Απόδοση - Επιμέλεια JIMISK_21
ΑΚΑΔΗΜΙΑ YATES
ΘΑΥΜΑ: ΛΕΥΚΟ ΠΟΥΛΙ
Με συγχωρείς.
Γεια σου.
Γεια, κάθεται κανείς εδώ;
Ε, όχι.
Είσαι νέος εδώ, έτσι δεν είναι;
Ναι.
Κάνεις τίποτα τις Τετάρτες;
Οι φίλοι μου, ξεκίνησαν αυτή τη νέα λέσχη και πάντα ψάχνουν για νέα μέλη.
Ελάτε στη μαθητική λέσχη Κοινωνικής Δικαιοσύνης!
Ακόμα κι αν δεν σου αρέσουν αυτά,
είναι ένας καλός τρόπος για νέες γνωριμίες.
Τώρα οργανώνουμε ένα ταξίδι στην Ουάσινγκτον
για τη μεγάλη συγκέντρωση, ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ευχαριστώ, όπως και να έχει.
Λοιπόν, αν αλλάξεις γνώμη...
Γεια, είσαι ο Τζούλιαν, σωστά;
Είμαι ο Ντίλαν.
Η μαμά μου παίζει τένις με τη δική σου.
Μου είπε να σε προσέχω.
Εντάξει.
Δεν πήγαινες σχολείο στο Beecher Prep;
Ναι, πολύ καιρό πριν.
Άλλαξα και πήγα Γυμνάσιο στο Union Tech.
Στο Union;
Φίλε, σας σκίζαμε στους περιφερειακούς αγώνες.
Ήμασταν άχρηστοι, οπότε...
Τέλος πάντων, αν ρωτήσει η μαμά σου, σε βρήκα, εντάξει;
Και μια συμβουλή...
αυτό είναι το τραπέζι των χαμένων.
Αν θες μπορείς να καθίσεις μαζί μας, αύριο.
Εντάξει... Ίσως θα...
Γεια, πως είναι το νέο σχολείο;
ΘΑ ΓΥΡΙΣΩ ΣΠΙΤΙ ΣΤΙΣ 22:00. ΦΥΛΙΑ, Η ΜΑΜΑ.
Γεια;
Κράμερ, με τρόμαξες.
Ω, συγνώμη καλέ μου.
Δεν μπόρεσα να αντισταθώ.
Λοιπόν, έλα εδώ. Έλα!
Ήρθα από το Παρίσι και αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις;
Δεν με περίμενες;
Όχι, ήξερα ότι θα ερχόσουν. Απλώς ξέχασα πως ήταν σήμερα.
Μόλις είδα τους γονείς σου.
Έπρεπε να πάνε σε κάποιο κοσμικό σουαρέ με τους συναδέλφους του πατέρα σου.
Ναι, για νέο μου το λες;
Λοιπόν, έχουμε ένα τραπέζι για δύο.
Ο μπαμπάς είπε θα κάνουν μια έκθεση με πίνακές σου,
στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.
Μια έκθεση αναδρομή.
Ένας ευγενικός τρόπος, για να πουν πως μεγάλωσα.
Κράμερ, είμαι μόλις 15.
Λοιπόν, πες μου για σένα.
Τι γίνεται με το νέο σχολείο;
Έχει περάσει μόνο μια εβδομάδα, δεν γνώρισα κανέναν ακόμα.
Γνώρισα εκείνο το παιδί σήμερα, που μου φαίνεται εντάξει.
Ασχολείται με τον αθλητισμό και τα σχετικά.
Είπε ότι θα μπορούσα να κάνω παρέα και με τους φίλους του, αν ήθελα.
Λοιπόν, αυτό είναι καλό, όχι;
Δεν ξέρω... Υποθέτω...
Αυτή τη στιγμή, απλώς προσπαθώ να προσαρμοστώ.
Αυτό λέω συνέχεια από τότε που άφησα το παλιό μου σχολείο.
Τι;
Τζούλιαν, δεν άφησες το παλιό σου σχολείο. Σε απέβαλαν.
Επειδή φέρθηκες σκληρά, σε ένα άλλο αγόρι.
Τέλος πάντων. Ξέρεις τι εννοώ.
Αν έμαθα κάτι από τότε, είναι να μην ανακατεύομαι.
Να μην είμαι κακός ή κακός... Απλώς...
να είμαι φυσιολογικός.
Αυτό έμαθες;
Να είσαι φυσιολογικός;
Τι κακό έχει το φυσιολογικό;
Τίποτα.
Και τα πάντα.
Κι εγώ ήθελα να είμαι φυσιολογική, όταν ήμουν στην ηλικία σου, αλλά...
Αλλά τι;
Είμαι σίγουρη πως ο πατέρας σου, σου έχει πει ιστορίες
για ότι μου συνέβη, όταν ήμουν νέα.
Κάποιες.
Λέει ότι δεν σου αρέσει να μιλάς για αυτό.
Δεν μου αρέσει.
Αλλά τώρα, νομίζω για το καλό σου, πρέπει.
Βλέπεις το γυάλινο βάρος εκεί;
Θα μου το φέρεις;
Ξέρεις το όνομα του χωριού, που μεγάλωσα, στη Γαλλία;
Αμπερντίν, κάτι, κάτι...
"Aubervilliers-aux-Bois"
Είναι στο Marcherie des Mountains.
Περιβάλλεται από αυτό το...
αρχαίο δάσος που λέγεται Mernui.
Το Mernui ήταν ένα σκοτεινό και τρομακτικό μέρος.
Οι άνθρωποι έλεγαν θρύλους για τους γιγάντιους λύκους,
που τριγυρνούσαν στο δάσος κατά τον μακρύ χειμώνα.
Αλλά την άνοιξη...
τα φύλλα γέμιζαν τα δέντρα, τα πουλιά επέστρεψαν και το δάσος...
ζωντάνευε.
Τότε, στις αρχές του Μαΐου, θα γινόταν το πιο θαυμαστό πράγμα.
Οι μπλε καμπάνες θα άνθιζαν.
Ήταν μαγικό.
Ήταν σαν να βρισκόσουν μέσα σε ένα παραμύθι.
Είναι ίσως η πιο αγαπημένη ανάμνηση, της παιδικής μου ηλικίας.
Πικνίκ με τους γονείς μου,
ανάμεσα στα νεραϊδολούλουδα.
Κάνε με πουλί, μπαμπά.
Πάλι;
Αλλά πιο γρήγορα αυτή τη φορά.
Εντάξει, εντάξει.
Ζούσαμε σε ένα όμορφο διαμέρισμα,
σε ένα υπέροχο μέρος της πόλης.
Ο πατέρας μου ήταν γιατρός, χειρουργός.
Και η μητέρα μου, δίδασκε μαθηματικά.
Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά σίγουρα όχι και φτωχοί.
Ομολογώ, ήμουν λίγο κακομαθημένη.
Αν και φυσικά, εγώ δεν το έβλεπα έτσι.
Όταν η ζωή είναι τόσο καλή, όσο η δική μου, υπάρχουν πολλά που δεν βλέπεις.
Φθινόπωρο 1942
Πάνε δύο χρόνια από τότε που η Γερμανία κατέλαβε το Παρίσι.
Και για αυτή την περίσταση, την αγαπημένη μας πόλη,
επισκέφτηκε, κανείς άλλος, παρά ο ίδιος, ο Χίτλερ.
Εντάξει, μόλις σε κοίταξε.
Δεν ήξερε τι να πει.
Μόλις το ξανά έκανε.
Θα είμαστε στο κελάρι.
Αν με ζητήσει κανείς, μιλάω στο τηλέφωνο.
Εντάξει;
Ακούγεται καλύτερα τώρα.
Άλλαξα τον κύλινδρο πίεσης, του φιλμ.
Περίμενε, το νέο σου σακάκι.
Μου αρέσει.
Φαίνεται πολύ ακριβό.
Περνάει ο σακάτης...
Πάρε ένα μπαστούνι...
Έτσι μπράβο...
Χοροπήδα σαν κουνελάκι.
Θα έπρεπε να είναι στο τσίρκο.
Ακόμα και η πατερίτσα βρωμάει!
Έτσι Τόρτο, σωστά.
Ω, Τόρτο...
Αυτό είναι τόσο κακό.
Δεν φταίει που ο πατέρας του, του μετέδωσε πολιομυελίτιδα.
Δεν έγινε έτσι.
Ήταν απλώς κακοτυχία.
Η μητέρα μου λέει πως το έπαθε, γιατί ο πατέρας του δουλεύει στους υπονόμους.
Γι' αυτό μυρίζει τόσο άσχημα.
Δεν ήξερα καν το όνομά του.
Όλοι τον λέγαμε "Tourteau".
Που σημαίνει καβούρι...
λόγω του πώς περπατούσε.
Η αλήθεια είναι, πως μου ήταν αδιάφορος.
Νοιαζόμουν μόνο για τα ρούχα μου,
την κοινωνική μου ζωή
και το κρυφό μου πάθος.
Τις ζωγραφιές μου.
Σε ευχαριστούμε, Κλοντ. Το διάβασες πολύ ωραία.
Ο Λαμαρτίν είναι ένας, από τους ρομαντικούς ποιητές μας.
Ήταν μέρος ενός νέου κινήματος που δημιούργησε, νέες...
δυναμικές και συναισθήματα στη γαλλική ποίηση.
Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε προσοχή, Σάρα.
Σάρα + Βίνσεντ
Είναι ποιητής εδώ και πολύ καιρό.
Το ποίημα είναι για την απογοήτευση του ανθρώπου, σχετικά με το χρόνο.
Θέλουμε να το ελέγξουμε, αλλά φυσικά δεν μπορούμε.
Εντάξει, τα λέμε αύριο.
Σάρα, μπορείς να μείνεις, για λίγο;
Συγγνώμη για το σημείωμα.
Τη ζωγραφιά με το πουλί.
Μπορώ να την ξαναδώ;
Τα έχεις δείξει αυτά, σε κανέναν;
Μόνο στους γονείς μου.
Όταν ήμουν στην ηλικία σου...
μου άρεσε να γράφω...
ποιήματα, ιστορίες...
αλλά τα κράτησα για τον εαυτό μου.
Σκέφτηκα πως αν το μάθαιναν οι φίλες μου
ή Θεός φυλάξοι, τα αγόρια...
θα με κορόιδευαν.
Δεν ήταν κάτι που έκαναν τα δημοφιλή κορίτσια, ξέρεις.
Το χάρισμά σου είναι πολύτιμο, Σάρα.
Μην σταματήσεις ποτέ να ζωγραφίζεις.
Εντάξει;
Ακούγεστε σαν τον πατέρα μου.
Το θεωρώ σοβαρό κομπλιμέντο.
Ο πραγματικός κόσμος, έχει τα όριά του.
Ο φανταστικός κόσμος...
είναι απεριόριστος.
Τα λέμε αύριο.
Γεια σας, κυρία Μπαλού.
Γεια σου Πιερ.
Μια λίρα, κρουασάν σοκολάτας, παρακαλώ.
Ορίστε.
Σας ευχαριστώ.
Απλώς πάρ' το και φύγε.
Δεν εξυπηρετούμε Εβραίους
Τι;
Πότε;
Σήμερα.
Το πρωί.
Μην ανησυχείς.
Θα βρω άλλη δουλειά.
Είχα βαρεθεί το πανεπιστήμιο, έτσι και αλλιώς.
Πώς μπόρεσαν να το κάνουν αυτό;
Είσαι η καλύτερη καθηγήτρια μαθηματικών που έχουν.
Είναι περίπλοκο, Σάρα.
Όχι, πραγματικά.
Μαξ, μην αρχίζεις.
Τι;
Υπήρχε μια επιγραφή στη βιτρίνα του φούρνου, σήμερα το απόγευμα.
Έλεγε, όχι στους Εβραίους.
Μάλλον θα υπάρξουν περισσότερες επιγραφές σαν αυτή.
Είπες ότι αυτό δεν θα συμβεί εδώ.
Ότι εδώ ήταν η μη κατειλημμένη ζώνη.
Η ελεύθερη ζώνη.
Φοβάμαι πως έκανα λάθος.
Είναι σαν μια καταιγίδα, Σάρα.
Απλά πρέπει να αντέξουμε και στο τέλος, θα περάσει.
Τον περασμένο μήνα στο Παρίσι, η αστυνομία...
συνέλαβε σχεδόν, 13.000 Εβραίους.
Ανάμεσά τους και πολλά παιδιά.
Τους μάζεψε στο ποδηλατοδρόμιο.
Τους έστειλε στο Τορσί, σε ένα στρατόπεδο εργασίας.
Μαξ, αρκετά!
Η Γαλλική αστυνομία;
Δεν υπάρχει Γαλλία...
Παίρνει εντολές, από τη Γερμανία, πλέον.
Την τρομάζεις.
Φυσικά και υπάρχει η Γαλλία.
Είμαστε Γάλλοι πολίτες, με χαρτιά που το αποδεικνύουν.
Συγγνώμη...
Αλλά πρέπει να ξέρει τι συμβαίνει.
Στη Λυών...
οι Εβραίοι αναγκάζονται να φορούν κίτρινα αστέρια, όπως στη κατεχόμενη ζώνη.
Μόνο ξένοι Εβραίοι, θρησκευόμενοι Εβραίοι.
Όχι, Ρόουζ, άκου τί λες!
Νομίζεις ότι αυτά τα καθάρματα, νοιάζονται για το που γεννηθήκαμε;
Ή αν πηγαίνουμε σε συναγωγές ή όχι;
Για αυτούς δεν είμαστε Γάλλοι!
Παράσιτα, μια ασθένεια που πρέπει να εξαλειφθεί.
Αρκετά!
Όχι πια...
Όλα θα πάνε καλά, Σάρα.
Αυτή είναι η χώρα μας και θα είναι για πάντα.
Πες της!
Πες της ότι όλα θα πάνε καλά.
Όλα θα πάνε καλά.
Η άγρια ζωή στην Αφρική είναι πολύ διαφορετική, από τη δική μας εδώ στη Γαλλία.
Έχουν γαζέλες, ύαινες...
Εντάξει, φροντίστε να απομνημονεύσετε τις πληροφορίες στον πίνακα.
Θα συνεχίσουμε την επόμενη εβδομάδα.
Σάρα;
Με συγχωρείς.
Θεέ μου, τι κάνει;
Έρχεται εδώ;
Είδα αυτό, κάτω από το γραφείο σου.
Σκέφτηκα ότι μπορεί να σου έπεσε.
Ευχαριστώ.
Παρακαλώ.
Κάποιος ερωτεύτηκε!
Είναι φίλος σου;
Ε;
Όχι, άφησα κάτι στην τάξη.
Τι ήταν;
Τίποτα...
Μου επιτρέπεις;
Όχι, περίμενε!
Το άγγιξε ο Τόρτο.
Είσαι απαίσιος.
Μπορώ;
Σχεδιάζεις, κοσμήματα;
Μόνο όταν βαριέμαι.
Χαζά πράγματα.
Μην το λες αυτό.
Εγώ είμαι αυτός;
Μου αρέσει.
Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι, έχεις ταλέντο.
Για Εβραία...
Να τος, αστυνόμε.
Ο Εβραίος που πήρε, τα λεφτά μας.
Εβραίος;
Ποιος Εβραίος; Δεν είμαι Εβραίος.
Είσαι Εβραίος.
Δώσε πίσω τα λεφτά τους, Εβραίε.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ
Αυτό θα σου μάθει να μην κλέβεις.
Οι άνθρωποι πρέπει έχουν συνείδηση.
Δεν επιτρέπονται οι Εβραίοι
Η Γαλλία πρέπει να καθαριστεί,
από κάθε Εβραίο, κομμουνιστή, αντιστασιακό.
Ήρθε η ώρα να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας ώστε και εμείς,
να γνωρίσουμε την υπερηφάνεια που νιώθουν στο Βερολίνο, στο Μόναχο.
Γράμμα από τη Μασσαλία.
Ο Άαρον και η Λούσι συνελήφθησαν.
Μα αυτή υποτίθεται είναι η ελεύθερη ζώνη.
Έγινε γενική επιχείρηση.
Απ' ότι φαίνεται μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο, βόρεια, κοντά στην Κομπιέν.
Ο Πετάν ορίζει τον Ντάρνο επικεφαλή της εθνικής αστυνομίας.
Ένας φασίστας που συμμάχησε με τους SS του Χίτλερ,
επικεφαλής της αστυνομίας!
Ήρθε η ώρα, Ρόουζ.
Πρέπει να φύγουμε, όσο ακόμα μπορούμε.
Όπως ο Ραβίνος Μπελστάιν και η γυναίκα του.
Δηλαδή, απλώς...
θα εγκαταλείψουμε το σπίτι μας.
Όλα όσο έχουμε και μοχθήσαμε για να έχουμε;
- Όχι, απλά... - Το ξέρω...
Απλά θέλω λίγο περισσότερο χρόνο.
Να τακτοποιήσουμε εκκρεμότητες και να πούμε αντίο.
Δεν μπορεί να γίνει αυτό, Ρόουζ.
Το ξέρεις αυτό...
Κανείς δεν πρέπει να ξέρει.
Είναι πανέμορφο, Σάρα.
Γιατί οι άνθρωποι μας μισούν, τόσο πολύ;
Όχι όλοι οι άνθρωποι.
Πρέπει να το θυμάσαι αυτό.
Κάποιοι μας μισούν...
Κάποιοι. Κάποια ναι.
Αυτό που πιστεύω είναι πως όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα φως, μέσα τους.
Και αυτό το φως τους επιτρέπει να δουν, μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.
Όμως κάποιοι έχουν χάσει αυτό το φως.
Έχουν σκοτάδι μέσα τους, έτσι μόνο αυτό βλέπουν στους άλλους.
Μας μισούν γιατί δεν μπορούν να μας δουν.
Όσο εμείς θα λάμπουμε το φως μας,
θα κερδίζουμε.
Λυπόμαστε, Σάρα.
Ξέρουμε ότι αυτό θα σου είναι πολύ δύσκολο.
Πότε πρέπει να φύγουμε;
Πόσο σύντομα;
Σύντομα...
Μέχρι την επόμενη εβδομάδα, το αργότερο.
Δεν θα είναι για πάντα.
Το υπόσχεσαι;
Τo υπόσχομαι...
Τώρα, θέλω να μου υποσχεθείς και εσύ κάτι.
Θέλω να συνεχίσεις να φοράς τις χειμερινές σου μπότες, στο σχολείο.
Τι;
Περίμενα να φορέσω τα νέα μου παπούτσια, ολόκληρο το χειμώνα.
Ω, σε παρακαλώ, πουλάκι μου.
Γιατί;
Γιατί στο ζητάω.
Εντάξει;
Εντάξει...
Μου το υπόσχεσαι;
Ναι.
Σε ευχαριστώ.
Καληνύχτα, Σάρα.
Σε αγαπάμε.
Καλημέρα σας, Πάστορα Λουκ.
Καλημέρα, Δεσποινίς Μπλουμ.
Άρα, το α² + β² = γ²
Περάστε.
Δεσποινίς Πετιζάν.
Μπορώ να σας απασχολήσω για λίγο;
Φυσικά.
Παιδιά πρέπει να φύγω για λίγα λεπτά.
Θέλω να να είστε φρόνιμα μέχρι να επιστρέψω.
Σάρα, Ρουθ, πρέπει να έρθετε μαζί μου, γρήγορα.
Παρακαλώ φέρτε και τα παλτά σας.
Ελάτε.
Γιατί;
Θα σας εξηγήσω, έξω.
Οι υπόλοιποι, μείνετε στις θέσεις σας.
Συγκεντρώνουν Εβραίους στο Ωμπερβιλιέ.
Πιστεύουμε πως Γερμανοί αξιωματικοί καταφθάνουν εδώ, τώρα.
Ένας παρτιζάνος θα σας πάρει μαζί με άλλα παιδιά Εβραίων
για να σας κρύψει στο δάσος.
Σάρα, πού είναι το παλτό σου;
Είναι στην αίθουσα καλλιτεχνικών.
Πάρε αυτό.
- Φοβάμαι. - Και εγώ.
Το ξέρω, αλλά όλα θα πάνε καλά.
Γρήγορα παιδιά, ελάτε.
Παιδιά, αυτός είναι ο Αντουάν.
Θα σας κρατήσει ασφαλή.
Αλλά πρέπει να το κάνετε ακριβώς, ότι σας λέει.
Καταλάβατε;
Θέλω να κάνετε ησυχία και να τρέξετε πολύ γρήγορα.
Μπορείτε να το κάνετε αυτό;
Τώρα!
Συγγνώμη.
Κανένα από αυτά τα παιδιά, δεν ήρθε στο σχολείο σήμερα.
Κάποιος πρέπει να τα ειδοποίησε.
Τα πήραν οι δάσκαλοι.
Είναι ακόμα κάπου, πεζοί.
Ευχαριστώ νεαρέ.
Οι δάσκαλοί σου θα μπορούσαν να μάθουν, από το παράδειγμά σου.
Βρείτε τους!
Άφησέ την!
- Πίσω σου! - Άλλος ένας!
Λοιπόν, πίσω στις τάξεις σας!
Μακρυά από τα παράθυρα, τώρα!
Πίσω στην τάξη σας!
Τώρα αμέσως!
Ζήτω η ανθρωπότητα!
Όλα εντάξει.
Σε πάμε στους γονείς σου.
Όλοι μέσα, παρακαλώ.
Για όνομα του Θεού, αφήστε τους να φύγουν, σε ικετεύω!
Ψεύτη, αποβράσματα.
Έπρεπε να σου ρίξω εδώ και τώρα!
Όχι! Σας παρακαλώ!
Μην το κάνετε αυτό. Είναι απλώς παιδιά.
Είναι Εβραίοι.
Ακολουθούμε διαταγές.
Αν έχεις μυαλό, θα γυρίσεις μέσα και θα κοιτάς τη δουλειά σου.
Αυτά τα παιδιά είναι η δουλειά μας!
Όχι, είναι μαθητές μου. Θα μείνω μαζί τους!
Μαρί...
Ένα από τα παιδιά αγνοείται.
Υπάρχουν 14 ονόματα στη λίστα μας.
Αλλά αντιστοιχίσαμε, μόνο 13 παιδιά.
Ένα αγνοείται.
Σάρα!
Οι στρατιώτες ακόμα σε ψάχνουν.
Πρέπει να έρθεις μαζί μου, τώρα.
Ξέρω πως να ξεφύγουμε.
Συγγνώμη.
Είναι ο πιο ασφαλής τρόπος.
Που είμαστε;
Ο πατέρας μου, μου το έδειξε μόνο μια φορά.
Δούλευε σε αυτούς τους υπονόμους, για χρόνια.
Φτάνει μόνο μέχρι τα γόνατα.
Νομίζω...
Ορίστε.
Είμαι καλά.
Έχεις παγώσει...
Και είναι άλλα έξι χιλιόμετρα μέχρι το Ντανβιλιέ.
Τι είναι στο Ντανβιλιέ;
Το σπίτι μου.
Τι θα γίνει με τους γονείς μου;
Τι κι αν συμβεί κάτι κακό στους γονείς μου;
Σίγουρα, είναι καλά.
Σε παρακαλώ, πρέπει να συνεχίσουμε.
Βλέπεις εκείνο το σπίτι μετά από τον αχυρώνα.
Είναι το σπίτι μας.
Μόνο που σκέφτομαι ότι μπορεί να μην είναι ασφαλές, να μείνεις εκεί.
Υπάρχει ένα περίεργο ηλικιωμένο ζευγάρι, που ζει από πάνω μας.
Ο πατέρας μου νομίζει πως είναι πληροφοριοδότες των Ναζί.
Μην ανησυχείς.
Θα είσαι ασφαλής στον αχυρώνα.
Συγγνώμη.
Ένα ποντίκι.
- Αν ήταν ασφαλές να μείνεις στο σπίτι μου... - Εντάξει.
Αλήθεια.
Εδώ είναι ωραία.
Τι ήταν αυτό;
Αυτός ο ήχος;
Μάλλον νυχτερίδες.
Φωλιάζουν στη στέγη μερικές φορές. Είναι ακίνδυνες, στο ορκίζομαι.
Υπάρχει ένα πατάρι.
Σκέφτηκα ότι μπορείς να κρυφτείς εκεί.
Τα καταφέρνω, αλήθεια.
Είμαι πιο δυνατός απ' όσο φαίνομαι.
Ας στοιβάξουμε λίγες μπάλες σανού στην άκρη
και θα κρυφτείς τελείως.
Εντάξει;
Επιστρέφω αμέσως.
Φεύγεις;
Απλά για να πω στους γονείς μου τι συμβαίνει.
Τόρτο.
Άπλα ήθελα να...
Μακάρι να μην είχες...
Όλα εντάξει.
Είσαι ασφαλής τώρα.
Θέλω να σου πω κάτι, όμως.
Ναι;
Ίσως με λες με το πραγματικό μου όνομα, αντί για Τόρτο.
Εγώ...
Φυσικά.
Ξέρω ότι το επίθετό σου είναι Μπόμιερ, γιατί καθόμαστε σε διπλανά θρανία...
Είμαι ο Τζούλιαν.
Συγγνώμη...
Σε ευχαριστώ, Τζούλιαν.
- Τζούλιαν; - Ναι.
Ο πατέρας σου ήξερε πόσο ξεχωριστό ήταν αυτό το όνομα, για εμένα.
Λοιπόν, τι έγινε μετά;
Μετά, γνώρισα τους γονείς του.
Βίβιεν και Ζαν-Πολ.
Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να σας βρούμε τους γονείς σου.
Και μέχρι τότε, θα μείνεις μαζί μας, εντάξει;
Δεν είναι το ξενοδοχείο Ριτζ.
Αλλά μπορούμε να το συμμαζέψουμε λίγο.
Δεν μπορούμε, Τζούλιαν;
Προσπάθησε να φας κάτι...
Θα σου...
φτιάξω ένα κρεβάτι.
Μαμά, μπαμπά, που είστε;
Μου επέβαλαν να μην φύγω από τον αχυρώνα,
σε καμία περίπτωση.
Από φόβο μήπως με ανακαλύψουν οι περίεργοι γείτονες.
Οι Λαφλέρ.
Κανείς δεν έπρεπε να γνωρίζει, για την ύπαρξή μου.
Σάρα;
Σου...
Σου έφερα κάτι.
Θυμάμαι πώς σου άρεσε να ζωγραφίζεις.
Άσε εμένα.
Σε ευχαριστώ, Τζούλιαν.
Έφερα και μερικά βιβλία.
Και...
τη σχολική σου ύλη, για να μη μείνεις πίσω.
Θα μπορούσα να σου διδάξω, το σημερινό μάθημα αν θες.
Ή όχι...
Είσαι πολύ καλός μαζί μου...
Εγώ αντιθέτως, δεν ήμουν ποτέ καλή μαζί σου.
Τουλάχιστον οι φίλες μου, σίγουρα ήταν.
Μάλλον πάντα ένιωθα, πως ήσουν...
Δεν ξέρω...
Διαφορετική.
Ίσως κάνεις λάθος.
Αμφιβάλλω.
Είμαι πολύ έξυπνος.
Έτσι ε;
Δηλαδή, δεν μου αρέσει να καυχιέμαι.
Το ξέρω, φυσικά όχι.
Η Βίβιεν και ο Ζαν-Πολ προσπάθησαν για το καλύτερο.
Αλλά καθώς οι μέρες έγιναν εβδομάδες,
δεν υπήρχε κανένα νέο, ακόμα, από τους γονείς μου.
Ένιωθα τον εαυτό μου να χάνει την αίσθηση του χρόνου.
Κάθε μέρα το ίδιο.
Μόνο για ένα πράγμα ανυπομονούσα.
Τα μαθήματά μου με τον Τζούλιαν.
Αν λοιπόν το Α και το Β είναι διακριτά σημεία...
και ΑΓ + ΓΒ = ΑΒ...
τότε το Γ πρέπει να ισούται...
Με το ΑΒ;
Όχι και άσχημα, Μπλουμ.
Εντάξει, άρα απ' αυτό, εξάγουμε ότι...
το ΓΑΒ είναι ένα ορθογώνιο τρίγωνο.
- Και ότι το Γ... - Τι είναι αυτό;
Σκέφτηκα ότι μπορεί να θέλεις, να το κρεμάσεις.
Να θυμίζει ο χώρος λίγο περισσότερο, σαν υπνοδωμάτιο.
Μου αρέσει.
Ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι ο αγαπημένος μου.
Το ξέρω.
Όντως;
Εννοώ, είναι ο αγαπημένος όλων, σωστά;
Πρέπει να επιστρέψουμε στο μάθημα.
Σε ένα λεπτό.
Υποσχέθηκες να μου πεις τα κουτσομπολιά, θυμάσαι;
Το υποσχέθηκα.
Για να δούμε...
Λοιπόν, είχες δίκιο για τον Ζαν-Μαρκ.
Του αρέσει η Σιμόν.
Τον άκουσα να το λέει στον Λουκ, στη βιολογία.
Το ήξερα.
Τι άλλο;
Άσε με να σκεφτώ.
Η Ιβέτ και η Άγκνες τσακώνονται ακόμα, για το σόλο στο Spring Ross Idol.
- Φυσικά. - Φυσικά.
Ο Κριστόφ έμπλεξε, γιατί ροχάλισε στο μάθημα της Μαντάμ Λουσιέν.
Και τελικά κατάλαβαν ποιος έκρυψε τη σαρδέλα στο γραφείο του Κυρίου Ζιλέτ.
- Ήταν ο... - Ευγένι.
Μου είπες την προηγούμενη εβδομάδα, ότι δεν πέρασε το τεστ του κ.Ζιλέτ.
Και ότι ο πατέρας του δουλεύει σε κονσερβοποιείο.
Εντυπωσιακό!
Απλά "μαθηματικά".
- Τώρα που τα αναφέραμε... - Καλά...
Εντάξει, αν η γωνίες Α και Β είναι συμπληρωματικές...
- Και η γωνία Α είναι διπλάσια από... - Τζούλιαν...
Σε ευχαριστώ και πάλι για αυτό.
Χαίρομαι που σου αρέσει.
Στην πόλη, η κατάσταση χειροτέρευε.
Ο Βίνσεντ και κάποια άλλα αγόρια από το σχολείο
στρατολογήθηκαν για να ενταχθούν στη Milice.
Την τοπική ναζιστική πολιτοφυλακή.
Τους δόθηκαν όπλα και περιοχές της πόλης για να περιπολούν...
Με οδηγίες να αναφέρουν, κάθε ύποπτη συμπεριφορά.
Καθώς οι ομάδες αντίστασης, πληθαίνουν σε ολόκληρη τη Γαλλία,
η Γερμανία προειδοποιεί, πως θα συνθλίψει,
καθε προσπάθεια υπονόμευσης της κατοχής
Τζούλιαν...
Αν με ζητήσει κανείς...
ξέρεις τι να πεις.
Γνωρίζουμε τη γεωμορφολογία και σε ποιους δρόμους να στήσουμε ενέδρα.
Η επαφή μου στην Τουλούζ λέει, ότι καταφτάνουν περισσότερα πυρομαχικά.
Αλλά θα χρειαστούν λίγες περισσότερες μέρες.
Όχι, πρέπει να γίνει σύντομα.
Η απάντηση είναι όχι.
Η αντίσταση είναι μόνο για όσους είναι πρόθυμοι να πεθάνουν,
για την ελευθερία.
Δεν είναι αυτός ο λόγος, που έπρεπε να σε δω.
Τότε γιατί;
Χρειάζομαι τη βοήθειά σου.
Είσαι σίγουρος ότι μπορούμε να τον εμπιστευτούμε;
Ναι.
Είπε πως θα πάρει μερικές εβδομάδες στη γυναίκα που ξέρει,
να πλαστογραφήσει τα έγγραφα.
Αλλά μόλις τα έχουμε,
ο Ζορζ θα κανονίσει να σε πάει σε ένα μοναστήρι στο Le Moustier.
Οι καλόγριες εκεί οργανώνουν, τρόπο διαφυγής στην Ελβετία.
Στην Ελβετία;
Είναι πέντε μέρες με τα πόδια μέσω των Άλπεων,
αλλά έχουν φυγαδεύσει πολλούς Εβραίους, έτσι.
Δεν θα είσαι μόνη.
Ειλικρινά, νιώθω πιο ασφαλής εδώ.
Ω, γλυκιά μου.
Δεν είμαι σίγουρη πως είσαι.
Μετά τη νίκη της, στην Ορλεάνη...
...η Τζόαν μπόρεσε πείσει τον Κάρολο Ζ' να την αφήσει, να καταταγεί στο στρατό.
Με επικεφαλή τον Δούκα του Αρενσό...
Με επικεφαλή τον Δούκα του Αρενσό.
Με στόχο της ανακατάληψης των γεφυρών κατά μήκος του Λίγηρα.
- Τότε η Τζόαν ηγήθηκε μιας μικρής ομάδας... - Έχεις πάει ποτέ εκεί;
Στον Λίγηρα;
Στην Ελβετία...
Ούτε στο Παρίσι δεν έχω πάει, ποτέ.
Ξέρεις πως θα ερχόμουν μαζί σου, αν πίστευα πως δεν θα σε καθυστερούσα.
Αλήθεια δεν έχεις πάει ποτέ, στο Παρίσι;
Δεν έχω φύγει ποτέ από το Ανβιλιέρ, παρά μόνο, για να πάω στο σχολείο.
Τι;
Πού πηγαίνεις;
Σάρα;
Λοιπόν;
Πως σου φαίνεται το Παρίσι, μέχρι τώρα;
Είναι...
Είναι υπέροχο.
Μπροστά μας είναι η Place de la Troyes.
Το βλέπεις;
Ναι...
Τζούλιαν, ορίστε, πάρε το τιμόνι.
Χρησιμοποίησε τη φαντασία σου.
Απλώς φαντάσου το, με τα μάτια του μυαλού σου.
Είσαι στην Αψίδα του Θριάμβου.
Είναι μια πανέμορφη Αψίδα.
Πάνω από 50 μέτρα ύψος.
Και μετά...
Στην Place de la Concorde.
Βλέπεις όλες αυτές, τις υπέροχες καφετέριες;
Τα ανθοπωλεία;
Τζούλιαν;
Θέλεις πραγματικά να σου πω ναι, έτσι δεν είναι;
Έχει πλάκα, μόνο αν προσπαθήσεις.
Ο κόσμος της πραγματικότητας, έχει τα όριά του.
Ο κόσμος της φαντασίας, είναι απεριόριστος.
Συνέχισε να προσπαθείς.
Οδηγούμε σε έναν πολύ μικρό δρόμο.
Στο "Έκτο διαμέρισμα του Παρισιού".
Και τώρα στρίβουμε.
Στις όχθες του ποταμού Σηκουάνα.
Αυτή είναι η γέφυρα Saint-Michel.
Ακριβώς μπροστά μας.
Ω, περίμενε, νομίζω ότι το βλέπω, τώρα.
Όντως;
- Αλήθεια; - Αλήθεια!
Και μετά στα αριστερά, αυτή είναι η Παναγία των Παρισίων.
Δεν είναι απίστευτο;
Αλήθεια, είναι.
Μπορώ να παραδεχτώ κάτι ντροπιαστικό;
Αυτό το κάνω, τουλάχιστον, τρεις φορές την εβδομάδα.
Προσπάθησε να περνάς κάθε μέρα, μόνος σου, σε έναν αχυρώνα.
Πρόσεξε αυτήν την κυρία!
Γι' αυτό το αστείο, παρακάμπτουμε τον Πύργο του Άιφελ.
Όχι, σε παρακαλώ...
Όχι τον Πύργο του Άιφελ!
Εντάξει.
Οι επόμενες τρεις εβδομάδες, πέρασαν πολύ περίεργα.
Ο χρόνος φαινόταν να σέρνεται.
Κι όμως, φαινόταν επίσης να περνά, πάρα πολύ γρήγορα.
Σχεδόν, υπερβολικά γρήγορα.
Βλέπεις αυτή τη λεοπάρδαλη, εκεί;
- Βλέπεις όλες τις κυκλικές κηλίδες της; - Ναι.
Αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε στην Ανατολική Αφρική.
Στη νότια οι κηλίδες, θα είναι τετράγωνες.
- Ω, αυτό το έβγαλες από το μυαλό σου! - Όχι!
Πως τολμάς;
Περίμενε, Σάρα, Σάρα! Βλέπεις εκεί;
Είναι ζέβρες.
Ω, είναι πανέμορφες!
Τι είναι αυτό εκεί;
Είχα άγχος, που θα έφευγα για την Ελβετία.
Ήξερα πως θα μου έλειπαν, εκείνα τα βράδια με τον Τζούλιαν.
Ήταν σαν...
να είχαμε δημιουργήσει, το δικό μας, μικρό, κόσμο.
Ακόμα κι όταν ο κόσμος έξω, γινόταν όλο και πιο ζοφερός.
Τζορτζ, εγώ είμαι.
Ήρθα για τα έγγραφα.
Κάτι ετοιμάζουν.
Τι έχουμε εδώ;
Κοίτα αυτό.
Θα στείλουμε ένα μήνυμα.
Αυτό παθαίνουν οι προδότες!
Τι;
Τους μισώ!
Τους μισώ τόσο πολύ...
Λυπάμαι πολύ, Τζούλιαν.
Απλώς...
Απλώς, δεν μπορώ να πιστέψω, ότι πέθανε.
Θυμάσαι το πουλί, που σου έλεγα;
Τη ζωγράφισα για σένα.
Για να τη γνωρίσεις και εσύ.
Έρχεται πάντα, όταν τη χρειάζομαι.
Μου φέρνει ελπίδα.
Σε ευχαριστώ.
Το σχέδιο να φυγαδευτώ, εξαφανίστηκε μαζί με τον Τζόρτζ.
Η επίθεση στον κινηματογράφο ήταν μόνο η αρχή,
μιας πολύ πιο σκοτεινής φάσης, της κατοχής.
Οι εκτελέσεις είχαν αρχίσει.
Οι Γερμανοί έστησαν νέο αρχηγείο, στο κέντρο του Ντανβιλιέ.
Τώρα είχαμε πολλά περισσότερα για να ανησυχούμε,
παρά μόνο τους περίεργους Λαφλέρ.
Οι Ναζί ήταν παντού!
Σε κάθε δρόμο μέσα και έξω, από το χωριό.
Δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσω στην Ελβετία, τώρα.
Η οικογένεια Μπόμιερ προσπάθησε να κάνει τη ζωή μου,
όσο υποφερτή όσο γινόταν.
Η Βίβιεν συνέχισε να με ταΐζει,
να μου φέρνει καθαρά ρούχα
και φυσικά να μου κάνει παρέα για μια, δύο ώρες.
Αλλά καθώς το καλοκαίρι, ήρθε και πέρασε,
οι νυχτερινές επισκέψεις του Τζούλιαν, με κράτησαν.
Ο αχυρώνας είχε γίνει, όλος μου ο κόσμος.
Και ο Τζούλιαν το επίκεντρό του.
Είχαμε κοινό ένα, κρίσιμο, χαρακτηριστικό.
Είχαμε δει και οι δύο πόσο μίσος είναι δυνατόν, να έχουν οι άνθρωποι.
Και πόσο θάρρος χρειαζόταν, για να είσαι καλοσυνάτος.
Γιατί όταν η καλοσύνη μπορεί να σου κοστίσει τη ζωή,
γίνεται κάτι σαν θαύμα.
Είναι το φως στο σκοτάδι,
το οποίο εννοούσε ο μπαμπάς μου.
Άρχισα να βλέπω τον Τζούλιαν, σαν κάτι περισσότερο από σωτήρα μου
ή ακόμα και φίλος μου.
Ήταν το φως μου.
Ξεχωριστό ταξίδι απόψε, Δεσποινίς Μπλουμ.
Πόσο υπέροχα!
Για που αυτή τη φορά;
Θα δεις.
Κλείσε τα μάτια σου, εντάξει;
Πόσο θα ήθελες να επισκεφτείς τη Νέα Υόρκη, απόψε;
Πολύ!
Σίγουρα!
Εντάξει τότε.
Άνοιξε τα μάτια σου.
Ω, Τζούλιαν.
Τόσο όμορφα!
Ω, κοίτα τα θέατρα!
Τόρτο.
Δεν κάνεις ποτέ μπάνιο;
Πίστευα πως στα καβούρια αρέσει το νερό.
Κύριε Μπόμιερ;
Να σου μιλήσω στο γραφείο μου;
Μίλησα με τους δασκάλους σου.
Και αποφασίσαμε να σε εντάξουμε σε ανώτερα μαθηματικά.
Θα είσαι με τα μεγαλύτερα παιδιά,
αλλά υποψιάζομαι ότι αυτά θα προσπαθούν να σε φτάσουν .
Σας ευχαριστώ, κύριε.
Εγώ σε ευχαριστώ, Τζούλιαν.
Δεν με χαροποιούν πολλά, αυτές τις μέρες.
Μπορείς να επιστρέψεις στην τάξη, τώρα.
Είναι πολύ νωρίς.
Όλα καλά;
Το τετράδιο ζωγραφικής μου μου!
Το είδα στη βιβλιοθήκη του Πατέρα Λουκ.
Σε ευχαριστώ!
Ήμουν τόσο ηλίθια, τότε.
Ποιος είναι;
Πήγαινε να κρυφτείς και μη βγεις για κανένα λόγο!
Πήγαινε γρήγορα!
Τόρτο;
Γεια, Τόρτο.
Τι συμβαίνει, Τόρτο;
Τι κάνεις εδώ;
Απλώς δουλεύω στο αυτοκίνητο του πατέρα μου.
Σε είδα να βγαίνεις κρυφά από το γραφείο του Πάστορα Λουκ, με κάτι.
Τι;
Μην κάνεις τον χαζό, σακάτη.
Άφησα το βιβλίο μου εκεί. Και λοιπόν;
Μαλακίες!
Σας παρακαλώ, είναι στο σπίτι μου. Μπορώ να σας δείξω τώρα.
Είσαι κακός ψεύτης.
Τι έκλεψες από τον πάστορα Λουκ;
Τίποτα. Απλώς άφησα το βιβλίο μου.
Νομίζεις πως είσαι ο πιο έξυπνος από όλους, έτσι;
Όχι.
Είσαι αξιολύπητος, το ξέρεις;
Άχρηστε, παραμορφωμένε!
Ξέρεις τι κάνουν οι Ναζί σε ανθρώπους, σαν εσένα;
Ξέρεις;
Τους αφανίζουν, όπως τους Εβραίους.
Θα έπρεπε να κάνω μια χάρη, στην ανθρώπινη φυλή!
Να σε βγάλω από τη δυστυχία σου, εδώ και τώρα!
Εντάξει, έμαθε το μάθημά του, Βίνσεντ!
Βούλωσέ το! Δεν το έμαθε!
Στο στο διάολο κοιτάς, φρικιό;
Ζήτω η ανθρωπότητα!
Τι είπες;
Τι στο στο διάολο είναι αυτό;
Προσέξτε!
Ας φύγουμε από εδώ!
Όλα καλά, είσαι εντάξει.
Γύρνα στο πατάρι.
- Θα μπορούσαν να επιστρέψουν. - Έφυγαν, τελείωσε.
Είπα πήγαινε στο πατάρι!
Είσαι χαζή; Πήγαινε!
- Ήθελα απλώς να... - Δε με νοιάζει τι θέλεις!
Δεν έχει να κάνει μόνο με εσένα.
Ξέρεις τι θα γίνει, αν σε βρουν εδώ;
Ξέρεις;
Θα συλλάβουν τους γονείς μου!
Θα τους εκτελέσουν, το καταλαβαίνεις;
- Δεν σκέφτηκα... - Φυσικά και όχι!
Το μόνο που σκέφτεσαι, είναι ο εαυτός σου.
Είσαι ακόμα το ίδιο κακομαθημένο παιδί, που καθόταν δίπλα μου,
για πέντε χρόνια και δεν ήξερε καν το όνομά μου.
Σε παρακαλώ.
Συγγνώμη.
Σε παρακαλώ.
Απλώς γύρνα στο πατάρι, Σάρα.
Σε παρακαλώ.
Πάνε μέρες που έχει να έρθει.
Απλώς χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να αναρρώσει.
Μου θύμωσε πάρα πολύ...
Ήταν εξίσου θυμωμένος, με τον εαυτό του.
Η αλήθεια είναι ότι ποτε δεν έπρεπε να πάρει το τετράδιο ζωγραφικής σου.
Ήταν πολύ επικίνδυνο για όλους μας.
Το έκανε για εμένα.
Σε σκοτεινούς καιρούς,
αυτά τα μικρά πράγματα, μας θυμίζουν την ανθρωπιά μας.
Ζήτω η ανθρωπότητα!
Πέρασε άλλη μια εβδομάδα...
και η επόμενη.
Και ακόμα, ο Τζούλιαν έμενε μακριά μου.
Μια μέσα, μια πάνω και έξω.
Είναι η σειρά σου.
- Μπορούμε να μιλήσουμε; - Θα προτιμούσα, όχι.
Εντάξει.
Με μισώ...
Με μισώ που με είδες έτσι.
- Πως δηλαδή; - Σαν κάποιον αδύναμο.
- Έναν αβοήθητο, αξιολύπητο, αδύναμο. - Τζούλιαν...
Ξέρω ότι είναι δύσκολο να το πιστέψεις, αλλά, έτρεχα γρήγορα.
Πριν την πολιομυελίτιδα, ήμουν το πιο γρήγορο παιδί της τάξης.
Απλά δεν θυμάμαι πώς ήταν να τρέχω, τόσο γρήγορα.
- Να είμαι δυνατός. - Είσαι δυνατός.
Είσαι!
Και γενναίος.
Ο πιο γενναίος άνθρωπος, που έχω γνωρίσει.
Γιατί; Επειδή περπατάω με πατερίτσα;
H πατερίτσα δεν με κάνει γενναίο, με βοηθάει να περπατώ.
Δεν εννοούσα αυτό.
Μπορείς να σταματήσεις να μιλάς, σε παρακαλώ;
Σκέφτηκα αυτά που είπες.
- Ξέρω ότι είμαι εγωίστρια. - Ήμουν νευριασμένος.
- Δεν εννοούσα... - Είναι αλήθεια.
Η αλήθεια είναι, πως αν χρειαζόταν να σε σώσω εγώ,
μάλλον δεν θα το έκανα.
- Δεν το ξέρεις αυτό. - Όχι, το ξέρω.
Και λυπάμαι γι' αυτό.
Προσπάθησες να με σώσεις, όμως.
Θα μπορούσα να μας είχα σκοτώσει και τους δύο.
Πιθανότατα.
Παρόλα αυτά, ήταν γενναίο εκ μέρους σου.
Δέξου ένα κομπλιμέντο...
Σε ευχαριστώ.
Έτσι μπράβο.
Να επιστρέψουμε στο παιχνίδι, τώρα;
Εντάξει.
Μπορώ να σου πω κάτι ακόμα;
Τι;
Belote! (σσ. Βγήκα!)
Δείτε ποια τελικά κέρδισε μια παρτίδα.
Μην το συνηθίσεις!
Ήρθε ο χειμώνας...
και μαζί του ήρθαν πολλές αλλαγές.
Κατέφταναν όλο και περισσότεροι στρατιώτες.
Οι κεντρικοί δρόμοι έγιναν πιο επικίνδυνοι.
Έτσι ο Τζούλιαν άρχισε να παίρνει τον μακρύ δρόμο, για το σχολείο.
Υπήρξαν και άλλες αλλαγές.
Πριν το καταλάβω...
ήταν ξανά άνοιξη.
Όσο κι αν φαινόταν αδύνατο,
κρυβόμουν για πάνω από ένα χρόνο.
Ούτε που συνειδητοποίησα, πως ήταν σήμερα!
Χαρούμενα γενέθλια, γλυκιά μου!
Είναι όντως σοκολάτα;
Η Βίβιεν τις μάζευε από το δελτίο σίτισης, για μήνες.
Κάνε μια ευχή, Μπλουμ.
Σε ευχαριστώ!
Είναι πανέμορφο!
Λοιπόν, ας φάμε λίγη τούρτα!
Πως ξεγελάσατε τους γείτονες;
Κάναμε κάτι λίγο άτακτο.
Ας μας συγχωρέσει ο Θεός!
Την περασμένη εβδομάδα έβγαλα ένα δόντι.
Ο γιατρός μου έδωσε σκόνη ύπνου για τον πόνο.
Μου περίσσεψε λίγη παραπάνω.
Υποθέτω πως η μαμά μου, την έβαλε στο γάλα τους, σήμερα το απόγευμα.
Τους ακούσαμε να ροχαλίζουν από τη μεσοτοιχία!
Μου είπαν πως το πάρτι, θα έχει και χορό.
Μα φυσικά!
Κυρία μου;
Κύριε;
Σε ευχαριστώ για το δώρο.
Είναι ένα πουλί.
Το κατάλαβα!
Το Ραδιόφωνο του Λονδίνου διακόπτει αυτήν την μετάδοση
για να σας μεταφέρει τα τελευταία νέα.
Το Μόντε Κασίνο, απελευθερώθηκε από τους Σύμμαχους.
Η πρώτη Γερμανική μεραρχία αλεξιπτωτιστών έχει καταστραφεί.
Ανοίγοντας έτσι το δρόμο προς τη Ρώμη, για τους Συμμάχους.
Η Γαλλία θα είναι η επόμενη!
Αυτό σημαίνει πως ο πόλεμος, θα τελειώσει σύντομα!
Σάρα.
Τι κάνεις εδώ;
Πρέπει να είναι μετά τα μεσάνυχτα.
Έχω ένα ακόμη δώρο, για εσένα.
Θα περπατήσουμε;
Είσαι καλά
Ναι.
Απλά δεν έχω βγει έξω, από τότε...
Έλα.
Δεν είχα ξαναπάει εκεί το βράδυ.
Όλες αυτές οι ιστορίες με γιγάντιους λύκους με είχαν τρομάξει.
Αλλά εκείνη τη νύχτα,
δεν ένιωσα κανένα φόβο.
Καμπανούλες!
Χαρούμενα γενέθλια!
Υπάρχει...
Υπάρχει κάτι που θέλω να σου πω
και αν δεν το κάνω τώρα, δεν θα το κάνω, ποτέ.
Κοίτα να δεις...
Αν ο πόλεμος όντως πρόκειται να τελειώσει σύντομα...
όταν τελειώσει...
Θέλω να το ξέρεις πως στο μέλλον που βλέπω για το εαυτό μου...
Εγώ...
- Είσαι μέρος του και αναρωτιέμαι αν ίσως... - Ναι...
Ακόμα δεν σου έκανα την ερώτηση...
Και εγώ απάντησα.
Ναι.
Πρέπει να πάω σπίτι.
Ο ήλιος θα ανατείλει, σε λίγο.
Ναι.
Περίμενε, έχω κάτι και εγώ για εσένα.
Αλήθεια;
Ναι.
Άφησα κάτι για εσένα, μέσα.
Είναι στη μέση.
Τα λέμε αύριο.
Ζήτω η ανθρωπότητα!
Κάποτε φοβόμουν τη νύχτα.
Τώρα όμως τη βλέπω σαν την ώρα, που ακούω την ψυχή του κόσμου,
να μου λέει τα μυστικά της.
Ξανά και ξανά, σαν ένα τραγούδι.
Αγαπάς τον Τζούλιαν;
Ναι, απαντώ.
Το ξέρω.
Λατρεύω τον Τζούλιαν.
Πράγματι.
Τον αγαπούσα.
Δεν ήμουν αρκετά γενναία για να του το πω, εκείνη τη νύχτα.
Αλλά αποφάσισα πως το επόμενο βράδυ, θα του το έλεγα.
Και ίσως να μου έλεγε, πως με αγαπούσε, επίσης.
Σε αγαπώ, Σάρα Μπλουμ.
Τζούλιαν;
Θα αργήσεις στο σχολείο.
Καλημέρα, μαμά.
Κάποιος έχει καλή διάθεση.
Γιατί όχι;
Ο ήλιος λάμπει!
Οι καμπανούλες ανθίζουν!
Οι καμπανούλες;
Τα λέμε το βράδυ, μαμά!
Δεν είμαι σίγουρη γιατί ο Τζούλιαν
πήρε τον κεντρικό δρόμο για το σχολείο εκείνο το πρωί.
Ίσως ένιωθε γενναίος.
Ίσως είχε άλλα πράγματα στο μυαλό του.
Μου τελείωσαν τα...
Εσύ εκεί! Σακάτη!
Έγγραφα!
Απλώς πηγαίνω στο σχολείο.
Το Accol Lafayette.
Μπορούμε να σε πάμε εμείς.
Περιμένετε, η τσάντα μου!
Άντε, προχωρήστε! Μπείτε μέσα!
Ανέβα, άντε!
Ζαν-Πολ!
Πρόκειται για τον γιο σου, τον Τζούλιαν!
Τι; Τι συνέβη;
Τον πήρε η αστυνομία.
Σάρα, σωστά;
Είσαι η Εβραία που εξαφανίστηκε.
Όχι, όχι! Σταμάτα!
Όλο αυτό το διάστημα κρύβεσαι στον αχυρώνα του Τόρτο;
Το όνομά του είναι Τζούλιαν.
Ψηλά τα χέρια.
Ψηλά!
Σε παρακαλώ...
Γυρνά πλάτη.
Γύρνα!
Δειλέ.
Όχι!
Γιατί σταματάμε;
Βίβιεν; Ζαν-Πολ;
Ακίνητη!
Ούτε βήμα, αλλιώς θα σου ρίξω.
- Σας παρακαλώ. - Τι κάνεις εδώ;
Είμαι φίλη του Τζούλιαν Μπόμιερ.
Τι θέλεις από εμάς;
Τίποτα. Απλά πρέπει να βρω τη Βίβιεν.
Σας παρακαλώ.
Μη με αναγκάσεις να σε πυροβολήσω.
Κάνε πίσω.
Σάρα;
Ραβίνε Μπερνστάιν;
Μπερνστάιν. Ξέρεις αυτό το κορίτσι;
Αυτή είναι η Σάρα Μπλουμ.
Η οικογένειά της έμενε στο ίδιο δρόμο με εμάς.
Δεν καταλαβαίνω.
Λαφλέρ, σε παρακαλώ, κατέβασε το όπλο.
Σάρα;
Τι κάνεις εδώ;
Οι Μπόμιερ με έκρυβαν στον αχυρώνα τους.
Νόμιζαν ότι ήσασταν πληροφοριοδότες των Ναζί.
Σάρα...
Οι Λαφλέρ μας κρύβουν στη σοφίτα τους, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια.
Σήμερα θα μας φυγαδεύσει από εδώ, η Εβραϊκή Αντίσταση.
Καλύτερα να έρθεις μαζί μας.
Δεν μπορώ. Πρέπει να βρω τη Βίβιεν.
Ο Τζούλιαν συνελήφθη.
Μόλις σας το είπα.
- Δεν έγιναν συλλήψεις σήμερα. - Λες ψέματα!
Απλώς είναι αναστατωμένος.
Είναι...
Συγγνώμη...
Κυρία, κυρία!
Ξέρω τον γιο σας.
Συνελήφθη, σήμερα το πρωί.
Τον έβαλαν σε ένα φορτηγό, μαζί με κάποιους ασθενείς από το νοσοκομείο.
Πηγαίνουν σε στρατιωτικές φυλακές στα βουνά.
Μπορεί ακόμα να σωθεί.
Με τα ανάλογα χρήματα.
Το κακόμοιρο αγόρι...
Μπερνστάιν.
Δεν έχετε πολύ χρόνο.
Περιμένει κάτω.
Θα προσέχουμε το κορίτσι, μέχρι να επιστρέψουν οι Μπόμιερ.
Καλή τύχη παλιόφιλε.
Να μας γράψετε όταν φτάσετε στην Ιερουσαλήμ.
Ο Θεός θα θυμάται την καλοσύνη σου.
Είναι η Βίβιεν!
Βίβιεν!
Σάρα!
Βίβιεν!
Οι Λαφλέρ δεν είναι κατάσκοποι, έκρυβαν το Ραβίνο και η γυναίκα του!
Πόσα χρήματα χρειάζεστε;
Πολλά περισσότερα απ' όσα έχουμε.
Θα πάρουμε το αυτοκίνητό μου.
Σάρα.
Καλύτερα να ανέβεις στη σοφίτα μας.
Πάμε.
Όλοι έξω! Άντε!
Όλοι έξω!
Έξω!
Πάμε!
- Έξω! - Τι συμβαίνει;
Αυτός ο δρόμος είναι κλειστός, οπότε θα πάτε από αλλού.
Καλύτερα ξεκουραστείτε, τώρα.
Ελάτε!
Έξω, πάμε!
Όλοι έξω!
Κουνηθείτε! Άντε!
- Γρήγορα! - Έξω, όλοι!
Μπροστά! Πάμε!
Σας παρακαλώ.
Ο γιος μου είναι σε αυτό το φορτηγό.
Σας παρακαλώ.
Όχι πια.
Συνέχισαν με τα πόδια.
Σας παρακαλώ.
Σας παρακαλώ, έχω χρήματα!
Χρήματα για την ελευθερία του.
Έλα.
Κουνήσου!
Μικρό πουλάκι.
Πόσο γρήγορα θα πετάξεις;
Γρήγορα σαν περιστέρι.
Γρήγορα σαν κοράκι.
Τρέξτε!
Ξεφεύγουν!
Όχι!
Για τώρα είμαι ελεύθερο...
Τζούλιαν!
- Βίβιεν! - Πάρε την πίσω στο αυτοκίνητο τώρα!
Πάρε την πίσω, αλλιώς θα πυροβολήσω!
Όχι, όχι, όχι, όχι!
Σας παρακαλώ, όχι, όχι.
Σας παρακαλώ.
Μπες στο αυτοκίνητο.
Σας παρακαλώ.
Φεύγουμε.
Οι Μπόμιερ επέστρεψαν στο δάσος...
Τζούλιαν!
Μόλις οι στρατιώτες έφυγαν,
έψαχναν τον Τζούλιαν, όλη τη νύχτα.
Και για πολλές μέρες, έπειτα.
Τζούλιαν!
Συνέχισαν να έχουν την ελπίδα, πως ίσως, ο Τζούλιαν είχε ξεφύγει.
Τζούλιαν!
Αλλά...
κατά βάθος το ήξεραν.
Ακόμα και έτσι, παραμέρισαν την άμετρη λύπη τους
Για να φροντίσουν εμένα.
Έμεινα μαζί τους, μέχρι το τέλος του πολέμου.
Κρυμένη, φυσικά.
Όχι όμως στον αχυρώνα.
Δεν μπόρεσα να πατήσω ξανά, το πόδι μου εκεί.
...την οριστική συνθηκολόγηση του ναζιστικού καθεστώτος.
Τον Αύγουστο η ναζιστική κατοχή, επιτέλους, έληξε.
Οι Γερμανοί εκδιώχθηκαν, από τη Γαλλία.
Και όταν τα Συμμαχικά στρατεύματα, συγκεντρώθηκαν στην Αψίδα του Θριάμβου,
μπορούσες να ακούσεις όλο τον κόσμο, να ζητωκραυγάζει!
Συνέχισα να ζω με τους Μπόμιερ.
Που μου είχαν γίνει σαν οικογένεια.
Χάρηκα που επέστρεψα στο σχολείο.
Αλλά...
τίποτα δεν ήταν το ίδιο.
Οι εβδομάδες πέρασαν χωρίς να το καταλάβω.
Δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι, όλα όσα μου είχαν συμβεί.
Και στον Τζούλιαν.
Τότε, μια μέρα, αρχές Νοεμβρίου,
ήταν ο μπαμπάς.
Είχε γυρίσει.
Είπε πως ακόμα έψαχνε, για τη μαμά.
Πως αυτός και ένας άλλος γιατρός, είχαν αποφύγει τη σύλληψη,
γιατί κρύφτηκαν στο νεκροτομείο.
Τον σύστησα στους Μπόμιερ,
που δεν μπορούσε να σταματήσει, να τους ευχαριστεί.
Εκείνο το βράδυ, ο μπαμπάς, μου μίλησε.
Κάπως το ήξερα, πως πρόκειται για τη μαμά.
Σάρα...
Προσπάθησε να μου κρύψει την αλήθεια,
αλλά συνειδητοποίησε, ότι δεν μπορούσε.
Μου εξήγησε, ότι την ημέρα του μαζέματος,
η μαμά συνελήφθη.
Την έβαλαν σε ένα τρένο για το Ντρανσί.
Και από εκεί, στάλθηκε, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο Άουσβιτς.
Δεν ήξερε πόσο καιρό την κράτησαν εκεί.
Μόνο, ότι εκεί θανατώθηκε.
Νομίζω, ένα κομμάτι μου ήξερε, ότι δεν επέζησε.
Στο Λευκό Πουλί, πάντα ένιωθα το πνεύμα της,
να μου δίνει ελπίδα όταν είχα στερέψει.
Ο μπαμπάς και εγώ μείναμε με τους Μπόμιερ για λίγο καιρό μέχρι να βρει δουλειά
σε ένα νοσοκομείο στο Παρίσι.
Την πόλη που θα γινόταν, το νέο μου σπίτι.
Μέσα μου, θα είμαι για πάντα η μητέρα σου.
Σ' αγαπάω!
Γύριζα και επισκεπτόμουν τους Μπόμιερ, συχνά.
Για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Και όταν παντρεύτηκα τον παππού σου,
αυτοί μαζί με τον μπαμπά μου,
με συνόδευσαν στην εκκλησία.
Ξεχνάς πολλά πράγματα στη ζωή.
ΒΙΒΙΕΝ ΜΠΟΜΙΕΡ (190 - 1968) ΖΑΝ-ΠΟΛ ΜΠΟΜΙΕΡ (1899 - 1965)
Αλλά ποτέ δεν ξεχνάς την καλοσύνη.
Σαν την αγάπη.
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΠΟΜΙΕΡ
Μένει μαζί σου για πάντα.
Και υποθέτω αυτό, αγάπη μου, είναι το τέλος της ιστορίας μου.
Σε τάραξα;
Ναι, αλλά με την καλή έννοια.
Και καταλαβαίνεις, γιατί έπρεπε να σου πω,
αυτή την ιστορία, τώρα, Τζούλιαν;
Κάτσε, πάω εγώ.
Σε ευχαριστώ, αγάπη μου.
Την γνωρίζετε.
Για το απίστευτα επιδραστικό σύνολο, των έργων της,
που βρίσκεται σε μουσεία, σε όλο τον κόσμο.
Σήμερα, όμως, είναι μεγάλη μας τιμή, να γιορτάζουμε το έργο της ζωής της,
ως μέρος της έκθεσής μας, αφιερωμένη στον ακτιβισμό και τις τέχνες.
Σας παρακαλώ μαζί, να καλωσορίσουμε,
τη μία και μοναδική,
Σάρα Μπλουμ!
Καλημέρα. Σας ευχαριστώ.
Καλημέρα σας, φίλοι μου.
Είναι τιμή μου να βρίσκομαι μαζί σας, σήμερα.
Ξέρετε, έχω παραθέσει, ξανά, τέτοιες ομιλίες.
Έχω πει διαφορετικές εκδοχές, της ιστορίας μου.
Αλλά για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, προτιμώ να αφήνω
την τέχνη μου, να μιλήσει για μένα.
Νομίζω ότι γι' αυτό έγινα καλλιτέχνιδα.
Για να πετάξω μακριά, από τον πόνο που βίωσα.
Αλλά μιλούσα με τον νεαρό εγγονό μου, εχθές το βράδυ
και συνειδητοποίησα κάτι.
Συνειδητοποίησα...
ότι δεν θέλω να πετάξω μακριά, πια.
Βλέπετε, η ζωή μου δεν ήταν φυσιολογική.
Το μίσος δεν είναι φυσιολογικό.
Η σκληρότητα δεν είναι φυσιολογική.
Λάθος μου...
Η αγάπη είναι φυσιολογική.
Η ευγένεια είναι φυσιολογική.
Αλλά δεν αρκεί, απλώς να το γνωρίζουμε.
Πρέπει να το μοιραζόμαστε.
Πρέπει να το εξασκούμε.
Με συγχωρείς.
Γεια.
Ήθελα απλώς να πω, συγνώμη για εχθές.
Σου φέρθηκα σαν κόπανος.
Περίπου.
Δεν πειράζει. Όλα καλά!
- Με λένε Τζούλιαν, παρεμπιπτόντως. - Είμαι η Ράμιγια.
Μερικές φορές, οι πιο μικρές χειρονομίες,
μπορούν να οδηγήσουν στη μεγαλύτερη αλλαγή.
Λοιπόν, θέλεις να έρθεις στην Ουάσινγκτον με τη λέσχη μας;
Ε, ναι.
Ναι!
Ένας πολύ σοφός άνθρωπος, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, κάποτε είπε:
"Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι".
"Μόνο το φως, μπορεί να το κάνει αυτό".
Το ίδιο πίστευε και ο πατέρας μου.
Πρέπει, όλοι μας, να χρησιμοποιήσουμε το φως μέσα μας,
για να σταματήσουμε τις αδικίες του σήμερα.
Γιατί μόνο τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι,
πως σκοτάδι του παρελθόντος,
δεν θα επαναληφθεί, ποτέ ξανά.
Και πως αυτοί...
Και πως αυτοί, που έδωσαν τη ζωή τους
για να το αψηφήσουν...
Το έκαναν για ένα πιο φωτεινό αύριο.
Ζήτω η ανθρωπότητα!
Απόδοση - Επιμέλεια JIMISK_21