Κάνει πολύ κρύο.
Ωραία κορνίζα αυτή,
είναι ωραία κορνίζα.
Πόσο...
λες να κοστίζει, μια τέτοια ωραία κορνίζα;
Όλο γυρίζεις τις φράσεις σου, όταν είσαι μεθυσμένος.
Άννα, μιλάω σοβαρά.
Σοβαρά μιλάω, Άννα.
Διακόσια δολλάρια, θα έλεγα.
- Θα το διαβάσω. - Αλήθεια ακούγομαι σαν τον Δρ. Σέους;
"Σε αναγνώριση των επιτευγμάτων του..."
"στον τομέα της παιδοψυχολογίας,..."
"της αφοσίωσης στο έργο του και της συνεχούς προσπάθειας για βελτίωση..."
Θα συγκεντρωθείς;
"...προσπάθειας για βελτίωση της ζωής..."
"πολλών παιδιών και των οικογενειών τους..."
"...η πόλη της Φιλαδέλφειας, απονέμει στο τέκνο του..."
"...Δρ. Μάλκολμ Κρόου"... εσύ είσαι αυτός...
"...Δημοτική Εύφημη Μνεία Επαγγελματικής Διάκρισης".
Σε είπαν "τέκνο τους".
Θα το κρεμάσουμε στο μπάνιο.
Είναι μια σημαντική βραδιά για μας.
Επιτέλους αναγνώρισαν τις θυσίες που έχεις κάνει.
Τα έβαλες όλα, ακόμα και μένα, σε δεύτερη μοίρα...
γι’αυτές τις οικογένειες που αναφέρουν.
Λένε ακόμα, ότι ο άντρας μου έχει ένα χάρισμα.
Μαθαίνεις τα παιδιά να έχουν δύναμη...
σε καταστάσεις όπου πολλοί μεγάλοι θα είχαν κατουρηθεί.
Πιστεύω ότι όσα έγραψαν είναι αλήθεια...
Ευχαριστώ.
Θα ήθελα λίγο κρασί σε ποτήρι.
Δεν το θέλω σε φλιτζάνι, δεν το θέλω σε φλασκί!
Μάλκολμ...
Άννα, μην κουνηθείς. Μη βγάλεις άχνα.
Εδώ είναι οδός Λόκαστ 47.
Είσαι σε ιδιωτική κατοικία.
Δεν ξέρεις τόσα πολλά πράγματα.
Δεν υπάρχουν σύριγγες και υπνωτικά χάπια εδώ μέσα.
Ξέρεις γιατί φοβάσαι όταν είσαι μόνος;
Εγώ ξέρω.
- Τι θέλεις; - Αυτό που μου υποσχέθηκε!
Θέλω αυτό που μου υποσχέθηκε!
- Σε γνωρίζω; - Δε με γνωρίζεις, ήρωα;
Δε θυμάσαι τους ασθενείς σου;
Μια κλινική στο κέντρο...
οικογένεια μ’έναν γονιό...
πιθανές ψυχικές διαταραχές...
Φοβόμουν!
Είχα πρόβλημα με το διαζύγιο των γονιών μου, είπες.
Είχες λάθος.
Τώρα, κοίταξε με!
- Δε θέλω να φοβάμαι πια. - Δώσε ένα λεπτό να σκεφτώ.
Δέκα χρόνια σε περίμενα! Δε σου δίνω τίποτα!
Μπεν Φρίντκεν;
Μερικοί, με λένε "ανώμαλο".
Ρόλαντ Σάμνερ;
Είμαι... Είμαι ανώμαλος.
Αυτό είναι.
Βίνσεντ Γκρέυ!
Σε θυμάμαι.
Ήσυχος, πολύ έξυπνος...
συμπονετικός...
ασυνήθιστα συμπονετικός.
Ξέχασες το "καταραμένος".
Απέτυχες με μένα!
Απέτυχες!
Βίνσεντ, λυπάμαι που δε... δε μπόρεσα να σε βοηθήσω.
Αλλά αν μ’άφηνες να προσπαθήσω...
Δώσ’μου μια ευκαιρία...
Μη μιλάς.
ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
ΝΟΤΙΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ
Κόουλ Σήαρ: Ετών 9
Γονείς: Διαζευγμένοι.
Οξύ άγχος, κοινωνική απομόνωση.
Πιθανές ψυχικές διαταραχές.
Εντάξει, Κόουλ...
Είμαι ο Δρ. Μάλκολμ Κρόου.
Θα συναντιόμαστε σήμερα, αλλά έχασα το ραντεβού μας.
Παλιά στην Ευρώπη, πολλοί κρύβονταν σε εκκλησίες.
Ζητούσαν άσυλο.
Από ποιους κρύβονταν;
Κυρίως απ’τους κακούς.
Αυτούς που ήθελαν να τους φυλακίσουν, να τους βλάψουν.
Πρόσεξα τα γυαλιά σου. Δεν έχουν φακούς.
Του μπαμπά μου είναι. Οι φακοί μ’ενοχλούσαν.
Τι έλεγες στους στρατιώτες σου, όταν μπήκα μέσα;
"Deprofundis clamo ad te domine".
Λατινικά είναι.
- Όλοι οι στρατιώτες σου, μιλούν λατινικά; - Όχι.
Μόνο ένας.
Είσαι καλός γιατρός;
Ήμουν κάποτε.
Κέρδισα ένα βραβείο κάποτε. Απ’τον Δήμαρχο.
Είχε μια ακριβή κορνίζα.
- Θα σε δω πάλι, έτσι; - Αν δεν έχεις αντίρρηση.
Εγώ είμαι.
ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ
"Deprofundis clamo ad te domine".
"Από τα βάθη, φωνάζω σε σένα, Κύριε".
Κόουλ!
Τα δημητριακά σου μούσκεψαν πολύ.
Για να σε δω...
Έχεις έναν λεκέ.
Έψαχνες να βρεις κάτι, μωρό μου;
Ποπ Ταρτς.
Εδώ είναι.
Τι σκέφτεσαι, μαμά;
Πολλά πράγματα.
- Κάτι κακό για μένα; - Κοίταξέ με καλά.
Δε σκεφτόμουν κάτι κακό για σένα.
Κατάλαβες;
Κατάλαβα.
- Ο Τόμυ είναι.. - Εντάξει το κούμπωσα.
Κόουλ! Το θέλεις αυτό;
"Γουστάρεις το χέρι μου στον ώμο σου, ανώμαλε;"
Εγώ το σκέφτηκα. Έτσι μου ήρθε.
Έτσι κάνουν οι μεγάλοι ηθοποιοί. Αυτοσχεδιάζουν.
Γεια σου, μωρό μου.
Πώς ήταν η μέρα σου;
Μπορείς να μου πεις πράγματα, αν το θέλεις.
Ξέρεις τι έκανα εγώ σήμερα;
Το πρωί κέρδισα το λαχείο Πενσυλβάνιας.
Παράτησα τις δουλειές μου.
Έκανα πικνίκ στο πάρκο με πολλά γλυκά,
και μετά πήγα για κολύμπι στην πισίνα.
Εσύ τι έκανες;
Με διάλεξαν πρώτο στην ομάδα του μπέηζμπωλ.
Με δική μου επίθεση νικήσαμε.
Με σήκωσαν στους ώμους τους και πανηγύριζαν.
Τότε πρέπει να σου φτιάξω τριγωνικές τηγανίτες.
Έχεις μια ώρα.
Θες να καθίσεις;
Δεν έχεις όρεξη για κουβέντα σήμερα;
Θες να παίξουμε ένα παιχνίδι;
Το διάβασμα της σκέψης.
Και να πώς παίζεται.
Διαβάζω το μυαλό σου.
Αν διαβάσω σωστά, κάνεις ένα βήμα προς την καρέκλα.
Αν διαβάσω λάθος, κάνεις ένα βήμα πίσω προς την πόρτα.
Αν φτάσεις στην καρέκλα, κάθεσαι.
Αν φτάσεις στην πόρτα, μπορείς να φύγεις.
Θες να παίξουμε;
Όταν χώρισαν οι γονείς σου...
η μαμά πήγε σ’ένα γιατρό σαν εμένα, αλλά δεν τη βοήθησε.
Γι’αυτό νομίζεις ότι δε μπορώ να σε βοηθήσω.
Ανησυχείς μήπως είπε στον γιατρό κάποια πράγματα.
Πράγματα που δε μπορούσε να πει σε άλλον.
Μυστικά.
Έχεις ένα μυστικό που δε θες να μου πεις.
Αυτό το ρολόι στο έδωσε ο μπαμπάς σου, πριν φύγει.
Το ξέχασε σ’ένα συρτάρι.
Είναι χαλασμένο.
Είσαι πολύ ήσυχος στο σχολείο, αλλά...
είσαι καλός μαθητής, και ποτέ δεν έχεις μπλεξίματα.
Μας είπαν να ζωγραφίσουμε κάτι...
Ό,τι θέλαμε.
Εγώ ζωγράφισα έναν άνθρωπο.
Τον είχε χτυπήσει ένας άλλος στον σβέρκο μ’ένα κατσαβίδι.
Αυτό το είδες στην τηλεόραση, Κόουλ;
Όλοι ταράχτηκαν.
Φώναξαν τη μαμά μου. Η μαμά άρχισε να κλαίει.
Δε ζωγραφίζω πια τέτοιες εικόνες.
Τι ζωγραφίζεις τώρα;
Ζωγραφίζω ανθρώπους που χαμογελάνε...
σκύλους που τρέχουν...
ουράνια τόξα.
Δεν ανησυχούν τώρα που ζωγραφίζω ουράνια τόξα.
Δεν πρέπει.
Τι σκέφτομαι τώρα;
Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι τώρα.
Σκεφτόμουν ότι είσαι καλός.
Αλλά δε μπορείς να με βοηθήσεις.
Νόμιζα ότι εννοούσες το άλλο Ιταλικό εστιατόριο,
εκεί που σου ζήτησα να με παντρευτείς.
Με συγχωρείς, Άννα.
Δεν έχω αίσθηση του χρόνου.
Και δεν είχα μια πολύ καλή συνάντηση σήμερα.
Μοιάζουν τόσο πολύ οι δυο τους.
Ίδιοι τρόποι, ίδιες εκφράσεις, ίδια άγχη.
Ίσως είναι περίπτωση κακομεταχείρισης.
Ο Κόουλ έχει γρατσουνιές στα χέρια του. Μπορεί να είναι από νύχια.
Αμυντικά κοψίματα, ίσως. Δεν ξέρω.
Ίσως ένας δάσκαλος, ή ένας γείτονας.
Μάλλον όχι η μάνα. Την έχω δει μαζί του.
Δεν μου φαίνεται να τα έχει κάνει αυτή.
Μπορεί να τα έκανε και από μόνος του.
Αλλά μπορεί και να κόπηκε, σκαρφαλώνοντας σ’ένα δέντρο.
Άννα...
...ξέρω ότι ήμουν λίγο απόμακρος.
Ξέρω ότι σ’εξοργίζει αυτό.
Μα νιώθω ότι έχω μια δεύτερη τύχη και δε θέλω να τη χάσω.
Άννα.
Ευτυχισμένη επέτειος.
Μη με κοιτάς έτσι.
Δε μ’αρέσει να με κοιτάζουν έτσι.
Έτσι πάω στο σχολείο με τον Τόμυ Ταμισίμο.
Είναι ο καλός σου φίλος;
Με μισεί.
Εσύ τον μισείς;
Όχι.
Η μητέρα σου το κανόνισε αυτό;
Ναι.
- Της έχεις πει για τον Τόμυ; - Δεν της λέω πράγματα.
Γιατί;
Θα με βλέπει όπως όλοι οι άλλοι. Δε θέλω να ξέρει.
- Να ξέρει τι; - Ότι είμαι προβληματικός.
Δεν είσαι προβληματικός. Εντάξει;
Μην πιστεύεις όσους σου το λένε αυτό. Είναι μαλακίες.
Δε θα προχωρήσεις στη ζωή με τέτοιες σκέψεις.
Εντάξει;
Έλα, πάμε.
Είπες την "μ" λέξη.
Ναι. Με συγχωρείς.
Ο μπαμπάς σου ζει στο Πίτσμπουργκ,
με μια κυρία που δουλεύει στα διόδια, έτσι;
Κι αν θέλει να κάνει πιπί, την ώρα που δουλεύει;
Μπορεί να τα κρατήσει;
Δεν ξέρω. Σκεφτόμουν για τον εαυτό μου.
Ρώτησες πολλά για τον μπαμπά σήμερα. Γιατί;
Καμιά φορά κάνουμε διάφορα για να μας προσέξουν.
Για να εκφραστούμε πάνω σε ορισμένα θέματα.
Για το διαζύγιο, για οτιδήποτε.
Αφήνεις ίσως κάτι σ’ένα γραφείο, για να το βρει κάποιος.
Ξέρεις τι είναι η ελεύθερη γραφή;
Ελεύθερη γραφή είναι, όταν παίρνεις ένα μολύβι...
το ακουμπάς στο χαρτί, κι αρχίζεις να γράφεις.
Δεν κοιτάζεις, ούτε σκέφτεσαι αυτό που γράφεις...
...απλώς, κουνάς το χέρι σου.
Και σε λίγο, αν συνεχίσεις να γράφεις...
...θα βγουν σκέψεις που ούτε καν ήξερες ότι είχες.
Ίσως είναι κάτι που άκουσες κάπου αλλού...
...ή αισθήματα που είχες βαθιά μέσα σου.
"Κάντε το γαμημένο το μωρό να σκάσει, αλλιώς θα σας σκοτώσω όλους".
Έχεις κάνει ποτέ τέτοιου είδους γράψιμο;
Ναι.
Τι έγραψες;
Ταραγμένα λόγια.
Είχες γράψει κάτι τέτοιο, πριν φύγει ο πατέρας σου;
Δε θυμάμαι.
Μπορείς να κάνεις κάτι για μένα;
Σκέψου τι θες να βγει απ’τον χρόνο που περνάμε μαζί.
Ποιος πρέπει να είναι ο στόχος μας.
Κάτι που θέλω;
Τι θα ήθελες ν’αλλάξεις στη ζωή σου, αν μπορούσες;
Αντί να γράψω τι θέλω, μπορώ να γράψω τι δε θέλω;
Ναι.
Δε θέλω να φοβάμαι πια.
Οι μώλωπες ίσως προέρχονται από αυτοτραυματισμό.
Θ’ανοίξεις την πόρτα;
Τι θέλεις εδώ; Δεν με είδες αρκετά σήμερα στο μαγαζί;
Πάω στο παζάρι στην περιοχή των Άμις.
Έλεγα μήπως έρθεις μαζί, να μου δείξεις τι να αγοράσω.
Δε θα τους άντεχα τους Άμις σήμερα.
Κοντά τους δε μπορείς να βρίσεις.
Έλεγα μήπως ήθελες να βγεις λίγο. Είσαι άκεφη τελευταία.
Καλά είμαι.
Να σταματήσω στον γυρισμό, να σου δείξω τι αγόρασα;
Δεν είναι καλή ιδέα. Θα περιμένω να τα δω στο μαγαζί.
Βέβαια. Εντάξει.
Φεύγω λοιπόν... Θα τα πούμε αργότερα.
- Πρόσεξε μην πατήσεις τα κόπρανα του αλόγου. - Ευχαριστώ.
Πάρε δρόμο, ξενέρωτε.
ΔΕ ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΩ ΟΥΤΕ ΘΑ ΚΛΩΤΣΗΣΩ ΚΑΝΕΝΑΝ.
Ξέρει κανείς ποια ήταν η πρωτεύουσα των ΗΠΑ...
...απ’το 1790 ως το 1800;
Θα σας βοηθήσω... Είναι η πόλη που ζείτε.
Η Φιλαδέλφεια!
Η Φιλαδέλφεια είναι μια από τις πιο παλιές πόλεις μας.
Κάθε σημείο αυτής της πόλης είναι κομμάτι της Ιστορίας.
Ακόμα κι αυτό το σχολείο.
Ξέρει κανείς τι ήταν αυτό το κτίριο πριν εκατό χρόνια;
Πριν γίνει σχολείο σας, πριν έρθω σ’αυτό το σχολείο.
Ναι, Κόουλ;
Κρεμούσαν ανθρώπους εδώ.
Δεν είναι σωστό αυτό. Πού το άκουσες αυτό;
Κάποιοι έκλαιγαν κι αποχαιρετούσαν τους δικούς τους.
Άλλοι τους κοίταζαν και τους έφτυναν.
Κόουλ, το κτίριο ήταν η Διεύθυνση Δικαιοσύνης.
Μερικοί απ’τους πρώτους νόμους συντάχτηκαν εδώ.
Το κτίριο ήταν γεμάτο δικηγόρους, νομοθέτες.
Αυτοί που τους κρεμούσαν όλους.
Δεν ξέρω ποιο απ’τα παιδιά, σου το είπε αυτό...
...αλλά απλώς ήθελε να σε τρομάξει.
Δε μ’αρέσει να με κοιτάζουν έτσι.
Πώς δηλαδή;
Σταμάτα!
Δεν ξέρω πώς αλλιώς να κοιτάξω.
Είσαι ο Τραυλός Στάνλεϋ!
Συγγνώμη;
Μιλούσες αστεία, όταν ήσουν μαθητής εδώ.
Μιλούσες αστεία, μέχρι να πάς λύκειο.
Μην πρέπει να γελάς με τους ανθρώπους!
Τους κάνεις να νιώθουν άσχημα!
Σταμάτα να με κοιτάς έτσι!
Με ποιόν...
...έχεις μιλήσει;
Ο Τραυλός Στάνλεϋ!
Σταμάτα.
Ο Τραυλός Στάνλεϋ!
Βούλωσέ το!
Ανώμαλε!
Γεια σου, μεγάλε.
Πώς τα πας;
Δε θέλω να μιλήσω τώρα.
Σ’αρέσουν τα μαγικά;
Πρόσεξε τη μαγική δεκάρα.
Μοιάζει με συνηθισμένη δεκάρα.
Αλλά κάνω το μαγικό μου...
...και τώρα είναι στο δεξί μου χέρι.
Αλλά δεν τελειώσαμε.
Κάνω κι άλλο μαγικό...
...και βρίσκεται στην τσέπη του γιλέκου μου.
Και πάλι δεν τελειώσαμε.
Κι άλλο μαγικό...
...κι έρχεται πάλι στο αριστερό μου χέρι.
Δεν είναι μαγικό αυτό.
Τι θες να πεις; Φυσικά και είναι μαγικά.
Είχες τη δεκάρα σ’αυτό το χέρι όλη την ώρα.
Έτσι νομίζεις;
Δεν ήξερα ότι είσαι αστείος.
Μάλκολμ, στρώσε κάτω τον κώλο σου και άκουσέ με!
Αναμφίβολα, η Άννα είναι σαν αδερφή μου.
Να την κάνεις ευτυχισμένη. Και όχι ευτυχία "μαϊμού".
Να την κάνεις σαν...
...τη Τζούλι Άντριους που χορεύει πάνω στα βουνά.
Για τέτοια ευτυχία μιλάω.
Έλα κοντά. Μην πεις ότι σου το είπα.
Αλλά ήξερε ότι σ’αγάπησε...
...απ’την πρώτη στιγμή που σε είδε στον δρόμο.
Θα έκανε τα πάντα για σένα.
Σας αγαπώ, παιδιά.
Η μύτη μου τρέχει...
ΖΟΛΟΦΤ - ΑΓΧΟΛΥΤΙΚΟ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΤΗ ΜΕΡΑ
Μετά κάνεις το μαγικό κούνημα...
...η δεκάρα απ’την τσέπη μου πήγε πάλι πίσω στο χέρι μου.
Είναι χαζό.
Μα είναι αστείο.
Είναι χαζό. Θέλω πίσω τη δεκάρα μου.
- Δεν παίρνει προσκλήσεις. - Είναι ευχαρίστησή μας.
Τελευταία ήταν πέρσι, σ’ένα πάρτι στο Τσακ Τσηζ.
Κρύφτηκε σ’ένα πλαστικό τούνελ και έμεινε εκεί.
- Ποιανού Τσακ; - Τσηζ. Πιτσαρία για παιδιά.
Είναι κανείς εκεί;
"Ανοίξτε την πόρτα, παρακαλώ. Δε μπορώ ν’αναπνεύσω".
"Τ’ορκίζομαι. Δεν πήρα το άλογο του αφέντη".
"Ανοίξτε την πόρτα, αλλιώς θα τη σπάσω και θα σας πιάσω!"
Ο σταρ του διαφημιστικού πάντα παίρνει τροχόσπιτο.
Για να μελετήσει τον ρόλο του.
Μια ατάκα είχες μόνο.
Ντάρεν, κοίτα αυτό.
Ο μπαμπάς μου με ανάγκασε να τον καλέσω.
Χρόνια πολλά, Ντάρεν.
- Θέλεις τίποτα από κει μέσα; - Όχι.
Παίζουμε ένα παιχνίδι.
- Θες να παίξεις; - Ναι.
Το λένε, "Κλεισμένος στο Μπουντρούμι".
Κι εσύ θα είσαι ο κλειδωμένος στο μπουντρούμι.
Όχι! Μη!
Κόουλ;
Υπάρχει κλειδί της πόρτας;
Κόουλ! Χρυσό μου, μ’ακούς;
Βοήθεια!
Τα τεστ δείχνουν ότι δεν έπαθε αποπληξία.
Καλά τα πάει. Απόψε μπορεί να γυρίσει στο σπίτι του.
Έχει κοψίματα και μώλωπες και αυτό με ανησυχεί.
Είναι από τα σπορ.
Νομίζετε ότι δέρνω το παιδί μου;
Ότι είμαι κακή μητέρα;
Η κυρία Σλόαν είναι η κοινωνική λειτουργός του νοσοκομείου.
Θα σας κάνει μερικές ερωτήσεις ρουτίνας.
Τι συνέβη στο παιδί μου σήμερα;
Κάτι του συνέβη! Κάτι έπαθε! Κάτι δεν πάει καλά!
Σου έλεγε παραμύθια ο πατέρας σου;
"Μια φορά, ήταν ένας νεαρός πρίγκιπας..."
"Και αποφάσισε να πάει μια βόλτα με τ’αμάξι".
"Πήρε τον οδηγό του... και άρχισαν να οδηγούν".
"Οδηγούσαν και οδηγούσαν..."
"...oδήγησαν πολύ".
"Τόσο πολύ, που ο πρίγκιπας αποκοιμήθηκε".
"Και..."
"και όταν ξύπνησε, είδε ότι ακόμα οδηγούσαν".
- Ήταν μεγάλο ταξίδι. - Δρ. Κρόου;
Δεν έχεις ξαναπεί παραμύθια;
Όχι.
Πρέπει να προσθέσεις μερικά απρόοπτα.
Εντάξει. Μερικά απρόοπτα.
Τι είδους απρόοπτα; Δώσ’μου ένα παράδειγμα.
Ίσως έμειναν από βενζίνη.
Καλό αυτό. Επειδή οδηγούσαν.
Πες μου ένα παραμύθι για τη θλίψη που έχεις.
Είμαι θλιμμένος, νομίζεις;
Γιατί το νομίζεις αυτό;
Τα μάτια σου μου το είπαν.
Δεν πρέπει να μιλάω γι’αυτά τα πράγματα.
Μια φορά ήταν ένας που τον έλεγαν "Μάλκολμ".
Δούλευε με παιδιά.
Αγαπούσε τη δουλειά του.
Την αγαπούσε πιο πολύ από οτιδήποτε.
Μια νύχτα, είδε ότι είχε κάνει λάθος μ’ένα παιδί.
Δε μπόρεσε να το βοηθήσει.
Και δεν παύει να το σκέφτεται αυτό.
Δε μπορεί να ξεχάσει.
Κι από τότε, τα πράγματα άλλαξαν.
Δεν είναι ο άνθρωπος που ήταν πρώτα.
Η γυναίκα του δε συμπαθεί την τωρινή του κατάσταση.
Μιλούν ελάχιστα. Είναι σαν ξένοι.
Και μετά, ο Μάλκολμ γνώρισε αυτό το θαυμάσιο παιδί.
Ένα πραγματικά ξεχωριστό αγόρι.
Του θυμίζει πολύ το άλλο αγόρι.
Κι αποφασίζει να προσπαθήσει να βοηθήσει αυτό το παιδί.
Γιατί νιώθει ότι αν μπορέσει να βοηθήσει αυτό το παιδί...
...θα είναι σαν...
...να βοηθάει και το άλλο.
Πώς τελειώνει το παραμύθι;
Δεν ξέρω.
Θέλω να σου πω το μυστικό μου τώρα.
Εντάξει.
Βλέπω πεθαμένους.
Στα όνειρά σου;
Όταν είσαι ξύπνιος;
Πεθαμένους σε τάφους και σε φέρετρα;
Περπατούν σαν κανονικοί άνθρωποι.
Δε βλέπει ο ένας τον άλλο.
Βλέπουν μόνο ό,τι θέλουν.
Δεν ξέρουν ότι είναι πεθαμένοι.
Πόσο συχνά τους βλέπεις;
Όλη την ώρα.
Είναι παντού.
Δε θα πεις πουθενά το μυστικό μου, σωστά;
Όχι, το υπόσχομαι.
Θα μείνεις μέχρι να με πάρει ο ύπνος;
Φυσικά.
Κόουλ...
Η περίπτωσή του είναι πιο σοβαρή απ’όσο νόμιζα.
Υποφέρει από οπτικές παραισθήσεις,
...παράνοια...
...ένα είδος σχιζοφρένειας σχολικής ηλικίας.
Ίσως χρειαστεί φαρμακευτική αγωγή σε νοσοκομείο.
Κι εγώ δεν τον βοηθάω.
Εδώ Λυν Σήαρ.... Η μαμά του Κόουλ.
Να πεις στον γιο σου και στους φίλους του...
...να μην ξαναπλώσουν χέρι στον γιο μου.
Μαμά;
Όχι! Το φαγητό δεν είναι έτοιμο.
Τι θα κάνεις;
Δε μπορείς πια να μου κάνεις κακό.
"Λένυ, είσαι τρομερός σύζυγος!"
Δες τι μ’ανάγκασες να κάνω!
Κάποτε ήταν ένα παιδί, πολύ αλλιώτικο από τα άλλα.
Ζούσε στη ζούγκλα...
...και μπορούσε να μιλάει με τα ζώα.
Νόμισες ότι το έργο ήταν πάρα πολύ κακό;
Ο Τόμυ έπαιξε σε μια διαφήμιση σιροπιού.
Είπε ότι όλοι ήταν ψεύτικοι και το έργο πολύ απαίσιο.
Αυτός ο Τόμυ, όμως, είναι μεγάλο καθίκι.
Εγώ βρήκα το έργο θαυμάσιο. Καλύτερο απ’το "Γάτες".
- "Γάτες"; - Τέλος πάντων.
Μ’ενδιαφέρει πολύ αυτό που μου είπες στο νοσοκομείο.
Θέλω ν’ακούσω κι άλλα.
Τι έχεις;
Είναι κάτι εκεί πάνω;
Δε βλέπω τίποτα.
Μην κουνηθείς καθόλου.
Συχνά νιώθεις μέσα σου σαν να πέφτεις πολύ γρήγορα...
...κι όμως είσαι ακίνητος.
Νιώθεις ποτέ κάτι σαν βελονιές στον σβέρκο σου;
Και ξέρεις, όταν σηκώνονται οι τρίχες στα μπράτσα σου...
...είναι αυτοί.
Όταν θυμώνουν...
...κάνει κρύο.
Δε βλέπω τίποτα. Είσαι σίγουρος ότι είναι εκεί;
Σε παρακαλώ, κάνε τους να φύγουν.
Προσπαθώ.
Έλα πάμε.
Μαμά, μπαμπά...
...πονάει ο λαιμός μου.
Ρedia Εase, κατά του βήχα.
Γρήγορο, δραστικό...
Δε με νοιάζει τι λένε, ο θερμοστάτης έχει σπάσει.
Βγάλε τα γάντια.
Δεν τα θέλω στο τραπέζι μου.
Είδα στο γραφείο σου όταν καθάριζα.
Έχεις να εξομολογηθείς κάτι;
Το μενταγιόν με τη μέλισσα. Γιατί το παίρνεις συνέχεια;
Ήταν της γιαγιάς.
Κι αν σπάσει; Ξέρεις πόσο θα λυπηθώ.
Θα κλάψεις, επειδή σου λείπει πολύ η γιαγιά;
Σωστά;
Συχνά οι άνθρωποι νομίζουν ότι χάνουν πράγματα.
Μα δεν τα χάνουν στ’αλήθεια. Μετακινούνται τα πράγματα.
Ώστε μετακίνησες το μενταγιόν;
- Μη θυμώνεις! - Ποιος το μετακίνησε πάλι;
Ίσως ήρθε κάποιος, το έβγαλε απ’το ντουλάπι μου...
...και το έβαλε στο συρτάρι σου.
Ίσως.
Κουράστηκα, Κόουλ.
Σωματικά και ψυχικά. Κουράστηκε η καρδιά μου.
Χρειάζομαι βοήθεια.
Ίσως πρόσεξες ότι δεν πάει τόσο καλά η οικογένειά μας.
Προσευχόμουν, αλλά δεν πρέπει να προσεύχομαι.
Πρέπει ο ένας ν’ακούει τις προσευχές του άλλου.
Αν δε μιλάμε μεταξύ μας, δε θα τα καταφέρουμε.
Τώρα πες μου, μωρό μου. Δε θα θυμώσω, χρυσό μου.
Πήρες το μενταγιόν;
Όχι.
Αρκετά έφαγες. Να φύγεις απ’το τραπέζι.
Φύγε!
Έλα. Θα σου δείξω πού έχει τ’όπλο ο πατέρας μου.
Σεμπάστιαν, έλα εδώ.
Μαμά;
Αν δεν έχεις θυμώσει πολύ...
...μπορώ να κοιμηθώ στο κρεβάτι σου απόψε;
Κοίτα το πρόσωπό μου.
Δεν έχω θυμώσει πολύ.
Μωρό μου, γιατί τρέμεις;
Κόουλ, τι συμβαίνει;
Σε παρακαλώ, πες μου!
Σε παρακαλώ.
Είναι εδουαρδιανό. Ωραία δουλειά με παλιά διαμάντια.
Κι ένα ζαφείρι Βιρμανίας. Είναι διαχρονικό.
Έχετε κάτι πιο κοινό;
Κοινό; Θες κοινό δαχτυλίδι για την κοινή μνηστή σου;
Όχι, μωρό μου. Μη συγχύζεσαι.
Είσαι τόσο όμορφη.
Η ίδια είσαι ζαφείρι. Δεν τα χρειάζεσαι όλα αυτά.
Γιατί δεν το δοκιμάζετε, να το δείτε κι οι δυο σας;
Πώς σας φαίνεται;
Νομίζω αυτό το κομμάτι εκφράζει μια λαχτάρα.
Φαντάζομαι ότι η γυναίκα που το είχε,
αγαπούσε έναν άντρα, που δε μπορούσε ν’αποκτήσει.
Είχε πολλά μαλλιά και καστανά μάτια;
Δεν ξέρω, αλλά...
...πολλά κομμάτια μας εκφράζουν κάτι.
Μπορείτε να διαλέξετε κάτι που σας μιλάει.
Όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι που έχουν πράγματα...
...ένα μέρος τους, αποτυπώνεται σ’αυτά τα πράγματα...
...σαν δακτυλικά αποτυπώματα.
Θα το τυλίξω.
Δε χρειάζεσαι πτυχιούχο.
Χρειάζεσαι έναν παλαιστή με χοντρό σβέρκο.
Όχι, χρειάζομαι έναν παλαιστή με πτυχίο.
- Τι είναι αυτό; - Χρόνια πολλά.
Από σένα;
Είναι η πρώτη έκδοση.
Πάει πολύ αυτό.
Το κράτησα απ’το δώρο σου των Χριστουγέννων.
Είναι τέλειο, Άννα.
Ευχαριστώ.
Τι θες πιο πολύ από οτιδήποτε;
Δεν ξέρω.
Σου είπα τι θέλω.
Ξέρω τι θέλω.
Να μπορέσω να μιλήσω ξανά με τη γυναίκα μου.
Όπως μιλούσαμε κάποτε.
Σαν να μην υπήρχε άλλος στον κόσμο, εκτός από μας.
Πώς θα το κάνεις αυτό;
Δε μπορώ πια να είμαι γιατρός σου.
Δεν πρόσεξα αρκετά την οικογένειά μου.
Κακά πράγματα συμβαίνουν σ’αυτή την περίπτωση.
Καταλαβαίνεις;
- Θα σε αναλάβει... - Μην αποτύχεις με μένα.
Είσαι ο μόνος που μπορεί να με βοηθήσει.
Δε μπορώ να σε βοηθήσω.
Εσύ...
Κάποιος άλλος μπορεί να σε βοηθήσει.
Με πιστεύεις, έτσι;
Δρ. Κρόου! Πιστεύεις το μυστικό μου, έτσι;
Δεν ξέρω πώς να απαντήσω σ’αυτό.
Πώς μπορείς να με βοηθήσεις...
...αν δε με πιστεύεις;
Μερικά μαγικά είναι αληθινά.
Ξέρεις γιατί φοβάσαι όταν είσαι μόνος;
Εγώ ξέρω, ξέρω.
Συγγνώμη που σ’άφησα τόση ώρα μόνο, Βίνσεντ.
Κάνει κρύο εδώ μέσα.
Βίνσεντ, γιατί κλαις;
Δε θα το πιστέψεις.
Συγγνώμη που σ’άφησα τόση ώρα μόνο, Βίνσεντ.
Κάνει κρύο εδώ μέσα.
Βίνσεντ...
Κάνει κρύο εδώ μέσα.
Ξέρεις, κι εγώ δεν τις μπορούσα από μικρός.
Μου είχαν πάρει αίμα...
και πέταξα τα τσιπς στα μούτρα του νοσοκόμου.
Ο Δρ. Ρήντ στη γραμμή 2.
Βίνσεντ, πρέπει να του μιλήσω. Δώσ’μου ένα λεπτό.
Θεέ μου!
Έτρεχες εδώ κι εκεί;
Αυτό σ’έκανε να νιώσεις καλύτερα;
Εμένα μ’αρέσει να τρέχω. Είναι καλή άσκηση.
Θες να μου κάνεις ερωτήσεις τώρα;
Θες να είσαι στον Λόχο Μ, στο 3ο Τάγμα Πεζοναυτών;
Μας έχουν πάει στην επαρχία Κουάγκ Ναμ.
Ίσως αργότερα.
Κάτι συνέβη, έτσι;
Ταράζεσαι, έτσι;
Ναι... ...νομίζω ότι ταράζομαι.
Ξέρεις τι σημαίνει το, "Yο nο quierο mοrir";
Είναι Ισπανικά. Σημαίνει "Δε θέλω να πεθάνω".
Τι νομίζεις ότι θέλουν από σένα τα φαντάσματα;
Θέλω να το σκεφτείς αυτό.
Σκέψου το με μεγάλη προσοχή.
Τι νομίζεις ότι θέλουν;
- Μόνο βοήθεια. - Σωστά. Αυτό νομίζω και εγώ.
Βοήθεια θέλουν. Ακόμα κι οι πιο τρομακτικοί.
Και νομίζω ότι ξέρω πώς να τους κάνω να φύγουν.
Πώς;
Άκουσέ τους.
Και αν δε θέλουν βοήθεια;
Και απλά, θέλουν να βλάψουν άλλους;
- Δε γίνεται έτσι, νομίζω. - Πώς είσαι τόσο σίγουρος;
Δεν είμαι.
Τι συμβαίνει;
Κόουλ!
Τι σου συμβαίνει;
Σε πειράζει κανείς; Θα τον τσακίσω στο ξύλο.
Κόουλ, αν σου κάνουν κακό...
Μαμά, κοιμήσου τώρα.
Νιώθω πολύ καλύτερα τώρα.
Θες να μου πεις κάτι;
Ήρθε από πολύ μακριά για να μ’επισκεφτεί, έτσι;
Υποθέτω πως ναι.
Μπορείς να φέρεις λίγο νερό;
Είναι η αδερφή της.
Τα πέρασα αυτά με τον καρκίνο του πατέρα μου.
Μα δε φαντάζομαι ένα παιδί για δυο χρόνια στο κρεβάτι.
- Πόσοι γιατροί; - Έξι, νομίζω.
- Έξι διαφορετικοί γιατροί; - Έτσι νομίζω.
Άκουσα ότι και η μικρή αρρώστησε τώρα.
Ο Θεός να τις βοηθήσει.
- Μην πας σπίτι, εντάξει; - Σίγουρα όχι!
Με συγχωρείτε, κύριε.
Είστε ο μπαμπάς της Κύρα;
Είναι για σένα.
Ήθελε να σου πει κάτι.
Έρχεται!
Θες να χορέψουμε;
Ήρθα με τις φίλες μου.
Τι λες γι’αυτό;
Αν δε σ’αρέσει ο τρόπος που χορεύω...
...τότε μπορείς να με κλωτσήσεις.
Εντάξει.
Ώρα για φαγητό, Κύρα.
Νιώθω πολύ καλύτερα τώρα.
Μπράβο, γλυκιά μου. Ώρα για το φαγητό σου.
Μπορώ να βγω έξω, αν το φάω αυτό;
Θα δούμε. Ξέρεις ότι πάντα αρρωσταίνεις το απόγευμα.
Θα δούμε.
Και μη σ’ακούσω να λες ότι έχει παράξενη γεύση.
Τηλεφώνησε η μαμά του Σάμυ.
Την κρατούσες άρρωστη.
Σου άρεσε, είπε.
Σε προστάτευε.
Θα γυρίσει η Κύρα;
Όχι πια.
Αρκετό μακιγιάζ.
Καλούν τον σταβλίτη.
Με ποιον μιλούσες;
Έκανα πρόβα στις ατάκες μου.
Ευχαριστώ που μου δώσατε τον ρόλο.
Πολύ παλιά, συνέβη μια φοβερή πυρκαγιά σ’αυτό το θέατρο.
- Το ξανάχτισαν απ’την αρχή. - Ναι, ξέρω.
Μόνο μια αγνή καρδιά, βγάζει το σπαθί απ’την πέτρα!
Ας δοκιμάσει ο μικρός.
Μα είναι σταβλίτης. Καθαρίζει τα άλογα.
Σιωπή, ηλίθιε!
Να προχωρήσει μπροστά ο μικρός.
Χαίρε, Βασιλιά Αρθούρε!
- Ήσουν σπουδαίος στο έργο. - Αλήθεια;
Ξέρεις κάτι άλλο;
Νομίζω ότι Τόμυ Ταμισίμο ήταν πολύ απαίσιος.
Έχω μια ιδέα πώς να μιλήσεις στη γυναίκα σου.
Μίλα της ενώ κοιμάται.
Θα σ’ακούσει και ούτε καν θα το ξέρει.
Δε θα σε ξαναδώ, έτσι;
Νομίζω ότι είπαμε όλα όσα έπρεπε να ειπωθούν.
Είναι ώρα να πεις πράγματα σε κάποιον πιο κοντινό σου.
Μπορούμε να υποκριθούμε ότι θα ιδωθούμε αύριο.
Απλώς θα υποκριθούμε.
Εντάξει.
Φεύγω τώρα.
Θα σε δω αύριο, Κόουλ.
Εντάξει είμαι, αστυφύλακα.
Δεν ξέρω τι έγινε.
Ελπίζω να μη χτύπησε κανείς.
Είσαι πολύ ήσυχος.
Θύμωσες που δεν ήρθα στο έργο.
Δυο δουλειές κάνω, μωρό μου. Ξέρεις πόσο ανάγκη τις έχουμε.
Θα έδινα τα πάντα για να ήμουν εκεί.
Είμαι έτοιμος να επικοινωνήσω μαζί σου.
Να επικοινωνήσεις;
Να σου πω τα μυστικά μου.
Τι είναι;
Ξέρεις, για το δυστύχημα εκεί μπροστά;
Ένα άτομο χτυπήθηκε.
Αλήθεια;
Μια γυναίκα.
Πέθανε.
Θεέ μου! Τη βλέπεις;
- Ναι. - Πού είναι;
Στέκεται δίπλα στο παράθυρό μου.
Με τρομάζεις.
Κι εμένα με τρομάζουν αυτοί καμιά φορά.
Αυτοί;
Τα φαντάσματα.
Βλέπεις φαντάσματα, Κόουλ;
Θέλουν να κάνω πράγματα γι’αυτούς.
Σου μιλάνε; Σου λένε να κάνεις πράγματα;
Αυτοί είναι που μου έκαναν κακό.
Τι σκέφτεσαι, μαμά;
Ότι είμαι προβληματικός;
Κοίταξέ με. Ποτέ δε θα το σκεφτόμουν αυτό για σένα.
- Κατάλαβες; - Κατάλαβα.
Άσε με να σκεφτώ ένα λεπτό.
Η γιαγιά σε χαιρετάει.
Ζητάει συγγνώμη που πήρε το μενταγιόν. Το αγαπάει πολύ.
Η γιαγιά με επισκέπτεται καμιά φορά.
Κόουλ, αυτό είναι κακό. Το ξέρεις ότι η γιαγιά έχει πεθάνει.
- Μου είπε... - Σε παρακαλώ, σταμάτα.
Μου είπε ότι σε είδε να χορεύεις.
Όταν ήσουν μικρή, μου είπε, είχατε μαλώσει οι δυο σας...
...το βράδυ πριν το ρεσιτάλ χορού.
Νόμισες ότι δεν ήρθε να σε δει να χορεύεις.
Ήρθε.
Κρύφτηκε πίσω, για να μην τη δεις.
Ήσουν σαν άγγελος, είπε.
Είπε...
...ότι πήγες στο μέρος που την έχουν θάψει...
...και της έκανες μια ερώτηση.
Είπε ότι η απάντηση είναι...
"Κάθε μέρα".
Τι τη ρώτησες;
Την κάνω περήφανη;
Μαμά...
Ξέρετε ότι δεν είμαι συνηθισμένος να βγάζω λόγους.
Κι υποσχέθηκα στην Άννα να μην τη φέρω σε δύσκολη θέση.
Αυτό τ’αφήνω στη μητέρα της.
Αλλά ευχαριστώ που ήρθατε να μοιραστείτε τη χαρά μας.
Για μένα είναι και λύπη, γιατί θα τη χάσω.
Άννα.
Μου λείπεις.
Κι εσύ μου λείπεις.
Γιατί, Μάλκολμ;
Τι;
Τι...
Γιατί μ’άφησες;
Δεν σ’άφησα.
Βλέπω ανθρώπους.
Δεν ξέρουν ότι είναι πεθαμένοι.
Πόσο συχνά τους βλέπεις;
Όλη την ώρα.
Είναι παντού.
Βλέπουν μόνο αυτά που θέλουν να δουν.
Εντάξει, Μάικ.
Δώσ’μου ένα λεπτό.
- Ούτε καν πονάει. - Για να δω.
Για να δω...
Κούνα το χέρι σου.
Εντάξει είμαι. Νομίζω ότι μπήκε και βγήκε.
Ούτε καν πονάει πια.
Νομίζω ότι μπορώ να πηγαίνω τώρα.
Έπρεπε να κάνω μερικά πράγματα.
Έπρεπε να βοηθήσω κάποιον.
Τον βοήθησα, νομίζω.
Κι έπρεπε να σου πω κάτι.
Ποτέ δεν ήσουν δεύτερη.
Ποτέ.
Σ’αγαπώ.
Κοιμήσου τώρα.
Τα πάντα θα είναι διαφορετικά το πρωί.
Καληνύχτα, Μάλκολμ.
Καληνύχτα, αγάπη μου.