Γαμώτο…
Αν ο άπονος ο Χάρος τρόμο σπέρνοντας βαθύ
του ωκεανού τα βάθη κάνει κλίνη μας στερνή,
ο Θεός που εισακούει τις αγνές τις προσευχές,
θα δεήσει να μας σώσει τις ικέτισσες ψυχές.
Στις τέσσερις βδομάδες!
Όχι, κύριε. Ευχαριστώ.
Είναι γρουσουζιά να αφήνεις την πρόποση στη μέση, φίλε.
Δεν ήθελα να σας προσβάλω.
Όποιος δεν πίνει, κάποιον λόγο θα έχει.
Δεν είναι αυτό.
Κατανοώ ότι είναι αντίθετο στους κανονισμούς, κύριε.
Αλήθεια;
Μάλιστα, κύριε. Όπως λέει το εγχειρίδιο.
Δεν σε είχα για γραμματιζούμενο.
Δεν πάω γυρεύοντας.
Τότε θα κάνεις ό,τι λέω.
Όπως γράφει το βιβλίο σου.
Στις τέσσερις βδομάδες.
Η δεξαμενή νερού θέλει κοίταγμα.
Ένα από τα καθήκοντά σου.
Δεν το διάβασες αυτό πουθενά;
Θα καθαρίζεις τα μπρούτζινα και τον μηχανισμό,
και μετά θα συγυρίζεις τον κοιτώνα μας.
Και σε περιμένουν ένα κάρο δουλειές έξω.
Τ' ακούς, παλικάρι;
-Ναι, κύριε. -Μάλιστα, κύριε!
Μάλιστα, κύριε.
Όταν διαλυθεί η ομίχλη,
θα δουλέψεις τη μισή βάρδια.
Σαν σκυλί;
Ήλπιζα να καταφέρω να δω τον φανό.
Εγώ φροντίζω το φως.
-Ο κανονισμός λέει εναλλασσόμενες βάρδιες. -Τη μεσαία βάρδια να φοβάσαι, παλικάρι.
Η βάρδιά μου, σούρουπο με χάραμα.
Ανάθεμα τον καινούργιο που μου δώσανε.
Κοίτα τα καθήκοντά σου. Το φως είναι δικό μου.
Το κέρατό σου!
Στην υγειά σου, ομορφιά μου.
Στάζει.
Φρόντισέ το μετά τη δεξαμενή.
Και η λάμπα θέλει πετρέλαιο.
Μάλιστα, κύριε.
Πήγαινε!
Κουνήσου.
Δεν μπαίνεις εκεί!
-Το πετρέλαιο, κύριε. -Κουράστηκες; Φέρνε το με αυτό.
Θα σε γλυτώσει από πολύ κόπο.
Πάρε μια ανάσα, παλικάρι.
Είπα, πάρε μια ανάσα, παλικάρι.
Και μετά πήγαινε το βαρέλι
ξανά κάτω στη βάση της σκάλας εκεί που το βρήκες.
Εκτός αν σκοπεύεις να κάνεις στάχτη τον φάρο.
Μετά φρόντισε τα υπόλοιπα καθήκοντά σου. Έχεις ήδη αργήσει.
-Μάλιστα, κύριε. -Πιο σβέλτα. Βλαμμένος είσαι;
Όχι, κύριε.
Δεν σου φαίνεται.
Αν ο άπονος ο Χάρος τρόμο σπέρνοντας βαθύ
του ωκεανού τα βάθη κάνει κλίνη μας στερνή,
ο Θεός που εισακούει τις αγνές τις προσευχές,
θα δεήσει να μας σώσει τις ικέτισσες ψυχές.
Ακόμα μυρίζει η δεξαμενή;
Θα βρω το κουμπί σου, παλικάρι.
Τώρα είναι ώρα για μια φιλική κουβεντούλα.
Κοίτα να το χαρείς.
Σε δυο βδομάδες, θα καταλήξουμε όλοι
να θέλουμε να είμαστε πιο σιωπηλοί κι από τάφο.
Δεν είμαι πολυλογάς.
Ο πρώτος θαρρείς είσαι;
Όχι, κύριε. Δεν ξέρω.
Δεν είσαι.
Αχ, το Τσίκοπι, τι ωραίο πλοίο που ήταν.
Καλοφτιαγμένο και φινετσάτο.
Δεν υπήρχε καλύτερο πλοίο από αυτό το '64.
Αλλά σταθήκαμε κακότυχοι. Έγινε ανταρσία, θα έλεγα.
Και γιατί, σε ρωτάω; Γιατί;
Ξέρεις τι είναι το πιο φρικτό στη ζωή του ναυτικού, παλικάρι;
Το να μένει άπραγος χωρίς άνεμο και πόσιμο νερό.
Η απόλυτη άπνοια.
Χειρότερη κι από τον διάολο.
Η βαριεστημάρα αποκτηνώνει τον άνθρωπο.
Και το νερό τελειώνει γρήγορα. Χάνεται.
Το μόνο φάρμακο είναι το ποτό.
Κάνει τους ναύτες να χαίρονται, να ξεχνιούνται,
να μένουν ήρεμοι, να μένουν…
Αποβλακωμένοι.
Βρε, που να πάρει,
κρύβεις σπινθηροβόλο πνεύμα μέσα σου, παλικάρι.
Ξεφούρνισέ το, παλικάρι.
Τι… Τι έκανε τον προηγούμενο βοηθό σου να φύγει;
Τον δεύτερο καπετάνιο μου;
Πέθανε.
Του σάλεψε, αλήθεια.
Ωρυόταν για σειρήνες, γοργόνες, κακούς οιωνούς και τα λοιπά.
Στο τέλος,
του απέμεινε μυαλό λιγότερο κι από κότας.
Πίστευε ότι το φως είχε κάποιου είδους μαγεία.
Νόμιζε ότι ο Άγιος Έλμο είχε ρίξει τη φωτιά του μέσα του.
Σωτηρία ψυχής, είπε.
Παραμύθια της Χαλιμάς.
Σε είδα να κυνηγάς έναν γλάρο.
Άσ' τους ήσυχους καλύτερα.
Είναι γρουσουζιά να σκοτώνεις θαλασσοπούλι.
Κι άλλα παραμύθια.
Γρουσουζιά να σκοτώνεις γλάρο!
Μη με συνερίζεσαι, παλικάρι μου.
Καθόλου.
Κάνε μας λίγο καφέ.
Η νύχτα προβλέπεται ατέλειωτη.
Λίγος καφές θα μας κάνει καλό.
Παραμελείς τα καθήκοντά σου, παλικάρι μου!
Μην το αρνείσαι!
Πώς το αποκαλείς αυτό;
-Κύριε; -Τι;
Σφουγγάρισα και σκούπισα δυο φορές, κύριε.
Παλιοψεύτη.
-Σκούπισα… -Είναι βρομερά και τρισάθλια.
Ασκούπιστο, ασφουγγάριστο και ρυπαρό.
Τη βρίσκεις να με βασανίζεις;
Πώς είπες;
Είπα…
Πώς τολμάς να μου πας κόντρα, παλιόσκυλο;
Κοίτα να δεις,
δεν σκόπευα να γίνω ούτε νοικοκυρούλα
ούτε σκλάβα όταν δέχθηκα τη δουλειά.
Δεν είναι σωστό!
Ο κοιτώνας μας είναι πιο ξεχαρβαλωμένος
από το χειρότερο αχούρι που έχω δει ποτέ.
Η υπηρέτρια της βασίλισσας της Αγγλίας δεν θα έκανε καλύτερη δουλειά,
επειδή σας λέω,
πέρασα το μέρος με τη βούρτσα δυο φορές, κύριε…
Κι εγώ λέω ότι δεν έκανες τίποτα τέτοιο.
Και σου λέω να το ξανατρίψεις,
και να το τρίψεις καλά αυτήν τη φορά,
και μετά να το ξανατρίψεις άλλες δέκα φορές.
Και αν σου πω να ξηλώσεις φύλλο και φτερό
κάθε σανίδα και δοκάρι αυτού του σπιτιού
και να τα γυαλίσεις με γυμνές, ματωμένες παλάμες,
θα το κάνεις.
Αν σου έλεγα να ξεκαρφώσεις όλα ανεξαιρέτως τα καρφιά
από κάθε τρύπα που είναι χωμένα
και να γλείψεις κάθε κόκκο σκουριάς
μέχρι να αστραποβολούν σαν καυλί φάλαινας-φυσητήρα,
και μετά να ξαναστήσεις όλον τον φάρο
όπως ήταν πριν,
και μετά να τα ξανακάνεις όλα από την αρχή, θα το κάνεις!
Και μα τον Θεό και τον αντίθεο,
θα το κάνεις χαμογελώντας γιατί θα το γουστάρεις.
Θα το γουστάρεις επειδή έτσι λέω εγώ!
Έτσι και μου πας ξανά κόντρα, θα σε τιμωρήσω με μείωση μισθού.
Άκουσες τι είπα;
Μάλιστα, κύριε.
Τώρα…
Τρίβε, σκύλε.
Τρίβε!
Μην αφήνεις κενά.
Μάλιστα, κύριε.
Το άσπρισμα να είναι ομοιόμορφο.
Φωτεινό! Αστραφτερό!
Σαν ασημένιο νόμισμα.
Να τον έχουν οι ναυτικοί σημείο αναφοράς τη μέρα.
Δεν πρόκειται να τον δουν μέσα σε άγρια καταιγίδα!
Μη συγχύζεσαι, παλικάρι.
Είναι λεπτή δουλειά.
Και κέρδισες μερικούς πόντους στην εκτίμησή μου.
Αυτό είναι ανεκτίμητο!
Θα σε κατεβάσω μερικά μέτρα.
Με το μαλακό!
Είσαι σε πολύ καλά χέρια.
Με το μαλακό!
Σταμάτα να χτυπιέσαι, παλικάρι.
-Δεν χτυπιέμαι! -Χτυπιέσαι!
-Κάτσε ακίνητος! -Κάθομαι!
Όχι! Ξουτ!
Ξουτ!
ΗΜΕΡΟΛOΓΙΟ ΦAΡΟΥ
Σε ευχαριστώ, παλικάρι.
Γουίνσλοου.
Εφραίμ Γουίνσλοου.
Τις τελευταίες δυο βδομάδες…
Θα προτιμούσα να με λες με το όνομά μου.
Τώρα μου δίνεις και διαταγές, παλικάρι.
-Γουίνσλοου. -Καλά ντε.
Όπως προτιμάς, Εφραίμ Γουίνσλοου.
Λοιπόν, τι έφερε κάποιον σαν εσένα σε αυτόν τον βράχο;
Κάποιον σαν τι;
Ωραίο σαν ζωγραφιά.
Αστειεύομαι, παλικάρι μου…
-Γουίνσλοου. -Γουίνσλοου.
Τι σε έφερε…
σε αυτόν τον βράχο, Εφραίμ Γουίνσλοου;
Τι δουλειά έκανες πριν;
-Ξυλοκόπος. -Ξυλοκόπος;
Μεγάλα δέντρα. Στα βόρεια. Καναδά μεριά.
-Στο Χάντσον Μπέι; -Εκεί.
Αληθεύει αυτό που λένε;
"Δάση μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι;"
Βεβαίως. Έλατα, κωνοφόρα, πεύκα.
"Ρουμάνι" το λένε εκεί οι ντόπιοι.
Σιχάθηκες τα δέντρα, δηλαδή;
Μάλιστα, κύριε.
Δεν σε κατηγορώ. Έχω ακούσει πολλά σχετικά.
Δύσκολο επάγγελμα.
Κάθε εργάτης δουλεύει πιο σκληρά κι από δυο άλογα, λένε.
Όχι, ευχαριστώ.
Η θάλασσα,
αυτό είναι το μόνο που λαχταράω.
Σου λείπει;
Τίποτα δεν συγκρίνεται μαζί της.
Αλλά δεν μπορώ να μπαρκάρω με κουτσό πόδι.
Όχι. Δεν αξίζει τον κόπο.
Είμαι πια ανάπηρος και ανάπηρος θα παραμείνω.
Μια χαρά έχω παντρευτεί αυτόν εδώ τον φάρο,
και είναι καλύτερη, πιστότερη και σεμνότερη σύζυγος
από κάθε γυναίκα με σάρκα και οστά.
Ήσουν ποτέ παντρεμένος;
Δεκατρία Χριστούγεννα στη θάλασσα…
Με κουτσούβελα στο σπίτι.
Ποτέ δεν με συγχώρεσε.
Καλύτερα έτσι.
Εφόσον γίναμε πια φιλαράκια, Εφραίμ Γουίνσλοου,
πες μου, τι δουλειά έχει ένας ξυλοκόπος με έναν ανάπηρο;
Δεν ήταν αρκετά ήρεμα για εσένα εκεί στα βόρεια;
Είσαι αλλεργικός στο πριονίδι;
Ο επιστάτης σε έκρινε υπερβολικά αψίθυμο
για να κουβαλάς τσεκούρι;
Όπως είπες, σιχάθηκα τα δέντρα, μάλλον.
Αφότου έφυγα από το σπίτι,
έκανα κάθε είδους δουλειά που έδινε μεροκάματο.
Για μερικές ντρέπομαι.
-Αλητάμπουρας, ε; -Όχι.
Δεν μπορώ να βρω δουλειά που να με γεμίζει ψυχικά,
έτσι πάω από τη μια στην άλλη.
Και δεν έχω τύψεις για το παρελθόν μου.
Σε καταζητούν;
Κοίτα να δεις, δεν είναι κακό
να θέλει κάποιος να κάνει νέα αρχή,
-να βγάλει το ψωμί του. -Όχι…
Όπως κάθε άλλος,
θέλω να κατασταλάξω κάπου με μερικές οικονομίες…
Διάβασα κάπου
ότι μπορείς να βγάλεις εξακόσια τριάντα…
Χίλια δολάρια τον χρόνο
αν πας φαροφύλακας σε μακρινό μέρος.
Όσο πιο μακριά, τόσο πιο πολλά.
Το διάβασα και είπα, διάολε, θα πάω.
Να φτιάξω ένα κομπόδεμα.
Σε λίγο καιρό, θα χτίσω δικό μου τσαρδί
κάπου στην επαρχία,
όπου κανείς δεν θα μου λέει τι να κάνω.
Αυτό είναι όλο.
Η γνωστή βαρετή ιστορία, ε;
Εσύ με ρώτησες.
Γιατί είναι γρουσουζιά το να σκοτώνεις γλάρο;
Κουβαλούν τις ψυχές των ναυτικών που αποδημούν εις Κύριον.
Προσεύχεσαι, Γουίνσλοου;
Όχι πολύ συχνά.
Αλλά είμαι θεοσεβούμενος, αν αυτό ρωτάς.
Ανάθεμα.
Έκοψε ο άνεμος.
-Καλά ξεκουμπίδια. -Μην είσαι τόσο χαζός.
Είναι η νηνεμία πριν την καταιγίδα, Γουίνσλοου.
Ήταν ένας γλυκός πουνέντες ο άνεμος που διαολόστειλες.
Σου ήταν ενοχλητικός επειδή έχεις τελείως μαύρα μεσάνυχτα
και δεν υπάρχουν δέντρα σε αυτό το κατσάβραχο
όπως στα ρουμάνια του Χάντσον Μπέι.
Σε λίγο ο γραίγος θα λυσσομανά σαν τη σάλπιγγα του Γαβριήλ.
Καλύτερα να ασφαλίσουμε τα παραθυρόφυλλα του σταθμού.
Μάλιστα, κύριε.
Γιατί θα έχει γαλήνη
μέχρι να έρθει το φαρόπλοιο το πρωί, υποθέτω.
Αλλά προβλέπεται κακός καιρός όπου να 'ναι.
Έχεις αναγούλες;
Φεύγεις από αυτόν τον βράχο αύριο, Γουίνσλοου,
μην αρχίζεις τώρα τις γκρίνιες.
Όχι, κύριε.
Κρύβεις μυστικά, ε;
Θα ήθελα λίγη βοήθεια με τις σανίδες, αυτό μόνο.
Τράβα, Γουίνσλοου!
Κοίτα τους!
Καλύτερο κι από ψάρια!
Δεν είναι έγκλημα να ρίξεις έναν υπνάκο τώρα.
Ήρεμη νύχτα. Και η τελευταία πριν την αντικατάστασή μας.
Δεν έχω γνωρίσει κανέναν επιθεωρητή
που δεν θα έκανε τα στραβά μάτια.
Και δεν δέχομαι όχι ως απάντηση.
Αν ο άπονος ο Χάρος τρόμο σπέρνοντας βαθύ…
Διάολε! Στην αντικατάστασή μας!
Και βέβαια!
Ζήτω, γυρίζουμε στην πατρίδα
Ζήτω, γυρίζουμε στην πατρίδα!
Όταν φτάσαμε στην αποβάθρα του Μπέντφορν
Οι μορφονιές έρχονταν κοπάδι
Τα όμορφα κορίτσια Το μόνο που έλεγαν ήταν
"Έρχεται ο Τζακ Με εννιά μηνιάτικα στην τσέπη"
Ζήτω, γυρίζουμε στην πατρίδα
Ζήτω, γυρίζουμε στην πατρίδα!
…και ήταν πολύ ωραία όταν έβγαζε το μπονεδάκι της,
αλλά, όπως είπα, έσπασα το πόδι μου και έγινα μαντάρα.
Ήταν νοσοκομείο με καλόγριες…
Όλες τους ήταν καθολικές καλόγριες, σου λέω.
Αλλά πάντα περνούσα από το Σάλεμ έκτοτε
με την ελπίδα να τη δω,
ήταν άφταστη στο κρεβάτι.
Ντρέπεσαι όταν πηγαίνεις με γυναίκα;
Δεν ντρέπομαι τίποτα.
Οφείλω να παραδεχτώ…
Μέχρι που θα μου λείψεις, Εφραίμ Γουίνσλοου,
προβλέπω να γίνεσαι πολύ μεγάλος κατεργάρης.
Μια βραδιά φοβήθηκα ότι θα μου σπάσεις το κεφάλι,
αλλά είσαι καλός άνθρωπος.
Δεν θα δυσκολευόσουν καθόλου να μάθεις πώς δουλεύει η λάμπα.
Γιατί δεν το έχω μάθει;
Τι;
Το φως.
Εγώ είμαι ο υπεύθυνος του φάρου. Σε άλλους φάρους, θα φρόντιζες το φως.
Το εγχειρίδιο λέει…
-Το ημερολόγιό μου είναι το μόνο βιβλίο… -Αφού είμαι φαροφύλακας…
Είμαι ο υπεύθυνος του φάρου, παλικάρι μου,
δεν αφήνω άλλον να αγγίξει…
Μην ασχολείσαι με τον φανό, παλικάρι μου!
Δικός μου!
Όπως προτιμάς.
Σου λέω, ποτέ…
Δεν ξέρω το όνομά σου.
Γουέικ.
Το μικρό σου όνομα;
Τόμας.
-Τόμας; -Ναι, Τόμας Γουέικ.
Λέγε με Τομ.
Στον φίλο μου τον Τομ.
Και στην αναχώρηση από τον καταραμένο βράχο!
Τι σε έπιασε και τσιρίζεις;
Μυρίζεις σκατίλα.
Να συγυρίσεις πριν έρθει το φαρόπλοιο.
Κάνε αυτό που λέω! Ο κοιτώνας έχει τα χάλια του.
Μάλιστα, κύριε.
Μάλιστα.
Δεν ήρθαν.
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ - ΒΡΟΧΗ
Έπιασαν μούχλα οι προμήθειες!
Τι;
Έπιασαν μούχλα οι προμήθειες!
Τα τρόφιμά μας έπιασαν μούχλα.
Ο παστός μπακαλιάρος χάλασε.
-Χάλασε; -Για πέταμα.
Σάπισε τελείως.
-Δόξα τω Θεώ. -Θα με ακούσεις τώρα;
-Τι να ακούσω; -Να κάνουμε οικονομία στο φαΐ.
-Οικονομία; -Πάλι γίνεσαι απείθαρχος;
Μία μέρα πέρασε μόλις.
Έβαλε ο διάολος την ουρά του.
Το φαρόπλοιο μπορεί να ήρθε. Απλώς το χάσαμε.
Μπορώ να ξανοιχτώ με τη λέμβο.
Βδομάδες, Γουίνσλοου, βδομάδες.
Τι;
Τι εννοείς, τι;
-Βδομάδες; -Ναι, βδομάδες.
Ξεραθήκαμε από το μεθύσι.
Πάνε βδομάδες που χάσαμε το φαρόπλοιο, Γουίνσλοου.
Και βδομάδες τώρα σου ζητάω να κάνουμε οικονομία στο φαγητό,
αλλά μου γαβγίζεις συνέχεια σαν λυσσασμένος σκύλος,
μου λες ότι μπορείς "να ξανοιχτείς με τη βάρκα".
-Κοίτα να δεις. -Όχι.
Μην παίρνεις ανάποδες τώρα.
-Δεν είναι αστείο. -Δεν είναι.
Και δεν θέλω να αποκλειστώ εδώ
με έναν μουρλό.
Να αποκλειστείς;
Έτσι είπα.
Μα νόμιζα πως είπες ότι θα μας αντικαθιστούσαν.
Αν κάνουμε υπομονή να περάσει η θύελλα.
Το φαρόπλοιο θα έρθει!
Το '75, ο γερο-Στράικερ μαράζωσε εδώ πέρα
εφτά ατέλειωτους μήνες, αλήθεια.
Η θύελλα κόπασε στην ενδοχώρα,
αλλά εδώ έχει πολλή θαλασσοταραχή
για να πιάσει βάρκα.
Προσπαθείς να με φοβίσεις.
Σαν δεν ντρέπεσαι. Υποκριτή.
Αλλά ξέρω καλά το σινάφι σου.
Σκάβε!
Σκάβε, είπα!
Σκάβε!
Εδώ είναι.
Προμήθειες.
Όσοι ήταν πιο άσχημα υπέφεραν από τα ποντίκια του πλοίου
που μας δάγκωναν τις πατούσες.
Τα πόδια τους ατρόφησαν και προσβλήθηκαν από γάγγραινα,
πήραν κάθε απόχρωση της ουράς του παγονιού.
Τα ούλα τους πρήστηκαν, κοκάλωσαν και μετά σάπισαν.
Αιμορραγούσαν πηχτό μαύρο αίμα,
τους έπεσαν όλα τα δόντια και έμειναν φαφούτηδες.
"Ξηρά!" είπαν, αλλά το νησί είχε μόνο γρασίδι.
Έτσι φάγαμε γρασίδι.
Και από το σκορβούτο μου έμεινε αυτή η αγκύλωση.
Μου είπες ότι το έσπασες.
Ναι;
Το πόδι σου.
Καθολικές καλόγριες και λοιπά.
Θα παράκουσες.
-Είπα σε αυτόν τον μπάσταρδο… -Ναι.
Τα προσχήματα πάνε περίπατο.
Δώσε μου την αρπάγη κορμών σου, του είπα.
Αλλά ο επιστάτης Γουίνσλοου,
αυτός ο αναθεματισμένος Καναδός μπάσταρδος…
-Γουίνσλοου; -διαρκώς με έλεγε σκυλί.
Βρoμόσκυλο.
-Θα σου δείξω εγώ τι εστί σκυλί. -Γουίνσλοου.
-Τι θα έλεγες… -Ποιος Γουίνσλοου;
Τα προσχήματα πάνε περίπατο…
-Διαρκώς μου φώναζε… -Φώναζε;
Όπως εσύ.
Χαζομάρες.
Αυτό το κακό έχεις, Γουίνσλοου.
Κι εσύ το πώς τρώγεται το γρασίδι χωρίς δόντια.
Δηλαδή;
Τα δόντια του παλιόφιλού σου είχαν πέσει.
Τι εννοείς, Γουίνσλοου;
Μου φαίνεται τρομερά δύσκολο
να φας γρασίδι χωρίς δόντια.
Όπως οι κατσίκες, τα πρόβατα κι οι γελάδες.
Όλα τους έχουν δόντια, σωστά;
Ξέρεις πώς τρώγεται το γρασίδι χωρίς δόντια;
Είμαι όλος αυτιά.
Το ξεριζώνεις και το καταπίνεις.
-Το ξεριζώνεις και… -Δεν είμαι καθόλου σίγουρος.
Δεν είσαι;
Δεν είμαι.
Τι;
-Τι; -Τι;
-Αυτό εννοώ! -Τι;
-Αυτό το κακό έχεις. -Αυτό το κακό έχεις εσύ!
-Εσύ! -Εσύ!
Όχι!
Θέλω μια μπριζόλα!
Θέλω μια καταραμένη μπριζόλα!
Αν είχα μια μπριζόλα… Αχ, δικέ μου!
Μια μισοψημένη μπριζόλα με το αίμα της.
Αν είχα μια μπριζόλα, θα τη γαμούσα.
Δεν σου αρέσει η μαγειρική μου;
Μη γίνεσαι γρια-καρακάξα!
Είσαι μεθυσμένος!
Δεν ξέρεις τι λες…
Πώς είναι δυνατόν να μου αρέσουν
οι σβουνιές αλόγου που μας έκανες για βραδινό;
Είσαι μεθυσμένος, αλλιώτικα δεν θα το έλεγες αυτό!
Οι μάγειρες στον καταυλισμό μας έκαναν τηγανίτες
-τρεις φορές τη μέρα… -Μέθυσες!
με κομμάτια χοιρινού…
-Είσαι μεθυσμένος! -Μεθυσμένος;
Άκουσες τι είπα!
-Μόνιμα μεθυσμένος… -Ανάθεμά σε!
Μεθυσμένος από τότε που σε γνώρισα.
Γουστάρεις τον αστακό μου, ε;
Δεν ξέρεις τι λες από το μεθύσι.
Σε κατάλαβα, γουστάρεις τον αστακό μου.
Παραδέξου το.
Παραδέξου το!
Δεν έχω να παραδεχτώ τίποτα.
Ανάθεμά σε!
Ο Ποσειδώνας να σε πάρει και να σε σηκώσει, Γουίνσλοου!
Εισάκουσέ με!
Εισάκουσέ με, Τρίτωνα!
Μούγκρισε, κάλεσε τον πατέρα, τον βασιλιά της θάλασσας,
να εγερθεί από τα βάθη πλήρης μανίας και οργής,
με μαύρα κύματα αφρισμένα,
να πνίξει το στόμα αυτού του νέου με βόρβορο,
να το βουλώσει,
να γεμίσει τα όργανά του μέχρι να γίνουν μπλε και μαβί
από γλίτσα και αλμύρα μέχρι να μην μπορεί να ουρλιάξει άλλο…
Μόνο όταν αυτός, ο στεφανωμένος με στρείδια
όλο αεικίνητα πλοκάμια και ουρές και μακριά γενειάδα,
σηκώσει το τρομερό του καλυμμένο με λέπια χέρι,
με την κοραλλένια του τρίαινα να λυσσομανά σαν ερινύα
στην καταιγίδα
και να σου χωθεί βαθιά στα σωθικά,
ξεσκίζοντάς σε,
κάνοντάς σε από ροδαλό σαρκίο σκόρπιες ματωμένες λωρίδες,
ένα τίποτα για τις Άρπυιες και τις ψυχές των νεκρών ναυτικών
να τσιμπολογούν, να σκαλίζουν και να τρώνε,
για να σε ρουφήξουν
και να σε καταπιούν τα άπατα βάθη
του μεγάλου άρχοντα του τρόμου,
ξεχασμένος από όλους,
για πάντα,
από θεούς και δαίμονες, ακόμα κι από τη θάλασσα…
Κάθε κομμάτι του Γουίνσλοου,
ακόμα και η ψυχή σου, θα πάψει να υπάρχει,
θα γίνει ένα με τη θάλασσα.
Πολύ καλά. Όπως προτιμάς.
Μου αρέσει η μαγειρική σου.
Καθίκι.
Περίεργος τρόπος να βάζεις τα παπούτσια σου.
Δεν ήθελα να σε ξυπνήσω.
Ατέλειωτη νύχτα.
Αυτό να λέγεται.
Ο ήλιος δεν έχει σηκωθεί ακόμα.
Καλύτερα να ρίξω κανέναν υπνάκο πριν χαράξει η μέρα.
Γύρνα στα καθήκοντά σου
γιατί θα σου ψήσω το ψάρι στα χείλη.
Έχεις πάψει να είσαι άνθρωπος.
Τόσο καιρό μακριά από τον κόσμο.
Μόνο μεθυσμένο σε ανέχομαι.
Τράβα δούλεψε, είπα!
Τράβα δούλεψε!
…τσαχπίνα πουτανίτσα, ζήτω! Τα κορίτσια, λοστρόμε, άσε με
Άσε με, λοστρόμε, να χαρείς! Λοστρόμε άσε με να βγω
Ζήτω, κορίτσια μου αφράτα! Λοστρόμε, άσε με να βγω!
Στο δωμάτιο μαζί, της έδωσα τζιν Και τη χόρεψα στο πάτωμα!
Ζήτω, κορίτσια μου αφράτα! Λοστρόμε, άσε με να βγω!
Άσε με, λοστρόμε, να χαρείς! Λοστρόμε άσε με να βγω
Ζήτω, κορίτσια μου αφράτα Λοστρόμε, άσε με να βγω!
Χόρευε!
Χόρευε, Γουίνσλοου! Χόρευε!
Μαζευτείτε, παιδιά, να ακούσετε
Πώς βρεθήκαμε πέρυσι στα δάση
Στο έλκηθρο μπότες βάλαμε χοντρές Ο αρχηγός έδειξε το πιο μεγάλο έλατο
Πυρ και μανία πιωμένος στο ταξίδι!
Τη Δευτέρα το πρωί
Μακάρι τα πουλιά να ήταν τζιν
Μακάρι ο ήλιος Να ήταν ξέφρενος γλεντζές
Θα έδινα σε άλλον το συκώτι μου
Τη Δευτέρα το πρωί
Η αγαπημένη μου κοιμάται
Η αγαπημένη μου είναι θερμή
Και η καρδιά της απαλή
Θα έδινα όλον τον κόσμο
Για να μοιραστώ το μαξιλάρι της
Τη Δευτέρα το πρωί…
Μάλιστα.
Άσε με!
-Τόμας. -Ναι.
-Είσαι ο Τόμας. -Ναι.
Όχι, εγώ είμαι ο Τόμας.
Εγώ είμαι ο Τόμας. Εσύ είσαι ο Εφραίμ.
Σου είπα ψέματα.
Πέφτω από τα σύννεφα.
Εγώ είμαι ο Τόμας. Τόμι.
Τόμι; Τόμι Γουίνσλοου.
Τομ Χάουαρντ.
Τι έγινε το Γουίνσλοου;
-Τίποτα. -Τίποτα;
Μπορώ να σου εμπιστευτώ κάτι;
Μην αρχίσεις να μου λες τα εσώψυχά σου.
-Όχι. -Δεν με ενδιαφέρουν.
Δεν εννοούσα αυτό, απλώς…
Κατάλαβα το πονηρό σχέδιό σου. Με έκανες στουπί για να…
Η ένοχη συνείδησή σου είναι εξίσου βαρετή
με κάθε άλλη ένοχη συνείδηση.
Κι ακόμα χειρότερα.
Κάναμε… Κάναμε πεζοπορία…
Μεγάλη πεζοπορία και με τριβέλιζε όλη την ώρα.
-Όχι. Βλέπω τι κάνεις. -Τίποτα.
Κοίτα, Τομ… Μην πας να μου κάνεις σαλάτα το μυαλό.
Δεν πάω.
Δεν μπορώ… Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Βούλωσε το βρομόστομά σου.
Σε εμπιστεύομαι.
Όχι.
Σε εμπιστεύομαι, Τομ.
Με εμπιστεύεσαι;
Όχι, δεν σε εμπιστεύομαι διόλου.
Και τον είχα στη διάθεσή μου αβοήθητο.
Ολομόναχο.
Πολύ κάτω στο ποτάμι.
Και ήθελα να τον ξεκάνω.
Ομολογώ ότι το ήθελα.
Έβλεπα το πίσω μέρος του κεφαλιού του.
Μία θα του έριχνα με την αρπάγη και τέρμα.
Ήταν…
Αλλά δεν… Δεν…
Δεν το έκανα.
Η μέρα ήταν κολασμένα ατελείωτη σε εκείνην την πεζοπορία.
Ήμουν εξουθενωμένος. Το παραδέχομαι.
Από μόνος του γλίστρησε, δεν τον έσπρωξα.
Κατέβαιναν κορμοί στο ποτάμι.
Εγώ στάθηκα όρθιος κι αυτός γλίστρησε.
Έβγαλε μια κραυγή. Κι εγώ… Έμεινα να τον κοιτάζω.
"Τομ, παλιόσκυλο!"
Απλώς έμεινα και τον χάζευα. Έμεινα και…
Έμεινα και τον χάζευα όσο τον κατάπιναν οι κορμοί.
Και το μόνο που σκέφτηκα μετά από αυτό ήταν
"Λαχταρώ να κάνω ένα τσιγάρο".
Κι αυτό ήταν όλο.
Έτσι, πήρα τα συμπράγκαλά του,
σαν να ήταν δικά μου.
Ο Εφραίμ Γουίνσλοου ήταν πλέον ελεύθερος να κάνει νέα αρχή.
Ο Τόμας Χάουαρντ, όχι.
Δεν είχε προοπτικές.
Πώς αλλιώς θα βρω αξιοπρεπή δουλειά;
Τομ!
Γιατί ξέρασες τα εσώψυχά σου, Τόμι;
Γιατί ξέρασες τα εσώψυχά σου;
Μη φύγεις!
Τρελαμένε μπινέ!
Κατέστρεψες τη σωστική λέμβο!
Εγκατέλειπες το πόστο σου!
Τι θα κάνεις; Θα αποτανθείς στην ανωτέρα διοίκηση φάρων;
Βεβαίως και θα το κάνω!
Θα σε αναφέρω, θα φέρω τον επιθεωρητή…
Εγώ θα σε αναφέρω! Ξέρω τι έχεις κάνει!
Ποιος θα αναφέρει ποιον; Τον Εφραίμ Γουίνσλοου;
Ή τον Τόμας Χάουαρντ;
Ξέρω τι έκανες.
Σκότωσες την ορντινάντσα σου.
Τον μονόφθαλμο υφιστάμενό σου.
Τον βρήκα.
Στην παγίδα των αστακών.
Είπες ότι τρελάθηκε;
Εσύ τον τρέλανες με τα καμώματά σου!
Αυτό το σκαλιστό μαραφέτι…
Αλλά το έσπασα, βλέπεις.
Βλέπεις;
Τώρα απελευθερώθηκα.
Απελευθερώθηκα από τα μάγια σου!
Και τα πήρα χαμπάρι όλα,
εκτός από ό,τι κρατάς κρυφό…
Εκεί πάνω!
Χριστός και Παναγία, Τόμι.
Χθες βράδυ εξομολογήθηκες κάτι που θα φούρκιζε μέχρι και άγιο.
Εγώ δεν έχω να εξομολογηθώ τίποτα, αλλά εσύ, μαρτυριάρη,
κοίτα τι έπαθες.
Σε έκανε να τρελαθείς!
Κατάλαβα ότι ήσουν τρελός
όταν κατέστρεψες τη σωστική λέμβο, και τώρα
με κυνηγάς με το τσεκούρι, πας να σκοτώσεις τον γερο-Τομ.
Δεν με εμπιστεύεσαι, Τόμι;
Δώσε μου το μαχαίρι που έχεις σουφρώσει. Δεν κάνει να το έχεις.
Μπράβο, παλικάρι μου.
Είναι κρατική περιουσία.
Θα αφαιρεθεί από τον μισθό σου.
Κοίτα τα χάλια σου.
Παρανόησες τόσο που δεν ξέρεις πού πάνε τα τέσσερα.
Πόσο καιρό είμαστε σε αυτόν τον βράχο;
Πέντε βδομάδες;
Δυο μέρες;
Πού είμαστε;
Βοήθησέ με να θυμηθώ, ποιος είπαμε ότι είσαι, Τόμι;
Πιθανότατα πλάσμα της φαντασίας σου.
Κι αυτός ο βράχος είναι πλάσμα της φαντασίας σου.
Μάλλον τριγυρνάς μέσα στα πυκνά δάση
εκεί βόρεια στον Καναδά,
σαν μανιακός που έχει πάθει κρυοπαγήματα και παραμιλάει,
βαδίζοντας μέσα στα χιόνια.
Λαχτάρησα να κάνω ένα τσιγάρο.
Πρέπει να πιούμε.
Φωτιά στα τόπια!
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
Το μέρος είναι αχούρι.
Καλημέρα σου κι εσένα.
Μακάρι να μπορούσα να βγω έξω βόλτα.
Όπως γουστάρεις.
Θα πνιγείς.
Που να πάρει.
Δεν υπάρχει πια δικαιοσύνη στον κόσμο;
Ευχαριστώ.
Τι έπαθε το χέρι σου;
Το άλλο.
Ξέρεις τι θα πει τέτανος;
-Τέ-τα-νος; -Ναι.
Ξεκινάει από μια μικρή αμυχή…
-Ξέρω τι είναι. -από το άλμπουρο
όταν σαλπάραμε από…
-Δεν το βουλώνεις ποτέ; -Σε δυο βδομάδες, ο λοστρόμος έτρεμε.
-Σταμάτα. -Το σαγόνι του είχε σφίξει
-σαν άγκυρα σε… -Σκάσε, ανάθεμά σε!
Δεν θέλω να ακούσω άλλο!
Για τι πράγμα με κατηγόρησες;
Μου είπες ότι με πήρες χαμπάρι.
Έχω βαρεθεί τα ξεμωραμένα παραμύθια σου
και τις μπούρδες τύπου κάπτεν-Αχάμπ.
Ακούγεσαι σαν οικτρή παρωδία.
Δίνεις στρυφνές διαταγές σαν γεροντοκόρη δασκάλα,
ενώ ταυτόχρονα έχεις μετατρέψει τον φάρο
-σε άντρο του Σατανά. -Σύνελθε.
Όλα είναι τρίχες κατσαρές,
το πόδι σου, η ζωή σου ως ναυτικός,
τα πάντα!
Έτσι και ξανακούσω άλλη μια μπούρδα
να βγαίνει από το άθλιο,
σαπιοδόντικο στόμα σου που ζέχνει…
-Είσαι… -Σκάσε πια, ανάθεμά σε!
Δεν τέλειωσα ακόμα.
Νομίζεις ότι είσαι σπουδαίος και τρανός
επειδή είσαι ένας ψωραλέος φαροφύλακας;
Δεν είσαι καπετάνιος πλοίου, και ποτέ σου δεν ήσουν!
Δεν είσαι στρατηγός, δεν είσαι μπασκίνας,
δεν είσαι ο πρόεδρος και δεν είσαι ο πατέρας μου!
Και έχω σιχαθεί να τον παριστάνεις!
Έχω σιχαθεί το γέλιο, το ροχαλητό
και τις καταραμένες κλανιές σου.
Τις καταραμένες…
Τις καταραμένες κλανιές σου!
Ζέχνεις κατρουλίλα,
ζέχνεις ξινίλα,
σαν σάπια πούτσα, σαν γέρικο τομάρι,
σαν τσιγαρισμένο κρεμμύδι σε χέστρα πάνω από βόθρο.
Έχω σιχαθεί την μπόχα σου. Την έχω σιχαθεί!
Την έχω σιχαθεί, μπεκροκανάτα.
Αναθεματισμένε, ανεύθυνε, κερατά μπάσταρδε ψεύτη!
Αυτό είσαι,
ένας αναθεματισμένος μπεκρής που λέει μπούρδες,
τρίχες, και ψευτιές.
Ένας ψεύτης!
Η γλώσσα σου τρέχει ροδάνι, Τόμι.
Ανάθεμά σε!
Απαλλάσσεσαι των καθηκόντων σου.
Μη μου πεις, παππού.
"Ο βοηθός κοιμάται μέχρι αργά.
Μη ικανοποιητική επίδοση.
Εχθρική συμπεριφορά".
"Ο βοηθός αγνοείται.
Επιδίδεται σε αυτοϊκανοποίηση στην αποθήκη εφοδίων.
Μεθυσμένος εν ώρα υπηρεσίας.
Βιαιοπραγεί.
Κλέβει.
Προτείνω πλήρη στέρηση μισθού".
Πλήρη στέρηση μισθού;
Πας να με καταστρέψεις;
Είμαι σκληρά εργαζόμενος!
Είμαι! Τόσο σκληρά όσο οποιοσδήποτε άλλος!
-Λες ψέματα, Τόμας. -Κόφ' το!
Λες ψέματα στον εαυτό σου,
αλλά δεν έχεις την ευστροφία να το δεις.
Σε παρακαλώ.
Διαφώτισέ με, παππούλη.
Μου έχεις μάθει τόσα πολλά.
Δώσε μου μια ευκαιρία να σου το αποδείξω.
Συγχώρα και λησμόνα, υποστηρίζω.
Άσε με να ανεβώ στον φανό.
Μη με κάνεις να ικετεύω.
Γιατί θα ικετέψω.
Θα ικετέψω, αν αυτό θέλεις. Θα σε ικετέψω.
Σε παρακαλώ!
Κάνε πίσω.
Εγωιστή μπάσταρδε!
Κοιτάς μόνο την πάρτη σου.
Παράτησες τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου,
γιατί; Για ποιον λόγο;
Να χαρώ ένα ωραίο παλικάρι με μάτια λαμπερά σαν κυράς.
Ήρθες εδώ να μου κάνεις τον μάγκα,
γελάω με τα ψευτο-νταϊλίκια σου.
Μου το έπαιζες μυστηριώδης και λιγομίλητος,
αλλά δεν κρύβεις κανένα μυστήριο,
είσαι ανοιχτό βιβλίο.
Πίνακας, θα έλεγα.
Μια βαμμένη ηθοποιός που τσιρίζει στο πάλκο,
μια σκρόφα που θέλει να την ποθούν επειδή υπάρχει,
όλο γκρίνια για τα προνόμια που θα έπρεπε να απολαμβάνει.
Κοίτα χάλια, έβαλε τα κλάματα.
Τι θα κάνεις; Θα με σκοτώσεις;
Θα με σκοτώσεις;
Θα με σκοτώσεις όπως εκείνον τον γλάρο;
-Δεν τον σκότωσα! -Ψεύτη!
Παλιόσκυλο δολοφόνε!
Εσύ άλλαξες τον άνεμο και την πατήσαμε.
Εσύ μας κατέστρεψες, σκύλε. Εσύ!
Θα κάνεις αυτό που ευχόσουν να κάνεις στον γερο-Γουίνσλοου;
Θα τα καταφέρεις μαζί μου; Γιατί ο Γουίνσλοου είχε δίκιο!
Τόμας. Είσαι σκυλί!
Βρομόσκυλο! Σκύλε!
Με σκοτώνεις!
Γάβγισε.
Γάβγισε, μικρέ.
Γάβγισε, φιλαράκι.
Γάβγισε.
Πρώτο σου μπάρκο είναι;
Γάβγισε, είπα. Γάβγισε!
Γάβγισε, φιλαράκι!
Μπράβο, αγόρι μου.
Είσαι καλό σκυλί.
Τώρα κάνε τούμπα!
Εμπρός.
Εμπρός!
Έλα εδώ.
Μπράβο, αγόρι μου.
Και τώρα μπες εκεί. Εκεί όπου ανήκεις.
Κάνε αυτό που λέω, σκύλε.
Μπράβο, παλικάρι μου.
Θέλεις να δεις τι έχει μέσα ο φανός;
Ο προηγούμενος βοηθός μου ήθελε.
Σκάσε, παλιόσκυλο!
Γυάλισε τα μπρούτζινα.
Τι πρωτεϊκές μορφές αναδύονται από τα ανθρώπινα μυαλά
και συντήκονται σε καυτή προμηθεϊκή δήωση,
φλογισμένα μάτια,
με θεόπεμπτες ενοχές και τρόμο,
και μετά καλουπώνονται σε δαιμόνιους Ντέιβι Τζόουνς.
Οι υπόλοιποι, ακόμα τυφλοί,
διαισθάνονται σε αυτό
όλες τις θείες χάριτες
και στους Αιώνιους Λειμώνες πάνε,
όπου κανείς δεν υπόκειται σε στερήσεις και βάσανα,
αλλά είναι
προαιώνιος,
άμωμος και άσπιλος.
Και εις την περιβάλλουσα την γην.
Ότι αυτών η αληθεία.
Θα τιμωρηθείς.
Ο φάρος μού ανήκει!
Αν ο άπονος ο Χάρος τρόμο σπέρνοντας βαθύ
του ωκεανού τα βάθη κάνει κλίνη μας στερνή,
ο Θεός που εισακούει τις αγνές τις προσευχές,
θα δεήσει να μας σώσει τις ικέτισσες ψυχές.
Οι διάλογοι προήλθαν από πηγές της εποχής, τον Χέρμαν Μέλβιλ,
αυθεντικά ημερολόγια φαροφυλάκων και ιδίως το έργο της Σάρα Ορν Τζούιτ.