Τα γεγονότα που ενέπνευσαν το βιβλίο και τη μεταφορά του εδώ,
συνέβησαν σε κοινότητες Μεννονιτών της Βολιβίας μεταξύ των ετών 2006-2009,
για αυτό και η αναφορά στον Σταυρό του Νότου.
ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
Αυτή η ιστορία τελειώνει πριν τη γέννησή σου.
Μητέρα.
Ξανά.
Όταν ξυπνούσαμε νιώθοντας
χέρια που δεν μας άγγιζαν πια,
οι πρεσβύτεροι μας έλεγαν ότι ήταν έργο φαντασμάτων
ή του Σατανά.
Ή ότι λέγαμε ψέματα για να τραβήξουμε την προσοχή.
Ή ότι ήταν έργο αχαλίνωτης γυναικείας φαντασίας.
Συνεχίστηκε για χρόνια.
Και για όλες μας.
Το ένιωθες σαν απώλεια της αίσθησης του βάρους.
Το ένιωθες σαν περιπλάνηση πέρα από τα όρια του πραγματικού.
Έμοιαζε σαν εξοστρακισμός,
σαν να είμασταν απρόσκλητες
στην απτή πραγματικότητα.
Παλιότερα αναρωτιόμουν ποια θα
ήμουν αν δεν μου είχε συμβεί.
Μου έλειπε ο άνθρωπος που θα μπορούσα να ήμουν.
Τώρα όχι πια.
Γιατί είναι μέρα της κρίσεως και
ένα κάλεσμα για προσευχή.
Και τα δύο.
Πιάσαμε έναν από αυτούς.
Είδα το πρόσωπό του.
Και μετά μας είπε και τους άλλους.
Έλα.
Τελικά οι δράστες οδηγήθηκαν
στις αστυνομικές αρχές της πόλης
για τη δική τους προστασία.
Σχεδόν όλοι οι άνδρες της κοινότητας
πήγαν στην πόλη να πληρώσουν
την εγγύηση για τους δράστες.
Μας έδωσαν δυο μέρες προθεσμία για να
συγχωρήσουμε τους δράστες πριν επιστρέψουν.
Αν δεν τους συγχωρούσαμε θα μας
διέταζαν να φύγουμε από την κοινότητα
και δεν θα μας επιτρέπονταν η είσοδος στη βασιλεία των ουρανών.
Να μην κάνουμε τίποτα.
Να μείνουμε και να παλέψουμε.
Να φύγουμε.
Ό,τι ακολουθεί είναι έργο γυναικείας φαντασίας
Τα κορίτσια στην κοινότητά μας λάμβαναν πολύ λίγη μόρφωση.
Μετά βίας μπορούσαμε να διαβάζουμε ή να γράφουμε.
Αλλά εκείνην την ημέρα,
μάθαμε πώς να ψηφίζουμε.
Υπήρξε ισοψηφία μεταξύ
του μένουμε κι αγωνιζόμαστε και του φεύγουμε.
Έτσι, τρεις οικογένειες, ανάμεσά τους η δική σου και η δική μου
εκλέχτηκαν για να αποφασίσουν
τι θα έκαναν οι γυναίκες της κοινότητας.
Η μητέρα σου ζήτησε, από τον Όγκαστ, τον δάσκαλο,
να κρατήσει τα πρακτικά της συνάντησής μας.
Ο Όγκαστ είχε επιστρέψει στην κοινότητα μόλις πρόσφατα.
Η οικογένειά του είχε αφοριστεί πριν από χρόνια.
Ο Όγκαστ ήταν ερωτευμένος με τη μητέρα σου από τότε που ήταν αγόρι.
Πριν ξεκινήσουμε,
η γιαγιά σου, η Άγκατα,
μας είπε ότι έπρεπε να τιμήσουμε, υπηρετώντας, η μία την άλλη
Έπρεπε να το αναπαραστήσουμε.
Όπως ακριβώς έπλυνε τους αποστόλους
ο Ιησούς στον μυστικό δείπνο,
γνωρίζοντας ότι είχε φτάσει η ώρα του.
Είχαμε μόνο 24 ώρες για να φανταστούμε
σε ποιον κόσμο θα γεννιόσουν.
Είναι κομμάτι της πίστης μας να συγχωρούμε.
Πάντα συγχωρούσαμε όσους μας αδίκησαν.
Γιατί όχι και τώρα;
Γιατί τώρα πήραμε το μάθημά μας.
Θα μας αφορίσουν, θα μας αναγκάσουν να
φύγουμε από την κοινότητα ατιμασμένες
αν δεν συγχωρήσουμε αυτούς τους άνδρες.
Και αν μας αφορίσουν, στερούμαστε
τη θέση μας στον παράδεισο.
Πώς θα μπορούσε καθεμιά σας να ζήσει χωρίς να το φοβάται;
Αυτοί είναι θεμιτοί φόβοι.
Πώς μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε;
Το μόνο σημαντικό που πρέπει να
διαπιστωθεί είναι αν συγχωρούμε τους άνδρες.
Για να μας επιτραπεί να περάσουμε τις πύλες του ουρανού.
Μπορείς να γελάς όσο θέλεις, Σαλόμ, αλλά
θα μας αναγκάσουν να φύγουμε από την κοινότητα
αν δεν τους συγχωρήσουμε.
Πώς ο Κύριος κατά την έλευσή του θα βρει τις
γυναίκες αν δεν είμαστε στην κοινότητα;
Ο Ιησούς είναι σε θέση να επανέλθει
στη ζωή, να ζήσει για χιλιάδες χρόνια
και μετά να κατέλθει στη γη από τον ουρανό
για να συναθροίσει τους ακολούθους του,
σίγουρα θα μπορούσε να εντοπίσει και
μερικές γυναίκες που έφυγαν από την κοινότητά τους.
Ας μην ξεστρατίζουμε.
Εντάξει. Μένω στη στράτα.
Δεν μπορώ να τους συγχωρήσω.
Δεν θα τους συγχωρήσω ποτέ.
Ούτε εγώ μπορώ.
Όμως θέλουμε να γίνουμε δεκτές στη
βασιλεία των ουρανών όταν πεθάνουμε.
Έχουμε όλα όσα επιθυμούμε εδώ.
Όχι.
Να επιθυμείτε λιγότερα.
Η υποδοχή στη βασιλεία των ουρανών
δεν σημαίνει τίποτα για καμιά σας;
Σίγουρα θα υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει
να ζεις σε αυτή τη ζωή, όχι μόνο στην επόμενη.
Ότγιε!
- Τα λέμε. Εντάξει. - Συγγνώμη.
Όλα καλά. Θα είναι εντάξει.
Η γιαγιά σου έλεγε:
«Μάθε πού μπορείς να βοηθήσεις
«και άφησε πίσω σου ό,τι δεν μπορείς να βοηθήσεις».
Νομίζω ότι είναι πιο εύκολο
όταν είσαι μεγάλη σαν κι εκείνην.
Πρέπει λοιπόν τώρα, να αποφασίσουμε:
να μείνουμε και να παλέψουμε ή να φύγουμε.
Αυτές είναι οι επιλογές που έχουμε μπροστά μας.
Δεν θα σταυρώσουμε τα χέρια.
Θέλω να μιλήσω για τα άλογά μου τη Ρουθ και τη Σέριλ.
Όταν η Ρουθ και η Σέριλ τρομάζουν από τα σκυλιά
του Ντούεκ στη δημοσιά που οδηγεί στην εκκλησία,
το ζωώδες ένστικτό τους τους λέει να γίνουν αστραπή.
Αυτά τα άλογα δεν κανονίζουν συναντήσεις
για να αποφασίσουν τι θα κάνουν.
Τρέχουν.
Μα Γκρέτα, δεν είμαστε ζώα.
Μας έχουν βασανίσει σαν ζώα.
Ίσως θα έπρεπε να αντιδράσουμε σαν ζώα.
Στη ζωή μου, έχω δει
άλογα να τα βάζουν με μανιασμένα σκυλιά
και να προσπαθούν να τα σκοτώσουν ποδοπατώντας τα.
Τα ζώα δεν το βάζουν πάντα στα πόδια.
Έτσι θέλουμε να μάθουμε στις κόρες
μας να υπερασπίζονται τον εαυτό τους;
Βάζοντάς το στα πόδια;
Όχι δραπετεύοντας, φεύγοντας.
Είπα μόνο φεύγοντας.
Θα προτιμούσα να στηλώσω τα πόδια,
να πυροβολήσω τον καθένα στην καρδιά
και να τους θάψω σ' έναν λάκκο παρά να φύγω.
Θα δω τι θα κάνω με την οργή του θεού αν χρειαστεί.
Σαλόμ, η θεία Γκρέτα λέει πώς θα φύγουμε όχι να το σκάσουμε.
Δεν εννούσε «δραπετεύω».
Ναι. Συγχωρέστε τη μητέρα μου που χρησιμοποίησε τη λάθος λέξη.
Είναι αμαρτία τόσο ξεδιάντροπη
που η Σαλόμ έχει επωμιστεί
να επανορθώσει για χάρη όλης της ανθρωπότητας.
Το «φεύγω» και το «διαφεύγω» είναι
διαφορετικές λέξεις, με διαφορετική σημασία.
Η κάθε μια λέει και κάτι για εμάς.
Όγκαστ, πώς σου
φαίνονται όλα αυτά;
Έχεις κι εσύ κάποια άποψη;
Νομίζω...
Νομίζω ότι είναι δυνατόν
να εγκαταλείψεις κάτι ή κάποιον...
υπό μία οπτική γωνία
και να φτάσεις κάπου αλλού με μια άλλη,
εντελώς απροσδόκητη οπτική.
Θέλω να μείνω και να αγωνιστώ.
Δεν θα χάσουμε όμως από τους άνδρες και
δεν θα αναγκαστούμε να τους συγχωρήσουμε ούτως ή άλλως;
Θέλω να μείνω και να παλέψω κι εγώ.
Καμιά δεν εκπλήσσεται που το θες.
Το μόνο που κάνεις είναι να τσακώνεσαι.
Αλήθεια τώρα, έτσι θα αποφασίσουμε για τις
τύχες όλων των γυναικών της κοινότητας;
Απλά άλλη μια ψηφοφορία όπου
βάζουμε ένα x σ' αυτό που θέλουμε;
Νόμιζα ότι ήμασταν εδώ για να κάνουμε περισσότερα.
Εννοείς να λες πολλά για το πώς θα συγχωρήσουμε
τους άνδρες και να μην κάνουμε τίποτα.
Όλα τα άλλα είναι μια τρέλα.
Αλλά καμιά σας δεν ακούει τη λογική.
Τότε, γιατί είσαι εδώ μαζί μας;
Γιατί είσαι ακόμα εδώ, με μας, αν αυτό πιστεύεις;
Φύγε με τις υπόλοιπες γυναίκες που δεν θα κάνουν τίποτα.
Είναι η κόρη μου και τη θέλω εδώ μαζί μας.
Η συγχώρεση που μας επιβάλλεται
είναι αληθινή συγχώρεση;
Κράτα τέτοιες ανοησίες για τον εαυτό σου σε παρακαλώ.
Ότγιε, κατέβα!
Ότγιε, άκου τη μητέρα σου!
Συμμορφώσου.
Δεν ακούς το δοκάρι που τρίζει;
Θέλεις να πέσει η οροφή;
Πολλές από εμάς κοιτάξαμε τον εαυτό μας από ψηλά.
Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν ο Θεός και αντικρίζαμε
τον εαυτό μας με τα μάτια του.
Ή αν απλά δεν μπορούσαμε να είμαστε εκεί.
Μέσα στο ίδιο μας το σώμα.
Πώς βρέθηκες εκεί πάνω;
Ήταν θαύμα.
Θεόσταλτο.
- Φυσικά. - Τι άλλο;
Από κει πού κατάγομαι, από
κει που κατάγεται η μητέρα σου,
δεν μιλούσαμε για το σώμα μας.
Έτσι, όταν συνέβαινε κάτι σαν κι αυτό,
δεν είχαμε σε τι γλώσσα να το πούμε.
Και χωρίς τη γλώσσα να μιλήσουμε γι' αυτό, έχασκε η σιωπή.
Και στο βάθος αυτού του χάσματος βρισκόταν η πραγματική φρίκη.
Η μητέρα της Νέτγιε κρεμάστηκε όταν
οι επιθέσεις άρχισαν να γίνονται όλο και πιο συχνά.
Μας έκανε να αναρωτιόμαστε, γιατί
τα πόδια μας μάς κρατούσαν ακόμα όρθιες
όταν τα δικά της πια δεν μπορούσαν.
Τι μας ξεχωρίζει
από αυτούς που μένουν πίσω;
Δεν πρόκειται να τελειώσουν ποτέ.
Θα πεθάνουμε κι αυτές ακόμα θα μιλάνε.
Ή χειρότερα. Θα πρέπει να το ζήσουμε όλο.
Όγκαστ, νομίζω ότι πρέπει να κάνεις λίστες με τα
υπέρ και τα κατά των δύο επιλογών.
«Μένω και παλεύω» και «φεύγω».
Κρέμασέ το στον τοίχο.
Στερέωσέ το και γράψε με μεγάλα γράμματα.
Γιατί;
Δεν μπορούμε να τα διαβάσουμε.
Όχι, αλλά θα το κρατήσουμε εδώ ως
χειροτέχνημα για να το ανακαλύψουν άλλοι.
Νομίζω η πρώτη επικεφαλίδα πρέπει να λέει,
«Μένω κι αγωνίζομαι» και από κάτω γράψε «υπέρ».
Ποια θα ξεκινήσει;
Ξεκινάμε με το παραμένω και παλεύω, τα υπέρ.
Τι τα θέλουμε όλ' αυτά; Αυτό είναι το σπίτι μας.
Αυτό πιστεύεις εσύ,
δεν το πιστεύουν όλες.
Με συγχωρείτε.
Συγγνώμη. Με συγχωρείτε,...
Επιτρέψτε μου να σας ζητήσω να μιλάτε με τη σειρά,
ώστε να μπορώ να καταλάβω τι λέει η καθεμιά σας.
Θέλω ένα δευτερόλεπτο να το γράψω.
Πρέπει να σηκώνουμε το χέρι μας
σαν να είμαστε παιδιά στο σχολείο σου;
Εγώ...
Σας ζητώ συγγνώμη.
Δεν θα χρειαστεί να φύγουμε.
- Συγγνώμη. - Θα το γράψεις ή όχι;
Στα υπέρ.
Η Σαλόμ είχε μια φαεινή ιδέα:
αν μείνουμε δεν θα χρειαστεί να φύγουμε.
Δεν θα χρειαστεί να σκεφτούμε
πού πάμε ούτε να βιώσουμε την αβεβαιότητα
του να μην ξέρουμε πού πάμε.
Δεν έχουμε χάρτη.
Αυτό είναι παράλογο.
Η μόνη βεβαιότητα που θα έχουμε είναι
η αβεβαιότητα, όπου κι αν βρισκόμαστε.
Νέτγιε; Άτγιε;
Έχετε κάτι να προσθέσετε στη λίστα;
Δεν θα χρειαστεί να αφήσουμε αυτούς που αγαπάμε.
Θα μπορούσαμε να πάρουμε τους αγαπημένους μας
μαζί μας αν φύγουμε.
Πώς;
Τι πα να πει αυτό; Μεταφέρουμε όλη την κοινότητα;
Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
Θα μπορούσαμε να διαμορφώσουμε τις συνθήκες μιας νέας
τάξης ακριβώς εδώ, στο μέρος που μας είναι οικείο.
Όχι απλά οικείο, που είναι το δικό μας.
Πρέπει να γράψουμε τα «κατά»;
Δεν είναι προφανές ότι πρέπει να μείνουμε και να αγωνιστούμε;
Μειονεκτήματα: Δεν θα μας συγχωρέσουν.
Μπορώ να πω κάτι;
Παρακαλώ.
Δεν θα ήταν καλή ιδέα, πριν απαριθμήσουμε τα υπέρ
και τα κατά του «μένω και παλεύω»
να κουβεντιάσουμε για το τι
ακριβώς παλεύουμε;
Είναι φανερό.
Αγωνιζόμαστε για την ασφάλειά μας
να μην φοβόμαστε επιθέσεις.
Τι θα σήμαινε όμως αυτό για εμάς;
Ίσως χρειαζόμαστε μια Δήλωση που να
περιγράφει πώς θέλουμε να είναι η κοινότητα
αφού κερδίσουμε τη μάχη.
Ίσως πρέπει να κατανοήσουμε βαθύτερα
τι είναι αυτό που παλεύουμε να πετύχουμε,
κι όχι μόνο τι παλεύουμε να γκρεμίσουμε.
Μένουμε ή φεύγουμε;
Όνα, πες μας περισσότερα
για τη Δήλωση που σκέφτεσαι.
Άνδρες και γυναίκες θα παίρνουν όλες
τις αποφάσεις για την κοινότητα συλλογικά.
Θα επιτραπεί στις γυναίκες να σκέφτονται.
Τα κορίτσια θα μαθαίνουν γραφή και ανάγνωση.
Το σχολείο πρέπει να διαθέτει έναν χάρτη του κόσμου, ώστε
να είναι δυνατό, να αρχίσουμε, να κατανοούμε τη θέση μας σε αυτόν.
Μια νέα θρησκεία, με βάση την
παλιά αλλά επικεντρωμένη στην αγάπη
θα ιδρυθεί από τις γυναίκες της κοινότητας.
Τα παιδιά μας θα είναι ασφαλή.
«Συλλογικά».
Ακούγεσαι σαν τη μητέρα του Όγκαστ.
Όνα, είσαι ονειροπόλα.
Είμαστε γυναίκες χωρίς φωνή.
Δεν έχουμε πού να επιστρέψουμε.
Ακόμα και τα ζώα είναι πιο ασφαλή
στα σπίτια τους από ό,τι εμείς οι γυναίκες.
Το μόνο που έχουμε είναι τα όνειρά μας.
Οπότε ναι, φυσικά κι είμαστε ονειροπόλες.
Θες να ακούσεις το όνειρό μου;
Ονειρεύομαι ότι άνθρωποι που λένε ανοησίες,
που δεν έχουν καμία αίσθηση της πραγματικότητας,
δεν θα ορίζονται αρμόδιοι να κάνουνε Δηλώσεις.
Κι αν οι άνδρες αρνηθούν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις μας;
Συγγνώμη.
Θα τους σκοτώσουμε.
Όχι, Όνα.
Κι αν οι άνδρες που είναι
στη φυλακή δεν είναι ένοχοι;
Μητέρα;
Ότγιε
Γιατί λες αν δεν είναι...;
Ότγιε...
Πιάσαμε έναν από αυτούς.
Τον είδα.
Αλλά μόνον ένα.
Ναι, μόνον έναν, αλλά μας είπε και τους άλλους.
Κι αν έλεγε ψέματα;
Αυτό πρέπει να το λάβουμε υπ' όψιν.
Όχι! Δεν είναι δική μας ευθύνη
γιατί δεν ορίζουμε εμείς
αν θα τιμωρηθούν ή όχι.
Ξέρουμε ότι μας επιτέθηκαν άνδρες.
Όχι φαντάσματα ή ο Σατανάς,
όπως μας έκαναν να πιστεύουμε τόσον καιρό.
Ξέρουμε ότι δεν έχουμε φανταστεί αυτές τις επιθέσεις.
Ότι μας έριχναν αναίσθητες με ηρεμιστικό για αγελάδες.
Ξέρουμε ότι είμαστε μελανιασμένες, μολυσμένες,
έγκυες, τρομοκρατημένες, χάσαμε τα λογικά μας
και κάποιες από εμάς έχουν πεθάνει.
Ξέρουμε ότι πρέπει να προστατεύσουμε τα παιδιά μας.
Άσχετα από το ποιος είναι ο ένοχος.
Εντάξει, Σαλόμ. Ευχαριστούμε. Σε παρακαλώ, κάτσε.
Συνεχίζουμε;
Είναι πιθανόν οι άνδρες στη φυλακή
να μην είναι ένοχοι για τις επιθέσεις,
αλλά ένοχοι επειδή δεν εμπόδισαν τις επιθέσεις;
Να είναι ένοχοι γιατί ήξεραν για
τις επιθέσεις και δεν έκαναν τίποτα;
Πώς μπορούμε να ξέρουμε για τι φταίνε ή όχι;
Μα ξέρουμε.
Γνωρίζουμε ότι οι άνδρες διαμόρφωσαν τις συνθήκες
και ότι αυτές οι επιθέσεις έγιναν δυνατές
λόγω ακριβώς των συνθηκών της κοινότητας.
Και αυτές οι συνθήκες
δημιουργήθηκαν και καθορίστηκαν από τους άνδρες.
Για κάτσε, έτσι δεν υπονοείς
ότι οι δράστες είναι και οι ίδιοι θύματα,
όπως και τα θύματα των επιθέσεων;
Ότι όλοι μας, άνδρες και γυναίκες,
είμαστε θύματα των συνθηκών
με βάση τις οποίες έχει ιδρυθεί η κοινότητα.
Κατά μία έννοια, ναι.
Άρα τότε, ακόμα κι αν το δικαστήριο τους κρίνει ένοχους ή αθώους,
αυτοί είναι...
Ούτως ή άλλως αθώοι.
Ναι, θα μπορούσα να το πω.
- Οι πρεσβύτεροι τους έλεγαν μοχθηρούς. - Δεν είναι αλήθεια.
Η επιδίωξη της εξουσίας απ' τους πρεσβύτερους
φταίει.
Γιατί χρειάζονται εκείνους...
πάνω στους οποίους θα ασκούν την εξουσία.
Και αυτοί οι άνθρωποι είμαστε εμείς.
Και έχουν διδάξει την άσκησή της
στα αγόρια και στους άνδρες της κοινότητας,
και τα αγόρια και οι άνδρες υπήρξαν άριστοι μαθητές.
Όλοι μας δεν θέλουμε κάποιου είδους εξουσία;
Έτσι νομίζω.
Αλλά δεν είμαι σίγουρη.
Τους πιάσαμε όμως.
Τους πιάσαμε.
Ναι.
Τότε γιατί το κάνετε τόσο περίπλοκο;
Είναι πολύ, πολύ βαρετό.
Θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από τους άνδρες να φύγουν.
Να τους ζητήσουμε να φύγουν;
Καμιά μας δεν έχει ζητήσει, ποτέ, τίποτα, από τους άνδρες.
Ούτε ένα πράγμα.
Ούτε να μας δώσει το αλάτι στο τραπέζι.
Ούτε μια δεκάρα, ούτε μια στιγμή να μείνουμε μόνες.
Ή να μαζέψει τα στεγνωμένα, ή να τραβήξει μια
κουρτίνα, ή να φέρεται με το μαλακό στα χρονιάρικα.
Ή να βάλει το χέρι του χαμηλά στη ράχη μου
όταν προσπαθώ ξανά για 12η ή 13η φορά
να σπρώξω ένα μωρό έξω από το σώμα μου.
Δεν είναι ενδιαφέρον ότι η μία και μοναδική
απαίτηση που θα είχαμε εμείς οι γυναίκες από τους άνδρες
θα ήταν να φύγουν;
Να ζητάμε από τους άνδρες να φύγουν δεν είναι επιλογή.
Θα ήθελα να φανταστείτε τη Ρουθ και τη Σέριλ.
Όχι πάλι.
Σας παρακαλώ, σταματήστε.
Κοιτάξτε. Ο Όγκαστ κρατάει ακόμα πρακτικά.
Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι ο Όγκαστ ακόμα τα καταγράφει.
Μερικές φορές νομίζω ότι οι άνθρωποι γελούν
τόσο δυνατά όσο θα ήθελαν να κλάψουν.
Όγκαστ, πρέπει να νομίζεις ότι είμαστε όλες τρελές.
Όχι.
Δεν έχει σημασία τι σκέφτομαι εγώ, πάντως.
Αλήθεια;
Πραγματικά πιστεύεις ότι δεν έχει σημασία τι σκέφτεσαι;
Πώς θα σου φαινόταν αν σε όλη σου τη ζωή
δεν είχε ποτέ σημασία τι σκεφτόσουν;
Μα δεν είμαι εδώ για να σκέφτομαι.
Είμαι εδώ για να κρατήσω τα πρακτικά της συνάντησής σας.
Αλλά αν σε όλη σου τη ζωή ένιωθες
ότι δεν έχει σημασία αυτό που σκέφτεσαι,
τι θα αισθανόσουν;
Όταν θα έχουμε απελευθερωθεί,
θα πρέπει να αναρωτηθούμε ποιες είμαστε.
Θα τελειώσουμε μέχρι την ώρα του βραδινού;
Πρέπει να δώσω αντιβίωση στη μικρή μου Μιπ.
Πού βρήκες αντιβιoτικά;
Περπάτησε.
Περπάτησε για μιάμιση μέρα
μέχρι την κινητή κλινική
με την Μιπ στην πλάτη της.
Ο Κύριος είναι ευγενικός και
ελεήμων, μεγαλόθυμος,
πλήρης στοργικής καλοσύνης και συγχώρεσης.
Ο Κύριος είναι ευγενικός και
ελεήμων, μεγαλόθυμος,
πλήρης στοργικής καλοσύνης και συγχώρεσης.
Ο Κύριος είναι ευγενικός και
ελεήμων, μεγαλόθυμος,
πλήρης στοργικής καλοσύνης και συγχώρεσης.
Πρέπει να κρύβω τα αντιβιοτικά στη σάλτσα
μήλου της Μιπ αλλιώς δεν τα καταπίνει.
Ο Κύριος είναι ευγενικός και
ελεήμων, μεγαλόθυμος,
πλήρης στοργικής καλοσύνης και συγχώρεσης.
Ο Κύριος είναι ευγενικός και
ελεήμων, μεγαλόθυμος,
πλήρης στοργικής καλοσύνης και συγχώρεσης.
Ο Κύριος είναι ευγενικός και
ελεήμων, μεγαλόθυμος,
πλήρης στοργικής καλοσύνης και συγχώρεσης.
Ο Κύριος είναι ευγενικός και
ελεήμων, μεγαλόθυμος...
Συγχώρεσέ με.
Είναι πολύ μεγάλα για το στόμα μου.
Ο Κύριος είναι ευγενικός και
ελεήμων, μεγαλόθυμος,
πλήρης στοργικής καλοσύνης και συγχώρεσης.
Ο Κύριος είναι ευγενικός και ελεήμων, μεγαλόθυμος
πλήρης στοργικής καλοσύνης και συγχώρεσης.
Εντάξει, ας κάνουμε ένα διάλειμμα.
Μέλβιν.
Εσύ είσαι.
Ούτε λέξη πως καπνίζω.
Ειλικρινά, το έχω σιχαθεί.
Εντάξει, έρχομαι.
Πρόσεχε!
Θα είναι για πάντα έτσι τώρα;
Πώς δηλαδή;
Άνδρας.
Η Νέτι θα είναι για πάντα άνδρας τώρα;
Αργότερα, καταλάβαμε ότι η Νέτι δεν
έγινε άνδρας εξαιτίας αυτού που συνέβη.
Η Νέτι δεν είχε νιώσει ποτέ γυναίκα.
Τώρα η προσποίηση είχε γίνει αδύνατη.
Ακούει ο αδερφός μου;
Γεια σου αδερφούλη.
Δεν ξέρω αν το μωρό ήταν δικό σου
ή ένος από τους φίλους σου.
Νομίζω μάλλον δικό σου όμως...
Γιατί κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτό.
Το αγάπησα.
Νομίζω.
Δεν είναι περίεργο αυτό;
Δεν θα μιλήσω για αυτό.
Ή για ο,τιδήποτε άλλο.
Ποτέ ξανά.
Αλλά...
Αλλά τι;
Δεν μιλάει πια.
Είσαι καλά;
Μιλάει στα παιδιά.
Περίπου.
Νομίζω ότι τη φωνάζουν Μέλβιν.
Ξέρεις, κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στην Ιταλία,
οι άμαχοι κρύβονταν σε καταφύγια.
Χρειάζονταν εθελοντές για να τροφοδοτούν
τις γεννήτριες που παρείχαν ηλεκτρικό.
Ποδηλατούσαν.
Κι όταν έκανες κούνια, απ' το δοκάρι, πριν,
μου το θύμισες.
Θα ήσουν ο τέλειος εθελοντής.
Αν ήμασταν σε καταφύγιο.
Πού θα έκανα ποδήλατο σε τόσο μικρό χώρο;
Δεν..., το ποδήλατο θα ήταν ακίνητο.
Πρέπει να φέρω νερό για τ' άλογα.
Κοίτα αυτό.
Βάζω στοίχημα ότι δεν έμαθες
πώς να κάνεις τέτοια στο πανεπιστήμιο.
Μόνο στοιχεία για στατικά
ποδήλατα σε μακρινά μέρη.
Οπότε, υποθέτω ότι δεν θα έπρεπε να στενοχωριέμαι και πολύ.
Που δεν θα πάω ποτέ.
Γιατί σας επέβαλαν να φύγετε από την κοινότητα;
Η μητέρα μου αμφισβητούσε τα πράγματα.
Αμφέβαλε για τον Θεό;
Όχι για τον Θεό.
Για την εξουσία.
Για τους κανόνες που ορίστηκαν στο όνομα του Θεού.
Και ενθάρρυνε κι άλλους να αμφισβητούν.
Όπως την Όνα;
Ναι.
Η Όνα την γνώριζε καλά.
Πέθανε;
Αλλά μερικές φορές,...
έτσι που σας ακούω να μιλάτε, σήμερα,
την ακούω τόσο καθαρά.
Γιατί οι πρεσβύτεροι σ' άφησαν να επιστρέψεις;
Κοίτα, πήγα στο πανεπιστήμιο για να μπορέσω να
υπηρετήσω έναν σκοπό, να διδάξω τα αγόρια.
Πολύ αργά.
Θέλω να βοηθήσω.
Και δεν ξέρω πώς.
Γύρισες για την Όνα, έτσι δεν είναι;
Ο τρόπος που την κοιτάς είναι
αστείος.
Δεν ξέρω για ποιο λόγο δεν σε παντρεύεται.
Και οι δύο λέτε τόσα πολλά που δεν βγάζουν νόημα.
Μαμά.
Παρακαλούμε όλους τους κάτοικους: βγείτε έξω από τα σπίτια
σας ώστε να καταμετρηθείτε για την απογραφή του 2010.
Μακριά. Μακριά!
Παρακαλώ, βγείτε έξω για την καταμέτρηση τώρα.
Παρακαλούμε βγείτε από τα σπίτια σας για
να καταμετρηθείτε στην απογραφή του 2010.
Όλοι οι κάτοικοι πρέπει να βγουν από τα σπίτια τους
για την καταμέτρηση της απογραφής του 2010.
Εντάξει. Θέλεις να δοκιμάσεις αυτό;
Αυτή είναι η απογραφή του 2010.
Παρακαλούμε βγείτε από τα σπίτια σας
για την καταμέτρηση της απογραφής του 2010.
Ήρθα να συλλέξω δεδομένα για την απογραφή του 2010.
Βγείτε τώρα από τα σπίτια σας
για την καταμέτρηση.
Πάμε.
Γιατί;
Ας... πάμε.
Κυρίες μου!
Πόσο χρονών είστε;
- Εγώ 15. - Κι εγώ 16.
Ωραία. Άρα πρέπει να έχετε αγόρια.
- Όχι. Δεν έχουμε αγόρια. - 'Οχι;
Στο επανιδείν κυρίες μου.
- Να πρόσεχετε.
«...βασίλισσα του χορού.
μην χολοσκάς Σλίπι Τζιν
άραγε τι να σημαίνει
για έναν ξύπνιο ονειροπαρμένο
και μια βασίλισσα του χορού;»
Πού είναι η Ότγιε;
Μάλλον πρέπει να ξεκινήσουμε χωρίς αυτήν.
Ευχαριστώ.
Κάπνιζες;
Κι σένα τι σε νοιάζει;
Σας παρακαλώ.
Δεν μπορώ να ζω ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω!
Ότγιε!
Ότγιε, κάτσε να σε πιάσω και θα δεις.
Ο απογραφέας μόλις μας είπε ότι ένας
από τους άνδρες γυρίζει
από την πόλη αργά απόψε.
Θέλουν περισσότερα λεφτά για την εγγύηση των δραστών.
Ποιος άνδρας;
Ο Κλάους σου.
Άρα ο χρόνος είναι πολύτιμος.
Γυρίστε όλες στις θέσεις σας.
Όγκαστ, παρακαλώ, τα υπέρ για το «φεύγω«.
Πλεονεκτήματα για το «να φύγουμε«.
Θα έχουμε φύγει.
Θα είμαστε ασφαλείς.
Ίσως όχι.
Το πρώτο είναι σίγουρα γεγονός,
ότι αν φύγουμε θα έχουμε φύγει.
Χρειάζεται πραγματικά να δηλώνουμε το αυτονόητο ξανά και ξανά;
Τι, Ότγιε;
Θα γνωρίσουμε λίγο από τον κόσμο.
Ας περάσουμε στα κατά του «φεύγουμε«.
Εμείς, οι γυναίκες, θα αποφασίσουμε
τι γίνεται σε αυτές τις συναντήσεις.
Όχι ένας αποτυχημένος αγρότης που πρέπει να διδάσκει.
Σε προσκαλέσαμε εδώ.
Σε προσκαλέσαμε για να ακούς
ό,τι έχουμε να πούμε και να το καταγράψεις.
Τίποτα περισσότερο. Μόνο ν' ακούς.
Μαρίκε!
Ο Κλάους θα γυρίσει σε λίγο και συ χάνεις χρόνο.
Θα έρθει στο σπίτι μόνο για όσο του χρειάζεται
να πάρει τα ζώα του και να τα πουλήσει για την εγγύηση
που θα επιτρέψει στους βιαστές να γυρίσουν
και θα απλώσει χέρι
πάνω σε σένα και στα παιδιά σου.
Κι εσύ, όπως πάντα, δεν κάνεις τίποτα, παρά
μόνο να μας πυροβολείς με όλη αυτή την οργή.
Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη για την
άστοχη απόπειρά μου να ωθήσω τη διαδικασία.
Δεν μου το επιτρέπει η θέση μου.
Μέχαλ!
Το βουλώνω.
Μαμά.
Τι τρέχει; Τι συμβαίνει;
Τι είναι;
Μιπ, τι είναι;
Ποναώ.
Όλα καλα.
Δεν υπάρχουν μειονεκτήματα αν φύγουμε.
Μια χαρά.
Μην ανησυχείς, Νέτι.
Παιδιά του επουράνιου Πατέρα
μ' ασφάλεια στην αγκαλιά Του μαζευτείτε,
σαν πουλάκια στη φωλιά, σαν άστρα τ' ουρανού,
τέτοιο καταφύγιο
σας έχει φυλαγμένο.
Παρόλο που χορηγεί ή παίρνει,
ο Θεός τα παιδιά Του ποτέ δεν τα εγκαταλείπει.
Ο σκοπός Του ο μόνος, μ' αγάπη,
να τα κρατάει πάντα
αγνά και όσια.
Παιδιά του επουράνιου Πατέρα
μ' ασφάλεια στην αγκαλιά Του μαζευτείτε,
σαν πουλάκια στη φωλιά, σαν άστρα τ' ουρανού,
τέτοιο καταφύγιο
σας έχει φυλαγμένο.
Αν όντως φύγουμε από την κοινότητα, πώς θα ζήσουμε
με τον πόνο να μην δούμε ποτέ ξανά τα αδέρφια μας,
τους γιους μας;
Τους άνδρες;
Ο χρόνος θα τον γιατρέψει.
Η ελευθερία και η ασφάλειά μας είναι οι απώτεροι στόχοι.
Και είναι οι άνδρες που μας εμποδίζουν να τους πετύχουμε.
Όχι όμως όλοι οι άνδρες.
Ίσως όχι οι άνδρες, αλλά εκείνος ο τρόπος να
βλέπεις τον κόσμο, κι εμάς τις γυναίκες,
που του επιτράπηκε να κυριεύσει
τις καρδιές και το μυαλό των ανδρών.
Αν λοιπόν φύγουμε... Αν φύγουμε
δεν θα ξαναδώ τα αδέρφια μου;
Ποιος θα τα φροντίζει;
Όλα τους;
Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα
μείνουμε ή θα φύγουμε πριν αποφασίσουμε
αυτές τις έγνοιες της τελευταίας στιγμής.
Δεν θα αποκαλούσα το μέλλον της σχέσης μας
με τα αγόρια και τους άνδρες που αγαπάμε «έγνοιες της τελευταίας στιγμής».
Ορίστε.
Ήταν όλα σε αναμονή να συμβούν πριν συμβούν.
Μπορούσες να κοιτάξεις πίσω και να ακολουθήσεις
τα ψίχουλα στο μονοπάτι που οδηγούσε στη βία.
Όταν κοιτάξαμε πίσω, μπορέσαμε
να δούμε ότι είχε εξαπλωθεί παντού,
είτε συνέβαινε ήδη είτε όχι.
Γεια.
Θα σου φέρω λίγο νερό.
Δεν έχει ούτε κούπα ούτε τίποτα.
Είναι ωραία που είσαι εδώ, Όγκαστ.
Για να μας θυμίζεις τι είναι δυνατό.
Γιατί είναι εύκολο να ξεχάσεις.
Λυπάμαι πολύ, Όνα.
Μια μέρα θα ήθελα να το ακούσω
από κάποιον που θα έπρεπε όντως να το πει.
Γιατί η αγάπη...
Η απουσία της αγάπης, το τέλος της αγάπης,
η ανάγκη για αγάπη,
καταλήγουν σε τόση βία;
Όνα.
Θα μπορούσα να φροντίσω και εσένα
και το παιδί σου.
Θα το ήθελα.
Το ξέρω, αλλά δεν
χρειάζεται να πεις τα λόγια.
Αν παντρευόμουν θα έπαυα να είμαι ο εαυτός μου.
Έτσι ο άνθρωπος που αγαπάς δεν θα υπήρχε.
Το παιδί σου...
Αν μείνουμε και δεν κερδίσουμε
θα δώσουν το παιδί μου
σε κάποια άλλη οικογένεια από δω.
Ίσως ακόμη και στην οικογένεια εκείνου που με βίασε.
Αν μείνουμε και δεν κερδίσουμε τον αγώνα.
Δεν θα επιτρέψετε να συμβεί αυτό. Όχι.
Όχι, δεν θα το επιτρέψω εγώ.
Όγκαστ, πρέπει να συζητήσουμε ποιες επιλογές
θα έχουν οι άνδρες και τα μεγαλύτερα αγόρια,
αν οι γυναίκες αποφασίσουν να φύγουν.
Το οποίο είναι χάσιμο χρόνου γιατί δεν φεύγουμε.
Οι άνδρες μπορούν να φύγουν μαζί μας αν θέλουν.
Τότε τι νόημα έχει να φύγουμε;
Θα μπορούσε να τους επιτραπεί να ενωθούν
με τις γυναίκες αργότερα, μόλις εκείνες εγκατασταθούν
και πάρουν τα πάνω τους.
Μήπως πρέπει να προσθέσουμε
«ακμάσουν ως συλλογική, εγγράμματη κοινότητα»;
«Εγγράμματη» είναι δική σου λέξη. Όχι δικιά μας.
Δεν χρειαζόμαστε τη σπουδαγμένη γλώσσα σου για τα σχέδιά μας.
Βάλ' το. Ξέρουμε τι σημαίνει.
Συνέχισε, Γκρέτα.
Τα νέα αγόρια, τα αγαθά στο μυαλό κάθε ηλικίας,
ο Κορνήλιος που είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό
καροτσάκι, θα συνοδεύσουν τις γυναίκες.
Ψηφίζω την πρώτη επιλογή.
Οι άνδρες μπορούν να φύγουν μαζί μας αν θέλουν.
Η πρώτη επιλογή είναι γελοία και
πρέπει να διαγραφεί από τη λίστα.
Γιατί κάποιες ιδέες καταγράφονται
και τις εξετάζουμε κι άλλες διαγράφονται;
Θέλω να φύγω. Θα πάω να κρεμαστώ.
Μαρίκε, είναι πιθανό όλοι τους
να επιλέξουν να φύγουν μαζί μας.
Τότε το μόνο που θα κάναμε είναι να ξαναφτιάξουμε
την κοινότητά μας με όλες τις απειλές της αλλού.
Και οι άνδρες σίγουρα
θα έφευγαν μαζί μας γιατί
δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς εμάς.
Όχι παραπάνω από μία ή δύο μέρες.
Δεν αποφασίσαμε ότι φεύγουμε.
Το υπενθυμίζω σε όλες.
Και πώς μπορούμε να φύγουμε, όταν
δεν μας επέτρεψαν ποτέ να κοιτάξουμε καν έναν χάρτη του κόσμου;
Μπορώ να σας βρω έναν παγκόσμιο χάρτη.
Έχω επίσης τον χάρτη αυτής της συγκεκριμένης περιοχής.
Μάλιστα, αυτό μας κάνει.
Λες και σχεδιάζουμε να γυρίσουμε όλο τον πλανήτη.
Γιατί όχι.
Ξέρετε ότι η περίοδος της επιδημίας
για τις πεταλούδες και τις λιβελούλες είναι τόσο μεγάλη
ώστε συχνά μόνο τα εγγόνια
φτάνουν στον προορισμό τους;
Ναι. Έτσι, είναι...
Ναι.
Ίσως, αν πηγαίναμε πέρα ​​από κει που δείχνει ο χάρτης,
να μπορούσαμε να σχεδιάσουμε τον δικό μας, καθ' οδόν.
Ώστε τώρα θέλεις να φύγεις Όνα;
Είσαι καλά, Μέχαλ;
Όχι. Είναι μια από τις κρίσεις της.
Πατέρα παντοκράτορα, με πλήρη
ταπείνωση και ικεσία επικαλούμαστε
την αμέριστη καλοσύνη Σου
τούτη τη στιγμή.
Σε εκλιπαρούμε ελέησε
την αδελφή μας Μέχαλ.
Σε παρακαλούμε, φιλάνθρωπε
γιάτρεψέ την.
Σε παρακαλούμε...
Σου ζητάμε, περίβαλλέ την με τη
δύναμη και την αιώνια αγάπη Σου,
και σε ικετεύουμε διώξε
την αρρώστια που την βασανίζει τώρα.
Βοηθήστε με να σηκωθώ.
Δόξα το Θεό.
Γιατί μόνο η Μέχαλ έχει αυτές...;
Πάψε.
Όλες δεχτήκαμε επίθεση.
Δεν νιώθουμε όλες μας την ανάγκη να τραβήξουμε
τόση προσοχή πάνω μας.
Ποια προσοχή;
Μιλάω λιγότερο απ' όλες σας.
Πώς σε προσέβαλα;
Έχεις αυτές τις κρίσεις.
Καπνίζεις.
Γιατί; Γιατί είναι τόσο πιο δύσκολο για σένα απ' ό,τι για μας;
Σ' όλες μας ορμήσανε. Σ' όλες μας.
Χάνουμε το χρόνο μας μεταβιβάζοντας αυτό το βάρος,
αυτό το τσουβάλι με τις πέτρες, η μία στην άλλη,
καταπνίγοντας τον πόνο μας.
Ας τον αφομοιώσουμε. Ας τον εισπνεύσουμε.
Ας τον χωνέψουμε.
Ας τον διυλίσουμε σε καύσιμο.
Πες μας, Μέχαλ.
Ακούμε.
Μας έκαναν να αμφιβάλλουμε για τους εαυτούς μας.
Αυτό ήταν χειρότερο από...
Μέχαλ.
Ο Κλάους, όταν επιστρέψει,
μπορεί να πάρει άλογα ή ζώα
που χρειαζόμαστε για τον δρόμο.
Για τον δρόμο;
Δεν φεύγουμε.
Αλλάζεις γνώμη Όνα.
Δεν πιστεύω ότι είναι αμαρτία, έτσι δεν είναι;
Πώς θα μας συγχωρήσουν για όλα αυτά;
Πώς θα συγχωρηθούμε, αν όχι από τους
πρεσβύτερους που έχουμε αψηφήσει;
Ίσως υπάρξουν άλλοι πρεσβύτεροι ή άνθρωποι του Θεού
που θα μπορέσουν να συγχωρήσουν τις αμαρτίες μας.
Δεν χρειάζεται να μας συγχωρήσουν άνθρωποι του Θεού
επειδή φυλάμε τα παιδιά μας
από τις άθλιες πράξεις μοχθηρών
ανδρών που είναι συχνά οι ίδιοι
απ' τους οποίους υποτίθεται ότι οφείλουμε να ζητήσουμε συγχώρηση!
Αν ο Θεός είναι θεός που αγαπάει, τότε...
θα μας συγχωρήσει ο ίδιος.
Εάν ο Θεός είναι εκδικητικός, τότε
μας έχει δημιουργήσει κατ' εικόνα του.
Αν ο Θεός είναι παντοδύναμος,
τότε γιατί δεν προστάτευσε
τις γυναίκες και τα κορίτσια αυτής της κοινότητας;
Θα καταστρέψω κάθε ζωντανό
που βλάπτει το παιδί μου.
Θα το σκίσω κομμάτια.
Θα βεβηλώσω το σώμα του
και θα το θάψω ζωντανό.
Θα προκαλέσω τον Θεό
να με σκοτώσει επί τόπου
αν έχω αμαρτήσει προφυλάγοντας
το παιδί μου από το κακό,
και καταστρέφοντας το κακό για να μην βλάψει άλλο!
Θα πω ψέματα,
θα κυνηγήσω, θα σκοτώσω.
Θα χορέψω πάνω στον τάφο του
και ας καώ για πάντα στην κόλαση
προτού επιτρέψω κι άλλον άνδρα
να ικανοποιήσει τις βίαιες ορμές του
πάνω στο σώμα του τετράχρονου παιδιού μου!
Προτείνω να σκεφτούμε ποιο είναι το καλό.
«Ό,τι είναι αληθινό,»
«ό,τι είναι έντιμο,»
«ό,τι είναι δίκαιο,»
«ό,τι είναι αγνό,»
«ό,τι είναι τερπνό,»
«ό,τι είναι αξιέπαινο,»
«αν υπάρχει αρίστευση»
«Και αν υπάρχει κάτι αξιέπαινο,»
«έχε στη σκέψη σου αυτά»
«και η ειρήνη του Θεού θα είναι μαζί σου».
Θα γίνω φόνισσα αν μείνω.
Ξέρω τι είναι αυτά. Είναι γράμματα.
Τι είναι όμως αυτά;
Είναι το κόμμα.
Σημαίνουν μια μικρή παύση ή μια ανάσα στο κείμενο.
Υπάρχει επίσης μια πεταλούδα που ονομάζεται κόμμα.
- Έτσι είναι;
Σαλόμ.
Αν είναι να γίνεις δολοφόνος, μένοντας εδώ,
στην κοινότητα, πλάι στους άνδρες
που ευθύνονται για τις επιθέσεις,
τότε πρέπει,
για να διαφυλάξεις την ψυχή σου,
να εγκαταλείψεις την κοινότητα.
Δεν είμαστε όλες φόνισσες.
Όχι ακόμα.
Έκανα αυτό που διδάσκει το εδάφιο
από την προς Φιλιππησίους, (=4.8)
που είναι να συλλογιζόμαστε όσα είναι καλά,
όσα δίκαια, όσα είναι αγνά,
όσο είναι άριστα.
Φιλειρηνισμός.
Η αγάπη της ειρήνης είναι καλή.
Κάθε βία
είναι αδικαιολόγητη.
Αν μείνουμε εδώ, εμείς οι γυναίκες θα
προδώσουμε την ύψιστη αρχή της πίστης μας
που είναι η αγάπη της ειρήνης,
γιατί μένοντας,
εν γνώσει μας θα θέσουμε τον εαυτό μας
σε μια πορεία μετωπικής σύγκρουσης με τη βία,
είτε από εμάς είτε εναντίον μας.
Αυτή η κοινότητα είναι το μόνο σπιτικό που γνώρισα ποτέ μου.
Και δεν θέλω να φύγω.
Αν μείνουμε όμως,
θα προσελκύσουμε το κακό.
Θα βρεθούμε σε κατάσταση πολέμου.
Θα μετατρέψουμε αυτή την κοινότητα σε πεδίο μάχης.
Δεν μπορούμε να γίνουμε δολοφόνοι.
Και δεν μπορούμε να υπομείνουμε κι άλλη βία,
γι' αυτό πρέπει να φύγουμε.
Κι εγώ έχω σκεφτεί το
εδάφιο από την προς Φιλίππησίους
και έχω σκεφτεί τι είναι καλό.
Η ελευθερία είναι καλή.
Καλύτερη από τη σκλαβιά.
Η συγχώρεση είναι καλή.
Είναι καλύτερη από την εκδίκηση.
Και η ελπίδα για το άγνωστο είναι καλή,
είναι καλύτερη από το μίσος για το οικείο.
Και τι γίνεται με την ασφάλεια,
και τη προστασία, το σπίτι, και την οικογένεια;
Τι γίνεται με τον γάμο,
και την αγάπη, Όνα;
Δεν ξέρω για αυτά τα πράγματα,
για κανένα από αυτά.
Εκτός απ' την αγάπη και...
ακόμα και η αγάπη είναι μυστήριο για μένα.
Και πιστεύω ότι το σπίτι μου είναι
με τη μητέρα μου και την αδερφή μου,
και το αγέννητο παιδί μου, όπου κι αν βρίσκεται αυτό.
Δεν θα το μισήσεις αυτό το παιδί;
Αυτό το παιδί είναι ενός άνδρα
που σου προκαλεί βίαιες σκέψεις.
Ήδη αγαπώ αυτό το παιδί περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο.
Αυτός ή αυτή είναι τόσο αθώος κι αξιαγάπητος
όσο και ο απογευματινός ήλιος.
Το ίδιο ήταν και ο πατέρας του παιδιού όταν γεννήθηκε.
Αλλά, αν λες ότι η συγχώρεση
είναι καλύτερη απ' την εκδίκηση...
Δεν ισχυρίζεσαι ότι πρέπει να μείνουμε εδώ
και να τους συγχωρήσουμε;
Δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε επειδή μας εξαναγκάζουν.
Αλλά, από κάποια απόσταση ίσως καταφέρω
να κατανοήσω πώς ήταν δυνατό να συμβούν αυτά τα εγκλήματα.
Και από αυτήν την απόσταση,
ίσως μπορέσω να νιώσω οίκτο γι' αυτούς τους άνδρες,
ίσως να τους συγχωρήσω.
Ακόμα και να τους αγαπήσω.
Όχι παλεύοντας. Αλλά φεύγοντας.
Σε συνεχή μετακίνηση. Χωρίς ποτέ να τσακώνομαι. Απλώς κινούμενη.
Ποτέ να μην τσακώνομαι. Μόνο να κινούμαι. Ποτέ να μην τσακώνομαι. Πάντα να κινούμαι.
Θα συνέλθεις επιτέλους;
Εσύ να συνέλθεις.
Συνέλθετε όλες σας.
Τα 'χετε χάσει εντελώς πια; Ο ήλιος έδυσε.
Θέλω να πω ακόμη μια ιστορία για τη Ρουθ και τη Σέριλ.
Πάντα με τρόμαζε ο βόρειος
δρόμος που βγάζει απ' την κοινότητα.
Υπάρχουν τόσα πολλά χαντάκια στις μεριές του δρόμου.
Η άμαξα έγερνε πότε στη μια και πότε στην άλλη.
Η Ρουθ και η Σέριλ απλώς
ακολουθούσαν τις εντολές μου με τα ηνία,
αλλά, κάλπαζαν σπασμωδικά και ξέφρενα.
Και ήταν επικίνδυνο.
Ήταν μόνο όταν έμαθα να εστιάζω το
βλέμμα μου πολύ πιο πέρα
και όχι στον δρόμο
ακριβώς μπροστά από τη Ρουθ και τη Σέριλ,
που άρχισα να νιώθω ασφαλής.
Η φυγή θα μας προσφέρει την
μακρινή προοπτική που χρειαζόμαστε
για να συγχωρήσουμε.
Δηλαδή να αγαπάμε όπως πρέπει και να τηρούμε
την ειρήνη, σύμφωνα με την πίστη μας.
Επομένως, η φυγή μας
δεν θα ήταν πράξη δειλίας
ή εγκατάλειψη.
Για να σε δω.
Δεν θα ήταν επειδή
αφοριστήκαμε ή εξοριστήκαμε.
Θα ήταν μια υπέρτατη πράξη πίστης...
Έλα πάμε. Πάμε.
Ένα βήμα προς την αγάπη και τη συγχώρηση.
Φεύγοντας είναι ο τρόπος να δείξουμε την πίστη μας.
Φεύγουμε γιατί η πίστη μας
είναι πιο δυνατή από τους κανόνες.
Μεγαλύτερη από τη ζωή μας.
Λυπάμαι. Αλλά νομίζω ότι μπορεί να πεθαίνω.
Μητέρα, δεν πεθαίνεις.
Τα γυαλιά σου χρειάζονται καθάρισμα.
Γιατί γελάτε;
Δεν μπορούμε να φύγουμε.
Εμείς...
Καλύτερα να μείνουμε και να παλέψουμε παρά να φύγουμε.
Μήπως αλήθεια, εννοείς ότι θέλεις
να μείνεις και να μην παλέψεις;
Γιατί πότε ήταν η τελευταία φορά που είχες τη
δύναμη να αντισταθείς στις επιθέσεις του Κλάους,
για να προστατέψεις τα παιδιά σου,
- ή για να ξεφύγεις από το κακό; - Ποια είσαι εσύ
που θα μου πεις τι σύζυγος και μάνα είμαι
όταν εσύ δεν είσαι τίποτα απ' αυτά;
Εσύ, μια γεροντοκόρη. Μια πόρνη!
- Ανύπαντρη μητέρα! - Σταμάτα.
Την Όνα την έριξαν αναίσθητη
και τη βίασαν όπως και μας.
Πώς τολμάς να τη λες πόρνη!
Μαρίκε, δεν φοβάσαι ότι και τα δικά σου γλυκά
αγόρια θα γίνουν τέρατα σαν τον πατέρα τους
επειδή δεν κάνεις τίποτα για να τα προστατέψεις;
- Σταμάτα! - Τίποτα για να τα εκπαιδεύσεις,
τίποτα για να τους δείξεις
τη φρίκη των τρόπων του πατέρα τους...
Άκουσα αρκετά!
Γυναίκες αντιλαμβάνεστε ότι μιλάμε για το πώς θα φύγουμε;
Είμαστε πολλές. Πολλά πράγματα μπορεί να πάνε στραβά.
Και ο χρόνος στερεύει.
Για την αγάπη του κυρίου μας
Ιησού Χριστού και πολύτιμου σωτήρα,
Βουλώστε το, σας παρακαλώ!
Πώς τολμάς να μ' επικρίνεις;
Δεν ήταν επίκριση. Ήταν ερώτηση.
Ζήτα της συγγνώμη.
Συγγνώμη.
Λυπάμαι αν σε πλήγωσαν όσα είπα.
Γάμησέ το!
Κάτσε κάτω, Μαρίκε!
Είναι «γαμήσου» νομίζω.
Λυπάμαι.
Ζητώ συγγνώμη, όχι απλώς για να επουλώσω την πληγή,
αλλά γιατί νιώθω αληθινά
ότι δεν έπρεπε να πω κάτι που μπορεί να σε πληγώσει.
Και Μαρίκε, λυπάμαι γιατί δεν
χρειάζεσαι ούτε σου αξίζει άλλο κακό.
Ποια είσαι εσύ;
Ποια είναι η οποιαδήποτε από εσάς
που θα ισχυριστεί ότι είχα επιλογή;
Σου ζητώ κι εγώ συγγνώμη, Μαρίκε.
Δεν προσπάθησα να προστατέψω εσένα ή τα παιδιά σου από τον Κλάους.
Κι αυτό που λες είναι αλήθεια. Δεν είχες επιλογή.
Τον συγχώρεσες, ξανά και ξανά,
όπως σου είπαν.
Όπως εγώ σου είπα.
Συγγνώμη.
Δεν είναι μόνο οι άνδρες
και τα αγόρια που υπήρξαν άριστοι μαθητές.
Νομίζω, Μαρίκε ότι όλες λυπούμαστε πολύ.
Αυτό που απαιτήθηκε να υπομείνεις ήταν μία...
κατάχρηση της συγχώρησης.
Υπάρχει κάτι τέτοιο;
Συγχώρηση που δεν είναι καλή;
Ίσως η συγχώρηση σε ορισμένες
περιπτώσεις να συγχέεται με την συγκατάθεση.
Τι, στο όνομα του ουρανού;
Τι είναι; Τζούλιους, τι είναι;
Νέτι, σε παρακαλώ. Κάνε μια εξαίρεση
και πες μας τι συμβαίνει.
Τι του έχει συμβεί;
Νέτι, έλα στα λογικά σου.
Πες μας τι συνέβη στον Τζούλιους.
Πες μας. Μόνο για αυτή τη φορά.
Τι έγινε, καρδιά μου;
Η μύτη μου. Έχω ένα κεράσι στη μύτη μου.
Εντάξει, φύσηξε.
Πιο δυνατά. Ξανά.
Ορίστε.
Δεν έχουμε κεράσια στην κοινότητα.
Ο Κλάους φέρνει μερικές φορές, όταν γυρνάει από την πόλη.
Ποιος σου έδωσε τα κεράσια, Τζούλιους;
Ο μπαμπάς.
Γιατί δεν...
Πήγαινε να παίξεις με τη Νέτι, εντάξει;
Έχουμε καταλήξει σε απόφαση;
Φεύγουμε;
Ναι.
Φεύγουμε γιατί...
Ξέρουμε γιατί φεύγουμε.
Φεύγουμε γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε.
Θα πάρουμε μαζί μας τ' αγόρια μέχρι 12.
Θα επιτρέψουμε στους άνδρες να ξαναβρούν τις
γυναίκες αργότερα υπό ορισμένες προϋποθέσεις.
- Όχι. - Όχι.
Ο Άαρον. Ξέρω.
Ο Άαρον είναι λίγο πάνω από 12. Μόλις και μετά βίας.
Γιατί να μείνουν πίσω τα αγόρια 13 και 14;
Γιατί να μην έρθουν μαζί μας;
Σίγουρα, δεν χρειάζεται να φοβόμαστε
αγόρια αυτής της ηλικίας.
Όγκαστ, είσαι ο δάσκαλός τους.
Τι πιστεύεις γι' αυτό;
Αγόρια αυτής της ηλικίας είναι
κίνδυνος για τα κορίτσια και τις γυναίκες μας;
Ναι. Ενδεχομένως.
Τα αγόρια 13 ή 14 ετών είναι ικανά να προκαλέσουν
μεγάλο κακό σε κορίτσια και γυναίκες.
Και το ένα στο άλλο.
Είναι μια απερίσκεπτη ηλικία.
Διακατέχονται από παράτολμες ορμές,
σωματική έξαψη,
έντονη περιέργεια που συχνά οδηγεί σε τραυματισμό.
Αχαλίνωτο συναίσθημα,
μαζί με βαθιά τρυφερότητα κι ενσυναίσθηση,
και όχι αρκετά μεγάλη εμπειρία
ή αναπτυγμένο εγκέφαλο
για να κατανοήσουν ή να εκτιμήσουν πλήρως
τις συνέπειες των λόγων ή των πράξεών τους.
Είναι σαν τα πουλάρια.
Μικρά, δύστροπα, χαρούμενα, δυνατά.
Είναι ψηλά, μυώδη,
σεξουαλικά περίεργα πλάσματα,
με μικρό έλεγχο της παρόρμησης, αλλά είναι παιδιά.
Είναι παιδιά και μπορούν να μάθουν.
Είμαι ένας άσημος δάσκαλος,
ένας αποτυχημένος αγρότης,
και πάνω από όλα ένας πιστός.
Και πιστεύω ότι με καθοδήγηση,
στέρεη αγάπη και με υπομονή,
αυτά τα αγόρια είναι ικανά να ξαναμάθουν
τους ρόλους τους ως αρσενικά στην κοινότητα.
Πιστεύω σε αυτό που ο μεγάλος ποιητής
ο Σ. Τ. Κόλριτζ θεωρούσε ότι ήταν
οι βασικοί κανόνες της πρώιμης εκπαίδευσης:
«Να δουλεύεις με αγάπη»
«ώστε να γεννάς αγάπη.»
«Για να συνηθίσει το μυαλό»
«στην διανοητική ακρίβεια κι αλήθεια.»
«Να εξάπτεις τη δύναμη της φαντασίας».
Είπε,
«Λίγα μαθαίνει κανείς από τον συναγωνισμό ή τη διαμάχη,»
«τα πάντα με συμπάθεια κι αγάπη».
Πιστεύω ότι πρέπει να επιτραπεί
στα αγόρια να φύγουν με τις γυναίκες...
Με την προϋπόθεση ότι οι γυναίκες επιλέγουν να φύγουν.
Ήταν μια ερώτηση για ναι ή όχι.
Χέζεις όπως κάθε άλλος, γιατί δεν μιλάς σαν τέτοιος;
Συγγνώμη.
Έχω μια πρόταση να κάνω.
Πρέπει να προστατεύσουμε όλα τα παιδιά μας.
Όχι μόνο τις κόρες μας.
Κάθε αγόρι κάτω των 15 ετών
και όσα χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα
πρέπει να συνοδεύσουν τις γυναίκες.
Πώς το εννοείς το πρέπει;
Κι αν αρνηθούν;
Κι αν δεν θέλουν να φύγουν;
Δεν μπορούμε να κουβαλάμε εφήβους στις πλάτες μας.
Θα προσπαθήσουμε να επηρεάσουμε τους γιους μας.
Δεν μπορούμε να τους αναγκάσουμε,
και μπορεί να αρνηθούν, είναι αλήθεια.
Θα έμενες για να διδάξεις τα αγόρια που δεν θα φύγουν;
Φυσικά.
Είναι ακριβώς απ' έξω.
Ο Κλάους;
Πήρε τη Ρουθ και τη Σέριλ.
Όλες, γυρίστε σπίτια σας και μαζέψτε τα πράγματά σας.
Αν ρωτήσει κανείς, υφαίναμε σκεπάσματα.
Όγκαστ, πάρε τον χάρτη.
Νέτγιε και Ότγιε, πρέπει να
τρέξετε αμέσως σε κάθε σπίτι
και πείτε στις γυναίκες, φεύγουμε.
Πείτε τους να μαζέψουν ό,τι μπορούν
και να μας συναντήσουν έξω από το πλυσταριό
μια ώρα μετά την ανατολή.
Πρέπει να ξεκινήσουμε νωρίς το πρωί.
Ας βρεθούμε όλες εδώ με την ανατολή του ήλιου.
Όλες μας.
Μια ώρα μετά την αυγή.
Συγκέντρωση στον δρόμο δίπλα στο πλυσταριό.
- Παίρνουμε... - Όλα. Πάρτε τα πάντα.
Γιατί;
- Μετά την ανατολή... εντάξει; - Ξύπνα.
Αύριο, μία ώρα μετά την ανατολή.
Φεύγουμε μετά την ανατολή.
Συνάντηση μια ώρα μετά την ανατολή σε αυτόν τον δρόμο.
Φέρτε τις άμαξες.
Ευχαριστώ αδερφή.
Ποιος μπορεί να τρέξει σπίτι πιο γρήγορα;
Κρατάει ένα γρύλο στα χέρια της.
Εσύ;
Μπορώ να δω; Εντάξει.
Ναι. Ώρα για ύπνο.
Μην πάτε.
Μείνετε μαζί μου απόψε. Ή ας έρθω μαζί σου.
Αν δεν πάω σπίτι, θα τραβήξω την προσοχή πάνω σ' όλες μας.
- Μαρίκε. - Πήγαινε σπίτι, μητέρα.
Θα σε δω την αυγή.
Είπαν αργότερα, θα έπρεπε να είχε πάρει
πιο πολύ χρόνο να μαζέψεις μια ολόκληρη ζωή.
Ήταν απογοητευτικό, να συνειδητοποιείς
ότι όλα όσα είχαν κάποτε σημασία για σένα
μπορούσαν να μαζευτούν μέσα σε λίγες ώρες.
Θα αφήναμε μόνο ίχνη του εαυτού μας.
Πάμε. Πάμε.
Έλα να κάτσεις μαζί μου.
Να ο χάρτης.
Που είμαστε;
Εδώ.
Εδώ;
Εδώ βρισκόμαστε.
Αυτός είναι ο βορράς, ο νότος, η ανατολή και η δύση.
Αλλά ο χάρτης κινείται.
Πώς ξέρεις σε ποια κατεύθυνση πρέπει να είναι στραμμένος;
Αστρονομική πλοήγηση.
Μπορώ να σου δείξω.
Έχεις ακουστά τον Σταυρό του Νότου;
Εσύ και οι γυναίκες μπορείτε να χρησιμοποιήσετε
τον Σταυρό του Νότου για να προσανατολιστείτε.
Αν κάνεις το δεξί
σου χέρι γροθιά...
Ευθυγραμμίσε το πρώτο κότσι με τον άξονα του σταυρού.
Και τότε η άκρη του αντίχειρά
σου εδώ θα δείχνει τον νότο.
Θα το δείξεις στις άλλες;
Θα κάνουμε μάθημα πλοήγησης.
Μήπως ήξερες ήδη αυτό το μικρό κόλπο;
Φυσικά και το ήξερα.
Μακάρι να υπήρχε κάτι που να μπορούσα
να σου διδάξω και να μην το ξέρεις ήδη.
Τι θα απογίνεις όταν φύγουμε;
Κάνεις μια γροθιά με το δεξί σου χέρι.
Και στρέψε τα δυο κότσια προς τον Σταυρό του Νότου.
Το λενε αστρονομική πλοήγηση.
Κράτα τα κότσια.
Έτσι;
Και όπου δείχνει ο αντίχειράς σας είναι ο νότος.
Μας αρέσει να βάζουμε σε πλαίσιο τα πράγματα.
Ακόμα και όταν οι άκρες τους βγαίνουν απ' έξω.
Έτσι, μαζευτήκαμε για μια τελευταία φορά στο πατάρι,
όπου είχαμε πει τόσα πολλά.
Τόσα πολλά που θα σου έλεγε η γιαγιά σου
αν την είχες γνωρίσει.
Έφυγε;
Κοιμάται.
Σαν ξερός.
Ήταν πολύ μεθυσμένος.
Και με έπιασε να γυρίζω
κρυφά στο σπίτι αργά,
και μετά πήγε στον αχυρώνα και
είδε ότι πήραμε τα άλογα.
Μαρίκε, του είπες τι σχεδιάζουμε;
Ναι. Αλλά γιατί αλλιώς δεν θα σταμάταγε να με χτυπάει,
προσπαθούσε να του αποσπάσει την προσοχή.
Δεν νομίζω ότι με πίστεψε.
Και ακόμα κι αν το 'κανε, δεν νομίζω ότι θα το θυμάται.
Θα 'ναι λιπόθυμος όλο το πρωί είμαι σίγουρη.
Αλλά του το είπα και γιατί ξαφνικά ένιωσα πολύ...
Αποφασίσαμε ότι θέλουμε...
Ότι ...
Δικαιούμαστε τρία πράγματα.
Ποια είναι;
Θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ασφαλή.
Θέλουμε...
Θέλουμε να είμαστε ακλόνητες στην πίστη μας.
Και θέλουμε να σκεφτόμαστε.
Ναι.
Δόξα τω Θεώ.
Ναι. Αυτό θέλουμε όλες.
Πιο κοντά, Θεέ μου, σε Σένα
- Πιο κοντά - σε Σένα
ακόμα κι αν είναι σταυρός
αυτό που με υψώνει
Κι έτσι ακόμα, όλο το τραγούδι μου θα είναι
Πιο κοντά, Θεέ μου, σε Σένα
Πιο κοντά σε Σένα
Ακόμη κι αν σαν τον προσκυνητή
ο ήλιος δύει
και το σκοτάδι με σκεπάζει
κι γι' ανάπαυσή μου μια πέτρα μόνο
Ακόμα κι έτσι, στα όνειρά μου θα είμαι
Πιο κοντά, Θεέ μου, σε Σένα
Είθε ο δρόμος να εμφανιστεί
σαν βήματα προς τον ουρανό
κι όλα όσα μου στέλνεις
στο μέγα έλεός Σου
Πάμε.
Είδα τον αδερφό σου.
Προσεκτικά! Τώρα θα σε πιάσουμε!
Βοήθεια, με δέσανε.
Πού είναι;
Κοίτα, εκεί.
Πιο κοντά, Θεέ μου, σε Σένα
Μόνο...
Όγκαστ, μπορείς να μιλήσεις όποτε θέλεις.
Δεν χρειάζεται να σηκώνεις το χέρι.
Όλα καλά.
Δεν ήταν σημαντικό.
Είναι τα παιδιά καθαρά και έτοιμα;
Σ' ευχαριστώ, Μέλβιν.
Σ' ευχαριστώ που είπες τ' όνομά μου.
Φυλάξαμε τη Ρουθ και τη Σέριλ για σένα.
Είναι έτοιμα να ξεκινήσουν.
Αλήθεια;
Κοπέλες μου.
Ετοίμασε ο Άαρον τα άλογα για μας;
Τι; Λοιπόν, πού είναι;
Πού είναι;
- Όχι. - Μίλα μου.
- Είσαι ασφαλής, Μέλβιν. - Σε παρακαλώ, μίλα μου.
Όχι... Δεν θα σε πειράξω. Δεν είμαι εχθρός σου!
Πρέπει να είσαι ήρεμη, Σαλόμ.
- Όχι! - Θα τον βρούμε τον Άαρον.
Δεν φεύγω χωρίς αυτόν.
Σαλόμ, γύρνα πίσω!
Κι αν δεν τον πείσει;
Μητέρα;
Πάρε ανάσα.
Ανάσα.
Φεύγουμε τώρα!
Είμαι εντάξει. Σας παρακαλώ πηγαίνετε.
Ελάτε πάμε.
Τώρα;
Ναι.
Κάνε μια λίστα, Όγκουστ.
Μια λίστα με τι;
Καλών πραγμάτων.
Των σχεδίων, των αναμνήσεων.
Ό,τι πιστεύεις ότι μπαίνει σε μια λίστα των καλών.
Αυτό που θέλουμε εμείς, οι γυναίκες, να γραφτεί εκεί.
Σε παρακαλώ σημειώσέ το.
Σ' ευχαριστώ για όλα όσα έκανες.
Είμαστε όλες τόσο περήφανες για σένα.
Και η μητέρα σου, θα ήταν κι εκείνη περήφανη.
Θα ετοιμάσω μια λίστα.
Θα είναι ένα δύσκολο ταξίδι.
Σήμερα είναι η μέρα που δημιούργησε ο Κύριος.
Ευφραίνου...
Να είσαι χαρούμενη.
Πήγαινε με τις άλλες.
Σε παρακαλώ.
Δεν θα με θάψουν σε αυτήν την κοινότητα.
Βάλε με σε μια άμαξα τώρα και αφήσέ με να πεθάνω στη διαδρομή.
Τι θα γίνει όμως με τον Όγκαστ;
Θα είναι καλά.
Κρατήστε και με τα δύο χέρια.
Όνα!
Θα σ' αγαπώ για πάντα.
Κι αυτή σε αγαπάει, Όγκαστ.
Αγαπάει όλο τον κόσμο.
Ήλιος.
Αστέρια.
Κουβάδες.
Η σοδειά.
Αριθμοί.
Παράθυρο.
Άχυρο.
Ήχοι.
Δοκάρια.
Αγάπη.
Εντάξει. Φεύγουμε.
Γλώσσα.
Άνεμος.
Γυναίκες.
Σαλόμ;
Ίσως χρειαστεί να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας.
Πού είναι ο Άαρον;
Είναι στην άμαξα, περιμένει.
Τον έπεισες να φύγει;
Μπορεί να το χρειαστείς αυτό.
Για προστασία.
Εσύ;
- Τον...; - Ναι!
Έρχεται μαζί μου. Είναι το παιδί μου.
Αντίο Όγκαστ.
Καλή τύχη.
Σε παρακαλώ, πρόσεχε την Όνα και το μωρό της.
Φυσικά. Το υπόσχομαι.
Περίμενε. Πρέπει να σου δώσω κάτι.
Όχι! Πρέπει να φύγω!
Ορίστε.
Γιατί έχεις όπλο, Όγκαστ;
Μην αυτοκτονήσεις, Όγκαστ.
Έχεις σημαντική δουλειά να κάνεις.
Είσαι ο δάσκαλος των αγοριών.
Μην γυρίσετε πίσω.
Μην γυρίστε ποτέ. Καμιά σας.
Περίμενε. Χρειάζομαι...
Όχι.
Σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ, Σαλόμ, δώσε αυτά στην Όνα.
Μα, όχι... Δεν μπορεί να τα διαβάσει.
Θα τα διαβάσει το παιδί της.
Όχι, Όγκαστ.
Ο σκοπός ήταν να κρατήσεις εσύ τα πρακτικά.
Θα ξανασυναντηθούμε.
Κορίτσια, αυτά μπορούν να πάνε πίσω.
Έτσι είναι εντάξει.
Έχουμε περισσότερο χώρο εδώ πίσω.
Όχι, αλλά ευχαριστώ.
Έχεις άλλο χώρο;
Έχουμε χώρο για ένα ακόμα.
Ή δύο πιτσιρίκια.
Μπορεί να καθίσει στην αγκαλιά μου.
Είναι σφιχτά τώρα.
Έλα μαζί μου. Ακολούθησέ με.
Δεν πειράζει, αδερφές. Όλα καλά.
Πάνω πάνω. Ορίστε.
Κράτα το μωρό μια στιγμή.
Θα ανέβεις με τον αδερφό σου.
Θέλω κι άλλο σχοινί για να το δέσω.
Έχω εδώ.
Είμαστε όλοι μέσα;
Εντάξει.
Πόσο χαίρομαι. Έλα.
Έλα. Εδώ.
Η ιστορία σου θα είναι διαφορετική από τη δική μας.