και είσαι απλώς εδώ...
σαν μια πέτρα που πέταξαν σ' αυτόν τον κόσμο.
Μα δεν ξέρεις ποιος την πέταξε ή από ποια κατεύθυνση προήλθε...
"Γύρνα πίσω στο Μισισίπι", σκέφτεσαι.
Ίσως να γίνει ένα θαύμα...
ένας τρόπος να γίνει μια νέα αρχή.
-Γύρνα το κεφαλάκι σου από την άλλη. -Όχι.
Κοίτα πόσο βρόμικη είσαι.
Μακάρι να ήταν αλήθεια.
Θεέ μου, εύχομαι να ήταν αλήθεια.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
-Μαμά; -Ναι, μωρό μου;
Φτάσαμε στο Μισισίπι;
Ναι, φτάσαμε.
Μπορούμε να σταματήσουμε να περπατάμε τώρα;
Είπες ότι μόλις φτάναμε στο Μισισίπι...
θα σταματούσαμε να περπατάμε.
Έτσι είπα;
Θα βρούμε σπίτι πολύ γρήγορα, εντάξει;
Τώρα, εσύ πρέπει να κοιμηθείς...
και να ονειρευτείς εκείνο το παγωτό σοκολάτα.
-Μαμά; -Ναι.
Πες μου πάλι για το Μισισίπι.
Εντάξει.
Λοιπόν...
το Μισισίπι ήταν το αγαπημένο μέρος του μπαμπά σου.
-Το ήξερες αυτό; -Όχι.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ...
και ορκίστηκε ότι δεν θα το άφηνε ποτέ.
Είπε ότι το Μισισίπι ήταν ένας τόπος θαυμάτων.
Λες να μας δώσει το θαύμα μας;
Ναι, το πιστεύω.
Πιστεύω ότι βρίσκεται...
κάπου εκεί έξω και μας προσέχει...
φροντίζοντας να είμαστε καλά.
-Σ' αγαπώ. -Κι εγώ σ' αγαπώ, μωρό μου.
-Καληνύχτα. -Κοιμήσου.
-Καλά. Καληνύχτα. -Καληνύχτα.
-Τι κάνετε; -Επιστρέφω στο δωμάτιό μου.
Με συγχωρείτε. Θέλω μόνο να μιλήσουμε, κυρία μου.
Μη δείχνετε ασέβεια.
Σας ευχαριστώ. Θα γνωρίζετε ότι είναι παράνομο...
να κάνετε ό,τι κάνετε μέσα σε νταλίκα.
-Δεν ανέβηκα σε καμιά νταλίκα. -Σας είδα να κατεβαίνετε από αυτή.
Μας ειδοποίησε ο Νεντ.
Εντάξει; Βαρέθηκε να ψωνίζεστε στο πάρκινγκ του.
-Είναι οικογενειακή επιχείρηση. -Εγώ δεν έκανα τίποτα, οπότε...
-Όλες τα ίδια λέτε. -Τι κάνεις;
Σου είπα ότι δεν έκανα τίποτα!
Τι κάνεις; Έχω ένα παιδί εκεί μέσα!
-Τι κάνεις; -Βούλωσ' το!
-Έχω ένα παιδί εκεί μέσα! -Βούλωσ' το!
Η κόρη μου είναι μέσα στο δωμάτιο. Δεν μπορείς να την αφήσεις εκεί.
-Και σου λέω την αλήθεια. -Τι κρίμα.
Βλέπεις, δεν την παράτησα εγώ. Εσύ την παράτησες.
Κόψε την κλάψα.
Δεν θα πας φυλακή. Αλλιώς, θα σου είχα περάσει χειροπέδες.
Ξάπλωσε πίσω και χαλάρωσε.
Κι αν είσαι καλό κοριτσάκι...
αν δεν βγάλεις άχνα...
θα γυρίσεις στο παιδί σου πολύ γρήγορα.
Ξέρω ότι ξέρεις ότι θα έρθω εκεί πίσω.
Δεν θα έπρεπε να ενοχλεί κάποια σαν εσένα.
Βλέπεις;
Δεν θα σε πειράξω.
Μπορεί να γίνουμε και φίλοι.
Να φτιάξω και ατμόσφαιρα;
Καλύτερα τώρα;
Βγάλε τα βρόμικα παπούτσια σου.
Μπράβο το κορίτσι μου.
Και τώρα τα υπόλοιπα.
Γύρνα τα πόδια σου προς τα εμένα.
Έτσι μπράβο.
Αν θέλεις να ξαναδείς το δωμάτιο του μοτέλ...
φρόντισε να είσαι φρόνιμη.
Μη βιάζεσαι. Δεν τελειώσαμε ακόμα.
Μ' ακούς; Ξαναγδύσου.
Νόμιζα ότι αυτό ήθελες.
Ναι, αυτό ήθελα.
Έκανα ό,τι μου είπες να κάνω.
Κι εσύ είπες ότι θα με γύριζες στο παιδί μου.
Τι πιστεύεις ότι θα γινόταν αν μάζευαν τη μάνα του για πορνεία;
Το παιδί εγκαταλελειμμένο σε εκείνο το φτηνιάρικο μοτέλ.
Χωρίς φαγητό, χωρίς τίποτα.
Γεια σου, φιλαράκι. Τσίμπησα νέο λαβράκι.
Έλα και θα σου δείξω.
Στο ίδιο σημείο. Ελάτε και οι δυο σας.
Ναι.
Θα γίνει γλέντι.
Περιμένουμε παρεούλα.
Θέλεις να ανέβω στο καπό και να τους περιμένω;
Έτσι σε θέλω.
Γιατί όχι; Θα είσαι ωραίο διακοσμητικό.
Μη ρίξεις τίποτα πάνω σου.
Τελείωνε.
Θα ξημερώσουμε.
Μπράβο το κορίτσι μου.
Καίει.
-Ναι; -Να πάρω την μπλούζα μου να καθίσω;
Άντε λοιπόν.
Τελείωνε.
Έλα μου;
Μου κάνεις πλάκα;
Δεν ξέρεις ότι δεν παίζουν με τα όπλα, μικρή;
Δεν είναι παιχνίδι. Άφησέ το!
Μαμά!
Το ξέρω, μωρό μου, περίμενε.
Όλα καλά. Έλα, μωρό μου.
Κοίτα. Είμαι εδώ, μωρό μου.
Ηρέμησε...
Το ξέρω. Με συγχωρείς.
ΜΙΣΙΣΙΠΙ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗΣ
Καλώς όρισες πίσω.
Σε αποφυλάκισαν νωρίτερα...
αλλά δεν ξόφλησες το χρέος σου, αρχίδι.
Δεν ξεχρέωσες.
Ρε! Σταματήστε, γιατί θα φωνάξω την αστυνομία.
-Και δεν τη φωνάζεις, καθίκι; -Θα το κάνω. Πάρτε δρόμο!
Έννοια σου...
κι όπου και να πας θα σε βρω, μικρέ.
Είσαι καλά, φίλε;
Χριστέ μου!
Σπίτι μου, σπιτάκι μου.
Γεια σου, γέρο.
-Να με είχες ειδοποιήσει. -Σου είχα πει ότι θα έβγαινα.
-Θα ερχόμουν να σε πάρω. -Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω.
Καμία ενόχληση.
Αυτή εδώ είναι η Κονσουέλα.
-Αυτός είναι ο γιος μου. -Ναι, έχετε τα ίδια μάτια.
Χαίρω πολύ.
Παρεμπιπτόντως, τι έπαθε το πρόσωπό σου;
Αποχαιρετιστήριο δωράκι από τους συγκρατούμενούς μου.
Φαίνεσαι υποσιτισμένος. Είναι πολύ καλή μαγείρισσα.
Έλα. Πρέπει να φας κάτι. Έλα δω.
-Ήρθα με τα πόδια ως εδώ. -Χριστέ μου!
Από πού ήρθε;
Πήγα να δω τον θείο σου, τον Κλάιβ, στην Μπογκαλούσα.
Την είδα να δουλεύει σε χωράφι με ζαχαροκάλαμα.
Τα καστανά μάτια με παρακολουθούσαν όπου πήγαινα.
Και συνέχεια γελούσε.
Τέλος πάντων, είπα να τη ρωτήσω γιατί γελούσε.
Έπρεπε να έβλεπες τις άθλιες συνθήκες...
στις οποίες έμεναν οι εργάτες του.
Ούτε εκείνη είχε κάποιον ούτε εγώ, οπότε...
Τη ρώτησα αν ήθελε να μείνει μαζί μου.
Δέχτηκε, κι από τότε είναι εδώ.
-Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. -Ναι.
Και μιλάς ισπανικά πλέον.
Ελάχιστα, αλλά εκείνη καταλαβαίνει.
-Είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνει. -Καμία σχέση. Μη σκέφτεσαι πονηρά.
Πού κοιμάται;
Στο παλιό σου δωμάτιο στον αχυρώνα.
-Ψεύτη. -Δώσ' το μου αυτό.
Μετά τον θάνατο της μητέρας σου είχε πολλή ησυχία εδώ.
Τα βράδια καθόμουν εδώ έξω και...
ακουγόταν λες και ο κόσμος είχε φτάσει στο τέλος του.
Προσπάθησα να μη νιώθω ενοχές γι' αυτό.
Ελπίζω η μάνα σου να καταλαβαίνει.
Δεν πιστεύω ότι θα την ενοχλούσε.
Δεν μπορεί να νιώθεις χειρότερα γι' αυτήν από μένα.
Ξέρω ότι την πλήγωνε που ήμουν φυλακή ενώ εκείνη έσβηνε.
Σε αγαπούσε. Μόνο αυτό έχει σημασία.
Σου έγραψα ένα σωρό γράμματα που τελικά δεν έστειλα.
Σκέφτηκα ότι δεν χρειαζόταν να σε βαρύνω παραπάνω.
-Δεν χρειαζόσουν τις σκοτούρες μου. -Δεν πειράζει. Τώρα είμαι δω.
Δώσε μου όσες σκοτούρες έχεις.
Ακόμα κουβαλάς αυτό το παλιόπραμα;
Μιλάς για την Αγία Γραφή;
Καθόμαστε εδώ οι δυο μας.
Τη βοηθάει με τη γλώσσα. Τη μελετάει.
Όπως οι δυο μας κάποτε. Το θυμάσαι;
-Ναι. -Σου άρεσαν αυτές οι ιστορίες.
Ο Δανιήλ με τους λέοντες.
Δεν πιστεύω πια σε όλα αυτά.
-Ότι δεν τον έφαγαν τα λιοντάρια; -Μπα. Δεν πιστεύω τίποτα από αυτά.
Καμιά φορά πήγαινα στο παρεκκλήσι των φυλακών.
Ένας ασπρομάλλης ιερέας,
ένα σωρό παραβάτες να κάθονται στα στασίδια...
και να φωνάζουν "αλληλούια".
Ο ιερέας σηκωνόταν, έκανε το κήρυγμά του.
Κι ο καθένας με τη σειρά ανέβαινε στον άμβωνα και μιλούσε.
"Ναι, έκλεψα". "Ναι, βίασα".
"Ναι, έσπασα στο ξύλο τον συνάνθρωπό μου".
"Μα ανακάλυψα την αγάπη του Θεού. Τώρα βλέπω το φως".
Και πάει λέγοντας.
Και τα χειροκροτήματα και τα "αμήν" τους, κι εμένα...
δεν με ένοιαζε, και το 'κοψα.
-Πιστεύεις ότι είναι δίκαιο; -Τι; Ποιο να είναι δίκαιο;
Ότι ο άνθρωπος μπορεί να πάει στο μαγικό βασίλειο...
όποια πράξη κι αν έχει κάνει, αρκεί να πει τις μαγικές λέξεις.
Τα λόγια έχουν δύναμη, αν τα εννοείς.
Δεν έχει σημασία τι πιστεύω εγώ κι εσύ ως δίκαιο.
Η Αγία Γραφή μού λέει ότι οι πύλες είναι πάντα ανοιχτές.
Περς μου κάτι. Πώς διαφέρει αυτό που έκανες εσύ;
Επειδή εγώ έκανα ένα τεράστιο λάθος!
-Δεν το ήθελα. Εκείνοι το ήθελαν. -Ακριβώς.
Εσύ δεν είσαι σαν αυτούς. Έκανες ένα τεράστιο λάθος.
Και το πλήρωσες.
Στα μάτια ποιανού;
Στα δικά μου; Στα δικά τους;
Έχω ένα τροχαίο, με μαζεύουν και με πετάνε στη φυλακή.
Πώς να δείξω μεταμέλεια...
να ζητήσω συγγνώμη από όποιον πλήγωσα;
Ούτε εσύ ούτε εγώ, ούτε κανένας άλλος δεν μπορεί...
να χτυπήσει τα δάχτυλα και να ρίξει τη συγχώρεση μέσα μου.
Γιε μου, γίνεσαι πολύ σκληρός με τον εαυτό σου.
Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει συγχώρεση.
Αν δεν μπορούμε να συγχωρούμε, τη βάψαμε όλοι μας.
Εκείνα τα παλικάρια σου έκαναν τη μούρη έτσι.
Περίμεναν στη στάση, με το που έφτασα.
Ναι, ο καταραμένος ο Λάρι.
Σου ετοίμασα...
ένα από τα σπίτια μου στη Λεωφόρο Μίσιγκαν.
Τα κλειδιά του αυτοκινήτου.
Σε εκείνο το μέρος που βάλαμε παντζούρια;
Το θυμάμαι. Ξεχνιέται αυτό;
Ναι, αλλά, άκου, γιατί δεν μένεις εδώ...
να έχουν χρόνο να ηρεμήσουν οι άλλοι;
Δεν πρόκειται να ηρεμήσουν έτσι εύκολα.
Άσε που ξέρουν πού μένεις.
Μπορούν να ανέβουν το δρομάκι τόσο εύκολα όσο εγώ.
Δεν πρόκειται να σε μπλέξω σ' αυτό.
Έχω κάτι για σένα. Κράτα τα αυτά.
Πιάσε.
Στην Καινή Διαθήκη...
δεν θυμάμαι να λέει κάτι για κυνηγετική καραμπίνα.
Πόσα μάγουλα να γυρίσεις πια; Εγώ έχω μόνο τέσσερα, οπότε...
Θα παραβίαζα δύο ντουζίνες νόμους και μόνο που την έχω.
Θέλω να ξέρω ότι είσαι ασφαλής.
-Δεν θα ξεφύγει τόσο η κατάσταση. -Αυτό δεν το ξέρεις.
Εντάξει.
Σκέφτεσαι καθόλου εκείνη τη στιγμή;
που έγινα αρκετά μεγάλος, αρκετά βαρύς για να με παίρνεις αγκαλιά;
Που σκέφτεσαι "Πανάθεμά με!"
"Δεν μπορώ να κουβαλάω πια τον γιο μου".
Δεν χρειάζεται να με κουβαλάς πλέον, μπαμπά.
Θα τα καταφέρω.
Ευχαριστώ.
Ένα σφηνάκι, παρακαλώ.
Κατεβείτε από το φορτηγάκι. Να βλέπω τα χέρια σας.
Αργά.
Πάρε αυτό το αναθεματισμένο μαραφέτι από τη μούρη μου, Μπόιντ!
Τι βλέπουν τα μάτια μου;
-Πότε γύρισες; -Το μεσημέρι.
-Σήμερα το μεσημέρι; -Σήμερα το μεσημέρι.
-Αγκάλιασέ με, δικέ μου. -Εντάξει.
Σταμάτα.
Μεγαλώσαμε. Δεν μπορείς να με σηκώσεις.
Σε καταλαβαίνω.
Λέγε. Πώς ήταν;
Όπως το φαντάζεσαι. Αλλά πολύ χειρότερα.
Πώς είναι η Λέισι; Κάνει ακόμα ανάποδο σάλτο;
Όχι βέβαια.
Δεν χωράει ούτε το δεξί της πόδι στο κορμάκι ακόμα και να το ήθελε.
Αλλά δεν γίνεται να μην την αγαπάς.
Τι γίνεται εδώ;
Δεν έχει νόημα να μείνει μυστικό. Θα βγει στις ειδήσεις αύριο.
Πυροβόλησαν δικό μας με το υπηρεσιακό του...
-και δεν το βρίσκουμε. -Σκατά.
Τον ξέρω;
Όχι, ο τύπος ήρθε από το Τούπελο ένα ή δύο χρόνια πριν.
Από τότε έπαιζε με τη φωτιά.
Δεν θα με εξέπληττε αν την πάτησε από κάτι που έκανε.
Τρέμω τη στιγμή που θα το μάθει η Λέισι.
Ανησυχεί πολύ για μένα, κατάλαβες;
Είμαι σίγουρος.
Θα με ρωτήσουν αν σου έκανα έλεγχο, οπότε...
Πρέπει να ερευνήσω, να δω τι έχεις στο φορτηγάκι.
Ναι. Άνοιξέ το.
Ρας, δεν έχεις ούτε 24 ώρες που βγήκες.
Απαγορεύεται να κουβαλάς όπλο.
Μόλις βγήκα από το κλουβί, Μπόιντ.
Δεν ξέρεις πώς είναι αυτό.
-Θες να γυρίσεις στο κλουβί; -Όχι.
Στη θέση σου, θα έμπαινα στο αμάξι και θα πήγαινα σπίτι.
Μάλιστα, όργανο.
Εδώ είμαστε.
Έχετε όλο το μέρος δικό σας.
Οι πόρτες κλείνουν στις οχτώ το βράδυ.
Αν βγείτε έξω, χρειάζεστε κωδικό για να μπείτε.
Περίμενε. Θα σε βοηθήσω εγώ να ανέβεις.
-Να σας βοηθήσω με τα πράγματά σας. -Όχι.
Είμαστε εντάξει.
Υπάρχει...
Υπάρχει κάποια δουλειά να κάνω; Θα έκανα οτιδήποτε.
Υπάρχει ένα μπαρ εδώ πιο πάνω.
Λάντζα και βοηθός κουζίνας.
Δεν είναι πολλά, αλλά πληρώνεσαι με το μεροκάματο.
-Μπορώ να δουλέψω σήμερα; -Φαίνεσαι να χρειάζεσαι ξεκούραση.
Δεν χρειάζομαι.
Είσαι σίγουρη ότι δεν σε παρακολουθούν;
Έχουμε και τέτοια.
Δεν της είπες ότι μπορεί να φάει ένα χοτ ντογκ;
-Θες ένα χοτ ντογκ; -Έλα, μωρό μου.
Είναι φορές που δυσκολεύομαι να θυμηθώ...
πόσων χρονών θα ήταν σήμερα.
Έρχομαι ως εδώ για να θυμηθώ. Το κάνεις αυτό ποτέ;
Μπορώ να πω, ανά πάσα στιγμή...
ακριβώς πόσων χρονών θα ήταν.
Είκοσι πέντε ετών και τριών μηνών.
Ναι, μακάρι να μπορούσα να το κάνω αυτό.
Δεν πειράζει.
Η ζωή σου είναι γεμάτη, έχεις οικογένεια.
Κανείς δεν σε κατηγορεί.
Άλλωστε...
θυμάμαι αρκετά και για τους δυο μας.
Γιατί το κάνεις πάντα αυτό;
Ο οβολός του. Για να τον φέρει πίσω.
Πάντα πληρώνεις ένα τίμημα.
Μ' αρέσει αυτό.
Δεν μου κάνει εντύπωση που τα παιδιά σου είναι ντούκια.
-Έτσι που τα ταΐζεις. -Είναι φαγανά.
Παιδιά...
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, Λέισι. Ήταν πολύ νόστιμο.
Χαιρόμαστε που γύρισες.
Κι εγώ χαίρομαι που τα αγόρια σού έμοιασαν.
Από το στόμα σου και στου Θεού το αφτί.
Βλέπω ότι ετοιμάζεσαι για κατεργαριά.
Έφτασε αυτή η ώρα;
Μην κάνεις πως δεν ξέρεις.
Γιατί δεν με ειδοποίησες ότι θα έβγαινες;
Ξέρεις ότι θα ερχόμουν εκεί να σε παραλάβω.
Ξέρεις ότι δεν πάει έτσι.
Βλέπεις, εδώ είναι που κάνεις λάθος.
Έχω ειδικά προνόμια.
Μοστράρω το παλιό σήμα μου.
-Ειδικά προνόμια. -Θα έδειχνα το δικό μου. Δεν έπιασε.
Κι είναι και μεγαλύτερο.
Πάντα ήταν και πάντα θα είναι.
Βλάκες.
Ο Λάρι με περίμενε.
-Γι' αυτό είναι έτσι το πρόσωπό σου; -Ακριβώς.
Πόσο πιστεύεις ότι το εννοούν τα αδέρφια;
Δεν ξέρω κατά πόσο το εννοούν μαζί.
Ξέρω ότι ο Λάρι το εννοεί και μόνος του.
-Θες να μιλήσω; Θα το κάνω. -Όχι. Με την καμία.
Έχω αντιμετωπίσει και χειρότερα.
Άλλωστε, ο Λάρι είναι σκύλος που μόνο γαβγίζει.
Ναι, ένα ενοχλητικό σκυλί που μασάει τα πράγματά σου.
Είναι μεγάλη διαφορά.
Τι να κάνεις...
Εσύ πώς είσαι; Τα πας καλά;
Τα πάω μια χαρά.
Ρας, κάνε μου τη χάρη. Πώς είσαι πραγματικά;
Νόμιζα ότι θα ένιωθα διαφορετικά.
Σε γενικές γραμμές νιώθω καλά, αλλά...
Δεν ξέρω.
Την είδες;
Όχι, όχι ακόμα.
Αλλά η πόλη είναι μικρή. Αργά ή γρήγορα, θα τη συναντήσω.
Φίλε...
τρώγαμε τα χιλιόμετρα με το κουτάλι.
Μου λείπει αυτό.
Κι εσύ μου έλειψες, αδερφέ.
Άσε τους συναισθηματισμούς.
-Κι εμένα μου έλειψες, αδερφέ. -Το 'ξερα.
Το 'ξερα.
Πόση ώρα είσαι εδώ;
Όλο το πρωί.
Δεν έβρισκα το κουράγιο να χτυπήσω.
Δεν άλλαξες καθόλου.
-Σιγά. -Αλήθεια λέω.
Φαίνεσαι να έχεις ανάγκη από ένα ζεστό πιάτο φαΐ.
Ξέρεις, το ακούω συνέχεια αυτό...
αλλά κανείς δεν προσφέρθηκε να με κεράσει δείπνο.
Είσαι καλά;
Ναι, είμαι καλά.
Εσύ;
Ναι.
Καλά είμαι.
Ο μπαμπάς σου θα χάρηκε που γύρισες.
Λυπήθηκα για τη μαμά σου.
Ναι...
Ναι.
Θα ήταν ωραία να με έβλεπε να τα καταφέρνω.
Είμαι σίγουρη ότι χαμογελάει.
Ανακαίνιση;
-Πέρασε τυφώνας χθες βράδυ. -Είμαι σίγουρη!
-Αυτός ο τυφώνας έχει όνομα; -Συνήθως έχουν.
Είσαι ακόμα θυμωμένος μαζί μου;
Σου το είπα τότε όπως σου το λέω τώρα.
Δεν έχω λόγο να θυμώνω για τίποτα.
Φαίνεται ότι μου είπες το ίδιο πράγμα.
Το ξέρω.
Απλώς αναρωτιόμουν.
Εγώ σου είπα να σταματήσεις να έρχεσαι να με βλέπεις.
Αλλά εγώ ήμουν αυτή που συμφώνησε.
Πόσα παιδιά;
Έχω δίδυμα αγόρια κι ένα κοριτσάκι.
Πόσων χρονών;
Τα αγόρια μου είναι τεσσάρων ετών και το κορίτσι είναι δύο.
Το μόνο που θέλω να κάνω τώρα είναι να σου κρατήσω το χέρι.
Μόνο για μια στιγμή.
Μπαίνουν πολλά ανάμεσά μας τώρα.
Τόσα πολλά...
Δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο.
Μα είναι δικό σου.
Ήταν.
Πρέπει να φύγω.
ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΒΟΗΘΟΥ ΣΕΡΙΦΗ ΣΤΟ ΠΑΪΚ ΚΑΟΥΝΤΙ
Γεια σου.
Μαμά!
Γεια σου, μωρό μου... Σε ευχαριστώ που την πρόσεχες.
-Τι κάνεις; -Ζωγραφίζω.
Κόκκινο; Πολύ τρομακτικό.
-Μοβ. -Ναι!
Μοβ. Μια πολύ ωραία, απαλή...
-απόχρωση του μοβ. -Ναι.
Πες μου για τον μπαμπά.
Λοιπόν...
Πήρες τα μάτια του.
-Αλήθεια; -Ναι.
Και...
θα κατάφερνε να σε κάνει να γελάσεις τόσο δυνατά...
που στο τέλος θα πάθαινες θλάση στα πλευρά σου.
Κι εκείνος ήταν απλώς...
τόσο αληθινός.
Και τόσο ευγενικός.
Και ήταν ο πρώτος μου σε όλα.
Και μαζί αποκτήσαμε εσένα.
Κι εσύ είσαι...
το πιο σημαντικό πλάσμα στον κόσμο, το ξέρεις αυτό;
-Αναλί, πού είναι τα πράγματά μας; -Ναι;
Εκεί μέσα;
Ποιος σου είπε να αδειάσεις τη σακούλα;
Δεν το έκανα εγώ. Η κυρία το έκανε.
-Φόρεσε τα παπούτσια σου. -Γιατί;
Άκου με! Βάλε παπούτσια και πάρε τα πράγματα σου.
Μα δεν θέλω να φύγω!
Μωρό μου, σιωπή. Ξέρω ότι θες να μείνουμε εδώ...
-αλλά πρέπει να φύγουμε. -Τι συμβαίνει;
Άκουσέ με. Κάνε ό,τι λέω. Βάλε παπούτσια.
Και φέρε τα πράγματά σου.
-Είπες ότι δεν θα ξαναφεύγαμε... -Ξέρω τι είπα.
-όταν φτάναμε στο Μισισίπι. -Μωρό μου!
Κοίταξέ με. Σ' αγαπώ. Θα σε φροντίσω.
Αλλά πρέπει να κάνεις ό,τι σου λέω. Κατάλαβες;
Μαμά, πού πάμε;
Θέλω τις κηρομπογιές μου.
Μαμά!
Εντάξει, από δω.
Εντάξει. Τώρα πρέπει να κάνεις απόλυτη ησυχία.
Δεν μιλάμε. Θα παίξουμε το παιχνίδι της σιωπής...
-κι εσύ θα κερδίσεις, ναι; -Ναι.
Θέλω τις κηρομπογιές μου.
-Αν μιλήσεις, χάνεις. -Εντάξει.
Δεν ξέρω.
Το βρήκα όταν τακτοποιούσα τα ρούχα τους.
Κάτι μου λέει ότι κάπου έχουν μπλέξει.
Λοιπόν.
Λοιπόν, άκουσέ με, μωράκι μου.
Η μαμά τα έκανε μαντάρα, εντάξει;
Τα έκανε τελείως μαντάρα. Μεγάλο λάθος.
Αλλά θες να μείνεις με τη μαμά, έτσι;
Γιατί εγώ θέλω πολύ να μείνω μαζί σου.
Και αν θέλουμε να είμαστε μαζί, πρέπει να φύγουμε αμέσως.
Και πρέπει να κάνεις ακριβώς αυτό που θα σου πω, εντάξει;
-Ναι; -Ναι.
Μπορούμε να φύγουμε τώρα;
Εντάξει, μωρό μου.
Εντάξει. Πήγαινε. Φύγε.
Εμπρός;
Περίμενε. Πού είναι η Αναλί;
Δεν είναι στο δωμάτιο;
Η μητέρα της γύρισε;
Είναι κανείς εδώ;
Αναλί, εσύ είσαι, καρδούλα μου;
Είναι κανείς εκεί;
Ακίνητος.
Μπες στο φορτηγάκι.
Θα μπεις στο φορτηγάκι;
-Εντάξει; -Μπαίνω.
Τελείωνε.
Εντάξει, βάλε μπροστά.
Βάλε μπροστά κι οδήγα!
Πού πάμε;
Απλώς ξεκίνα. Και μακριά από τα φώτα.
Βόρεια, πήγαινε βόρεια.
-Μαμά; -Ναι, μωρό μου.
Πρέπει να κατουρήσω.
Πόσο πολύ κατουριέσαι;
-Πολύ. Μπορούμε να σταματήσουμε; -Θα βρούμε ένα σημείο.
Έχω ένα μέρος για να κατουρήσεις.
Και μπορείς να κατεβάσεις το πιστόλι.
Έχει πολλές λακκούβες ο δρόμος, μη μου την ανάψεις κατά λάθος.
Δεν έφτασα ως εδώ για να γράψουν στον τάφο μου...
"Τον πυροβόλησε κατά λάθος μια γυναίκα".
Αν σε πυροβολήσω, δεν θα είναι κατά λάθος.
Έγινες σαφής.
Γρήγορα, εντάξει; Κατούρα γρήγορα...
Όπα, όχι. Όχι!
-Δώσε μου το. -Λέω να το κρατήσω.
Δεν είναι δικό σου.
Μπορείς να μου το δώσεις;
Μπορείς να το αδειάσεις. Σκοτίστηκα. Απλώς...
-Μόνο δώσε μου το. -Θα σου το δώσω...
μόλις μου πεις σε ποιον ανήκει.
Προσπάθησα να το διορθώσω όλο αυτό...
πριν καν ξεκινήσει.
Ξέρεις, πήγα...
στη Νέα Ορλεάνη όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος.
Νόμιζα ότι ήταν το πιο σωστό.
Ίσως να ήταν.
Αλλά την ώρα...
Την ώρα που καθόμουν σε εκείνο το δωμάτιο και περίμενα...
Και άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως όλα να πήγαιναν καλά.
Κατέβαλα φιλότιμες προσπάθειες...
Δεν ήξερα ότι ένας άνθρωπος μπορούσε...
να προσπαθήσει τόσο πολύ.
Αλλά, ξέρεις, δεν κατάφερα να στεριώσω πουθενά.
Ούτε στο Σρίβπορτ ούτε...
Ούτε στο Μπόμοντ ούτε στο Λέικ Τσαρλς, και...
Δεν μπορώ να την ταΐσω.
Δεν μπορώ να την ντύσω.
Δεν μπορώ να της προσφέρω ένα μέρος για να κοιμηθεί...
και τώρα αυτό. Οπότε, ναι...
Αν μπορούσες να μας αφήσεις εδώ...
-Σε παρακαλώ. -Και η οικογένειά σου;
Ο μπαμπάς της; Η μαμά σου;
Δεν έχουν όλοι κάποιον.
Και πού θα πας τώρα;
Θα σου δώσω μια υπόσχεση.
Θα σε πάω όπου θες, σε λογικά πλαίσια.
Αλλά πρέπει να ξεκουραστούμε απόψε.
Εντάξει;
Ήξερα ότι δεν θα τελείωνε.
Το μόνο που έβλεπα ήταν το πρόσωπό της.
Σκεφτόμουν ότι θα την είχα εγκαταλείψει...
ότι δεν θα τη νοιαζόταν κανείς στον κόσμο.
Κι έτσι, άρπαξα το πιστόλι του και τον πυροβόλησα ξανά και ξανά.
Δεν μου μοιάζεις με δολοφόνο.
Έχω δει πολλούς, ξέρω πώς είναι.
Αλήθεια, γιατί το κράτησες το όπλο;
Ξέρεις ότι αυτό θα σε θάψει.
Αν υπάρχει ένα πράγμα στον κόσμο που θα μπορούσε να σε θάψει...
θα ήθελες να ξέρεις πού είναι;
Πώς σε λένε;
Την τακτοποίησες;
Εσείς κοιμηθείτε μέσα. Εγώ θα ξαπλώσω στην καρότσα.
Μέιμπεν.
Το όνομά μου είναι Μέιμπεν.
Εγώ είμαι ο Ράσελ.
Μέιμπεν...
Μου κάνεις πλάκα.
Κόντι.
Κόντι, αγόρι μου.
Ο μπαμπάς γύρισε.
Ο μπαμπάς...
Γεια. Κοίτα, ξέρω ότι δεν...
-Δεν έπρεπε να είσαι εδώ. -Το ξέρω.
-Πήγαινε σπίτι σου, Λάρι.
Άκου. Είναι μέσα;
-Είναι μέσα ο Κόντι; -Και βέβαια είναι.
-Μπορώ να τον δω; Μόνο ένα λεπτάκι. -Βρε, Λάρι.
-Είναι μαύρα μεσάνυχτα. -Σε παρακαλώ.
-Όχι, είναι μαύρα μεσάνυχτα. -Θέλω να τον δω λίγο.
Καταλαβαίνω ότι έπινες.
Ναι. Ναι, έπινα.
Έχω μόνο μία ερώτηση, εντάξει;
Παίζει ακόμα στο παιδικό;
Παίζει ακόμα; Πιάνει...
Πιάνει το ρόπαλο όπως του έδειξε ο μπαμπάς του;
Είναι πολύ μεγάλος για το παιδικό, Λάρι!
Που να πάρει!
Θα το ήξερες αν τον είχες δει.
Διάολε, δεν με αφήνεις να τον δω.
Είναι άδικο αυτό. Τι θα πει "Αν τον είχα δει";
-Γι' αυτό είμαι εδώ. Για να τον δω. -Κόψε το ποτό.
Και τότε θα δεις τον γιο σου. Αυτό είπα.
Προσπαθώ!
-Όχι αρκετά! -Κόντι, αγόρι μου!
Μην κάνεις φασαρία. Έχουμε απόφαση περιοριστικών μέτρων.
Δεν θέλω να ειδοποιήσω. Σε παρακαλώ.
Ποιον θα ειδοποιήσεις; Ειδοποίησέ τους.
Θυμάμαι τα περιοριστικά μέτρα. Άντε πνίξου!
-Πάρε. -Θα φωνάξω κάποιον εδώ.
Θα φωνάξω κάποιον εδώ. Σήκω και φύγε. Φύγε!
Το ακούς αυτό, μικρέ;
Ο μπαμπάς σου είναι εδώ έξω και προσπαθεί να σε δει!
Μην πεις ποτέ ότι δεν προσπάθησα, μικρέ!
Μην πεις ποτέ ότι δεν...
Μωράκι μου.
-Ναι; -Ώρα να ξυπνήσεις.
-Εντάξει.
-Κοιμήθηκες καλά; -Ναι.
Ναι;
-Σου έχω ένα δώρο. -Αλήθεια;
Ναι, το είχα ξεχάσει, μέχρι που...
σε κοιτούσα την ώρα που κοιμόσουν.
Κηρομπογιές;
-Σε όλα τα αγαπημένα σου χρώματα. -Ευχαριστώ, μαμά.
Ευχαριστώ, μαμά.
Ποιος θέλει να φύγουμε από δω και να πάμε να φάμε πρωινό;
Σκέφτηκα ένα σχέδιο.
Τι σχέδιο είναι;
Ξέρω ένα μέρος που μπορείτε να πάτε.
Ένα ασφαλές μέρος.
Για να σε εμπιστευτώ, θα πρέπει να με εμπιστευτείς.
Εντάξει;
Θα πάμε να τσιμπήσουμε κάτι, εντάξει;
Θα γεμίσουμε την κοιλίτσα.
Κοιμηθήκατε καλά;
-Καλημέρα, κύριε Γκέινς. -Μπόιντ!
Είδατε τον Ράσελ σήμερα;
Όχι ακόμα.
-Ξέρετε πού βρίσκεται; -Όχι, τον έψαχνα.
-Πέρασες από το σπίτι του; -Πέρασα. Είδα τα τζάμια του.
Περί αυτού πρόκειται;
Όταν βρήκαμε τον συνάδελφό μας, εμφανίστηκε ο Ράσελ.
Μόνο εκείνος πέρασε όλο το βράδυ από το σημείο, οπότε...
πρέπει να τον ρωτήσω.
Μπορεί να είδε κάτι που μας διέφυγε;
-Αυτό είναι όλο; -Αυτό. Το ορκίζομαι.
Λυπάμαι για τον συνάδελφό σου.
Ευχαριστώ. Ναι.
Μήπως είδε κάτι. Πείτε του να μου τηλεφωνήσει.
Έγινε...
Μπόιντ; Έχε τον νου σου σ' εκείνα τα παλικάρια. Κυρίως στον Λάρι.
Στοίχημα ότι εκείνος έσπασε τα τζάμια.
Ήδη του άφησαν καρούμπαλο στο κεφάλι όταν τον συνάντησαν στη στάση.
Θα 'χω τον νου μου.
Ευχαριστώ, Μπόιντ.
Κορίτσια, περιμένετε εδώ.
Έχουμε παρέα.
Χαίρομαι που είσαι ακόμα ζωντανός.
Μην ξεχνάς ότι υπάρχουν κάποιοι που σε νοιάζονται.
Τι στην ευχή συμβαίνει;
Το σπίτι σου είναι ρημαδιό. Όχι από σένα.
Δεν μ' ανησυχεί αυτό τώρα.
Θα σου κάνω μια ερώτηση. Θέλω ένα ναι ή ένα όχι.
Θέλω εκείνο το δωμάτιο στον αχυρώνα για να μείνουν.
Θα τα εξηγήσω όλα μετά.
Ο Μπόιντ πέρασε νωρίτερα. Κάτι μου κρύβεις.
Ναι ή όχι. Μόνο αυτό.
Ναι, κάτι μου κρύβεις.
Εντάξει, σε καλύπτω εγώ.
Αλλά πρέπει να... Μη με κρατάς στο σκοτάδι.
Θέλω να θυμηθείς...
πώς ήταν η πρώτη φορά που είδες την Κονσουέλα...
κι έκανες ό,τι έκανες επειδή θεώρησες ότι ήταν το σωστό.
Φαίνονται πεινασμένες. Θα μαγειρέψω.
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου, Κονσουέλα. Ευχαριστώ.
Κάτι ακόμα. Μη μαθευτεί ότι είναι εδώ.
Δεν είμαι τελείως βλάκας.
-Είναι αρκετά άνετο. -Λοιπόν...
Να το.
Περάστε μέσα.
Μάλλον θα περιμένατε καμιά αγελάδα μπαίνοντας μέσα.
Ελπίζω να βολευτείτε και οι δυο σας.
Το μπάνιο είναι εκεί κάτω.
Πολλές φορές, τα φαινόμενα απατούν.
Είναι ωραίο.
Θα σας φέρω κάτι, λίγο νερό.
Άκου. Θα σου έχει πει η μαμά σου...
ότι δεν χοροπηδάμε πάνω στο κρεβάτι.
Αλλά αν υπάρχει ένα κρεβάτι στον κόσμο...
στο οποίο επιτρέπεται να χοροπηδάς, είναι αυτό εδώ.
Χοροπήδα με όση δύναμη έχεις.
-Εντάξει. -Δεν σε ακούω να χοροπηδάς.
Ευχαριστώ.
Εντάξει, αργά και σταθερά.
-Ωραία! -Κοίτα, μαμά. Έπιασα κι άλλο!
Εδώ δείτε! Η τύχη του πρωτάρη.
Θα μπορούσα να βάλω τη μικρή για δόλωμα.
Θα πιάσετε κανένα ακόμα;
Το προσπαθούμε.
-Κι εγώ προσπαθώ. -Τι ψάρια έχει εδώ;
Γατόψαρα.
Γεια σου, μαμά.
Γύρισα.
Κάνω κάτι τώρα που πιστεύω ότι είναι σωστό.
Βοηθάω κάποιους.
Ξέρω ότι με παρακολουθείς.
Θα προσπαθήσω να κάνω το σωστό.
Τέλος πάντων, ήθελα μόνο να πω ότι σε αγαπώ.
Σε αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Να τος. Να το, το αγόρι μου! Βάλε φάλτσο!
Φάλτσο!
Φάλτσο στις γρήγορες μπαλιές σου, Κόντι.
Πόσες φορές σου το έχω πει;
-Δώσε φάλτσο... -Τι κάνεις εδώ;
-Γεια. Τι κάνεις, Ντέινα; -Δεν μπορείς να είσαι εδώ.
-Μπορώ να δω τον γιο μου... -Δεν μπορείς!
Δεν έπρεπε να είσαι εδώ.
Σκάσε! Βγάλε τον σκασμό. Δεν θα πειράξω κανέναν!
Μην το κάνεις αυτό εδώ. Σε παρακαλώ, Λάρι!
Πλησίασε, μικρέ.
Ρε! Πλησίασε, μικρέ.
-Μην του μιλήσεις, Κόντι. -Βγάλε τον σκασμό!
Εσύ να σκάσεις! Μην του μιλάς, Κόντι!
Τι κάνεις εκεί; Φαλτσαριστές γρήγορες μπαλιές.
-Δεν το κάνεις. -Προσπαθώ να παίξω.
Θα μπω μέσα και θα σου δείξω πώς να παίζεις.
-Θα σου δείξω πώς να παίζεις. -Να λείπει η βοήθειά σου.
Άλλα βλέπω εγώ, μικρέ.
Ρε... Ρε!
-Ρε! -Δεν σου μιλάω.
Δεν μου μιλάς;
Είμαι ο πατέρας σου, που να πάρει!
Ποιο παιδί δεν μιλάει στον αναθεματισμένο τον πατέρα του;
Ποιο αναθεματισμένο αγόρι δεν... Τι είναι, ρε βλάκα;
Τι; Παλουκώσου στη θέση σου!
Παλιοβλάκες.
-Πάλι τους κάλεσες; -Ναι, το έκανα.
Εσύ μείνε εκεί που είσαι.
Τι; Νόμιζες ότι θα σε βαρέσω μ' αυτό;
Το ξέρω.
-Λάρι! -Άντε παράτα μας, Τζέι.
-Δεν χρειάζεται να έρχεσαι εδώ... -Σκέψου το.
Έλα...
Πανάθεμά σε, Λάρι.
Είμαι ο αναθεματισμένος ο πατέρας σου.
Είσαι ο γιος μου!
Μην την ακούς συνέχεια.
-Θα σου καταστρέψει τη ζωή, γιε μου. -Αρκετά.
Θα σου καταστρέψει τη ζωή!
Τι κάνουμε εδώ;
Προσπάθησε να μη με κοιτάς όταν ακούσεις αυτό που θα σου πω.
Έμπλεξα σ' έναν καυγά ένα βράδυ με τη σχέση μου.
Είχα κάνει ένα λάθος. Κατηγορούσα τον εαυτό μου γι' αυτό.
Οδηγούσα χωρίς σκοπό σε επαρχιακούς δρόμους.
Άρχισα να πίνω.
Έπινα πολύ, ένιωθα πολύ όμορφα...
Έπινα μέχρι να περάσει η νύχτα.
Εντελώς ξαφνικά, έστριψα.
Χάθηκα κάπου στη διαδρομή, και...
άρχισα να τρέχω ακόμα πιο πολύ.
Και ξαφνικά, ανεβαίνω σ' έναν λόφο.
Υπήρχε ένα φορτηγάκι στη μέση του δρόμου, φώτα σβηστά.
Γεια.
Κρυώνω.
Θα σου φέρω το μπουφάν μου.
Όπα!
Τζέισον!
Δεν πρόλαβα να πατήσω το φρένο.
Την επόμενη στιγμή, η αριστερή μου πλευρά είχε γίνει σμπαράλια.
-Τζέισον! -Κάποιος ούρλιαζε...
Τζέισον!
Βοήθεια!
Και ό,τι είχε απομείνει από το φορτηγάκι...
και την άμοιρη ψυχή που ήταν σ' αυτό.
Είχα την αίσθηση ότι ίσως να ξέρεις σε τι αναφέρομαι.
Νόμιζα ότι ήσουν φυλακή.
Αποφυλακίστηκα πριν λίγες μέρες.
Σε μίσησα.
Θεέ μου, πόσο σε μίσησα. Σε μίσησα όσο δεν φαντάζεσαι.
Προσευχόμουν κάθε βράδυ...
ώστε κάποιος να σου άλλαζε τα φώτα...
να σε στρίμωχνε...
Προσευχόμουν για ώρες.
Ώσπου μια μέρα, κουράστηκα.
Κουράστηκα, κουράστηκα να...
Κουράστηκα να σε μισώ...
πια.
Αλλά τότε, ήμουν πολύ μακριά από δω...
Τελείως εξαντλημένη.
Προσπαθούσα να σώσω τη ζωή μου...
τη ζωή της Αναλί...
Κι εσύ...
Εσύ...
δεν είχες πλέον σημασία.
Απολύτως καμία σημασία.
Πόσων χρονών είναι η Αναλί, Μέιμπεν;
Πόσων χρονών λες ότι είναι;
Μέιμπεν, προσευχόμουν να μην ήταν δικό του παιδί.
Μάρτυς μου ο Θεός, προσευχόμουν να μην ήταν.
Ο Λάρι και ο Γουόλτ το ξέρουν;
Γνωρίζουν την ύπαρξή της;
Δεν νομίζω.
-Να πάρει η ευχή, λυπάμαι. -Όχι, δεν χρειάζεται.
Δεν κατάφερα να σου το πω τότε, οπότε τώρα σου ζητάω...
-συγγνώμη. -Όχι!
-Συγγνώμη... -Όχι, μη ζητάς συγγνώμη.
Δεν αλλάζει τίποτα.
Ίσως νιώσεις καλύτερα, αλλά δεν αλλάζει κάτι.
-Δεν θα νιώσω καλύτερα... -Τότε μην το ξαναπείς!
Πρέπει να το πετάξουμε αυτό.
Νομίζεις ότι θα εξιλεωθείς με αυτό;
Ήδη πλήρωσα γι' αυτό που έκανα.
Στον μόνο που χρωστάω είναι ο μικρός...
και σύντομα θα πληρώσω και γι' αυτό.
Να πάρει, πιστεύω όλα όσα λες.
Και χαίρομαι που πυροβόλησες το κάθαρμα.
Δεν ξέρω ποιος ήταν, αλλά...
Τον βλέπω στο μυαλό μου. Διάολε, εγώ...
πόσες φορές ευχήθηκα να είχα όπλο να πυροβολήσω όποιον μου την έπεφτε.
Πόσες φορές ο Θεός άκουσε τις προσευχές σου και...
Τις δικές σου τις απάντησε. Βεβαιώθηκες ότι βρίσκεται εκεί πάνω.
Με άκουσε εκείνη τη φορά.
Καμία άλλη φορά.
Να σε ρωτήσω...
Εσύ γιατί δεν ήσουν στο φορτηγάκι;
Υποθέτω για να...
Για να στεκόμαστε εδώ...
τώρα.
Θα σου πω ένα πράγμα.
Θα πρέπει να με σκοτώσουν πριν με ξαναχώσουν στη φυλακή.
Ξέρω ότι σκότωσες ήδη μία φορά όταν σε άρπαξαν από τον λαιμό.
Θα κάνω ακριβώς το ίδιο πριν με ξαναχώσουν μέσα.
Με ακούς;
Μισό λεπτό. Περίμενε.
Θα το κάνω εγώ.
Σκούπισέ το.
Πώς από δω, φιλαράκι;
Με ξέρεις εμένα. Σε περίμενα.
-Πού ήσουν; -Στον Μίτσελ.
Σου είπε ότι σε έψαχνα;
-Λοιπόν, με βρήκες. -Τώρα σε βρήκα.
Ξέρεις ότι σε ψάχνω εδώ και δύο μέρες;
Γιατί δεν μου λες τι θέλεις;
Έχουμε έναν νεκρό αστυνομικό.
Μεταξύ μας, είσαι ο μόνος που εθεάθη κοντά του.
Το μόνο που σημαίνει είναι ότι πρέπει να σου μιλήσουμε.
Σε ψάχνω και σε βρίσκω σε δυο μέρες.
-Και λοιπόν; -Πού χάθηκες;
Έρχομαι εδώ νωρίς το πρωί, αργά το βράδυ.
Ο Μίτσελ δεν ήξερε τίποτα.
-Σταμάτα να πηγαίνεις κει. -Πες μου τι τρέχει.
Το όνομά σου δεν είναι το μόνο που φτάνει στα αυτιά μου.
Τι είναι αυτό;
Δεν θυμάσαι τη Μέιμπεν;
Γιατί να τη θυμάμαι;
Είναι το όνομα της κοπέλας που ήταν με τον Τζέισον εκείνο το βράδυ.
Σκέφτηκα ότι ένα τέτοιο όνομα δεν ξεχνιέται.
Προσπάθησα να τα ξεχάσω όλα αυτά. Τι είναι αυτό;
Κάποια Μέιμπεν πήγε στον ξενώνα, στο κέντρο, μαζί μ' ένα κοριτσάκι.
Η λειτουργός είπε ότι κουβαλούσε πιστόλι, πριν σηκωθεί και φύγει.
Το επώνυμο ήταν πλαστό...
αλλά δύσκολα σκαρφίζεσαι ένα όνομα σαν το Μέιμπεν.
-Πες μου πού τριγυρνάς. -Άκου, μάλλον δεν με πρόλαβες.
Ήμουν έξω, στον Μίτσελ.
Ο Λάρι πέρασε από δω και μου το έκανε καλοκαιρινό.
Δεν θα περιμένω να εμφανιστεί αυτό το τομάρι.
Εντάξει. Μου επιτρέπεις να ρωτήσω τον Μίτσελ;
Να μη με πρήζουν και στο τμήμα.
Φυσικά, παρακαλώ. Τηλεφώνησέ του πρώτα.
Μην εμφανίζεσαι από το πουθενά.
Ήδη νιώθω ότι του είμαι μεγάλο βάρος.
Εντάξει, κατάλαβα. Κατάλαβα.
Δεν μου αρέσει να ρωτάω.
Ναι, ό,τι πεις, φιλαράκι.
Σ' αγαπώ.
-Θα σου δώσω τα λεφτά της εγγύησης. -Το ίδιο είπες την τελευταία φορά.
-Ρε, έλα δω. -Τι είναι; Τι;
-Τι έγινε, ρε συ; -Δεν έχει σημασία.
-Όχι, έχει. -Τι τρέχει, ρε κάθαρμα;
Ανησυχώ για σένα.
Κοίταξε, είμαστε μόνοι μας, φίλε.
Μόνο εμείς μείναμε, μ' ακούς;
Εκείνος δεν γυρίζει πίσω.
Πρέπει να το αφήσεις, Λάρι. Δεν θα γυρίσει πίσω...
Έγινες σαν αυτούς τώρα.
Μην το λες αυτό, ρε.
-Παράτα με. -Έλα τώρα.
Μη μιλάς έτσι, φίλε.
-Πάρε δρόμο! -Πρέπει να ηρεμήσεις.
Ποτέ δεν με στήριξες, κάθαρμα. Σήκω και φύγε από δω.
Έλα τώρα, φίλε.
-Κότα! -Γύρνα πίσω, ρε.
Μίλησέ μου! Είμαι ο αδερφός σου!
Το μόνο που μου απέμεινε είναι να μιλάω στον εαυτό μου.
Εδώ έξω, να μιλάω στον εαυτό μου.
Ο Κόντι στην πρώτη βάση...
ο Τζέισον στη δεύτερη, ο Γουόλτ στην τρίτη.
Τι κάνει; Το δίνει.
Το δίνει.
Και χτυπάει...
Πέτα, καταραμένη μπάλα!
Πήγε στον ουρανό.
Ο διαιτητής το δίνει... Παίζει με τους φιλάθλους.
Και κάνει τη διαδρομή του.
Κάνει...
-Τι συμβαίνει; -Να πάρει, κυρά μου!
-Έψαχνα τον Μίτσελ. -Δεν μπορείς να είσαι εδώ.
-Χαλάρωσε! -Σήκω και φύγε.
Ηρέμησε, εντάξει; Φεύγω.
-Θα καλέσω την αστυνομία. -Εγώ είμαι η αστυνομία.
Τι χαμπάρια, Μπόιντ;
Δεν σκοπεύω να πουλήσω, αλλά μπορείς να ρίξεις μια ματιά.
Χτύπησα την πόρτα. Δεν άκουσα τίποτα.
Νόμιζα ότι σε άκουσα εκεί πίσω.
Είσαι σε εγρήγορση, βοηθέ. Όλα καλά;
Πες μου αν ο Ράσελ έμεινε σ' εσένα προχθές το βράδυ.
-Ναι, έμεινε. -Όλο το βράδυ;
Δεν κάθισα καραούλι να τον φυλάω όλη νύχτα.
Απ' όσο ξέρω, ήταν εδώ.
Μπορεί να το επιβεβαιώσει κάποιος άλλος;
-Θα πρέπει να τον είδες. -Ναι, τον είδα κι εγώ.
Μιλάς αγγλικά. Μάλιστα.
Ναι, το κάνει αυτό. Καμιά φορά.
Έγινε. Ευχαριστώ.
Καλή σου μέρα, βοηθέ.
Σκατά.
Κι εσύ και η οικογένειά σου μου λέτε ψέματα για το πού ήσουν.
Τον λόγο δεν καταλαβαίνω.
Ό,τι και να πω εγώ, το βιολί σου εσύ.
Πες το βιολί, πες το όπως θες.
Ήρθα για να μου μιλήσεις. Σ' εμένα!
Για να μη μιλήσεις σε άλλον. Μα δεν με διευκολύνεις.
Μόλις γυρίσω στο τμήμα, θα πω ότι δεν σε βρήκα...
και για τη Μέιμπεν, με το πιστόλι. Δεν μου δίνεις άλλη επιλογή.
Το ότι δεν με είδες στο κρεβάτι, δεν σημαίνει ότι δεν κοιμήθηκα.
Ράσελ, υπάρχει τρόπος να μάθω τι είναι αυτό που σκαρώνεις, φίλε.
-Μίλα μου! -Τότε πέρασέ μου χειροπέδες.
Αλλιώς πάρε δρόμο.
Όχι πριν μου απαντήσεις.
Εντάξει.
Δεν θέλεις να φύγεις; Θα φύγω εγώ.
Θέλεις να με συλλάβεις; Κάν' το.
Σήκω και φύγε από το σπίτι μου.
-Πού είναι ο Μίτσελ; -Πρέπει να μιλήσουμε.
-Ο Μπόιντ ήρθε... -Είδε τη Μέιμπεν ή την Αναλί;
-Παραλίγο. -Πώς την είπες;
Με άκουσες.
Πρέπει να φύγεις.
Δεν εννοώ για πάντα, Μέιμπεν.
-Για δυο τρεις βδομάδες, εντάξει; -Ναι.
Ναι.
Μόνο για δυο τρεις βδομάδες.
Δεν βλέπω άλλη λύση.
Έτσι ζω εδώ και κάμποσο καιρό.
Θα καθίσουμε να περιμένουμε εδώ.
Να πέσει ο ήλιος.
Σου αγόρασα εισιτήριο για το λεωφορείο.
Αναχωρεί ένα απόψε αργά το βράδυ.
Πηγαίνει στο Μέμφις. Κατεβαίνεις σε όποιο σημείο γουστάρεις.
Θα σου δώσω και λεφτά. Τα βρήκα στο σπίτι.
Όχι. Δεν χρειάζομαι τα λεφτά σου.
Αυτό το ξέρω.
-Δεν χρειάζομαι κάτι από σένα. -Το ξέρω αυτό.
Φαίνεται ότι εμάς τους δύο...
μας ενώνει ένα αόρατο σκοινί...
που πάντα ήταν εκεί.
Δεν μας αφήνει ελεύθερους.
Η μικρή θα είναι μια χαρά εδώ.
Πρέπει να φύγεις, να είσαι ασφαλής.
Να είσαι ασφαλής για σένα, να είσαι ασφαλής γι' αυτήν.
Και σου υπόσχομαι...
ότι δεν θα αφήσω να πάθει το παραμικρό.
Σου το υπόσχομαι.
Ένας τόσος δα μώλωπας.
Τράβα τη.
Τελείωνε, κάθαρμα.
Παλιoκότα.
Θα πονέσει.
Θα πονέσει, που να πάρει!
Θα την προσέχουμε. Να μη μου ανησυχείς.
Θες να ξυπνήσεις την Αναλί...
να την αποχαιρετίσεις πριν φύγουμε;
Της είπα ότι δεν θα την εγκαταλείψω...
κι ορίστε τώρα, την εγκαταλείπω.
Ό,τι στραβό έκανα...
είχε επιπτώσεις σ' αυτό το κοριτσάκι.
Η ζωή είναι ανεμοστρόβιλος. Μας ρουφάει όλους.
Είσαι καλή μάνα.
Όλοι βλέπουν πόσο πολύ αγαπάς αυτό το κοριτσάκι.
Σε βαθμό που να πονάς.
Αν δεν πονούσε, κάτι δεν θα 'κανες σωστά.
Ο πόνος δεν φεύγει ποτέ, όσο και να μεγαλώσουν.
Κάνε το καλύτερο που μπορείς για τώρα...
και μην ανησυχείς για το αύριο μέχρι να έρθει.
Κάνεις το σωστό.
-Να μου την προσέχεις. -Εννοείται.
Το πεδίο είναι ελεύθερο.
Τα έχω όλα εδώ.
-Σου έχω ένα σωρό προμήθειες. -Μπορώ να πάω στην τουαλέτα σου;
Στο τέλος του διαδρόμου.
Μέιμπεν!
-Αυτό είναι το καλύτερό σου; -Ναι!
Κάθαρμα!
Σκότωσες λάθος άνθρωπο. Δεν είσαι τέλειος.
Εμένα έπρεπε να είχες σκοτώσει.
Τελείωσε, μικρέ.
Εφτά γαμημένα χρόνια περίμενα γι' αυτό.
Είσαι καλά, γιε μου;
Να πάρει, Λάρι. Συγγνώμη.
Κάθισε κάτω, παλικάρι μου. Θα καλέσω ασθενοφόρο.
Μέιμπεν!
Στην οργή, Μίτσελ. Σου είπα να μην ανακατευτείς.
Με κράζεις αργότερα. Πρέπει να την πάρουμε από δω.
Το περίμενα ότι θα την έκανε τη στραβή.
Πρόσεχε εδώ.
-Να προσέχεις, γιε μου. -Πήγαινε σπίτι.
-Ξεφορτώσου την καραμπίνα. -Ναι.
Έλα δω, μικρέ.
Κόντι...
Κόντι, αγόρι μου...
Κόντι.
Κόντι!
Χριστέ και Παναγιά, Λάρι!
-Πού είναι ο γιος μου; -Τι έπαθες; Ποιος σου το έκανε;
Πού είναι;
-Λάρι... -Μαμά, τι τρέχει;
-Κάλεσε ασθενοφόρο. -Τι θέλει εδώ; Γιατί ήρθες, μπαμπά;
-Γιατί; Τι συμβαίνει; -Κάλεσε ασθενοφόρο.
- Αιμορραγεί; -Κάλεσε ασθενοφόρο, Κόντι!
-Χρειάζεται βοήθεια. -Κάλεσέ το!
Έλα δω, αγόρι μου. Άσε με να αγγίξω τον γιο μου.
Λάρι, μην κουνιέσαι, εντάξει;
-Μην κουνιέσαι, Λάρι. -Μη με πλησιάζεις!
Στην οργή! Άκουσέ με.
Μείνε εκεί που είσαι, εντάξει;
-Πάω να καλέσω βοήθεια. -Όλοι εσείς μου το κάνατε αυτό.
Όλοι σας το κάνατε. Όλοι σας.
-Μη φεύγεις. -Μπαμπά, τι κάνεις;
Μπαμπά, σταμάτα. Πού πας;
Δεν μπορείς να οδηγήσεις στην κατάστασή σου.
Σκατά, οδηγεί. Οδηγεί.
Σας παρακαλώ, βιαστείτε.
Βοήθεια!
Βοηθήστε μας!
Κάποιος να μας βοηθήσει!
Μέιμπεν, φτάσαμε.
-Τι έγινε; -Έπεσε...
Χτύπησε το κεφάλι της κι έπεσε προς τα πίσω.
Το άκουσα στον ασύρματο. Έπεσαν πυροβολισμοί;
-Και βέβαια έπεσαν πυροβολισμοί. -Τι διάολο συνέβη;
Μπήκα στο σπίτι μου...
ο Λάρι ήταν εκεί. Είχα μια γυναίκα μαζί μου.
Τη χτύπησε στο κεφάλι με λοστό νομίζοντας ότι είμαι εγώ.
Πιαστήκαμε στα χέρια.
Άρπαξα την καραμπίνα μου και τον πυροβόλησα.
Ποια είναι, Ρας;
Ξέρεις πολύ καλά ποια είναι.
Ρας, πρέπει να μου πεις.
Τι σχέση έχεις εσύ με όλο αυτό;
Θα σου τα εξηγήσω όλα.
Θα μου υποσχεθείς ότι δεν θα με ακούσεις σαν μπάτσος.
Πώς να σε ακούσω;
Θέλω να με ακούσεις σαν να είσαι εσύ...
κι εγώ να είμαι εγώ.
Εντάξει.
Το πιστόλι που ψάχνεις είναι στη λίμνη.
Με αυτό με σημάδεψε η Μέιμπεν...
όταν βγήκα από το Armadillo πριν μερικά βράδια.
Και τότε άρχισε να μου λέει ότι ένας βοηθός σερίφη...
την εξανάγκασε να ικανοποιήσει τις ορέξεις του.
Κάλεσε ακόμα και τα φιλαράκια του να έρθουν να τη γλεντήσουν.
Ξαφνικά, εκείνος ήταν νεκρός κι εκείνη...
το 'βαλε στα πόδια μέχρι που έπεσε πάνω μου.
Γιατί εσύ κι εκείνη δεν ήρθατε να με πιάσετε απευθείας;
Κανείς δεν θα την πίστευε, και το ξέρεις, Μπόιντ.
Θα της έπαιρναν τη μικρή.
Και μάρτυς μου ο Θεός, εγώ πιστεύω όλα όσα λέει.
Δεν ξέρω ποιος έβαλε το χέρι του και οδηγηθήκαμε σ' αυτόν τον δρόμο.
Αλλά να μας τώρα εδώ, και δεν θα κάνω πίσω.
Σου το λέω μόνο για να ξέρεις...
όταν σου ζητήσω να την αφήσεις ήσυχη.
Δεν σου το λέω, σου το ζητάω.
Άσ' το να περάσει έτσι.
Να το αφήσω να περάσει έτσι;
Να το αφήσεις να περάσει έτσι.
Ξέρεις ποιος είναι σπίτι μου τώρα;
Ναι, ξέρω.
Και ξέρεις τι θα κάνουν από το Πάρτσμαν...
σε έναν βοηθό σερίφη;
Η φυλακή σου θα μοιάζει με κατασκήνωση.
Πού είναι οι αποδείξεις, Ράσελ;
Με τι σου μοιάζει αυτό εσένα;
Οι μέρες περνάνε αργά.
Έτσι γίνεται όταν περιμένεις κάτι να συμβεί...
που ελπίζεις να μη συμβεί ποτέ.
Δεν μπορείς να μην αναρωτιέσαι αν η σημερινή είναι η μέρα...
που θα κάθεσαι εκεί...
και θα εμφανιστούν πίσω από εκείνο τον λόφο...
θα κατέβουν το δρομάκι...
με τους φακούς τους...
και τις σειρήνες που θα φωνάζουν το όνομά σου.
Ο Ράσελ μού είπε το όνειρό του.
Ότι ήταν πάλι στη φυλακή...
και ότι το φως ήταν πάντα γκρίζο...
και υπήρχε πάντα μια φωνή που φώναζε...
Ένα ουρλιαχτό...
που αντηχούσε σε μια άδεια φυλακή...
και ποτέ δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει.
Αν έπρεπε να τη βοηθήσει αυτός ή...
αν ήταν εκεί για να βοηθήσει τον ίδιο.
Είναι φορές που σκέφτομαι ότι ήμουν εγώ αυτή που άκουγε.
Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να ξέρεις τι θα έρθει.
Ποτέ δεν υπήρξε.
Και ποτέ δεν θα υπάρξει.
Αλλά για πρώτη φορά...
δεν φοβάμαι.
Και όταν η μέρα φεύγει...
και νιώθεις ότι μπορείς να πάρεις μια ανάσα...
αυτό το ελάχιστο φως...
δημιουργεί μια σκιά.
Λες κι έχει ανοίξει την αγκαλιά της.
Σαν να λέει...
"Έλα δω, κι άσε με να σε αγκαλιάσω".
Δεν ξέρω...
Σήκω πάνω. Έλα, σήκω όρθια.
Ίσως να γίνονται θαύματα.
Σε τσάκωσα!
Το μόνο που ξέρω με σιγουριά...
είναι ότι αυτή είναι δική μου.