Το 1856. Οι Mορμόνοι στην Ευρώπη επιχείρησαν
ένα νέο τρόπο για ταξίδια σχεδιασμένο
για να επιτρέψει ακόμα και στους πιο φτωχούς
Αγίους να μεταναστεύσουν - το καρότσι.
Αυτές οι ιστορίες ειπώθηκαν σαν να ταξίδεψαν μαζί
οι τελευταίες δυο ομάδες εκείνης της χρονιάς.
Κάποια γεγονότα δεν είναι σε χρονολογική σειρά
αλλά όλα τα θάυματα που απεικονίζονται είναι αλήθινά.
Βουνά της Σιέρα Νεβάδα, Ιούνιος, 1847.
Από δω!
Οι Λύκοι πρέπει να τους έχουν.
Δεν τους σκότωσαν οι λύκοι. Σκοτώθηκαν μεταξύ τους.
Αδερφοί!
Συγκεντρωθείτε!
Την προσοχή σας στον στρατηγό Κάρνυ.
Ο στρατός των ΗΠΑ εκφράζει την ευγνωμοσύνη του
για το πρόσθετο καθήκον που επιδείξατε.
Και τώρα θα καταστρέψουμε τα απομεινάρια.
Και μετά μπορείτε να συνεχίσετε το ταξίδι σας ανατολικά.
-Αρηγέ Σάβατζ. -Ναι, κύριε.
Αρχίστε το κάψιμο.
Αρχηγέ Σάβατζ.
Το ξέρω καλά πως έχεις απολυθεί.
Αλλά όντας εθελοντής σε αυτή τη λεπτομέρεια,
να είσαι σίγουρος ότι παρακούς απευθείας εντολή.
Κύριε;
Πιστεύουμε πως μια προσευχή θα ήταν κατάλληλη πριν το κάψιμο.
Μια προσευχή;
Ναι, κύριε.
Πιστεύεις αλήθεια πως θα τους βοηθήσει σε κάτι μια προσευχή;
Δεν ελέγχαμε τις πράξεις τους κύριε,
αλλά ελέγχουμε τις δικές μας.
Αγαπημένε μας Θεέ.
Για ότι είχαμε σ'ευχαριστούμε.
Προσευχόμαστε για τις ψυχές εδώ στην τελευταία κατοικία τους.
Σε παρακαλούμε συγχώρεσέ τους τα παραπτώματα τους.
Η κατάστασή τους ήταν ολέθρια.
Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.
-Αμήν. -Αμήν.
Αυτοί ήταν συνηθισμένοι άνθρωποι
με ελπίδες για το μέλλον τους,
αλλά πιστεύω πως ο φόβος και οι ολέθριες καταστάσεις,
βγάζουν το χειρότερο που έχουν οι άνθρωποι να προσφέρουν.
Μας έστειλαν να ξεφορτωθούμε τα απομεινάρια τους.
Αλλά στο μυαλό μου οι πράξεις τους ζουν ακόμα.
Το Μορμονικό τάγμα ξεφορτώθηκε τα
απομεινάρια της ομάδας Ντόνερ.
17 ΘΑΥΜΑΤΑ.
Πέντε χρόνια αργότερα Η Κοιλάδα του Σολτ Λέικ.
Ο προφήτης Τζόσεφ Σμιθ μας έμαθε
ότι η θυσία επιφέρει τη βασιλεία των ουρανών.
Αδέρφια κι αδερφές μου,
η ακόλουθοι αδερφοί καλούνται να επιτελέσουν αποστολές.
Έλαν Λάντιγκτον...
Τσάνσι Γουάιτ...
Μπέντζαμιν Ντούι...
και Λιβάι Σάβατζ Τζ.
καλλούνται επί του παρόντος στην αποστολή του Σιάμ στην Ασία.
Αγαπητοί αδερφοί,
οι προσπάθειες σας είναι κοντά στις καρδιές μας.
Ζητάμε από τον Κύριο να ευλογήσει
εσάς και τους αγαπημένους σας
καθώς θα συνεχίζετε το ταξίδι σας.
Έχασε τη μητέρα του.
Τώρα χάνει κι εμένα για τρία και βάλε χρόνια.
Ήσουν πάντα καλή αδερφή.
Είσαι καλός άνθρωπος Λιβάι.
Να τον προσέχεις Χάνα,
και σε παρακαλώ πες του,
πως ότι κι αν γίνει θα γυρίσω πίσω σ'αυτόν.
Οκ.
Γειά.
Σ'αγαπώ τζούνιορ.
Υμείς πρεσβύτεροι του Ισραήλ,
ελάτε τώρα μαζί μου,
κι αναζητήστε το δίκαιο,
όπου και να βρίσκεται.
Σε ερήμους, σε βουνά,
στη γη ή στη θάλασσα,
και φέρτο στη Ζάιον
Την καθαρή κι ελεύθερη.
Ω Βαβυλώνα, ω Βαβυλώνα,
Ακόμα και πριν έξι χρόνια,
υπήρχαν πάνω από 30000 Μορμόνοι εδώ στην Αγγλία,
και μόνο 11000 στη Γιούτα.
Από αυτούς που θέλησαν να μαζευτούν στη Ζάιον,
μόνο μερικοί βρήκαν μέσο να το κάνουν.
Αδερφοί και αδερφές, οι ευλογίες του ναού,
βρίσκονται μόνο στη Ζάιον.
Αυτή δεν είναι μια απόφαση. Είναι εντολή του Θεού.
Στο όνομα του Σωτήρα μας, αμήν.
-Αμήν. -Αμήν.
Αδερφέ Γουίλι.
Αδερφέ Γουίλι εδώ κάτω.
Αδερφέ Άλμπερτ.
Έχετε μια απάντηση για μένα;
Μπορούμε να σε πάρουμε μέχρι το τέλος της γραμμής,
αλλά θα πρέπει να περιμένετε μέχρι και ένα χρόνο για βαγόνι.
Εξαιρετικά!
Θα τα πούμε στο σπίτι.
Τέιμαρ.
Πρέπει να μιλήσουμε.
Παρότι το ήθελα πάρα πολύ δεν μου συνέβη.
Δεν μπορώ να πάρω μέρος σ'αυτό.
Τσέστερ είναι καθόλα σίγουρο.
Θα πάμε.
Μπορείς να πας, αλλά εγώ δεν μπορώ να έρθω.
Έκανες την επιλογή όπως κι εγώ τη δική μου.
Αδερφή Πάντινγκ, για που τρέχετε;
Μείνετε να κοινωνικοποιηθείτε λίγο.
Λυπάμαι πολύ. Θα πρέπει να πηγαίνω.
Ελίζαμπεθ!
Τραγούδησε μαζί μου Κρίστοφερ.
Θα βρούμε ένα μέρος,
αυτό που ετοίμασε ο Θεός για μας.
Με ποιούς ήσουν;
Πολύ μακριά.
Στη δύση.
Ήσουν μ'αυτούς τους Μορμόνους πάλι;
Όπου δεν θα έρθει κανένας...
Αν σε ξαναπιάσω ποτέ μ'αυτούς τους Σάβατζες,
βοήθησε με, θα...
...Εκεί οι Άγιοι θα ευλογηθούν.
Θα κάνουμε τον αέρα
Με μουσική ν'αντηχεί...
Και μην το σκέφτεσαι καν να με αφήσεις, γιατί θα σε σκοτώσω!
...Θεέ και Βασιλιά μας.
Και πάνω απ'όλα
Αυτά τα λόγια θα λέμε,
Όλα είναι καλά.
Αν και η απόφαση να αφήσεις ένα σύζυγο είναι τρομερή,
να το κάνεις εν προσευχή,
και για αυτό σε ευλογούμε με κουράγιο και δύναμη,
και σου καθιστούμε γνωστό, ότι όσο είσαι ακλόνητη,
και εσύ και τα παιδιά σου,
θα φτάσετε στην Κοιλάδα Σολτ Λέικ ασφαλείς.
Και το κάνουμε στο όνομα του Ιησού Χριστού.
Αμήν.
-Αμήν. -Αμήν.
Που πηγαίνουμε μανούλα;
Έβερ να είσαι ήσυχος τώρα.
Θα πάμε στη Ζάιον.
Και μετά μπορούμε να ξαπλώσουμε πάλι;
Ελίζαμπεθ!
Εισιτήρια. Εισιτήρια, παρακαλώ.
Έχετε έτοιμα τα εισιτήρια παρακαλώ.
Εισιτήρια.
Εισιτήρια! Εισιτήρια, παρακαλώ.
Έχετε έτοιμα τα εισιτήρια παρακαλώ.
Εισιτήρια. Εισιτήρια.
Εισιτήρια παρακαλώ. Έχετε έτοιμα τα εισιτήρια.
Με συγχωρείτε Μαντάμ.
Λυπάμαι πολύ που ενοχλώ,
αλλά ο άντρας μου που απειλεί να με σκοτώσει
είναι τώρα εδώ στο τραίνο.
Αγαπητή μου, πρέπει να φωνάξετε τον αστυνόμο.
Εκεί ακριβώς είναι.
Σας παρακαλώ μην κοιτάτε.
Τώρα τι μπορώ να κάνω;
Τα-τα. Γύρνα.
-Τα-τα. -Τα-τα.
Τα-τα
Γιατί "τα-τα";
Γυρίστε. Τα-τα.
-Τα-τα. -Τα-τα.
Τα-τα.
Κοίταξε απευθείας στα μάτια εμένα και τα παιδιά του,
και δεν αναγνώρισε κανέναν μας.
Τι έγινε μόλις τώρα;
Ένα θάυμα.
Μαμά θα πάμε σπίτι τώρα;
Ναι. Ναι, θα πάμε σπίτι.
Πάμε σπίτι στη Ζάιον.
Ιούνιος 1856, Νέα Υόρκη.
Και μετά από τρία χρόνια στην Ασία,
η αποστολή μου ολοκληρώθηκε,
και ήμουν επιτέλους στο σπίτι μου.
Είχα υποσχέσεις να κρατήσω.
Τίποτα δεν με κρατούσε από τ'αγόρι μου πια.
Λιβάι!
Λίβαι Σάβατζ!
Φωνάζω για τον αδερφό Λιβάι Σάβατζ!
Αρχηγέ Γουίλι, εγώ...
εκτιμώ την εμπιστοσύνη σας.
Αλλά ήλπιζα ότι δεν θα περιμένω.
Έχω ανάγκη να πάω πίσω στο γιό μου.
Αυτοί οι Άγιοι χρειάζονται τη δύναμη και
την εμπειρία σου, αδερφέ Σάβατζ.
Αν τους βοηθήσεις, ο Κύριος θα βοηθήσει εσένα,
και θα προσέχει το γιό σου.
Αυτοί είναι απλοί αγρότες κι έμποροι, σκέψου
καμία σχέση με συνοριοφύλακες.
Ορίστηκα υπαρχηγός.
Κάτω από την επίβλεψή μου ήταν πάνω από
20 καρότσια και σχεδόν 100 ψυχές.
Έχεις δει ποτέ καρότσι;
Αυτή είναι η κόρη σου;
Όχι. Αυτή είναι η Μπόντιλ.
Οι γονείς της δεν είχαν αρκετά χρήματα για να ταξιδέψουν,
οπότε μας ρώτησαν αν μπορούσαμε να πάρουμε
την κόρη τους στην αδερφή της στη Ζάιον.
Για αυτούς τους πρώιμους Αγίους, το
να έρχονται ένας ένας ήταν σύνηθες.
Το να πατήσει ο γιός ή η κόρη σου στη Ζάιον,
ήταν ένα έπαθλο που άξιζε κάθε θυσία.
Και είστε Δανοί;
Ναι.
Κι εσύ Δανέζος είσαι;
Κι εσύ είσαι Σουηδέζα;
Δανέζα!
Προσέξτε που βαδίζετε αδερφοί και αδερφές. Από δω.
Από δω αδέρφια μου. Προσέξτε που πατάτε!
23 Ιουνίου, 1856.
Στο Κλίβελαντ, διανυκτερεύσαμε και
εξασφαλίσαμε έναν στάβλος για να μείνουμε.
Πολλοί από αυτούς τους Άγιους μάζευαν
για περίπου είκοσι χρόνια για να κάνουν αυτό το ταξίδι.
Αν και το ταξίδι ήταν εξουθενωτικό, ήταν
υπερβολικά χαρούμενοι που ήταν εδώ.
Σε δυσκολεύει γλυκέ μου;
Όχι, όχι. Θα είμαι μια χαρά.
Θα χρησιμοποιήσω τους μυς μου τώρα.
Θεέ μου. Τότε θα έχουμε πρόβλημα τώρα.
Τι θέλουν; Ποιός είναι εκεί έξω;
Τι θέλουν;
Πρέπει να είναι η επιτροπή υποδοχής.
Έι, Μορμόνοι!
Μια νύχτα στην πόλη μας, είναι πολύ μεγάλη νύχτα!
Αμάσα! Τζόσεφ!
Δεν θέλουμε μπελάδες!
Περιμένετε!
Και βέβαια θέλουμε!
Για τρεις βραδιές στη σειρά, στο Κλίβελαντ,
στο Τολέδο και στο Σικάγο,
παρενοχληθήκαμε από άντρες που δεν
μπορούσαν να συμμορφωθούν στη σκέψη
ότι αποβράσματα σαν εμάς περνούσαν από την πόλη τους.
Αλλά χάρη στο προστατευτικό χέρι του Θεού,
δεν πάθαμε τίποτα.
-Πάρε αυτό. -Ναι.
26 Ιουνίου, 1856
Η σιδηροδρομική γραμμή τελείωσε στην Άιοβα.
Ο αδερφός Γουίλι είχε δίκιο.
Μαράια!
Αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν όλη τη βοήθεια
που μπορούσαν να έχουν.
Άσε με να δω αν κατάλαβα καλά.
Θα χρησιμοποιήσουμε αυτό να μαγειρέψουμε το φαγητό μας;
Και πάλι, ναι.
Και πάλι, αυτό προήρθε από βουβάλι;
Ναι! Αυτό είναι περιττώματα βουβαλιού!
Μπισκοτάκι.
Θεέ μου!
Αδερφή Πίτερσον!
Ω, Θεέ μου!
Αδερφή Πίτερσον!
Υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ!
12 Ιουλίου, 1856.
Κατσκήνωση των Αγίων.
Το πρόγραμμά μας ήταν να φύγουμε δυο βδομάδες νωρίτερα,
αλλά τα καρότισα δεν ήταν ακόμη έτοιμα.
Αυτή η καθυστέρηση θα προκαλέσε μεγάλο πρόβλημα αργότερα.
Λυπάμαι Τζόρτζ.
Δεν έχω άλλο ξύλο για σένα,
αλλά ο αρχηγός λέει πως και πάλι πρέπει
να τελειώσεις μέχρι αύριο,
με ότι υλικά έχεις ήδη.
Δεν υπάρχουν αρκετά υλικά,
αλλά πρέπει να το τελειώσεις έτσι κι αλλιώς;
Δεν σε τρελαίνει αυτό;
Όχι.
Δεν με τρελαίνει αυτό.
Εσύ με τρελαίνεις.
13 Ιουλίου, 1856
Σύμφωνα με το συμβούλιο,
πουλήσαμε ή δώσαμε όλες τις αποσκευές για 17 λεπτά το άτομο.
Αυτό μας κάνει μάλλον άπορους στην ενδυμασία και στον ύπνο.
Είσαι έτοιμος;
Αδερφέ Σάβατζ μας παρακολουθείς;
Έτοιμοι, σταθερά, πάμε!
Εντάξει έχασα από ένα μικρό παιδί,
αλλά καίγομαι για αυτή την μαρτυρία της κατάστασης.
Σας παρακαλώ μην με κάνετε να περιμένω ένα χρόνο.
Πρέπει να πάω στη Ζάιον.
Υπόσχομαι θα περπατήσω κάθε βήμα μέχρι εκεί.
Δεν θα ικετέψεις να πάς στο βαγόνι των αρρώστων;
Ποτέ;
Σε πιστεύω Άλμπερτ.
Ας πάμε να σε ετοιμάσουμε για το δρόμο.
Υπέροχα!
Κοίτα να φροντίσεις να υπάρχει λίγος χώρος
στο βαγόνι με τους αρρώστους για μένα.
Πλάκα κάνω! Αλήθεια πλάκα κάνω!
Εντούτοις, ούτε ο άντρας είναι χωρίς τη γυναίκα,
ούτε η γυναίκα χωρίς τον άντρα στον Κύριο.
Και τώρα στέκεστε μπροστά στο γκρεμό ενός ορίου,
-έτοιμοι να επιβιβαστείτε... -Είναι τόσο όμορφη.
Είναι τόσο όμορφη και είναι και τόσο ερωτευμένοι.
Για πες μου πάλι γιατί πρέπει να περιμένουμε;
Να σφραγιστούμε στη Ζάιον, το μέρος των ονείρων μας,
και ίσως να δούμε και τον προφήτη τον ίδιο.
Κι αν συμβεί κάτι;
Ποτέ, Τζορτζ.
Ποτέ μην το λες. Ποτέ μην το σκεφτείς.
Θα αξίζει τον κόπο.
Θα δεις.
Σε πιστεύω Σάρα.
Ισραήλ, Ισραήλ, ο Θεός σε καλεί...
Τι έκανε ο Μορμονισμός;
Τέτοιο θέαμα μόλις που το είχες ξαναδεί,
να βλέπεις δηλαδή αυτούς που είχαν
τόσα πλούτη και ισχύ στη ζωή,
να συσσωρεύονται μαζί με τους αδύναμους και τους φτωχούς.
...Ο Θεός θα ανατρέψει όλους τους πύργους τους
Ελάτε στη Ζάιον, ελάτε στη Ζάιον
Οι τοίχοι της Ζάιον θα τρίζουν από επαίνους
Ελάτε στη Ζάιον, ελάτε στη Ζάιον
Οι τοίχοι της Ζάιον θα τρίζουν από επαίνους
15 Ιουλίου, 1856
Ξεκινήσαμε.
Σύντομα έγινε προφανές ότι κάποιοι από τους Αγίους
το βρήκαν πιο εύκολα να τραγουδάνε πως θα πάνε στη Ζάιον,
απ'το να κάνουν πραγματικά το ταξίδι.
Γελοίο! Ποιός νομίζει ότι είναι;
Αν το ήξερα δεν θα είχαμε φύγει ποτέ απ'την Αγγλία!
Αυτό είναι τελείως γελοίο!
Ξέρεις, δεν θέλησα κάτι τέτοιο!
Γιατί φεύγουν;
Λοιπόν, κάποιοι είναι αδύναμοι αλλά πρέπει να είμαστε δυνατοί.
11 Αυγούστου, 1856.
Φλωρεντία, Επικράτεια της Νεμπράσκα.
Τελευταία πιθανή τοποθεσία για το χειμώνα.
Οι ανησυχίες αφθονούν ότι πιθανόν θα
μας πιάσει ο χειμωνιάτικος καιρός.
Μίλησα και με τον Μίλεν Άτγουντ έναν άλλον υπαρχηγό.
Από όταν έγινα μέλος αυτής της εκκλησίας,
με όλη την εμπειρία μου, ποτέ δεν βρέθηκα σε μια θέση
όπου τα πράγματα φαίνονται τόσο μαύρα,
όπως το να μεταφέρω αυτή την ομάδα
τόσο αργά μες στη χρονιά.
Πολύ φοβάμαι...
πως όταν έρθουν αντιμέτωποι με την απόγνωση και την πείνα,
ακόμα και οι καλοί άνθρωποι μετατρέπονται σε κάτι...
πιο κοντά σε λύκο παρά σε άνθρωπο.
Το έχω ξαναδεί.
Θυμηθείτε τα λόγια του Μορόνι, που μας διδάσκει...
Προς το απόγευμα, κάναμε συγκεντρώσεις.
Ο αδερφός Γουίλι προέτρεψε τους Αγίους
να προχωρήσουν εμπρός,
ανεξάρτητα από το αν υποφέρουν, ακόμα και στον θάνατο.
Και τότε μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω.
Πρέπει να δυναμώσουμε την πίστη μας ότι
οι λύσεις μας δεν θα αποτύχουν.
Αδερφέ Λιβάι Σάβατζ, θα ήθελες να μας απευθυνθεις?
Αν μιλήσω, πρέπει να πω ότι πιστεύω, όπου πιάσει τόπο έπιασε.
Αδερφοί και αδερφές μου,
προτείνω να περιμένουμε μέχρι την άνοιξη να κάνουμε το ταξίδι.
Πολύ φοβάμαι πως αν συνεχίσουμε στο τέλος αυτής της εποχής,
θα πρέπει να υπομείνουμε πολλές κακουχίες.
Θα είμαστε υποχρεωμένοι να εντρυφήσουμε
στο να είναι το χιόνι μέχρι τα γόνατα,
και να σκεπαζόμαστε με μια λεπτή κουβέρτα,
και να ξαπλώνουμε στο παγωμένο έδαφος για να κοιμηθούμε.
Είμαστε άποροι στην ένδυση
που και να είχαμε ρούχα δεν θα
μπορούσαμε να τα κουβαλήσουμε
Δεν καταδικάζω το σύστημα με τα καρότσια.
Είναι απλά πολύ αργά μέσα στην εποχή.
Εάν οι αδύναμοι, οι ηλικιωμένοι και οι άρρωστοι
συνεχίσουν τώρα στο τέλος της εποχής,
τα κόκκαλα τους θα σκορπίσουν στον δρόμο.
Ο Θεός που υπηρετώ εγώ είναι ο Θεός
που μπορεί να κάνει τα πάντα.
Ο Λίβαι Σάβατζ είναι αντίπαλος εκείνων
που βρίσκονται πάνω από κείνον,
και τον καλώ να μετανοήσει.
Τώρα, όσοι επιθυμείτε να συνεχίσετε για την Ζάιον,
σηκώστε το χέρι σας.
Ευχαριστώ.
Αυτό που είπα ξέρω πως είναι αλήθεια.
Αλλά βλέπωντας πως είστε έτοιμοι να
συνεχίσετε, θα έρθω μαζί σας,
θα σας βοηθήσω όσο μπορώ...
θα δουλέψω μαζί σας, θα υποφέρω μαζί σας,
κι αν χρειαστεί, θα πεθάνω μαζί σας.
Είθε ο Θεός...
με το έλεος του...
να μας ευλογήσει και να μας διατηρήσει.
17 Αυγούστου, 1856
Το απόγευμα, οι πρώτοι και οι δεύτεροι εκατό προχώρησαν.
Και αν και δεν κατείχαν
ούτε τις βασικές ικανότητες ενός συνοριοφύλλακα,
ήταν μαθητές του Κυρίου
και είχαν ότι χρειάζοταν για να γίνουν ήρωες.
Ποιανού είναι η σειρά;
Της Μπόντιλ!
Άννι-Αι-Όβερ!
Αν και το ταξίδι ήταν εξαιρετικά δύσκολο,
υπήρχαν στιγμές στη διαδρομή που ήταν πιο θαυμάσιες,
απ'οτιδήποτε έχω βιώσει.
Μπόντιλ!
Τέλος ο χρόνος παιχνιδιού!
Ναι, αμέσως!
Αλλά ο χρόνος του παιχνιδιού δεν ήταν ποτέ αρκετός.
Σε μια ομάδα καροτσιών,
ακόμα κι ένα μικρό παιδί είχε αγγαρίες να κάνει.
Ναι;
Αρχηγέ Γουίλι, θα ήθελα να παραιτηθώ από υπαρχηγός.
Αππορίπτεται.
Δεν έχετε εμπιστοσύνη στην κρίση μου κύριε.
Δεν είναι αυτό, αδερφέ Σάβατζ.
Γίνατε κατανοητός να είστε σίγουρος.
Αλλά πραγματικά σκεφτήκατε καλά το σχέδιό
σας να μείνουμε εδώ το χειμώνα;
Είμαστε πάνω από 500 άτομα.
Και δεν υπάρχει πόλη για 300 μίλια ακόμη,
με επαρκείς προμήθειες για να βγάλουμε το χειμώνα.
Κι αυτό πάλι αν είχαμε τα μέσα να τις αγοράσουμε!
Θα λιμοκτονούσαμε όλοι!
-Αρχηγέ Γουίλι, πιστεύω... -Αδερφέ Σάβατζ, όχι.
Δραπετεύσαμε από τη Βαβυλώνα και δεν
μπορούμε να γυρίσουμε πίσω.
Τζόρτζ;
Ξεκίνησες ημερολόγιο;
Ίσως.
Ή ίσως είναι σκέψεις για σένα.
Αλήθεια;
Μπορώ να το δω;
Αργότερα.
Είσαι καλό αγόρι;
Τότε είναι δικός σου.
Αδέρφια μου, επειδή οι λύκοι και οι ινδιάνοι,
φαίνεται πως κυριαρχούν σ'αυτά τα μέρη,
λυπάμαι που το ζητάω,
αλλά θα χρειαστώ έναν έξτρα εθελοντή για σκοπιά το βράδυ.
Θα πάω εγώ αδερφέ Σάβατζ.
Ποιός μίλησε;
Ποιός άλλος ακούγεται έτσι;
Θα βλέπεις καλύτερα από εδώ πάνω.
Σ'ευχαριστώ γι'αυτό Άλμπερτ.
Είσαι ένας καλός νέος.
Πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε.
Χρωστάω σε αυτό το ευαγγέλιο ότι έχω.
Πριν, ήμουν μόνο κάποιος που όλοι κορόιδευαν.
Αλλά οι ιεραπόστολοι με δίδαξαν ότι είμαι σημαντικός,
κι ότι μια μέρα θα είμαι υπέροχος.
Λοιπόν, λυπάμαι όποιον λύκο,
τολμήσει να σε πλησιάσει απόψε Άλμπερτ.
Αν τολμήσει θα τον κάνω πολτό από τα χτυπήματα!
Αυτό να κάνεις.
Τώρα, ξέρεις να χρησιμοποιείς ένα από αυτά;
Ναι, φυσικά.
Αυτό είναι το αγαπημένο μου είδος!
Έχω πυροβολήσει με αυτά χιλιάδες φορές.
Ίσως μια μικρή υπενθύμηση δεν θα έβλαπτε.
Βοήθεια! Ας με βοηθήσει κάποιος!
Άλμπερτ!
Οι λύκοι δεν ενόχλησαν τον Άλμπερτ εκείνη τη νύχτα,
αλλά το επόμενο πρωί,
ξεκίνησε νωρίς και πήρε λάθος στροφή.
Άλμπερτ!
-Άλμπερτ! -Άλμπερτ!
Βοήθεια!
Βοήθηστε με κάποιος!
Από δω!
Ας με βοηθήσει κάποιος!
Φύγε, φύγε! Ήσυχα! Κακό σκυλί!
Κακό, κακό σκυλί.
Άλμπερτ! Χτύπησες;
Είσαι καλά;
Μα που ήσασταν;
Γιατί αργήσατε;
Έφτασα πριν ώρες και δεν έχω και πόδια!
Ήμουν το γεύμα τους!
Θα είσαι μια χαρα, Άλμπερτ.
Περίμενε όχι, δεν μπορώ να ανέβω!
Υποσχέθηκα πως θα περπατήσω όλη τη διαδρομή μέχρι τη Ζάιον.
Ναι, ναι.
Δεν πειράζει Άλμπερτ.
Ο αδερφός Σάβατζ δεν χρειάζεται να το μάθει.
Δεν θα το μάθει;
Μα αυτός τραβάει το καρότσι!
Είστε χειρότεροι από τους λύκους!
Φοβήθηκα λίγο στην αρχή, αλλά νομίζω φοβήθηκαν.
Χτύπησα έναν από αυτούς στο μάτι με την πατερίτσα μου.
Έπρεπε να το δείτε. Νομίζω μάτωνε κίολας.
Κι αν κοιτάξετε τριγύρω και δείτε έναν λύκο με ένα μάτι,
αυτός είναι που πέτυχα. Νομίζω πως φοβήθηκε.
Δεν νομίζω να επιστρέψει σύντομα.
Τον χτύπησα κατευθείαν στο μάτι.
Αδερφέ Λίνφορντ;
Είναι η σειρά σου.
Τρείς βραδιές στη σειρά;
Λυπάμαι γι'αυτό.
Η συνεχής ανάγκη για φύλακες και η συνεχής έλλειψη ύπνου,
άρχησε να βάζει όρια στους άντρες.
Να προσέχεις να είσαι προσεκτικός και ξύπνιος.
Θα έχεις μια ώρα το πρωί να συμπληρώσεις την ξεκούρασή σου.
Αλήθεια; Ολόκληρη ώρα;
Αρχηγέ Γουίλι,
μόλις είπα στη γυναίκα μου πως όλα θα πάνε καλά.
Θα πάνε;
Ή της είπα ψέμματα;
Αδερφέ Γουίλι! Θέλω απαντήσεις!
Όπως όλοι μας.
Κοίτα αυτόν τον καιρό.
Αυτό είναι γελοίο. Κάνει κρύο και βρέχει.
Γιατί δεν σκέφτεσαι και κάποιον άλλο γι'αλλαγή;
Κάθε ένα μέλος αυτής της ομάδας,
είναι εξουθενωμένο και πεινασμένο άνθρωπέ μου.
Ακούστε, δεν μπορώ να ανταγωνίζομαι,
αυτό το συνεχές μουρμουριτό και τα παράπονα.
Και είσαι και προορισμένος να είσαι ο ηγέτης μας!
Απλά προχώρα.
Ναι εσείς παιδιά έχετ δίκιο σε όλα.
Τώρα γύρνα πίσω στο καρότσι σου και ξεκίνα να τραβάς.
Όλοι πρέπει να τραβάμε.
Πως περιμένεις αυτοί οι άνθρωποι να συνεχίσουν;
Κοίταξέ τους. Μεταβίας μπορούν να σηκώσουν ένα δάχτυλο!
Αδερφοί!
Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε.
Θα έρθει βοήθεια.
Αδερφέ Άτγουντ θα με βοηθήσεις;
Η υγεία του πατέρα άρχισε να υποχωρεί.
Έπεσε αναίσθητος.
Ο αρχηγός Γουίλι είπε να τον βάλουμε
στο καρότσι με τους αρρώστους,
αλλά τότε δεν θα είχε κανέναν από την
οικογένειά του να τον προσέχει.
Η αδερφοί ήρθαν να διαχειριστούν τον πατέρα.
Ήξεραν ότι πέθαινε.
Δεν άφησε τίποτα μισοτελειωμένο.
Σφραγίζουμε τον πατέρα Λόαντερ με τον Κύριο.
Όπου μόνο αυτός του αξίζει.
Τελείωσε τη δουλειά του,
ήταν πιστός υπηρέτης της εκκλησίας,
κι εμείς οι υπηρέτες του Θεού τον σφαργίζουμε
εις τον Θεό, και πατέρα μας.
Στις 11:15 εκείνη τη νύχτα, ο πατέρας πέθανε.
Ο πατέρας ήταν ένας μικρός και ευπαθής άνθρωπος.
Πριν απ'το ταξίδι, είχε εκφράσει τις ανησυχίες του
για το αν θα μπορεί να τραβήξει το καρότσι,
τόσα πολλά μίλια μέχρι τη Ζάιον.
Επειδή εξέφρασε αυτό, κατηγορήθηκε
από κάποιους για αποστασία.
Αυτό πλήγωσε βαθύτατα τον πατέρα μου.
"Γιατί να μην υψώσεις το ανάστημα σου ως άνθρωπος του Θεού,
και να πεις πως εσύ και ο οίκος σου θα υπηρετήσετε τον Κύριο
και θα πάτε στη Ζάιον παρά τους κινδύνους;"
Θα τους δείξω καλά εγώ, μητέρα.
Θα πάμε στη Ζάιον.
Και θα τραβήξω το καρότσι, αν και θα πεθάνω στην διαδρομή.
Ο πατέρας εκπλήρωσε τον όρκο του.
Ξεκινήσαμε με 454 γραμμάρια τη μέρα.
Τώρα πέσαμε στα 280 τη μέρα.
Ζητάνε τόσα πολλά και δίνουν τόσα λίγα.
Είναι σκληρή αντιμετώπιση αυτή που μας δινουν.
Μια χωρίς οίκτο.
Πως περιμένουν ένας ολόκληρος άντρας
να τραβήξει καρότσι με αυτές τις μερίδες;
Είναι αξιολύπητο.
Είναι πενιχρό! Είμαστε ολόκληροι άντρες!
Κοίτα αυτές τις μερίδες;
Ο Γηραιός Ρίτσαρντς και μερικοί άλλοι αρχηγοί,
από την Βρετανική αποστολή πέρασαν
από την κατασκήνωσή μας,
για να συμβουλεύσουν τους Αγίους στην Κοιλάδα του Σολτ Λέικ,
για τον ερχομό μας.
Κλήθηκε γενική συνέλευση.
Ο γηραιός Ρίτσαρντς είχε ενημερωθεί για το σχόλιό μου
όσον αφορά να περιμένουμε μέχρι την άνοιξη.
Πιστεύω ότι θεώρησε τα λόγια μου διχαστικά.
Όσοι επιθυμούν να συμβουλεύσουν τον Κύριο,
και τους δεόντως διορισμένους υπηρέτες
του μπορούν να το κάνουν, αν θέλουν
Αλλά δεν θα ευημερήσουν.
Πρέπει να βασιστούμε στην φιλευσπλαχνία του Θεού,
και όχι στην σοφία ενός άντρα, Λιβάι Σάβατζ.
Η φιλευσπλαχνία του θεού θα μας παρακινήσει να προχωρήσουμε.
Ζήτησα από τον αδερφό Ρίτσαρντς,
και από όλους τους Αγίους συγχώρεση...
... για όλα αυτά που είπα και έκανα λάθος.
Ένα αγαπημένο τέχνασμα εμάς των παιδιών,
ήταν να πηγαίνουμε μπροστά από την κυρίως κατασκήνωση,
κι έτσι μας έμενε χρόνος για παιχνίδι μέχρι
να μας προφτάσουν οι άλλοι.
Κάντε χώρο για την Βασίλισσα της Αγγλίας!
Κάντε χώρο είπα!
Κάντε χώρο για την Βασίλισσα της Αγγλίας!
Τα δικά μου τελείωσαν όλα.
Ας μοιραστούμε τα δικά σου.
Αλλά το να είμαστε μόνοι μας δεν ήταν πάντα ότι καλύτερο.
Τι;
Μπίσμπο.
Βιάσου!
Πες μια προσευχή!
Αμήν.
Γιατί ψιθυρίζεις;
Δεν θέλω τα φίδια να ακούσουν το σχέδιό μας.
Έτοιμες.
Σταθερά.
Πάμε!
Εντυπωσιαστήκαμε και συνεχίσαμε μπροστά...
-Έλα! -...ανάμεσά τους!
Πήδα!
Μου φάνηκε πως πηδούσαμε για πάνω από ένα μίλι.
Νομίζω μπορούμε να το κάνουμε!
Χάρη στο προστατευτικό χέρι του Κυρίου δεν μας συνέβη τίποτα κακό.
Έλα!
Αυτό είναι μεγάλο!
Αδερφή Κούπερ.
Ήλπιζα να βρω μια ευκαιρία να σας μιλήσω.
Φαίνεται πως κάθε φορά που με βλέπετε,
πάντα κάτι συμβαίνει, όπως ένα ζουζούνι.
Και ήταν ένα ζουζούνι που είχε μπει
στη μύτη μου κι εγώ έπρεπε να...
Και είναι λίγο...
Αδερφέ Λίβαι, μπορώ να συσκευτώ μαζί σου ιδιαιτέρως;
Βεβαίως αρχηγέ.
Οι ανιχνευτές έφτασαν στο Φορτ Λάραμι.
Δεν υπάρχουν προμήθειες για μας εκεί.
Έχουμε πρόβλημα.
Έχεις κάθε δικαίωμα να μου το χτυπήσεις πίσω.
Δεν υπάρχει λόγος, αρχηγέ.
Χρησιμοποίησα σκληρές λέξεις εναντίον
σου για να ενώσω τους Αγίους.
Έπρεπε να είμαι αποφασιστικός.
Οπότε τώρα τι σκέφτεστε;
Με τον παρόντα ρυθμό, 12 μίλια τη μέρα,
θα ξεμείνουμε από αλεύρι
300 μίλια πριν φτάσουμε στην κοιλάδα.
Θα ξεμείνουμε τελείως από φαγητό σε 10 μέρες.
Και τι πρέπει να γίνει;
Να μειώσουμε τις μερίδες.
Πάλι.
Αυτό θα κάνουμε τότε.
Συζητήσαμε να ξεχειμωνιάσουμε στο Φορτ Λάραμι,
αλλά, μιας και δεν υπάρχει τίποτα για μας
εδώ αποφασίσαμε να συνεχίσουμε.
Πολύ φοβάμαι πως μέσα σε δυο βδομάδες,
οι περισσότεροι σπό την ομάδα μας θα έχουν πεθάνει.
Γράφω όσα πιο πολλά μπορώ,
Κάποια δεν είναι κατάλληλα να τα εξηγήσω στο γιό μου.
Αν και η Τζέιν ήταν πολύ άρρωστη και χρειαζόταν τη βοήθειά μου,
δεν τολμούσα να σταματήσω.
Κρίστοφερ;
Είναι νεκρή;
Έπρεπε να συνεχίσω να προχωράω με την ομάδα.
Αδερφέ;
Σάρα;
Γλυκιά μου;
Μπορείς να καθίσεις για το βραδινό σου;
Όπως και πολλοί άλλοι,
η Σάρα Φρανκς αρρώστησε με πυρετό και τρέμουλο.
Ευλογημένος να είσαι Τζορτζ. Είμαι τόσο πεινασμένη.
Σειρά μου τώρα.
Πατέρας μας που κατοικείς στους ουρανούς,
ευλογημένοι είμαστε για το φαγητό αυτό αυτή τη μέρα
και για την ευκαιρία μας να συγκεντρωθούμε με τους Αγίους.
Σε παρακαλώ ευλόγισε αυτό το γενναιόδωρο γεύμα,
κι εμάς που είμαστε πιστοί,
και αντέχουμε για να δούμε τη Ζάιον κι εκεί να σφραγιστούμε,
προσευχόμαστε στο όνομα του Ιησού.
Αμήν.
Έφαγες κιόλας το βραδινό σου;
Δεν μπορούσα να περιμένω.
Υπομονή Τζορτζ.
Ίσως αύριο να με περιμένεις να φάμε μαζί.
Θα μου άρεσε πολύ αυτό.
Η αδερφή Μέιλορ ακόμα αδύναμη από τα δίδυμα της,
τα οποία πέθαναν στη γέννα, και με ρίγους από ταξίδι,
παραδόθηκε τελικά και είπε πως δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο.
Η ομάδα δεν μπορούσε να την περιμένει,
οπότε φίλησε όλα τα παιδιά της,
κάθησε σ'έναν ογκόλιθο και έκλαψε.
Ο άντρας της σχεδίαζε να γυρίσει για κείνη.
Να φροντίζεις την οικογένεια.
Εγώ θα μείνω με την μητέρα.
Τι; Όχι.
Δηλαδή θα μείνετε δυο για τους λύκους!
Δεν μπορεί να μείνει εδώ μόνη της.
Και τώρα πήγαινε, και θα προσπαθήσω
να τη γυρίσω στα λογικά της.
Αγαπημένε Θεέ στους ουρανούς σε
παρακαλώ, σε παρακαλώ βοήθησέ την.
Είναι τόσο αποκαρδιωμένη, και δεν ξέρω τι να κάνω.
Επιθυμώ να κάνω αυτό που είναι σωστό,
αλλά δεν βλέπω τον δρόμο μου.
Σε παρακαλώ κράτησε τους λύκους,
και προμήθευσέ μας τα μέσα να φτάσουμε στην κατασκήνωση.
Προσεύχομαι στο όνομα του Ιησού Χριστού.
Αμήν.
Μητέρα;
Κοίτα τι μας παρείχε ο Κύριος.
Πολλές φορές μετά απ'αυτό,
η αδερφή Μέλορ είπε πως ένιωσε να παραδίνεται
αλλά μετά θυμήθηκε πόσο υπέροχος είχε υπάρξει ο Θεός,
που τη λυπήθηκε τόσες φορές,
και του πρόσφερε μια προσευχή ευγνωμοσύνης αντί να παρδοθεί.
Έφυγα από την Αγγλία με βαριά καρδιά,
επειδή ο νεαρός άντρας που αγαπούσα,
αποφάσισε να μην συντροφεύσει την
εκκλησία και να μεταναστεύσει μαζί μου.
Έχασα το κουράγιο μου και γιατί είχε επιβαρυνθεί η υγεία μου,
αλλά και γιατί μου έλλειπε ο άντρας που άφησα πίσω μου.
Στο χειρότερο φάση μου είδα ένα όνειρο.
Τέιμαρ, Τέιμαρ.
Ονειρεύτηκα ότι ο αγαπημένος μου ήρθε και στάθηκε δίπλα μου.
Έμοιαζε τόσο αληθινός.
Αλλά δεν ήταν μόνος του.
Ένας άλλος άντρας ήταν μαζί του.
Στο όνειρο, ο αγαπημένος μου ξεθώριασε,
αλλά ο άλλος άντρας παρέμεινε.
Ένα απόγευμα, είχα βγει να μαζέψω περιττώματα βουβαλιού,
να κάνω μια μικρή φωτιά,
να ζεστάνω ότι φαγητό είχε μείνει για μένα και τα παιδιά μου.
Πως τα πάει η ομάδα;
Είμαστε σε μεγάλη ανάγκη.
Λιμοκτονούμε.
Ίσως μπορώ να βοηθήσω λιγάκι.
Ακολούθησε με.
Φάε.
Κράτησε την ποδιά σου.
Το μόνο που σκεφτόμουν είναι τι θα
σήμαινε αυτό για τα παιδιά μου.
Μοιράσου το με τους άλλους.
Μην χάσεις τον δρόμο σου.
Ποιός είσαι;
Σαν κι εσένα είμαι ταξιδιώτης.
Συνειδητοποιώντας ότι δεν τον είχα καν ευχαριστήσει,
γύρισα πίσω ψάχνωντας για την σπηλιά...
Αδερφέ;
...αλλά δεν βρήκα ούτε ίχνος της.
Γύρισα πίσω στην κατασκήνωση,
και μοίρασα το κρέας σ'αυτούς που είχαν μεγαλύτερη ανάγκη.
Χωρίς αμφιβολία αυτό τους έσωσε τη ζωή.
15 Οκτωβρίου, 1856
Οι Άγιοι έγιναν αδύναμοι και πέφτουν γρήγορα
Πάρα πολλοί είναι άρρωστοι.
Τι μπορείς να μου πεις για τον αδερφό Λίνφορντ σήμερα;
Ολόκληρη η κατασκήνωση έπρεπε να καταφύγει,
στο να τρώει οτιδήποτε μασίωνταν.
Πονούσε πολύ την αδερφή Ρόουλι να
βλέπει τα παιδιά της τόσο πεινασμένα.
Τους έβλεπε καθώς τραβούσαν χαλαρά δέρματα από το καρότσι,
ψήνανε την άκρη και μασούσαν στα κρυφά.
Αγαπημένε Πατέρα...
... για τις ευλογίες του Ευαγγελίου θα
είμαστε για πάντα ευγνώμονες.
Αλλά τώρα πρέπει να μας πάω όλους στη Ζάιον,
και να μας σφραγίσουν κι εμάς εκεί.
Προσυεχόμαστε ότι μπορεί να έχουμε τη φροντίδα,
να ολοκληρώσουμε το ταξίδι μας.
Θυμήθηκε δυο σκληρά θαλασσινά μπισκότα,
που είχαν ξεμείνει από το ταξίδι.
Δεν ήταν μεγάλα και ήταν τόσο σκληρά,
που δεν μπορούσαν να σπάσουν.
Σίγουρα δυο σκληρά μπισκότα δεν είναι
αρκετά να ταίσουν οχτώ άτομα.
Αλλά πέντε καρβέλια και δυο ψάρια,
δεν ήταν αρκετά να ταίσουν 5000 ανθρώπους επίσης.
Ξέρουμε ότι με τη δύναμη του,
ότι είναι μικρό και αδύναμο μπορεί να γίνει μεγάλο και σπουδαίο.
Για πρώτη φορά μετά από πολλές βδομάδες,
η οικογένεια Ρόουλι δεν πήγε για ύπνο νηστική.
Μας προσέχει!
19 Οκτωβρίου, 1856
Ο χειμώνας ήρθε όλος κατευθείαν.
Για την εξασθενημένη κατάσταση της ομάδας,
οι πολλές διαβάσεις από τα ποτάμια,
έγιναν επικίνδυνες και φαινομενικά αδύνατες.
Τελευταίο πέρασμα του ποταμού Πλέιτ.
Ο αρραβωνιαστικός μου πέρασε τη μέρα
όπως θα έκανε και ο Σωτήρας,
βοηθώντας αυτούς που έχουν ανάγκη.
Αναρωτιόμουν πως μπορούσε και το άντεχε,
να περπατάει όλη μέρα μέσα σ'αυτό το πικρό νερό.
Αργότερα, σκεφτόμουν πως μπορούσα να είμαι τόσο αδύναμη,
και να του επιτρέπω να το κάνει.
Κι αν πέσουμε;
Δεν θα σ'αφήσω ποτέ να πέσεις.
Ο Τζορτζ δεν ήταν ο μόνος,
που έδωσε τόσο απ'τον εαυτό του εκείνη τη μέρα.
Αλλά ήταν ο μόνος που αγαπούσα τόσο πολύ.
Το κρύο παγωμένο νερό,
δεν είναι οι μόνοι λόγοι που οι Άγιοι αποτυγχάνουν.
Μας έδινε τις μερίδες του.
Πεθαίνει από την πείνα.
Ο Θεός να σ'ευλογεί Λιβάι Σάβατζ.
Τι θα φας εσύ;
20 Οκτωβρίου, 1856.
Αφότου έφαγε το δείπνο του,
ο καλύτερός μου φίλος Τζον Λίνφορντ, πέθανε.
Σταματήστε! Φύγετε από εκεί!
Στην πρωινή αναχώρηση,
είδα τους λύκους στον τάφο που μόλις είχαμε γεμίσει.
Προσπάθησα να τους διώξω μακριά αλλά με κατάφεραν.
Μπέτσυ.
Πρέπει να φύγουμε σε λιγάκι.
Μπέτσυ!
Οι αδερφοί πρέπει να στοιβάξουν τη σκηνή.
Μπέτσυ.
Ωχ, όχι.
Τι θα κάνουμε;
Ωχ, όχι.
Μόνο ένα πράγμα μπορούσαν να κάνουν,
και το έδαφος ήταν πολύ σκληρό για να σκαφτεί.
Κοιμήσου καλά, κοριτσάκι μου.
Αργότερα την ίδια μέρα.
Είναι σ'ένα καλύτερο μέρος Ελίζαμπεθ.
Αλήθεια είναι.
Ελίζαμπεθ!
-Ελίζαμπεθ! -Έλα μαζί μου, Τζέιμς!
-Τι; -Ξεχάσαμε!
Μα πως ξεχάσαμε;
Τι ξέχασες;
Όχι εγώ, εμείς!
Ξεχάσαμε!
Μας υποσχέθηκε ένας υπηρέτης του Θεού,
αν ζούσαμε με το ευαγγέλιο,
όλα τα μέλη της οικογένειας μας θα
έφταναν με ασφάλεια στη Ζάιον.
Περίμενε! Στάσου!
Μίλα μου Ελίζαμπεθ! Στάσου!
Καλή μου γυναίκα, αναπάυεται εν ειρήνη.
Πέρασε στην άλλη πλευρά.
Όλα τα μέλη της οικογένειάς μας, Τζέιμς.
Όλα τα μέλη της οικογένειας.
Μάργκαρετ! Τζορτζ! Ελάτε!
Έλα πίσω μικρό μας.
Σε αυτή την κατάσταση είναι καλύτερα από μας.
Όχι!
Αγαπημένε μας Θεέ, σου δώσαμε τα πάντα.
Γνωρίζουμε πως μέσω του Υιού σου όλα είναι πιθανά.
Σε παρακαλώ Πατέρα.
Σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ, Πατέρα.
Βάλε λίγο νερό στο ρούχο. Θα ζεστάνουμε το λαιμό της.
Ζει.
Το γλυκό μικρό μας ζει.
Όταν μου είπαν,
για την θαυματουργή ίαση της Μπέτσυ Κάνιγκχαμ,
δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου.
Η Μπόντιλ Μόρτενσεν ήταν υπέυθυνη να φροντίζει τον Νιλς
καθώς η ομάδα διαχωρίστηκε στη διάρκεια μιας χιονοθύελλας,
όλη μέρα και μέχρι αργά τη νύχτα,
ψάχνοντας για προστασία από την θύελλα.
Ήταν τελείως εξουθενωμένη,
και έπρεπε να μαζέψει και καυσόξυλα.
Άντεξε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν,
και μετά πρέπει να κάθησε να ξεκουραστεί.
Ήταν η τελευταία της ξεκούραση.
Ο Τζενς Νίλσον κατέρρευσε.
Αυτό που μπορούσε να κάνει η αδερφή Νίλσον,
ήταν να τον βάλει στο καρότσι και να τον τραβήξει μόνη της.
Όταν έφτασαν τελικά στην κατασκήνωση εκείνο το βράδυ,
έμαθαν ότι το παιδί τους ο Νιλς, είχε παγώσει,
και μερικές ώρες νωρίτερα,
είχε τοποθετηθεί σε έναν τάφο με άλλους δώδεκα.
Κατά τη διάρκεια του μεγάλου ψύχους,
13 άνθρωποι της ομάδας έχασαν τη ζωή τους.
Οι άντρες ήταν αδύναμοι αλλά έσκαψαν έναν ρηχό τάφο.
Ο πατέρας με κράτησε ψηλά να δω
την φίλη μου Μπόντιλ Μόρτενσεν
να κείτεται ανάμεσα στους νεκρούς, όπως και ο Νιλς Νίλσον.
Ακόμα και τώρα, περισσότερο από μισό αιώνα μετά,
αυτή η εικόνα ακόμα με στοιχειώνει.
Στην διάρκεια του ταξιδιού,
δεν σου ήταν δύσκολο να καταλάβεις ποιός ήταν για να πεθάνει.
Τα άδεια μάτια η βυθισμένη όψη,
μαζί με την σταδιακή εξασθένηση του μυαλού,
σαφώς προοιώνιζαν τον ερχομό της όχι
και τόσο μακρινής διάλυσης.
Ο θάνατος ήρθε με πολλές μορφές.
Κάποιοι πέθαναν δίπλα δίπλα με τα χέρια τους μπλεγμένα
δείχνωντας τις τελευταίες αγωνίες και δυσκολίες της ζωής,
ασθμαίνοντας τελικά από αγάπη και στοργή.
Κάποιοι απλά προσέφεραν μια ένθερμη προσεύχη,
και το πνεύμα τους πέταξε στην διάρκεια της.
Κάποιοι τραγουδούσαν ύμνους.
Άλλοι καθώς έτρωγαν κόρες ψωμιού.
Κάποιοι, όπως ο Άλμπερτ, ξεκίνησαν το ταξίδι
με τόσο λίγα απ'τα ελέη της ζωής.
Το γεγονός ότι επέζησε ακόμα και για 300 μίλια ήταν ένα θάυμα.
Πάντα ήθελα δυνατό κορμί.
Τώρα θα το αποκτήσω.
Όταν πας στη Ζάιον, να με σκέφτεσαι.
Ξέρεις κάτι Άλμπερτ;
Είσαι υπέροχος.
Πολλοί απ'αυτούς που οι ψυχές τους ήταν να φύγουν,
μας άφησαν με βαθιά λόγια.
Θα αξίζει τον κόπο
αν οι απόγονοί μου κρατήσουν την πίστη.
Πες μου γιέ μου ότι πεθαίνω με το πρόσωπο μου προς τη Ζάιον.
Είδα άντρες να σκάβουν τάφους για τους αδερφούς τους,
και πριν τελειώσει η μέρα,
να ξαπλώνουν στον τάφο που οι ίδιοι είχαν ανοίξει.
Σωτήρα,
Λυτρωτή της ψυχής μου,
Που το ισχυρό χέρι σου,
Με έκανε ολόκληρο,
Που η θαυμαστή σου δύναμη,
Με σήκωσε ψηλά,
Και γέμισε με γλύκα,
Το πικρό μου ποτήριον,
Ποιά γλώσσα την ευγνωμοσύνη μου,
Μπορεί να εκφράσει,
Ω, ελεήμων Θεέ,
Του Ισραήλ.
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να το περιγράψει.
Δεν μπορεί να κατανοηθεί με τίποτα,
από κανέναν άνθρωπο σ'αυτή τη ζωή,
αλλά μόνο απ'αυτούς που κλήθηκαν να το περάσουν
Το μόνο που ήθελα πάντα ήταν να κάνω το
θέλημα του Θεού και να είμαι με τον γιό μου.
Το ζήτησα από τον Θεό ξανά και ξανά.
Από τα 500 άτομα αυτή της ομάδας,
ο θάνατος μας πήρε 65.
Αδερφή Πάντινγκ πως είναι τα παιδιά σου;
Αδερφέ Σάβατζ που είναι ο Κύριος,
και που είναι οι υπηρέτες του;
Κάναμε ότι μας ζητήθηκε.
Γιατί αυτό;
Δεν γνωρίζω την απάντηση.
Αδερφέ Σάβατζ θα έρθει βοήθεια;
Οι άντρες είναι τώρα πολύ αδύναμοι για να στήνουν τις σκηνές.
Κάποιοι δεν ανάρρωσαν ποτέ από
το τελευταίο πέρασμα στο ποτάμι.
Με ακούς Τζορτζ;
Πρέπει να ξεκουραστείς.
Όταν πάμε στη Ζάιον, θα είμαστε
ευγνώμονες γι'αυτή τη δοκιμασία.
Αυτές οι κακουχίες θα μας κάνουν δυνατούς.
Τζορτζ μείνε μαζί μου!
Αγαπημένε μου πρέπει να μείνεις μαζί μου.
Μην με αφήνεις!
Δεν σφραγιστήκαμε!
Σ'αγαπώ τόσο πολύ.
Σκέψεις για τη Σάρα.
Ουχί, μην κοκκινίζεις και μην φοβάσαι όταν λες την αλήθεια.
Γιατί η αγάπη είναι δύναμη που κανείς δεν αντιστέκεται,
που ακόμα και ο θάνατος δεν μπορεί να χωρίσει.
Αλλά δεν επιθυμώ να έχω το χέρι σου,
αν δεν έχω την καρδιά σου.
Γιατί ότι είναι δικό μου σου το δίνω,
δεν κρατάω ούτε ένα.
Τι άλλο μπορώ να κάνω αγαπημένη μου Σάρα,
για να είμαι στην καρδιά σου;
Υπομονή Τζορτζ.
Ίσως αύριο να με περιμένεις να φάμε μαζί.
Λένε πως άλλοι άνθρωποι,
έχουν δει αγγέλους.
Αλλά εγώ είδα εσέ,
και αγαπημένη μου για μένα είσαι αρκετή τέχνη.
Αδέρφια.
Έχω έναν άλλον τρόπο για να θαφτεί ο Τζορτζ.
Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι.
Όχι. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος.
Δεν μπορώ να συμμορφωθώ με τη σκέψη πως οι
λύκοι θα βεβηλώσουν κάποιον τόσο αγνό.
Μα έχεις τόσα λίγα.
Και τώρα χωρίς το σάλι σου...
Έκανε όπως ζήτησε ο Σωτήρας.
Έδωσε στους άλλους τα πάντα.
Έδωσε σ'εμένα τα πάντα.
Μπορώ να δώσω το σάλι μου.
Σ'αγαπώ Τζορτ Πάντλευ.
Θα αξίζει τον κόπο.
Χωρίς φαγητό και χωρίς δρόμο να συνεχίσουμε.
Ήταν όλα για το τίποτα;
Αν δώσαμε όλον μας τον εαυτό τότε ήταν κάτι.
Κάποιος έρχεται.
Βλέπω έναν άντρα.
Κι εγώ τον βλέπω.
Βλέπω έναν άγγελο.
Ήρθαν.
Μέσα από άγριες μαινόμενες χιονοθύελλες,
μέσα από 300 παγωμένα μίλια,
ρίσκαραν τις ίδιες τις ζωές τους και ήρθαν για μας.
Ο Τζόσεφ Γιάνγκ ο γιός του πρφήτη ήταν ο πρώτος.
Τα καρότσια με τις προμήθειες θα ακολουθούσαν.
Αυτή ήταν σίγουρα η πιο έγκαιρη άφιξη ομάδας διάσωσης,
στην καταγεγραμμένη ιστορία.
Αν οι διασώστες έφταναν ακόμα και μια μέρα αργότερα,
οι θάνατοι θα είχαν εκτιναχθεί στα ύψη.
Μητέρα αυτός είναι ο άντρας.
Ποιός άντρας;
Ο άντρας στ'όνειρο μου.
Αν και η ομάδα διάσωσης είχε φτάσει,
τα καρότσια με τις προμήθειες ήταν ακόμα δυο μέρες μακριά,
μας περίμεναν ακόμα πολλές δυσκολίες μέχρι να φτάσουμε.
Θα πέθαιναν κι άλλοι πριν φτάσουμε στην κοιλάδα.
Αλλά η μεγαλύτερη μάχη ήταν πίσω μας πια,
αυτή τη μάχη που πρέπει ο καθένας μας χρεώνει,
στην πίστη ενάντια στο φόβο.
Μέσα από τα ταξίδια μου, έμαθα πως οι Άγιοι,
σε αντίθεση με άλλες ομάδες, σε ολέθριες καταστάσεις,
μπορούσαν να διατηρήσουν την καλοσύνη
τους και να παραμείνουν Χριστιανικοί.
Πίτερ!
Όχι!
Μην ξανάρθετε!
Είσαι ασφαλής τώρα.
Το μωρό μου!
Μας πρόσεχαν από ψηλά.
Μας βοηθούσαν άλλοι.
Κοίταξα πολλές φορές πίσω να δω ποιός σπρώχνει το καρότσι μου,
αλλά δεν είδα κανέναν.
Το ήξερα τότε πως οι άγγελοι του Θεού ήταν εκεί.
9 Νοεμβρίου, 1856.
Η Έιμι Λόαντερ που με τον άντρα της ήταν τόσο σίγουροι,
ότι ήταν αδύναμοι να κάνουν το ταξίδι,
έγιναν ένα από τα πιο γενναία παραδείγματα δύναμης.
Πέθανε στην ηλικία των 83 ακόμη χήρα.
Δεν μπορούσε να πιστέψει πως υπήρχε άλλος άντρας στον
κόσμο, ισάξιος του άντρα της Τζέιμς.
Η Τέιμαρ Λόαντερ και ο Τόμας Ρικς
παντρεύτηκαν την επόμενη χρονιά.
Εγκαταστάθηκαν στο Ρέξμπουργκ, του Άινταχο.
Το κολλέγιο Ρικς ονομάστηκε απ'αυτούς.
Χάρη στην ευλογία που δόθηκε στην οικογένεια Κάνιγκχαμ,
έφτασαν όλοι ασφαλείς στην κοιλάδα.
Η Μπέτσυ έγινε μητέρα 14 παιδιών.
Ο Τζενς και η Έλσι Νίλσον άλλαξαν 6 πόλεις, με τελευταία,
Από τις δοκιμασίες του με το καρότσι,
κούτσαινε για την υπόλοιπη ζωή του από το ένα πόδι,
και είχε στραβό το άλλο.
Είχε προσευχηθεί ότι αν ζήσει για δει την Ζάιον,
όλες οι μέρες του θα ξοδεύονταν χρήσιμα,
υπό τις οδηγίες τις Ιεροσύνης.
Ο Τζενς και η Έλσι έζησαν την ζωή τους
εκλπληρώνοντας αυτή την υπόσχεση.
Οι υπόσχεση του Γουίλφορντ Γούντραφ,
έγινε πραγματικότητα.
Αλλά μετά το θάνατο της Ελίζαμπεθ,
η κόρη της Τζέιν, άρχισε να αμφισβητεί την ιστορία,
της μητέρας της για την σπηλιά.
Τότε ένας αδερφός μίλησε στην εκκλησία,
πως ήρθε στην Γιούτα με την ομάδα καροτσιών του Γουίλι.
Μίλησε για το πόσο πεινούσαν,
και πως τότε σε μια αδερφή από την ομάδα δόθηκε παστό κρέας,
με έναν θαυματουργό τρόπο και το μοιράστηκε με τους άλλους.
Ήταν ο δεύτερος μάρτυράς της.
Η Μαίρη Χάρρεν έφτασε στην κοιλάδα
με μελανιασμένα παγωμένα πόδια.
Δυο γιατροί είπαν ότι θα πεθάνει αν δεν
της ακρωτηριάσουν τα κάτω άκρα.
Ο πατέρας της τους είπε πως δεν περπάτησε 1000 μίλια,
μόνο και μόνο για να της κόψουν τα πόδια.
Μέσω της πίστης και της συνεχούς φροντίδας,
μετά από 3 χρόνια η Μαίρη περπάτησε ξανά,
και τελικά έγινε η μητέρα 13 παιδιών.
Αν και αυστηρός αρχηγός ο Τζείμς Γουίλι,
ήταν αλήθεια ένα μεγάλος ηγέτης που έδειξε γνήσιο,
ενδιαφέρον γι'αυτούς που είχε υπό τις διαταγές του.
Για δυο μήνες μετά την διάσωση αιωρούνταν
μεταξύ ζωής και θανάτου,
υποφέρωντας τις επιπτώσεις των κινδύνων και της εξάντλησης,
που βίωσε λόγω της συνεχής βοήθειάς του προς τους άλλους,
στην διάρκεια του ταξιδιού.
Όταν πέθανε το 1895 σχεδόν όλοι οι
άνθρωποι στο Μέντον της Γιούτα,
όπου έδρασε ως επίσκοπος και δήμαρχος,
έκλεισαν τα μαγαζιά τους και ήρθαν
μέσα από τα χωράφια να τον τιμήσουν.
Ο Λιβάι Σάβατζ ήταν ήρωας όχι μόνο γι'αυτά που έκανε,
αλλά και γι'αυτά που δεν έκανε.
Το να επιπληχθείς μέσα στο πλήθος
γιατί έδωσες τη συμβουλή σου,
πρέπει να ήταν πολύ ταπεινωτικό.
Αλλά ποτέ δεν μουρμούρησε ή έγινε στριφνός.
Συνέχισε να ακολουθεί ταπεινά τους αρχηγούς του.
Δυο χρόνια μετά παντρεύτηκε την Ανν Κούπερ,
της ομάδας του Γουίλι.
Πέθανε το 1910, ακόμα δυνατός στην
πίστη και σχεδόν 91 χρονών.
Ακόμα και με όλες τις κακουχίες,
το ποσοστό των Γουίλι και Μάρτιν ομάδων που πέθανε,
δεν ήταν πιο μεγάλο από τα άλλα ταξίδια
κατα μήκος της διαδρομής του Όρεγκον.
Σκεφτόμενοι αυτά που πέρασαν,
αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο θαύμα απ'όλα.
Όταν οι άντρες γύρισαν πίσω την επόμενη άνοιξη,
βρήκαν το σάλι να κρέμμεται ακόμα απ'το δέντρο,
ούτε κουρελιασμένο ούτε σκισμένο,
αλλά άδειο από το σώμα του Τζορτζ Πάντλευ.
Κάποιοι υπέθεσαν πως οι παρακλήσεις της Σάρας,
για προστασία του αγαπημένου της απαντήθηκαν,
και ο Θεός τον πήρε μαζί του..
Όταν ο Πρόεδρος Τζέιμς Φάουστ έμαθε για την
ιστορία του τζορτζ και της Σάρας, δάκρυσε.
Την αποκάλλεσε μια από τις μεγαλύτερες αγάπες
στην ιστορία της δυτικής μετανάστευσης.
Και το 1997, ζήτησε να σφραγιστούν
στον ναό για μια αιωνιότητα.
"Θα αξίζει τον κόπο".
Σάρα Φρανκς.
Ελπίζω να μην σταματήσετε ποτέ να είστε
ευγνώμονες για εκείνους.
Ας διαβάσουμε ξανά και ξανά, και
να διαβάσουμε και στα παιδιά μας,
και στα παιδιά των παιδιών μας,
τις ιστορίες αυτών που υπέφεραν τόσα πολλά.
Πρόεδρος Γκόρντον Χίνκλευ.
Σωτήρα μου,
Λυτρωτή της ψυχής μου,
Που το ισχυρό σου χέρι,
Με έκανε ολόκληρο,
Που η θαυμαστή σου δύναμη,
Με σήκωσε ψηλά,
Και γέμισε με γλύκα,
Το πικρό μου ποτήριον,
Ποιά γλώσσα την ευγνωμοσύνη μου,
Μπορεί να εκφράσει,
Ω, ελεήμων Θεέ,
Του Ισραήλ,
Ποτέ δεν θα μπορέσω,
Να στο ξεπληρώσω Κύριε,
Αλλά μπορώ να σ'αγαπώ,
Κι εσύ αγνέ Θεέ,
Αυτή ήταν και είναι,
Η μόνη μου ευχαρίστηση,
Η χαρά μου η μέρα μου,
Το όνειρο μου τη νύχτα.
Και τότε άσε τα χείλη μου,
Να το διακυρήξουν,
Και όλη τη ζωή μου,
Να αντικατοπτρίζει το θέλημα σου,
Εξουσίασε τις πράξεις μου,
Για να εκλπηρώσω τα τέλη σου,
Άλλαξε τους συνοφρυωμένους εχθρούς,
Σε γελαστούς φίλους,
Εξάγνισε την ψυχή μου,
Μέχρι να είμαι,
Σε τέλεια αρμονία,
Μ'Εσένα.
Κάνε με πιο άξιο,
Της αγάπης Σου,
Και ετοίμασε με,
Για την ζωή στον παράδεισο.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΑΛΟΓΩΝ:*VforVendetta©* HTsubs @ subs4free.info©