Δεν περίμενα να βρω στη ζωή μου ένα φίλο σαν το Μπρούνο.
Ούτε ότι μια φιλία θα ήταν ένα μέρος όπου ριζώνεις,
και παραμένει εκεί και σε περιμένει.
Μεγάλωσα ως μοναχοπαίδι σε ένα διαμέρισμα στην πόλη,
και δεν είχα συνηθίσει να κάνω πράγματα μαζί με κάποιον.
Το καλοκαίρι του 1984 όμως,
οι γονείς μου νοίκιασαν ένα σπίτι σε ένα ορεινό χωριό,
όπου από ένα παιχνίδι της τύχης τότε υπήρχε μόνο ένα παιδί.
Ο Μπρούνο.
ΤΑ ΟΧΤΩ ΒΟΥΝΑ
Μπρούνο!
Να πάρει, Μπρούνο!
Συγνώμη. Υπάρχει ένα εδώ.
Ευχαριστώ.
Με λένε Φραντσέσκα.
Χάρηκα. Γκουλιελμίνα Σόνια. Πρέπει να φύγω τώρα.
Τα λέμε!
Αγάπη μου,
είναι αργά.
Εντάξει.
Καληνύχτα.
- Έφαγες πρωινό; - Ναι.
Μόλις φτάσαμε,
αλλά έχουμε κάτι, αν θες.
Θες ένα μπισκότο;
Ναι.
- Εδώ μένεις; - Ναι.
Έχεις καθόλου αδέρφια Μπρούνο;
Όχι, είμαι το μοναδικό παιδί στο χωριό.
Δεν καταλαβαίνω.
Είμαι το μοναδικό παιδί στο χωριό.
Καλημέρα, Πιέτρο.
Αυτός είναι ο Μπρούνο.
Γεια.
Έλα να φας πρωινό.
- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.
Πόσο χρονών είσαι Μπρούνο;
- Θα γίνω δώδεκα το Νοέμβριο. - Και ο Πιέτρο!
Αλλά τον Ιανουάριο.
Πού μένεις;
Εκεί πέρα, με το θείο και τη θεία μου. Ο πατέρας μου λείπει.
Πού είναι;
Δουλεύει στο εξωτερικό, είναι χτίστης.
Στην Ελβετία, ή στην Αυστρία.
Και η μαμά σου;
- Να πάρω άλλο ένα μπισκότο; - Ναι.
Έτοιμος;
Περίμενε. Ναι!
Ένα, δύο, τρία.
Γεια Μπρούνο.
Σκατά.
Με τρόμαξες! Χτύπησες;
Όχι, εντάξει είναι. Πάμε.
Έμεναν 183 άνθρωποι παλιά εδώ.
Και τώρα;
Δεκατέσσερις, μαζί με εμένα.
Υπήρχαν...
δύο μαγαζιά,
ένα μπαρ,
το σχολείο, φούρνος...
Μετά έφτιαξαν ένα δρόμο,
ώστε να προσελκύσουν περισσότερο κόσμο στην Γκράνα.
Ξέρεις τι έγινε τελικά;
Τι;
Έφυγαν όλοι.
Και ο μπαμπάς σου;
Ναι.
Και ο δικός σου;
Είναι στο Τορίνο. Δουλεύει.
Εγώ είμαι εδώ με τη μαμά μου.
Νοικιάσαμε το σπίτι για όλο το καλοκαίρι.
Τι δουλειά κάνει;
Είναι μηχανικός σε μια μεγάλη βιομηχανία.
Δουλεύουν πάνω από 10.000 άνθρωποι εκεί.
Δεν κάνω πλάκα. 10.000!
Αλήθεια;
Δέκα χιλιάδες.
Να πάρει. Η θεία μου! Είναι ώρα για άρμεγμα.
Σύμφωνα με τον πατέρα μου,
κάθε φωτεινή περίοδος πρέπει να ακολουθείται από μια σκοτεινή.
Μια περίοδο μόχθου, μονοτονίας και ζόφου.
Χριστέ μου!
Τι στο διάολο!
Γαμώτο!
Περίμενε!
Φύγε, φύγε, φύγε!
Στο μεταξύ τα πόδια μου έγιναν σταδιακά πιο χλωμά,
τα γδαρσίματα και οι πληγές έγιαναν,
και ξέχασαν το τσούξιμο από τις τσουκνίδες.
Οι μέρες στην Γκράνα έμοιαζαν μακρινές.
Άρχισα να αναρωτιέμαι αν υπήρξαν ποτέ.
Σε βλέπω.
Χαίρομαι που γύρισες Μπέριο!
- Πώς με είπες; - Μπέριο.
Σημαίνει πέτρα στη διάλεκτό μου, όπως το Πιέτρο.
Είναι το όνομά σου για όταν είσαι εδώ.
Μπέριο.
Εντάξει. Θα μου μάθεις τη διάλεκτο;
Αμέ. τι θες να μάθεις;
Δέντρα.
Όπως αυτό.
Αυτό είναι ένα πεύκο,
οι βελόνες του είναι απαλές.
Μπρούνο!
Άντε στο διάολο!
Αντίο.
- Δεν άκουσα τίποτα. - Αλήθεια;
Γειά σου μπαμπά.
Αυτές οι γραμμές λέγονται «Ισοϋψείς καμπύλες».
Όσο πιο κοντά βρίσκονται, τόσο πιο απότομη η κλίση.
Αυτοί οι αριθμοί σου λένε το ύψος των κορυφών.
Όπως αυτή και αυτή εδώ...
Ασφαλώς.
Εδώ θέλω να πάω αύριο.
3010.
Πω πω!
Να έρθω και εγώ;
Το λες σοβαρά;
- Θα τα καταφέρεις; - Ναι.
Είσαι σίγουρος; Γιατί δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω.
Εδώ είμαστε.
Τσερβίνο,
Μεγάλο Τουρναλέν, Μπράιτχορν,
Και αυτή είναι η Λίσκαμ.
Ή όπως λένε «η ανθρωποφάγος». Το ήξερες αυτό;
Όχι.
Δε σου λείπει εκείνη η βρώμικη πόλη;
Όχι!
Να γυρίσουμε πίσω;
Μα μόλις ήρθαμε!
Εντάξει.
Πώς είναι ο φίλος σου;
Καλά, νομίζω.
Πήγε στο βοσκοτόπι του θείου του,
να βοηθήσει.
Δεν τον έχω δει εδώ και καιρό.
Θέλει μια ώρα να φτάσεις εκεί με τα πόδια.
Μια ώρα δεν είναι πολύ, σωστά;
Μπορούμε να πάμε μαζί μέχρι εκεί. Τι λες;
Ωραία.
Έγινε.
Εντάξει λοιπόν, φύγαμε!
Περίμενε!
- Θα πρέπει να ξανακάνει τη χρονιά; - Δεν έχω ιδέα.
Αν δεν τον περάσουν...
Ο Μπρούνο είναι πανέξυπνος. Θα είναι κρίμα να σταματήσει.
Χρειάζεται κάποιον να τον βοηθήσει. Έτσι θα τα καταφέρει στα σίγουρα.
Ναι, ναι. Μίλα στο σύζυγό μου.
- Γεια Πιέτρο! - Γεια Μπρούνο!
Είσαι ο Μπρούνο σωστά; Ο Πιέτρο όλο μιλάει για σένα.
Καλημέρα.
- Ο θείος σου είναι; - Ναι.
Έλα. Θέλω να σου δείξω κάτι.
Ας πάρουμε αυτό εδώ.
Ωραία, ας προσπαθήσουμε.
Σου αρέσει;
Ναι.
Μαθαίνω πώς να γίνω ένας «καζάρο».
Τι σημαίνει αυτό;
Κάποιος που φτιάχνει τυρί.
- Εσύ τα έφτιαξες αυτά; - Όχι.
Ο θείος μου. Εγώ απλά τα γυρίζω και κρατάω τα πάντα καθαρά.
Δεν είναι αρκετό.
Με αυτούς τους παράλογους κανονισμούς,
δεν μπορούμε να ζήσουμε από τη γη.
Και τα βουνά; Πώς τα λένε;
- Γκρενόν. - Ποιο είναι το Γκρενόν;
Όλα αυτά.
Δεν έχουμε όνομα για κάθε κορυφή εδώ.
Και ο παγετώνας;
Έχεις ανεβεί σε παγετώνα;
Όχι, δεν είχα ποτέ το χρόνο.
Σκέφτομαι να πάω με το γιο μου. Ίσως...
Μπορεί να έρθει και ο Μπρούνο.
Τι λες;
Εντάξει.
Πιέτρο, ξέρεις ότι μια μέρα...
Μπορούμε να τα πούμε αργότερα.
Τώρα δεν γίνεται. Μιλάμε όταν σταματάμε.
Εντάξει.
Πανέμορφο δεν είναι;
Ναι.
Ο παγετώνας γοήτευε τον επιστήμονα μέσα στον πατέρα μου.
Του θύμιζε τις σπουδές του, τη φυσική και τη χημεία,
και τη μυθολογία που τον διαμόρφωσε.
Μας είπε ότι ο παγετώνας είναι η μνήμη των περασμένων χειμώνων,
που τα βουνά φυλάνε για εμάς.
Πάνω από ένα ύψος, το βουνό φυλάει τις μνήμες του.
Έτσι, αν θέλουμε να μάθουμε για ένα μακρινό χειμώνα,
είναι εκεί πάνω που πρέπει να ανεβούμε.
Αυτό το νερό που πίνεις,
δεν είναι το χιόνι του περασμένου χειμώνα.
Μπορεί να είναι από 100 χρόνια πριν.
Εκατό χρόνια;
Ίσως και 150.
Δύσκολο να ξέρεις.
Το ωραίο με τους παγετώνες,
είναι ότι συνέχεια κινούνται.
Ξέρετε γιατί;
Γιατί όλα πάνε προς τα κάτω;
Σωστά.
Είσαι έξυπνος.
Επειδή όλα πάνε προς τα κάτω.
Ήταν μια υπέροχη μέρα, δεν ήταν;
Ο πατέρας σου ξέρει πολλά πράγματα.
Ναι.
Ωραία που σου τα μαθαίνει.
Γιατί, ο δικός σου δεν το κάνει;
Πάντα λείπει.
Και όταν τον βλέπω, δεν πολυμιλάει.
Νομίζω ότι τον εκνευρίζω.
Είσαι καλά;
Ναι.
- Θες ένα ποτήρι νερό; - Όχι.
- Να φωνάξω τον πατέρα σου; - Όχι.
Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ, εντάξει;
Καληνύχτα.
Πού πάτε; Στον παγετώνα;
Ναι.
Για μια βόλτα.
Πρόσεχε με τα παιδιά.
Τι τρέχει;
Τίποτε.
Μη σταματάς. Πάμε.
Κράτα το ρυθμό.
Πήδα πρώτος Μπρούνο!
Πάρε μια βαθιά ανάσα και πήδα!
Έτοιμος;
Πρόσεχε το πιολέ.
Ένα, δύο... Πάμε!
Ωραία. Έλα! Πολύ καλά.
Τέλεια! Κόλλα πέντε!
Ωραία.
Έλα Πιέτρο.
Σειρά σου τώρα.
Είσαι καλά;
Τι τρέχει;
Τίποτε.
- Γλίστρησες; - Ναι.
- Δεν είναι τίποτε. - Προχώρα τότε.
Έλα. πήδα.
Μπαμπά, δεν μπορώ να το κάνω.
Και βέβαια μπορείς, έλα!
Δεν γίνεται να πάμε πίσω, κάντο.
Πρέπει απλά να το θέλεις πολύ.
Ο Μπρούνο τα κατάφερε. Έλα.
Έλα Πιέτρο!
Είσαι καλά;
Λυπάμαι μπαμπά, λυπάμαι.
Μην ανησυχείς, δεν τρέχει τίποτε.
Είναι ζαλάδα από το υψόμετρο.
Κοίτα με. Λίγη αδιαθεσία από το υψόμετρο, δεν είναι τίποτε.
Δεν είναι τίποτε. Σήκω.
Ανάπνευσε.
Ανάπνευσε σιγά-σιγά.
Εντάξει.
- Μπρούνο μπορείς να πηδήξεις πίσω; - Ναι.
Πρόσεξε. Το σχοινί έχει μπλεχτεί.
Μπράβο!
Όλα καλά;
Σήκω επάνω τώρα.
Θα μας οδηγήσεις εσύ, εντάξει;
Μην ανησυχείς, θα περάσει τώρα.
Μόλις κατεβούμε, θα περάσει.
Μπράβο, είσαι πρωταθλητής, πάμε!
Την επόμενη ο πατέρας μου γύρισε στο Τορίνο.
Όμως η μνήμη εκείνου του πρωινού έμεινε μέσα μου για πάντα.
Μαζί στον παγετώνα.
Οι τρεις μας.
Κάτι που δεν θα ξανασυνέβαινε ποτέ.
Γεια.
Έλα μέσα Σόνια!
Όχι ευχαριστώ, σας αφήνω στη δουλειά σας.
«Δεν γνωρίζω,
πόσο μπορεί να είχαμε κοιμηθεί.
Αλλά, χωρίς αμφιβολία,
για πολύ.
Γιατί νιώθαμε εντελώς...»
«Ξε... »
«εντελώς ξεκούραστοι.
Ξύπνησα,
πρώτος και...»
«περιεργάστηκα».
«περιεργάστηκα με λεπτομέρεια,
το κελί μας».
Παύση.
«Ο σερβιτόρος...»
«Ο σερβιτόρος άδραξε την ευκαιρία,
ενώ ξεκουραζόμασταν,
να καθαρίσει το τραπέζι, αλλά...»
Έχεις ακόμη αρκετή δουλειά;
Πήγαινε, και έρχομαι σε ένα λεπτό.
Οι γονείς σου μίλησαν στο θείο μου, το ξέρεις;
Όχι.
Παράξενο, δεν καταλαβαίνω.
- Τι πράγμα; - Τα μυστικά σας.
Για ποιο πράγμα μιλήσανε;
Είπαν ότι μετά το καλοκαίρι μπορώ να έρθω μαζί σας στο Τορίνο,
να πάω εκεί σχολείο.
- Γυμνάσιο; - Ναι.
Μπορώ να διαλέξω όποιο σχολείο θέλω και θα μείνω μαζί σας.
Και ο θείος σου,
τι είπε;
- Είναι σύμφωνος. Ξέρεις γιατί; - Γιατί;
Για τα λεφτά. Το μόνο που τον νοιάζει είναι ποιος πληρώνει.
Οι γονείς σου είπαν ότι θα πληρώσουν αυτοί τα πάντα.
Διαμονή και διατροφή, σχολείο.
Και εσύ;
Εγώ, τι;
Θέλεις; Σου αρέσει;
Δεν ξέρω.
Δεν έχω πάει ποτέ στο Τορίνο. Δεν ξέρω πώς είναι.
Λοιπόν... είναι διαφορετικά.
Περνάς τον περισσότερο χρόνο μέσα.
Είναι επικίνδυνα να βγεις έξω.
Και εσύ; Θα είσαι χαρούμενος;
Πιέτρο, πρόκειται για το μέλλον του Μπρούνο.
Τι το κακό έχει να βόσκεις αγελάδες και να φτιάχνεις τυρί;
Τίποτε, αλλά έχει δικαίωμα να σπουδάσει,
και να είναι ελεύθερος μετά να διαλέξει αν θέλει να γυρίσει στις αγελάδες ή όχι.
Θέλεις λοιπόν να φέρεις τον Μπρούνο στη βρώμικη πόλη που μισούμε τόσο πολύ;
Δεν τη μισούμε Πιέτρο...
Το Τορίνο θα καταστρέψει τον Μπρούνο! Δε σε καταλαβαίνω.
Νομίζαμε ότι θα είναι καλό και γι αυτόν και για σένα.
Αυτή είναι η δική σου ιδέα,
όχι η δική μου.
Αλλά ο Μπρούνο είναι δικός μου φίλος, όχι δικός σου!
- Γίνεσαι εγωιστής. - Άντε γαμήσου!
Μη γίνεσαι χυδαίος!
Δεν είμαστε έτσι.
Πω πω!
Πώς λέγεται αυτή η λίμνη;
Γκρενόν.
Μάλλον πρέπει να τους μιλήσεις.
Τι να τους πω;
Ότι δεν θες να πας στο Τορίνο. Ότι θες να μείνεις εδώ.
Έχεις τρελαθεί;
Ανεβοκατεβαίνω αυτά τα βουνά όλη μου τη ζωή.
Εγώ είμαι!
Ο Γκουλιελμίνα Μπρούνο!
Και φεύγω από εδώ πέρα!
Το κατάλαβες;
Ναι;
- Καλημέρα. - Γεια Σόνια.
Ελπίζω να μην ενοχλώ.
Όχι, πέρασε σε παρακαλώ.
Θέλεις καφέ;
Όχι, ευχαριστώ. Ήθελα να σου φέρω αυτά.
Τόσα πολλά αυγά!
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου. Δεν έπρεπε όμως να μπεις στον κόπο.
- Πού πας; - Στον Μπρούνο.
Ο Μπρούνο έφυγε.
Για πού;
Τον πήρε ο πατέρας του, για δουλειά.
Δεν συμφώνησε με την ιδέα για το Τορίνο.
Ο Μπρούνο δεν θα γυρίσει το καλοκαίρι. Λυπάμαι.
Πιέτρο!
Η επιθυμία των γονιών μου να βοηθήσουν το Μπρούνο να σπουδάσει,
μας χώρισε.
Ενώ εγώ δεν είχα τίποτε να κάνω το καλοκαίρι.
Ο Μπρούνο δούλευε με τον πατέρα του στις οικοδομές.
Η ενήλικη ζωή του είχε ξεκινήσει στα δεκατρία.
Η δική μου... Ποιος ξέρει;
Δεν νομίζω ότι ήξερε τι θα πει να είσαι έφηβος.
- Να σου πάρω ένα τσιγάρο; - Ναι, βέβαια.
- Ευχαριστώ. Φωτιά; - Ναι.
Μου έγνεψε.
Σήκωσα το χέρι μου,
και αυτό ήταν.
Δεν τον ρώτησα τι κάνει ή πόσα κερδίζει.
Αν είχε κορίτσι ή σχέδια για το μέλλον,
ή τι αισθανόταν για αυτό που είχε συμβεί.
Δεν με ρώτησε πώς τα πάω,
πώς είναι οι γονείς μου,
και δεν είπα: η μητέρα μου είναι μια χαρά,
για τον πατέρα μου δεν ξέρω.
Σκατά!
Ακόμη έχεις να πακετάρεις όλα αυτά;
Μια χαρά θα είναι.
Κλείσε το απέξω.
Έλα και δοκίμασε.
Αυτό είναι δικό σου.
Είναι βαρύ.
- Θα τα καταφέρεις; - Και βέβαια θα τα καταφέρει.
- Όχι, δεν μπορώ να το κάνω. - Και βέβαια μπορείς.
Όχι, συγνώμη.
- Είναι πολύ βαρύ. - Ας βγάλουμε κάτι έξω.
Όχι. Άφησέ το.
Μην ανησυχείς.
Θα το πακετάρουμε μαζί, εντάξει;
- Όχι. - Τι δεν είναι εντάξει;
Τίποτε δεν είναι εντάξει.
Τι εννοείς τίποτε;
Η σκηνή, η λίμνη... τίποτε δεν είναι εντάξει.
Πιέτρο, σε παρακαλώ!
Τι ακριβώς περιμένεις από μένα;
Ότι θα πάω για ψάρεμα με τον μπαμπά;
Μια ωραία φωτιά, καλό κρασί,
θα τραγουδάμε παρέα;
Αυτά τα κάνεις με φίλους.
- Μα δεν έχεις καθόλου φίλους. - Πιέτρο!
Οπότε το λες σ’ εμένα.
- Έλα Πιέτρο. - Δεν πάω.
Την επόμενη χρονιά, γύρισα στα βουνά για λίγες μόνο μέρες.
Μετά, σταμάτησα εντελώς.
Με τον Μπρούνο δεν ειδωθήκαμε για δεκαπέντε χρόνια.
Γιατί δε με αφήνεις να κάνω τις δικές μου επιλογές;
Τις δικές σου; Κάνε μια τότε.
- Θέλεις να κάνεις ντο... ντο... - Ντοκιμαντέρ.
Θέλεις να σπουδάσεις Αμερικανική λογοτεχνία; Τι θες;
Να γράψεις; Να γυρίσεις τον κόσμο;
Ξεκίνησες τις σπουδές σου.
Τουλάχιστον τέλειωσέ τες. Συγκεντρώσου.
Θα υπάρχει αρκετός χρόνος για να...
ονειρευτείς, να πάρει!
Σε παρακαλώ.
Μην πετάς τη ζωή σου.
Άκου με.
Εσύ πέταξες τη ζωή σου.
Πα... πα...
- Πάρτο πίσω αυτό. - Όχι.
Πάρτο πίσω.
Ξέρω ένα μόνο πράγμα.
Δεν θέλω να γίνω σαν εσένα.
Το ορκίζομαι.
Γεια Πιέτρο.
Έρχεσαι μαζί μας στο κλαμπ; Έλα όταν τελειώσεις.
Όχι, έχω ξύπνημα νωρίς αύριο.
Κλασσικά, όπως πάντα.
- Γεια Πιέτρο. - Τα λέμε εκεί.
Μαμά, είναι κανείς μαζί σου;
Είναι κανείς μαζί σου;
Έρχομαι σπίτι.
Γυρίζω σπίτι.
Γεια Μπρούνο.
Γεια Πιέτρο.
Τα συλλυπητήρια μου.
Σε ευχαριστώ.
- Σε ευχαριστώ που άναψες τη φωτιά. - Δεν κάνει τίποτε.
Ωραία γενειάδα.
Η δικιά σου είναι καλύτερη. Αληθινή γενειάδα.
Πάμε. Θα πάρει ώρα.
Κατέβα.
- Εδώ είναι; - Ας περπατήσουμε.
Ας περπατήσουμε.
Προχώρα, προχώρα.
Αν σταματήσεις τώρα, θα είναι χειρότερα.
Ναι.
Αυτό είναι το οικόπεδο.
Αυτοί είναι οι παλιοί τοίχοι.
Είναι ένα ερείπιο.
Όταν ο πατέρας σου είδε αυτό το μέρος,
κατάλαβε μεμιάς ότι αυτό έψαχνε.
Έψαξα να βρω τους ιδιοκτήτες και τους έπεισα να πουλήσουν.
Λέγεται «Μπάρμα Ντρόλα»
- Τι; - Μπάρμα Ντρόλα.
Τι το ήθελε αυτό το μέρος;
Να χτίσει σπίτι.
Σπίτι;
Ήθελε να χτίσει ένα σπίτι εδώ.
Μου ζήτησε να το χτίσω.
Κληρονόμησα ένα σωρό από πέτρες.
Είμαι ελεύθερος το καλοκαίρι.
- Για ποιο πράγμα; - Για να το χτίσω.
Σε ευχαριστώ. Δεν είναι ανάγκη.
Του το υποσχέθηκα.
Στεκόταν εκεί που είσαι εσύ τώρα...
όταν με έβαλε να το υποσχεθώ.
Ακόμη κι αν δεν είναι εδώ πια, αυτό δεν αλλάζει.
Με τι λεφτά;
Χρειάζεται μόνο να πάρουμε τα υλικά.
- Ποιος θα πληρώσει εσένα; - Μη σε νοιάζει για μένα.
Το μόνο που θέλω είναι...
έναν εργάτη.
Όχι.
Μπορούμε να το τελειώσουμε σε τρεις με τέσσερις μήνες.
Είμαι ατζαμής, λυπάμαι.
Θα σε μάθω εγώ.
Τέσσερις μήνες...
Ωραία. Θα αρχίσουμε μετά το τέλος του χειμώνα.
Όταν λιώσουν τα χιόνια.
Σε ευχαριστώ.
Ο πατέρας μου πέθανε στα 62 του, όταν εγώ ήμουν 31,
η ηλικία στην οποία ήταν όταν γεννήθηκα.
Εγώ δεν είχα παντρευτεί, ούτε είχα παιδί.
Δεν είχα σταθερή δουλειά.
Η ζωή μου ήταν ανάμεσα σε ενός άνδρα και ενός παιδιού.
Τι αποζητούσε ο πατέρας μου;
Αυτός, που ποτέ δε σταμάτησε να δουλεύει,
και που μόνο πέρναγε στα βουνά το πολύ λίγες εβδομάδες το καλοκαίρι.
Τι έπρεπε να κάνω για το χαμένο όνειρό του;
Και με μια υπόσχεση που δεν ήταν δική μου;
Πρέπει να είμαι οι κόκκινες γραμμές αφού αυτός ήταν πάντα οι μαύρες.
Εδώ είναι όταν πήγαμε στον παγετώνα με τον Μπρούνο.
Οπότε ο Μπρούνο είναι οι πράσινες γραμμές.
Σωστά;
Πήγαιναν συχνά στα βουνά μαζί,
Δεν πήγαιναν;
Πήγαιναν.
Ο Μπρούνο ήταν πολύ κοντά μας εκείνα τα χρόνια.
Ήταν;
Ο πατέρας σου τον βοηθούσε πολύ.
Σε τι;
Σε όλα.
Κάποια στιγμή ο Μπρούνο είχε τσακωθεί με τον πατέρα του.
Οπότε ερχόταν σε εμάς για συμβουλές.
Εμπιστευόταν τον πατέρα σου.
Υποθέτω αυτό συμβαίνει σε όποιον φεύγει.
Τι;
Οι άλλοι συνεχίζουν τις ζωές τους χωρίς αυτόν.
Ο Μπρούνο πάντα ρωτούσε για σένα.
Αλήθεια;
Ναι.
Και του έλεγα ό,τι ήξερα.
Λίγα, αλλά του έλεγα.
Θα μετρήσω και στο τρία θα σπρώξεις.
Με τα πόδια σου.
Ένα, δύο, τρία.
Πάμε, πάμε!
Θα πάρει μια εβδομάδα να το καθαρίσουμε.
Έτσι φαίνεται.
Θα επιζήσει λες;
Δύσκολο να πεις.
Είναι παράξενο δέντρο.
Πολύ ανθεκτικό εκεί που φυτρώνει,
ευαίσθητο όταν το μετακινείς.
Έχεις δοκιμάσει ποτέ;
- Πώς πήγε; - Όχι πολύ καλά.
Θα τα αφήσουμε όλα αυτά εδώ;
Όχι.
Θα μείνω εγώ.
Θα κοιμηθείς εδώ;
Δεν θα χάνω τέσσερις ώρες δουλειάς κάθε μέρα.
Ο χτίστης μένει στο γιαπί.
Έτσι πάει.
Εγώ θα ανεβοκατεβαίνω; Και εσύ θα μείνεις εδώ τέσσερις μήνες;
Για όσο χρειαστεί.
Το Σάββατο θα κατεβαίνω να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου όμως.
Θα σε περιμένω κάθε μέρα στις εννιά.
Στις έξι το απόγευμα θα είσαι ελεύθερος.
Είσαι εντάξει με αυτό;
Ναι.
Ωραία.
Γεια τότε.
Ήσυχα...
Να το βάλουμε ;
Αργότερα;
Μη το πολυσκέφτεσαι με μια τέτοια δουλειά,
γιατί θα τρελαθείς.
Κοίτα, είναι μια υπέροχη μέρα.
Και πώς μοιάζει μια κακή μέρα;
Μπέριο!
Έλα, πάμε.
Φοβερό.
Στις αναμνήσεις μου ήταν μεγαλύτερη.
Τα τελευταία δέκα χρόνια,
δε μίλησα καθόλου με τον πατέρα μου.
Το ξέρω.
Σου μίλησε ποτέ για μένα;
Όχι.
Και ο πατέρας σου;
Είναι ακόμη εδώ;
Δεν με άφηνε ήσυχο.
Στο τέλος τον έδειρα.
Πρέπει να τον πόνεσε πολύ, γιατί δεν τον ξανάδα από τότε.
Λυπάμαι.
Ο γερομεθύστακας.
Φαντάζομαι τα απογεύματα μεταξύ τους όταν ο Μπρούνο ήταν 20-25 χρονών,
και ήταν εδώ και μιλούσε αυτός στον πατέρα μου αντί για μένα.
Μπορεί να μην είχε συμβεί αν είχα μείνει.
Ή πιθανά θα είχαμε μοιραστεί αυτές τις στιγμές.
Αισθανόμουν σα να είχα χάσει τα πιο σημαντικά,
ενώ ήμουν απασχολημένος με πράγματα τόσο φευγαλέα που δεν τα θυμάμαι καν.
Τσιμέντο.
Πέτρα, τσιμέντο.
Τσιμέντο,
Πέτρες σαν αυτή.
Τσιμέντο. Το σπίτι.
Ένας μεγάλος αρχιμάστορας.
Όλα τα εύσημα πάνε στον Μπρούνο.
Χωρίς πλάκα,
είναι στ' αλήθεια καλός.
Εγώ είμαι απλά ένας εργάτης.
Από αύριο θα μένω και εγώ εκεί.
Θα ήταν χαρούμενος με αυτό που κάνετε, το ξέρεις;
Ναι.
Σε ευχαριστώ.
Ήσυχα Ρόι! Να πάρει!
Μπρούνο, έρχεται!
Είναι υπέροχα...
Πώς πας στην κορυφή του Γκρενόν;
Είναι εύκολο.
Υπάρχει μονοπάτι.
Όταν φτάσεις στην πλαγιά,
πας κατευθείαν στην κορυφή.
Μπορεί να το κάνω την Κυριακή.
Πήγαινε τώρα.
Όχι, όχι τώρα.
- Απλά πήγαινε τώρα! - Όχι...
Μπορώ να δουλέψω μόνος μου σήμερα.
Πάρε μια μέρα ρεπό, μην ανησυχείς.
Πήγαινε τώρα, στο είπα!
Μπρούνο!
Μπέριο!
Τελειώσαμε;
Εύκολα το λες, αλλά το στεγάσαμε.
Πάμε κάτω.
Μπόμπα.
Τι κάνεις;
Τίποτε.
Απλά περιμένω.
Κρίμα που το καλοκαίρι σχεδόν τελείωσε.
Θα ξανάρθεις, έτσι δεν είναι;
Και βέβαια θα ξανάρθω.
Στο σπίτι μας.
- Γιατί χαμογελάς; - Το σπίτι σου!
Αυτό το σπίτι ανήκει και στους δυο μας.
Είσαι τρελός.
Δεν αστειεύομαι.
Είναι το καλοκαιρινό μας σπίτι,
εκεί που θα βρισκόμαστε κάθε χρόνο.
Εντάξει.
Τι θα κάνεις μετά από αυτό; Έχεις κανένα σχέδιο;
Θα ήθελα να ξαναζωντανέψω το βοσκοτόπι του θείου μου.
Ωραία.
Θα πάρω μερικές αγελάδες.
Δεν κοστίζουν πολύ τώρα.
Και θα βγάζεις λεφτά, τουλάχιστον;
Αν ήταν για τα λεφτά,
θα έμενα χτίστης.
Αλλά δεν γεννήθηκα γι αυτό.
Γιατί γεννήθηκες;
Για να γίνω ένας βουνίσιος.
Όλοι οι πρόγονοί μου έζησαν στα βουνά με τα ζώα τους.
Ο πρώτος που έσπασε την παράδοση ήταν ο πατέρας μου και με πήρε μαζί του.
Θα σκότωνε όλες τις αγελάδες αν ήταν στο χέρι του.
Και ο θείος μου άφησε τα πράγματα να ρημάξουν.
Είναι ωραίο σχέδιο.
Στα αλήθεια είναι.
Και εσύ;
Κανένα σχέδιο;
Εγώ;
Δεν έχω ιδέα.
Τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια;
Έχω κάνει διάφορες δουλειές.
Αλλά...
στα αλήθεια τίποτε.
Η μητέρα σου μου είπε ότι γράφεις,
ότι προσπάθησες να γράψεις ένα βιβλίο.
Όχι, δεν είμαι φτιαγμένος γι αυτό.
Δεν είμαι τόσο καλός.
Εμένα αν μου αρέσει κάτι, το κάνω.
Τουλάχιστον προσπαθώ.
Ποια είναι τα σχέδια μου;
Αυτή ήταν η ερώτηση.
Κοίτα...
Μια καλή φωτιά,
ψητά ψάρια,
κανένα βουνό εδώ και εκεί.
Και εσύ.
Μείνε ακίνητος.
Μη κινείσαι.
Ακίνητος.
Σε ευχαριστώ.
Αυτό είναι.
Νομίζω ότι θα μπορούσα να ζήσω έτσι για πάντα.
Δεν πάω πουθενά.
Γεια Πιέτρο.
Φίλιπο, θες καφέ;
Τι;
Θες καφέ;
Εδώ είναι.
Ναι, παρακαλώ.
Έρχονται την επόμενη εβδομάδα.
Ποιος;
Οι φίλοι μου από το Τορίνο.
Εντάξει.
Όταν έρθουν θα πάω κάτω στο βοσκοτόπι.
Όχι...
Έτσι θα κοιμάμαι κοντά στη δουλειά και θα δουλεύω λίγο.
Υπάρχει αρκετός χώρος.
Ορίστε!
Εδώ είναι.
Φανταστικό!
Ωραίο ε;
- Πω πω τι είναι αυτό; - Ναι, μοιάζει με πίνακα.
Προσοχή παρακαλώ.
Τέλειο!
Αυτή είναι η εφεύρεση του Μπρούνο.
Όχι η λάμπα, αλλά ο μύλος στο ποτάμι.
Έχουμε ρεύμα μόνο για αυτό.
- Αυτό αρκεί. - Είναι εντάξει.
Άσε με να το κάνω.
Σου είπα το κόλπο.
Έλα.
Ο Μάσιμο και η Μπάρμπαρα.
Η Λάρα από το Τορίνο.
Μπρούνο, αυτό το μέρος είναι πανέμορφο.
Δε θέλω να φύγω από εδώ.
Ωραία. Γύρνα πίσω το Νοέμβριο.
Μου έλειψαν τα βουνά.
- Είσαι και εσύ από τα βουνά; - Ναι.
Αγάπη μου, πρέπει να αγοράσουμε κάτι τέτοιο και εμείς.
Θα πάρουμε ένα ερείπιο σαν αυτό και θα το κάνουμε καλύτερο.
Έχουμε τελειώσει με το Τορίνο.
Ναι, θα καλέσουμε όλους τους φίλους μας από το Τορίνο.
Θα φτιάξουμε μια οικολογική κοινότητα εδώ έξω στη φύση.
Ωραία.
Μόνο εσείς οι κάτοικοι της πόλης τη λέτε φύση.
Είναι τόσο αφηρημένη έννοια στο μυαλό σας που και η λέξη είναι αφηρημένη.
Και πώς αλλιώς να το πούμε;
Εδώ λέμε...
Δάσος, λιβάδι,
ποτάμι, πέτρα, μονοπάτι.
Πράγματα που μπορείς να τα δείξεις.
Πράγματα που μπορείς να χρησιμοποιήσεις.
Περίμενε.
Δεν μπορείς να απολαύσεις τη φύση μόνο κοιτώντας την;
Και βέβαια μπορείς. Και να φας αέρα.
Εντάξει, μας αποστόμωσες.
Κανονίζουμε για ένα χωράφι,
να φυτέψουμε τα λαχανικά μας.
Πώς θα τα βγάλετε πέρα το χειμώνα;
Το χιόνι φτάνει κάμποσα μέτρα.
Τι θα τρώτε; Πολέντα και πατάτες όπως οι παλιοί;
Εντάξει.
Δεν θα ξαναπώ «φύση». Μπορείς όμως να με αφήσεις να ονειρεύομαι;
Μπορώ να ονειρευτώ, παρακαλώ;
Άστον να ονειρευτεί.
Σε παρακαλώ, άσε με να ονειρευτώ!
Τι ήταν αυτό;
Όχι φιλιά...
Γαμώτο, είναι παγωμένο.
- Έλα! - Όχι.
Έλα!
Όχι, πήγαινε εσύ.
- Θα μετράω, αν θες. - Πάω.
Κοίτα με.
Ένα...
Δύο...
Τρία!
Το χειμώνα έχω δυο δουλειές. Το καλοκαίρι, δουλεύω όσο πιο πολύ μπορώ στην οικοδομή.
Και πρέπει να τρέχω για τα λεφτά και τις τράπεζες...
Δεν κοιμάμαι πολύ.
Αλλά αξίζει τον κόπο. Θα φτιάχνω το δικό μου τυρί όπως παλιά.
Όμως, τώρα οι κανονισμοί είναι πολύ αυστηροί.
Πότε σκοπεύεις να ξεκινήσεις;
Με την «ινάρπα»
- Τι; - Τον Ιούνιο.
Όταν ανεβούμε στο βοσκοτόπι.
Θα δούμε.
- Μπορείς να συνεχίσεις; - Ναι, θα το φροντίσω εγώ.
Σε παρακαλώ κάνε γρήγορα.
Ναι;
Γεια Πιέτρο.
Ο Μπρούνο είμαι.
Μπρούνο.
- Είσαι καλά; - Ναι.
Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι.
Έχει έρθει η Λάρα εδώ.
- Η Λάρα; - Ναι.
Ενδιαφερόταν για το βοσκοτόπι.
- Μπορείς να μιλήσεις; - Μια στιγμή, Μάρκο.
Ενδιαφερόταν για το βοσκοτόπι. Την έφερα εδώ πάνω να το δει.
Μου είπε ότι θα ήθελε να δουλέψει εδώ.
Μου αρέσει η ιδέα αλλά...
Μια γυναίκα στο βοσκοτόπι;
Έχει εμπειρία. Είναι σκληρό καρύδι.
Αυτή είναι και η δική μου εντύπωση.
Τι;
Το είδα και εγώ.
Λοιπόν;
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι τι τρέχει με εσάς.
Τίποτε δεν τρέχει.
Είσαι σίγουρος;
Δεν έχουμε κάτι. Είμαστε απλά φίλοι.
Είσαι σίγουρος;
Πολύ σίγουρος.
Αλήθεια.
Εντάξει, τα λέμε σύντομα τότε.
Τα λέμε.
Είναι πολύ ευαίσθητη.
Έτσι δεν είναι;
Πρώτα πρέπει να χαλαρώσει.
Εδώ είμαστε.
Τι;
Είπες ότι χρειάζεται να χαλαρώσει.
Είμαστε τυχεροί.
Νομίζω ότι της αρέσεις.
Ναι, καλά πάει.
Γεια.
Καλημέρα.
Θα σε βοηθήσω.
Θα κάνω τον τοίχο.
Πήγαινε, πήγαινε.
Το στομάχι του μοσχαριού;
Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε τυρί.
Αναρωτιέμαι ποιος το ανακάλυψε.
Ο πρωτόγονος άνθρωπος.
Ο πρωτόγονος άνθρωπος;
Λίγο άνθρωπος, λίγο ζώο,
και λίγο δέντρο.
Όπως εγώ.
Πώς το λες στη διάλεκτο;
«Όμο σερβάτζο».
Και η πρωτόγονη γυναίκα;
Είναι φανταστική.
Τόσο δυνατή. Δεν κουράζεται ποτέ.
Και κάνει και όλα τα γραφειοκρατικά ευτυχώς. Δεν τα μπορώ καθόλου.
Και κατεβάζει κάτω τα τυριά μας.
Μόνη της τα πηγαίνει; Δεν πας κάτω μαζί της;
Όχι, δεν πάω.
Ο βουνίσιος μένει πάνω στο βουνό,
η γυναίκα του ανεβοκατεβαίνει.
Λυπάμαι.
Για ποιο πράγμα;
Θα ήθελα να είχα περισσότερο χρόνο να τον περνάμε μαζί.
Αυτό το μέρος έχει δουλειά όλη την ημέρα.
Τα πράγματα αλλάζουν.
Θα σε περιμένω έξω.
Για τον Μπρούνο δεν υπήρχαν Σάββατα και Κυριακές.
Παρότι έπαιρνε πολύ χρόνο, επέμενε στο άρμεγμα με το χέρι.
Γι αυτόν,
υπήρχε για κάθε πράγμα ένας τρόπος που ήταν ο καλύτερος.
Το επόμενο καλοκαίρι η Λάρα ήταν έγκυος.
Την είδα να στέκεται στον άνεμο, να βόσκει το κοπάδι,
με την στρογγυλή κοιλιά και τους πρησμένους αστράγαλους.
Γινόταν ένα πλάσμα του βουνού.
Την επόμενη χρονιά δούλευε με ένα μωρό στην αγκαλιά της.
Αν και ο Μπρούνο και η Λάρα με καλούσαν να μείνω μαζί τους,
κάτι με έκανε να πω αντίο και να πάρω το δρόμο για τη Μπάρμα.
Θα ήθελα να μιλήσω στον πατέρα μου.
Βλέπεις πατέρα;
Ένα από τα παιδιά σου βρήκε το δρόμο του.
Το άλλο όχι.
Είχα βαρεθεί τον παλιό μου εαυτό.
Ήθελα να μεταμορφωθώ, να εξελιχθώ, να φύγω,
να γίνω ένας νέος Πιέτρο.
- Γεια, Namaste! - Ελπίζω να δουλεύει το wi-fi.
Δουλεύει το wi-fi;
- Namaste. - Namaste.
Το πιστεύεις, ένα γιακ στον δρόμο εκεί κάτω;
Νόμιζα ότι θα σε κυνηγήσει, φοβήθηκα.
Θέλετε να πιείτε κάτι;
Τι λες να έχει... Θα έχει λες μπίρα;
Γαμπρός και νύφη.
Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο Μπρούνο για τα σπίτια τους,
για το πώς είναι χτισμένα,
ή το πώς καλιεργούν τη γη.
Για τα γυναικεία χέρια,
το παιχνίδι των παιδιών ανάμεσα στα ζώα.
Ίσως ότι οι άνθρωποι των βουνών είναι παντού ίδιοι.
Θα του άρεσαν σίγουρα τα Ιμαλάια.
Βούτυρο από γιακ.
Έχει πιο δυνατή γεύση.
Το χρησιμοποιούν παντού.
Σε λάμπες φωτισμού, ως καλλυντικό μαλλιών,
και για ουράνιες κηδείες.
Στο Νεπάλ δεν έχουν αρκετή ξυλεία για να κάψουν τους νεκρούς.
Οπότε τους γδέρνουν,
τους αφήνουν στην κορυφή κάποιου λόφου και τα όρνια κάνουν τα υπόλοιπα.
Επιστρέφουν μετά από μερικές μέρες,
και βρίσκουν μόνο κόκαλα,
που τα κάνουν σκόνη, τα ανακατεύουν με βούτυρο και αλεύρι,
και ταΐζουν τα πουλιά.
Έτσι το πτώμα εξαφανίζεται εντελώς.
Είναι φριχτό.
Τι φοβερή εικόνα όμως... μια ουράνια κηδεία!
Μα γιατί;
Φαντάσου την ίδια τη μητέρα σου να τη γδέρνουν και να την κατασπαράζουν.
- Δεν είναι ότι στο χώμα είναι καλύτερα. - Αλλά δεν το βλέπεις τουλάχιστον.
Εμένα μου αρέσει.
Τροφή για τα πουλιά! Και όλα έχουν χαθεί.
- Λίγη ακόμη γκράπα; - Εγώ.
Όχι για μένα, την αισθάνομαι ήδη.
Αυτή είναι η ιδέα.
Και τι γίνεται με τα κορίτσια εκεί;
Πώς είναι;
Όμορφα όπως στις Άλπεις μας;
Θα τρέχουν από πίσω σου τώρα που έγινες διάσημος.
Διάσημος; Ένα βιβλίο έχω γράψει.
- Άφησέ τον ήσυχο! - Ανησυχώ για το φίλο μου!
Ναι, ανησυχείς;
Πες μου ότι δεν έγινες Βουδιστής μοναχός;
Έλα, κοίτα με!
Τι; Όχι!
Θες να ακούσεις μια ηλίθια ιστορία;
Ναι.
Σε πειράζει;
Όταν ήμουν στο Νεπάλ...
Με σταμάτησε κάποιος.
Με ρώτησε: «Ταξιδεύεις στα οχτώ βουνά»;
Και μετά έκανε αυτό.
Πήρε ένα χαρτί και άρχισε να ζωγραφίζει...
Και μετά μου είπε...
Μου είπε...
Αυτός είναι ο κόσμος.
Υπάρχουν οχτώ βουνά και οχτώ θάλασσες.
Και στη μέση,
το βλέπεις αυτό;
Μοιάζει με έναν κώλο, αλλά...
Αυτός είναι ο κόσμος για εμάς.
Και στη μέση...
Υπάρχει...
Αυτό το μεγάλο βουνό.
Το όρος Σουμέρου.
Το ερώτημα είναι... Άκουσέ με.
Το ερώτημα είναι...
Ποιος θα έχει μάθει περισσότερα;
Αυτός που ταξίδεψε τα οχτώ βουνά και τις οχτώ θάλασσες,
ή αυτός που ανέβηκε στην κορυφή του όρους Σουμέρου;
Τι πιστεύεις;
Εγώ...Είμαι αυτός που...
ανέβηκε στην κορυφή.
Εσύ είσαι αυτός που ταξίδεψε στα οχτώ...
Πολύ καλά.
Ποιος κερδίζει;
Εγώ νικάω.
Πάντα.
Εγώ νικάω.
Λίγη ακόμη γκράπα. Η τελευταία.
Η γκράπα της καληνύχτας.
Κοιμάμαι εδώ, Μπρούνο.
Καληνύχτα.
Τι κάνεις;
Να το πάρω αυτό;
Έναν εσπρέσο, «κρίπαγια».
Κρύο αν γίνεται.
Στην πραγματικότητα δεν το χρησιμοποιούμε στην καθημερινή ζωή.
Όχι;
Είναι κάπως παλιά λέξη.
Λέμε, «παρακαλώ».
Όπως στα αγγλικά.
Πώς το λέτε στη γλώσσα σου;
Περ φαβόρε.
Τι;
Μπέριο;
Να σου τα δώσω;
Ναι.
Θα γίνει πιο γρήγορα.
Ξέρεις τι λέμε στη διάλεκτό μας όταν αισθανόμαστε στενοχωρημένοι;
- Τι; - «Μακρύς ο δρόμος».
Πώς είσαι; «Μακρύς ο δρόμος». Αυτό είναι όλο.
Μόνο όταν άρχισα να διαβάζω βιβλία,
κατάλαβα ότι υπάρχουν ένα σωρό λέξεις για να εκφράσεις τα αισθήματά σου.
Διαφορετικά, φτωχές λέξεις, φτωχές σκέψεις.
Όμορφο.
Χαίρομαι που βρήκες τις λέξεις σου, Μπέριο.
Ξέρεις, είναι παράλογο.
Εμφανίζεται ένας εκδότης που πιστεύει σε σένα.
Και όλα αλλάζουν.
Δεν θα πλουτίσω,
αλλά μπορώ να ζήσω στο Νεπάλ χωρίς να ανησυχώ για τίποτε.
Σου αρέσει εκεί;
Ναι.
Τι;
Γνώρισα κάποια.
Το ήξερα.
Το ήξερες;
Την λένε Άσμι. Κάνει την ίδια δουλειά με τη μητέρα μου.
Περίπου.
Τις προάλλες σκεφτόμουν...
Είναι απίστευτο,
πώς βρίσκεις τη θέση σου στον κόσμο,
με πιο προφανείς τρόπους από ό,τι φανταζόσουν.
Ωραία.
Χαίρομαι για σένα.
Δεν ξέρω αν θα έρθω ξανά του χρόνου.
Ώρα για άρμεγμα.
- Πρέπει να φάμε μαζί κάποια στιγμή. - Ναι.
Εδώ, με τον εντεκάχρονο γιο μου Πιέτρο.
Είναι οι τελευταίες φορές που οδηγώ, σύντομα θα είναι αυτός μπροστά.
Πάντα θα κουβαλώ μέσα μου τις αναμνήσεις αυτής της εποχής,
ως το πιο όμορφο καταφύγιο.
Τζιοβάνι Γκουάστι, Αύγουστος 1984.
Ανεβήκαμε από τη Γκράνα σε δύο ώρες και τριάντα εφτά λεπτά.
Φοβερή πεζοπορία.
Παρατήρησα έξι αγριοκάτσικα και έναν αετό.
Σήμερα νιώθω σαν 21χρονος όπως ο συνοδοιπόρος μου εδώ.
Τζιοβάνι Γκουάστι και Μπρούνο Γκουλιελμίνα,
Ιούλιος 1994.
Μετά βρήκα το τελευταίο μάλλον μήνυμά του:
Θα ήταν υπέροχο να μείνουμε εδώ πάνω όλοι μαζί,
χωρίς να πρέπει να ξαναδούμε κανέναν άλλο πια.
Χωρίς να πρέπει να ξαναπάμε ποτέ στην κοιλάδα.
Αυτό το συναίσθημα γέννησε το όνειρο ενός σπιτιού μακριά από τον κόσμο.
Τότε μόνο κατάλαβα ότι είχα δύο πατέρες.
Ο πρώτος, ένας ξένος που έζησα μαζί του 20 χρόνια στην πόλη.
Και ο δεύτερος ένας πατέρας των βουνών,
που είχα δει ελάχιστα, αλλά γνώριζα καλύτερα.
Αυτός μου είχε αφήσει ένα ερείπιο να το ξαναχτίσω.
Αλλά δεν ήξερε ποιο θα ήταν τελικά το μεγαλύτερο δώρο.
Μπορούμε να νοικιάσουμε δωμάτια.
Ο αγροτουρισμός είναι πια πολύ δημοφιλής.
Σταματήσαμε να δίνουμε στον συνεταιρισμό.
Πουλάμε κατευθείαν στους πελάτες μας.
Έχει μεγάλη διαφορά οικονομικά αλλά τρώει και πολύ χρόνο.
Ευτυχώς έχουμε τη Φραντσέσκα.
Χρησιμοποιώ το αμάξι της ενώ φροντίζει την Ανίτα.
Δεν ξέρω τι θα κάναμε χωρίς αυτήν.
- Δε συμφωνείς; - Ναι.
Αλλά πρέπει να κάνουμε περισσότερα.
Είμαστε πίσω στις πληρωμές.
Εννοώ...Παίρνουμε κάποιες επιχορηγήσεις, αλλά δεν φτάνουν.
«Η κρίση» λένε διαρκώς,
στην τράπεζα.
Ένας ηλίθιος μάλιστα μου είπε καλύτερα να θέλαμε 20 εκατομμύρια αντί 20 χιλιάδες.
Δεν τους νοιάζουν οι «μικροί», όπως εμείς.
Το καλοκαίρι θα βγει μια χαρά,
σχεδόν, αλλά εντάξει.
Είμαστε αυτάρκεις αυτή την περίοδο του χρόνου.
Ο χειμώνας όμως είναι μια άλλη ιστορία,
με το νοίκι για τους στάβλους και ένα σωρό άλλα έξοδα.
Τι θα κάνουμε λοιπόν;
Δεν θα πεθάνουμε της πείνας. Έχουμε ένα σωρό τυρί.
Όταν δεν έχει τι να πει, λέει ένα αστείο.
- Έλα Λάρα... - Τι;
Με ακούς;
Έχουμε μαζέψει ένα τεράστιο χρέος. Πότε θα δεις την πραγματικότητα;
Πρέπει να το συζητήσουμε τώρα; Δε βλέπουμε συχνά τον Πιέτρο.
- Τι θα συζητήσουμε τότε; - Διάλεξε.
Είναι ψηλά στο βουνό του,
αγνοεί τα προβλήματα που έχουμε εδώ κάτω.
Εσύ έμπλεξες τον εαυτό σου σε αυτό το χάλι.
Εντελώς.
Οπότε σταμάτα να χάνεις τον ύπνο σου γι αυτό.
- Πάω. - Σταμάτα. Θα πάω εγώ.
Αγάπη μου...
Η μαμά είναι εδώ.
Έχει δίκιο.
Η συζήτηση όμως δεν θα λύσει τα προβλήματα.
Πόσα χρειάζεστε;
Πολλά.
Υπερβολικά πολλά.
Θα σας βοηθήσω.
Δεν έχω πολλά λεφτά να δώσω, αλλά μπορώ να μείνω εδώ να δουλέψω.
Το έχω αποφασίσει, το εννοώ.
Έχεις άλλα πράγματα να κάνεις.
- Τι; - Το κορίτσι σου.
Θα χαρώ να βοηθήσω.
Αν και πολλές φορές ένιωθα την ανάγκη να του μιλήσω όταν ήμουν μακριά,
ο Μπρούνο και εγώ δεν είχαμε πολλές επαφές.
Σαν η φιλία μας να μην το είχε ανάγκη για να διατηρηθεί.
Μάθαινα νέα από την μητέρα μου.
Είχε συνηθίσει να ζει ανάμεσα σε σιωπηλούς άνδρες.
Έχασα το βοσκοτόπι, το έμαθες;
Πιέτρο;
Ναι!
Τρομερή ιστορία.
Ναι.
Η Λάρα πώς είναι;
Και η Ανίτα;
Η Ανίτα είναι με τη Λάρα στους γονείς της. Έχουν πολύ χώρο εκεί.
Είναι μια χαρά.
Κοίτα, ήθελα να σε ρωτήσω...
Μπορώ να μείνω στην Μπάρμα;
Θες να μείνεις εκεί πάνω; Μόνος;
Δεν αντέχω στη ιδέα ότι πρέπει να βλέπω ανθρώπους.
Έρχεται χειμώνας.
Δεν ξέρω πού αλλού να πάω.
Νομίζω ότι θα μείνω στα βουνά για λίγο.
Είναι σπίτι σου. Το ξέρεις.
Σε ευχαριστώ.
Μπρούνο;
Θες να έρθω;
Ναι...
Θα ήταν ωραία.
Θα έρθω όσο πιο γρήγορα μπορώ.
Γαμώτο!
Γαμημένο αλυσοπρίονο!
Μπρούνο.
Γεια, Μπέριο.
Άσε με να το τελειώσω αυτό.
Θες βοήθεια;
Έχουμε ένα σωρό τρόφιμα.
Αυτά τι είναι;
Για το χιόνι.
Κλείσε το φως.
Θα ετοιμάσω κάτι.
Ίσως αύριο να πάμε στη λίμνη;
Ήταν ωραία, έτσι;
Ναι, ήταν.
Όταν ξυπνούσα νωρίς το πρωί για το άρμεγμα,
οι δυο τους κοιμόντουσαν,
ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας.
Αισθανόμουν σαν να επιβλέπω τα πάντα,
σαν να τις φροντίζω.
Ανόητο, σωστά;
Δεν είναι ανόητο.
Είναι, γιατί είναι αδύνατον στα αλήθεια να φροντίσεις κάποιον άλλο.
Πότε νομίζεις θα δεις την Ανίτα ξανά;
Τα Χριστούγεννα;
Όχι, όχι τα Χριστούγεννα.
Πότε τότε;
Την άνοιξη μάλλον.
Ναι, ή ίσως το καλοκαίρι;
Ποια είναι η διαφορά;
Είναι καλύτερα με την μητέρα της έτσι και αλλιώς.
Είσαι καλός πατέρας, Μπρούνο.
Να την φέρω εδώ;
Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος έξω από το «εδώ».
Εσύ εφηύρες τα σύνορα.
Στο μυαλό σου.
Μάλλον πρέπει να βρεις μια κανονική δουλειά.
Τουλάχιστον για το χειμώνα.
Μπέριο... Ξέρεις από πού έρχομαι, σωστά;
Ναι.
Από τον μαλάκα πατέρα σου.
Και τώρα;
Εγκαταλείπεις την κόρη σου, όπως έκανε κι αυτός με σένα;
Φύγε.
Τι;
Βγες έξω.
Τι κάνεις;
Γεια.
Πάει στο σχολείο τώρα.
Στην αρχή της ήταν δύσκολο να υπακούει σε κανόνες,
αλλά πάει καλύτερα τώρα.
Θέλω να τον βοηθήσω.
Δεν νομίζω ότι μπορείς να βοηθήσεις κάποιον που δεν το θέλει.
Μπορούσαμε να βρούμε λύσεις, ξέρεις.
Άλλες δουλειές.
Έψαχναν κόσμο στα λιφτ.
Για τον Μπρούνο δεν υπήρχε άλλη ζωή.
Κάποια στιγμή κατάλαβα,
ότι εγώ και η Ανίτα μετρούσαμε λιγότερο από το πολύτιμο βουνό του.
Ό,τι και αν σημαίνει αυτό.
Μερικές φορές η αγάπη χάνεται λίγο-λίγο καμιά φορά χάνεται όλη μαζί.
Σωστά;
Εμένα ρωτάς;
Πώς πάνε τα πράγματα στο Νεπάλ;
Καλά, σωστά;
Πήγα πολύ μακριά.
Έπρεπε να μείνω εδώ.
Όχι.
Μπέριο!
Τι στο διάολο κάνεις;
Είσαι καλά;
Καθόλου άσχημα ε; Έκανα εξάσκηση μια εβδομάδα.
Είσαι τρελός.
Για σένα.
Συγνώμη για τις προάλλες.
Και εγώ λυπάμαι.
Χαίρομαι τόσο που γύρισες.
Είμαστε ακόμη φίλοι, σωστά;
Άντε γαμήσου.
Ήμουν εξαγριωμένος.
Ακόμη περισσότερο γιατί το φταίξιμο είναι δικό μου μόνο.
Τι σκεφτόμουν; Να ξεκινήσω μια αγροτική επιχείρηση;
Έπρεπε να είχα χτίσει ένα απλό σπίτι σαν κι αυτό,
και να έχω μερικές αγελάδες.
Αυτή έπρεπε να είναι η ζωή μου.
Δεν ξέρω από λεφτά.
Σε κάποιο σημείο στη ζωή σου πρέπει να σταματάς.
Και να λες: «σε αυτό είμαι καλός, στο άλλο όχι».
Μπορώ να επιζήσω εδώ μόνος μου.
- Δεν είναι και μικρό επίτευγμα, σωστά; - Σωστά.
Μπέριο...
Μην ανησυχείς για μένα.
Αυτό το βουνό δεν με έχει βλάψει ποτέ.
Μου τηλεφώνησαν από τη Γκράνα.
Ναι.
Χιόνιζε πολύ.
Τα ξαδέρφια του Μπρούνο ανησύχησαν και κάλεσαν διασώστες.
Πήγε ένα ελικόπτερο εκεί.
Περίμεναν να τον βρουν στο κρεβάτι του.
Σκέφτηκαν ότι μπορεί να ήταν αδύναμος ή ξέρεις... Έχουν παγώσει τα πάντα.
Δεν ήταν εκεί όμως.
Έψαξαν την περιοχή με σκυλιά, αλλά δεν βρήκαν τίποτε.
Έχει ρίξει πολύ χιόνι.
Εννοώ...
Αποφάσισαν ότι δεν είχε νόημα να συνεχίσουν να ψάχνουν.
Θα τον βρουν όταν λιώσει το χιόνι.
Νομίζεις ότι...
αυτό ήθελε;
Όχι.
Είπα όχι, αλλά είπα ψέματα.
Και αναρωτήθηκα ποιος τον γνώριζε εκτός από μένα σε αυτή τη γη.
Και ποιος γνώριζε εμένα εκτός από τον Μπρούνο;
Αν ό,τι μοιραστήκαμε ήταν μοναχά δικό μας,
τι απομένει αν ο ένας από τους δύο δεν είναι πια εκεί;
Τότε θυμήθηκα ότι υπήρχε ένα σπίτι πάνω στο βουνό,
με μια τρύπα στη στέγη.
Και ότι δεν θα μπορούσε να επιζήσει έτσι για πολύ.
Και σκέφτηκα ότι δεν ήταν πια χρήσιμο σε τίποτε.
Γιατί σε κάποιες ζωές, υπάρχουν βουνά στα οποία είναι αδύνατο να επιστρέψεις.
Δεν μπορείς να γυρίσεις στο βουνό,
που βρίσκεται στο κέντρο των άλλων,
και μαζί στην αρχή της δικής σου ιστορίας.
Και δεν υπάρχει τίποτε να κάνεις παρά να περιπλανιέσαι στα οχτώ βουνά,
για κάποιον σαν και μένα που,
στο πρώτο και το πιο ψηλό,
έχασε ένα φίλο.
Μετάφραση: One from the Heart
Υποτιτλισμός: www.videopress.gr
ΤΑ ΟΧΤΩ ΒΟΥΝΑ