Η γνώση βρίσκεται στη νοσταλγία.
Εκείνος που δεν έχει χάσει τον εαυτό του, δεν την κατέχει.
Θα θέλατε τσάι ή καφέ;
Τσάι, παρακαλώ.
-Μια πίτσα. -Τέλεια. Μπίρα;
Κρασί;
Μόνο νερό, ευχαριστώ.
ΘΗΡΟΤΗΛΕΦΩΝΟ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ
Ποιος είναι;
Ψάχνω την κα Λάσκο.
Δεν μένει πια εδώ. Ποιος είστε;
Είμαι ο γιος της.
Συνήθως γράφω στη μητέρα μου σ'αυτή τη διεύθυνση.
Μένει στο ισόγειο. Είναι πάντα σπίτι.
Αντίο.
Φελίτσε!
Μαμά.
Δεν σου είπε η γειτόνισσά σου ότι θα ερχόμουν;
Φελίτσε... Γέρασα.
Φελίτσε.
Γιατί είσαι εδώ; Ποιοι είναι αυτοί στο σπίτι μας;
Πού είναι το κινητό που σου έστειλα;
Μιλήσαμε κάποιες φορές.
Το τηλέφωνο; Χάλασε.
Τα γράμματά μου τα διάβασες;
Δεν βλέπω πια. Μου τα διαβάζει η γειτόνισσά μου.
Πότε ήταν το τελευταίο;
Μπορούσες να ζητήσεις απ'τη γειτόνισσα να το πάει για φτιάξιμο.
Ποιοι είναι αυτοί στο σπίτι μας;
Δεν ξέρω. Ο Ορέστε τους έβαλε μέσα.
Τι σχέση έχει ο Ορέστε μ'αυτό; Πήρε το σπίτι μας;
Μου έδωσε και λεφτά.
Το ελπίζω!
Το σπίτι μας...
...με αντάλλαγμα αυτό;
Έχει ό,τι χρειάζομαι.
Γκάζι, μπάνιο...
...αέρα απ'το σοκάκι.
Μα είναι σκοτεινό.
Δεν βλέπω, για μένα είναι μια χαρά.
Έβλεπες το Καποντιμόντε απ'το σπίτι μας.
Μου πρόσφερε πολλά λεφτά, τι να έκανα;
Να μην του το έδινα;
Δεν το χρειαζόσουν.
Τα λεφτά είναι εδώ, στο συρτάρι.
Ωραίες εποχές τότε, υπήρχε δουλειά.
Ως μοδίστρες δεν είχαμε ανταγωνισμό.
Ήμουν δέκα όταν η μαμά σου μου έμαθε τα πάντα.
Ήταν η καλύτερη.
Αλλά μετά το θάνατο του μπαμπά σου, δούλευε μόνο απ'το σπίτι.
Θυμάσαι;
Τώρα δεν έχει δουλειά.
Τελείωσαν όλα.
Μας κατέστρεψαν οι κομμουνιστές.
Ήταν καλύτερα όταν δούλευες από παιδί χωρίς καθορισμένες ώρες;
Εισπνέοντας κόλλα;
Ναι, αλλά μετά στέρεψαν οι δουλειές.
Οι Κινέζοι πήραν όλες τις δουλειές...
...και η γειτονιά ελέγχεται από εγκληματίες.
Και τότε τους είχαμε...
...αλλά τώρα είναι μόνο εγκληματίες.
Καλά δεν λέω, Τερέζα;
Είναι αλλού.
Δεν μπορώ να βρω...
Σφουγγάρι.
Κοιτάξτε εκεί.
Κάτι άλλο;
Ναι, και μερικά λινζερί.
Τι;
Εσώρουχα.
Γυναικεία εσώρουχα;
Έχω πολλά ωραία πράγματα. Για τη σύζυγο είναι;
'Οχι, για τη μητέρα μου. Είναι ηλικιωμένη.
Πολύ μικροκαμωμένη.
Εις το όνομα του Αλλάχ.
Γδύθηκες;
Ποιος πρέπει να γδυθεί;
Εδώ είμαι.
Δεν σε βλέπω. Ξεντύσου.
Τρελάθηκες; Μπροστά σου;
Κάνε ότι είμαι μικρός.
Ναι. Και σε έκανα εγώ μπάνιο.
Τώρα θα σε κάνω εγώ μπάνιο.
Σε έκανα μπάνιο.
Ακόμα το αγοράκι σου είμαι.
Πρέπει να πλένεσαι, μαμά.
Είναι θέμα υγιεινής.
Δεν πάω πια στη Σανιτά.
Είμαι συνέχεια σπίτι.
Όχι Σανιτά... Πώς το λένε;
Για την υγεία σου.
Καταλαβαίνεις;
Καλύτερα;
Έλα.
Μα ήταν αποθήκη πριν.
Είναι πολύ μοντέρνο, καλύτερο από ρετιρέ.
Δεν ζητήσατε διαμέρισμα χωρίς σκάλες;
Καλησπέρα.
Καλησπέρα, κ.Λάσκο.
- Περάστε. - Ευχαριστώ.
Μαμά;
Πήγαινε να ξαπλώσεις.
Πού πας;
Στο ξενοδοχείο. Θα σε δω αύριο.
Έλα, να σε βοηθήσω.
Φέλι, γιατί δεν έχεις παιδιά;
Δεν ξέρω, απλώς δεν έχω.
Αν μπορούσα, θα πήγαινα τάμα για σένα στο νεκροταφείο Φοντανέλε.
Αν φέρεσαι καλά στους νεκρούς, σε βοηθάνε.
Στην πόλη που ζω υπάρχει ένα τεράστιο νεκροταφείο...
...όπου άνθρωποι ζουν ανάμεσα στους τάφους, κάνουν τα πάντα.
Πουλάνε, αγοράζουν.
Παντρεύονται.
Τελικά το Κάιρο δεν είναι και πολύ διαφορετικό από εδώ.
Γιατί δεν ήθελες να έρθεις ποτέ;
Ας μην το σκεφτόμαστε, κοιμήσου.
Ξάπλωσε.
Έλα.
Ανέβασέ μου το μαξιλάρι.
Κλείσ'το! Τι κάνεις εδώ; Δρόμο!
Δεν ήθελα να τελέσω τη Λειτουργία.
Αλλά αυτές οι γυναίκες εδώ, τις βλέπετε;
Μου είπαν πως σήμερα είναι Κυριακή.
Και τις Κυριακές δικαιούνται τη Θεία Κοινωνία.
Είναι αλήθεια, έχετε δίκιο.
Μα αυτή είναι καταραμένη Κυριακή.
Και αυτή τη Λειτουργία στην εκκλησία μας δεν θέλω να την τελέσω!
Δεν θέλω να κανονικoποιήσω αυτό που έγινε.
Δεν θέλω να πρέπει να το χωνέψω προσωπικά...
...μονάχος μου.
Δεν πρέπει να σβήνουμε τις κοινωνικές φωτιές.
Πρέπει να τις ανάβουμε!
Παρόλο που αυτό φαίνεται...
...να τρομάζει τα ανώτατα κλιμάκια.
Πρέπει να ξέρετε πως χθες...
...ο αρχηγός της αστυνομίας της Νάπολης...
...αρνήθηκε να τελέσουμε τη Λειτουργία έξω.
Πολύ καλά, κ.Αρχηγέ της Αστυνομίας, θα το κάνουμε όπως και να'χει!
Και αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη...
...γιατί δεν παράκουσα.
Υπάκουσα σε μια εσωτερική φωνή...
...σε κάποιον μέσα μου...
...που μου λέει ότι είμαι ανόητος...
...αν σκεφτώ εκείνο το αγόρι...
...που γαζώθηκε από άλλα αγόρια.
Λες κι ο θάνατος είναι παιχνίδι!
Ή ένα πάρτι, ή μια συλλογική παράσταση.
Με την παρουσία σας εδώ σήμερα...
...ακούτε τη φωνή μέσα σας.
Δίνετε ένα χτύπημα στην Καμόρα!
Πρέπει να είμαστε σαν τις ακτίνες του ήλιου...
...που πέφτουν ασταμάτητα...
...κάθε μέρα στα σκουπίδια...
...και παρόλα αυτά, δεν βρωμίζονται ποτέ.
Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα...
...ποιητήν ουρανού και γης...
...ορατών τε πάντων και αοράτων.
Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν...
...τον Υιόν του Θεού τον μονογενή...
...γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί...
Ή είσαι μαζί μας ή μαζί του.
Θα τρελαθώ, είσαι ο Φελίτσε Λάσκο!
Θα τρελαθώ, είσαι ο Φελίτσε Λάσκο.
Ναι, εγώ...
Συγγνώμη, δεν σας θυμάμαι.
Έφερνα κούτες με δέρματα για τη μητέρα σου.
Ο Ραφαέλε, δεν με θυμάσαι;
Ήμουν ωραίος άντρας, οι γυναίκες με βασάνιζαν.
- Γιατί μιλάς περίεργα; - Έζησα στο εξωτερικό 40 χρόνια.
- Βιντσέντσο. - Αλλάξατε τραπέζι;
Ναι, μπορώ;
Θα πάρω κεφτέδες και χόρτα.
Να πιούμε κρασί;
Δεν πίνω, μα αν θέλετε...
Ένα καραφάκι, μην το βαρύνουμε.
Αμέσως.
Φέλι, ήμουν τρελά ερωτευμένος με τη μητέρα σου.
Ήταν τόσο όμορφη. Πάντα κομψή, πραγματική κυρία.
Ένα θα σου πω.
Προσπάθησα να πάω όταν έλειπες εσύ και ο άντρας της.
Αλλά εμφανιζόσουν καμιά φορά, ήσουν απρόβλεπτος.
Μπαινόβγαινες.
Οπότε μιλούσαμε για αθλήματα, για μοτοσικλέτες.
Σαν να ήμασταν συνομήλικοι!
'Οχι, ευχαριστώ.
Να το ξεκαθαρίσουμε, πάντα φερόμουν σαν κύριος.
Τη θαύμαζα και θαυμάζοντάς την θαύμαζα κι εσένα.
Θα σε υιοθετούσα, θα σε προστάτευα σαν πατέρας.
Θα το ήθελα πολύ αυτό.
Πώς και δεν με θυμάσαι;
Πολλά πράγματα δεν θυμάμαι.
Λυπάμαι πολύ που δεν σας θυμάμαι, κύριε.
- Άσε τις επισημότητες! - Συγγνώμη που δεν σε θυμάμαι.
Μικρός ήμουν ταραξίας.
Η μητέρα μου υπέφερε, το θυμάσαι;
Παιδιά ήσασταν.
Εσύ, ποιος;
Εσύ και οι φίλοι σου.
Θυμάσαι ένα παιδί που ήταν πάντα μαζί μου;
Έχω καλή μνήμη, αλλά πέρασαν πολλά χρόνια από τότε.
Δεν πειράζει.
Ήξερες το θείο μου, τον Κοσταντίνο;
Όχι.
Ξάδερφος της μητέρας μου. Εργένης, χωρίς παιδιά.
Δούλευε στον Λίβανο. Είχε μια κατασκευαστική εταιρεία.
Μου πρόσφερε δουλειά και δέχτηκα.
Ήθελες να φύγεις, έτσι;
Ο άντρας της μητέρας μου ήταν ένας ξένος.
Αυτό το θυμάμαι.
Φελί...
Είναι ωραία.
Ωραία!
Ευχαριστώ.
Σ'αγαπώ.
Γύρνα γρήγορα, αγάπη μου.
Σου παραδίδουμε, Κύριε, την πιστή ψυχή της αδελφής μας Τερέζας,
γιατί άφησε αυτόν τον κόσμο και ζει κοντά Σου.
Με την επιείκειά Σου, σβήσε τις αμαρτίες που διέπραξε
λόγω της εύθραυστης ανθρώπινης κατάστασης
και πρόσφερέ της συγχώρεση και γαλήνη.
-Για τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. -Αμήν.
-Ο Κύριος μαζί σας. -Και μαζί σας.
Ο Μεγαλοδύναμος να σας ευλογεί.
Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.
Να έρχεστε όποτε θέλετε.
Αν δεν είμαι εγώ εδώ, είναι ο Τζουζέπε.
Ευχαριστώ, καλή σας μέρα.
Μου επιτρέπετε;
Ήθελα να σας ευχαριστήσω για όσα είπατε.
Γνωρίζατε καλά τη μητέρα μου.
Τη γνώρισα όταν ήρθα σ'αυτή την ενορία.
Δεν μπορούσε να μετακινείται και πήγα εγώ μερικές φορές να τη βρω.
Μιλούσε συχνά για σένα. Είσαι ο Φελίτσε, σωστά;
Ο μοναχογιός της.
Ενδιαφέρουσα η ιστορία σου.
Έφυγες, γνώρισες άλλους κόσμους.
Αυτό λέω πάντα στα παιδιά.
Αν μείνεις λίγες μέρες ακόμα,
έλα και θα τα γνωρίσεις.
Θα χαρούν να ακούσουν την ιστορία σου.
Θα ήθελα να κάνω μια προσφορά στην εκκλησία.
Δώσε το στον Αντόνιο.
-Ευχαριστώ. -Εγώ σ'ευχαριστώ.
Φελίτσε;
Από σήμερα, η μητέρα σου θα ζει μέσα σου. Υποδέξου την.
Ο Θεός να έχει έλεος.
Και να σε υποδεχθεί στον παράδεισο.
Ευχαριστώ, αγάπη μου, που με πίεσες να επιστρέψω στη Νάπολη.
Όπως πάντα,
μπορείς και καταλαβαίνεις κάτι πριν καν συμβεί.
Αν είχε πεθάνει η μητέρα μου χωρίς να τη δω για τελευταία φορά...
Λυπάμαι που δεν τη γνώρισα ποτέ.
Θα σε είχε συμπαθήσει.
Θα ήθελα να σε φέρω στη Νάπολη.
Πάντα έλεγες
πως δεν ήθελες να γυρίσεις στη Νάπολη.
Και τώρα δεν θες να φύγεις.
Έχεις νοσταλγία.
Ίσως.
Πρέπει να είναι όλα διαφορετικά σε σχέση με όταν ήσουν παιδί.
Όχι, είναι όλα τα ίδια.
Ούτε εγώ το πιστεύω.
Γεια.
-Πρώτος! -Προηγείται!
Είσαι ο καλύτερος, το Νο 1!
Σου είπα ότι θα νικήσω.
-Είσαι θεός. -Σου είπα ότι θα τους σκίσουμε.
Δώσε εδώ!
Είσαι μαλάκας όπως πάντα!
Δεν θέλω να καπνίσω.
Είσαι ο γιος μου.
Να προσέχεις.
Δεν είσαι σαν αυτόν.
Τα χαρτιά. Λίγο παλιά, αλλά ωραία μοτοσικλέτα.
Φελί!
Ντον Λουίτζι.
Νόμιζα πως έφυγες.
Θα μείνω, θέλω ν'αγοράσω ένα σπίτι.
Θέλω να φέρω εδώ και τη γυναίκα μου, την Αρλέτ.
Ωραία! Έλα.
Τους αφήνω να ξεδώσουν εδώ.
Φελίτσε, έλα να πιεις κάτι.
-Στο σπίτι της μητέρας σου μένεις; -Όχι εκεί που την επισκεφθήκατε.
Νοίκιασα ένα άλλο σπίτι.
Εδώ είναι, στο τέλος αυτού του δρόμου.
Ήταν απαίσιο εκείνο το σπίτι.
Μια οικογένεια απ'τη Σρι Λάνκα ζούσε εκεί πριν τη μητέρα σου.
Εννέα άτομα σε 30 τετραγωνικά.
Τους βοήθησα να βρουν καλύτερο σπίτι.
Εγώ έφταιγα που κατέληξε εκεί η μητέρα μου.
Μη σκέφτεσαι τα λάθη του παρελθόντος.
-Πρέπει να σκεφτείς το τώρα. -Δεν είναι εύκολο.
Η μητέρα σου θα καταλάβαινε γιατί έμεινες μακριά.
Η μητέρα μου...
Τι είναι;
Τίποτα.
Εντάξει.
Όταν θελήσεις να μιλήσεις... εγώ είμαι εδώ.
Ασούντα, δεν έχεις τα κλειδιά σου;
Ο Φελίτσε είμαι, Ραφαέλε!
Μπορώ να μπω;
-Σε ενοχλώ; -Καθόλου. Πέρνα μέσα.
-Αυτό είναι το εργαστήριό μου. -Καλημέρα.
Πού οφείλεται η ωραία επίσκεψή σου;
Θυμάσαι που σου είπα ότι ήμουν μπελάς
κι έκανα τη μάνα μου να υποφέρει;
Και βέβαια.
Αλλά μην υπερβάλλεις, ήσουν καλό παιδί.
Σε ρώτησα αν θυμάσαι κάποιο συγκεκριμένο παιδί
απ'την παρέα μου.
Και λοιπόν;
Είναι περίεργο που δεν το θυμάσαι, γιατί ήμαστε...
...σαν αδέρφια, Ορέστε τον έλεγαν.
Ορέστε Σπαζιάνο.
Ο Εγκληματίας;
Πώς;
Ακούστε, πηγαίνετε τώρα.
Πηγαίνετε να φάτε και θα τα πούμε αργότερα.
Δεν τον ήξερα όταν ήταν παιδί.
Δεν τον θυμάμαι, τουλάχιστον.
Με τον Εγκληματία, πρέπει να προσέχουμε.
Η συμμορία του είναι η χειρότερη στη Σανιτά.
Ναρκωτικά, εκβιασμοί, τοκογλυφία, πορνεία, κλεπταποδοχή...
Πού μένει;
Πώς...
Πώς είναι εμφανισιακά;
Φελί, ξέχνα τον.
Νιώθω ότι πρέπει να τον δω.
Μα γιατί;
Γιατί ήμαστε πολύ καλοί φίλοι. Γι'αυτό.
Τι να σου πω;
Είναι όμορφος, αθλητικός, σαν εσένα.
Μένει στην καρδιά της Σανιτά.
Κανείς δεν ξέρει σε ποια ακριβώς πολυκατοικία.
Δεν μπορείς να τον πλησιάσεις χωρίς προστασία.
Δεν μπορείς να ρωτήσεις, "Πού μένει ο Εγκληματίας";
Η αδερφή μου είναι.
Ασούντα!
Ορίστε, και πολύ μάλιστα.
-Αν θέλει να μείνει ο φίλος σου... -Θα δούμε.
Καλά, Ραφαέ. Φεύγω. Γεια.
Φελί, αν θέλεις να μείνεις να φάμε...
Έτσι μύριζαν οι κεφτέδες που έφτιαχνε η μάνα μου.
Θα στρώσω το τραπέζι.
Ευχαριστώ, πραγματικά.
Πρέπει να φύγω. Κάτι τελευταίο.
Είναι παντρεμένος; Έχει παιδιά;
Όχι, δεν έχει οικογένεια, ζει μόνος.
Παίρνει τις γυναίκες που θέλει από τις πόρνες του.
Δεν ξέρω τι θέλεις να πεις με τον Σπαζιάνο...
αλλά είναι άνθρωπος της τυφλής βίας.
Δεν με τρομάζει.
Ραφαέ...
θα μου άρεσε να σε είχα για πατέρα.
Άκουσέ με τότε.
Σου το λέω σαν πατέρας.
Ποιος σ'αναγκάζει να μείνεις εδώ;
Η μάνα σου πέθανε. Γύρνα στη χώρα σου.
Τι λες;
Εδώ είναι η χώρα μου.
-Ποιος σου το έκανε; -Αυτοί από την Αντεσαουκούλα.
Γιατί το έκαναν αυτό;
Σφύριξα σ'αυτή την κοπέλα και με έσπασαν στο ξύλο.
-Μπορείς να οδηγήσεις τη μηχανή; -Τι θες να κάνεις;
Ρε μαλάκα, θα μας σκοτώσουν και τους δύο.
Έλα, μην είσαι σπαστικός!
-Αυτοί είναι; -Ναι.
Όχι, άσ'το σε μένα, εσύ είσαι το αφεντικό.
Λοιπόν;
Δεν μπορώ να σου ζητήσω να με εξομολογήσεις.
Το ξέρω.
Πρόσεξα ότι δεν έκανες τον σταυρό σου στην κηδεία της μητέρας σου.
Αλλά μπορείς να μου μιλήσεις.
Έλα μαζί μου.
Φελίτσε...
βγάλε τα από μέσα σου.
Μίλα.
Θα σε ακούσω σαν να ήταν εξομολόγηση.
Όταν ήμουν μικρός, υπήρχε...
ένα ξυλουργείο, εδώ κοντά.
Φελί, δεν υπάρχει τίποτα εκεί.
Υπάρχουν ρολόγια στο σαλόνι.
Ένιωθα την καρδιά μου ακίνητη...
μακρινή, σαν...
σαν να μην ήταν πια μέσα μου.
Εκείνο το πτώμα σωριασμένο...
στο πάτωμα.
Τα μεγάλα, ανοιχτά μάτια.
Άδεια.
Κι εκείνη η λιμνούλα αίματος που σιγά σιγά επεκτεινόταν...
κάτω από το κεφάλι του.
Ήμουν 15 χρονών και όλα έγιναν σκατά.
Δεν του έγραψα, δεν έψαξα να τον βρω.
Δεν τον είδα ποτέ ξανά. Έναν μήνα μετά, έφυγα.
Πήγα στη Βηρυτό με τον θείο μου.
Στη Νάπολη, δεν γύρισα ποτέ.
Δεν τον πρόδωσα.
Ήταν ο Ορέστε Σπαζιάνο.
Ξέρεις τα παιδιά του Σπαζιάνο που σκοτώνουν κόσμο στη Σανιτά;
Ξέρεις ότι είναι ο νούμερο ένα εχθρός μου;
Φελί, τι είναι ο Ορέστε Σπαζιάνο για σένα;
Είναι ο καλύτερός μου φίλος, ο αδερφός μου.
Φύγε από εδώ!
Σε παρακαλώ, φύγε!
Φύγε!
Ο φιλεύσπλαχνος Θεός να σε ελεήσει.
Και να συγχωρήσει όλες τις αμαρτίες σου.
Εδώ είναι.
Τέλειο έγκλημα στη Σανιτά
Η υπόθεση Κοσταλιόλα παραμένει χωρίς δράστη
-Ο Ντον Λουίτζι θέλει να σου μιλήσει. -Σε μένα;
Κλείσε την πόρτα.
Σου είπα ότι θα σε ακούσω σαν να εξομολογείσαι.
Και τώρα εμάς τους δύο μας δένει μία συμφωνία.
Δεν θα μ'αφήσεις να πω τίποτα, το μυστικό σου έγινε και δικό μου.
Δεν φοβάμαι την αλήθεια, αλλά δεν θέλω να καταγγείλω τον Ορέστε.
Ήρθα σε σένα, γιατί έχω ανάγκη να μην είμαι μόνος.
Φυσικά, φοβάσαι πολύ να τον αντιμετωπίσεις.
Αλλά αν δεν θέλεις προστασία από το κράτος,
εδώ, προστασία ζητάς απ'τα αφεντικά, όχι τους ιερείς.
Τους έβαλε να κάψουν τη μοτοσικλέτα μου.
Και μπήκαν και στο σπίτι μου. Κοίτα.
ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥ
Μα δεν θέλω να εξαφανιστώ.
Θέλω να τον δω.
Μη με κατακρίνεις.
Πρέπει να με βλέπεις σαν ένα απ'τα παιδιά σου.
Μπορούν να κάνουν άλλες επιλογές, μπορούν να σωθούν,
αν τα καταφέρουν,
αλλά δεν θα προδώσουν ποτέ το ένα το άλλο.
Ο Ορέστε είναι σαν εμένα.
Φελί, είσαι τρελός.
Πρέπει να φύγεις.
Να εξαφανιστείς, όπως έγραψε ο Εγκληματίας.
Ξέρουμε πώς καταλήγουν. Νεκροί ή στη φυλακή.
Και τότε θα σε καλέσω εγώ
και θα σου ζητήσω να γυρίσεις.
Κινδυνεύεις.
Αν μιλήσεις, μπορεί να ανοίξει ξανά η υπόθεση.
Μακάρι να γλιτώναμε απ'αυτόν!
-Δεν θέλω να τον καταγγείλω. -Το κατάλαβα!
Είμαι ένοχος όσο κι εκείνος.
Ήμουν συνένοχός του και δεν του έλεγα ποτέ όχι.
Πρέπει να μιλήσουμε.
Έχουμε πολλά να ξεκαθαρίσουμε, ήμαστε φίλοι.
Αλλά κυρίως...
από τους δυο μας, μόνο εγώ σώθηκα.
Κάνεις λάθος.
Οι καρδιές σκληραίνουν με τον καιρό.
Όχι οι δικές μας.
Σου το λέω για τελευταία φορά.
Φύγε.
Εσύ γιατί μένεις εδώ;
Ας βρεθούμε αύριο εδώ στις δέκα, μετά τη λειτουργία.
Φρόντισε να είσαι ελεύθερος.
Θα περάσεις όλη τη μέρα μαζί μου.
Ευχαριστώ.
Πάμε από εδώ.
Εσύ! Βάλε κράνος!
-Πώς είσαι; -Καλά.
Πάμε στο σπίτι ενός εμπόρου ναρκωτικών.
Όλη η οικογένεια πουλάει ναρκωτικά.
Άντρες, γυναίκες, μεγάλοι, παιδιά. Ακόμα και η γιαγιά.
Μοιάζει υπερβολικό, ε;
Πρόσεξε τη μυρωδιά όταν μπούμε.
Σαν να μπαίνουμε σε εργοστάσιο με αμύγδαλα.
-Ποιος είναι; -Ο Ντον Λουίτζι.
Μπορώ;
Περάστε.
-Να σας φτιάξω καφέ; -Όχι, μόλις ήπιαμε.
-Μικρή μου! -Καθίστε.
Ευχαριστώ.
Μικέλε, είσαι εδώ;
Γιατί δεν έρχεσαι πια στο μάθημα μουσικής;
-Ντον Λουίτζι... -Περίμενε.
Εκείνον θέλω να ακούσω.
Δεν θες να είσαι στην ορχήστρα; Θέλεις ν'αλλάξεις μουσικό όργανο;
-Όχι... -Τότε, γιατί;
Ήσουν μεγάλο ταλέντο, περιμέναμε πολλά από σένα.
Σου είπε ο μπαμπάς σου να σταματήσεις;
Ξέρετε από ποιον πήρε το ωδείο το όνομά του;
-Φυσικά. -Από τον Άγιο Βικέντιο.
Εδώ, στη Σανιτά, έχουμε τον Άγιο Βικέντιο σαν τον Χριστό.
Έχουμε πίστη στον Άγιο Βικέντιο, σωστά;
Περίμενε.
Δεν σας σύστησα ακόμα τον φίλο μου τον Φελίτσε Λάσκο.
Είναι απ'τη Σανιτά, αλλά δεν τον θυμάστε.
Λείπει στο εξωτερικό σαράντα χρόνια.
Είναι πολύ σημαντική προσωπικότητα, έχει δική του εταιρεία εκεί.
Και τώρα θα κάνει μια ωραία δωρεά στο ωδείο.
-Έτσι, Φελί; -Φυσικά!
Η μάνα του δεν ήθελε να τον αφήσει να φύγει.
Έλεγε πως ο Φελίτσε έπρεπε να βοηθάει στο σπίτι.
Αν είχε ακούσει τη μάνα του,
τώρα θα ήταν ένα τίποτα,
θα τριγυρνούσε στους δρόμους.
Τον αγαπώ πολύ. Φελίτσε, ο Αντόνιο.
Μην ανησυχείς.
Κάθισε.
-Μου αρέσει το βιολί. -Το ξέρω.
Ξέρεις πόσο κοστίζει ένα βιολί;
Σου βρήκα ένα δανεικό, δεν θα σου κοστίσει καθόλου.
Δεν μπορώ να έρθω, με χρειάζονται στο σπίτι.
Μην ανησυχείς, Ντον Λουίτζι, θα σ'τον στείλω αύριο.
Τέτοια λόγια θέλω ν'ακούω.
Θέλετε να πούμε μια προσευχή για τους πεθαμένους σας;
Φυσικά.
Έλα κι εσύ.
Θέλω να γνωρίσετε τον φίλο μου τον Φελίτσε Λάσκο.
Μένει στη Σανιτά για λίγο καιρό.
Εντάξει; Να προσέχετε.
Τα λέμε σύντομα.
Πάει κι αυτό.
Η Άννα έχει οκτώ παιδιά.
Ο Φελίτσε Λάσκο.
Είναι ένας άνθρωπος που αγαπώ πολύ.
-Κυρία. -Καλησπέρα, Ντον Λουίτζι.
Εβελίνα!
Ήρθε ο Ντον Λουίτζι!
Καλησπέρα, Πατρίτσια. Τα λέμε πάνω;
Βιντσέντζο, καλησπέρα.
Καλησπέρα, Ντον Λουίτζι.
Άντε, πάμε.
Καλησπέρα!
-Ντον Λουίτζι! -Από εδώ η Αντέλε.
Αυτή η κοπέλα είναι το πετράδι στο στέμμα μου.
Πήρε πτυχίο με άριστα στην Ιστορία της Τέχνης.
Χάρηκα.
Να της πεις να σου δείξει τις κατακόμβες.
-Ντον Λουίτζι, καλησπέρα. -Νούντσια.
-Έφτιαξα μακαρόνια με φασόλια. -Δεν έπρεπε να μπεις στον κόπο.
Πρέπει να μιλήσω σε όλη την οικογένειά σου, και στους κάτω.
Καθίστε και θα τους φωνάξω.
Ελάτε!
Πολύ νόστιμα! Μπορώ να έχω λίγο πιπέρι;
Φυσικά. Μαρία, φέρ'το.
Όταν ήμουν μικρός, οι κατακόμβες ήταν κλειστές. Δεν έχω πάει ποτέ.
Δίνουμε μεγάλη μάχη με τον Ντον Λουίτζι,
αλλά μας βάζουν εμπόδια.
Ο Ντον Λουίτζι πιστεύει ότι μπορούμε να βγάλουμε λεφτά απ'τους επισκέπτες.
Θα ήθελα ν'ανοίξω μια πιτσαρία.
Ούτε οι μούμιες δεν θα έτρωγαν τη δική σου πίτσα!
Λένε ότι οι Αιγύπτιοι πιτσαδόροι είναι καλύτεροι απ'τους Ναπολετάνους.
Νομίζω ότι άλλαξε ο ουρανίσκος σας στο εξωτερικό.
Όχι, αλήθεια, λένε ότι είναι πολύ καλοί.
-Στο Κάιρο θα βγούμε για πίτσα. -Αλλά εκεί δεν έχει κρασί.
Έχω φτιάξει και κοτολέτες.
Όχι, Νούντσια, θα πεθάνουμε εδώ πέρα.
Πήγα στον Λίβανο, στη Βηρυτό, όταν ήμουν στην ηλικία σας.
Και μετά, πήγα στη Νότιο Αφρική.
Και στην ηλικία σας,
πήγα στο Κάιρο, στην Αίγυπτο, όπου και ζω ακόμα.
Έχω μία κατασκευαστική εταιρεία, είμαι παντρεμένος.
Δεν έχω χαρέμι.
Έχω μόνο μια γυναίκα.
Ακούσατε τι περιπετειώδη ζωή είχε;
Η μαμά του, η Τερέζα, μου μιλούσε πάντα για εκείνον.
Είναι άξιος άνθρωπος και χάρηκα που σας τον γνώρισα.
Η μακαρίτισσα η Τερέζα ήταν η καλύτερη μοδίστρα μας.
Πραγματική κυρία.
Υπέφερε πολύ εξαιτίας μου,
γιατί ήμουν φίλος με τον Ορέστε Σπαζιάνο.
Δεν της άρεσε καθόλου αυτό.
Κλέβαμε, ληστεύαμε, ήμαστε συνέχεια μαζί.
Αλλά τώρα που ήρθα, δεν τον έχω δει.
Όμως, κάποιος μού έκαψε τη μοτοσικλέτα.
Μια μοτοσικλέτα που αγόρασα έτσι,
από νοσταλγία.
Πάντα μου άρεσαν οι μοτοσικλέτες.
Νομίζω ότι συναντηθήκαμε μία φορά.
Εδώ κοντά, στην Αντεσαεκούλα, ζούσε ακόμα η μάνα μου.
Δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν αυτός, αλλά ένιωσα στο στέρνο μου...
Μα δεν νιώθετε καλά;
Όχι, συγγνώμη.
Αφαιρέθηκα.
Γιατί να σου έχει άχτι ο Εγκληματίας μετά από 40 χρόνια;
Δεν υπάρχει λόγος.
Μερικές φορές, οι μακρινές αναμνήσεις είναι σαν φαντάσματα.
Λάσκο, μιλάς πολύ, πρέπει να μάθεις να σωπαίνεις.
Εξαφανίστηκα χωρίς να του πω αντίο, δεν επικοινώνησα ποτέ μαζί του.
Μην υπερβάλλεις.
Όχι, δεν υπερβάλλω.
Αλλά τώρα θέλω να γυρίσω στη Νάπολη, να αγοράσω...
Κυρίες και κύριοι, πήγε αργά.
Κι εγώ έχω λειτουργία αύριο στις 7 το πρωί.
Γνωρίσατε τον Φελίτσε, είναι καλός άνθρωπος.
Μόνο που μιλάει περισσότερο απ'όσο χρειάζεται, κάποιες φορές.
Τόσα χρόνια μακριά, η φαντασία του καλπάζει.
Λες και η εφηβεία του ήταν ένα γουέστερν!
Δεν καταλαβαίνει ότι δίνει μεγάλη σημασία
σε ένα μικρό αφεντικό της γειτονιάς,
που όλοι τον λένε Εγκληματία.
Δεν είναι μεγάλο αφεντικό, μια "κότα" είναι.
Και κανείς από εμάς δεν θα έπρεπε να τον φοβάται.
Εμένα και τη Ροζάρια να φοβάστε, που προσευχόμαστε κάθε πρωί.
Θέλεις κι εσύ μία;
Όχι, ευχαριστώ.
Πώς έλεγες τον Σπαζιάνο;
"Μαλάκα";
Αυτή η λέξη είναι καθρέφτης. Ο μαλάκας είσαι εσύ.
Έλα εδώ.
Χτύπα το.
Να ξεθυμάνεις.
Πιο δυνατά.
Μπράβο.
Χτύπα.
Έλα.
Βγάλ'το από μέσα σου.
Μόνο λίγα μέτρα χωρίζουν την πάνω από την κάτω πόλη.
Πήγαινε.
Τη λένε Σέρουλα.
Από τον 5ο αιώνα και είναι Αφρικανή.
Με θυμάσαι;
Όχι.
Είμαι παλιός φίλος του Ορέστε.
Το ξέρω, πάμε να φύγουμε από εδώ.
Πρέπει να τον δω.
Όπου θέλει εκείνος, με τους όρους του.
Δεν μπορεί να γίνει;
Να είσαι εδώ τέτοια ώρα την Κυριακή.
Την επόμενη Κυριακή.
-Τι έγινε; -Μισή ώρα στο τηλέφωνο.
-Είναι έξαλλος, φωνάζει. -Δεν τον έχουμε δει ποτέ έτσι.
Θα τα καταφέρει, γιατί είναι σαν εσένα, δεν κάνει ποτέ πίσω.
Εγώ;
Εδώ είστε ακόμα; Πηγαίνετε εκεί που σας είπα.
-Να φέρω το μηχανάκι μου; -Ναι.
Ντον Λουίτζι;
-Έχω να σου πω κάτι. -Δεν είναι καλή μέρα. Αύριο.
Φελί, μου έστειλαν ένα παιδί απ'την Τυνησία.
Μόλις βγήκε απ'τη βάρκα, δεν καταλαβαίνουμε λέξη.
Μήπως βγάλεις εσύ άκρη; Αντέλε!
Δείξε του!
Κάνε ό,τι μπορείς!
-Πού είναι; -Εκεί μέσα.
Από πού είσαι;
Τυνησία.
Εγώ είμαι ο Φελίτσε.
Αχμέντ.
Πού με πας;
Μπες μέσα.
Κάθισε.
Γιατί εμφανίζεσαι τώρα;
Τριγυρνάς στη Σανιτά για μήνες,
συναντάς ξένους.
Μέχρι και που αγόρασες μια παλιά μοτοσικλέτα.
Τι ήθελες; Να ξαναζήσεις τα παλιά;
Πας στις κατακόμβες και σε εκκλησίες, μιλάς με ιερείς.
Λοιπόν;
Τι θέλεις;
Ήθελα μόνο να σου πω ότι γύρισα.
Γύρισες να προκαλέσεις προβλήματα.
Δεν νιώθεις καλά;
Θα ξεράσεις;
Μην ανησυχείς, δεν θα σε σκοτώσω.
Φελί...
Άκου, θα σου το πω...
στα γαλλικά.
Καταλήξαμε και οι δύο σε cul-de-sac (αδιέξοδο).
Δεν σε βλέπουν με καλό μάτι εδώ.
Θα ήθελα να σε σώσω, αλλά είσαι αγύριστο κεφάλι.
Και δεν θες να φύγεις απ'αυτή τη γειτονιά, απ'την πόλη.
Μα δεν ακούς ό,τι σου λένε όλοι;
Φύγε.
Ζήτα μου ό,τι θέλεις.
Αλλά όχι να φύγω.
Θέλω να έρθω να ζήσω εδώ.
Βλέπεις; Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Δεν θες να καταλάβεις.
Φελί, έχεις πολύ μακριά γλώσσα.
Δεν είπα τίποτα.
Αλήθεια;
Δεν σε πιστεύω.
Ένα πράγμα μπορείς να κάνεις μόνο.
Να εξαφανιστείς.
Γύρνα στην Αφρική και ξέχνα αυτά τα γαμημένα σοκάκια.
Αν σε πιάσουν οι μπάτσοι, θα περάσεις όλη σου τη ζωή στη φυλακή,
στην ηλικία που είσαι.
Σκότωσες έναν φουκαρά γέρο.
Και το έσκασες σαν δειλός.
Δεν τον άγγιξα καν.
Εσύ φταις που έγινε, μου κατέστρεψες τη ζωή.
Και τώρα λες ότι εγώ σκότωσα τον Κοσταλιόλα;
Ποιος το έσκασε; Εγώ;
Εγώ έμεινα εδώ. Να δούμε τι θα πουν κι οι μπάτσοι.
-Πήγαινε να τους τα πεις. -Ορέστε, κόψε τις μαλακίες.
Γεννήθηκα εδώ και εδώ θέλω να πεθάνω.
Αυτό κανονίζεται.
Εγώ έφταιγα που ο γέρος ήταν στο σπίτι;
Εγώ έφταιγα που έπιασε όπλο;
Δεν υπήρχε χρόνος να σκεφτώ, έπιασα το αγαλματάκι και τον χτύπησα.
Και οι δύο το ξέρουμε αυτό.
Μαλακίες είπα, αλλά εσύ δεν είπες τίποτα.
Ούτε λέξη. Σκότωσα άνθρωπο χωρίς να το θέλω.
Και δεν σου κάηκε καρφί.
Ήμουν νεκρός για σένα.
Δύο νεκροί.
Εγώ και ο Κοσταλιόλα.
Φέρθηκες σαν δειλός.
Εξαφανίστηκες.
Βρήκες καταφύγιο στην Αφρική και με ξέχασες.
Μια κάρτα...
Ένα τηλεφώνημα...
Τίποτα.
Σε σιχάθηκα.
Δεν το ξέρεις, αλλά είχα πάψει να μιλάω.
Είχα πάψει να τρώω.
Η μάνα μου είχε απελπιστεί, δεν της είπα τίποτα.
Δεν ξέρω πώς, αλλά ο θείος μου τα κατάλαβε όλα.
Και με ξετίναξε στις ερωτήσεις.
"Εσύ τον σκότωσες;" Κι εγώ: "Δεν ξέρω... μπορεί."
Τρελάθηκε. "Μπορεί; Πες ότι δεν το έκανες εσύ!"
Ο κύριος "Πού να ξέρω"... Έτσι ήσουν πάντα.
Ήμουν κι εγώ ένοχος. Έτσι του είπα.
Την επόμενη μέρα, με πήρε και μ'έβαλε σ'ένα αεροπλάνο.
"Η δουλειά είναι το καλύτερο φάρμακο για να αποφύγεις το τρελάδικο".
Έτσι μου έλεγε.
Έτσι κι έγινε.
Η δική σου οικογένεια δεν ήταν σκατά σαν τη δική μου.
Είμαστε δύο ξένοι, Φελί.
Βασικά...
είμαστε δύο σκατιάρηδες που μισιούνται.
Εγώ δεν σε μισώ.
Όντως, δεν σου έγραψα. Αλλά δεν καταλαβαίνεις;
Ήμουν 15 χρονών!
Βρέθηκα να δουλεύω στην Αφρική, δεν καταλάβαινα τίποτα!
Πέρασαν σαράντα χρόνια.
Έχω αλλάξει.
Τώρα θέλεις να μου πεις τι πέρασες;
Χέστηκα τι πέρασες εσύ.
Άλλαξες;
Κι εγώ; Τι είμαι;
Έχεις γυναίκα, σπίτι, δουλειά, γλώσσα, θεό.
Εγώ δεν έχω κανέναν.
Είμαι ο βασιλιάς γι'αυτά τα σκουπίδια κάτω.
Αλλά είναι σαν να είμαι στη φυλακή.
Αν δεν φύγεις,
εσύ κι εγώ θα ξεκινήσουμε ένα παιχνίδι.
Μπαίνεις στο βασίλειό μου κι εγώ στο δικό σου.
Και θα δούμε ποιος θα βρει την έξοδο.
Πάντα σου άρεσε να αστειεύεσαι γιατί είσαι μαλάκας.
Τι τον θέλουμε αυτόν τον άσκοπο πόλεμο; Εγώ κι εσύ είμαστε.
Έχεις δίκιο.
Είναι παρελθόν.
Και το παρελθόν δεν υπάρχει.
Φύγε τώρα.
Γκετζέ!
Πήγαινε τον φίλο μου στη Σανιτά.
Τον περιμένει ο Ντον Λουίτζι.
Πώς σου ήρθε και δεν μου είπες τίποτα και έδρασες μόνος;
Είχα ήδη κάνει το βήμα, ίσως έκανα λάθος.
Δεν μπορούσα να περιμένω.
Τι είπε; Δεν σε σκότωσε τουλάχιστον.
Δεν ξέρω τι να πω ακριβώς.
-Ίσως με απείλησε. -Τι πάει να πει "ίσως";
Δεν ξέρω, δεν φαίνεται καλά.
Ζει σαν τον κακομοίρη, θέλει να φύγω. Αυτό μόνο.
Κι εσύ τι του είπες;
Για σένα θέλω να μάθω, όχι γι'αυτόν.
Ότι η ζωή μου θα είναι πάλι εδώ,
ότι δεν φεύγω.
-Κι αυτός; -Το κατάλαβε.
Εντάξει.
Αλλά άκουσέ με.
Καλύτερα να μην κυκλοφορείς μόνος για λίγο καιρό.
Ήρθε η Μαρία!
-Έφερες το ηχείο; -Ναι. Πού να το βάλω;
Πάνω στο τραπέζι.
Μαρία, βάλε το τραγούδι που σου έστειλα.
-Το ξέρεις; -Ναι, το ξέρω το τραγούδι.
Έλα τότε!
Αγάπη μου, κοίτα!
Θα ήθελα να κλείσω τα μάτια...
...να τα ανοίξω και να σε βρω μπροστά μου.
Τι θα πάρεις σήμερα;
-Είναι σκληρά; -Ναι.
Θα πάρω τέσσερα.
Μπορώ να στείλω σήμερα τα χρήματα για την εγγύηση.
Τέλεια.
Σήμερα, τα σπίτια στο Μοιαριέλο είναι προσιτά.
Αλλά σύντομα θ'ανεβούν οι τιμές.
Μπορούμε να υπογράψουμε το συντομότερο;
Προτιμώ να πληρώνω εφάπαξ.
-Χάρηκα πολύ. -Κι εγώ.
Βρες την επόμενη πτήση σου
Πάω στη Νάπολη!
Προσοχή, είναι επικίνδυνα εκεί, ελάτε από την άλλη.
Αχμέντ, έλα.
-Πρέπει να φτιάξουμε κι αυτό. -Εντάξει, θα το φτιάξω μετά.
Φελί!
-Εσύ είσαι! -Συγγνώμη που άργησα.
Αν ο Ντον Λουίτζι μάθει ότι βγήκες μόνος, θα με σκοτώσει.
Σιγά! Κάθε μέρα κυκλοφορώ μόνος.
Φτάνει τώρα.
Πάμε γρήγορα, θα βρέξει.
Παιδιά, ησυχία!
-Ντον Λουίτζι. -Φελί!
-Να σου ζητήσω μια χάρη; -Τι είναι;
Αύριο, θέλω να πάρω τη γυναίκα μου απ'το αεροδρόμιο σαν ντόπιος.
Με αυτοκίνητο, όχι σαν τουρίστας.
Μπορεί να μου δανείσει κανείς το αμάξι του;
Να το ζητήσουμε από εκείνη.
Τιτσιάνα!
Θα δανείσεις το αυτοκίνητό σου αύριο στον φίλο μας;
Ναι.
-Τι ώρα το χρειάζεσαι; -Νωρίς, στις 9:30.
-Συνεννοήσου μαζί του. -Τα λέμε αύριο το πρωί.
Ευχαριστώ.
Γεια.
Φελί.
Απόδοση Διαλόγων Μελισσάνθη Γιαννούση
Υποτιτλισμός Videopress S.A.