηγήτρια;
Είσαι καλά;
- 'Εκλαιγες. - Καλά είμαι, Σάιμον. Μια χαρά...
Απλά έβλεπα ένα όνειρο.
Μπορείς να κλείσεις την πόρτα, Σάιμον.
'Ελα, Ρετζ. Απλά πες αυτό που θες.
Απλά πιστεύω πως φέρεσαι αντιεπαγγελματικά.
Τι σημαίνει αυτό;
Εγώ είμαι εκπαιδευμένος να κάνω αυτό που κάνω. Εσύ έχεις ντοκτορά.
Αυτός τι προσφέρει;
Αν υπάρχει πιθανότητα να μας βοηθήσει να ανοίξουμε το σπίτι...
θα το ενθαρρύνω.
Απλά πρόσεξε μην δεν ανοίξει μόνο το σπίτι!
Αν δεν σ'αρέσει ο τρόπος που προσεγγίζω την έρευνά μου...
θα βρω κάποιον άλλον να μου κουβαλάει τα καλώδια.
Μαίρη;
Χριστέ μου!
Συγγνώμη, σε άκουσα να φωνάζεις.
- Τα άκουσες; - Ποια;
Τις φωνές, τους ψιθύρους, τα χτυπήματα στο πάτωμα!
'Ακου. Τα έγραψα.
Δεν ακούγεται τίποτα.
Τι διάολο;
Κλειδώθηκα μέσα! Είμαι εγκλωβισμένος!
Εκεί μέσα είναι.
Δεν μπορώ να ανοίξω! Χριστέ μου, Ρετζ!
Βοηθήστε με!
- Θεέ μου, τι σου συνέβη; - Δεν ξέρω.
- Δεν ξέρω τι συνέβη. - Μην προσπαθείς να μιλήσεις.
Δεν ξέρω τι έγινε!
ΕΙΜΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
ΥΠΗΡΕΤΩ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΚΙ ΑΥΤΗ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΕΜΕΝΑ
Καλύτερα να τα δεις αυτά.
Θεέ μου!
Να κάτι που δεν βλέπεις κάθε μέρα!
- Πώς συνέβησαν όλα αυτά; - Δεν ξέρω.
Μα ούτε πώς εξαφανίζει τους ελέφαντες ο Κόπερφιλντ ξέρω!
Εννοείς πως ήταν κόλπο;
Και οι ψίθυροι που άκουσες κόλπο ήταν;
Και αυτό;
Ξεκουράσου λίγο.
Τι κάνεις;
'Ο,τι κι αν είναι αυτό, πρέπει να εξεταστεί. Από τη Σήμανση.
Θες να'σαι σίγουρη, σωστά;
Πού είναι;
Δεν ξέρω. Είχε φύγει πριν ξυπνήσω.
Θέλω να μάθω πώς βρέθηκε αυτό το πράγμα στους τοίχους.
Και είσαι ο καλύτερος στη Σήμανση που ξέρω.
Αν θες να με κολακεύσεις, βγες μαζί μου για δείπνο.
Θα μαγειρέψει η γυναίκα σου;
Σωστά...
Θα το κοιτάξω σήμερα. Θα σε ενημερώσω τι θα βρω.
Ας δούμε αν κρύβει τίποτα κόλπα στην τσάντα του ο Σάιμον.
Ασπιρίνη.
Απογοητεύτηκες, Ρετζ;
Δεν έχω τίποτα να κρύψω.
- Ας κάνουμε και σωματικό έλεγχο. - Θα αστειεύεσαι!
Ελεύθερα. Εμπρός!
Είναι όλος δικός σου, εξυπνάκια!
- Τι διάολο ήταν αυτό; - Δεν ξέρω.
'Ημουν στο μπάνιο. 'Οταν γύρισα ο εξοπλισμός μου είχε φρικάρει.
Ο εξοπλισμός μου σάλταρε. Κάτι τον επηρεάζει.
Θα το σταματήσω. Ορκίζομαι, θα σταματήσω!
Περίμενε!
Δεν μπορεί να'ναι μόνο αυτός!
Σάιμον, είσαι καλά;
Βοήθησέ με να τον σηκώσω.
'Ηρεμα.
- Πρέπει να ξαπλώσεις. - Δεν ήξερα πως θα συμβεί.
Ξάπλωσε εδώ.
- 'Ηταν αληθινό. - Ηρέμησε.
Δεν ήταν όπως την άλλη φορά! 'Ηρθαν και ήταν εδώ!
Θα αστειεύεσαι!
Μη μας περιγελάς.
- Πρέπει να φέρω το φαρμακείο. - Νομίζω πως πρέπει να φύγουμε.
- Θα αστειεύεσαι! - 'Εχουμε αρκετά εδώ.
- Δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο! - Αυτό ακριβώς εννοώ!
Αυτό είναι...
Δεν ξέρω τι είναι!
Νομίζω πως αυτός είναι.
Αυτός τα κάνει να συμβαίνουν. Είναι ο πυρσός μας.
Εγώ λέω να φύγουμε πριν πάθουμε ηλεκτροπληξία!
Χρειάζομαι ένα ποτό.
Μαίρη...
Πρέπει να σου πω κάτι.
- Πρέπει να ξεκουραστείς. - 'Οχι.
Πρέπει να σου πω τι συμβαίνει πραγματικά εδώ.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Καταλαβαίνω, Σάιμον. Ειλικρινά.
'Οχι, δεν καταλαβαίνεις. Δεν θα μπορούσες.
Απόψε ήταν διαφορετικά.
Αυτό που συνέβη εδώ, απόψε...
ήταν ένα θαύμα.
Εσύ είσαι το θαύμα.
Εσύ τα έκανες να συμβούν όλα.
Εσύ είσαι αυτός που περίμενα.
Θα το πω στον κόσμο και θα πιστέψουν όλοι.
Δεν καταλαβαίνω. Δεν συνέβη έτσι.
Κάτι ήταν εκεί. Κάτι με κρατούσε, με έσπρωχνε!
Κάτι υπήρχε!
Τι κοιτάς; Τι είναι σημαντικό;
Το συντριβάνι.
Σου θυμίζει την παιδική σου ηλικία, έτσι;
'Ημουν δέκα χρόνων.
'Ηταν ένα πάρκο απέναντι απ'το σπίτι μας.
Είχε ένα συντριβάνι που πηγαίναμε και παίζαμε.
Αλλά ήταν παλιό.
Το νερό δεν λειτουργούσε ποτέ.
'Ωσπου ένα βράδυ με ξύπνησε ο ήχος.
Πετούσε νερό παντού. Ο αέρας ήταν μουσκεμένος.
Μα όχι με νερό.
Με αίμα.
Δεν ήξερα τι συνέβαινε, αλλά συνέβαινε σχεδόν κάθε βράδυ.
- Και δεν είπες τίποτα. - Φοβόμουν πολύ.
Το πρωί το συντριβάνι ήταν πάντα στεγνό, λες και δεν συνέβη ποτέ.
Φοβόμουν πως θα πίστευαν ότι ήμουν τρελή.
Μερικές βδομάδες αργότερα ήρθαν απ'τον δήμο...
και έβγαλαν το συντριβάνι για να φτιάξουν πάρκιν.
'Οταν το'βγαλαν απ'το χώμα, βρήκαν...
ένα δεκάχρονο κοριτσάκι θαμμένο από κάτω.
Το είχαν...
βασανίσει.
Το DΝΑ την σύνδεσε με έναν άντρα πέντε σπίτια παρακάτω.
Μα, μέχρι να τον βρουν, είχε κάνει το ίδιο σε άλλα έξι κορίτσια.
Αν είχα πει κάτι...
Δεν έφταιγες εσύ.
Πρέπει να φύγω από εδώ για λίγο.
ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕΣ
Σάιμον! Τι τρέχει;
Κράτησε μόνο ως τα 13 μου.
Μετά απλά σταμάτησε.
Μετά άρχισα να πιστεύω...
πως ίσως να μην συνέβη καν ποτέ.
Πως ίσως δεν είχα ποτέ αυτό το... χάρισμα.
Τότε βρήκα εσένα.
Και άρχισε ξανά.
Και είναι πιο έντονο από ποτέ.
Και δεν θέλω να το ξαναχάσω αυτό. Δεν θέλω.
Και δεν θέλω να χάσω εσένα.
Ανυπομονώ να φτάσω σπίτι.
Δεν το πιστεύω! Κοίτα!
- Πάμε. - Με συγχωρείτε!
Εσείς είστε αυτή; Η Μαίρη Φλόρεσκιου;
- Ναι, εγώ είμαι. - Μου το υπογράφετε;
Στην ψυχή της 'Αγκνες Γουίτιγκτον.
Είναι το δεύτερο αντίτυπο του "Επισκέψεις στο Παραφυσικό".
Το άλλο το διάβασα τόσες φορές που άρχισαν να πέφτουν οι σελίδες.
"Πιστεύω ολόψυχα...
πως συνυπάρχει ένα σύμπαν παράλληλα με το δικό μας.
'Ενα τοπίο ψυχών που δεν μπορούμε να δούμε...
το οποίο βρίθει ιστοριών που πρέπει να ειπωθούν...
που δεν πρέπει να ξεχαστούν ποτέ.
- Αλλιώς οι τρομεροί θάνατοί τους... - ... δεν θα'χουν κανένα νόημα.
Και θα μας οδηγούν μόνο προς τα πίσω, προς νέα βάσανα. "
Συγγνώμη, ο Σάιμον ΜακΝιλ. Δουλεύει μαζί μου.
- Τότε να υπογράψεις κι εσύ! - Φυσικά.
- Με συγχωρείτε, ένα λεπτό. - Εδώ από κάτω.
Μαίρη, ο Νάιτζελ είμαι. 'Ολη μέρα προσπαθώ να σε βρω.
Συγγνώμη, φαίνεται πως δεν θα είχα σήμα.
- Ανέλυσα εκείνο το υλικό. - Τι;
- Είναι κάπως αλλόκοτο. - Κάνεις διακοπές, δεν ακούω.
- Αλλόκοτο. 'Ελα στο εργαστήριο. - Πες μου τώρα, Νάιτζελ.
- Απλό μπαρούτι είναι. - Είσαι σίγουρος;
Χωρίς καμία αμφιβολία. Νιτρικό κάλιο...
- Κι εσείς έτσι πιστεύετε; - Πρέπει να συγκεντρωθεί κανείς.
Χάρηκα που σας γνώρισα.
Πού διάολο πήγες;
Δηλαδή; Θα παίξουμε κάποιο παιχνίδι τώρα;
Αυτό δεν κάναμε ως τώρα;
Νιτρικό κάλιο.
Γνωστό και ως...
μπαρούτι!
Τέλειο για να κάνεις σημάδια σε τοίχους να αρπάζουν φωτιά!
Εδώ έχουμε πρωτεϊνη. 'Ενα συστατικό πρωτεϊνης μάλλον.
Θειάφι.
Μπράβο, αγόρι μου!
Θειάφι και άνθρακας. Για να δούμε...
Σωστά! Μας κάνει κάρβουνο! Καλλιτεχνικό κάρβουνο!
Τέλειο για να γράφεις στους τοίχους!
Εντάξει.
- 'Εστησα μερικά πράγματα. - Το λάστιχο στο αμάξι μου;
Και το συντριβάνι; Από όταν ήμουν μικρή;
- Πώς ήξερες γι'αυτό; - Φροντίζω να'μαι διαβασμένος!
Προσπάθησα να στο πω! Αλλά δεν με άκουγες!
- Καλύτερα να φύγεις. - 'Ακου.
Αλήθεια συμβαίνει κάτι σ'αυτό το σπίτι, εντάξει;
Την πρώτη φορά επάνω, ναι. Το'κανα ψέματα.
Η δεύτερη φορά, όμως, ήταν αληθινή.
'Ηταν κάτι πολύ παραπάνω από μερικά κομμάτια κάρβουνο!
Πολύ περισσότερο απ'ό,τι θα σου πει κάποιος από ένα εργαστήριο!
Σε είχα για πολύ πιο έξυπνο.
Νόμισα...
Για μια στιγμή, ήσουν αληθινός!
Δεν θέλω να σε χάσω.
Δεν έχω τίποτα να κρύψω, σωστά;
Εντάξει, έστησα μερικά πράγματα.
Η δεύτερη φορά, όμως, ήταν αληθινή.
Προσπάθησα να στο πω!
'Ηθελα να στο εξηγήσω, μα δεν με άκουγες!
Σε παρακαλώ, σταμάτα!
'Ετσι έβαλε το μπαρούτι εδώ μέσα.
'Ελα, έχει κι άλλα.
Παρακολούθησέ τον προσεκτικά.
- Κάνει εμετό. Σαν τον Χουντίνι. - 'Ετσι το κάνει.
Παρακολούθα το χέρι του.
Μου πήρε λίγη ώρα να το καταλάβω αυτό.
- Πομπός μαγνητικών παλμών. - Το βρήκα ραμμένο στο στρώμα.
Γι'αυτό τρελαινόταν ο εξοπλισμός.
Μου φάνηκε πως τον είδα με έναν απ'τους μεταφορείς.
Θα τον πλήρωσε για να τον βάλει εκεί.
'Ενας Θεός ξέρει τι άλλα κόλπα έχει κρυμμένα εδώ μέσα.
Συγγνώμη. Μα ήθελα πραγματικά να είναι αλήθεια.
Ξέχνα το. Δεν ήσουν ο εαυτός σου.
'Εχεις δίκιο, δεν ήμουν.
'Ημουν αδύναμη κι αυτός ήταν...
Σέξι!
'Ενας μικρός ψεύτης. 'Ενας μικρός, γλυκός ψεύτης.
Πίστεψα πραγματικά πως ήταν ξεχωριστός.
Για να ξέρεις, κι εγώ το ίδιο.
Για μια στιγμή έστω.
Πάμε στου 'Ελιοτ; Να φάμε καμιά πίτσα, να πιούμε λίγο κρασί.
Να ξεχάσουμε τον απατεώνα.
Δεν είμαι απατεώνας!
Ξεκουμπίσου από εδώ μέσα!
Δεν καταλαβαίνεις!
Ούτε πρόκειται να καταλάβεις ποτέ!
Είναι γραφτό να είμαι εδώ.
Αυτό το σπίτι με θέλει.
Με επέλεξε. Εμένα!
Πάντα για σένα γίνονται όλα! Πάντα ο εαυτός σου!
Ναι! Για μένα είναι!
Σου είπα πως είχα ένα χάρισμα και μου το πήραν.
Μα το έχω ξανά τώρα!
Και δεν θα αφήσω να μου το ξαναπάρουν!
Θα στο αποδείξω, λοιπόν! Μια για πάντα!
Μπορείς να σταματήσεις τώρα, Σάιμον.
Σε παρακαλώ!
'Οταν τελειώσω, θα παρακαλάς να γράψεις την ιστορία μου!
Θα είναι το σπουδαιότερο βιβλίο που'χεις γράψει ποτέ.
Και θες να μάθεις γιατί; Γιατί είναι όλα αλήθεια!
Ωραία. Γράψ'το εσύ τότε.
Εντάξει... Χωρίς κόλπα!
Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε έτσι εδώ.
Ας πάρουμε την αστυνομία! Να πούμε πως είναι διαρρήκτης!
Το κάθαρμα άρχισε πάλι τα ίδια!
Χριστέ μου!
Πρέπει να τ'ακούσεις αυτό!
Θεέ μου!
Βρισκόμαστε στο μέσον μίας διασταύρωσης.
Καταλαβαίνω τώρα.
Αυτό είναι το σπίτι. Μία διασταύρωση των νεκρών.
Οι νεκροί έχουν δρόμους ταχείας κυκλοφορίας.
Δρόμους που οδηγούν σε διασταυρώσεις.
Διασταυρώσεις που ξεχύνονται στον κόσμο μας.
Μας οδήγησε σε ένα σταυροδρόμι.
Δεν το κάνει αυτός.
Εσύ το κάνεις!
Σταμάτα!
ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕΣ
Πες τους πως θ'ακούσεις.
Τι να ακούσω;
Πραγματικά δεν καταλαβαίνεις, έτσι;
Περίμεναν...
κάποιον να ακούσει.
Κάποιον να ακούσει τις ιστορίες τους.
Υπόσχομαι πως θα ακούσουμε!
Κι εγώ θα πω τις ιστορίες σας στον κόσμο!
Τους είχε δώσει μία υπόσχεση.
Μία υπόσχεση που θα έπρεπε να τηρήσω εγώ.
Και οι ιστορίες τους συνέχισαν να'ρχονται, μέρα με την ημέρα...
νύχτα με τη νύχτα.
Με κρατούσε κλειδωμένο στην έπαυλη που αγόρασε...
με όλα τα λεφτά που είχε βγάλει απ'τα βιβλία της.
Διαβάζοντας το δέρμα μου.
Ας συνεχίσουμε.
Είπε πως θα γινόμουν το βιβλίο τους.
Κι εκείνη η μεταφράστριά τους.
Που θα αντέγραφε τις ιστορίες τους.
Τις ιστορίες που έγραφαν πάνω μου.
Δεν άντεχα άλλο.
Οπότε το'βαλα στα πόδια.
'Ετρεχα και έτρεχα...
Μα και πάλι συνέχισαν να γράφουν.
Και συνεχίζουν να γράφουν!
Ξέρεις κάτι;
Ξέρεις να αφηγείσαι ιστορίες. Μα, δυστυχώς, δεν συγκινήθηκα.
Δεν νιώθω... τίποτα.
Κάν'το γρήγορα.
'Εχεις τα λεφτά; Φυσικά...
Πολύ καλή δουλειά. Κάνει για καδράρισμα!
Οι ιστορίες συνεχίζονται.
Ποιος είναι εκεί;
Τι διάολο...
Βοήθεια!
Οι ιστορίες συνεχίζονται.
Αιμορραγούν... κι αιμορραγούν.
Οι νεκροί έχουν δρόμους ταχείας κυκλοφορίας.
Μόνο οι ζωντανοί χάνονται.
Αλλά υπάρχουν ταμπέλες και γέφυρες...
όπου οι νεκροί σταματούν για να σου πουν τις ιστορίες τους.
Γιατί η αφήγηση θα τους απαλλάξει από την ιστορία.
Και καλά θα κάνεις... να τους ακούσεις!