Ο ’ρχοντας των Δαχτυλιδιών Του Τ.Ρ.Ρ Τόλκιεν
Πριν από πολύ καιρό...
στις αρχές του Δεύτερου Αιώνα...
οι μεγάλοι σιδεράδες των Ξωτικών έφτιαξαν Δαχτυλίδια Δύναμης.
Εννέα για τους θνητούς Ανθρώπους.
Επτά για τους ’ρχοντες-νάνους.
Τρία για τους ψηλούς Βασιλείς των Ξωτικών.
Τότε, όμως, ο Σκοτεινός ’ρχοντας έμαθε την τέχνη της κατασκευής δαχτυλιδιών...
και έφτιαξε το Δαχτυλίδι των Δαχτυλιδιών.
Το ένα Πρώτο-δαχτυλίδι που θα τους κυβερνούσε όλους.
Με το Πρώτο-δαχτυλίδι, η Ενδόγειος πέφτει στα χέρια του και ο ίδιος γίνεται ανίκητος.
Καθώς η τελευταία συμμαχία Ανθρώπων και Ξωτικών κατέληγε στην εξουσία του...
δεν μπόρεσε να αντιληφθεί την ηρωική σκιά που γλίστρησε μέσα.
Ήταν ο Πρίγκιπας Ίζιλντουρ...
των ισχυρών βασιλιάδων πέρα από τη θάλασσα...
που έκλεψε το Δαχτυλίδι.
Επειδή, όμως, δεν το κατέστρεψε, το πνεύμα του ’ρχοντα του Σκότους συνέχισε να ζει...
και άρχισε να παίρνει μορφή και να ξανά-μεγαλώνει.
Το Δαχτυλίδι, όμως, είχε δικιά του θέληση και τρόπο να γλιστρά από ένα χέρι...
για να το βρίσκει άλλο, μέχρι να μπορέσει τελικά να επιστρέψει στου αφέντη του.
Και έτσι κείτονταν το Δαχτυλίδι στο βυθό του Μεγάλου Ποταμού ’ντουιν...
για χιλιάδες χρόνια.
Όλα αυτά τα χρόνια...
ο Σκοτεινός ’ρχοντας μάζεψε τα εννέα Δαχτυλίδια των Ανθρώπων...
και έκανε τους ιδιοκτήτες τους Φαντάσματα των Δαχτυλιδιών:
Φρικτές σκιές υπό την εξουσία της δικιάς του σκιάς...
που γυρνούσαν τον κόσμο ψάχνοντας το Πρώτο-δαχτυλίδι.
Με τον καιρό, το Δαχτυλίδι βρέθηκε.
Δυο φίλοι ψάρευαν στον Μεγάλο Ποταμό μια μέρα.
- Δώσ' το μας αυτό, Ντίαγκολ καλέ μου. - Γιατί, Σμίαγκολ;
Γιατί είναι τα γενέθλιά μου, καλέ μου, και το θέλω.
Σου έδωσα ήδη περισσότερα απ' όσα μπορούσα.
Εγώ το βρήκα αυτό και θα το κρατήσω.
Αλήθεια, καλέ μου;
Χρησιμοποίησε το Δαχτυλίδι για να κλέβει και να μαθαίνει μυστικά.
Ακόμα και οι δικοί του άρχισαν να περιφρονούν το κακόμοιρο πλάσμα...
και να το αποκαλούν Γκόλουμ.
Βασανισμένος και έρμαιο του Δαχτυλιδιού κρυβόταν σε σκοτεινές σπηλιές...
κάτω από βαθιά βουνά.
Το Δαχτυλίδι όμως γλίστρησε κι από το δάχτυλο του Γκόλουμ.
Κι έτσι το βρήκε ο Μπίλμπο, σε ένα από τα ταξίδια του με τους Νάνους.
Κλέφτης, Μπάγκινς. Κλέφτης!
Έκλεψε το μονάκριβό μας, το μονάκριβό μας...
Το δώρο γενεθλίων μας.
Κλέφτης, Μπάγκινς! Τον μισούμε για πάντα!
Ήταν ο Μπίλμπο Μπάγκινς, το Χόμπιτ...
που επέστρεψε το Δαχτυλίδι στην Επαρχία, το σπίτι του.
Ύστερα από χρόνια...
ο Σοφός Γκάνταλφ επισκέφθηκε τον Μπίλμπο στο πάρτι για την αναχώρησή του.
Δεν ξέρω τους μισούς από εσάς, αλλά τους μισούς θα 'θελα να συμπαθώ...
και συμπαθώ λιγότερους από τους μισούς αφού λιγότεροι από τους μισούς το αξίζουν.
Φρόντο, βλέπω πως ο θείος σου ο Μπίλμπο δεν έχει αλλάξει και πολύ.
Και παρότι 111 χρόνια είναι πολύ μικρό διάστημα...
για περάσει κανείς με τους εξαίσιους Μπάγκινς, Μπόφινς, Γκραμπς, Τσαμπς...
Μπρέις-γκερντλς, Γκούντμποντιζ, Μπόλγκερς...
- Χορνμπλόουερς και Ποντοπερήφανους... - Ποδοπερήφανους!
...με λύπη μου ανακοινώνω ότι ήρθε το τέλος.
Φεύγω. Αποχωρώ. Αμέσως.
Αντίο.
Πού πήγε;
Γκάνταλφ.
’φησες το Δαχτυλίδι για τον Φρόντο όπως συμφωνήσαμε;
Είναι δικό μου, σου λέω! Δικό μου!
Το μονάκριβό μου!
Είναι δικό μου και θα το κρατήσω.
Δεν θα χαρίσω το μονάκριβό μου, σου λέω.
Μην το ξαναπείς αυτό!
Δώσ' το στον Φρόντο και θα τον φροντίζω εγώ.
Εντάξει, θα το δώσω.
Δεκαεπτά χρόνια πέρασαν ήσυχα στην Επαρχία.
Εντάξει, μισό λεπτό!
Γκάνταλφ!
Γεια σου, Φρόντο.
Γκάνταλφ, εσύ! Πέρασε τόσος καιρός!
Δεκαεπτά χρόνια...
από τότε που έφυγε ο Μπίλμπο. Δεν άλλαξες καθόλου, Φρόντο.
Εσύ μάλλον γέρασες, Γκάνταλφ.
Είχα πάει ένα ταξίδι μακρινό.
Είναι το Δαχτυλίδι, έτσι; Το παράξενο δαχτυλίδι του Μπίλμπο.
Πάντα έτσι ήσουν όταν μιλούσες γι' αυτό.
Το παράξενο δαχτυλίδι του Μπίλμπο που σε κάνει αόρατο;
- Δώσ' το μου, Φρόντο. - Να σου δώσω το Δαχτυλίδι;
Για ένα λεπτό μόνο.
Μήπως βλέπεις τίποτα χαραγμένο πάνω του;
Όχι. Μου φαίνεται σαν ένα απλό δαχτυλίδι, αλήθεια.
Τότε, λοιπόν, κοίτα!
Περίμενε. Τόσο πολύ το λαχταράς κιόλας;
Όχι, αλλά γιατί να το καταστρέψεις;
Γιατί είναι σκέτο κακό.
Διαφθείρει και καταστρέφει όποιον το φοράει...
μέχρι να περάσει στον Κόσμο των Σκιών...
και την εξουσία του Σόρον:
Του Σκοτεινού ’ρχοντα του Μόρντορ!
Όχι του Μπίλμπο;
Εσύ είσαι ο κάτοχός του τώρα.
- Δεν είναι καν ζεστό. - Όχι.
Ούτε οι φλόγες ενός δράκου δεν θα μπορούσαν να το βλάψουν.
"Το Πρώτο-δαχτυλίδι τους κυβερνάει όλους
"Το Πρώτο-δαχτυλίδι τους ανακαλύπτει
"Το Πρώτο-δαχτυλίδι τους μαζεύει όλους και στο σκοτάδι τους κλείνει"
Εύχομαι να μην είχε συμβεί στα χρόνια μου.
Κι εγώ.
Από τον Εχθρό λείπει ένα πράγμα που θα του χαρίσει τη δύναμη της γνώσης...
για να ξεπεράσει κάθε αντίσταση και να σκεπάσει όλη τη γη με το σκοτάδι.
Του λείπει το Πρώτο-δαχτυλίδι.
Ίσως να μην ξέρει ότι βρέθηκε.
Το ξέρει, Φρόντο.
Ο Γκόλουμ ξεκίνησε να ακολουθήσει το Δαχτυλίδι...
και ο Σκοτεινός ’ρχοντας τον έπιασε στο Μόρντορ.
Ο Σκοτεινός ’ρχοντας γνωρίζει τι δαχτυλίδι είχε βρει ο Γκόλουμ και πώς το ξανάχασε.
Και έμαθε τελευταία και για τους Χόμπιτ και για την Επαρχία.
Και έχει κι ένα όνομα να σκέφτεται...
το όνομα Μπάγκινς.
Εξαιτίας του Γκόλουμ!
Γκάνταλφ, τι να κάνω;
Τι κρίμα που ο Μπίλμπο δεν σκότωσε αυτό το άθλιο πλάσμα όταν είχε την ευκαιρία!
Ναι, είναι κρίμα.
Κρίμα και οίκτος.
Τώρα, Φρόντο, την απόφαση θα την πάρεις εσύ.
Τι θα κάνεις με το Πρώτο-δαχτυλίδι;
Θα το δώσω σ' εσένα, Γκάνταλφ!
Είσαι σοφός και δυνατός. Εσύ δεν θα...
Όχι! Μην με δελεάζεις.
Θα επιχειρήσω να το μετατρέψω σε καλό κι αυτό δεν μπορεί να γίνει.
Χωρίς να το θέλω, θα γίνω το ίδιο φοβερός όσο κι ο Σκοτεινός ’ρχοντας.
Μην με δελεάζεις!
Πολύ σύντομα, θα έχω μεγάλη ανάγκη για εξουσία.
Τότε θα πρέπει να κρατήσω το Δαχτυλίδι και να το φυλάξω.
Πρέπει να φύγω κάπου μακριά, μόνος.
Δεν θα πειράξουν την Επαρχία αν δεν είναι εκεί το Δαχτυλίδι.
Καλέ μου Φρόντο...
φοβάμαι πως έχεις δίκιο.
Θα πρέπει να φύγεις και να ξεχάσεις το όνομα Μπάγκινς.
Το όνομα αυτό δεν είναι πλέον ασφαλές.
Το όνομα με το οποίο θα ταξιδεύεις θα είναι:
Κύριος ’ντερχιλ.
Τι πήρε τ' αφτί σου και γιατί;
Κύριε Φρόντο, μην τον αφήσετε να με πειράξει!
Μην τον αφήσετε να με μεταμορφώσει σε τίποτα περίεργο.
Λοιπόν;
Απάντησέ του, Σαμ.
’κουσα κάποια πράγματα αλλά δεν πολύ κατάλαβα...
για κάποιον εχθρό και δαχτυλίδια και για κάτι Ξωτικά, κύριε.
Ξέρετε, συμπαθώ πολύ τα Ξωτικά, κύριε Φρόντο.
Τότε θα τα συναντήσεις, Σαμ.
Θα τα συναντήσεις. Πράγματι, θα πρέπει να πας στα Ξωτικά πρώτα, στο Ρίβεντελ.
Να πεις σε όλους ότι μετακομίζεις...
για να ζήσεις στο Μπάκλμπερι με τα ξαδέρφια σου, τον Πίπιν και τον Μέρι.
Ό,τι κι αν κάνεις, κάν' το γρήγορα, το αργότερο μέχρι τα γενέθλιά σου.
Θα έχω επιστρέψει μέχρι τότε.
Πρέπει να πάω νότια να συμβουλευτώ τον Σοφό Σάρουμαν...
τον αρχηγό μου. Να προσέχεις, Φρόντο.
Εγώ να πάω, κύριε; Να πάω να δω τα Ξωτικά;
Ωραία! Ζήτω!
Ήρθα γιατί θέλω τη βοήθειά σου, Λευκέ Σάρουμαν, σε χαλεπούς καιρούς.
Οι Εννέα έφυγαν. Πλησιάζει το σκοτάδι, οι Μαύροι Καβαλάρηδες!
Αυτά τα νέα μου φέρνεις, λοιπόν;
Δεν φτάνουν;
Ο Σόρον επιτέλους κινείται!
Τον Σόρον μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε και μόνοι μας.
Εσύ κι εγώ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Τι λόγια είναι αυτά; Τι εννοείς, Σάρουμαν;
Ήρθε η ώρα να διαλέξουμε.
Ανατέλλει μια νέα εποχή. Αναδύεται μια νέα δύναμη.
Οι ’νθρωποι, τα Ξωτικά και οι Σοφοί δεν μπορούν να το σταματήσουν.
Οι εχθροί του είναι καταδικασμένοι για πάντα, οι φίλοι του όμως...
Εννοείς ότι θα πρέπει να συμμαχήσουμε με τον Μόρντορ;
Μ' αυτόν;
Σε ενοχλεί η ιδέα;
Πού είναι το Δαχτυλίδι, Γκάνταλφ;
Γιατί οι Μαύροι Καβαλάρηδες το αναζητούν στην Επαρχία;
Το έχεις κρύψει εκεί;
Ποιος προτιμάς να το βρει, ο Σκοτεινός ’ρχοντας...
ή ο πολύχρωμος Σάρουμαν;
Κανένας σας δεν θα το αποκτήσει.
Υπάρχει και μια τρίτη λύση.
Να παραμείνει εδώ...
μέχρι να μου πεις πού βρίσκεται το Δαχτυλίδι.
Σάρουμαν, αν το κάνεις αυτό...
αν με καθυστερήσεις εδώ, τότε σίγουρα θα το αρπάξει ο Σόρον.
Τότε θα γνωρίσει τους πιστούς υπηρέτες του...
αλλά και τους εχθρούς του.
Σάρουμαν!
Δεν νιώθω καλά που φύγαμε χωρίς τον Γκάνταλφ, κε Φρόντο.
Καλύτερα να περιμέναμε, το πιστεύω.
Κι εγώ, Σαμ, αλλά μας είπε να φύγουμε το συντομότερο δυνατό.
Κι ο Μέρι με τον Πίπιν επέμεναν να έρθουν μαζί μας μέχρι το Μπρι, έτσι για παρέα.
Κάποιος πλησιάζει, κε Φρόντο. Ακούω ένα άλογο.
Ωραία. Βαρέθηκα να βλέπω τα ξαδέρφια μου όλη μέρα.
Καλύτερα να βγούμε απ' τον δρόμο. Δε θέλω να με δουν να φεύγω απ' την Επαρχία.
Μπορεί να είναι ο Γκάνταλφ.
Τότε θα τον ξαφνιάσουμε. Βιαστείτε!
Ερχόμαστε μαζί σου, Φρόντο.
Μαζί μου;
Μα πώς εσείς... Σαμ.
- Μα είχες δώσει τον λόγο σου. - Γνώριζαν ήδη πολλά, κε Φρόντο.
Δεν μας είπε ο Σαμ για το Δαχτυλίδι, Φρόντο.
Είδα τον Μπίλμπο να το χρησιμοποιεί, πριν κρυφτεί από τους Σάκβιλ-Μπάγκινς.
Μετά απ' αυτό, ο Πίπιν κι εγώ ψάξαμε...
και σας βρήκαμε. Ρωτούσαμε παντού.
Ακόμη κι απ' τον Γκάνταλφ ψαρέψαμε λίγα πράγματα.
Και με κατασκοπεύατε. Κι ο Σαμ σας βοηθούσε.
Σε κατασκοπεύαμε.
Αλλά δεν το κάναμε για κακό, κε Φρόντο.
Δεν θυμάσαι τι είπε ο κος Γκάνταλφ;
"Πάρε κάποιον που εμπιστεύεσαι", είπε.
- Δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν. - Εξαρτάται από το τι ζητάς.
Μπορείς να μας εμπιστευτείς ότι θα σταθούμε πλάι σου συνέχεια έως το τέλος.
Αλλά μην μας εμπιστευτείς ότι θα σ' αφήσουμε μόνο σου...
κι ότι θα φύγουμε χωρίς κουβέντα. Είμαστε φίλοι σου, Φρόντο.
Να σας πάρει, πονηρά ζιζάνια!
Ζήτω!
Θα διανυκτερεύσουμε στο Μπρι απόψε, κε Φρόντο;
Έτσι λέω, Σαμ.
Όλοι χρειαζόμαστε ένα τζάκι, ένα μπάνιο κι έναν ύπνο σε κανονικό κρεβάτι.
Μακάρι να ήταν κι ο Γκάνταλφ μαζί μας.
Ίσως τον βρούμε στο πανδοχείο μόλις φτάσουμε.
Ίσως.
Θα βγω έξω να πάρω λίγο αέρα.
Να προσέχετε. Μην ξεχνάτε: υποτίθεται πως δραπετεύουμε κρυφά.
Εσύ να προσέχεις! Μην χαθείς.
Να προσέχεις, Μέρι.
Ησυχία!
Ησυχία, όλοι!
Έχουμε επισκέπτες μαζί μας απόψε, που μας ήρθανε από την Επαρχία.
Πώς σας είπαμε πάλι, κύριε;
Κύριος ’ντερχιλ.
Ο κύριος ’ντερχιλ και η παρέα του.
Κε ’ντερχιλ, τραγουδήστε μας ένα τραγούδι της Επαρχίας!
Αν είναι έτσι, θα πω ένα σύντομο.
"Είναι ένα πανδοχείο, ένα χαρούμενο πανδοχείο κάτω από μια γκρίζα πλαγιά
"Κι εκεί φτιάχνουν μια μπύρα τόσο καφετιά
"Με ένα φολ-ντε-ντου κι ένα φολ-ντε-ντα
"Είμαστε όλοι Χόμπιτ της Επαρχίας"
Ποιος είναι εκεί;
"Με ένα πινγκ κι ένα πανγκ Σπάσανε οι χορδές του βιολιού
"Η αγελάδα πήδηξε πάνω απ' το Φεγγάρι"
Πού πήγε;
Τι συμβαίνει εδώ;
Πάρε τα κόλπα σου πίσω στην Επαρχία!
Τι συμβαίνει εδώ θα ήθελα να μάθω.
Λοιπόν, ο κος ’ντερχιλ...
τρομάζει τους πελάτες μου και σπάζει τα σερβίτσια με τα ακροβατικά του.
Λυπάμαι πολύ, έγινε κατά λάθος. Πολύ ατυχές περιστατικό.
Επιτέλους, την πατήσατε αυτήν τη φορά.
Ποιος είσαι συ;
Με λένε Στράιντερ.
- Όλοι με γνωρίζουν εδώ. - Εμείς όχι!
Ήσασταν πολύ απρόσεκτος ως τώρα, κε Φρόντο Μπάγκινς.
Με λένε κο ’ντερχιλ.
Μετά την αποψινή σας παράσταση, λίγη σημασία έχει πώς σας λένε.
Οι Μαύροι Καβαλάρηδες θα σας ξέρουν ως το πρωί.
Ήδη ξέρουν τι κουβαλάτε.
Ποιος είσαι αλήθεια;
Είμαι ένας φίλος του Γκάνταλφ. Μου ζήτησε να σας προσέχω για χάρη του.
Του Γκάνταλφ; Τον είδες; Πού είναι;
Δεν ξέρω.
Υποτίθεται πως θα τον συναντούσαμε εδώ, αλλά δεν έχω μήνυμά του.
Πρώτη φορά φοβάμαι γι' αυτόν.
Τότε θα πρέπει να συνεχίσουμε μόνοι μας αύριο.
Για το Ρίβεντελ;
Δεν θα φτάσετε ποτέ εκεί. Οι Μαύροι Καβαλάρηδες φυλάνε τον δρόμο μέρα-νύχτα.
Θα σας επιτεθούν κάπου απόμερα στο δάσος, όπου δεν θα υπάρχει βοήθεια.
Το ξέρω το δάσος.
Μπορώ να σας πάω στο Ρίβεντελ από μονοπάτια που δεν τα γνωρίζουν πολλοί.
Δέχεστε;
Με την άδειά σας, κε Φρόντο, θα 'λεγα όχι.
Αυτός ο Στράιντερ λέει να προσέχουμε. Ας δούμε πρώτα τις προθέσεις του.
Πώς ξέρουμε ότι τον έστειλε ο Γκάνταλφ;
Πιο πιθανό είναι να το παίζει κατάσκοπος και να δουλεύει για...
- Για εκείνους. - Δεν ξέρω, Σαμ.
Νομίζω πως ένας υπηρέτης του Εχθρού...
θα έδειχνε πιο φίλος και θα σκεφτόταν πιο μοχθηρά, αν κατάλαβες.
Ενώ εγώ δείχνω απλά φίλος και σκέφτομαι μοχθηρά, σωστά;
Ε, όχι, εννοούσα...
Φρόντο!
Φρόντο, τους είδα!
Τους είδα! Μαύροι Καβαλάρηδες!
Οι άνδρες μου τον βρήκαν στον δρόμο.
Ήταν δύο.
Μιλούσαν ψιθυριστά μεταξύ τους. Ένιωθα να με τραβάνε προς το μέρος τους.
Φαίνεται πως όλοι σας χρειάζεται να προσέχετε.
Εδώ και μέρες τριγυρνάνε κάτι περίεργοι τύποι.
Αυτός ο Μονομάχος...
ο Στράιντερ που πάει κι έρχεται και... Στράιντερ!
- Ήρθαν απ' το Μόρντορ. - Σώσε μας!
Δεν θα σας πειράξουν άμα φύγω.
Ο Στράιντερ προσφέρθηκε να βοηθήσει.
Ίσως γνωρίζεις καλύτερα τι κάνεις...
όμως εγώ στη θέση σου δεν θα έβγαινα παρέα με έναν μονομάχο στο δάσος.
Δεν έχουν επιλογή.
Δεν έχουν άλλον πέρα από έναν χοντρό-ξενοδόχο...
που θυμάται το όνομά του γιατί οι πελάτες τού το φωνάζουν στη μούρη όλη μέρα!
Θα κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω, κύριε Μπάγκινς. Κύριε ’ντερχιλ.
Δεν είμαι ήρωας, αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ.
Φυλάξτε σκοπιά απόψε, εσύ κι οι άντρες σου.
Υπάρχει ένας λόφος που λέγεται Γουέδερτοπ...
κάπου στο μέσο της διαδρομής έως το Ρίβεντελ.
Θα ξεκινήσουμε για εκεί αύριο. Το ίδιο κι ο Γκάνταλφ, αν μπορέσει.
Ακόμα δεν ξέρω αν μπορούμε να τον εμπιστευθούμε, κε Φρόντο.
Σας είπα δεν έχετε επιλογή, Σαμ.
Γιατί αν ήθελα το Δαχτυλίδι για τον εαυτό μου...
θα το είχα πάρει, τώρα.
Είμαι ο ’ραγκορν, γιος του ’ραθορν.
Αν μπορώ να σας σώσω με τη ζωή ή με τον θάνατό μου, θα το κάνω.
Πόσον καιρό θα τριγυρνάμε σ' αυτούς τους βάλτους;
Τουλάχιστον δυο μέρες.
Με τρώνε ζωντανό!
Τι τρώνε αυτά τα πλάσματα όταν δεν βρίσκουν Χόμπιτ;
Έλα, Μπιλ, έλα αργά.
Αυτό είναι το Γουέδερτοπ.
Θα ήμαστε εκεί ως το βράδυ αν βιαστούμε και δεν σταματήσουμε για φαϊ.
Έτσι όπως πάμε, θα καταντήσω φάντασμα.
Μην μιλάς γι' αυτά τα πράγματα.
’ραγκορν!
Κι ο Μπέρεν ήταν θνητός...
αλλά η Λούθιεν Τινούβιελ ήταν η κόρη ενός βασιλιά των Ξωτικών...
και ήταν η ομορφότερη από όλες κοπέλες του κόσμου.
Παρόλα αυτά, επέλεξε να είναι θνητή για χάρη του.
Και όταν αυτός πέθανε, τον ακολούθησε.
Κι έτσι αυτός έγινε η κατάρα της...
αλλά κι η αγάπη της συνάμα.
Μου φάνηκε πως είδα κάτι!
Ίσως να 'ταν και σκιές στο φεγγαρόφωτο, δεν ξέρω.
Σταθείτε κοντά στη φωτιά. Κάντε έναν κύκλο.
Τι ήταν αυτό;
Το Δαχτυλίδι, Φρόντο! Βγάλε το Δαχτυλίδι!
Κρύο... Κάνει τόσο κρύο.
- Σαν δηλητηριώδης σφήνα από πάγο. - Είναι το ψύχος του κόσμου τους.
Όταν φόρεσες το Δαχτυλίδι, εισέβαλες στον κόσμο των Μαύρων Καβαλάρηδων.
Ο Γκάνταλφ είχε πει ότι δεν πρέπει.
Γιατί έχει τόση ομίχλη εδώ; Δεν βλέπω καλά.
Τι έπαθε αυτός; Ένα μικρό τραύμα ήταν μόνο.
Ήταν διαβολικό το μαχαίρι που τον χτύπησε, Σαμ.
Νομίζω πως ένα κομμάτι έμεινε μέσα στο τραύμα και τον μολύνει εσωτερικά.
Εάν φτάσει στην καρδιά του...
Μπορείς να κάνεις τίποτα;
Πρέπει να φτάσουμε στο Ρίβεντελ το συντομότερο.
Δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο.
Πρέπει! Θέλεις να τον πάρουν εκείνοι;
Περιμένετε, ακούστε.
Λέγκολας!
Ναι, Σαμ, είναι Ξωτικό.
Ώστε δεν υπάρχουν νέα για τον Γκάνταλφ στο Ρίβεντελ; Κανένα μήνυμα απολύτως;
Κανένα.
Ο Αφέντης μου ο Έλροντ έστειλε όσους ιππείς μπορούσε για να σας βρει...
γνωρίζοντας ότι μεταφέρετε βαρύ φορτίο χωρίς καθοδήγηση.
Είμαι στους δρόμους εννέα μέρες.
Ο κύριος Φρόντο είναι στους δρόμους πολύ περισσότερο.
Και είναι άρρωστος και χρειάζεται ξεκούραση.
Για λίγο μόνο.
Καμιά ξεκούραση δεν μπορεί να βοηθήσει πλέον τον κο Φρόντο.
Μόνο τα χέρια του Έλροντ στο Ρίβεντελ μπορούν να το κάνουν αυτό.
Πέντε Μαύροι Καβαλάρηδες μας έχουν πάρει στο κατόπι...
και μάλλον οι άλλοι τέσσερις μας περιμένουν στο πέρασμα.
Εάν χάσουμε έστω και λίγο χρόνο, χάνουμε τον Φρόντο, το Δαχτυλίδι...
και την Ενδόγειο.
Με καταλαβαίνεις, Σαμ;
Αυτό είναι το πέρασμα του Ρίβεντελ.
Γρήγορα! Ο Εχθρός μας έφτασε!
Έλα πίσω. Θα σε πάρουμε στο Μόρντορ.
Γκάνταλφ!
Έλα πίσω, έλα πίσω. Θα σε πάρουμε στο Μόρντορ.
Φύγετε!
Τρέχα, ανόητε, τρέχα!
Το Δαχτυλίδι!
Γυρίστε πίσω στο Μόρντορ, και μην με ακολουθείτε άλλο.
Έλα πίσω.
Θα σε πάρουμε στο Μόρντορ.
Έλα πίσω.
Φύγετε!
Το Δαχτυλίδι.
Το Δαχτυλίδι!
Μα την Επαρχία ολόκληρη, δεν θα πάρετε ούτε το Δαχτυλίδι ούτε μένα!
Όχι, ποτέ. Τώρα θα δείτε που έρχομαι.
Θα σας δείξω εγώ.
Όχι, ποτέ! Γκάνταλφ!
Ναι.
Εδώ είμαι και είσαι τυχερός που βρίσκεσαι κι εσύ εδώ...
μετά από όσα τρελά έκανες από τότε που έφυγες από το σπίτι.
Πού είναι ο Σαμ; Είναι εντάξει οι άλλοι;
Στιγμή δεν έλειψαν από δίπλα σου για τρεις μέρες.
Τρεις μέρες;
Τι έγινε στο πέρασμα; Όλα φαινόταν τόσο θολά.
Είχες αρχίσει να λιποθυμάς, αξιοθαύμαστε φίλε μου.
Η μύτη από το ξίφος είχε φτάσει σχεδόν ως την καρδιά σου.
Δεν το ήξερα. Θα είχα γίνει...
Θα είχες γίνει σαν κι αυτούς.
Ένα Φάντασμα των Δαχτυλιδιών...
υπηρέτης του Σκοτεινού ’ρχοντα...
εάν δεν είχες αντισταθεί έως το τέλος.
Το ποτάμι φούσκωσε να τους καταπιεί.
Ανήκει στον Έλροντ.
Αυτό είναι το σπίτι του κι ο ίδιος ο Έλροντ ήταν που σε γιάτρεψε.
Εάν μου επιτρέπεται να πω, έβαλα κι εγώ λίγο το χεράκι μου.
Τα λευκά άλογα και τα υπόλοιπα. Εάν παρατήρησες.
Αυτό λοιπόν είναι το τέλος των Μαύρων Καβαλάρηδων;
Όχι, όσο υπάρχει το Δαχτυλίδι.
Θα επιστρέψουν στον Αφέντη τους στο Μόρντορ άπραγοι και καταπονημένοι...
μέχρι να βρουν νέες στολές να φορέσουν και άλογα να καβαλήσουν.
Τους νικήσαμε, μόνο για λίγο, Φρόντο.
Κι αυτό ανακούφιση είναι.
Μακάρι να ήταν αλήθεια, Φρόντο.
Φοβάμαι πως έχουμε ένα καινούριο και πιο άμεσο πρόβλημα πλέον.
Δεν με ρώτησες γιατί άργησα να επιστρέψω στην Επαρχία.
Το ξέχασα.
Μόλις βεβαιώθηκα ότι το δικό σου ήταν όντως το Πρώτο-δαχτυλίδι...
πήγα αμέσως στο ’ιζενγκαρντ, και σκέφτηκα ότι αν ήταν κάποιος...
που γνώριζε τι ήταν καλύτερο να γίνει για το Πρώτο-δαχτυλίδι...
αυτός θα ήταν σίγουρα ο Λευκός Σάρουμαν.
Ο Μέγας Αετός, Γκουάιχιρ...
ήρθε στο κάλεσμά μου και με πήρε μακριά.
Ο Σάρουμαν δεν έδινε ποτέ ιδιαίτερη σημασία στα ζώα.
- Αν πάρει το Δαχτυλίδι όμως... - Θα γίνει ’ρχοντας της Ενδογείου.
Ο πόλεμος του Δαχτυλιδιού έχει αρχίσει, Φρόντο.
Τα υπόλοιπα θα τα ακούσεις στο Συμβούλιο όταν συνέλθεις. Τώρα ξεκουράσου.
"Τα φύλλα ήταν μεγάλα, το γρασίδι πράσινο
"Αλλά τα σκιάδια της μαγκούτας ψηλά κι όμορφα
"Και στο ξέφωτο ξεπρόβαλε ένα φως
"Αστέρων στη σκιά να τρεμοσβήνει
"Η Τινούβιελ χόρευε εκεί"
Μπίλμπο!
Γεια σου, φίλε Φρόντο.
Πού γυρνούσες; Πώς και δεν σε πέτυχα πουθενά;
Είχα συνηθίσει να σε βλέπω να κάθεσαι δίπλα στον Σαμ κάθε μέρα.
Μπίλμπο, εδώ ήσουν όλον αυτόν τον καιρό; Όλα αυτά τα χρόνια;
Δεν είχα και ιδιαίτερο λόγο να είμαι πουθενά αλλού, έτσι κι αλλιώς.
Το φαγητό είναι πολύ καλό και μπορώ να ακούω και να σκέφτομαι.
Ένας υπέροχος τόπος.
Συμφωνώ.
Και τώρα, βέβαια, γίνεται όλος αυτός ο σαματάς για το δαχτυλίδι μου.
Φαντάσου ένα τοσοδούλι πραγματάκι τι μπελάδες φέρνει. Το έχεις μαζί σου;
Ναι, το έχω.
Θα ήθελα πολύ να του ρίξω άλλη μια ματιά, μόνο για μια στιγμή.
Παρ' το μακριά.
Τώρα καταλαβαίνω.
Λυπάμαι.
Λυπάμαι για όλα.
Αυτές οι περιπέτειες...
δεν έχουν ένα τέλος;
Το Συμβούλιο του Έλροντ αρχίζει. Ελάτε μαζί μου.
Και οι δυο σας.
Όλο εκείνο το πρωί, το Συμβούλιο συζητούσε για την ιστορία του Πρώτο-δαχτυλιδιού...
και του αφέντη του, του Σόρον.
Ο Γκάνταλφ ενημέρωσε τους παρόντες για τον Σάρουμαν...
τον προδότη, και την λαχτάρα του για τη δύναμη του Δαχτυλιδιού.
Τα Ξωτικά και οι Νάνοι είπαν επίσης όσα γνώριζαν για τον Σόρον...
και τις πολεμικές του ετοιμασίες, το ίδιο και ο Μπόρομιρ του Γκόντορ.
Στο Γκόντορ έχουμε ήδη δεχθεί την επίθεση των δυνάμεων του Μόρντορ.
Είμαι ο Μπόρομιρ. Σ' ένα όνειρο...
άκουσα μια φωνή να μου φωνάζει και να λέει:
"Ψάξε για το ξίφος που έσπασε. "
Αυτό είναι το ξίφος του Έλεντιλ από το Γκόντορ...
που πολέμησε τον Σκοτεινό ’ρχοντα και σφαγιάστηκε.
Έτσι ο Φρόντο έμαθε επιτέλους...
την πραγματική καταγωγή του ’ραγκορν, γιου του ’ραθορν...
απόγονου του Ίζιλντουρ, που έκοψε το Πρώτο-δαχτυλίδι από το χέρι του Σόρον.
Τότε ανήκει σ' εσένα και καθόλου σ' εμένα;
Βγάλε το Δαχτυλίδι, Φρόντο.
Έφτασε η ώρα.
Το Μπέιν του Ίζιλντουρ.
Το Ημί-ανδρο.
Τι θα κάνουμε μ' αυτό λοιπόν, το πιο δυνατό από τα όπλα;
Δεν μπορούμε να το κρατήσουμε, ούτε να το καταστρέψουμε.
Ο Σόρον που το έφτιαξε ψάχνει το Δαχτυλίδι του...
κι ο Σάρουμαν που το επιβουλεύεται ψάχνει επίσης τις δυνάμεις του.
Δεν βλέπω άλλον δρόμο από τον πλέον επίφοβο:
Τον δρόμο για το Μόρντορ.
Πρέπει να ρίξουμε το Δαχτυλίδι στη φωτιά όπου κατασκευάστηκε:
Το Όρος Κατάρα.
Τι ανοησίες είναι αυτές;
Γιατί θες να το κρύψεις και να το καταστρέψεις;
Το Δαχτυλίδι μπορεί να σώσει όλη την Ενδόγειο.
Μα δεν καταλάβατε τίποτα;
Είναι το Δαχτυλίδι του Σόρον. Για να το χειριστεί κανείς...
πρέπει να γίνει Σόρον.
Εγώ δεν το αγγίζω!
Ούτε εγώ.
Η μόνη μας ελπίδα είναι η ανοησία, Μπόρομιρ.
Ο Σκοτεινός ’ρχοντας δεν φαντάζεται ότι θέλουμε να καταστρέψουμε το Δαχτυλίδι.
Θα περιμένει μέχρι να το χρησιμοποιήσει κάποιος από μας...
και θα ακολουθεί τις κινήσεις μας.
Έτσι είναι πιθανόν να μην αντιληφθεί...
τα μικρά, αθόρυβα πόδια που θα περπατούν μέσα στον κίνδυνο...
μέσα στο Μόρντορ.
Πολύ καλά. Είναι αρκετά εύκολο να καταλάβει κανείς πού το πάτε.
Ο Μπίλμπο, το χαζο-Χόμπιτ, τα ξεκίνησε όλα κι ο ίδιος πρέπει να τα ολοκληρώσει.
Πότε πρέπει να ξεκινήσω;
Έχει φύγει από σένα, Μπίλμπο.
Αυτό το τελευταίο ταξίδι πρέπει να το κάνουν άλλοι.
Και ποιοι είναι αυτοί;
Αυτό προσπαθούν να αποφασίσουν εδώ.
Θα το πάρω εγώ το Δαχτυλίδι...
έστω κι αν δεν γνωρίζω τον δρόμο.
Νομίζω πως αυτή η αποστολή είναι για σένα, Φρόντο.
Ήρθε η ώρα των Επαρχιωτών, επιτέλους.
Όμως σίγουρα δεν θα τον στείλετε μόνο, έτσι;
Εσύ πάντως θα πας μαζί του, Αφέντη Σαμ-εξυπνάκια.
Είναι αδύνατον να χωριστείτε, ακόμα κι όταν αυτός έχει Συμβούλιο...
ενώ εσύ όχι.
Ωραίος μπελάς μας βρήκε, κε Φρόντο.
Σκέφτηκα ότι ίσως ήθελες να πάρεις αυτά.
Μπίλμπο, δεν νομίζω ότι μου πάει.
Μπορείς να φορέσεις τον χιτώνα κάτω από τα ρούχα σου.
Είναι πολύ ελαφρύς. Αλλά φαντάζομαι ότι μπορεί να αποκρούει...
τα ξίφη των Μαύρων Καβαλάρηδων.
Ονόμασα το ξίφος Κεντρί, πριν από καιρό.
Χαζή ιδέα, αλλά τι να κάνεις.
Λάμπει όταν πλησιάζουν εχθροί.
Ορκ και άλλοι διάφοροι.
Ορίστε. Τώρα δείχνεις σαν ένα απλό Χόμπιτ απ' έξω...
Λοιπόν, να προσέχεις.
Να έρθεις πίσω με τραγούδια και ιστορίες.
"Κάθομαι πλάι στη φωτιά
"Και σκέφτομαι όσα είδα"
Πρέπει να δράσουμε γρήγορα και κρυφά.
Η συνοδεία του Δαχτυλιδιού θα είναι εννέα.
Εννέα πεζοί απέναντι στους εννέα Καβαλάρηδες του Μόρντορ.
Με τον Σαμ και τον Φρόντο θα πάει κι ο Γκάνταλφ.
Όσο για τους υπόλοιπους...
ο Λέγκολας εκπροσωπεί τα Ξωτικά κι ο Γκίμλι, γιος του Γκλόιν, τους Νάνους.
Τους Ανθρώπους εκπροσωπούν...
οι ατρόμητοι Μπόρομιρ του Γκόντορ και ’ραγκορν, γιος του ’ραθορν.
Για τις δύο τελευταίες θέσεις, αφού εμπιστευόμαστε τη φιλία...
περισσότερο απ' τη μεγάλη σοφία, ο Πέρεγκριν Τουκ...
κι ο Μέριαντοκ Μπράντιμπακ μπορούν να πάνε επίσης.
Πότε θυμάστε τέτοια χιονοθύελλα τόσο νότια;
Το χέρι του Σκοτεινού ’ρχοντα μάκρυνε πολύ αφού μας στέλνει χιόνι...
ακόμα κι από το Μόρντορ.
Το χέρι του μάκρυνε πολύ.
Όχι, Γκάνταλφ, όχι απ' τον σκοτεινό δρόμο, σε ικετεύω!
Τι προτείνεις εσύ;
Να γυρίσουμε στο Ρίβεντελ και να περιμένουμε εκεί το τέλος. Δεν έχουμε επιλογή.
Να πάμε από το Φαράγγι του Ρόχαν.
Θα έφερνε το Δαχτυλίδι κοντά στο ’ιζενγκαρντ και τον Σάρουμαν. Να μην το ρισκάρουμε.
Όμως θα ρίσκαρες τα ορυχεία του Μόρια.
Απ' όπου κι εγώ κι εσύ έχουμε περάσει στο παρελθόν και βγήκαμε ζωντανοί.
Με αναμνήσεις πολύ δυσάρεστες.
Δεν επιθυμώ να ξαναπάω στο Μόρια δεύτερη φορά.
Εγώ δεν επιθυμώ να πάω εκεί ούτε για πρώτη.
Ούτε κι εγώ.
Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα ήθελε να πάει, αλλά ποιος θέλει να πάει.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να περάσουμε τα βουνά.
Θα έρθω εγώ μαζί σου.
Ο ξάδερφός μου ο Μπέιλιν οδήγησε μια ομάδα Νάνων εκεί πριν από πολλά χρόνια.
Έχουμε χάσει επαφή όλο αυτό το διάστημα.
Τα Ξωτικά δεν περπατούν στη σκοτεινή γη.
Θα έρθω εγώ, αλλά φοβάμαι για σένα, Γκάνταλφ.
Εγώ δεν πηγαίνω, εκτός κι αν όλοι οι άλλοι αποφασίσουν το αντίθετο.
Τι λέει ο κάτοχος του Δαχτυλιδιού;
Δεν επιθυμώ να πάω.
Αλλά θα πάω, εφόσον το προτείνει ο Γκάνταλφ.
Ήρεμα, Μπιλ. Ο γέρο-Γκάνταλφ θα ανοίξει την πύλη όπου να 'ναι.
- Κι αν δεν μπορέσει; - Δεν έχω δει τίποτα που να μην μπορεί να κάνει.
Σαμ!
Ωραία τα πυροτεχνήματα, εδώ όμως μιλάμε για μαγικά των νάνων.
Τι πλάσματα είστε εσείς οι Νάνοι όταν κρύβετε πράγματα!
Στις πύλες του πιο θαυμαστού σας αρχαίου βασιλείου υπάρχει η επιγραφή:
"Μίλα, φίλος, και περνάς", αλλά κανένα μαγικό σε καμιά γλώσσα δεν ανοίγει την πόρτα.
Γιατί κοιτάς επίμονα τη λίμνη, Φρόντο;
Τη φοβάμαι.
Ορίστε πού κατάντησε η αποστολή μας. Αν ήταν να έχουμε σοφό...
καλύτερα να παίρναμε τον Σάρουμαν.
Ησύχασε, Μπόρομιρ.
Γιατί; Υπάρχουν κι άλλες λύσεις εάν μπλόκαρε ο Σοφός μας.
Σου είπα από την αρχή...
Γκάνταλφ, γερο-ξεκούτη!
Αρκούσε, λοιπόν, να πεις "φίλε" για να περάσεις.
Αυτά ήταν ωραία χρόνια!
Πάμε.
Έρχομαι, κε Φρόντο! Έρχομαι!
Περάστε την πύλη! Όλοι σας!
Ο καημένος ο Μπιλ!
Γκάνταλφ, τι ήταν αυτό το πλάσμα στο νερό;
Δεν ξέρω.
Υπάρχουν αρχαιότερα και μοχθηρότερα πράγματα από τους Ορκ στα βάθη της γης.
Ό,τι κι αν ήταν έπιασε τον Φρόντο πρώτο απ' όλους μας.
Σώπα, Πίπιν!
Αρκετά προχωρήσαμε για σήμερα.
Ας σταματήσουμε εδώ για απόψε.
Μοιάζει με κελί για φυλακισμένους.
Ναι, έχει και πηγάδι.
Καλύτερα να ξεκουραστούμε εδώ.
Δύσκολα να πιστέψω ότι ακόμα και Νάνοι...
θα ζούσαν σ' αυτήν την μισοπνιγμένη κατακόμβη!
Ήταν πολύ όμορφα εδώ κάποτε.
Σωπάστε! Και οι δυο σας!
Ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε αύριο, Γκάνταλφ;
Δεν έχω αποφασίσει.
Το μονοπάτι αριστερά μυρίζει άσχημα και είμαι πολύ κουρασμένος για να επιλέξω.
Ο δρόμος ευθεία φαίνεται λάθος, για κάποιο λόγο.
Τουλάχιστον ο μεσαίος δρόμος ανεβαίνει.
Καιρός να σκαρφαλώνουμε πάλι.
Ίσως. Δεν θυμάμαι.
Τι ήταν αυτό;
- Πίπιν! - Ένα πετραδάκι μόνο.
Έριξα ένα πετραδάκι.
Χαζέ Τουκ! Να πέσεις ο ίδιος την άλλη φορά. Κάνε ησυχία!
Χαζέ Πίπιν!
Ναι, από δω.
Πρέπει να φτάσουμε στις Μεγάλες Πύλες μέχρι το βράδυ.
Θα χαρώ πολύ.
Αμφιβάλλω αν οι Νάνοι επέστρεψαν ποτέ εδώ.
Γιατί να επιστρέψουν; Τι είχε απομείνει να εξορύξουν;
Μιθριλικός άργυρος! Το πιο πολύτιμο μέταλλο στον κόσμο.
"Μπέιλιν, γιος του Φούντιν...
"’ρχοντας του Μόρια. "
Ώστε επέστρεψαν.
Μοιάζει με αρχείο της αποικίας.
Σπαθιά των Ορκ. Έγινε μεγάλη μάχη εδώ.
Ναι.
"Ο Μπέιλιν είναι τώρα ’ρχοντας του Μόρια. "
Εδώ λέει: "Βρήκαμε Μιθρίλιο. "
Εδώ πάλι λέει:
"Χτες έπεσε ο Μπέιλιν, ’ρχοντας του Μόρια.
"Ένας Ορκ τον χτύπησε, πίσω από μια πέτρα.
"Σκοτώσαμε τον Ορκ, αλλά πολλοί περισσότεροι... "
Εδώ λέει: "Φράξαμε τις πύλες. "
Και κάτι για "τον Φύλακα στο Ύδωρ".
- Τι ακούς; - Τίποτα.
Αισθάνομαι όμως.
Είναι κακό ανάγνωσμα.
"Πήραν τη γέφυρα. Έρχονται!
"Δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε! Τύμπανα, τύμπανα στο βάθος!"
Δεν έχει άλλο.
Γκάνταλφ, δεν θέλω να μείνω εδώ.
Φεύγουμε, Πίπιν. Δεν έχει άλλο.
Έρχονται.
Κλείστε τις πόρτες και σφηνώστε τις.
Η ανατολική πύλη να μείνει ανοιχτή. Μην κλειστούμε μέσα.
Ορκ και κάτι άλλο. Ένα μεγάλο Δαιμόνιο των Σπηλαίων, νομίζω.
Από δω!
Για την Επαρχία!
Τώρα είναι η τελευταία ευκαιρία! Τρέχα!
Καλά είμαι. Μπορώ να περπατήσω.
Νόμιζα πως σκοτώθηκες.
Όλοι σας, στις σκάλες!
Πρώτος ο Γκίμλι. Μετά ο Πίπιν με τον Μέρι.
Μην πλησιάζετε! Σας προειδοποιώ!
Μπάλρογκ!
Φύγετε, όλοι σας! Φύγετε, ανεβείτε τις σκάλες και ευθεία.
Φύγετε! Δεν μπορείτε να με βοηθήσετε.
Δεν μπορείς να περάσεις.
Είμαι υπηρέτης της Μυστικής Φωτιάς.
Δεν μπορείς να περάσεις.
Γύρνα πίσω στη σκιά.
Δεν μπορείς να περάσεις.
Φύγετε, ανόητοι!
Ελάτε. Ακολουθήστε με.
Υπακούστε τον!
- Ίσως αφήσει σημάδι, Σαμ. - Δεν με νοιάζει.
Τώρα η σειρά σου, Φρόντο.
Καλά είμαι. Τι σημασία έχει τώρα;
Έχει. Έχουμε μακρύ δρόμο ακόμα και πολλά να κάνουμε.
Γιατί; Δεν έχουμε ελπίδα χωρίς τον Γκάνταλφ. Το ξέρεις, ’ραγκορν.
Τότε πρέπει να κάνουμε χωρίς ελπίδα. Υπάρχει κι η εκδίκηση.
Χιτώνας από Μιθρίλιο!
Ώστε αυτό σε έσωσε!
Δεν έχω ξαναδεί άλλο πιο όμορφο.
- Εκεί! - Τι είναι;
Τα βήματα, τα άκουσα στο Μόρια να μας ακολουθούν.
Οι Ορκ δεν θα μας κυνηγήσουν έως ότου νυχτώσει.
Ποτέ δεν ακούγεται σαν Ορκ.
Κάνουν θόρυβο ξυπόλητοι.
Ό,τι κι αν είναι, δεν πρόκειται να μας ακολουθήσει εκεί που πάμε.
Τίποτα κακό δεν περνά από το Λοθλόριεν.
- Δεν το λέμε έτσι στο Γκόντορ. - Τότε δεν ξέρετε τίποτα στο Γκόντορ.
Από το Μόρια στο Χρυσό Δάσος. Δεν υπάρχει λιγότερο επικίνδυνος δρόμος;
Καλύτερα να αντιμετωπίσω τον Μπάλρογκ ξανά, παρά τη Λαίδη.
Το Λοθλόριεν είναι ένα τόπος ίασης. Δεν υπάρχει κακό εκεί, εκτός κι αν κάποιος...
- φέρει το κακό μαζί του. - Καλωσήλθατε στο Λοθλόριεν.
Με λένε Γκαλάντριελ κι αυτός είναι ο αφέντης μου, ο Σέλεμπορν.
Τα δάση μάς είπαν για τον χαμό σας.
Λυπόμαστε για σας και για την Ενδόγειο.
Μείνετε εδώ για λίγο, μέχρι να γιατρευτείτε.
Γνωρίζουμε για την αποστολή σας.
Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε να σας βοηθήσουμε.
Ο Φρόντο Μπάγκινς από την Επαρχία;
"’σε τη νύχτα να σε καλεί ασταμάτητα
"’σε τη μέρα να μην είναι πια η ίδια"
Είναι τραγούδι για τον Γκάνταλφ, έτσι;
Ναι. "Μιθράντιρ" ήταν το όνομά του στη γλώσσα των Ξωτικών.
Σημαίνει Γκρίζος Προσκυνητής.
Γνωρίζουμε πολύ λίγα γι' αυτόν στην Επαρχία, ’ραγκορν. Για μας ήταν απλά ο Γκάνταλφ.
Δεν ξέραμε ότι είχε τόσα πολλά ονόματα.
Νομίζω του άρεσε περισσότερο το Γκάνταλφ.
"Μας οδηγεί ακόμα το φως σου
"Βαδίζεις δίπλα μας
"Μια προσευχή μέσα στη νύχτα
"Με τον φόβο να τρέχει ανάμεσα στις σκιές
"Σαν ένα αστέρι που λάμπει βαθιά μες στην καρδιά του
"Θα το γνωρίζεις στην καρδιά σου για πάντα
"Ποτέ πια
"Δεν θα είμαστε
"Μόνοι"
Αυτός είναι ο καθρέφτης της Γκαλάντριελ.
Δείχνει πράγματα που ήταν, πράγματα που είναι...
και πράγματα που θα γίνουν. Επιθυμείτε να κοιτάξετε;
Δεν θα με πείραζε να δω τι συμβαίνει στην πατρίδα.
Αισθάνομαι ότι πέρασαν αιώνες από τότε που έφυγα.
Έλα λοιπόν και κοίταξε...
να δεις ό,τι επιθυμείς.
Πρέπει να γυρίσω πίσω! Ξέθαψαν τον Μπάγκσοτ Ρόου...
και πέταξαν τον γέρο-Γκάφερ στον δρόμο.
Πρέπει να γυρίσω πίσω.
Ο καθρέφτης δείχνει πολλά πράγματα, Σαμ, και δεν έχουν συμβεί όλα τους.
Πολλά δεν θα συμβούν ποτέ εκτός κι αν αυτοί που τα βλέπουν...
αφήσουν την πορεία τους για να τα αποτρέψουν.
Επιθυμείς να αφήσεις τον Φρόντο τώρα και να γυρίσεις πίσω;
Όχι.
Γκάνταλφ;
Όχι, πρέπει να είναι ο Σάρουμαν.
Μην αγγίξεις το νερό!
Σε ψάχνει.
Μα δεν μπορεί να σε βρει, όχι εδώ, όχι ακόμα.
Η πόρτα είναι κλειστή.
"Τρία Δαχτυλίδια για τους Βασιλείς των Ξωτικών κάτω από τον ουρανό. "
Ναι.
Κρύψαμε αυτά τα τρία και δεν τα άγγιξε ποτέ.
Αν αποτύχει η αποστολή σας, τίποτα δεν θα σταθεί εμπόδιο...
στο πέρασμά του και είμαστε απροστάτευτοι.
Αν όμως επιτύχετε, αν καταστραφεί το Πρώτο-δαχτυλίδι...
όλα όσα χτίσαμε με τ' άλλα τρία θα σβήσουν.
Ο χρόνος θα μας βρει και το Λοθλόριεν θα σβήσει.
Είστε τα ίχνη της καταστροφής για μας, Φρόντο.
Λαίδη Γκαλάντριελ, σου δίνω το Πρώτο-δαχτυλίδι αν το ζητήσεις.
Είναι πολύ βαρύ για μένα.
Και ήρθα για να δοκιμάσω την καρδιά σου.
Θα μου δώσεις αβίαστα το Δαχτυλίδι...
και στη θέση του Σκοτεινού ’ρχοντα θα στήσεις μια Βασίλισσα.
Και δεν θα είμαι μοχθηρή, αλλά πεντάμορφη...
και τρομερή όπως η μέρα και η νύχτα.
Πιο δυνατή κι απ' τα θεμέλια της γης.
Και θα μ' αγαπούν και θα απελπίζονται!
Περνάω το τεστ.
Θα σβήσω και θα χαθώ στη δύση...
αλλά θα μείνω η Γκαλάντριελ.
Κι εσείς πρέπει να φύγετε το πρωί.
Για το Γκόντορ και το σπίτι του Ίζιλντουρ.
Για το Γκόντορ και την πόλη του Μάινας Τίριθ.
Σε λίγες μέρες θα πρέπει να επιλέξουμε:
Να στρίψουμε δυτικά με τον Μπόρομιρ προς τις μάχες του Γκόντορ...
ή ανατολικά προς το Μόρντορ και τον Σκοτεινό ’ρχοντα;
Ή να διαλύσουμε τη συνεργασία μας;
Εγώ πηγαίνω με τον κο Φρόντο.
Το ξέρω, Σαμ.
Τι μέρος! Τι απαίσιο μέρος!
Κοιτάξτε το ’ργκοναθ, τις στήλες των βασιλέων.
Είναι ο Ίζιλντουρ και ο Ανάριον, οι πρόγονοί μου.
Αν ήταν εδώ ο Γκάνταλφ...
Έφτασε επιτέλους η μέρα, η μέρα της επιλογής που τόσο περιμέναμε.
Τι θα γίνουμε τώρα;
Δεν είμαι ο Γκάνταλφ.
Προσπάθησα να σας οδηγήσω όπως θα έκανε αυτός, αλλά...
αν είχε κάποιο σχέδιο για τη στιγμή αυτή, ποτέ δεν μου το είπε.
Ακόμα κι αν είχε, αν ζούσε...
νομίζω πως το βάρος θα έπεφτε σ' εσένα, Φρόντο.
Μόνος σου θα επιλέξεις τον δρόμο σου τώρα.
Η ευθύνη είναι μεγάλη.
Δώστε μου μια ώρα και θα μιλήσω.
Αφήστε με μόνο!
Θα έχεις την ώρα σου. Και θα μείνεις μόνος.
Ποιος είναι εκεί;
Μπόρομιρ.
Φοβόμουν για σένα, Φρόντο.
Οι Ορκ ίσως να έχουν πλησιάσει ήδη.
Μπορώ να μείνω να σου μιλήσω για λίγο;
Πολύ ευγενικό, μα δεν υπάρχει τίποτα να ειπωθεί.
Ξέρω τι πρέπει να κάνω, αλλά φοβάμαι, Μπόρομιρ.
Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω. Θέλεις τη συμβουλή μου;
Ξέρω τι θα με συμβουλέψεις:
Να πάμε στο Γκόντορ για να σώσουμε το Μάινας Τίριθ με το Δαχτυλίδι.
Και είναι αυτή άσχημη συμβουλή;
Γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε το Δαχτυλίδι για καλό σκοπό;
Ό,τι κι αν γίνει με το Δαχτυλίδι γυρνάει σε κακό.
Ο Γκάνταλφ κι ο Έλροντ το απαρνήθηκαν, το ίδιο και η Γκαλάντριελ...
Ναι, τα ξέρω όλα αυτά.
Για τον εαυτό τους μπορεί να έχουν δίκιο, τα Ξωτικά, τα Ημι-ξωτικά και οι Σοφοί!
Τους αγνούς Ανθρώπους, όμως, δεν θα τους διαφθείρει.
Εμείς στο Μάινας Τίριθ δεν θέλουμε εξουσία.
Μόνο τη δύναμη να μας υπερασπιστούμε.
Πού είναι το κακό, Φρόντο;
Κανείς δεν μπορεί να δώσει απάντηση.
Κι αν στρέφαμε τη δύναμη του Εχθρού εναντίον του;
Σκέψου τι θα μπορούσε να κάνει ο ’ραγκορν με το Δαχτυλίδι.
Ή, αν αρνηθεί αυτός, γιατί όχι ο Μπόρομιρ;
Πώς θα ξεγελάω τους κάτοικους του Μόρντορ, μέχρι να αντιμετωπίσω τον Σόρον.
Και μας λένε να το ξεφορτωθούμε!
Έλα μαζί μου, Φρόντο.
Η πόλη μου δεν είναι μακριά.
Μπορείς να πας στο Μόρντορ από κει, αν πρέπει.
Μόνο πίστεψέ με, άσε με να δοκιμάσω το σχέδιό μου.
Δάνεισέ μου το Δαχτυλίδι.
Όχι, Μπόρομιρ. Όχι!
Ανόητε, πεισματάρη ανόητε! Είναι δικό σου κατά λάθος.
Θα μπορούσε να ήταν δικό μου.
Θα 'πρεπε να ήταν δικό μου. Δώσ' το μου!
Καημένε κολπατζή!
Θα μας πουλήσεις όλους στον Σόρον.
Προδότη!
Την κατάρα μου να έχετε στο θάνατο και στο σκοτάδι, Ημί-ανδρα!
Τι έκανα;
Φρόντο, γύρνα πίσω!
Μ' έπιασε τρέλα, αλλά μου πέρασε.
Γύρνα πίσω!
Αυτή η αναμονή είναι αβάσταχτη.
Πού είχες πάει, Μπόρομιρ; Είδες τον Φρόντο;
Προσπάθησα να τον πείσω να έρθει στο Μάινας Τίριθ.
Θύμωσα κι εξαφανίστηκε.
Αυτά έχεις να πεις μόνο;
Φόρεσε το Δαχτυλίδι.
Πού πήγε όμως; Πού να είναι;
Κε Φρόντο!
Γκίμλι, Λέγκολας, σταματήστε τους!
Δεν ξέρω τι ρόλο έπαιξες σ' αυτήν την πονηριά, αλλά βοήθησε τώρα!
Προστάτεψε τον Μέρι και τον Πίπιν, ακόμα κι αν δεν βρείτε τον Φρόντο. Πήγαινε!
Ακολούθησέ με, Σαμ. Μείνε κοντά μου.
Σαμ Γκάμτζι, τα πόδια σου είναι κοντά, γι' αυτό σκέψου.
Οι βάρκες.
Έρχομαι, κε Φρόντο.
Έρχομαι!
Μόνο νεράκι είναι.
Εδώ είμαι, Σαμ.
Σώστε με, κε Φρόντο.
Βοήθεια, πνίγομαι!
- Πιάσε το χέρι μου. - Πού είναι;
Εδώ. Εδώ είναι.
Απ' όλα τα μπερδέματα που θα περίμενα ποτέ...
Κε Φρόντο, είστε σκληρός.
Αν δεν είχα μαντέψει σωστά πού θα ήσασταν τώρα;
Με ασφάλεια στον δρόμο μου.
"Με ασφάλεια"; Ολομόναχος και χωρίς εμένα να σας βοηθάει;
Μα πηγαίνω στο Μόρντορ.
Φυσικά και πηγαίνετε, κε Φρόντο, κι εγώ έρχομαι μαζί σας.
Δεν ωφελεί να προσπαθώ να σου ξεφύγω.
Χαίρομαι, Σαμ.
Μακάρι οι άλλοι να βρουν μια ασφαλή οδό.
Ο ’ραγκορν θα τους προσέχει.
Δεν νομίζω να τους ξαναδούμε.
Κι όμως, κε Φρόντο. Κι όμως.
- Από δω! - Φρόντο!
Ημί-ανδρο.
Μπόρομιρ.
Προσπάθησα να πάρω το Δαχτυλίδι από τον Φρόντο.
Συγνώμη. Το πλήρωσα.
’ραγκορν, πήγαινε στο Μάινας Τίριθ.
Σώσε το λαό μου.
’ραγκορν...
Θα πάω...
σου το υπόσχομαι.
Τα Ημί-ανδρα, τα έπιασαν οι Ορκ.
Νομίζω πως δεν είναι νεκρά.
Ή ακολουθούμε τον Φρόντο με την τελευταία βάρκα ή ακολουθούμε τους Ορκ πεζοί.
Ίσως ο Πίπιν και ο Μέρι να είναι ήδη νεκροί. Δεν το ξέρουμε.
Δεν μπορούμε να τους εγκαταλείψουμε.
Η μοίρα του κατόχου του Δαχτυλιδιού δεν είναι πια στα χέρια μου.
Η συνοδεία του Δαχτυλιδιού έκανε το χρέος της. Θα ακολουθήσουμε τους Ορκ.
Αποβράσματα!
Σκουλήκια!
Δεν μπορείτε να τρέξετε.
Γεια σου, Πίπιν. Ώστε ήρθες κι εσύ στην εκδρομή;
Πότε θα φάμε πρωινό;
Πρωινό στο ’ιζενγκαρντ, καταλάβατε;
Είναι ζωντανοί.
Ο ένας τουλάχιστον.
Ο Πίπιν, αν κρίνω από τα αποτυπώματα.
Πόσο μπροστά μας είναι, ’ραγκορν;
Περίπου μια μέρα. Να ξεκουραστούμε το βράδυ ή να συνεχίσουμε όσο αντέχουν οι δυνάμεις μας;
Λες να ξεκουραστούν οι Ορκ;
Τη νύχτα, όμως, μπορεί να χάσουμε τα ίχνη ή κάποιο σημάδι όπως αυτήν την καρφίτσα.
Δεν θα υπάρξουν άλλα σημάδια.
Δεν μπορώ να τρέχω μέχρι το ’ιζενγκαρντ.
Καλά που σου έδωσαν αυτό το σχοινί τα Ξωτικά.
Δεν θα μπορούσαμε να κατέβουμε το γκρεμό χωρίς αυτό.
Να πάλι το Όρος Κατάρα, κε Φρόντο. Το βλέπετε;
Τι μπλέξιμο!
Το μόνο μέρος που δεν θα θέλαμε να δούμε από κοντά...
κι όμως το μόνο μέρος που προσπαθούμε να φτάσουμε.
Έχουμε χαθεί, κε Φρόντο.
Κουράστηκα, Σαμ. Δεν ξέρω τι να κάνουμε.
Να βρούμε ένα μέρος να κατασκηνώσουμε. Ίσως ανακαλύψουμε κανένα μονοπάτι αύριο.
Με προσοχή, μονάκριβά μου.
Μη γυρίσεις!
Είναι αυτός.
Ο Γκόλουμ; Το πλάσμα που είχε το δαχτυλίδι του κου Μπίλμπο;
Μας ακολουθεί από το Μόρια.
Μονάκριβά μου! Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει.
Θα το μετανιώσει που μας ξαναβρήκε.
Πρόσεχε! Είναι πολύ πιο επικίνδυνος απ' ό,τι φαίνεται.
Πού είναι, μονάκριβά μου;
Είναι δικό μας και το θέλουμε.
Σ' έπιασα, παλιοκατάσκοπε...
’φησέ τον, Γκόλουμ! ’φησέ τον, αλλιώς θα σου κόψω τον λαιμό!
Μη μας πειράξεις!
Μην τον αφήσεις να μας πειράξει.
’τιμοι Χόμπιτ.
Πηδάτε πάνω μας σαν γάτες σε ποντίκια.
Θα είμαστε καλοί μαζί τους αν είναι κι αυτοί μαζί μας, έτσι μονάκριβε;
Κρίμα που ο κος Μπίλμπο δεν σκότωσε το πλάσμα όταν είχε την ευκαιρία.
Δεν θα τον πειράξω. Τώρα που τον βλέπω, τον λυπάμαι.
Ναι, οι Χόμπιτ δεν θα μας πειράξουν, όχι οι Χόμπιτ, ε;
Όχι. Ούτε και θα σ' αφήσουμε ελεύθερο όμως.
Θα έρθεις μαζί μας να μας βοηθήσεις, αν μπορείς.
Ναι, βεβαίως!
Καλά Χόμπιτ!
Και πού πηγαίνουν σ' αυτήν την κρύα δύσκολη χώρα, αναρωτιόμαστε;
Πηγαίνουμε στο Μόρντορ. Το ξέρεις.
Οδήγησε μας στις πύλες της χώρας.
Όχι, μονάκριβε.
Τα Χόμπιτ δεν πρέπει να πάνε εκεί.
Γκόλουμ! ’φησέ μας!
Σ' έπιασα!
Νομίζω πως το σχοινί σου θα μας ξαναφανεί χρήσιμο.
Δέσε του τον έναν αστράγαλο. Θέλουμε να περπατάει.
Μη μας πειράξεις! Μη!
Καίει! Τσιμπάει!
Κάνει παγωνιά!
Βγάλ' το μας. Μας πονάει.
Μην το κάνεις!
Μας πονάει.
Τι υπόσχεση θα μου δώσεις να σε πιστέψω;
Ο Σμίαγκολ θα είναι καλό παιδί.
Ο Σμίαγκολ υπόσχεται να μην τον αφήσει να το πάρει.
Ο Σμίαγκολ θα το σώσει.
Το μονάκριβο είναι μπροστά σου, Σμίαγκολ. Πες μου ότι υπόσχεσαι!
Υποσχόμαστε, ναι, υπόσχομαι...
πως θα υπηρετήσω τον αφέντη του μονάκριβου.
- Καλός αφέντης. - Καλός Σμίαγκολ.
Βγάλε το σχοινί, Σαμ.
Φύγαμε. Ακολούθησέ μας, Σμίαγκολ.
Ο Σμίαγκολ ξέρει έναν κρυφό δρόμο, ξέρει, μέσα από τους βάλτους.
Ακολουθήστε τον Σμίαγκολ.
Είπα: "Μη ρίχνετε. "
Ξοδεύεις βέλη άσκοπα, γουρούνι του βούρκου!
Σνάγκα, Λάγκντας, μείνετε να τους φυλάτε.
Δέστε τα πόδια τους.
Ήρθαν οι λευκοί. Καταλάβατε;
Εσύ κι ο βρομο-Σοφός σου.
Εσύ μας έμπλεξες.
Όταν τους πω στο Μόρντορ...
Είναι πολύ, πολύ μακριά.
Αν δεν σας πιάσει ο βρομο-Σοφός, θα σας πιάσουν οι λευκοί.
Δεν θα το βρεις έτσι. Δεν το βρίσκει κανείς εύκολα.
Να βρω; Να βρω τι;
Τίποτα, μονάκριβέ μου.
Δεν ωφελεί να μουγκρίζεις στο σκοτάδι.
Ο ’γκλακ θα γυρίσει όπου να 'ναι.
Τίποτα για το Μόρντορ.
Τίποτα για τον καημένο τον Γκρίσνακ και τον Γκόλουμ.
- Λύσε μας, μονάκριβέ μου. - Σου είπα σώπα!
Περίμενε. Δεν μπορείς να το βρεις χωρίς βοήθεια.
Θα με βοηθήσετε εσείς.
Δεν ξέρω τι να κάνουμε τώρα. Δεν ξέρω καν πού είμαστε.
Καλύτερα να μελετούσες χάρτες παρά να έπαιζες στο Ρίβεντελ.
Αυτό είναι το Δάσος Φάνγκορν.
Τότε είμαστε το ίδιο ασφαλείς όπως και με τους Ορκ.
Χωρίς κουβέρτες και φαγητό. Και δεν φαίνεται να υπάρχει τίποτα φαγώσιμο για ώρες.
Δεν ξέρουμε καν πού προσπαθούμε να πάμε.
Ας ανέβουμε εκεί.
Ίσως να μάθουμε πού είμαστε τουλάχιστον.
Ωραία είναι εδώ.
Το δάσος φαίνεται τόσο διαφορετικό στο φως.
Το ξέρω.
Περίεργο, αλλά μου φαίνεται πως αρχίζει να μ' αρέσει το μέρος.
Αρχίζει να σ' αρέσει το δάσος;
Αυτό είναι ασυνήθιστα ευγενικό για σένα.
Μας έφεραν εδώ οι Ορκ κι όταν κουραστήκαμε...
μας κουβάλησαν, τότε κόψαμε τα σχοινιά, τρέξαμε στο δάσος και ήρθαμε στο λόφο σας...
"Λόφο";
Μια επιπόλαιη λέξη...
για κάτι που υπάρχει εδώ από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος.
Μπορείτε να με λέτε Δεντρογενιάδα.
Νομίσαμε πως ήσασταν δέντρο όπως στεκόσασταν εκεί.
Όχι δέντρο, βοσκός δέντρων.
Σε παρακαλούμε, Δεντρογενιάδα...
τώρα που ξέρεις την ιστορία μας...
με ποιανού το μέρος είσαι;
Με κανενός το μέρος απολύτως...
γιατί κανείς δεν είναι απολύτως με το δικό μου μέρος.
Πάντως δεν είμαι φίλος μ' αυτούς...
τους δολοφόνους δέντρων, τους Ορκ, και τους αφεντάδες τους.
Ήταν εδώ, χωρίς αμφιβολία.
- Πού πήγαν όμως... - Δεν καταλαβαίνω τα άλλα ίχνη.
Κοιτάξτε!
Το τόξο, Λέγκολας! Είναι ο Σάρουμαν.
- Ρίξε πριν προλάβει να μας μαγέψει, γρήγορα! - Ξωτικό...
’νθρωπος και Νάνος μαζί;
Σπάνιο θέαμα στις μέρες μας.
Σταμάτησέ τον, Λέγκολας!
Γκάνταλφ;
Τι ξαφνικό!
Γκάνταλφ!
Ναι.
Έτσι με λέγανε.
Μα πού είχες... Γκάνταλφ!
Τι συνέβη;
Έπεφτα για καιρό.
Έπεφτα για καιρό κι έπεφτε κι εκείνος μαζί μου.
Οι φλόγες του με κύκλωναν.
Καιγόμουν.
Με άρπαζε και τον χτυπούσα βαθιά κάτω απ' τη γη των ζωντανών...
μέχρι που πέταξε ξανά επάνω στους μυστικούς δρόμους του Μόρια.
Εκεί μονομαχούσαμε πάνω απ' την καταχνιά του κόσμου...
και το βουνό το σκέπαζαν οι αστραπές.
Έριξα κάτω τον εχθρό μου κι η πτώση του έσχισε τη βουνοπλαγιά.
Τότε με πήρε το σκοτάδι...
και περιπλανήθηκα μακριά σε δρόμους που δεν θα περιγράψω.
Γυμνός, επέστρεψα για λίγο...
ώσπου ολοκληρώθηκε η αποστολή μου.
Και έτσι βρέθηκα εδώ.
Θα έρθετε μαζί μου στο Έντορας, φίλοι μου, στην πόλη των Ιππέων;
Στο Έντορας, τώρα;
Και ν' αφήσουμε τον Μέρι και τον Πίπιν;
Δεν κινδυνεύουν, πιστέψτε με.
Ο κίνδυνος είναι στο Έντορας.
Οι Ορκ του Σάρουμαν θα επιτεθούν σε δύο μέρες κι ο Θίοντεν μας χρειάζεται.
Ο Θίοντεν γέρασε.
Τρέμει δίπλα στη φωτιά του πλέον...
κι έχει αφήσει τα πάντα στα χέρια του νέου υπουργού του:
του Γκράιμα Σαλιαγκόγλωσσου.
Οι Ιππείς που ακολουθήσατε, που έσωσαν τον Μέρι και τον Πίπιν...
τους καθοδηγούσε ο ανιψιός του Θίοντεν, ο Ίομερ.
Στο Ρόχαν πλέον είναι παράνομος.
Κυνηγά τους Ορκ όπου τους βρει...
αψηφώντας διαταγές του Σαλιαγκόγλωσσου που λέει να περάσουν.
Έτσι ο Σαλιαγκόγλωσος τον αποκαλεί προδότη και επαναστάτη...
και ο Θίοντεν πιστεύει...
Γκάνταλφ, οι Ιππείς του Ρόχαν είναι οι γενναιότεροι μαχητές...
αλλά δεν φτάνουν.
Αν επιτεθεί τώρα ο Σάρουμαν, θα καταλάβει το Έντορας σε μία νύχτα.
Έφτασε η ώρα μας.
Οι εκατοντάδες του Θίοντεν θα αντιμετωπίσουν τις δικές σας δεκάδες χιλιάδες.
Όταν όλο το Ρόχαν, ο αρχαίος σας δυνάστης, καταστραφεί...
τότε θα πάμε ανατολικά...
και θα αναγκάσουμε όλη την Ενδόγειο να μας προσκυνήσει.
Είμαστε ανίκητοι!
Ανάμεσα στο Έντορας και το ’ιζενγκαρντ υπάρχει ένα φρούριο, το Χελμς Ντιπ.
Αν παρασύρουμε τους Ορκ του Σάρουμαν εκεί...
το φρούριο θα τους κρατήσει περισσότερο από τα ξύλινα τείχη του Έντορας.
Κερδίζουμε χρόνο, ’ραγκορν.
Χρόνο; Χρόνο για τι;
Ίσως για ένα θαύμα.
Ίσως για να προχωρήσει λίγο μακρύτερα ο Φρόντο...
την ώρα που ο στρατός που θα έπρεπε να κυνηγά το Δαχτυλίδι...
ξοδεύει τον χρόνο του καταστρέφοντάς μας.
Επέστρεψα.
Η καταιγίδα έρχεται βιαστικά και είναι ώρα για όλους τους φίλους να συγκεντρωθούν.
Και...
εσύ τώρα...
περιμένεις...
να σε καλωσορίσω εδώ...
’ρχοντα Γκάνταλφ;
Τα προβλήματα σε κυνηγούν όπως τα κοράκια.
Γιατί να σε καλωσορίσω, Γκάνταλφ, Κοράκι της Καταιγίδας;
Μίλησες ορθά, Αφέντη.
Ανατολικά, ο Σκοτεινός ’ρχοντας ξεσηκώθηκε...
στο Λόριεν, η Μάγισσα του Χρυσού Δάσους ετοιμάζει πλεκτάνη.
Κι αυτήν την ώρα βρίσκει αυτός ο τυχοδιώκτης για να επιστρέψει.
Εγώ είμαι...
που συμβουλεύω τον Βασιλιά πλέον. Δεν ακούει εσένα πια.
Όχι, Γκράιμα Σαλιαγκόγλωσσε.
Ακούει μόνο τη φωνή σου που του λέει ότι κυβερνά...
απλά γιατί ο Σάρουμαν σέβεται τους πρεσβύτερους...
και το καλύτερο για έναν άρρωστο κι αδύναμο βασιλιά...
θα ήταν ν' αφήσει τους Σοφούς και τους Ορκ να κάνουν ό,τι θέλουν στο Ρόχαν.
Είμαι κύριος του εαυτού μου, Γκάνταλφ...
όπως ήμουν πάντα.
Είναι αλήθεια ότι...
ο Γκράιμα με συμβουλεύει συχνά να αφήσω τον Σάρουμαν σε ησυχία...
Αφέντη μου, μην κουράζεσαι.
Δεν είσαι καλά ακόμη.
Και μου υπενθυμίζει συχνά ότι θα ήταν καλύτερο για το Ρόχαν...
να επιζητήσει τη φιλία τους...
όπως κι αν αισθάνομαι εγώ!
Αφέντη μου, άσε με να χειριστώ εγώ τους ενοχλητικούς μας καλεσμένους.
Πόσος καιρός πέρασε, Γκράιμα Σαλιαγκόγλωσσε;
Πόσος καιρός πέρασε από τότε που σ' εξαγόρασε ο Σάρουμαν;
Γιατί σε είδα στο ’ιζενγκαρντ.
Δεν συμβούλευσα τον υπεύθυνο της πύλης να σου απαγορεύσει την είσοδο;
Κάτω, φίδι.
Σύρσου στην κοιλιά σου.
Ο Γκράιμα πηγαίνει συχνά...
στο ’ιζενγκαρντ. Τον στέλνω εγώ με μηνύματα.
Και επιστρέφει με δηλητήριο...
το δηλητήριο του Σάρουμαν στ' αυτιά σου, Θίοντεν.
Να παγώνει την καρδιά σου, να σε γερνάει.
Πάρε θάρρος, ’ρχοντα του Ρόχαν!
Γκράιμα...
έτσι είναι;
Δεν θα σε πειράξω, Γκράιμα.
Έτσι είναι;
’σ' τον να φύγει!
Η ανιψιά μου, η Έογουιν.
Ο μόνος πιστός μου συγγενής...
από τότε που ο αδερφός της παράκουσε τις διαταγές μου.
Τις διαταγές του Σαλιαγκόγλωσσου, Θίοντεν.
Αν ο Ίομερ δεν τον είχε αψηφήσει...
- ... η αποστολή τους θα είχε ήδη λήξει. - Πες μου, Γκάνταλφ...
τι πρέπει να κάνω.
Να μην περιμένουμε εδώ την επίθεση του Σάρουμαν.
Όλοι οι ιππείς πρέπει να πάνε αμέσως...
στο παλιό φρούριο του Χελμς Ντιπ.
Όταν μάθει ο Σάρουμαν ότι πήγαμε εκεί, και θα το μάθει...
θα έχουμε ήδη τους Ιππείς του Ρόχαν.
Θα βρω εγώ τον Ίομερ και τους Ιππείς του.
Την πανοπλία μου!
Ψάξε να με βρεις στο Χελμς Ντιπ.
Αυτά, Θίοντεν.
Κι έφυγε πάλι...
όπως ο άνεμος πάνω απ' το γρασίδι.
Κοράκι της Καταιγίδας.
- ’ραγκορν; - Αφέντη μου;
Υπάρχει ελπίδα για μας;
Σαμ, κουφιοκέφαλε...
Σε πήρε ο ύπνος.
Κε Φρόντο, έφυγε.
- Ο Σμίαγκολ; - Έφυγε. Δεν ήθελα να με πάρει ο ύπνος.
Θα ξαναγυρίσει. Η υπόσχεση που έδωσε θα τον κρατήσει λίγο ακόμη.
Δεν θα παρατήσει το μονάκριβό του.
Ξεκουραστήκαμε;
Έτοιμοι να συνεχίσουμε;
Καλά Χόμπιτ.
Πιστεύετε τον Σμίαγκολ τώρα;
Σταματήστε!
Φως που τρεμοπαίζει.
’σχημο.
Κοιτάξτε!
Φαντάσματα.
Φαντάσματα πάνω σε φτερά! Τους καλεί το μονάκριβο.
Γκόλουμ, περίμενε, ο κος Φρόντο δεν μπορεί ν' ακολουθήσει. Περίμενε, σου λέω.
Δεν έχουμε χρόνο.
Το μονάκριβο είναι βαρύ, ναι.
Πολύ βαρύ, ο Σμίαγκολ γνωρίζει.
Αν είναι πολύ βαρύ για τον καλό Αφέντη...
ο μικρός Σμίαγκολ θα το κουβαλήσει.
Τον Σμίαγκολ δεν τον νοιάζει.
Δώσ' το στον Σμίαγκολ.
Μην το ξαναπείς.
Μην το σκεφτείς.
Πριν ξαναγγίξεις το μονάκριβο, Σμίαγκολ...
θα το φορέσω και θα σε βάλω να πηδήξεις στον γκρεμό ή στη φωτιά...
και θα το κάνεις, Σμίαγκολ.
Καλός Αφέντης.
Γκόλουμ!
Ο Σμίαγκολ υποσχέθηκε.
Ναι, υποσχέθηκε να σώσει το μονάκριβο...
να μην το ξαναπάρει εκείνος, όμως...
πηγαίνει σ' αυτόν, το μονάκριβο πλησιάζει πιο κοντά του με κάθε βήμα.
Δεν μπορώ. Ο Σμίαγκολ υποσχέθηκε να βοηθήσει το καλό Χόμπιτ.
Έβγαλε το κακό σχοινί από το πόδι μας. Μιλάει καλά σ' εμένα.
Είναι Μπάγκινς, μονάκριβό μου. Ένας Μπάγκινς το 'κλεψε.
Μισούμε τους Μπάγκινς.
Πρέπει να αποκτήσω το μονάκριβο. Πρέπει να το αποκτήσω.
Το θέλουμε.
Είναι δύο όμως.
Ναι.
Χρειαζόμαστε βοήθεια, μονάκριβο. Ίσως εκείνη μας βοηθήσει, ναι.
Ίσως μας βοηθήσει...
αλλά ο Σμίαγκολ υποσχέθηκε στο καλό Χόμπιτ.
Καλό Χόμπιτ.
Ε, εσύ...
γιατί τον γλυκοκοιτάζεις έτσι;
Πού είχες πάει τέλος πάντων, κρυφογυρνούσες από δω κι από κει;
"Κρυφογυρνούσα";
Τα Χόμπιτ είναι πάντα τόσο ευγενικά, ναι.
Κουρασμένος και διψασμένος, ο Σμίαγκολ βρίσκει δρόμο μέσα απ' τα βουνά...
ένα τούνελ χωρίς Ορκ κι αυτοί λένε "κρυφογυρνάω".
"Κρυφογυρνάω";
Με ξάφνιασες. Συγνώμη.
Γεια σου, Σμίαγκολ.
- Πού ήσουν; - Κρυφογυρνούσα!
Μου αρέσει αυτό το μέρος.
Έχει καλά βράχια εδώ.
Αυτή η χώρα έχει χοντρά κόκαλα.
Στην κορυφογραμμή! Έρχονται! Νάτοι!
Φωτιά του ’ιζενγκαρντ!
Διαπέρασαν τις γραμμές μας. Πίσω στις σπηλιές.
Στις σπηλιές!
Βασιλιά Θίοντεν.
Δεν θα πεθάνω εδώ...
κλεισμένος σαν τον ασβό σε παγίδα.
Όταν ξημερώσει...
θα πω στους άντρες να φυσήξουν το κέρας του Χελμ...
και θα καλπάσω ευθεία.
Θα καλπάσεις μαζί μου, γιε του ’ραθορν;
Τουλάχιστον να πεθάνουμε έτσι...
που να αξίζει να γίνει τραγούδι.
Θα καλπάσω μαζί σου.
Φτάνουμε, Σαμ.
’λλη μια μέρα, ίσως δύο.
Σαν ξημερώσει αύριο, τα βουνά θα είναι κοντά.
Καλό αυτό, κε Φρόντο, γιατί μας τελειώνουν τα τρόφιμα.
Υπολογίζω πως μας φτάνουν ίσα για να δούμε το Όρος Κατάρα.
Μετά από κει...
δεν ξέρω.
Σαμ-εξυπνάκια Γκάμτζι.
Αγαπημένο μου Χόμπιτ, φίλε των φίλων...
"μετά από κει", αν το Δαχτυλίδι πέσει στη φωτιά και είμαστε κοντά;
"Μετά από κει", αγαπημένε μου Σαμ.
Δεν θα ανησυχούσα.
Μόνο να φτάσουμε εκεί.
Το Δαχτυλίδι είναι τόσο βαρύ τώρα, Σαμ.
Πρέπει να πηγαίνουμε.
Δεν πρέπει να ξεκουραστούμε εδώ, ανόητα Χόμπιτ.
Θα μας βρουν οι Ορκ, τα Φαντάσματα των Δαχτυλιδιών.
Πρέπει να προχωρήσουμε σε ασφαλές, μυστικό μέρος.
Το μυστικό πέρασμα του Σμίαγκολ!
Η ευθεία σκάλα...
και η ελικοειδής σκάλα. Πάνω, πάνω...
μέσα απ' τα μαύρα, απόκρημνα βουνά.
Ακολουθήστε τον καλό Σμίαγκολ.
Ευθεία σκάλα, ελικοειδής σκάλα...
και μετά από κει τι;
Θα δούμε, ναι...
θα δούμε.
Γκάνταλφ!
Οι δυνάμεις του σκότους χάθηκαν για πάντα από την Ενδόγειο...
από τους ατρόμητους φίλους του Φρόντο.
Με το τέλος της γενναίας μάχης...
τελειώνει και η πρώτη μεγάλη ιστορία του...
’ρχοντα των Δαχτυλιδιών.