Όταν το παιδί ήταν παιδί...
... περπατούσε με τα χέρια ανοιχτά.
Ήθελε το ρυάκι να 'ναι ποτάμι, το ποτάμι, χείμαρρος...
... κι η λιμνούλα, θάλασσα.
Όταν το παιδί ήταν παιδί, δεν ήξερε ότι ήταν παιδί.
Όλα ήταν γεμάτα ζωή κι η ζωή ήταν μία.
Όταν το παιδί ήταν παιδί, δεν είχε γνώμη για τίποτα.
Δεν είχε συνήθειες, καθόταν οκλαδόν, έτρεχε...
... είχε τσουλούφι στα μαλλιά...
... και δεν έκανε γκριμάτσες όταν το φωτογράφιζαν.
ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Κοίτα!
Η παρηγοριά τού να σηκώνεις το κεφάλι εδώ έξω...
Η παρηγοριά τού να βλέπεις χρώματα...
... φωτισμένα απ 'τον ήλιο, στα μάτια των ανθρώπων...
Επιτέλους, τρελή, επιτέλους, όχι πια μόνη.
Επιτέλους, λυτρωμένη!
Επιτέλους, τρελή, επιτέλους, ήσυχη!
Είναι ένα μικρό σπιτάκι...
... με δυο ορόφους και δυο μπαλκόνια.
Κάθε μέρα πάμε για μπάνιο.
Κι αυτός που μένει εκεί...
Δεν καταλαβαίνω το ρόλο. Πόσο λίγα ξέρω γι 'αυτό.
Ίσως τ 'ανακαλύψω στο γύρισμα. Θα μου δώσουν καλό κοστούμι...
και αμέσως θα γίνω Βερολινέζος. Έμιελ Τζάνινγκς, Κένεντι...
Φον Βόστενμπεργκ, τί τύπος, Έλμπα Γκάι.
Αυτό δεν έγινε στο Βερολίνο. Τι σημασία έχει πού έγινε;
Αν η γιαγιά ήταν εδώ θα 'λεγε ότι έχει σημασία.
Τόκιο, Κιότο, Παρίσι, Λονδίνο, Τριέστη, Βερολίνο.
Δεν έχει τίποτα η τηλεόραση.
Σκοντάφτεις στα χρώματα και είσαι ασυνεπής...
Η ίδια μυρωδιά... Αλλά περισσότερη σκόνη...
Μάζευε τα πάντα...
Ακόμα κι εισιτήρια. Δεν πετούσε τίποτα.
Μητέρα...Η μητέρα μου... Ποτέ δεν ήταν...
Ο πατέρας μου... ήταν πατέρας μου.
Είναι νεκρή...
Όχι δάκρυα, όχι πόνος... Ίσως αργότερα...
Ποτέ δε σ 'αγάπησε. Κι εσύ απλώς προσποιείσαι.
Να χαίρεσαι που σε ξέχασαν. Είσαι ελεύθερος.
Τι θ 'απογίνει ο μικρός; Μόνο τη μουσική σκέφτεται.
Τι θέλει τώρα; Του αγόρασα κιθάρα.
Τώρα θέλει ντραμς.
Τελικά, τα βαρέθηκα αυτά... Δε θα μεγαλώσει ποτέ;
Βαρέθηκα. Δε μπορώ να τον βοηθήσω άλλο...
Δεν εκπλήσσομαι. Μόνο ροκ έμαθε στη ζωή του.
Ίσως κάποτε βρει τον εαυτό του.
Όταν το παιδί ήταν παιδί...
... ήταν η ώρα αυτών των ερωτήσεων...
Γιατί είμαι εδώ και όχι εκεί;
Πότε άρχισε ο χρόνος; Πού τελειώνει το διάστημα;
Δεν είναι η ζωή κάτω από τον ήλιο ένα όνειρο;
Αυτό που βλέπω, ακούω και μυρίζω...
... δεν είναι αντανάκλαση του κόσμου πριν τον κόσμο;
Υπάρχει το κακό και οι κακοί άνθρωποι;
Πώς εγώ, που τώρα υπάρχω...
... δεν υπήρχα πριν υπάρξω;
Πώς κάποτε εγώ, που είμαι εγώ...
... δε θα είμαι πια εγώ;
- Το παιδί θέλει οξυγόνο... - Ανάπνευσε βαθιά...
Πονάω! Αλλά σε λίγο θα τελειώσει...
Καημενούλι μου, θέλω να σε δω! Πώς να 'σαι, άραγε;
Οι γυναίκες σε τρελαίνουν.
Μπλάκι, χάθηκα. Θέλαμε να πάμε στο νεκροταφείο...
Ανατολή 7.22, δύση 4.28. Φεγγάρι 7.04, δύση...
Στάθμη Χάβελ και Σπρη...
Σαν σήμερα, 20 χρόνια πριν...
... ένα σοβιετικό μαχητικό έπεσε στο Σπαντάου.
- Πριν 50 χρόνια έγιναν... - Οι Ολυμπιακοί.
Πριν 200 χρόνια, ο Μπλανσάρ πέταξε στην πόλη μ' αερόστατο.
- Όπως οι φυγάδες προ ημερών. - Και σήμερα;
Στην οδό Λίλιεντάλερ...
... κάποιος περπατά και κοιτά πίσω του.
Στο ταχυδρομείο, κάποιος που θέλει να πεθάνει...
κολλάει συλλεκτικά γραμματό- σημα στα γράμματά του.
Διαφορετικό στο καθένα.
Μετά μίλησε αγγλικά μ' έναν Αμερικανό στρατιώτη.
Πρώτη φορά από τότε που ήταν σχολείο.
Ένας κρατούμενος...
πριν χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο, είπε «τώρα».
Στον σταθμό Ζοο, ο φύλακας, αντί για τον σταθμό...
... φώναξε ξαφνικά, «Γη του Πυρός»!
Ένας γέρος διάβαζε την Οδύσσεια σ' ένα παιδί.
Το παιδί σταμάτησε ν' ανοιγοκλείνει τα μάτια.
Εσύ τι έχεις να πεις;
Μια περαστική έκλεισε την ομπρέλα κι έγινε μούσκεμα.
Ένας μαθητής, που περιέγραφε στον δάσκαλο...
... πώς φυτρώνει μια φτέρη, κι ο έκπληκτος δάσκαλος.
Μια τυφλή που έψαχνε το ρολόι κι ένιωθε την παρουσία μου.
Ωραίο να ζεις ως πνεύμα, να παρατηρείς αιώνια...
... το πνεύμα στο μυαλό των ανθρώπων.
Μα πού και πού βαριέμαι την πνευματική μου υπόσταση.
Να αιωρούμαι για πάντα...
Θα ήθελα να νιώσω ένα βάρος μέσα μου.
Να λήξει το άπειρο, να με δέσει στη γη.
Θα 'θελα με κάθε βήμα, κάθε φύσημα αέρα...
... να μπορώ να πω «τώρα», «τώρα και τώρα»...
... κι όχι πια «νυν και αεί και εις τους αιώνας».
Να κάτσω σ' ένα τραπέζι και να με χαιρετήσουν.
Όταν συμμετείχαμε, ήταν κατ' επίφαση.
Παλεύαμε με κάποιον, μόνο κατ' επίφαση.
Ψαρεύαμε, κατ' επίφαση.
Καθόμασταν σε τραπέζια και τρώγαμε, κατ' επίφαση.
Ψήναμε αρνιά και σερβίραμε κρασί...
... στις τέντες, στην έρημο, μόνο κατ' επίφαση.
Δε χρειάζεται να κάνω παιδί ή να φυτέψω δέντρο.
Μα θα' ταν ωραίο να γυρίσω σπίτι μετά από δουλειά...
... και να ταΐσω τη γάτα, σαν τον Φίλιπ Μάρλοου.
Να 'χω πυρετό ή δάχτυλα μαυρισμένα από την εφημερίδα.
Να ενθουσιάζομαι όχι μόνο από το μυαλό, μα κι από ένα γεύμα.
Από το σχήμα ενός λαιμού, ενός αφτιού.
Να πω ψέματα! Κατάμουτρα!
Καθώς περπατάς, να κινούνται τα κόκαλά σου.
Να μαντεύεις, αντί να ξέρεις πάντα.
Να μπορείς να πεις «Αχ» και «Βαχ»...
... αντί για «Ναι» και «Αμήν».
Να μπορείς πού και πού να συγκινείσαι με το κακό.
Να βγάλεις τους δαίμονες από τους περαστικούς...
... και να τους εξαπολύσεις στον κόσμο!
Να είσαι άγριος!
Ή απλώς να νιώσεις πώς είναι να βγάλεις τα παπούτσια...
... να κουνήσεις τα δάχτυλα, ξυπόλυτος, έτσι...
Να μείνεις μόνος!
Άσε τα πράγματα να συμβούν! Να 'σαι σοβαρός!
Είμαστε άγριοι μόνο όταν είμαστε σοβαροί.
Να κοιτάζεις μόνο! Να συγκεντρώνεις, να διατηρείς!
Να μείνεις πνεύμα!
Κράτα απόσταση! Κράτα τον λόγο σου!
- Κοίτα, ένα κάμπριο! - Δεν τ' αγοράζεις αυτό!
Το κλέβεις, αν δε στο κλέψουν!
Φαντάσου...Ανοίγεις την οροφή κι αφήνεις πίσω το νέφος...
Αμάξι νταβατζή!
Πες, Μούσα, στον παραμυθά...
... που βρέθηκε στον κόσμο, βρέφος μαζί, και γέροντας...
... και αποκαλύπτει κάθε άνθρωπο.
Με τον καιρό, οι ακροατές μου έγιναν αναγνώστες.
Δεν κάθονται πια κυκλικά, αλλά χωριστά...
... και κανείς δεν ξέρει τίποτα για τον άλλον.
Είμαι γέρος, με φωνή σπασμένη...
... αλλά η ιστορία έρχεται από τα βάθη...
... και το στόμα τη διηγείται, καθαρά και με δύναμη.
Μια λειτουργία που δε χρειάζεται μύηση...
... στη σημασία λέξεων και προτάσεων.
Ίσως δεν έχει λεφτά για άλλον γιατρό...
Πάνε 4 χρόνια που την είδα και δύο που είναι άρρωστη.
Πότε θα προσευχηθείς με δικά σου λόγια;
Αυτές οι νεαρές που φλερτάρουν με άντρες...
Πώς θα πληρώσω με τόσο μικρή σύνταξη;
Είσαι χαμένος, αλλά μπορεί να συνεχιστεί για καιρό...
Οι γονείς σ' αποκλήρωσαν, η γυναίκα σου σ' άφησε...
... τα παιδιά θυμούνται μόνο το τραύλισμά σου.
Μπορείς να χτυπηθείς ενώ κοιτάζεσαι στον καθρέφτη...
Τι είναι αυτό; Τι συμβαίνει;
Είμαι ακόμα εδώ. Αν το θελήσω...
Πρέπει να το θέλω. Τότε θα μπορώ να λυτρωθώ.
Μπορώ να λυτρωθώ. Θα γελάσετε αν δεν το κάνω!
- Κοίτα, δυο μάρκα! - Καπάκι είναι.
Βλακείες! Ας το τραβήξουμε.
Και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα!
Μάριον, όχι έτσι!
Με ώθηση, όχι με δύναμη!
Μην κρέμεσαι, πέτα! Είσαι άγγελος!
Για όνομα του Θεού!
Δε μπορώ να πετάξω μ' αυτά τα πράγματα!
Μπορείς! Είναι πιο εύκολο με φτερά, παρά χωρίς!
Όχι μ' αυτά τα φτερά κότας!
- Τι λέει; - Την ενοχλούν τα φτερά.
Φαντάσου ότι είσαι περιστέρι!
Κι εσείς, σπουργίτια; Τι παίζετε εκεί;
Σαν μπάντα πυροσβεστικής!
Αρκετά! Συγκεντρώσου, Μάριον!
Δουλεύει σκληρά μ' αυτά τα φτερά.
Κάνε μια προσπάθεια!
Κάνω προσπάθεια! Τι θαρρείτε πως κάνω;
Θα 'χα πέσει πάνω σας, αν δεν έκανα προσπάθεια!
Μια στιγμή! Σταματήστε λίγο.
Δεν έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι και το ρεύμα.
Αύριο φεύγουμε. Μετακινούμε τα τροχόσπιτα.
Ήρθε ο κλητήρας. Τέρμα το τσίρκο για φέτος.
Λυπάμαι πολύ.
Αυτό ήταν. Τελείωσε. Ούτε καν μια σαιζόν.
Δεν υπάρχει χρόνος να πας πουθενά.
Τ' όνειρο του τσίρκου. Αναμνήσεις για δέκα χρόνια.
Απόψε είναι η τελευταία βραδιά για το νούμερό μου.
Κι είναι πανσέληνος!
Κι η ακροβάτις πέφτει κάτω!...Σκάσε!
Δεν το φανταζόμουν έτσι...
Τον αποχαιρετισμό στο τσίρκο...
Την τελευταία βραδιά δεν εμφανίζεται κανείς...
... κι εγώ πετάω γύρω-γύρω σαν κοτόπουλο!
Και μετά, γίνομαι πάλι σερβιτόρα.
Μιλάω συχνά για τον εαυτό μου, γιατί ντρέπομαι.
Στιγμές σαν κι αυτή, σαν τώρα.
Ο χρόνος γιατρεύει... Αν ο χρόνος είναι η αρρώστια;
Καμιά φορά πρέπει να κρεμαστείς για να ζήσεις.
Να ζήσεις... Μια ματιά φτάνει...
Θα μου λείψει το τσίρκο.
Περίεργο, δε νιώθω τίποτα.
Είναι το τέλος και δε νιώθω τίποτα.
Περνάει ένας άγγελος!
Κι άλλος πεπτωκώς άγγελος!
Όλοι αυτοί που ξέρω, που θα μείνουν στο μυαλό μου...
Αρχίζει και πάντα τελειώνει.
Πολύ καλό για να 'ναι αληθινό.
Επιτέλους, στην πόλη, θα μάθω ποια είμαι, ποια έγινα.
Συνήθως έχω πολλή επίγνωση για να στενοχωριέμαι.
Περίμενα μια αιωνιότητα για μια κουβέντα αγάπης...
... και μετά έφυγα.
Κάποιος να πει, «σ' αγαπώ πολύ σήμερα».
Αυτό θα ήταν υπέροχο.
Ο κόσμος εμφανίζεται μπροστά μου, γεμίζει την καρδιά μου.
Μικρή ήθελα να ζήσω σε νησί.
Μια γυναίκα μόνη... υπέροχα μόνη.
Αυτό είναι...
Το βλέμμα ενός ζώου, χαμένου στο δάσος...
Ποια είσαι; Δεν ξέρω πια.
Ξέρω. Δε θα 'μαι πια ακροβάτις.
Απρόβλεπτες αποφάσεις να πιστέψω.
Δε θα κλάψω... Δε θέλω να κλάψω.
Συμβαίνουν αυτά.
Όχι πάντα όπως τα θέλουμε...Κενό.
Μη σκέφτομαι άλλο...
Εδώ είμαι ξένη, αλλά όλα είναι οικεία.
Δε μπορώ να χαθώ, πάντα φτάνεις στο τείχος.
Θα βγάλω φωτογραφία, θα βγει άλλο πρόσωπο.
Αυτή θα 'ναι η αρχή μιας ιστορίας.
Τα πρόσωπα... Θέλω να δω πρόσωπα.
Ίσως βρω δουλειά σαν σερβιτόρα.
Αυτή η βραδιά με τρομάζει. Είναι χαζό...
Το άγχος μ' αρρωσταίνει.
Μόνο ένα κομμάτι μου ανησυχεί...
Πώς να ζήσω;
Δεν είναι αυτό το ερώτημα. Πώς να σκεφτώ;
Ξέρω τόσα λίγα...
Ίσως επειδή είμαι πολύ περίεργη...
... συχνά σκέφτομαι λάθος.
Σκέφτομαι σαν να μιλάω σε κάποιον άλλον.
Μέσα από κλειστά μάτια, κλείσε πάλι τα μάτια.
Τότε, ακόμα κι οι πέτρες ζωντανεύουν.
Τα χρώματα...Φώτα νέον στον απογευματινό ουρανό.
Το κόκκινο και κίτρινο S-Bahn.
Φτάνει μόνο να είμαι έτοιμη...
... κι όλοι οι άντρες θα με κοιτάξουν.
Νοσταλγία...Νοσταλγία για ένα κύμα αγάπης μέσα μου.
Αυτό με κάνει αδέξια, η έλλειψη ευχαρίστησης.
Επιθυμία ν' αγαπήσω...
Καθώς ανέβαινα το βουνό, πέρα από την κοιλάδα...
Η φωτιά στο βοσκοτόπι, οι πατάτες στις στάχτες...
Η βάρκα που έπλεε στη λίμνη...
Ο Σταυρός του Νότου... Η Άπω Ανατολή...
Ο Μέγας Βορράς... η Άγρια Δύση...
Η Γκρέητ Μπερ Λέηκ... Ο Τριστάν ντε Κούνα...
Το Δέλτα του Μισσισσιπή... Το Στρόμπολι...
Τα παλιά σπίτια στο Σαρλότενμπουργκ...
Ο Αλμπέρ Καμύ...
Το πρωινό φως...
Τα μάτια του παιδιού...
Το κολύμπι στον καταρράκτη...
Οι πρώτες στάλες της βροχής...
Ο ήλιος... Το ψωμί και το κρασί...
Το χοροπήδημα... Το Πάσχα...
Το νεύρωμα των φύλλων... Το γρασίδι...
Το χρώμα της πέτρας...
Τα χαλίκια στο ρυάκι...
Το λευκό τραπεζομάντιλο έξω.
Το όνειρο του σπιτιού στο σπίτι...
Η αγαπημένη που κοιμάται στο δίπλα δωμάτιο...
Η γαλήνια Κυριακή...
Ο ορίζοντας...
Το φως από το δωμάτιο στον κήπο...
Η νυχτερινή πτήση...
Να κάνεις ποδήλατο χωρίς χέρια...
Η όμορφη άγνωστη...
Ο πατέρας μου...
Η μητέρα μου...
Η γυναίκα μου...
Το παιδί μου...
Η μέρα βυθίζεται στο σούρουπο μα εγώ διηγούμαι...
Όπως στην αρχή, με την τραγουδιστή φωνή μου.
Σωσμένος από την ιστορία από προβλήματα...
... και προστατευμένος για το μέλλον.
Τέλειωσα με το ξεσκόνισμα των αιώνων...
... με το πήγαινε-έλα στο παρελθόν.
Τώρα, σκέφτομαι μέρα με τη μέρα.
Ήρωές μου δεν είναι πια πολεμιστές και βασιλιάδες...
... αλλά ειρηνικά πράγματα, ίσα μεταξύ τους.
Τα ξερά κρεμμύδια είναι ίσα...
... με τον κορμό που διασχίζει τον βάλτο.
Κανείς δεν έχει τραγουδήσει ένα έπος για την ειρήνη.
Τι έχει η ειρήνη κι η έμπευσή της δε διαρκεί...
... και είναι σχεδόν ανείπωτη;
Πρέπει να εγκαταλείψω;
Αν εγκαταλείψω, η ανθρωπότητα θα χάσει τον παραμυθά της.
Κι αν η ανθρωπότητα χάσει τον παραμυθά της...
... τότε θα χάσει την παιδικότητά της.
Δε βρίσκω την πλατεία Ποτσντάμερ.
Εδώ;...Δε μπορεί να είναι εδώ.
Στην πλατεία Ποτσντάμερ, εκεί ήταν το Καφέ Γιόστι.
Πήγαινα εκεί τ' απογεύματα...
... να κουβεντιάσω, να πιω καφέ και να δω τον κόσμο...
... αφού είχα κάνει το πούρο μου στου Λέσε και Βολφ.
Περίπου εδώ...Δε μπορεί να 'ναι αυτή η πλατεία.
Και δεν υπάρχει κανείς να ρωτήσω.
Ήταν ζωντανό μέρος.
Τραμ, λεωφορεία με άλογα και δυο αυτοκίνητα.
Το δικό μου και του μαγαζιού με τις σοκολάτες.
Εδώ ήταν και το μαγαζί Βάρτχαϊμ.
Και μετά...Ξαφνικά εμφανίστηκαν οι σημαίες.
Όλη η πλατεία καλύφθηκε από αυτές.
Κι οι άνθρωποι δεν ήταν πια φιλικοί...
... ούτε οι πολιτικοί.
Δε θα εγκαταλείψω όσο δε βρίσκω την πλατεία.
Πού είναι οι ήρωές μου; Πού είστε, παιδιά μου;
Πού είναι οι δικοί μου...
... οι χαζοί, οι πρώτοι, οι πρωτότυποι;
Δείξε μου, Μούσα, τον αθάνατο τραγουδιστή...
... που, εγκαταλειμμένος από τους ακροατές του...
... έχασε τη φωνή του.
Που, από άγγελος ποίησης που ήταν...
... έγινε ποιητής αγνοημένος, λοιδωρούμενος...
... στο κατώφλι της ουδέτερης ζώνης.
20 μάρκα, 40 μάρκα, 80 μάρκα...
Σε μια βδομάδα θα 'χω 500. Θα πάω νότια!
Τι τρέλα να 'μαι εδώ! Πολλή κίνηση.
Ο βλάκας! Τρεις φορές έχει περάσει.
Θέλω να φύγω από δω.
Αν μ' αναγνωρίσει κανείς, θα με διώξουν από το σχολείο.
Θέλω τον Κλάους, αυτός θα με φροντίσει.
Ήταν πολύ καλός. Γι' αυτό πέθανε.
Υπάρχουν ακόμα σύνορα; Περισσότερα από ποτέ.
Κάθε δρόμος έχει το σύνορό του.
Ανάμεσα σε κάθε οικόπεδο υπάρχει μια ουδέτερη ζώνη...
... κρυμμένη από έναν θάμνο ή ένα χαντάκι.
Όποιος τολμήσει, θα πέσει σε παγίδα...
... ή θα χτυπηθεί από ακτίνες λέηζερ.
Οι πέστροφες είναι στ' αλήθεια τορπίλλες.
Κάθε ιδιοκτήτης ή νοικάρης...
... βάζει ταμπέλα, σαν θυρεό...
και διαβάζει εφημερίδα σαν να είναι παγκόσμιος ηγέτης.
Οι Γερμανοί χωρίστηκαν σε τόσα κράτη, όσοι οι άνθρωποι.
Κι αυτά τα κράτη είναι κινητά.
Ο καθένας παίρνει το δικό του μαζί και ζητάει διόδια.
Μύγα στο κεχριμπάρι ή δερμάτινο μπουκάλι.
Τόσα για τα σύνορα...
Αλλά μπαίνεις στο κάθε κράτος μόνο με το σύνθημα.
Η σημερινή γερμανική ψυχή μπορεί να κατακτηθεί...
από αυτόν που θα φτάσει σε κάθε κράτος με το σύνθημα.
Ευτυχώς, κανείς δεν είναι σ' αυτή την κατάσταση.
Όλοι μεταναστεύουν, υψώνουν σημαίες σ' όλο τον κόσμο.
Τα παιδιά τους ήδη κουνούν τις κουδουνίστρες τους...
... και σέρνουν τη βρωμιά τους σε κύκλους.
Αυτό είναι το βιβλίο που μου έλεγες;
Ο Χίτλερ είχε σωσία; Υπήρχαν δυο Χίτλερ;
Ο Χίτλερ γύρισε από το ανατολικό μέτωπο...
... και πέθανε πριν φτάσει σπίτι του, στις Άλπεις.
- Κι ο Γκέμπελς έβαλε ηθοποιό. - Γιατί δεν ήθελε να μαθευτεί.
Να σου πω κάτι...Αυτή η ιστορία δεν είναι αληθοφανής.
Άλλη μια ώρα, κ.Φολκ.
Είναι πιο ρεαλιστική από την ταινία.
Θα σου εξηγήσω.
Στον κόσμο αρέσουν οι αστυνομικές ιστορίες.
Βρίσκουν δικαιολογίες για να τις φτιάχνουν.
Εντάξει, είναι χαζό. Αλλά κι αυτό χαζό είναι.
Έρικα, άφησέ με!
Θέλω να σου μιλήσω, έλα εδώ.
Έχουμε αρκετές φωτογραφίες. Όχι άλλες φωτογραφίες.
Έλεν, σε γύρευα. Δε μου πάει αυτό το καπέλο!
- Είναι υπέροχο καπέλο! - Βάλτο εσύ!
- Φόρεσέ το εσύ! - Εντάξει, έχουμε κι άλλα.
Έχουμε καπέλα!
Θα βρούμε ένα να μου πάει.
- Θα βάλουμε... - Τι καπέλο θες; Αυτό;
Θέλω να μοιάζω Γερμανός, ανώνυμος...
... να χάνομαι στο πλήθος.
Μ' αυτό μοιάζεις στον Μπόγκαρτ. Βάλε αυτό.
- Αυτό είναι για όπερα. - Μοιάζεις με Εβραίο ραββίνο.
Αυτό μοιάζει με μπουκ-μέικερ!
Τι διάολο είναι αυτό;
Για όνομα του Θεού, βρες μου ένα καλό καπέλο!
Είμαι μεταμφιεσμένος, δε θέλω να τραβάω την προσοχή.
Τι λες γι' αυτό;
Είναι γελοία αυτά τα καπέλα.
Δεν πάνε με το παλτό. Είναι καπέλα γκάγκστερ!
- Αυτό δεν είναι. - Μ' αυτό παντρεύομαι!
Αυτό είναι για το Λονδίνο.
Αυτό είναι καλό.
- Ωραίο είναι! - Ίσως.
- Αυτό είναι! - Μπορεί...
Υπέροχο! Μοιάζεις με παππού!
Τσάρλι Τσαν, όχι και τόσο έξυπνο.
Εντάξει, δεν είναι φοβερό...
Αλλά είναι υπέροχο!
Ο Κολόμπο δεν έχει καπέλο. Φοβερό κοστούμι.
Αλλά ήταν το δικό σου παλτό. Πήτερ, πού είναι τ 'αδιάβροχο;
Καθαρίζεται και καίγεται.
Τι είναι, Πήτερ; Γιατί αφαιρείσαι;
Θα φάω φιλέτο απόψε, μάλλον.
Φτιάχνουν οι Γερμανοί φιλέτο; Ίσως μακαρόνια με ντομάτα.
Φτιάχνουν οι Γερμανοί μακαρόνια;
Δε θ' αλλάξει ποτέ.
Ήταν κομψοί, οι αδελφοί, είχαν στυλ.
Το μόνο που θα μου λείψει από το βασίλειο του φωτός...
... είναι τα σπουργίτια.
Τα λεφτά είναι ευτυχία. Πώς να ζήσεις;
Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Κράνος είναι απατεώνας.
Δεν είστε ντόπιοι. Είστε όλοι πρόσφυγες.
Κάθομαι εδώ από το πρωί. Κρυώνω και βαριέμαι.
Άνεμος στο πρόσωπο, το πρώτο χιόνι...
Νερό στον βούρκο... Το μπαλκόνι με την άγνωστη...
Μπορούσαν να 'ναι αληθινοί. Μοιάζουν...
Κάποιοι έκλεβαν φαγητό από σκυλιά στα στρατόπεδα.
Αυτό θα έσβηνε το χαμόγελό σου.
Μην είσαι τόσο σίγουρος...
Ο Γάλλος... Τον είδα στον δρόμο...
"Το Βερολίνο δε θα 'ναι πια εκεί", είπε.
Το σπίτι είχε φύγει.
Ένα κομμάτι του στεκόταν. Για πόσο;
Θυμάμαι μια γυναίκα, μέσα στα συντρίμμια...
Τίναζε ένα πάπλωμα.
Πότε ήταν; Μάιο...Ιούνιο του '45.
Μπορώ να σας ζωγραφίσω;
Καλημέρα. Να σας ζωγραφίσω;
Δυο λεπτά. Μην κινείστε!
Να 'ναι Εβραία; Τι πρόσωπο!
Να 'ναι ωραίο αυτό που κάνει;
Τι ρουθούνι! Δραματικό ρουθούνι.
Όλοι αυτοί είναι κομπάρσοι.
Είναι τόσο υπομονετικοί. Απλώς κάθονται.
Θα 'θελα να το δω. Ίσως μου το δώσει...
Αυτοί οι άνθρωποι είναι κομπάρσοι...
Πολύ ωραία ζωγραφιά.
Το κίτρινο αστέρι σημαίνει θάνατο. Γιατί κίτρινο;
Ηλιοτρόπια. Ο Βαν Γκογκ αυτοκτόνησε.
Απαίσια ζωγραφιά! Και λοιπόν; Ποιος θα τη δει;
Μια μέρα θα φτιάξεις ωραία ζωγραφιά.
Ελπίζω, ελπίζω...
Αρχίστε με τους κασκαντέρ!
Σαν να χορεύουν είναι! Χορογραφημένο!
Κι άλλη συνέντευξη. Τηλεόραση Βερολίνου.
Έχεις χρόνο, Πήτερ.
Σε θέλω μετά για κοντινό. Έχεις πολύ χρόνο.
Εντάξει, έρχομαι. Θα το κάνουμε τώρα.
Τι είναι, Πήτερ;
Ζωή;
«Αν δεν το 'χα, θα μου έλειπε», είπε ο στρατηγός στην πόρνη.
Έλα, θα σου δείξω κάτι άλλο.
Όταν το παιδί ήταν παιδί...
... πνιγόταν με σπανάκι, μπιζέλια...
... ρύζι και κουνουπίδι.
Τώρα τα τρώει όλα, κι όχι επειδή πρέπει.
Όταν το παιδί ήταν παιδί...
... ξύπνησε κάποτε σε άγνωστο κρεβάτι...
... και τώρα, πολλές φορές.
Πολλοί φαίνονταν όμορφοι τότε, ενώ τώρα όχι.
Είχε μια ακριβή εικόνα για τον Παράδεισο...
... ενώ τώρα μόνο τη φαντάζεται.
Δε φανταζόταν το τίποτα...
... και τώρα τρέμει στην ιδέα.
Όταν το παιδί ήταν παιδί, έπαιζε μ' ενθουσιασμό...
... και τώρα δείχνει ζήλο...
... μόνο όταν πρόκειται για δουλειά.
Θυμάσαι την πρώτη μας επίσκεψη εδώ;
Η ιστορία δεν είχε αρχίσει ακόμα.
Περνούσαν πρωινά και βράδια και περιμέναμε.
Πέρασε καιρός μέχρι να βρει το ποτάμι την κοίτη του...
... και να κυλήσει το λιμνάζον νερό.
Κοιλάδα του αρχέγονου ποταμού!
Μια μέρα, θυμάμαι...
... ο πάγος έλιωσε και τα παγόβουνα κινήθηκαν βόρεια.
Πέρασε ένα δέντρο, πράσινο, με μια άδεια φωλιά πουλιού.
Μόνο τα ψάρια πήδηξαν μυριάδες χρόνια!
Μετά, το σμάρι μελισσών πνίγηκε.
Αργότερα, δυο ελάφια πάλεψαν στην όχθη.
Μετά, οι μύγες και τα κέρατα...
... σαν κλαδιά, έπλεαν στο ποτάμι.
Το μόνο που φύτρωνε ήταν το χορτάρι...
... στα πτώματα αγριόγατων, αγριόχοιρων και βουβαλιών.
Θυμάσαι ένα πρωί, πώς, μέσα από τη σαβάνα...
... με το μέτωπο λερωμένο από το χορτάρι...
... εμφανίστηκε η εικόνα μας, που τόσο προσδοκούσαμε...
... κι οι πρώτες της λέξεις ήταν ένα «αχ» ή «ωχ»...
... ή ένα απλό βογγητό;
Επιτέλους, γελάσαμε για πρώτη φορά...
... κι από αυτή τη φωνή και την κραυγή των υπολοίπων...
... μάθαμε να μιλάμε.
Ο ήλιος, ο κεραυνός, η βροντή στον ουρανό...
... και στη γη οι φωτιές, τα πηδήματα...
... οι χοροί, τα σύμβολα, η γραφή.
Μετά, ένας βγήκε από τον κύκλο κι έτρεξε μπροστά.
Όσο έτρεχε μπροστά...
... παρεκκλίνοντας από χαρά...
... έμοιαζε ελεύθερος και γελούσαμε μαζί του.
Αλλά ξαφνικά, έκανε ζιγκ-ζαγκ και πετάχτηκαν πέτρες.
Με τη φυγή του άρχισε μια νέα ιστορία.
Η ιστορία των πολέμων. Συνεχίζεται ακόμα.
Αλλά κι η πρώτη ιστορία, του χορταριού, του ήλιου...
... των πηδημάτων, των φωνών, κι αυτή συνεχίζεται.
Μια μέρα φτιάχτηκε ο δρόμος...
... που την άλλη μέρα είδε την υποχώρηση του Ναπολέοντα.
Και μετά πλακοστρώθηκε.
Σήμερα καλύπτεται από χορτάρι κι είναι βυθισμένος.
Δεν ήμαστε ούτε καν θεατές. Ήμαστε πάντα πολύ λίγοι.
Θες στ' αλήθεια...
Να φτιάξω ιστορία για μένα!
Αυτό που μου έμαθε η αιώνια ματιά μου...
... θέλω να το μεταλλάξω, να διατηρήσω ένα βλέμμα...
... μια κραυγή, μια ξινή μυρωδιά.
Είμαι πολύ καιρό από έξω.
Πολύ καιρό απών. Πολύ καιρό έξω από τον κόσμο.
Άσε με να μπω στην ιστορία του κόσμου...
... έστω και για να κρατήσω ένα μήλο!
Κοίτα αυτά τα φτερά, εκεί, στο νερό...
... ήδη εξαφανίστηκαν.
Κοίτα, τα σημάδια στην άσφαλτο και η γόπα...
... ο αρχέγονος ποταμός έχει ξεραθεί...
και μόνο οι σημερινές στάλες βροχής τρέμουν ακόμα.
Κάτω ο κόσμος πίσω από τον κόσμο!
Ενδιαφέρον ζωγραφικό πρόβλημα.
Αυτός έχει μάτια ρακούν.
Αλλά φοράει ωραίο καπέλο.
Τι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια του!
Ανησυχεί. Ν' αρέσει στον σκηνοθέτη η δουλειά μου;
Πάντα λένε, «υπέροχο», ό,τι κι αν κάνεις.
Ν' αγοράσω δώρα στα παιδιά μου. Ίσως κορνίζες.
Είμαι καλύτερος ηθοποιός τώρα από πριν;
Μόνο οι ρωμαϊκοί δρόμοι ακόμα οδηγούν κάπου.
Μόνο τα πιο αρχαία ίχνη οδηγούν κάπου.
Πού είναι η κορυφή του περάσματος;
Ακόμα κι οι κάμποι, και το Βερολίνο έχει κρυφά μονοπάτια.
Εκεί ξεκινάει η πατρίδα μου...
... η πατρίδα της ιστορίας.
Γιατί δε βλέπουν όλοι, από παιδιά...
... τα μονοπάτια, τις πόρτες, τις χαραμάδες...
... στο έδαφος και ψηλά στον ουρανό;
Αν τα έβλεπαν όλοι...
... θα υπήρχε ιστορία χωρίς φόνους και πολέμους.
Χιλιάδες φορές το σκέφτηκα, μα τώρα θα το κάνω.
Γιατί κόκκινες κάλτσες με μαύρα παπούτσια; Κρύο...
Βάλε πουλόβερ, μην κρυώσεις. Ωραίο μπουφάν. Ευκαιρία.
Σκισμένη τσέπη... Εκείνη μου το 'δωσε.
Χαλίκια στην ταράτσα. Γιατί άραγε;
Δεν πετάει μακριά...
Το αεροπλάνο πετά πάνω από το Βερολίνο.
Μια μέρα θα πέσει.
Πολύ κρύο. Τα χέρια μου είναι πάντα ζεστά. Καλό σημάδι.
Τρίζει το έδαφος. Πόσο αργά είναι; Ο ήλιος δύει.
Λογικό, είναι η Δύση. Τώρα ξέρω πού είναι η Δύση.
Πάντα έπαιρνα τρένο ανατολικά.
Αγόραζα 10 εισιτήρια, γλίτωνα ένα μάρκο.
Ο ήλιος πίσω μου, τ' αστέρι αριστερά.
Καλό αυτό. Ήλιο κι αστέρι. Τα ποδαράκια της!...
Πηδούσε από το ένα πόδι στο άλλο. Χόρευε ωραία!
Ήμαστε μόνοι. Πήρε το γράμμα μου; Δε θέλω να το διαβάσει.
Το Βερολίνο δε σημαίνει τίποτα για μένα.
Ο Χάβελ είναι ποτάμι ή λίμνη; Ποτέ δεν ήξερα.
Η Ανατολή; Είναι παντού.
Περίεργοι άνθρωποι, φωνάζουν. Δε με νοιάζει.
Τόσες σκέψεις! Καλύτερα να μη σκέφτομαι πια.
Φεύγω, γιατί;
Αμερικάνικη παραγωγή. Θες να μάθεις την ιστορία;
1945, Βερολίνο, πόλεμος.
Είμαι Αμερικανός ντετέκτιβ.
Με προσλαμβάνει ένας Γερμανο-Αμερικανός.
Ο ανιψιός του είναι στη Γερμανία. Πάω να τον βρω.
Ο αδελφός είναι νεκρός, η οικογένεια χαμένη.
Βρίσκω το παιδί.
Δε θα τα καταφέρω απόψε.
Όχι ακροβατικά νύχτες με πανσέληνο.
Όχι την τελευταία φορά. Την τελευταία...
Πρέπει να σταματήσω αυτό το όνειρο.
Το τέλος του τσίρκου. Το τέλος!
Πάλι η νύχτα πέφτει στο κεφάλι μου.
Φόβος...Φόβος θανάτου.
Γιατί όχι θάνατος;
Το σημαντικό πολλές φορές, να είσαι όμορφη.
Σαν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη βλέπεις τις σκέψεις σου.
Τι σκέφτεσαι, λοιπόν;
Έχω ακόμα δικαίωμα να φοβάμαι...
... αλλά όχι να μιλώ γι' αυτό.
Δεν είσαι ακόμα τυφλή, η καρδιά χτυπάει ακόμα.
Και τώρα κλαις.
Θες να κλάψεις σαν ένα μικρό, θλιμμένο κορίτσι.
Ξέρεις γιατί κλαις; Για ποιον;
Όχι για μένα. Δεν ξέρω για ποιον.
Θα' θελα να ξέρω, δεν ξέρω τίποτα.
Φοβάμαι λίγο...
Έφυγε...Πάει...
Θα ξαναγυρίσει. Δεν έχει σημασία.
Μόνο να μπορώ να γελάω, όπως τώρα...
Είμαι ευτυχισμένη. Έχω μια ιστορία και θα την έχω.
Νάτο πάλι, το αίσθημα ευφορίας.
Σαν να σφίγγει μέσα μου απαλά ένα χέρι.
Όταν το παιδί ήταν παιδί...
... ήταν η ώρα αυτών των ερωτήσεων.
Γιατί είμαι εγώ, και όχι εσύ;
Γιατί είμαι εδώ και όχι εκεί;
Πότε άρχισε ο χρόνος, πού τελειώνει το διάστημα;
Δεν είναι η ζωή κάτω από τον ήλιο ένα όνειρο;
«Δουλεύω», περπατώ, κοιτάζω και βλέπω.
Μακάρι να 'σουν εδώ, γιαγιά!
Αυτός θα 'ναι ο σταθμός που μου 'παν με το περίεργο όνομα.
Όχι ο σταθμός όπου σταμάτησαν τα τρένα...
... αλλά ο σταθμός όπου σταματάει ο σταθμός.
- Ο Κολόμπο δεν είναι αυτός; - Δε νομίζω.
- Με τόσο παλιό παλτό; - Δε θα 'τρεχε στη λάσπη.
Δε σε βλέπω, αλλά ξέρω πως είσαι εδώ.
Το νιώθω.
Είσαι δίπλα μου από την ώρα που ήρθα.
Μακάρι να έβλεπα το πρόσωπό σου.
Να σε δω και να σου πω πόσο όμορφα είναι εδώ!
Ν' αγγίζεις κάτι! Αυτό είναι κρύο! Ωραίο!
Να καπνίζεις, να πίνεις καφέ. Και τα δυο μαζί, υπέροχο!
Ή να ζωγραφίζεις. Κάνεις μια σκούρα γραμμή...
Και μετά μια απαλή γραμμή...
... και μαζί κάνουν μια ωραία γραμμή.
Όταν τα χέρια κρυώνουν, τα τρίβεις μαζί.
Είναι ωραίο, νιώθεις όμορφα.
Υπάρχουν πολλά ωραία πράγματα.
Αλλά δεν είσαι εδώ. Εγώ είμαι.
Μακάρι να ήσουν εδώ.
Μακάρι να μου μιλούσες.
Είμαι φίλος.
Θα μπω στα βαθιά.
Παλιά έκφραση, που μόλις σήμερα κατάλαβα.
Τώρα ή ποτέ, η στιγμή του περάσματος.
Δεν υπάρχει άλλη όχθη, μόνο ο ποταμός.
Μπροστά είναι το πέρασμα τού χρόνου, στον θάνατο.
Δε γεννηθήκαμε ακόμα, γι' αυτό ας κατέβουμε.
Δεν πρέπει να κοιτάς από ψηλά, αλλά κατάφατσα.
Πρώτα, θα κάνω μπάνιο.
Μετά θα ξυριστώ, σε Τούρκο μπαρμπέρη...
... που θα μου κάνει και μασάζ.
Μετά θα πάρω εφημερίδα και θα διαβάσω ως και τ' ωροσκόπιο.
Την πρώτη μέρα θα με υπηρετούν.
Αν θέλω κάτι, θα ρωτώ τους γείτονες.
Αν κάποιος σκοντάψει πάνω μου, θα ζητήσει συγνώμη.
Θα με σπρώξουν και θα σπρώξω.
Στο γεμάτο μπαρ, θα μου βρουν τραπέζι.
Θα σταματήσει ένα αμάξι και θα με πάρει ο δήμαρχος.
Θα με ξέρουν όλοι και κανείς δε θα υποψιάζεται.
Δε θα πω λέξη και θα καταλαβαίνω όλες τις γλώσσες.
Έτσι θα είναι η πρώτη μου μέρα.
Αλλά τίποτα δε θα 'ναι αληθινό.
Θα την αγκαλιάσω...
... και θα μ' αγκαλιάσει.
Είναι μεθυσμένος.
Εμπρός!
Έχει γεύση!
Τώρα καταλαβαίνω!
- Είναι κόκκινο; - Χτυπήσατε;
Είναι ωραία μέρα σήμερα;
- Οι σωλήνες; - Κίτρινοι.
- Κι αυτός; - Γκρι-μπλε.
- Πορτοκαλί. Ώχρα. - Ώχρα ή πορτοκαλί;
- Κίτρινο, κόκκινο. Αυτός; - Πράσινος.
- Κι αυτό, στα μάτια; - Μπλε.
- Κάνει πολύ κρύο σήμερα; - Θα φτιάξει σε λίγο.
- Θα 'θελα έναν καφέ. - Έχετε λεφτά;
Χαίρομαι που σήμερα είναι όλα ωραία.
- Γάλα και ζάχαρη; - Σκέτο.
Όταν το παιδί ήταν παιδί...
... ζούσε με μήλα και ψωμί κι αυτό του έφτανε.
Και τώρα έτσι είναι.
Όταν το παιδί ήταν παιδί...
... τα μούρα έπεφταν σαν μούρα στα χέρια του...
... και σήμερα το ίδιο.
Τα φρέσκα καρύδια του έγδερναν τη γλώσσα...
... το ίδιο και σήμερα.
Σε κάθε βουνό υπήρχε επιθυμία για άλλο βουνό.
Σε κάθε πόλη υπήρχε επιθυμία για μεγαλύτερη πόλη.
Το ίδιο και σήμερα.
Έφτασε στην κορυφή για κεράσια...
... ενθουσιασμένος όπως και σήμερα.
Ντρεπόταν μπροστά σε ξένους...
... το ίδιο και σήμερα.
Περίμενε το πρώτο χιόνι...
... κι ακόμα έτσι περιμένει.
Όταν το παιδί ήταν παιδί...
... πέταξε ένα ξύλο, σαν λόγχη, σ' ένα δέντρο.
Κι αυτό ακόμα τρέμει εκεί σήμερα.
Πώς πάω στην οδό Ακακίας;
Από την Ποτσντάμερ στο Κλάιστπαρκ...
... δεξιά στο Γκρούνεβαλντ...
... περνάς το Έσχολτς, δεξιά στην οδό Γκολντ.
Στη Βίντερφελντπλατς αριστερά κι έφτασες.
Είσοδος μόνο για το συνεργείο.
Οι κομπάρσοι από την άλλη.
- Κομπάρσος. - Όλοι αυτόγραφα θέλουν!
Χαίρομαι που σε βλέπω! Πώς είσαι;
Περίμενα κάποιον ψηλότερο.
- Πιο ψηλό από μένα; - Πιο ψηλό.
Πόσος καιρός;
Λεπτά, ώρες, μέρες...
... βδομάδες, μήνες, Χρόνος!
Θα σου δώσω λίγα λεφτά γι 'αρχή.
Έχω λεφτά. Πούλησα κάτι.
Την πανοπλία; Πόσα πήρες;
- 200 μάρκα. - Σ' έκλεψαν, μα συμβαίνει.
Θα σου πω κάτι. Πάω 30 χρόνια πίσω.
Ν.Υόρκη, ενεχυροδανειστήριο. Μου έδωσε 500 δολάρια.
Ήσουν...
- Κι εσύ; - Ναι. Υπάρχουν πολλοί.
Σας γύρευα παντού, κ.Φολκ. Είμαστε έτοιμοι.
Δεν είσαι ο μόνος.
- Τι θα κάνεις τώρα; - Υπάρχει μια κοπέλα.
Περίμενε! Ήθελες να μου πεις κι άλλα!
- Θέλω να μάθω τα πάντα. - Πρέπει να μάθεις μόνος σου!
Μην ανησυχείς, Μάριον. Όλα θα πάνε καλά.
Θα σου στείλω κάρτα από τον Πύργο του Άιφελ!
Τα λέμε την επόμενη σαιζόν! Μην ξεχάσεις το τσίρκο!
Τα λέμε του χρόνου, Άρτσι!
Πολλά φιλιά!
Θα σου στείλω κάτι. Τι θες; Καμαμπέρ;
Δεν ξέρω ποια είμαι, δεν έχω ιδέα.
Είμαι χωρίς ρίζες, χωρίς ιστορία, χωρίς πατρίδα...
... και μ' αρέσει έτσι.
Είμαι εδώ, ελεύθερη, φαντάζομαι ό,τι θέλω.
Όλα είναι δυνατά.
Φτάνει μόνο να σηκώσω τα μάτια...
... και γίνομαι πάλι ο κόσμος.
Τώρα...σ' αυτό το μέρος...
... ένα αίσθημα χαράς που πάντα μπορούσα να έχω.
- Τι κάνεις εκεί; - Κάθομαι.
Είσαι στενοχωρημένος; Είσαι άρρωστος;
- Τι συμβαίνει; - Μια ανάγκη...
Μόνο με διπλό κόμπο θα σταθεί.
Ανάγκη για φαγητό, ίσως, ή ποτό.
Έφυγε, Κάσιελ, το ξέρω.
Θα τη βρω. Κάτι θα συμβεί.
Κάτι σημαντικό, απόψε.
Θα μου διδάξει τα πάντα.
Υπάρχουν κι άλλοι ήλιοι από αυτόν στον ουρανό, Κάσιελ!
Στη βαθιά νύχτα, απόψε θ' αρχίσει η άνοιξη.
Θα φυτρώσουν άλλα φτερά στη θέση των παλιών.
Φτερά που, επιτέλους, θα με καταπλήξουν.
Έναν καφέ, παρακαλώ.
Αστυνόμε, σίγουρα ξέρεις να βρίσκεις ανθρώπους.
Ξέρω να τους ψάχνω. Δεν τους βρίσκω πάντα.
Γυρεύεις κάποιον;
Δεν ξέρω. Θέλω να βρω κάποιον.
Ποιον; Αγόρι, κορίτσι, άντρα, γυναίκα;
Άντρα...Ξέρεις τ' όνομά του;
Όχι; Ξέρεις πού μένει;
- Δεν ξέρω τίποτα. - Τίποτα; Δύσκολη περίπτωση.
Πρέπει να φύγω. Καληνύχτα.
Καλή τύχη!
Δε σε βλέπω, μα ξέρω πως είσαι εδώ.
Το νιώθω.
Μακάρι να σ' έβλεπα, γιατί θέλω τόσα να σου πω!
Είμαι φίλος.
Άλλο ένα τραγούδι και τέρμα.
Αλλά δε θα σας πω για κανένα κορίτσι.
Θα σας πω για ένα κορίτσι.
Πρέπει να γίνει σοβαρό.
Ήμουν συχνά μόνη, αλλά ποτέ δε ζούσα μόνη.
Όταν ήμουν με κάποιον, συχνά ήμουν ευτυχισμένη...
αλλά ταυτόχρονα όλα φαίνονταν συμπτωματικά.
Αυτοί οι άνθρωποι ήταν γονείς μου...
... αλλά θα μπορούσαν να ήταν άλλοι.
Γιατί ήταν αυτός ο καστανομάτης αδελφός μου...
... κι όχι ο πρασινομάτης από απέναντι;
Η κόρη του ταξιτζή ήταν φίλη μου...
... αλλά ήταν σαν ν' αγκάλιαζα άλογο.
Ήμουν μ' έναν άντρα, ερωτευμένη...
... αλλά θα μπορούσα να τον είχα αφήσει...
... και να 'χω φύγει μ' έναν άγνωστο.
Κοίταξέ με, ή μη με κοιτάξεις.
Δώσε μου το χέρι σου, ή μη μου το δώσεις.
Μη μου δώσεις το χέρι και κοίτα αλλού.
Απόψε έχει νέο φεγγάρι.
Πολύ γαλήνια βραδιά.
Καθόλου αιματοχυσία στην πόλη.
Δεν έπαιξα ποτέ με κανέναν.
Ποτέ δεν άνοιξα τις σκέψεις μου. Τώρα είναι σοβαρό.
Επιτέλους, γίνεται σοβαρό.
Ώστε μεγάλωσα...
Μόνο εγώ δεν ήμουν σοβαρή;
Οι καιροί μας δεν είναι σοβαροί;
Ποτέ δεν ένιωσα μοναξιά, δεν ήμουν μόνη ή με άλλους.
Αλλά θα 'θελα να ήμουν μόνη.
Η μοναξιά σημαίνει ότι είμαι ολοκληρωμένη.
Τώρα μπορώ να το πω, καθώς απόψε είμαι επιτέλους μόνη.
Πρέπει να τελειώνω με τις συμπτώσεις.
Το νέο φεγγάρι της απόφασης.
Δεν ξέρω αν υπάρχει μοίρα, υπάρχει όμως απόφαση.
Αποφάσισε! Τώρα είναι ο καιρός!
Όλος ο κόσμος παίρνει μέρος στην απόφασή μας.
Είμαστε παραπάνω από εμάς τους δυο.
Ενσαρκώνουμε κάτι.
Καθόμαστε στη θέση του κόσμου...
... κι είναι παντού κόσμος με το ίδιο όνειρο.
Αποφασίζουμε το παιχνίδι όλων!
Είμαι έτοιμη.
Τώρα είναι η σειρά σου.
Κρατάς το παιχνίδι στα χέρια σου.
Τώρα ή ποτέ!
Με χρειάζεσαι... Θα με χρειαστείς.
Δεν υπάρχει πιο μεγάλη ιστορία από του άντρα και της γυναίκας.
Θα 'ναι μια ιστορία γιγάντων...
... αόρατη, αντιμεταθέσιμη.
Η ιστορία νέων προγόνων.
Κοίτα τα μάτια μου...
Είναι η εικόνα της αναγκαιότητας....
... του μέλλοντος όλων εδώ.
Χτες βράδυ ονειρεύτηκα έναν ξένο.
Τον άντρα μου. Μόνο μ' αυτόν θα είμαι μόνη.
Θα του ανοιχτώ, ολοκληρωτικά γι 'αυτόν.
Θα τον καλωσορίσω μέσα μου.
Θα τον περικυκλώσω με τον λαβύρινθο της ευτυχίας.
Ξέρω...ότι είσαι εσύ.
Κάτι συνέβη.
Ακόμα συμβαίνει... Με δένει...
Ήταν αλήθεια τη νύχτα κι είναι αλήθεια τη μέρα.
Ποιος ήταν ποιος;
Εγώ ήμουν μέσα της κι εκείνη γύρω μου.
Ποιος ισχυρίζεται ότι ήταν ποτέ μαζί με κάποιον άλλον;
Εγώ είμαι μαζί.
Δε συνελήφθη θνητό παιδί, αλλά μια αθάνατη εικόνα.
Έμαθα την κατάπληξη εκείνη τη νύχτα.
Ήρθε να με πάει σπίτι και βρήκα το σπίτι μου.
Συνέβη μια φορά.
Μόνο μια, και γι 'αυτό, για πάντα.
Η εικόνα που φτιάξαμε θα 'ναι μαζί μου όταν πεθάνω.
Θα έχω ζήσει μέσα της.
Πρώτα, ο θαυμασμός για εμάς τους δυο...
Ο θαυμασμός για τον άντρα και τη γυναίκα...
... με έκανε άνθρωπο.
Ξέρω τώρα...
... αυτό που κανένας άγγελος δεν ξέρει.
Δείξε μου άντρες, γυναίκες και παιδιά που θα με ψάξουν.
Εμένα, τον παραμυθά τους, τον εκπρόσωπό τους.
Γιατί με χρειάζονται περισσότερο από το κάθετι.
Ξεκινήσαμε...
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...