ΣΚΛΗΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
Υποτιτλισμός: haroldpoi
Μωυσή!
Άναψε τον βραστήρα.
Μην τον γεμίζεις πολύ. Ένα φλιτζάνι, όχι οχτώ. Είναι σπατάλη.
Τα λέμε, μαμά.
Πού πας έτσι;
- Βγαίνω. - Πού;
Βόλτα.
Πόσες φορές πρέπει να σ' το πω;
Θα σε κατηγορήσουν για αλητεία.
Αν σε πιάσουν, δεν πληρώνω εγγύηση.
Δεν έχουμε αλήτες στην οικογένεια! Ψηλά το κεφάλι.
Και κλείσε την πόρτα σωστά.
Έτοιμος;
Περίμενε.
Εντάξει;
Ωραία μέρα, ε;
Τι είναι αυτό;
Μπανάνα.
Απίστευτο, κάθεσαι εδώ και χαραμίζεις τη ζωή σου.
Δεν έχεις ελπίδες, όνειρα;
Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σου;
Το δωμάτιο σου είναι χάλι μαύρο, κοίτα!
Βρώμικες κάλτσες, περιτυλίγματα, κουτάλι.
Πόσες φορές πρέπει να σου πω να μην φέρνεις φαγητά εδώ πάνω;
Χαρτί υγείας;
Τι το κάνεις το χαρτί υγείας στο δωμάτιό σου;
Μωυσή Κίνγκσλεϊ Ντίκον, δεν είμαι υπηρέτριά σου.
Βρήκαμε μεγάλη ποικιλία ακινήτων στο Κάμπο Ρόιγκ.
Ανάλογα με τις εργασίες,
τα τριάρια σπίτια ξεκινούν από 106.000 λίρες.
Αυτό το ανακαινισμένο σπίτι, 30 λεπτά με τα πόδια από τη θάλασσα,
προσφέρει αρκετό χώρο για τον σκύλο τους, Πενέλοπε.
- Πώς είναι η γειτονιά; - Υπέροχη.
- Ωραία και ήσυχη, ήρεμη. - Πολύ καθαρή, επίσης.
Κέρτλεϊ;
- Καλά είσαι; - Όχι!
Τι είναι αυτό;
Πού πας;
- Πού νομίζεις; - Ξέρω πολύ καλά.
Θα πας στην άθλια ερημιά σου
να ψάξεις τα άχρηστα πράγματά σου
στην τρώγλη σου με τους αρουραίους,
πατώντας σκατά σκίουρων
και κουτσουλιές περιστεριών
για να τα φέρεις εδώ και να μου λερώσεις την κουζίνα.
Γιατί φοράς παπούτσια;
- Ξαναβγαίνω. - Και;
Θες να τα βγάλω, να τα ξαναβάλω, να τα βγάλω και να τα ξαναβάλω;
Εννοείται! Σ' το έχω πει εκατομμύρια φορές.
Κέρτλεϊ!
Κλείσε την πόρτα.
Θα μπουν τα βρώμικα περιστέρια να κλέψουν.
Άχρηστος.
Καλά είσαι;
Βγήκες σήμερα;
Πού πήγες;
Δεν μπορείς να μπεις σε σούπερ μάρκετ πια
χωρίς να σε παρενοχλούν χαμογελαστοί εθελοντές
που ζητιανεύουν για τον ηλίθιο σύλλογό τους.
Γιατί είναι πάντα χαρούμενοι;
Με τα χαμόγελα και τις γκριμάτσες τους…
Δεν μπορώ να τους βλέπω.
Τριγυρίζουν παντού
για να αποσπάσουν τα λεφτά που βγάζουμε με τον ιδρώτα μας.
Είναι απάτη.
Κλέβουν τον κόσμο.
Μην τους εμπιστεύεσαι.
Θέλουν το τηλέφωνό σου, το email σου.
Ρώτησα έναν:
"Γιατί θέλετε τον ταχυδρομικό μου κώδικα;
Θέλετε και τα κλειδιά μου;
Για να με διαρρήξετε, να μου κλέψετε τα πράγματα
και να δολοφονήσετε το μοναχογιό μου;"
Κανείς δεν καλεί την αστυνομία.
Δεν ενοχλούνται,
πολύ απασχολημένοι να παρενοχλούν μαύρους στο δρόμο.
Και ο γείτονας, με το σκυλί του.
Του έβαλε κόκκινο παλτό και πράσινα μποτάκια.
Παλτό σε σκύλο;
Έχει τρίχωμα, έτσι δεν είναι;
Πρέπει να ιδρώνει μέσα εκεί. Βρωμάει.
Είναι κακοποίηση ζώων,
να το βάζει σε πλαστικό.
Θέλω να το καταγγείλω στην "Φιλοζωική"…
Δεν θυμάμαι το όνομά τους.
Και η γειτόνισσα, με το μωρό της το χοντρό.
Κάνει παγωνιά και το βγάζει βόλτα στο δρόμο
μόνο με έναν μεγάλο ροζ φιόγκο στο κεφάλι
για να ξέρουμε ότι είναι κορίτσι. Τι μας νοιάζει!
Το επιδεικνύει με αυτή την στολή εντελώς εκτός εποχής,
με τσέπες.
Τσέπες για μωρό; Τι θα βάλει μέσα;
Μαχαίρι; Είναι γελοίο.
- Η ΒΦΕ είναι, μαμά. - Τι;
Βασιλική Φιλοζωική Εταιρεία.
Ξέρω, δεν είμαι χαζή.
Τέλος πάντων,
πότε θα αντικαταστήσουμε τον καναπέ του σαλονιού;
Κοίτα εδώ.
Και εκεί.
- Και εκεί. - Τι έχει;
Γκρι, γκρι, γκρι! Φταίει ο Άσμαν.
Δεν έχεις γκρίζα μαλλιά!
Αυτός ο άντρας με στρεσάρει πολύ.
Και αυτός δεν έχει ούτε μια άσπρη τρίχα.
Ο κόσμος του λέει: "Άσμαν, δείχνεις τόσο νέος."
Του αρέσει πολύ.
Ξέρεις πόσο ματαιόδοξος είναι, ο γέρος ηλίθιος.
Κανείς δεν ξέρει τι τραβάω.
Επειδή δεν δείχνω τίποτα.
- Είσαι όμορφη. - Ευχαριστώ, αγάπη μου.
Προσαρμόζομαι, έτσι είμαι εγώ.
Υπάρχουν και μάχες που δεν αξίζουν.
Αλλά όχι αυτή.
Τελείωσες τη νυχτερινή βάρδια;
Κράτησε πολύ.
Τα μεσάνυχτα, η ασθενής μου άρχισε να σβήνει
και στις 2 τα ξημερώματα, πέθανε.
Είναι λυπηρό.
Υπέροχη γυναίκα. Έχανε τα λογικά της.
Έχει οικογένεια;
Έναν γιο, στη Νέα Υόρκη.
Προφανώς πολύ απασχολημένος για να έρθει.
- Ο κόσμος είναι διεστραμμένος. - Άσε.
- Δεν καταλαβαίνουν πόσο τυχεροί είναι. - Ακριβώς.
Το στρες, το στρες, το στρες.
Ο Άσμαν λέει ότι στρεσάρομαι πολύ. Αυτός, καθόλου.
Πέφτει για ύπνο και κοιμάται σαν μωρό.
Και τα μαλλιά του μένουν μαύρα.
Ίσως είναι κληρονομικό.
Ο πατέρας του δεν άσπρισε μέχρι τα 80 του.
Ξαναείδα ένα όνειρο.
- Αλήθεια; - Άκου.
Ο Άσμαν στεκόταν σε καθαρά νερά.
Κοιτάζοντας τα πόδια του,
έβλεπες τα ψάρια να κολυμπούν ανάμεσα στα πόδια του.
- Το ξανάκανε; - Ναι.
Το τρίτο κορίτσι που αφήνει έγκυο.
22 χρονών.
Μισή Ελληνίδα, μισή Νιγηριανή.
Μένει στο Πέκαμ.
Θεέ μου.
Στην ηλικία που είναι.
Ησυχία ξαφνικά!
Οι μεγάλοι μιλάνε εδώ.
Την ημέρα που θα τον χωρίσω, δεν θα το ξεπεράσει.
- Μην τον αφήσεις να σε λυγίσει. - Να με λυγίσει;
Μετά από όλα όσα μου έχει κάνει αυτός ο βάρβαρος;
Ποτέ.
Αντιστέκομαι, αδερφή μου.
Αντιστέκομαι.
Γιατί; Δεν πιστεύεις ότι μπορώ να βρω κάποιον;
Φυσικά!
Σήκω!
Ξενύχτησες χθες το βράδυ;
Ποιος;
Η φίλη σου πίσω σου!
- Πού; - Εσύ, βρε!
Τι ώρα γύρισες;
Δεν ξέρω. 1; 2; 3;
4, 5, 6.
Δεν ήταν νωρίτερα;
- Η πόρτα σου ήταν κλειστή στις 2:30. - Ναι, την έκλεισα.
- Την έκλεισες; - Ναι, μόνη μου.
Πού πήγες;
Στο Μπρίξτον.
Στο Μπράιτον.
Στο Μπέρμιγχαμ.
- Πού πήγες; - Στο Μπρίξτον.
- Με ποιον; - Τη Ζάρα.
- Αλήθεια; - Ναι!
- Μόνο με τη Ζάρα; - Ναι, μόνο με τη Ζάρα.
Δεν ήταν εκεί ο Θίο;
Ποιος Θίο;
Δεν ξέρω κανέναν Θίο.
Ξέρω έναν Θίο που μένει στο Γουόλθαμστοου.
Α, αυτόν τον Θίο;
Ναι, ήταν κι αυτός!
Πώς είναι το διαμέρισμά του;
Σκάσε!
Ωραίο ήταν το πάρτι. Έπαιζαν βάσμεντ.
Βάσμεντ;
Όλα αυτά τα αγόρια γύρω σου…
Πρέπει να πας!
Δεν είναι για την ηλικία μου.
Σταμάτα, σε είδα να λικνίζεσαι στην κουζίνα.
Ηλίθιες!
Έλα, δείξε.
Τα σπάει ακόμα!
Τα σπας ακόμα!
- Δείξε μου πού σε σφίγγει. - Πίσω, κοίτα. Είναι κατακόκκινο.
Όχι, ξεφλουδίζει εκεί που ξύνεις!
Γιατί είναι πολύ σφιχτό.
- Πίνεις νερό; - Εννοείται.
- Δεν έχει σχέση. - Για να ενυδατώσεις το δέρμα σου.
Είμαι μια χαρά ενυδατωμένη!
Θες να μου βγάλεις το μυαλό ή τι;
Είναι κολλημένο στο κεφάλι μου.
Ξέρω, εγώ το έβαλα.
Από τιμωρίες ξέρεις.
Έπρεπε να γίνεις δεσμοφύλακας.
Έτσι βασανίζεις τους πελάτες σου;
Όχι. Αυτοί με πληρώνουν.
Πάλι τα λεφτά!
Να σέβεσαι την οικογένειά σου όσο και τους άλλους.
Ξέπλυνε το πιάτο σου!
Κοίτα τον.
Μην κουνιέσαι.
Στα 22 του,
τρώει ακόμα τοστ με φυστικοβούτυρο και μαρμελάδα.
Καταπονώ τον εαυτό μου να τον πείσω:
"Μωυσή, τι κάνεις τη ζωή σου;
Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 25 χρόνια;"
Βαρέθηκα!
- Θες να του μιλήσω; - Και τι να του πεις;
Δεν ξέρω, να δω αν μπορώ να βοηθήσω.
Προσπαθείς να μπεις στην οικογένειά μου;
Τι εννοείς;
- Δεν θα ήθελες να μιλήσω στις κόρες σου. - Και τι να τους πεις;
"Γιατί κυκλοφορείτε με την κοιλιά έξω;
Τι κάνετε με κολάν γιόγκα που πιέζουν τα γεννητικά σας όργανα
εκτός γυμναστηρίου;" Δεν θα σου άρεσε καθόλου.
Κάποιες αδερφές είναι δεμένες,
εμπιστεύονται η μία την άλλη.
- Μπορείς να μου τα πεις όλα. - Όχι, δεν μου τηλεφωνείς ποτέ!
- Σου τηλεφωνώ. - Όχι. Πάντα να σε παίρνω εγώ.
"Σαντέλ, έλα να μου κάνεις τα μαλλιά."
"Σαντέλ, πονάει η μέση μου,
κάνε μου ψώνια στο Κίλμπερν."
Σου τηλεφωνώ βρε!
Βάλε κάτω το ψαλίδι, γίνεσαι επιθετική.
Θα περάσω από το νεκροταφείο την Κυριακή.
Θα έρθεις;
Έχω προβλήματα υγείας, δεν μπορώ να προγραμματίσω.
Πάω μέρα με τη μέρα.
- Είναι η Γιορτή της Μητέρας. - Δεν το ήξερα, δεν τη γιορτάζουμε εδώ.
Έχω ξεχάσει πότε πήρα κάρτα τελευταία φορά.
Ο Μωυσής πρέπει να ήταν 5 χρονών.
Η δασκάλα του τον έβαλε να ζωγραφίσει κάτι.
Για αυτούς, η Γιορτή της Μητέρας, είναι να τους φτιάχνω πρωινό!
- Πέντε χρόνια πέρασαν, ξέρεις. - Πέντε χρόνια…
Όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν, πεθαίνουν. Πρέπει να προχωρήσουμε παρακάτω.
Δεν μπορούμε να κουβαλάμε τους νεκρούς όλη μας τη ζωή.
Δεν θέλω να υπόκειμαι στη σκιά της Περλ.
Αγαπούσε τη ζωή.
Ήταν η μόνη.
Θα έρθω να σε πάρω.
Δεν υπόσχομαι τίποτα, μπορεί να μην είμαι καλά.
Μπορεί να μείνω στο κρεβάτι.
Αλήθεια; Με ποιον;
Πρέπει πάντα να πέφτεις στη χυδαιότητα.
- Πότε θα παντρευτείς; - Έχεις κανέναν για μένα;
Ναι: τον Ιησού.
- Τουλάχιστον, ήταν εργένης. - Τα παίρνεις όλα αστεία. Όλο πάρτι.
Ξεσαλώνεις στις ντισκοτέκ.
Ντισκοτέκ; Καταρρέω μετά τη δουλειά. Είμαι 53 χρονών!
Και εγώ τι; Τρέχω πάνω κάτω σε αυτή τη σκάλα
όλη μέρα για να τρίβω τις βρώμικες τουαλέτες τους.
Θα περάσεις από το σπίτι μου μετά;
Γιατί; Οργανώνεις δεξίωση;
Θα είναι δεξίωση αν έρθεις.
Πόσους θα καλέσεις;
Κανέναν! Εσένα και τον Κέρτλεϊ.
Και τον Μωυσή. Τα κορίτσια θέλουν να δουν τον ξάδελφό τους.
Θυμώνω με τον Κέρτλεϊ.
Έπρεπε να πάρει τον Μωυσή μικρό
για να του μάθει τη δουλειά του, να πάρει τη σκυτάλη.
Ξέρεις τι μου απαντάει;
Ναι. "Δεν ξέρει να δέσει τα κορδόνια του."
Καταλαβαίνεις; Να λέει αυτά για τον γιο του!
Αποτέλεσμα, ο καημένος ο Μωυσής μένει σπίτι
ενώ ο πατέρας του δουλεύει χέρι-χέρι
με αυτόν τον ηλίθιο, τον Βέρτζιλ.
Δεν κοιτάει τον κόσμο στα μάτια.
Δεν ξέρει να βγάλει δύο λέξεις.
Ο βλάκας.
Εγώ είμαι.
Το έχεις;
Έχεις ώρα;
Έχεις ρολόι, έτσι;
Με το τρίτο μπιπ, θα είναι 9:31 και 17 δευτερόλεπτα.
Μου χρωστάς 5 λίρες.
- Για τι πράγμα; - Την ώρα. Μόλις σου την πούλησα.
Εσύ πόσο θα χρέωνες;
Για την ώρα;
Σε εσένα;
100 λίρες.
Μια γυναίκα το κατάφερε.
- Τι; - Να πουλήσει την ώρα.
Στη δεκαετία του 1890. Η Ρουθ Μπέλβιλ.
- Και μέχρι τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. - Σοβαρά;
Κάθε Δευτέρα, στο αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς,
πήγαινε να ρυθμίσει το ρολόι της.
Μετά γύριζε όλο το Λονδίνο πουλώντας την ώρα.
- Πόσο; - Είναι μυστήριο.
Ήταν δουλειά του πατέρα της, μετά της μητέρας της.
Οικογενειακή επιχείρηση.
Ο χρόνος δεν αγοράζεται.
Σωστά.
Ούτε πωλείται.
Θεέ μου, είναι υπέροχο, μωρό μου!
Πολύ άνετο!
Μωρό μου, σταμάτα.
- Τα πόδια σου! - Δεν πειράζει.
- Συγγνώμη. - Ναι;
Θα αγοράσετε αυτόν τον καναπέ;
Γιατί;
Κυλιέστε πάνω του, ιδρώνετε στα μαξιλάρια…
- Ίσως τον θέλει κάποιος άλλος! - Εσείς;
Ούτε λόγος, δεν θέλω το DNA σας στο σπίτι μου, ευχαριστώ.
- Μπορώ να σας βοηθήσω; - Όχι.
Κοιτάζετε…
Ψάχνω καναπέ.
Είστε στο σωστό μέρος, έχουμε πολλούς.
Και καρέκλες, ανακλινόμενες πολυθρόνες,
υποπόδια, τραπέζια, "καθίσματα αγάπης"…
Ακούστε, είμαι ικανή να βρω έναν καναπέ μόνη μου.
Ξέρω να περπατάω.
Ξέρω να ξαπλώνω για να κρίνω την άνεσή του.
Δεν είμαι ανάπηρη.
Δεν ήθελα να πω αυτό.
Τότε γιατί στέκεστε εδώ;
- Προσπαθούσα να βοηθήσω. - Δεν χρειάζομαι βοήθεια.
Απλώς κάνω τη δουλειά μου.
Όχι, με παρενοχλείτε. Βρείτε κάποιον άλλον
για να ξεδιπλώσετε τις ικανότητές σας.
- Δεν μου αρέσει ο τόνος σας. - Δεν μου αρέσει η φάτσα σας.
Γιατί όλο αυτό το μακιγιάζ;
Θα το λερώσετε στα έπιπλα.
- Εγωίστρια. - Τώρα γίνεστε προσβλητική.
Με απειλείτε;
Συγγνώμη;
Ρωτάω, με απειλείτε;
Προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου και είστε αγενής.
Πολύ ωραία.
Δυσφήμιση, παρενόχληση,
εκφοβισμός, προσβολή. Πού είναι η διεύθυνση;
- Θέλετε να δείτε τη διευθύντρια; - Απολύτως.
Μια στιγμή.
Θα πάω να τη φέρω.
Νιώστε σαν στο σπίτι σας.
Φεύγεις, βρε;
Κοπελιά! Φεύγεις;
Ρε κούκλα,
για να ξέρω, φεύγεις;
Σου μιλάω.
- Σε ποιον μιλάς; - Σε σένα.
Για να ξέρω, φεύγεις;
Γυρίζω γύρω γύρω 20 λεπτά για να βρω μια θέση
και είσαι η μόνη στο τιμόνι.
Θα φύγεις σύντομα;
- Το αμάξι είναι σταματημένο. - Το βλέπω.
Παίζει να το ξεπαρκάρεις το ρημάδι;
- Μην βρίζεις. - Ηρέμησε.
Χαμήλωσε τον τόνο σου. Μοιάζεις να θες να με χτυπήσεις.
- Γιατί δεν κλείνεις απλά το στόμα; - Βγήκες από το άσυλο;
Από το άσυλο;
Θα σου δώσω γαμημένο άσυλο!
Βλέπεις αυτό το πάρκινγκ;
Παλιά ήταν το σχολείο μου.
Είμαι από την περιοχή, εντάξει;
Βρωμιάρα.
Τρελέ!
Στοιχηματίζω ότι δεν έχεις άντρα.
Έχεις τόσο συρρικνωμένους όρχεις που έχεις σπέρμα στον εγκέφαλο.
Δεν είναι για σένα, στείρα σκύλα!
Ανακάλυψα ότι κάθε φορά που καλώ ταξί,
είναι ο ίδιος οδηγός.
"Νούμερο 29".
Ο ίδιος τύπος.
Κάνω τα ψώνια μου δύο φορές την εβδομάδα.
Τετάρτη και Παρασκευή.
Για τα μεγάλα ψώνια, τα παιδιά βοηθούν λίγο.
Μπράβο.
Τώρα δουλεύουν.
- Εκτός από τον Μάρβιν… - Πώς είναι;
Ο οδηγός ταξί.
Είναι συμπαθητικός.
Μιλάμε σοβαρά για πολιτική, κλπ…
Επίσης, μου κουβαλάει πάντα τις τσάντες μέσα στο σπίτι.
Αλήθεια;
Τέλος πάντων, λίγες εβδομάδες πριν από το lockdown,
δεν ένιωθα καλά, λίγο αγχωμένη.
Δεν είχα όρεξη να βγω.
Ήταν ο Covid, πιθανότατα.
Πολλοί άνθρωποι πρέπει να είχαν Covid.
Χωρίς καν να το ξέρουν.
Ήμουν στην αυλή μου,
με μαντήλα στο κεφάλι, με το φθαρμένο μου μπλουζάκι…
και ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι.
Δεν μου αρέσει να έρχονται άνθρωποι απρόσκλητοι.
Ανοίγω την πόρτα και μάντεψε ποιος είναι… Ο ίδιος τύπος.
Λέω: "Τι κάνεις εσύ εδώ;
Δεν είναι καθόλου επαγγελματικό. Με παρακολουθείς;"
Λέει: "Δεν σας έχω δει εδώ και 15 μέρες,
ανησύχησα, μήπως χρειάζεστε τίποτα;"
"Πήγαινε να μου πάρεις τσιγάρα."
- Μόνο αυτό του ζήτησες; - Δεν ήθελα να βγω.
Μου έφερε τα τσιγάρα χωρίς να μου ζητήσει λεφτά.
Πώς είναι;
Μαύρος, ανακατεμένος με κάτι άλλο.
- Πού θα σε πάει απόψε; - Σε ένα τούρκικο εστιατόριο.
Μου αρέσει. Δεν τρελαίνομαι για λεμονόχορτο, τζίντζερ,
καρύδα, μείγμα πραγμάτων με ωμό ψάρι.
Οι Τούρκοι καρυκεύουν τα κρέατά τους σωστά!
Μια χαρά!
- Τι θα φορέσεις; - Δεν ξέρω.
Μου πρότεινε την Παρασκευή, έπρεπε να σε παρακαλέσω να με πάρεις.
Τίποτα πολύ εφαρμοστό, μην πάρει ιδέες.
- Γιατί όχι; - Έχω ήδη έξι παιδιά, ευχαριστώ πολύ.
Σκέφτομαι κάτι αμάνικο,
που να αναδεικνύει τα πλεονεκτήματα, να γλιστράει στο υπόλοιπο
- και να κρύβει όλες τις αμαρτίες. - Έχεις πολλές αμαρτίες;
Όχι, μόνο μια μεγάλη κοιλιά.
Έχω παπούτσια με χαμηλά τακούνια, ακόμα στο κουτί τους.
Μπορώ να πάω να καπνίσω ένα τσιγάρο;
Σάρον! Γρήγορα, έχω άλλη πελάτισσα μετά από σένα.
Διάλειμμα για τσιγάρο.
Τι;
- Γεια. - Ποιος είναι;
Η αδερφή σου, ποιος λες;
Τι θες; Είμαι απασχολημένη.
- Θα έρθεις τελικά; - Πού;
Την Κυριακή, στο νεκροταφείο. Θα έρθεις;
Δεν ξέρω.
- Είπα ότι θα επιβεβαιώσω. - Επιβεβαίωσε, λοιπόν!
Θα επιβεβαιώσω όταν επιβεβαιώσω. Θα σε ξανακαλέσω.
Πώς είσαι έτσι; Χαμογέλασε λίγο!
Είσαι σε επαφή με τους πελάτες
- και το φαγητό τους. - Αφήστε την να κάνει τη δουλειά της!
- Σε ποιον μιλάτε; - Σε εσάς.
- Μην ανακατεύεστε. - Αργώ, έχω πελάτη.
Οι άνδρες πελάτες σας δεν είναι δικό μου πρόβλημα.
Προσοχή, μπορεί να γίνω επικίνδυνη.
Σκάσε, φτύνεις παντού.
- Θα φτύσω εσένα τώρα! - Για ηρέμησε λίγο!
Σταματήστε, επιτέλους!
Μιλάς κι εσύ, κάθεσαι σαν στρουθοκάμηλος.
Σκάσε.
- Μη μου λες να σκάσω. - Ναι, σκάσε!
Φάε καλύτερα ένα χάμπουργκερ να σκάσεις εσύ, σαν οδοντογλυφίδα είσαι.
Ευχαριστώ πολύ!
Μπορείτε να με χρεώσετε;
Πρέπει να τελειώσω με την κυρία.
Για ποια περνιέται, με τους τρόπους της, η σνομπαρία;
Προχώρα!
- Σκανάρετέ τα. - Πρέπει να χρεώσω.
Εσύ, θα έπρεπε να ντρέπεσαι.
Ξέρεις τι; Κλείσε το μεγάλο, χοντρό στόμα σου!
Μα τι χυδαιότητα. Καμία ανατροφή.
Τι κακοί τρόποι.
Είναι ωραίο.
Μυρίζει ωραία, ε;
Είμαι πολύ ενθουσιασμένη!
Λοιπόν;
Θέλετε να συνεχίσω;
Γι' αυτό είμαστε εδώ!
Μελετώντας την αγορά…
Λίγο κολλώδες, δεν είναι;
- Ίσως. Μπορούμε… - Είναι, ναι.
Συνέχισε, Κέιλα.
Η μεγάλη τάση είναι "χωρίς αλλεργιογόνα".
Σωστά.
Όλες οι μάρκες το κάνουν: χωρίς αλκοόλ, χωρίς σιλικόνη,
- χωρίς θειικά άλατα… - Αυτό που κάνουμε εμείς από πάντα!
Ναι, αλλά προτείνω η Melo να λανσάρει το "χωρίς λάδι καρύδας".
Χωρίς λάδι καρύδας;
Συνέχισε.
Είναι μια παρθένα αγορά.
Το λάδι καρύδας φράζει τους πόρους, ερεθίζει.
Αν η Melo λανσάρει μια σειρά χωρίς λάδι καρύδας,
θα γίνουμε η αναφορά στους καταναλωτές.
Περίμενε. Προτείνεις…
να κυκλοφορήσουμε ακριβώς το ίδιο προϊόν
με επιχείρημα πώλησης: "Βγάλαμε το λάδι καρύδας."
Έτσι;
Ας δούμε λίγο την λαμπρή μελέτη της Κέιλα.
Δεν αμφιβάλλω για τις ικανότητές της.
- Συνέχισε. - Τα νούμερα μιλάνε.
Το 15% των καταναλωτών ψάχνουν ήδη προϊόντα χωρίς λάδι καρύδας.
- Μικρό ποσοστό. - Μιας τεράστιας αγοράς.
Ξέρω, μας έχουν βομβαρδίσει με ψεύτικες μελέτες για την καρύδα.
Κανείς δεν το ακολούθησε.
Ας δούμε τις ομάδες εστίασης.
Δοκιμάσαμε τη νέα φόρμουλα σε μια ομάδα.
Το 73% των πελατών βλέπουν αποτέλεσμα.
Σε 4 εβδομάδες.
Πώς ξέρουν ότι είναι χάρη στο "χωρίς λάδι καρύδας";
Με την παλιά φόρμουλα,
μόνο το 50% βλέπουν αποτέλεσμα, σε 8 εβδομάδες.
Αυτή η φόρμουλα έχει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες.
Είναι πολύ απογοητευτικό, Κέιλα.
Σου εμπιστεύομαι μια τεράστια ευκαιρία,
με τους πόρους, και προτείνεις αυτό.
Χέστηκες στην καρύδα.
Καταλαβαίνω, αλλά είμαι σίγουρη ότι είναι ένα δυνατό σχέδιο
για την Melo.
Δεν λανσάρουμε "χωρίς λάδι καρύδας".
Είναι καταδικασμένο να αποτύχει.
Έχεις κάνει κράτηση για απόψε, ή πάμε στη γειτονιά;
- Στη γειτονιά, είναι καλά. - Υπέροχα.
Συγχαρητήρια, Κέιλα.
Μην απογοητεύεσαι.
Τα πας καλά.
Ευχαριστώ.
- Αλίσα; - Γεια.
- Έχεις ένα λεπτό; - Ναι.
Είναι για την υπόθεση Day-Rider.
Υπάρχει πρόβλημα;
Όχι… Ε, ναι.
Ποια πρότυπα χρησιμοποίησες για τις επιστολές
προς τους δικηγόρους της Wolf Peck;
Αυτά που είχα όταν ήμουν στην πορτοκαλί ομάδα.
Εντάξει, είναι λογικό.
Ελέγχω όλα τα έγγραφα
ώστε οι όροι μας να είναι ενημερωμένοι με τη νομολογία.
Δυστυχώς, δεν κάνουν όλες οι ομάδες το ίδιο πράγμα.
Φαίνεται ότι
ορισμένα έγγραφα που στάλθηκαν στη Wolf Peck
δεν έχουν όρους αυστηρά ενημερωμένους.
Φταίμε εμείς, αλλά θα πρέπει να ξανανοίξεις όλη την αλληλογραφία,
να διορθώσεις τις διατυπώσεις
και να τα ξαναστείλεις και στους δυο.
Ξεκινάω με τους φακέλους και τα ντοσιέ;
Ναι. Θα τα περάσεις όλα από τον καταστροφέα.
Ενημέρωσε τις ρήτρες και στείλε τα όλα και στους δυο,
- για να μην έχουμε πρόβλημα. - Εννοείται.
- Ευχαριστώ. Όχι, φταίμε εμείς. - Συγγνώμη.
Ευχαριστώ πολύ.
Γιατί δικαιολογείς τον Τζος;
- Δεν το κάνω. - Έτσι φαίνεται.
- Δεν το κάνω. Κάνω τη δουλειά μου. - Τον βρίσκεις ωραίο;
- Όχι! - Κι όμως.
- Αλίσα… - Όχι.
Μην αφήνεις να σε πατάνε!
Όπως η φίλη σου… Πώς τη λένε;
- Νάντια; - Της τα λέω.
Πες της: "Ήπιες δύο σπρίτζ, ένα Pornstar Martini,
μια τεκίλα, τρία τζιν τόνικ: πλήρωσέ τα!"
Της τα λέω, αλλά βρίσκει δικαιολογίες,
πηγαίνει στην τουαλέτα ή πάει να πάρει τηλέφωνο τη μητέρα της…
Έτσι είναι από το σχολείο.
Είναι φτωχή, αυτό είναι όλο.
Ποιος πληρώνει αυτά τότε;
Εσύ;
Μου τη σπας.
Τέλος πάντων,
πώς πήγε;
Πήγε καλά.
- Αλήθεια; - Πάρα πολύ καλά.
Υπέροχα…
Παρακαλώ;
Στην υγειά μας!
- Συγχαρητήρια. - Ευχαριστώ.
Τι είπε η Νικόλ;
- Ότι η ιδέα ήταν ενδιαφέρουσα… - Ωραία.
Ότι είχα κάνει καλή δουλειά και ότι θα το σκεφτεί.
Υπέροχα.
Ο Αντρέας είναι χαρούμενος. Όλοι είναι χαρούμενοι.
- Μπράβο. - Ευχαριστώ.
Όχι!
Χαζός είσαι;
Είσαι καλά;
Αυτό θες; Όχι, δεν είμαι καλά!
Να με πάρει!
Προσπαθώ να κοιμηθώ λίγο.
Θεέ μου.
Είναι 6:25!
Είμαι ξύπνια από τις 4 το πρωί,
ακούγοντάς σε να ροχαλίζεις σαν φορτηγό.
Νόμιζα ότι θα καταπιείς τον εγκέφαλό σου! "6:25" λέει...
Η κουζίνα είναι χάλια.
Πάνε να την τακτοποιήσεις! Έρχεσαι από πάνω μου σαν φάντασμα.
Με παρενοχλούσε κόσμος
όλη μέρα!
Ένας τύπος ήθελε να με σκοτώσει.
Μπορεί να είχε μαχαίρι.
- Τι έγινε; - Πώς θα σήκωνα έναν καναπέ μόνη μου;
Αυτό το φτωχό κορίτσι που με κατηγορεί ότι κλέβω καναπέ…
Η εξυπηρέτηση πελατών, πέθανε. Δεν υπάρχει πια.
Ο κόσμος είναι χαζός.
"Έχει ουρά, πρέπει να περιμένεις."
Μου λένε να βιαστώ, να χαμογελάσω.
Χαμογέλα εσύ, με το χοντρό μωρό σου! Κοίτα τη δουλειά σου.
Δεν ξέρετε τίποτα για μένα. Μπορεί να έχω ανίατη ασθένεια, αν μη τι άλλο.
Αγνοείτε τα βάσανά μου, αγνοείτε τον πόνο μου.
Κοίτα τον άντρα σου, να χαμογελάσει λίγο, για αλλαγή!
Ο κόσμος πρέπει να μπορεί να αποφασίσει με το δικό του ρυθμό.
Είμαι άρρωστη. Δεν μπορώ να τρέχω εδώ κι εκεί σύμφωνα με τις επιθυμίες σας!
Έλα, κλάψε, πέσε στον τάφο,
βγάλε τα σωθικά σου και τα λουλούδια!
Αλλά μην προσπαθείς να κλέψεις τη λύπη μου. Βαρέθηκα!
Θα φτιάξεις δείπνο;
Όχι, Κέρτλεϊ.
Δεν θα φτιάξω δείπνο.
Αν θέλεις δείπνο, φτιάξε μόνος σου!
Κοτόπουλο είναι;
Τι σου φαίνεται;
Είναι αηδιαστικό.
Ξέρετε ότι δεν το αντέχω.
Η μητέρα μου με ανάγκαζε να το τρώω.
Ναι, το ξέρουμε.
Με παρακολουθούσε.
Κοτόπουλο, γαλοπούλα, πάπια, πόδια αγελάδας,
ψαροκέφαλα, συκώτια,
κορν μπιφ, ουρές χοιρινού, έντερα…
Μωυσή, δίπλωσε τη σακούλα σκουπιδιών και βγάλ' τη έξω.
Μου πήρατε κάτι;
Νόμιζα ότι θα κοιμόσουν…
Δεν είμαι καλά, Κέρτλεϊ. Είμαι άρρωστη!
Μια χρόνια ημικρανία αντηχεί στα αυτιά μου,
πονάνε τα δόντια μου σαν σκυλιά!
Πιάνομαι, έχω σπασμούς.
Έχω διάρροια.
Έχω ραντεβού με τον γιατρό αύριο, δόξα τω Θεώ.
Θα πάω και στον οδοντίατρο.
Ελπίζω να έχω ξεκάθαρες απαντήσεις, για μια φορά.
Θεέ μου! Κέρτλεϊ, αλεπού!
Βγάλ' τη έξω!
Αλεπού!
Κέρτλεϊ, πιάσ' την!
Κλείσε την πόρτα!
Με κοιτάει, βγάλ' την από εκεί!
Βγάλ' την στον άλλο κήπο!
Κέρτλεϊ, διώξ' την από το σπίτι!
Πάνσι Ντίκον;
"Κυρία" Ντίκον. Ποια είσαι εσύ;
Η Δρ. Ρόζι Μπολτ.
- Πού είναι ο Δρ. Γκόλντμπεργκ; - Σε κηδεία.
- Ποιος πέθανε; Πού; - Κάποιος στενός συγγενής, στο Ισραήλ.
Γιατί να νοιάζεται για τους νεκρούς, όταν οι ζωντανοί υποφέρουν εδώ;
Θέλετε να μπείτε να συζητήσουμε;
Ή να κλείσουμε ραντεβού μετά την επιστροφή του.
Ξέρεις πόσο καιρό περιμένω;
Δυο βδομάδες!
Για να πέσω πάνω σε ένα ποντίκι με γυαλιά που τσιρίζει.
Ευχαριστώ.
- Θα έρθετε; - Δεν έχω επιλογή, υποφέρω!
Ελάτε, λοιπόν.
Καλά είστε;
Όχι, είμαι στο γιατρό. Δεν θα ήμουν εδώ αν ήμουν καλά.
- Θα σας ακροαστώ. - Γιατί;
Έχετε καρδιακό ιστορικό.
Σ' το είπα, η καρδιά μου χτυπάει σιγά, δεν θα ακούσεις τίποτα.
Να μην σας εξετάσω;
Όχι, χάνουμε χρόνο. Ας πάμε κατευθείαν στο θέμα:
το κεφάλι!
Πολύ καλά.
Ξαπλώστε.
- Γιατί; - Θα σας ψηλαφήσω την κοιλιά.
Άντε τότε, δεν έχω όλη μέρα.
- Καλά είναι η κοιλιά; - Γουργουρίζει.
- Πείτε μου αν πονάει. - Δεν θα διστάσω.
- Πρόσεχε. - Καπνίζετε;
- Όχι! - Πίνετε;
Όχι, δεν πίνω.
Πίνετε καφέ;
Τρεις φορές το πρωί, έναν το απόγευμα μπροστά στην τηλεόραση,
και μερικές φορές έναν μικρό εσπρέσο, μετά το δείπνο.
Έχετε σκεφτεί ποτέ να μειώσετε την κατανάλωση;
- Πόσο καιρός είσαι γιατρός; - Πέντε χρόνια.
- Είναι λίγο, δεν είναι; - Συν έξι χρόνια σχολή.
Ήσουν περισσότερο καιρό φοιτήτρια παρά γιατρός.
Μου φαίνεται μια χαρά, είναι εύκαμπτη.
Είσαι χαζή; Είναι εύκαμπτη γιατί είναι άδεια.
Σου το είπα: πέρασα ώρες στην τουαλέτα.
Νόμιζα ότι ο εγκέφαλός μου θα έβγαινε.
Η εξέταση τελείωσε. Μπορείτε να φορέσετε ξανά το παλτό σας.
Ξέρεις τι; Δεν έχεις καθόλου ευαισθησία.
Ό,τι και να πιστεύει κανείς για τον Δρ. Γκόλντμπεργκ, έχει τρόπους,
ξέρει να μιλάει στους ασθενείς του.
Δεν σας τα μαθαίνουν αυτά στη "πανεπιστημιακή ιατρική σχολή" σας.
Δεν θα μου πάρεις αίμα… Ούτε ανάλυση ούρων…
Είναι απαράδεκτο!
Μπορείτε να φορέσετε αυτά τα προστατευτικά γυαλιά;
Είναι καινούργια;
- Όχι, αλλά τα απολυμαίνουμε κάθε φορά. - Η καθαριότητά σας δεν είναι η δική μου.
Σας διαβεβαιώ ότι εγώ θα τα φορούσα ευχαρίστως.
Ούτε λόγος.
- Σηκώστε το πηγούνι, ανοίξτε το στόμα. - Ξέρω. Έχω ξανάρθει.
Ναι, σωστά.
Πώς να το ξεχάσω;
Πολύ καλά…
Φροντίζετε πολύ καλά τα δόντια σας.
Ξέρω πώς να πλένομαι, ευχαριστώ.
Είμαι καθαρός άνθρωπος.
Σίγουρα, σίγουρα.
Τέλεια…
Μα τι κάνεις;
Είναι μόνο ένας οδοντιατρικός ανιχνευτήρας.
Ξέρω.
- Για να διαγνώσω τα ούλα σας. - Δεν χρειάζεται να ματώνεις τον κόσμο.
Λυπάμαι.
Τα δόντια μου με πονούν αρκετά.
- Λυπάμαι. - Να πάρει!
Θα το κοιτάξουμε.
- Πονάει; - Ναι.
Και εδώ, πονάει;
Άκουσέ με! Πονάει!
Όταν μιλάω, όταν τρώω,
όταν πίνω, όταν γελάω.
Πονάει, κατάλαβες;
Θέλετε να συνεχίσω αυτή την εξέταση;
Φυσικά. Αλλά θέλω να καταλάβεις καλά
ότι έχεις έναν ζωντανό άνθρωπο στα χέρια σου.
Δεν πλένεις τα πιάτα!
Φυσικά και όχι.
Θα είμαι όσο το δυνατόν πιο απαλή.
Ωραία!
Και χωρίς υποτίμηση, δεν είμαι μικρή.
Είναι βασανιστήριο!
25 λίρες και 80 πένες!
Είναι απαράδεκτο.
Αν δεν είστε ικανοποιημένη από τις υπηρεσίες αυτού του ιατρείου,
μπορείτε κάλλιστα να ψάξετε για άλλο.
Φυσικά θα βρω.
Μην το ξανακάνεις αυτό!
Κοίτα, έρχεται ο Χοντρός.
Μωυσή!
Τι λέει ρε;
- Δεν ακούς όταν σου μιλάω; - Ωραία παπούτσια!
- Πού πας; - Βόλτα.
Βόλτα;
Κάνεις γυμναστική;
Οι δίφυλλες πόρτες είναι για τύπους σαν εσένα;
Κοίτα με, φίλε. Να είσαι ευγενικός.
Ήρεμα… Τι συμβαίνει;
Γιατί είσαι λυπημένος;
Τέλειωσαν τα χάμπουργκερ;
Τα έφαγε όλα, κοίτα τον!
Γαμώτο, δεν θα αλλάξεις ποτέ…
Να είσαι φρόνιμος, μεγάλε μου… Χοντρέ μου.
Μην κόψεις τις φλέβες σου!
- Με πήρε η αδερφή σου. Η Σαντέλ. - Ποια;
Ξέρω πώς τη λένε. Τι ήθελε;
Αν θα πας στο νεκροταφείο.
Το συζητήσαμε ήδη. Γιατί ανακατεύεσαι στην οικογένειά μου;
- Δεν είναι δική σου δουλειά. - Μας κάλεσε όλους μετά.
Ξέρω, μου το είπε.
Δεν σε αφορά.
Αν δεν θέλω, δεν θα πάω. Αλλιώς, θα πάω.
Σβήσε το φως.
Καλά είσαι;
Γιατί της μιλάς; Δεν σε ακούει. Οι νεκροί είναι νεκροί.
Και ξέρουν ποιον να φοβίσουν.
Υποβάλουμε τα σέβη μας και φεύγουμε.
Δεν θα περάσω όλο το απόγευμα εδώ.
Είχα μια σακούλα εδώ αλλά οι αλεπούδες την πήραν.
Οι αλεπούδες;
Ναι, οι αλεπούδες.
Κράτα.
Καθαρίζω όλο το 24ωρο
και με βάζεις να γυαλίζω τον τάφο της μητέρας μου…
Θα έπρεπε να υπάρχουν υπάλληλοι για αυτό.
Με αυτά που πληρώνουμε για την παραχώρηση. Οι κλέφτες…
Δεν πλήρωσες τίποτα. Η Περλ τα πλήρωσε όλα.
Περλ, Περλ… Η αγαπημένη Περλ!
- Η Περλ που δεν έκανε ποτέ τίποτα κακό. - Γιατί τόσα νεύρα;
Τι θες; Είμαι στον τάφο της μητέρας μου.
Πρέπει να χλευάζω και να λέω αστεία;
Σαπίζει κάτω από τα πόδια μας!
Λίγο σεβασμό!
Πάρε.
Δεν το αγγίζω αυτό. Βάλ' τα εσύ.
Είναι από εσένα.
Δεν θα καταλάβει τη διαφορά.
Η ανάμνησή σου από την Περλ δεν είναι η δική μου.
Εσύ περνούσες καλά.
Ήσουν η αγαπημένη.
Φιλενάδες ήσασταν.
Και η Πάνσι, τότε;
Μας φερόταν ισότιμα.
Ποτέ. Δεν με υποστήριζε.
Και βέβαια.
Ποτέ. Ήμουν καλή στα μαθηματικά.
Δεν με ενθάρρυνε.
Ακόμα και μετά θάνατον, σε προτίμησε.
Έπρεπε να ήμουν εγώ αυτή που τη βρήκε, παγωμένη στο κρεβάτι της.
Με το άκαμπτο βλέμμα της να με κοιτάζει,
κατηγορητικό, δυσαρεστημένο.
"Πάνσι, ποιο είναι το πρόβλημά σου;
Δεν μπορείς να πας να παίξεις έξω;
Δεν μπορείς να κάνεις φίλες και να αγαπήσεις τη ζωή;"
Γιατί δεν αγαπάς τη ζωή;
Δεν ξέρω.
Είμαι στοιχειωμένη.
Στοιχειωμένη.
Δεν είναι δίκαιο.
Θα ήθελα να ήμουν εγώ αυτή που τη βρήκε.
Λυπάμαι.
Δεν έπρεπε να πεθάνει μόνη.
Είμαι τόσο κουρασμένη.
Ξέρω.
Θέλω να ξαπλώσω και να κλείσω τα μάτια μου.
Θέλω να σταματήσουν όλα.
Ας γυρίσουμε στο διαμέρισμα.
Όχι, θέλω να γυρίσω σπίτι.
Είσαι η μόνη μου οικογένεια, ξέρεις.
Δεν αντέχω άλλο.
Φοβάμαι τόσο πολύ.
Ξέρω.
Όλοι με μισούν.
Ο Κέρτλεϊ με μισεί, ο Μωυσής με μισεί, τα κορίτσια με μισούν…
Κανείς δεν σε μισεί!
Σε αγαπάμε όλοι.
Εγώ, σε αγαπώ.
Δεν σε καταλαβαίνω,
αλλά σ' αγαπώ.
ΜΠΑΜΠΑΣ
Έχω ιδρώσει.
Είσαι καλά;
Θείε Κέρτλεϊ!
Είσαι καλά;
Καλά είσαι;
Δεν θα σε αφήσω στο αυτοκίνητο…
Έλα.
Σε παρακαλώ.
Εντάξει.
- Δεν θα πάρεις το ασανσέρ; - Όχι.
Πήγαινε εσύ. Θα σε βρω πάνω.
Κοτόπουλο ή ψάρι; Θείε Κέρτλεϊ;
- Μόνο κοτόπουλο. - Μόνο;
- Σίγουρος; - Ναι.
Κάνεις δίαιτα;
Σαν εμένα, κοίτα!
Άφησε τα αυτά, θείε Κέρτλεϊ.
- Ρύζι με φασόλια, σάλτσα; - Λίγο από όλα.
- Γλυκοπατάτες; - Ναι.
Πεινάω.
Κι εγώ.
- Μπανανόψωμο; - Ναι.
Ας φάμε όσο είναι ζεστό.
Έτοιμο.
- Έχει σαλάτα και λαχανοσαλάτα. - Εγώ έφτιαξα τη σαλάτα.
Και η μαμά έφτιαξε τη λαχανοσαλάτα, οπότε είναι καλή.
Θεία Πάνσι, να σου βάλω πιάτο;
Θα το βάλω εδώ.
Δεν θέλω τίποτα.
Είσαι σίγουρη;
Μαμά, θέλεις απ' όλα;
Αργότερα.
Θα φάω αργότερα.
Καλά είσαι;
- Μπορώ να αρχίσω; - Ναι, ξεκίνα.
Φάε.
- Για σένα είναι; - Ναι.
Οι άλλοι δεν θέλουν τίποτα.
Γιατί δεν τρως;
Τι συμβαίνει;
Σε στεναχώρησε;
Τι σου είπε;
Μαμά.
Λέει ότι τη μισούμε. Δεν είναι αλήθεια.
Φυσικά και όχι.
Αλλά κοίτα την. Είναι τρελή.
Δεν μισούμε κανέναν.
Ξέρω ότι δεν μισούμε κανέναν.
Αλλά νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου.
Και εσύ;
Η γιαγιά Περλ ήταν και δική σου μητέρα.
Είναι πληγωμένη, ξεπερνάει τα όρια.
Να είσαι ευγενική, για αρχή.
Δεν είμαι ευγενική;
Έλα.
Χαλαρά, εντάξει;
Είναι όλοι έτοιμοι;
Χαρούμενη Γιορτή της Μητέρας!
Θείε Κέρτλεϊ, να τη χαίρεσαι!
- Αλίσα! - Στα μάτια.
Έλα, φέρνει γρουσουζιά…
Χρόνια πολλά.
Οι δικοί σου πώς είναι, Κέρτλεϊ; Πώς είναι η μητέρα σου;
Μωυσή Ντίκον, έχω μια ερώτηση να σου κάνω.
Πού πας ακριβώς, όταν βγαίνεις βόλτα;
Παντού.
Παντού… Θα έπρεπε να βγεις μαζί μας.
Ναι, ας πάμε μαζί.
Και οι τρεις μας, εντάξει;
Το επόμενο Σαββατοκύριακο;
Θα το σκεφτείς, εντάξει;
Εντάξει.
Τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω.
Κάτσε κάτω.
Έλα.
Είμαι κουρασμένη.
Θες να ξαπλώσεις;
Με ανησυχείς, ξέρεις.
Δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Τι θα κάνουμε;
Δεν σε μισούν.
Δεν με νοιάζει, δεν τους συμπαθώ πολύ.
Τότε άφησέ τους.
Πρέπει να προσέχεις τον εαυτό σου.
Είμαι τόσο μόνη.
Όταν είναι εδώ, όταν λείπουν…
Νιώθω απειλή. Μου συμβαίνουν πράγματα.
- Τι πράγματα; - Ο κόσμος.
Άσ' τους να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.
Δεν είχε καμία ελπίδα.
Ποιος;
Ο Μωυσής.
Είναι ενήλικας, είναι 22 χρονών.
Και ο άλλος… Δεν αντέχω ούτε τη φωνή του.
Γιατί τον παντρεύτηκες;
Φοβόμουν.
Δεν ήθελα να καταλήξω μόνη.
Τι κακό υπάρχει στο να ζεις μόνη;
Εγώ ζω μόνη. Η Περλ ζούσε μόνη.
Ο Κάρλτον δεν έπρεπε να μας εγκαταλείψει.
Ωστόσο το έκανε.
- Τα κατάφερε, δούλεψε. - Εμένα μου λες;
Ξέρω,
βασιζόταν πολύ σε σένα.
Με φρόντισες.
Με έκρινε συνέχεια.
Δεν θα τα κατάφερνε χωρίς εσένα, το ήξερε.
Ήσουν υποδειγματική.
Ήσουν μόνο ένα κοριτσάκι.
Θέλω να σταματήσουν όλα.
Μείνε εδώ μαζί μας.
- Για το βράδυ. - Δεν μπορώ.
Γιατί;
Όλα αυτά τα φυτά,
τα έντομα…
Δεν υπάρχουν έντομα.
Και το μπαλκόνι; Τα πουλιά;
- Κλείνουμε την πόρτα τη νύχτα. - Και αν μπει κάτι;
Όλα καλά;
Χορτάσατε;
Σχεδόν.
Μαμά, να σου φτιάξω ένα πιάτο;
Πίνω, τώρα.
Αλήθεια;
Λίγο περισσότερο prosecco;
Και φέρε το ποτήρι της θείας σου.
Γέμισέ το.
Θεία, μια έκπληξη σε περιμένει στο σπίτι.
Αλήθεια, τι είναι;
Δεν είπες τίποτα στη μητέρα σου;
Μωυσή;
Της πήρα λουλούδια.
Για τη Γιορτή της Μητέρας. Έφυγες πριν προλάβει να σ' τα δώσει.
Πολύ γλυκό.
Ευχαριστώ, Μωυσή.
Θες ένα φλιτζάνι τσάι;
Πάνσι;
Τι;
Τι συμβαίνει;
Προσπαθώ να κοιμηθώ.
Τι κάνεις με τα ρούχα μου;
Δεν σε θέλω εδώ, Κέρτλεϊ.
Προσπαθώ να κοιμηθώ.
Τι;
Οι δικοί σου πώς είναι, Κέρτλεϊ; Πώς είναι η μητέρα σου;
- Τι; - Η μητέρα σου! Πώς είναι;
Κάθεσαι στο τραπέζι της αδερφής μου, απολαμβάνοντας το φαγητό της,
και σε ρωτάει μια ερώτηση από ευγένεια: "Πώς είναι η μητέρα σου;"
Και δεν έχεις ούτε την ευγένεια
ούτε την καλοσύνη να της απαντήσεις. Κάθεσαι μόνο,
να τρως σαν γουρούνι.
Με αηδιάζεις.
Είσαι αηδιαστικός.
Τι;
Τι κάθεσαι εδώ;
Εντάξει.
Αποτελείται από 4 μέρη και 23 μέτρα.
Ο Χάιντν το έγραψε για δύο φαγκότο, δύο κλαρινέτα,
δύο φλάουτα, δύο κόρνα, δύο όμποε, δύο τρομπέτες, τύμπανα
και ένα μικρό τμήμα εγχόρδων.
Διαρκεί 27 λεπτά και δημιουργήθηκε
στις 3 Μαρτίου 1794.
Ο Χάιντν εντυπωσιάστηκε από τα ρολόγια του Λονδίνου.
Όχι όμως από το Μπιγκ Μπεν, που θα κατασκευαστεί μόλις από το 1843
και μέχρι το 1859.
Ο καημένος ο Χάιντν πέθανε το 1809, οπότε δεν θα το δει ποτέ.
Φυσικά, το "Μπιγκ Μπεν" αναφέρεται στην καμπάνα,
ενώ το ίδιο το κτίριο
μετονομάστηκε σε "Πύργος της Ελισάβετ". Το ήξερες αυτό, Κέρτλεϊ;
Ναι, το ήξερα.
Έλα,
ας ξαναρχίσουμε.
Το κρατάς;
- Καλά είσαι; - Όχι.
Όχι, δεν είμαι καλά.
Έλα.
Έλα δω.
Πονάς;
Έχω καταστρέψει την πλάτη μου.
- Πάρε τα κλειδιά. - Εντάξει.
- Με κρατάς; - Ναι.
Θα αφήσω την τσάντα.
Έλα.
Συγγνώμη.
Περίμενε.
Το πόδι σου. Κούνα το πόδι σου.
Έλα.
Πάμε.
Εδώ είμαι.
Προχωράμε.
- Σιγά-σιγά. - Εντάξει.
Κάτσε.
Πήγαινε να φέρεις την Πάνσι.
Πήγαινε, είναι πάνω.
Πάνσι;
- Γαμώ, ποιος είναι; - Ο Βέρτζιλ.
- Βέρτζιλ, τι θες; - Συγγνώμη.
Τι θες εδώ; Μπορούσα να είμαι γυμνή.
Συγγνώμη.
Ο Κέρτλεϊ.
- Ο Κέρτλεϊ τι; - Χτύπησε την πλάτη του.
Είναι στην κουζίνα.
Συγγνώμη.
Έρχεται.
Καλά είσαι;
Υποτιτλισμός: haroldpoi
Πείτε ευχαριστώ: haroldpoi.click