Λοιπόν, παιδιά.
Κάθεστε άνετα;
Αρχίζω.
"Αυτή η ιστορία άρχισε πριν πολλές χιλιάδες χρόνια..."
"...όμως τελείωσε σε επτά ημέρες. "
"Πριν τόσο πολύ καιρό τίποτε από αυτά που βλέπουμε τώρα..."
"ο ήλιος, η σελήνη, τ'αστέρια..."
"η γη, τα ζώα και τα φυτά..."
"...δεν υπήρχαν στον κόσμο." "Μόνον ο Θεός υπήρχε..."
"...και μόνον Εκείνος, μπορούσε να τα δημιουργήσει."
"Και τα δημιούργησε."
OI ΑΛΛΟΙ
Τζέρσι, Αγγλονορμανδικοί Νήσοι 1945
Ο κ. Σίμσον... Μα τι πειραχτήρι που ήταν!
Αναρωτιέμαι τι απέγινε.
Υποθέτω ότι πέθανε, όπως όλοι.
Τι υπέροχες ημέρες εκείνες...
Κύριε Τάτελ, τα μαλλιά σας!
- Ναι; - Καλημέρα σας, κυρία.
- 'Ηλθαμε για το... - Ναι, ασφαλώς.
Περάστε.
Δεν σας περίμενα τόσο γρήγορα.
Και είστε ... ;
Ονομάζομαι Μπέρθα Μιλς, κυρία. Από εδώ ο 'Εντμουντ Τάτελ.
Χαίρω πολύ, κυρία.
Εσείς θα είστε ο κηπουρός.
Ορθώς, ο κηπουρός.
Και η νεαρή ονομάζεται Λίντια.
'Εχεις μεγάλη πείρα ως υπηρεσία;
Μην σας ξεγελά το αγγελικό πρόσωπο, κυρία.
Είναι μεγαλύτερη απ' όσο φαίνεται.
Ξέρεις να σιδερώνεις;
Η γάτα σου 'φαγε τη γλώσσα;
Δεν μπορεί να μιλήσει, κυρία.
Η δύστυχη μικρή, είναι μουγκή.
Είναι δουλευταρού όμως, σας το υπόσχομαι.
Εντάξει.
Η άλλη κοπέλα που είχα, μιλούσε πάρα πολύ άλλωστε.
Ακολουθήστε με.
Κυρία Μιλς, εσείς και η μικρή μπορείτε να κοιμάστε στη σοφίτα.
Κι εσείς, κύριε...
- Τάτελ, κυρία. - Ναι, Τάτελ.
Μπορείτε να κοιμάστε στην αποθήκη, από πίσω.
'Οπως βλέπετε, το νοικοκυριό είναι παραμελημένο...
...από τότε που χάθηκαν οι υπηρέτες, πριν μια εβδομάδα.
- Εννοείτε ότι εξαφανίστηκαν; - 'Εγιναν καπνός.
Χωρίς προειδοποίηση... τίποτα. Ούτε τους μισθούς τους πήραν.
- Μας εγκατέλειψαν. - Τι παράξενη συμπεριφορά!
Σύντομα θα ανακαλύψετε, ότι αυτό το σπίτι δεν είναι και το ιδανικό.
Γι' αυτό ζήτησα έντιμους και εργατικούς ανθρώπους, μέσω αγγελίας.
Δεν υπάρχουν πιο έντιμοι και πιο εργατικοί, έτσι δεν είναι Τάτελ;
Ναι, είμαστε πολύ έντιμοι...
...και πολύ εργατικοί.
Η κουζίνα.
Παίρνω το πρόγευμά μου στις 8.
Τα παιδιά, στις 9.
Το μεσημεριανό στη 1 και το βραδινό στις 7 και μιση.
Και ο κύριος, κυρία;
Ο κύριος πήγε στον πόλεμο...
΄ ΄ ...πριν ενάμισι χρόνο.
Δεν είχα ειδήσεις του από τότε που ο πόλεμος τελείωσε.
- Ποιος από εσάς μαγειρεύει; - Λυπάμαι πολύ, κυρία.
Ποιος από εσάς μαγειρεύει;!
Προσέξατε όλοι τι κάνω;
Σε αυτό το σπίτι...
...καμία πόρτα να μην ανοίγει, χωρίς να κλείσει η προηγούμενη.
Είναι ζωτικής σημασίας αυτό.
Δεν είναι εύκολο όσο φαίνεται.
Υπάρχουν 15 διαφορετικά κλειδιά για τις 50 πόρτες...
...αναλόγως σε ποιά περιοχή του σπιτιού βρίσκεστε.
Κυρία Μιλς...
...από αύριο και στο εξής θα σας παραδώσω τα αντικλείδια.
Μάλιστα, κυρία.
Το δωμάτιο μουσικής.
Το πιάνο βρισκόταν εδώ όταν μετακομίσαμε.
Παρακαλώ, μην αφήσετε τα παιδιά να το παίζουν.
Μου προκαλεί ημικρανία.
Η ησυχία είναι κάτι που εκτιμούμε πολύ σε αυτό το σπίτι.
Γι' αυτό και δεν θα βρείτε τηλέφωνο, ραδιόφωνο...
...ή οτιδήποτε κάνει φασαρία.
Ούτε και ηλεκτρισμό έχουμε.
Κατά τον πόλεμο, οι Γερμανοί τον έκοβαν και μάθαμε να ζούμε χωρίς.
Ας συνεχίσουμε...
Δεν υπάρχει λόγος να μας δείξετε το σπίτι.
Ναι... υπάρχει.
Διότι συνήθως δεν βλέπεις πού πηγαίνεις.
Δεν ξεχωρίζεις αν μπροστά σου υπάρχει τραπέζι, καρέκλα, πόρτα...
σκευοθήκη...
...ή ένα από τα παιδιά μου, που παίζουν κρυφτούλι.
Τι εννοείτε, κυρία;
Πρέπει να σας συστήσω στα παιδιά.
Κύριε Τάτελ, φροντίστε τον κήπο. Θα βρείτε εργαλεία στην αποθήκη.
Μάλιστα, κυρία.
Εσείς κλείστε τις κουρτίνες.
'Ολες.
Ελάτε.
Θα τα ξυπνήσω. Περιμένετε εδώ.
Προσέξτε να μην ανοίξετε τις κουρτίνες.
Καλά ξυπνητούρια.
Ελάτε, παιδιά.
Τα μάτια κλειστά και τα χέρια ενωμένα.
Χριστούλη μου καλέ, που είσαι στον ουρανό
Παναγίτσα μου αγαπημένη Με τον μονάκριβό σου γιο
Φυλάξτε μας κι ευλογήστε μας Τούτο το πρωινό
Είναι ακόμα μισοκοιμισμένα.
Τι γλυκά παιδάκια!
Λοιπόν;
- Τι λέμε; - Χαίρω πολύ.
Χαίρω πολύ.
Χαίρω πολύ, παιδιά.
Ονομάζομαι κυρία Μιλς, αλλά μπορείτε να με φωνάζετε Μπέρθα.
Εσείς πώς λέγεστε;
- Ανν. - Νίκολας.
Ανν και Νίκολας.
Τι όμορφα ονόματα!
Είσαι η καινούρια νταντά μας;
Ναι, χρυσά μου. Είμαι η καινούρια νταντά σας.
Είναι ώρα για το πρόγευμά τους.
Λίντια, πήγαινε στην κουζίνα και κλείσε τα παραθυρόφυλλα.
- Δεν έχει βρεθεί θεραπεία. - Για ποιό πράγμα;
Για την πάθησή τους.
Τα παιδιά έχουν πολύ σοβαρή αλλεργία στο φως.
Είναι φωτοευαίσθητα και δεν πρέπει να εκτεθούν σε δυνατό φως.
Αλλιώς, μέσα σε λίγα λεπτά, βγάζουν πληγές και φουσκάλες...
...και αρχίζουν να ασφυκτιούν.
- Μπορεί να αποβεί μοιραίο. - Για όνομα Του Θεού!
- Δεν μ' αρέσει αυτό το τοστ! - Και γιατί όχι;
'Εχει παράξενη γεύση. Μ' άρεσε πιο πολύ πριν.
Σου άρεσε πιο πολύ, γιατί πριν το έφτιαχνε άλλος.
Πότε θα γυρίσουν;
Δεν θα γυρίσουν, παιδί μου.
Σαν τον μπαμπά.
Ο μπαμπάς θα γυρίσει όμως.
Κυρία Μιλς, ο πατέρας μας πολεμάει στη Γαλλία.
- 'Εχουμε Παγκόσμιο Πόλεμο. - Το ξέρω αλλά είναι στη Γαλλία.
Λοιπόν, πολυλογάδες... τελειώστε το πρόγευμά σας.
Θα μας αφήσεις κι εσύ;
Ασφαλώς όχι. Γιατί να σας αφήσω;
Και οι άλλοι το ίδιο είπαν, αλλά έφυγαν... Και μετά έγινε.
Σιωπή!
Τι εννοείς, Ανν; Τι έγινε;
Η μαμά... τρελάθηκε.
- Τίποτα δεν έγινε. - 'Εγινε.
- 'Οχι, δεν έγινε! - Ναι, έγινε!
Σωπάστε.
Τι συμβαίνει;
Θέλω ν' αδειάσετε τα πιάτα σας σε ένα λεπτό, καταλάβατε;
Κυρία Μιλς, ελάτε μαζί μου έξω.
Θέλω να σας μιλήσω.
Μάλιστα, κυρία.
Ο ταχυδρόμος έρχεται συνήθως κάθε Τετάρτη...
...όμως είδα ότι δεν πέρασε αυτή τη βδομάδα.
Δεν καταλαβαίνω, κυρία.
Το γράμμα έπρεπε να παραδοθεί στην εφημερίδα πριν 5 ημέρες.
Είναι η αγγελία.
Αφού δεν δημοσιεύτηκε, μου εξηγείτε τι γυρεύετε εδώ;
Τώρα καταλαβαίνω.
Αυτό ακριβώς θα σας έλεγα, όταν μας ανοίξατε την πόρτα.
Η αλήθεια είναι, ότι περάσαμε από εδώ τυχαίως.
Τόσο μεγάλο σπίτι χρειάζεται κάποιον που ξέρει τα κατατόπια.
Εννοείτε, ότι έχετε υπηρετήσει σε τέτοιο σπίτι;
Αυτό ίσως σας ξαφνιάσει, κυρία, αλλά...
...κάποτε εργαζόμασταν εδώ.
- Εδώ; - Ναι.
Πριν μερικά χρόνια...
και αν μου επιτρέπετε, κυρία...
...ήταν τα καλύτερά μου χρόνια.
Περάσαμε από εδώ, επειδή αυτό το σπίτι...
...σημαίνει πολλά για εμάς.
Θα σας δείξω τις συστάσεις μας, κυρία.
Όχι, όχι... δεν είναι απαραίτητο. Λέτε ότι γνωρίζετε το σπίτι;
Σαν την παλάμη μου.
Εκτός αν οι τοίχοι έβγαλαν πόδια και μετακινήθηκαν στο μεταξύ.
Το μόνο που κινείται εδώ, είναι το φως.
'Ομως αλλάζει τα πάντα.
Είναι πολύ δύσκολο με λίγα λόγια.
Θα έλεγα ότι είναι... σχεδόν αφόρητο.
Ο μόνος τρόπος να αντέξεις, είναι να έχεις ψυχραιμία.
Μάλιστα, κυρία.
Δεν μου αρέσουν οι φαντασίες.
Παράξενες ιδέες. Καταλαβαίνετε;
'Ετσι νομίζω, κυρία.
Τα παιδιά μου ορισμένες φορές έχουν παράξενες ιδέες...
...αλλά μην τους δίνετε σημασία.
Τα παιδιά είναι παιδιά.
Ασφαλώς, κυρία.
Εντάξει.
Μπορείτε να μείνετε.
Ευχαριστώ πολύ, κυρία.
Και όμως, έγινε.
''Ο Ρωμαίος έπαρχος, θέλησε να τους πείσει ν' αλλάξουν γνώμη μετά...''
''Να τους πείσει ν' αλλάξουν γνώμη''. Τελεία.
''Μετά...''
''Διέταξε να τους χτυπήσουν, όμως ο Ιούστος και ο Πάστωρ...''
''...δεν φοβήθηκαν.''
'''Ηταν έτοιμοι να πεθάνουν για τον Χριστό.''
'''Οταν ο Ρωμαίος έπαρχος το είδε αυτό, εξοργίστηκε...''
''...και διέταξε να τους αποκεφαλίσουν.''
Τι θεωρείς τόσο διασκεδαστικό;
- Να... - Τι να;
Αυτά τα παιδιά ήταν πολύ χαζά.
Γιατί;
Γιατί έλεγαν ότι πίστευαν στον Χριστό και τα σκότωσαν.
- Εσύ θ' αρνιόσουν τον Χριστό; - Ναι.
Μέσα μου θα πίστευα στον Χριστό, αλλά δεν θα το 'λεγα αυτό.
Αυτό πιστεύεις κι εσύ, Νίκολας;
Μάλιστα.
Και οι δύο θα λέγατε ψέματα, σε σημείο ν' αρνηθείτε τον Χριστό.
Θα γλιτώνατε τον αποκεφαλισμό απ' τους Ρωμαίους, είναι αλήθεια.
- 'Ομως τι θα γινόταν μετά; - Πότε;
Στην άλλη ζωή.
Αυτή που μας περιμένει όταν πεθάνουμε. Πού θα πηγαίνατε;
- Πού, Νίκολας; - Στις εκτός κολάσεως μονές.
- Τι 'ναι οι εκτός κολάσεως μονές; - Μία από τις τέσσερις κολάσεις.
Ποιές είναι;
Εγώ, εγώ, εγώ... εγώ!
'Οχι, άφησέ τον ν' απαντήσει. Ποιές είναι;
Η κόλαση για τους καταραμένους.
- Το Καθαρτήριο... - Ναι.
...οι Κόλποι του Αβραάμ και οι εκτός κολάσεως μονές.
Είναι στο κέντρο της Γης όπου κάνει πολλή, πολλή ζέστη.
Εκεί πάνε τα παιδιά που λένε ψέματα, αλλά όχι για λίγες μέρες.
'Οχι.
Όχι, είναι καταραμένα!
Αιωνίως!
Σκεφτείτε το.
Φανταστείτε το τέλος της αιωνιότητας.
Κλείστε τα μάτια σας.
Κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε το.
Αιώνιος...
...πόνος.
Αιώνιος.
Ζαλίζομαι.
Καταλάβατε γιατί ο Ιούστος και ο Πάστωρ είπαν την αλήθεια;
Λοιπόν...
Ανοίξτε τα αναγνωστικά στο 6ο μάθημα.
- Να μην πάμε να παίξουμε; - Ασφαλώς όχι.
Θα διαβάσετε το μάθημά σας και θα το μάθετε...
...απ' έξω.
'Ολο;
Αν διαμαρτυρηθείς άλλο, δεν έχει παιχνίδι σήμερα.
Και μάλιστα...
Θα μελετήσετε σε ξεχωριστά δωμάτια.
- Όχι, όχι, όχι! - Ναι, ναι, ναι...!
- Φοβόμαστε μόνοι μας. - Φοβόσαστε;
- 'Εχετε συνηθίσει πια το σπίτι. - Κι αν δούμε φάντασμα;
- Η αδελφή σου λέει παραμύθια; - Δεν του είπα τίποτα.
Αν δεις φάντασμα, πες του ένα γεια και συνέχισε το διάβασμα.
- Ανν, έλα στο δωμάτιο μουσικής. - Γιατί εγώ;
Διότι το λέω εγώ! 'Ελα μαζί μου!
Πάρε το βιβλίο σου.
Νίκολας, να μάθεις το μάθημα σε λιγότερο από μία ώρα.
- Μαμά... - Τι;
- Δώσ' μου ένα φιλί. - Δώσ' μου ένα φιλί.
Δώσ' μου ένα φιλί.
Ανν, περίμενέ με έξω.
Ξέρεις ότι δεν μπορώ.
Εκεί.
Κυρία Μιλς, κλείστε όλες τις κουρτίνες.
Η κόρη μου θα διασχίσει το καθιστικό.
Μάλιστα, κυρία.
Εντάξει, Ανν.
Χρυσό μου...
Η μαμά δεν μπορεί να είναι συνεχώς μαζί σου.
Να μάθεις να μένεις μόνος σου.
Πού είναι το ροζάριό σου;
'Οποτε νιώθεις φόβο...
θέλω να το σφίγγεις με όλη σου τη δύναμη...
...να λες ένα ''Πάτερ Ημών" και ο φόβος σου θα φεύγει.
- Δεν θα φεύγει. - Θα φεύγει. Πίστεψέ με.
Δεν βλέπεις πως όταν κάνεις αυτό, ο Κύριος είναι μαζί σου;
Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι.
"Το σπίτι και η οικογένεια.''
'' 'Ολοι μένουμε σε ένα σπίτι με την οικογένειά μας.''
''Η οικογένεια συνήθως αποτελείται από γονείς...''
''...παιδιά, παππού και γιαγιά.''
''Πρέπει να είμαστε υπάκουοι και ευγενικοί...''
''και ευγενικοί στα άλλα μέλη της οικογένειάς μας...''
''και δεν πρέπει να τσακωνόμαστε με τα αδέλφια μας...''
- Εσείς έχετε παιδιά; - 'Οχι.
Ο κ. Τάτελ και η Λίντια, είναι η μόνη μου οικογένεια.
- Κι εγώ είμαι η δική τους. - Γεννήθηκε έτσι;
Ορίστε, κυρία;
Η κοπέλα... γεννήθηκε μουγγή;
'Οχι.
Πιστεύω ότι τελείωσα εδώ, κυρία.
Με συγχωρείτε, πηγαίνω να δω αν ο κ. Τάτελ χρειάζεται βοήθεια.
Νίκολας!
Νίκολας, έρχομαι!
- Τι έγινε; - Γιατί κλαις;
Δεν έκλαιγα. Διάβαζα.
Μα εγώ σε άκουσα...
Η Ανν... η Ανν!
Δεν το έμαθα ακόμα, μαμά.
- Είσαι καλά; - Ναι.
- Γιατί έκλαιγες; - Δεν έκλαιγα.
Μα σε άκουσα πριν λίγο.
- Μην ντρέπεσαι, γλυκιά μου. - Δεν ντρέπομαι.
- Αν έκλαιγα, θα σου το έλεγα. - Το φαντάστηκα, λοιπόν;
'Οχι. Το αγόρι έκλαιγε.
Ποιό αγόρι;
Ο Βίκτορ.
Ποιός είναι ο Βίκτορ;
Το αγόρι που ήταν εδώ πριν λίγο.
Του είπα να μ' αφήσει να μελετήσω, όμως αυτός όλο έκλαιγε.
Νομίζω πως είναι κακομαθημένος.
- Είπε να φύγουμε από το σπίτι. - Αυτό σου είπε;
- Γιατί έκλαιγε;
Επειδή δεν του αρέσει το σπίτι και πρέπει να μείνει εδώ.
- Ο πατέρας του είναι πιανίστας. - Αλήθεια; Είναι πιανίστας;
Ναι.
Του είπα πως δεν επιτρέπεται να αγγίξει το πιάνο.
'Ετσι δεν είναι, μαμά;
Μίλησες και με τον πατέρα του;
Μόνο με τον Βίκτορ. Ο πατέρας του είναι με τους άλλους στο χωλ.
Μόλις ήρθα από το χωλ και δεν είναι κανείς εκεί.
- Θα πήγαν πάνω. Βλέπουν το σπίτι. - Αρκεί, Ανν.
Αρκεί.
- Πες μου, γιατί έκλαιγες; - Ο Βίκτορ έκλαιγε!
- Και πού είναι τώρα; - 'Εφυγε από εκεί.
Και πώς ένα αγόρι μπαινοβγαίνει σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο;
Πιστεύω ότι σας το ξεκαθάρισα!
Μια πόρτα δεν θ' ανοίγει αν δεν κλείσει η προηγούμενη!
Τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβετε;
Αυτό το σπίτι είναι σαν πλοίο.
Το φως πρέπει να συγκρατείται σαν νερό, ανοιγοκλείνοντας τις πόρτες.
Η ζωή των παιδιών μου κινδυνεύει!
Μην μου φέρνετε αντιρρήσεις! Ησυχία!
Ποιά μπήκε τελευταία στο δωμάτιο;
Η Λίντια;
Δεν έχει κλειδί, σας το είπα.
- 'Αρα μπήκατε εσείς. - Μα εγώ ήμουν στο χωλ.
Και ύστερα βγήκα στον κήπο. Με είδατε με τα μάτια σας.
Ελπίζω να μην υπονοείτε ότι το έκανα εγώ!
Πιστεύετε, θα το αμελούσα και θα εξέθετα σε κίνδυνο την κόρη μου;
Δεν πρέπει να διαβάζεις στο τραπέζι.
Αλήθεια;
Και ποιος θα το πει στη μαμά; Εσύ;
'Η μήπως... εσύ;
Στ' αλήθεια βλέπεις ένα αγόρι;
Ναι, τον λένε Βίκτορ.
- Είναι φάντασμα; - Μην λες βλακείες.
- Τα φαντάσματα δεν είναι έτσι. - Και πώς είναι;
Σου είπα χίλιες φορές, φοράνε σεντόνια και σέρνουν αλυσίδες.
- Πώς το ξέρεις; - Επειδή, τα έχω δει.
Βγαίνουν τη νύχτα.
Ψέματα! Πού;
- Είσαι βλάκας. - Εσύ είσαι πιο βλάκας.
Δεν πιστεύω πως είδες κανένα αγόρι.
Πίστευε ό,τι θες. Σε λίγο θα ικετεύεις να παίξουμε μαζί σου.
Νίκολας... Νίκολας...
Τι;
Κοίτα.
Γιατί άνοιξες τις κουρτίνες;
- Δεν τις άνοιξα εγώ. - Και ποιός τις άνοιξε;
Ο Βίκτορ. Αυτό κάνει όλη νύχτα.
- Είσαι ψεύτρα. Θα το πω στη μαμά. - Με λες ψεύτρα, ε;
Βίκτορ, βγες απ' την κουρτίνα για να σε δει ο βλάκας αδερφός μου.
- 'Ασε με ήσυχο. - Δεν θες να τον δεις, ε;
Είσαι ένας κλανιάρης.
Κλανιάρης... Είσαι ένας κλανιάρης...
Ε, τότε, θα το κάνω μόνη μου.
Σταμάτα, Βίκτορ.
Νίκολας... Νίκολας...
Πες του ν' αφήσει τις κουρτίνες. Δεν με ακούει.
Σταμάτα. Φύγετε απ' το κρεβάτι μου!
- Δικό μας είναι το κρεβάτι. - 'Οχι, είναι δικό μου.
Ανν, σε παρακαλώ, μην κάνεις αυτή τη φωνή.
Σώπα εσύ, κλανιάρη.
Αν δεν σταματήσεις, θα φωνάξω τη μαμά μου να σε διώξει από δω.
- Δεν ξέρεις καλά τη μαμά μου! - Ούτε κι εσείς τους γονείς μου.
Ανν, θα σε μαρτυρήσω στη μαμά.
Μην λες βλακείες! Δεν βλέπεις πως δεν μιλάω εγώ;
Βίκτορ, άγγιξε το μάγουλό του για να καταλάβει πως υπάρχεις.
Βοήθεια! Μαμά!
Τι έπαθες;
Με τρόμαζε και της είπα να σταματήσει και...
Βαρέθηκα! Ακούς τι σου λέω;
- Σε βαρέθηκα πια! - Δεν έκανα τίποτα!
'' 'Οθεν Κύριος ο Θεός εξαπέστειλεν αυτόν εκ της Εδέμ...''
''...δια να εργάζηται την γην εκ της οποίας ελήφθη.''
''Και εξεδίωξε τον Αδάμ.''
''Και κατά ανατολάς του παραδείσου της Εδέμ, έθεσε τα Χερουβείμ...''
''και την ρομφαίαν την φλογίνην...''
''...δια να φυλάττωσι την οδόν του ξύλου της ζωής.''
Ορίστε!
Τελείωσα.
Πολύ ωραία.
Και τώρα ζήτα συγχώρεση απ' την Παναγίτσα.
Τι; Δεν συμφωνήσαμε κάτι τέτοιο.
Δεν συμφωνήσαμε τίποτα, νεαρή μου.
Σήμερα τιμωρείσαι και θα κάνεις ό,τι σου λέω.
Δεν θα με κάνεις να ζητήσω συγχώρεση.
Πώς τολμάς;
Μαμά, δεν θα ζητήσω συγχώρεση για κάτι που δεν έκανα.
Είπες στον αδελφό σου, ότι υπήρχε κάποιος άλλος στο δωμάτιο!
- Υπήρχε! - Λες ψέματα!
Δεν λέω!
Ανν...
Θυμάσαι την ιστορία για τον Ιούστο και τον Πάστορα;
Τα παιδιά που δεν λένε αλήθεια, πάνε στις εκτός κολάσεως μονές.
'Ετσι λες εσύ.
'Ομως εγώ διάβασα ότι εκεί πάνε μόνο τα αβάπτιστα παιδιά.
Εγώ βαπτίστηκα!
"Και ο Αβραάμ πήρε το ξύλο από τη θυσία..."
"και το έβαλε πάνω στον γιο του Ισαάκ..."
"και πήρε φωτιά στο χέρι του..."
''...και ένα μαχαίρι, και έφυγαν και οι δύο μαζί.''
''Και ο Ισαάκ μίλησε στον πατέρα του, Αβραάμ, και είπε:''
''Πατέρα μου'' Κι εκείνος απάντησε: ''Εδώ είμαι, γιε μου.''
- Ρίξατε μια ματιά στον Νίκολας; - Μάλιστα, κυρία.
Το αγγελούδι κοιμάται βαθιά.
Και η Ανν πού είναι; Είναι ακόμα στις σκάλες;
Μάλιστα, κυρία.
Θα προτιμούσα να τη βλέπω, αλλά δεν μπορώ να κεντήσω στο σκοτάδι.
Πόσο θα κρατήσει αυτή η τιμωρία; 'Εχουν περάσει τρεις ημέρες.
Από εκείνη εξαρτάται.
Πρέπει να μάθει να καταπίνει την υπερηφάνεια της.
'Αλλωστε ήταν καιρός να διαβάσει τη Βίβλο.
- Ο παπάς θα χαρεί πολύ, κυρία. - Αν ποτέ καταδεχτεί να έλθει.
Ξέρει ότι τα παιδιά δεν μπορούν να βγουν.
Χτες μου είπε ότι θα περάσει το συντομότερο δυνατό.
Αρχίζω να αισθάνομαι αποκομμένη από τον κόσμο.
Και αυτή η ομίχλη δεν βοηθά. Πρώτη φορά κρατά τόσο πολύ.
Είναι αλήθεια, κυρία.
Ακόμα και οι γλάροι σώπασαν.
Ανν!
Ανν, δεν σε ακούω!
"Και ο Ισαάκ μίλησε στον πατέρα του Αβραάμ και είπε..."
Κυρία Μιλς, δεν αντέχω το τρέξιμο της Λίντια πάνω απ' το κεφάλι μου.
Πηγαινοέρχεται εκεί πάνω, λες και είναι τρεις άνθρωποι.
Πείτε της ότι δεν είναι ανάγκη να κάνει σαματά όταν ξεσκονίζει.
- Θα με πιάσει ημικρανία. - Θα της το πω, κυρία.
Ευχαριστώ.
Τώρα το παρατράβηξε.
Λίντια! Λίντια!
- Τι γίνεται εκεί πάνω; - Τίποτα, μαμά.
Διαβάζω, όπως μου είπες.
- Το άκουσες κι εσύ; - Τι ν' ακούσω;
''Και 'Αγγελος Κυρίου, κάλεσε τον Αβραάμ δεύτερη φορά.''
''Και είπε: ''Ορκίστηκα, είπε ο Κύριος...''
- Τι ήταν αυτό; - Δεν ξέρω.
Ποιός κάνει αυτόν τον θόρυβο;
- Δεν μπορώ να σου πω, μαμά. - Πες μου!
Σου είπα πως ήταν κάποιος στο δωμάτιο κι εσύ με τιμώρησες!
- Δεν ξέρω τι να πω! - Ανν, θέλω την αλήθεια!
Πες μου, αν είναι κάποιος πάνω.
Εκεί. Στην αποθήκη.
Μαμά, αφήνεις και μπαίνει το φως!
Εδώ είναι.
Μαμά, λέει πως είναι εδώ.
Μας παρακολουθεί... Μας παρακολουθεί!
- Πού πήγαν; - Μόλις πέρασαν από δω.
- Δεν τους είδες; - Από πού πήγαν;
Πήγαν εκεί, πήγαν εκεί... Πήγαν και εκεί κάτω.
Είναι παντού. Λένε ότι το σπίτι είναι δικό τους.
Λένε ακόμα πως θα κατεβάσουν τις κουρτίνες.
- Κυρία, μείνετε ψύχραιμη. - Δεν θέλω να μείνω ψύχραιμη!
Πέντε ολόκληρα χρόνια οι Ναζί δεν πάτησαν πόδι εδώ μέσα!
Τώρα κάποιος κάτω από τη μύτη μου ανοιγοκλείνει τις πόρτες!
Κυρία, το σπίτι είναι πολύ παλιό.
Τα πατώματα τρίζουν και τα υδραυλικά χτυπάνε.
Ακούστηκαν φωνές, σας λέω!
'Ενα αγόρι και δυο γυναίκες συνομιλούσαν.
Μαμά, κοίτα!
Το έφτιαξα χτες.
Αυτός είναι ο πατέρας, αυτή είναι η μητέρα...
...αυτός είναι Βίκτορ, κι αυτή είναι η γριά γυναίκα.
- Τι είναι αυτοί οι αριθμοί; - Οι φορές που τους έχω δει.
Πιο πολύ βλέπω τη γριά γυναίκα.
Καλέ Θεέ!
Κυρία Μιλς, καλέστε τον κ. Τάτελ. Πείτε του, θα ψάξουμε το σπίτι.
- Πριν σκοτεινιάσει. - Ναι, Γλυκέ μου.. ησύχασε.
Δεν θα πάθεις τίποτα, η μαμά είναι εδώ.
Κοίτα, μαμά, αυτό που με τρομάζει...
...είναι ότι δεν σε κοιτάει, αλλά σε βλέπει.
Είναι πάντα τριγύρω και λέει: '' 'Εεεελα μαζί μουουου...''
- Ανν, μην μου λες ψέματα! - Αλήθεια. Με ρωτάει διάφορα.
- Ο Βίκτορ είπε, πως είναι μάγισσα. - Και τι σε ρωτάει;
Διάφορα.
Το στόμα της μυρίζει.
Ν' ανοίξουμε όλες τις κουρτίνες. Δεν θέλω σκοτεινές γωνίες.
Εσείς ψάξτε δεξιά, εγώ αριστερά. Μετά θα ψάξουμε πάνω.
'Ισως είναι φαντάσματα, που ζούσαν στο σπίτι παλιά και...
Σου είπα ότι τα φαντάσματα φοράνε σεντόνια και κάνουν ''Ουουουου''!
Ανν, γιατί φτιάχνεις τέτοιες ιστοριες;
Δεν τις φτιάχνω, τα διαβάζω σε βιβλία.
Δεν πρέπει να πιστεύεις ό,τι διαβάζεις στα βιβλία.
'Ετσι λέει η μητέρα μας.
Λέει πως όλα αυτά για τα φαντάσματα, είναι βλακείες.
Και ύστερα, θέλει να πιστεύουμε ό,τι είναι γραμμένο στη Βίβλο.
- Κι εσύ δεν τα πιστεύεις; - Πιστεύω ορισμένα πράγματα.
Για παράδειγμα..
Δεν πιστεύω ότι ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο σε 7 ημέρες.
Και δεν πιστεύω ότι ο Νώε, έβαλε τόσα ζώα μέσα σε ένα πλοίο.
'Η το ότι το 'Αγιο Πνεύμα είναι περιστέρι.
Ούτε 'γω το πιστεύω.
- Τα περιστέρια δεν είναι άγια. - Χέζουν στα παράθυρά μας.
Αναφέρατε τίποτε από αυτά στη μητερα σας;
Κυρία...
Ναι;
'Εψαξαν παντού, κυρία. Δεν είναι κανείς.
Μάλιστα.
Κυρία Μιλς...
'Εχετε ιδέα τι μπορεί να είναι αυτό;
- Φωτογραφικό άλμπουμ, κυρία. - Μα κοιτάξτε, όλοι κοιμούνται.
Δεν κοιμούνται, κυρία. Είναι πεθαμένοι.
Είναι ένα βιβλίο πεθαμένων.
Τον περασμένο αιώνα, τραβούσαν φωτογραφίες των πεθαμένων...
...ελπίζοντας ότι οι ψυχές τους θα ζούσαν μέσα από τα πορτρέτα.
Υπάρχουν και ομαδικά πορτρέτα.
Και παιδιά!
Είναι μακάβριο.
Πώς μπορούσαν να είναι τόσο δεισιδαίμονες;
Η θλίψη για τον θάνατο ενός αγαπημένου...
...οδηγεί τους ανθρώπους στα πιο παράξενα πράγματα.
Ξεφορτώσου το. Δεν το θέλω μέσα στο σπίτι.
Μάλιστα, κυρία.
Κυρία Μιλς, κάνει κρύο. Ελάτε δίπλα στη φωτιά.
Ευχαριστώ πολύ, κυρία.
Πείτε μου για τον καιρό που εργαζόσασταν εδώ.
Προσέχατε και τότε παιδιά;
'Οχι, ήμουν υπεύθυνη για την οργάνωση του νοικοκυριού.
- Υπήρχαν πολλοί υπηρέτες; - Κάπου δεκαπέντε.
Αν και στο τέλος, είχαμε μείνει μόνον εμείς οι τρεις.
Γιατί;
Οι εργοδότες μου μετακόμισαν στο Λονδίνο.
'Ερχονταν όλο και λιγότερες φορές...
αφού το σπίτι ήταν τόσο απόμερο...
Και έτσι το σπίτι, με τον καιρό...
...άδειασε.
'Ολοι εγκαταλείπουν αυτό το καταραμένο νησί.
Οι δικοί μου έφυγαν το καλοκαίρι του 1940, πριν την εισβολή.
Από τότε δεν ξανάκουσα νέα τους.
Δεν τους κατηγορώ.
Και εμείς φύγαμε.
Αν και, ορισμένες φορές, όταν φεύγεις από έναν τόπο...
...νιώθεις σαν να σε ακολουθεί, συνεχώς.
'Ενιωθα σαν να μην είχα φύγει από αυτό το σπίτι.
Γιατί φύγατε;
Εξαιτίας της φυματίωσης. Εκκενώθηκε ολόκληρη η περιοχή.
Τότε έχασε τη φωνή της η Λίντια;
Ναι, έτσι νομίζω.
Αν και, ξέρετε, το μνημονικό μου έχει σκουριάσει κάπως.
Τι της συνέβη;
'Ετσι ξαφνικά, μια καλή μέρα...
η Λίντια...
...έπαψε να μιλά.
Πρέπει να υπήρχε λόγος.
Δεν χάνεις την ομιλία έτσι απλά.
Αυτά τα πράγματα είναι αποτέλεσμα κάποιου... τραύματος.
Κάτι πρέπει να της συνέβη.
- Οι εργοδότες της φέρονταν σωστά; - Πάντα ήταν καλοί μαζί μας.
Μας είχαν σαν οικογένειά τους.
Κυρία, νομίζω ότι θα πάω για ύπνο.
Το πρωί δεν θα έχω σηκωμό.
Πηγαίνετε.
Εγώ θα μείνω εδώ λίγη ώρα.
Μάλιστα, Κυρία.
Συγγνώμη που σου φέρθηκα σκληρά.
Μπορείς να με συγχωρήσεις;
Ανν...
- Μαμά... - Τι;
Πότε θα γυρίσει ο μπαμπάς;
'Οταν τελειώσει ο πόλεμος.
Γιατί πήγε στον πόλεμο;
Κανείς δεν έκανε κακό σ' εμάς.
Ο μπαμπάς πήγε...
Ο μπαμπάς πήγε, επειδή είναι πολύ γενναίος.
Επειδή δεν ήθελε να του λένε οι Γερμανοί, τι πρέπει να κάνει.
Γιατί;
Τσαρλς...
Πού είσαι;
Κυρία Μιλς!
- Τι συμβαίνει, κυρία; - Το κλειδί του δωματίου μουσικής!
- Δώστε μου το! Γρήγορα! - Τι συμβαίνει, κυρία;
Βιαστείτε!
Θεέ μου!
'Εψαξα το δωμάτιο η ίδια.
'Ηταν άδειο.
Πάρτε αυτά τα χάπια, κυρία. Θα σας κάνουν καλό.
Και όμως, αισθανόμουν λες και ήταν κάποιος εκεί.
Και δεν ήταν άνθρωπος.
Υπάρχει κάτι σε αυτό το σπίτι.
Κάτι διαβολικό.
Κάτι που δεν έχει...
...γαλήνη.
Ξέρω ότι δεν το πιστεύετε.
Δεν το πιστεύετε, έτσι;
Δεν σας κατηγορώ.
Κάποτε δεν πίστευα σε αυτά.
Εγώ το πιστεύω, κυρία.
Πάντοτε πίστευα σε αυτά.
Δεν έχουν εύκολη εξήγηση... όμως συμβαίνουν.
'Ολοι ακούμε ιστορίες για το υπερπέραν...
...κάθε τόσο.
Και νομίζω ότι, καμιά φορά...
ο κόσμος...
των πεθαμένων μπερδεύεται...
...με τον κόσμο των ζωντανών.
Αδύνατον! Ο Κύριος ποτέ δεν θα επέτρεπε τέτοια παρεκτροπή.
Ζωντανοί και νεκροί, συναντώνται μόνο στη Δευτέρα Παρουσία.
Το λέει στη Βίβλο.
Δεν υπάρχει πάντοτε απάντηση σε όλα.
Πού πηγαίνετε, κυρία;
Πηγαίνω στο χωριό για να επισκεφτώ τον πατέρα Λεγκράντ.
Αφού δεν έρχεται εκείνος, πάω εγώ να τον φέρω στο σπίτι.
- Kυρία μου, περιμένετε να καλοκαιρέψει! - Δεν μπορώ να περιμένω άλλο.
- Κυρία, ο παπάς μου είπε... - Δεν μ' ενδιαφέρει τι σας είπε!
Θέλω να μου το πει ο ίδιος. Πρέπει να έρθει σήμερα.
Και τι θα του πείτε;
Οτι ψάξαμε κάθε δωμάτιο του σπιτιού, σπιθαμή προς σπιθαμή.
Τώρα θέλω να το ευλογήσει.
Κυρία, σας παρακαλώ, περιμένετε. Είναι ακόμη νωρίς!
- Κύριε Τάτελ! - Καλημέρα, κυρία!
Θέλω να ψάξετε όλο τον κήπο για τάφους.
Τάφους;
'Οταν αγοράσαμε το σπίτι, μας είπαν για ένα μικρό νεκροταφείο.
Μάλλον είναι κάπου εκεί, ανάμεσα στα δέντρα.
- Δεν έχω δει τίποτα. - Ελέγξτε με προσοχή.
'Ισως το έπνιξε η βλάστηση.
Πρέπει να μάθω αν εδώ, θάφτηκε μια οικογένεια...
...κι αν είχαν ένα αγόρι, τον Βίκτορ.
Πιστεύει ότι το σπίτι είναι στοιχειωμένο.
Είναι σωστό να την αφήσουμε να φύγει;
Μην ανησυχείτε. Η ομίχλη δεν θα την αφήσει να πάει μακριά.
Αα, ναι, η ομίχλη.
Η ομίχλη ασφαλώς.
Και πότε, πιστεύετε, πρέπει να τα φανερώσουμε όλα;
Κάθε πράγμα στον καιρό του, κ. Τάτελ.
Κάθε πράγμα στον καιρό του.
Παρεμπιπτόντως...
Τσαρλς...
Γκρέις...
'Ηρθες! 'Ηρθες!
Είπαν πως δεν υπήρχε ελπίδα.
Είπαν να σε θεωρήσω νεκρό.
Λένε πολλά πράγματα.
Σ' ευχαριστώ.
Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου. Σ' ευχαριστώ.
Κάθε βράδυ το προσευχόμουν αυτό.
Ικέτευα Τον Θεό να σε φέρει πίσω.
Να φέρει στα παιδιά τον πατέρα τους.
'Ομως πού ήσουν τόσο καιρό;
Εκεί έξω.
Γύρευα το σπίτι μου.
Είσαι τόσο διαφορετικός.
Τόσο διαφορετικός.
Καμιά φορά ματώνω.
Κυρία...
Κυρία Μιλς...
Αυτός είναι ο σύζυγός μου.
Χαίρω πολύ για τη γνωριμία, κύριε.
Είναι πολύ αδύναμος.
Θέλω να ετοιμάσετε το μπάνιο και καθαρά ρούχα.
- Ετοιμάστε και φαγητό. - Αμέσως, κυρία.
Τι κάνουν τα μικρά μου;
Μπαμπά!
Γιατί άργησες τόσο πολύ;
Γειά σου, Νίκολας.
Εγώ το 'λεγα, είδες; Σου το 'λεγα πως θα γυρίσει!
- 'Ησαστε φρόνιμα παιδιά; - Πολύ φρόνιμοι.
- Ακούγατε τη μητέρα σας; - Την ακούγαμε.
Μελετάμε κάθε μέρα τη Βίβλο.
Μπαμπά, σκότωσες κανέναν;
Να'τος, έρχεται.
Αγάπη μου, σου ετοιμάσαμε το φαγητό.
Θα έρθεις κάτω ή προτιμάς να...;
- Πότε θα κατέβει ο μπαμπάς; - Κάνε υπομονή, Ανν.
Ο μπαμπάς... δεν είναι τόσο καλά.
Είπε πως είδε πολλούς πεθαμένους.
Μαμά, όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν στον πόλεμο, πού πηγαίνουν;
Τι ερώτηση!
Εξαρτάται.
Από τι;
Απ' το αν πολέμησαν με τους ''καλούς'' ή με τους ''κακούς''.
Ο πατέρας σας πολέμησε για την Αγγλία, με τους ''καλούς''.
Πώς ξέρεις ποιοί είναι οι ''καλοί'' και οι ''κακοί'';
Αρκούν οι ερωτήσεις. Φάε το φαί σου. Δεν θα πας στον πόλεμο.
Πουθενά δεν πάμε.
Δεν χάνετε και τίποτα.
Καλύτερα στο σπίτι με τη μαμά και τον μπαμπά, που σας αγαπούν πολύ.
Και με τους ξένους.
Δεν υπάρχουν ξένοι εδώ.
Μα εσύ είπες πως υπάρχουν!
Είπα πως δεν υπάρχουν ξένοι εδώ. Δεν θέλω ν' ακούσω άλλη λέξη!
- Μα εσύ είπες... - 'Οχι, σώπα!
Μπορώ να πω κάτι;
- 'Οχι! - Γιατί όχι;!
Επειδή... επειδή δεν μπορείς!
Ανν, μην ανασαίνεις έτσι.
'Ακουσες τι είπα; Σταμάτα!
Σταμάτα ν' ανασαίνεις!
Πήγαινε στο δωμάτιό σου.
Πήγαινε στο δωμάτιό σου! Σήμερα δεν θα φας γλυκό!
Μην μου κλαις... Μην μου κλαις...
Σταμάτα...
Κοίτα τι άσχημη που γίνεσαι όταν κλαις!
- Δεν με νοιάζει! - 'Ελα, έλα...
'Ακουσέ με.
Κι εγώ τους έχω δει.
Αλήθεια;
Ναι.
Γιατί δεν το λες στη μητέρα μου; 'Ισως τότε να με πιστέψει.
Υπάρχουν πράγματα που δεν θέλει ν' ακούσει η μητέρα σου.
Πιστεύει μόνο ότι της δίδαξαν. 'Ομως μην ανησυχείς.
Αργά ή γρήγορα...
...θα τους δει.
Και τότε όλα θ' αλλάξουν.
Πώς;
Θα δεις.
Θα υπάρξουν πολλές μεγάλες εκπλήξεις.
Θα υπάρξουν...
...αλλαγές.
''Αλλαγές'';
Τώρα συμπεριφέρεται λες και δεν συνέβη τίποτα.
Και η κόρη της;
Δεν είναι τόσο ξεροκέφαλη.
Τα παιδιά θα τα πείσουμε πιο εύκολα.
Η μητέρα είναι αυτή, που θα μας δημιουργήσει προβλήματα.
Λέτε ότι ο σύζυγος υποψιάζεται τίποτα;
'Οχι.
Δεν νομίζω ότι ξέρει πού βρίσκεται.
Κοιτάξτε τι όμορφη κόρη που έχω.
Η μαμά έφτιαξε αυτό το βέλο για εσένα.
Μοιάζω σαν νύφη.
Ναι, νύφη μοιάζεις.
Πρέπει να κοντύνω λίγο τα μανίκια.
- Βγάλε το τώρα. - Όχι.
- Ανν, πρέπει να είναι καθαρό. - Υπόσχομαι να μην το λερώσω.
'Ασε με να το φορέσω λίγο ακόμα. Μόνο λίγο.
Μονο λίγο;
Εντάξει.
Θα γυρίσω σε λίγο.
Μην καθίσεις στο πάτωμα. Μην ακουμπήσεις στον τοίχο.
Μεσιέ, θέλετε να χορέψουμε;
Ευχαρίστως.
Τσαρλς, δεν θ' αντέξεις άλλο έτσι. Πρέπει να φας κάτι.
Στον ουρανό
Δεν ξέρω αν έχει συννεφιά, ή αν έχει λιακάδα...
Γιατί έχω μάτια
Μόνο για σένα
Αγάπη μου
Η σελήνη είναι ψηλά...
Ανν, πρέπει να βγάλεις το φόρεμα τώρα.
Ανν, με ακούς;
Δεν σου είπα να μην καθίσεις στο πάτωμα;
Μα είναι καθαρό.
Δεν έχει σημασία. Γιατί δεν κάνεις ό,τι σου λένε;
Τι έπαθες;
Πού είναι η κόρη μου;
Τι έκανες την κόρη μου;
Τρελάθηκες;
Εγώ είμαι η κόρη σου.
Δεν είσαι η κόρη μου!
Όχι! Όχι!
- Κυρία, άκουσα φωνές... - Θέλει να με σκοτώσει!
Δεν θα ησυχάσει αν δεν μας σκοτώσει!
Δεν θα ησυχάσει! Δεν θα ησυχάσει αν δεν μας σκοτώσει!
Είσαι κακιά! Είσαι κακιά!
Κακιά!
- Πώς είναι; - Δεν λέει να ηρεμήσει.
Την άφησα με τον πατέρα της.
Επέμενε να του μιλήσει.
Τι συνέβη;
- Γιατί τσακωθήκατε; - Δεν ήταν εκείνη.
'Ηταν εκείνη η γριά με τα παράξενα μάτια.
Μιμούνταν τη φωνή της κόρης μου.
Θα ορκιζόμουν στον Θεό, δεν ήταν η κόρη μου!
Θεέ μου... Θεέ μου, βοήθα με.
Θεέ μου βοήμα με. Τι μου συμβαίνει;
Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.
Πρέπει να αναπαυθείτε.
Δεν μπορείτε να παίρνετε όλη την ευθύνη του σπιτιού.
Αφήστε το σ' εμάς. Ξέρουμε τι πρέπει να γίνει.
Τι ακριβώς εννοείτε;
- Τι ακριβώς πρέπει να γίνει; - Τίποτε, κυρία. Προτείνω...
Μην προτείνετε τίποτα!
Ποιά νομίζετε ότι είστε; Δεν ξέρετε τι πρέπει να γίνει!
'Η μήπως ξέρετε;
Τι είναι αυτά;
Τα χάπια για την ημικρανία σας, κυρία.
Αυτά που παίρνετε πάντοτε.
Θέλω να μείνω μόνη μου.
Μάλιστα, κυρία.
'Ελα, παιδί μου.
Η Ανν μου τα είπε όλα.
Μακάρι να είχα μια εξήγηση, αλλά δεν έχω.
Νόμιζα πως ήταν κάποιος άλλος στο σπίτι, φαντάσματα.
Δεν εννοώ τα φαντάσματα.
Εννοώ αυτό που συνέβη εκείνη την ημέρα.
Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.
Πες μου ότι δεν είναι αλήθεια. Πες μου τι συνέβη.
"Τι συνέβη'';
Δεν ξέρω τι μ' έπιασε εκείνη την ημέρα.
Οι υπηρέτες έφυγαν τη νύχτα.
Δεν μου το είπαν ευθέως.
Και ήξεραν ότι... δεν μπορούσα να φύγω από το σπίτι.
Το 'ξεραν.
Ανν...
Ανν, τι έγινε;
Με χτύπησε.
Τρελάθηκε... όπως τρελάθηκε εκείνη την ημέρα.
Θυμάσαι;
Πρέπει να με συγχωρήσεις, Τσαρλς.
'Οχι εγώ... τα παιδιά.
Ξέρουν ότι τα αγαπώ.
Ξέρουν ότι δεν θα τα πειράξω ποτέ.
Προτιμώ να πεθάνω.
Τι θα κάνεις;
Είσαι θυμωμένος μαζί μου;
Γύρισα για να πω αντίο στη γυναίκα και τα παιδιά μου.
Τώρα πρέπει να φύγω.
Πού θα πας;
- Στο μέτωπο. - Ο πόλεμος τελείωσε!
- Ο πόλεμος δεν τελείωσε. - Τι είναι αυτά που λες;
Δεν θα φύγεις, μ' ακούς; 'Εφυγες μια φορά. Δεν μπορείς να φύγεις!
Γιατί;
Γιατί πήγες στον ηλίθιο πόλεμο που δεν είχε σχέση μ' εμάς;
- Ας έμενες εδώ σαν τους άλλους! - Οι άλλοι παραδόθηκαν.
'Ολοι παραδοθήκαμε!
Ολόκληρο το νησί έπεσε!
Τι περίμενες;
Τι προσπαθούσες ν' αποδείξεις πηγαίνοντας στον πόλεμο;
Η θέση σου ήταν εδώ, κοντά μας.
Με την οικογένειά σου.
Σε αγαπούσα...
και αυτό μου αρκούσε...
για να ζω μέσα σε αυτό το σκοτάδι...
...μέσα σε αυτή τη φυλακή.
'Ομως για σένα...
...δεν ήμουν αρκετή.
Γι' αυτό έφυγες.
Δεν έφυγες για τον πόλεμο.
Θέλεις να με αφήσεις, έτσι;
Συγχώρησέ με, Γκρέις.
Ανν!
Νίκολας!
Θεέ μου!
Σταθείτε!
Πού είναι οι κουρτίνες;!
Κυρία Μιλς!
Για να δω... Για να δω...
Είσαι καλά; Είσαι καλά;
Θέλω τον μπαμπά μου!
Ο μπαμπάς έφυγε!
Δεν είναι αλήθεια!
Ναι, είναι.
Είναι αλήθεια.
Σ' αγαπώ, μαμά.
Βρες τις κουρτίνες.
Ποιός ήταν;
Ποιός το έκανε;
Πες μου!
Εσύ ξέρεις τι συμβαίνει...
Ξέρεις διότι συνέβη και σ' εσένα! Πες μου λοιπόν!
Γράψ' το!
Αυτή η συμπεριφορά δεν βοηθά καθόλου, κυρία.
'Αλλωστε δεν ξέρει να γράφει.
- Πού είναι; - Τι;
Οι κουρτίνες!
Από αυτές εξαρτώνται τα παιδιά! Κάποιος πήρε τις κουρτίνες!
Το πρόσεξα, κυρία, και δεν είναι ανάγκη να υψώνετε τη φωνή σας.
Κύριε Τάτελ, μόλις ετοιμαζόμουν να σας φωνάξω.
Ξέρετε ότι κάποιος πήρε όλες τις κουρτίνες;
Τις κουρτίνες;
Πω- πω...
Γιατί κάποιος να πάρει τις κουρτίνες;
Μάλλον για ν' αφήσει το φως να μπεί στο σπίτι.
Το φως... ασφαλώς.
Κάποιος θέλει να σκοτώσει τα παιδιά μου!
Γιατί νομίζετε ότι το φως θα τα σκοτώσει;
Τρελαθήκατε; Σας είπα!
Σας είπα ήδη!
Τα παιδιά είναι φωτοευαίσθητα! Το φως θα τα σκοτώσει!
Ναι, όμως αυτό συνέβαινε πριν.
Η πάθησή τους μπορεί να γιατρεύτηκε.
Αν δεν τα βλέπει φως, πώς ξέρετε ότι δεν έχουν θεραπευτεί;
Η νύφη μου, υπέφερε φρικτά από ρευματισμούς...
...στα πόδια και τη μέση.
Και μια καλή μέρα...
...εξαφανίστηκαν.
Θα βρω αυτές τις κουρτίνες...
...και αφού τις κρεμάσουμε, θα φύγετε από αυτό το σπίτι!
Και ο κύριος, κυρία; Τι έχει να πει για όλα αυτά;
Δώστε μου τα κλειδιά σας.
Θέλω τα κλειδιά σας τώρα!
Ξέρω τι θέλετε.
Θέλετε να μας τρομάξετε, θέλετε να διώξετε εμένα και τα παιδιά.
Θέλατε να πάρετε το σπίτι από την πρώτη μέρα.
Και τώρα δώστε μου τα κλειδιά. Δεν θα το ξαναζητήσω.
Ηρεμήστε, κυρία.
Δώστε μου τα κλειδιά!
Δώστε μού τα!
Και τώρα φύγετε από εδώ!
Ξέρετε κάτι, κ. Τάτελ;
Πιστεύω ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι.
Τι λέτε εσεις;
Ναι.
Οπωσδήποτε.
Πάμε ν' αποκαλύψουμε τις ταφόπετρες.
- Τι κάνει η μαμά; - Σου είπα, τρελάθηκε.
- Ψεύτρα. - Τρελάθηκε.
- Ψεύτρα, ψεύτρα! - Τρελάθηκε! Τρελάθηκε!
Νύχτωσε.
- Πού πηγαίνεις; - Βαρέθηκα.
Πάω στο δάσος να γυρέψω τον μπαμπά.
Θα το σκάσεις;
Θα κρεμαστώ από τον σωλήνα και θα κατέβω στο έδαφος.
Είναι πολύ εύκολο.
Αν το μάθει η μαμά, την πάτησες.
Ναι, ναι...
Ανν, στάσου!
Θέλω κι εγώ να γυρέψω τον μπαμπά.
Ψεύτη! Φοβάσαι να μείνεις μόνος σου.
Χέστη, χέστη...
Σώπα!
Ανν, νομίζω ότι χαθήκαμε.
Ακόμα δεν βγήκαμε από τον κήπο, χαζέ.
- Φοβάμαι. - Ας μην ερχόσουν.
- Πες κάτι. - Τι να πω;
Δεν ξέρω. 'Ο,τι να' ναι.
Για να δούμε... Τ' όνομά μου είναι Ανν και περπατάω.
Περπατάω και με λένε Ανν.
Τι είναι εκεί πέρα;
Νομίζω πως είναι τάφοι.
- Μην πλησιάζεις. - Γιατί οχι;
- Κι αν πεταχτεί κανένα φάντασμα; - Οι τάφοι δεν έχουν φαντάσματα.
Μόνο σκελετούς.
Κάτι είναι γραμμένο εδώ.
- Πάμε. - Στάσου.
Δεκέμβριος 1891
Ανν!
Τι γράφει;
ΜΠΕΡΘΑ ΜΙΛΣ 1829 - 1891
- Πρέπει να δείξετε δύναμη, παιδιά. - Νίκολας, έλα δω!
Κυρία Μιλς, σας παρακαλώ, μην πείτε στη μαμά ότι το σκάσαμε.
Μην τους μιλάς!
- Γιατί; - Είναι πεθαμένοι.
Τι;
Είναι φαντάσματα! Σε παρακαλώ έλα δω!
Παιδιά...
Νίκολας!
Αν είναι φαντάσματα, γιατί δεν έχουν σεντόνια και αλυσίδες;
- Εσύ είπες πως... - Δεν με νοιάζει! Μην πλησιάζεις!
'Ολο με πειράζεις και μου λες ψέματα, κι εγώ σε βαρέθηκα.
Δεν σε πειράζω! Σου λέω την αλήθεια! 'Ελα εδώ!
Παιδιά!
Τρέξτε!
Γρήγορα! Μπείτε στο σπίτι.
Μην πλησιάζετε!
Μην κουνηθείτε!
Μην κουράζεστε, κυρία.
Η φυματίωση μας πήρε...
...εδώ και μισό αιώνα.
Φύγετε!
- Ανοίξτε την πόρτα, παρακαλώ. - Τι θέλετε;
Μαμά, μην ανοίξεις την πόρτα.
Είδαμε τους τάφους τους.
Πηγαίνετε πάνω να κρυφτείτε. Πηγαίνετε.
Φοβάμαι.
Μην χωριστείτε.
Προσέξτε να μην χωριστείτε.
Κρυφτείτε. Γρήγορα!
Πηγαίνετε!!
Προσπαθούσαμε να σας δώσουμε να καταλάβετε...
Τι να καταλάβω;
Για το σπίτι. Για την καινούρια κατάσταση.
Ποιά κατάσταση;
Πρέπει όλοι να μάθουμε να ζούμε μαζί.
Ζωντανοί και πεθαμένοι.
Αν είστε πεθαμένοι, αφήστε μας ήσυχους!
Αφήστε μας ήσυχους!
'Ελα δω. Μπες μέσα.
Κι αν εμείς σας αφήσουμε, νομίζετε ότι εκείνοι θα σας αφήσουν;
- Ποίοι; - Οι ξένοι.
- Δεν υπάρχουν ξένοι... - Εκείνοι κατέβασαν τις κουρτίνες.
Σας διαβεβαιώνω, αυτοί τις κατέβασαν.
Και τώρα βρίσκονται εκεί μέσα, μαζί μ' εσάς και τα παιδιά.
- Σας περιμένουν. - 'Οχι!
Ναι!
Και πιστέψτε με, αργά ή γρήγορα...
...θα σας βρουν.
Περίμενε εδώ και θα γυρίσω σε ένα λεπτό.
Η μαμά είπε να μην χωριστούμε!
Δεν μπορώ να την αφήσω μόνη της!
Σταμάτα ν' ανασαίνεις έτσι.
Νίκολας, σταμάτα ν' ανασαίνεις έτσι.
Σταμάτα ν' ανασαίνεις!
Δεν ακούς;
Κάποιος είναι έξω.
Ελάτε μαζί μας, παιδιά.
Ελάτε μαζί μας.
Νίκολας...
Ανν...
Πού είστε;
Απαντήστε μου!
- Οι ξένοι τους βρήκαν. - Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Πρέπει να πάτε πάνω να τους μιλήσετε.
Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς...
αγιασθήτω το όνομά Σου...
ελθέτω η βασιλεία Σου...
γενηθήτω το θέλημά Σου...
...ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον...
και άφες ημάς τα οφειλήματα ημών...
Γιατί φοβάστε, παιδιά;
Γιατί δεν θέλετε να γίνουμε φίλοι σας;
Εμπρός, μιλήστε μας.
Μιλήστε μας.
Πείτε μου τι συνέβη.
Μην της πεις! Μην της πεις!
''Μην της πεις.''
Αν τη πω, θα μας αφήσουν ήσυχους.
Μαμά!
''Μαμά.''
Γιατί κλαίτε, παιδιά;
Τι συνέβη σε αυτό το δωμάτιο;
Τι σας έκανε η μητέρα σας;
Κάτι λέει για ένα μαξιλάρι.
'Ετσι σας σκότωσε;
- Με μαξιλάρι; - Δεν μας σκότωσε!
Παιδιά, αφού έχετε πεθάνει, γιατί μένετε σε αυτό το σπίτι;
Δεν έχουμε πεθάνει!
Γιατί μένετε σε αυτό το σπίτι;
- Δεν έχουμε πεθάνει! - Δεν έχουμε πεθάνει!
Γιατί μένετε σε αυτό το σπίτι;
''Δεν έχουμε πεθάνει, δεν έχουμε πεθάνει...''
Δεν έχουμε πεθάνει! Δεν έχουμε πεθάνει!
- Είστε καλά; - Ναι.
Νιώθω μόνο μια μικρή ζαλάδα.
Τι συνέβη;
Επικοινώνησαν.
- Και οι τρεις; - Προφανώς ναι.
Η μητέρα και τα δυο παιδιά.
Είναι ενδιαφέρον, δεν νομίζετε;
''Ενδιαφέρον";
Μου έφυγε η ψυχή!
Αγάπη μου, ηρέμησε.
Ως τώρα αντιμετωπίσαμε το θέμα με τον δικό σου τρόπο.
Ακουσέ με τώρα.
Δεν μπορούμε να μείνουμε σε αυτό το σπίτι.
Αυτά τα πλάσματα δεν θέλουν να μένουμε εδώ.
- Δεν ξέρουμε τίποτα γι' αυτούς. - Ναι, ξέρουμε.
Ξέρουμε ότι η γυναίκα τρελάθηκε...
...έπνιξε τα παιδιά της και ύστερα αυτοπυροβολήθηκε.
Αυτά αρκούν. Σκέψου τον γιο μας.
- Δεν έχει τίποτα ο Βίκτορ. - Και όμως έχει!
Βλέπει εφιάλτες.
Λέει πως είδε το κοριτσάκι που κατέλαβε αυτή την κυρία.
Σε παρακαλώ, ας φύγουμε από αυτό το σπίτι.
Εντάξει.
Θα φύγουμε αύριο το πρωί.
Δόξα Τω Θεώ.
Θα πάω να δω τι κάνει ο Βίκτορ.
- Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε. - Χαρά μου.
- Ελπίζω να σας βοήθησα. - Ναι, ασφαλώς.
Ομολογώ, ότι δεν ήταν το πιο ευχάριστο βράδυ της ζωής μου.
Στην αρχή δεν καταλάβαινα...
...τι γύρευε το μαξιλάρι στα χέρια μου.
Και γιατί εσείς δεν κουνιόσασταν.
Μετά, όμως, κατάλαβα.
Είχε συμβεί.
Σκότωσα τα παιδιά μου.
Πήρα το τουφέκι...
το έβαλα στο μέτωπό μου...
...και τράβηξα τη σκανδάλη.
Τίποτα μετά...
'Υστερα άκουσα το γέλιο σας στην κρεβατοκάμαρα.
Παίζατε με τα μαξιλάρια, λες και δεν είχε συμβεί τίποτα.
Και νόμισα ότι...
ο Κύριος, στη μεγάλη του φιλευσπλαχνία, μου έδινε...
άλλη μια ευκαιρία...
λέγοντάς μου:
''Μην εγκαταλείπεις.''
''Δείξε δύναμη.''
''Να είσαι καλή μητέρα...''
''...για τα παιδιά.''
Τώρα όμως...
Τώρα...
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Πού βρισκόμαστε;
Η μικρή Λίντια ρώτησε ακριβώς το ίδιο πράγμα...
...όταν συνειδητοποίησε ότι εμείς οι τρεις, είχαμε πεθάνει.
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που μίλησε...
...αλλά δεν μπορούσα να σας το πω πριν.
Να φτιάξουμε ένα ωραίο φλιτζάνι τσάι, κυρία;
Οι ξένοι φεύγουν, όμως θα έρθουν άλλοι.
'Αλλες φορές θα τους αισθανόμαστε...
...και άλλες φορές όχι.
'Ομως έτσι ήταν πάντοτε τα πράγματα...
...κυρία.
Μαμά...
Ο μπαμπάς πέθανε στον πόλεμο, έτσι;
Ναι.
- Θα τον ξαναδούμε; - Δεν ξέρω.
Αν πεθάναμε, πού είναι οι εκτός κολάσεως μονές;
Δεν ξέρω αν υπάρχουν καν αυτές οι μονές.
Δεν είμαι πιο σοφή από εσάς.
Ξέρω, όμως, ότι σας αγαπώ.
Πάντα σας αγαπούσα.
Αυτό το σπίτι είναι δικό μας.
Πείτε μαζί μου: Αυτό το σπίτι είναι δικό μας.
- Αυτό το σπίτι είναι δικό μας. - Αυτό το σπίτι είναι δικό μας.
Αυτό το σπίτι είναι δικό μας. Αυτό το σπίτι είναι δικό μας.
Μαμά...
Κοίτα, δεν μου κάνει κακό πια.
Κανείς δεν θα μας αναγκάσει να φύγουμε από αυτό το σπίτι.
Πάμε, Βίκτορ.
Π Ω Λ Ε Ι Τ Α Ι