Aπόδοση Διαλόγων Εξ' Ακοής ShitHigh&Watch
"ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ"
Ήταν η ώρα των μαγισσών...
όταν εμφανίστηκε, ο μπαμπούλας.
Όταν άρχισαν να εξαφανίζονται άνθρωποι.
Πολλοί πιστεύουν, ότι η ώρα των μαγισσών, είναι τα μεσάνυχτα.
Τα κορίτσια λένε, ότι είναι κατά τις, 1 με 2 το πρωί.
Εγώ λέω ότι εμφανίζεται στις τρείς το πρωί.
Τότε, που μόνο εγώ έχω μείνει ξύπνιος.
Όπως συνήθως, όπως και τώρα.
Κάνετε πολύ φασαρία.
Δεν πάτε αλλού, εδώ υπάρχουν παιδιά που προσπαθούν να κοιμηθούν.
- Γεια σου, κυριούλα. - Κομμένα τα "κυριούλα", σε μένα.
Θα καλέσω την αστυνομία. Θα το κάνω!
- Πρόσεχε την λακκούβα. - Έλα.
Ποτέ, να μην σηκώνεσαι από το κρεβάτι.
Ποτέ να μην πηγαίνει, κοντά στο παράθυρο.
Και μην κοιτάς ποτέ, πίσω από... την κουρτίνα.
Ποτέ μην σηκώνεσαι από το κρεβάτι.
Ποτέ μην πας δίπλα στο παράθυρο, μην κοιτά ποτέ πίσω από τ...
Δεν μπορείς να πας πουθενά.
Εκτός αν έχεις φτερά.
Ήμουν πεινασμένος. Έψαχνα κάτι να φάω.
Όχι!
- Πού βρίσκομαι; - Στην "Γιγαντοχώρα".
Δεν υπάρχει, τέτοιο μέρος.
Κάναμε, πολύ δρόμο...
Ναι, λίγο πολύ.
Τι είναι αυτό;
Γίγαντες.
Υπάρχουν περισσότεροι, από σας;
"Αμνοφάγος", "Κοκκαλομασούλας"...
"Ανθρωποφάγος", "Παιδομασουλας".
"Κρεατοξίγκης", "Καταβόθρας".
"Παρθενομασούλας","Αιματομπουκάλας".
- Αιματομπουκάλας; - Ναι.
- Και "Χασαποπαραγιός". - Χασαποπαραγιός;
Σε παρακαλώ... μην με φας.
Εγώ;
Νομίζεις, ότι επειδή είμαι γίγαντας, είμαι και κανίβαλος;
Εγώ; Να τρώω ανθρώπους;
Κάνε μου την χάρη, δεν το έχω κάνει ποτέ.
Τότε ποιος είσαι; Τι είδους τέρας είσαι;
- Μου κάνεις την λάθος ερώτηση. - Εσύ με απήγαγες.
Ναι, ναι, αυτή ήταν η σωστή ερώτηση.
Λοιπόν... δεν σε έκλεψα και τόσο πολύ.
Εκτός απ' αυτό, είσαι απλά ένα μικρό πραγματάκι.
Απλά φαντάστηκα, ότι ο πατέρας σου και η
μάνα σου, ήταν πολύ φτωχοί για να σε έχουν.
- Πρέπει να... - Δεν έχω μητέρα ή πατέρα.
Δεν έχεις;
Και οι δύο πέθαναν όταν ήμουν μωρό.
- Άρα, είσαι ορφανό. - Ναι.
Με πήρες, από ένα ορφανοτροφείο.
Δεν το ήξερες;
Όχι, δεν το ήξερα αυτό.
- Ήσουν, ευτυχισμένη εκεί; - Όχι, το μισούσα αυτό το μέρος.
Η κυρία που το διευθύνει, είναι ανίκανη.
Και.. έχει τρελούς κανόνες, και... τιμωρείσαι συνέχεια.
Ποια είναι η τιμωρία;
Σε κλειδώνει στο σκοτεινό υπόγειο.
Υπάρχουν αρουραίο, εκεί κάτω.
Τι στριμμένη, παλιόγρια.
Οι άλλοι γίγαντες, είναι καλοί, όπως εσύ;
Όχι, λυπάμαι που το λέω, αλλά τα παιδιά θα σε έτρωγαν στο λεπτό.
Μόνο εγώ είμαι καλός στην Γιγαντοχώρα.
Εκεί βρίσκεσαι τώρα, στην Γιγαντοχώρα.
Αλλά γιατί με έφερες εδώ πέρα; Γιατί απήγαγες εμένα;
Έπρεπε να σε πάρω.
Γιατ... γιατί το πρώτο πράγμα που θα έκανες...
θα ήταν να τρέχεις εδώ κι εκεί και να
λες, ότι είδες πραγματικά, έναν γίγαντα.
Και τότε, θα υπήρχε πραγματικά, μεγάλη αναστάτωση, έτσι δεν είναι;
Και τότε όλοι άνθρωποι, θα έψαχναν σαν τρελοί τον
γίγαντα που είδες, και θα ήταν πολύ ενθουσιασμένοι...
και μετά θα με πετάγανε σε κάποιο κλουβί...
απλά για θέαμα, ξέρεις, όπως τους ιπποπόταμους...
τους κροκόδειλους, τις καμηλοπαρδάλεις...
Και μετά θα οργάνωνε μεγάλο κυνήγι και
θα πιάνανε και τα υπόλοιπα παιδιά...
Δεν θα το πω σε κανέναν.
Κανείς δεν θα με άκουγε, ούτως η άλλως..
Είμαι ένα αναξιόπιστο, παιδί.
Ναι, θα το έλεγες.
Όχι, δεν θα το έλεγα.
- Ναι, θα το έλεγες. - Όχι, δεν θα το έλεγα!
Θα το έλεγες, σ' ολόκληρο τον κόσμο.
Πιθανότατο, στο τηλεορασόκουτο, και στο ραδιοφωνοπουλο.
Δεν θα το πω, δεν θα το έλεγα ποτέ.
Σε παρακαλώ... πήγαινε με σπίτι, φοβάμαι.
Θέλω να πάω σπίτι.
Όχι.
Απαίσιο.
Απλά θα πρέπει να μείνεις εδώ μαζί μου, για το υπόλοιπο της ζωής μας..
Εννοείς, της ζωής μου. Για το υπόλοιπο της δικής μου ζωής.
Δεν κρυώνεις, έτσι;
Είσαι μικρούλα.
Θα το σκάσω να το ξέρεις.
Άκουσε... άκου μικρό...
Σε προειδοποιώ.
Ποτέ μην βγεις από αυτήν την σπηλιά αυτή, χωρίς
εμένα, αλλιώς θα έχεις πολύ άσχημο τέλος..
Δεν μπορείς να με σταματήσεις.
Το έχω σκάσει χιλιάδες φορές.
Έχω... ένστικτα.
Ένστικτα; Νόμιζα ότι τα ανθρωπάκια, ήσαστε γεμάτα μυαλό.
Δεν είσαι και πολύ έξυπνη.
Μπορώ να σε σταματήσω.
Οι άλλοι γίγαντες, θα σε κατάπιναν σαν ένα κομμάτι κολοκυθόμπιτα.
Είναι κολοκυθόπιτα, όχι κολοκυθόμπιτα.
Και οι jiggyraff λέγονται καμηλοπαρδάλεις..
Crocadawndille είναι ο κροκόδειλος.
Και ιπποπόταμος τορτελίνι είναι ο ιπποπόταμος.
Δεν το κάνω επίτηδες, όταν λέω τα πράγματα, λίγο διαφορετικούλια.
Δεν μπορώ να είμαι σωστός, όλη την ώρα.
Μερικές φορές, κάνω και ένα λάθος.
Συγνώμη, δεν ήθελα να... φανώ αγενής.
Αυτό που λέμε κι αυτό που εννοούμε, είναι
κάποιες φορές, διαφορετικά πράγματα.
Τι διάβαζες;
Νίκολας Νίκελμπι.
Τι είναι μέσα σε εκείνα τα βάζα;
Όνειρα.
Τα όνειρα, δεν είναι πράγματα.
Δεν ονειρεύομαι και πολύ, έχω αυπνίες.
Αλήθεια;
Τα όνειρα, είναι βασικά... πολύ μυστηριώδες πράγματα.
Όλη την ώρα ψάχνω, για ανθρώπους που κοιμούνται.
Με φλέβες που τσιρίζουν και φλεγόμενο δέρμα...
ένιωθα άγριος, και βαρύς...
Μπορείς... μπορείς και διαβάζεις!
Ναι.
Το μυαλό σε εγρήγορση και αποπροσανατολισμένο...
Ένιωθα λες και το φως, ήταν μαρτύριο.
Και χάθηκε απρόθυμα από την μέρα...
Θαρρείς και ήταν κάτι άσχημος, και γλοιώδες...
Βοήθεια!
Όχι! Βοήθεια!
Βοήθεια!
- Εσύ το έκανες αυτό. - Έχεις δίκιο.
Στο είπα, δεν ονειρεύομαι...
Και αυτό ήταν πολύ πιο τρομαχτικό, απ' ότι χρειαζόταν.
Έτσι έπρεπε.
Ένα μικρό κοριτσάκι, όπως εσύ, δεν θα έπρεπε
να κάνει παρέα, με έναν γίγαντα, όπως εμένα.
Οι γίγαντες, είναι όλοι, δολοφόνοι και κανίβαλοι.
Καταπίνουν τα ανθρώπινα φασόλια λες και είναι κύβος ζάχαρης.
Όντα, όχι φασόλια.
Θα σε έτρωγαν, έτσι κι αλλιώς.
- Τι είναι αυτό το πράσινο αναψυκτικό; - "Φρομπσκοτλ"..
Όλοι οι γίγαντες πίνουν, φρομπσκοτλ.
Κάνει φυσαλίδες, προς την λάθος κατεύθυνση.
Οι φυσαλίδες πάνε προς τα πάνω.
Προς τα πάνω; Προς τα πάνω;
Αν οι φυσαλίδες πάνε προς τα πάνω, σε κάνουν να ρεύεσαι.
- Και τι κακό έχει ένα μικρό ρεψιματάκι;
- Είναι αηδιαστικό.
Αλλά αν οι φυσαλίδες πάνε προς τα κάτω,
τότε δεν θα βγουν από κάποιο άλλο σημείο...
και αυτό δεν θα μπορούσε να έχει
κάποιο άλλο πιο αηδιαστικό αποτέλεσμα;
Λέγεται "γουίζπούπερ".
- Γουίζπουπερ; - Ναι.
Το σημάδι της αληθινής ευτυχίας.
Ω, όχι.
Όπως αυτό.
Κοντοστούπη.
Εσύ είσαι σπίτι, Κοντοστούπη;
Όχι.
Τι είναι αρλούμπες είναι αυτές που λες;
Σε ποιον λες αυτές τις αρλούμπες, Κοντοστούπη;
Γιατί είσαι τόσο ενεργητικός, τόσο πρωί;
Εσύ γιατί δεν κοιμάσαι, σήμερα;
Γιατί με κρατάς εσύ ξύπνιο με την πολυλογία σου.
- Τα δάχτυλά μου γδαρμένο. - Όχι τώρα.
Τώρα, Κοντοστούπη!
Πρέπει απλά να σου φέρω... νερό.
Όχι, όχι, όχι νερό.
- Όχι νερό. - Γρήγορα, κρύψου εδώ πίσω.
Άσε με να δω.
- Μήπως έχεις, κάνα καινούριο ανθρωπάκι;
- Όχι.
Μου μυρίζει ανθρωπάκι. Θα το βρω.
- Μην κουνιέσαι. - Θα το φάω.
Γαυγίζεις σε λάθος αυλή. Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος, εδώ.
Είμαι πεινασμένος.
Γιατί δεν τρως αυτή την κολοκύθα;
Είναι νόστιμη κολοκύθα, είναι ακόμα φρέσκια.
- Ζεις τρώγοντας, σάπια λαχανικά. - Μην είσαι έτσι.
- Δεν έχεις φάει ποτέ κάτι τέτοιο; - Ποτέ.
Εγώ τρώω λαχανικά, μέρα νύχτα.
Τι δεν πάει καλά με εσένα;
Το εξωτερικό μυρίζει, απαίσια.
Αλλά στο εσωτερικό, έχει μία κάπως γλυκιά μυρωδιά.
Ναι, παρακαλώ.
Έτσι μπράβο, ακούμπησε τα χείλη σου, είναι θαυμάσιο.
Περίμενε! Περίμενε! Μισείς τα λαχανικά!
Τρως μόνο, ανθρώπους!
Μισώ τα λαχανικά. Τρώω, μόνο ανθρώπους.
Ναι.
- Ναι. - Ναι.
- Αυτό είπα κι εγώ.
Αυτό είναι, που είπα εγώ.
Εγώ το είπα.
Μισώ τα φρούτα και τα... λαχανικά.
- Και το νερό. - Και το νερό.
Και το νερό.
Θα πάρω αυτό.
Εσύ... είσαι ντροπή για όλους του Γίγαντες.
Εις υγείαν.
Πολύ ζεστό, πολύ ζεστό!
Πολύ ζεστό!
Κάτι για να φορέσω;
Πού βρήκες αυτό το παλτό;
Στον σωρό σου. Είναι ωραίο.
Συμβαίνει... κάτι;
Όχι, όχι τίποτα.
Πού πας;
- Στην δουλειά. - Τι δουλειά κάνεις;
Τώρα θέλεις να σου πω, τα μεγάλα μυστικά, έτσι;
Δεν θα το πω σε κανέναν.
Και πως θα μπορούσα άλλωστε; Είμαι κολλημένη
εδώ πέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Πιάνω... όνειρα.
- Θέλω να έρθω. - Θα...
- Όχι. Εσύ θα μείνεις, εδώ. - Όχι, δεν θα μείνω.
Ναι θα μείνεις. Εσύ είσαι ένα ανθρωπάκι.
Και τα ανθρωπάκια, είναι σαν τις φράουλες με
σαντιγί για εκείνους τους γίγαντες, εκεί έξω.
Οπότε, θα μείνεις σε αυτό το ωραίο και ασφαλές μέρος, όπως εδώ.
Δεν είναι δυνατό.
Πάω να πιάσω όνειρα. Τα ίδια κάθε μέρα.
Θα πάω μόνος.
Πάντα θύμα της συνήθειας.
Αλλά θα με αφήσεις εδώ πέρα, μαζί τους.
- Θα με φάνε. - Κοιμούνται.
- Θέλω να πάω να πιάσω όνειρα. - Θα πάω μόνος.
Θα είσαι ασφαλής εκεί πάνω.
Θεέ μου.
Δεν μπορείς να έχεις μυστικά από μένα, είναι πολύ αργά γι 'αυτό.
- Πρέπει να με πάρεις μαζί σου. - Όχι.
Δεν πρέπει να έχεις μυστικά. Θα σου πω τα δικά μου.
Και εγώ τριγυρνώ τις νύχτες, επίσης.
Μερικές φορές κλέβω και λέω ψέματα.
Συχνά αισθάνονται μοναξιά. Δεν είχα ποτέ έναν κολλητό φίλο.
Δεν σου θυμίζει εσένα όλο αυτό;
Το ξεπερνάμε και συνεχίζουμε την ζωή μας.
Ο Κρεατοκέφαλος, θα έρθει και θα με φάει.
Το αίμα μου θα είναι στα χέρια σου.
Τα πάντα με σένα, πάνε αντίθετα με αυτά που πιστεύω, κορίτσι.
Σε αυτό έχω δίκιο.
Το υπόσχομαι.
Βλέπεις; Ροχαλίζουν, γι' αυτό κράτα την
αναπνοή σου και σταύρωσε τα δάχτυλα σου.
Εδώ είμαστε, πρέπει απλώς να περάσουμε
από αυτούς τους κοιμισμένους γίγαντες.
Να ανέβουμε, όλες αυτές τις σκάλες, και
να πάμε σε εκείνη την κορυφή εκεί πάνω.
Κοντοστούπη!
Πού πας;
Το ξέρεις, ότι πρέπει να πάω για δουλειά.
Και γιατί πας στα κρυφά;
Δεν μου αρέσει αυτό.
Κατ' αρχάς, άσε με κάτω, κι άσε τα παιδιά να κοιμηθούν.
Τα παιδιά ξύπνησαν τώρα, θα μπορούσαμε
κάλλιστα να δουλέψουμε κι εμείς.
Να παίζουμε.
Ναι, θα μπορούσαμε επίσης να παίζουμε.
Να παίξουμε;
- Τι να παίξουμε; - Να παίξουμε, ξέρεις...
Α, ναι, να παίξουμε.
Μην τα δέχεσαι έτσι απλά.
Καταβόθρα, πήγαινε εκεί.
Γιατί δεν κυνηγάς μαζί μας, Κοντοστούπη;
Κοίτα τον ουρανό. Έρχεται βροχή.
Ανθρωπάκι.
Δεν θα έπρεπε να τους επιτρέπεις να σου φέρονται έτσι.
Κανείς δεν θα έπρεπε.
Ζω μαζί με εννιά ανθρωποφάγους, γίγαντες.
Αυτοί παίρνουν κι εγώ τους επιστρέφω.
Γι' αυτό κυνηγάω όνειρα.
Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω.
Τουλάχιστον κάνω κάτι.
Φτάσαμε.
Τώρα είμαστε, στην ονειροχώρα.
Μοιράστηκα ένα μυστικό μαζί σου.
Κοίτα, όλα αυτά τ' αστέρια.
Ω, ναι.
Μερικές φορές, σε μια φωτεινή νύχτα...
ακούω μια μουσική να έρχεται από αυτά τα μακρινά αστέρια.
Αλήθεια; Τι άλλο;
Ακούω τα μικρούλικα μυρμήγκια να μιλάνε μεταξύ τους.
Και να τριγυρνάνε πάνω από το έδαφος.
Και τις κάμπιες. Αυτές είναι οι πιο πολυλογούδες.
Τσακώνονται πάντα, για το ποια θα γίνει η πιο όμορφη πεταλούδα.
Συνέχισε παρακαλώ.
Άκουσα τα βήματα μιας πασχαλίτσας πάνω σε ένα φύλλο.
Αλλά τις πιο αστείες ιστορίες, τις ακούω
πάντα, από τα φυτά και τα δέντρα.
Εδώ ζουν, μεγαλώνουν, γελάνε, κουβεντιάζουν.
Ακριβώς, όπως εσύ κι εγώ.
Έλα, έλα, έτσι μπράβο.
Έχω ακούσει όλα τα καλά... και όλα τα απαίσια... πράγματα.
Όλους τους μυστικούς ψίθυρους του κόσμου.
Αλήθεια;
- Νομίζεις ότι είμαι καυχησιάρης, έτσι δεν είναι; - Όχι.
Απλά είναι... πολύ δύσκολο να τα πιστέψει κανείς, όλα αυτά.
Κάποτε κάποιος...
Κάποιος, με αποκάλεσε, "Ο Μεγάλος Φιλικός Γίγαντας".
Πως να σε αποκαλώ εσένα, κοριτσάκι.
Το όνομα μου, είναι Σόφι.
Λοιπόν, πήδα, Σόφι.
Αυτό είναι το σημείο που ξεκινάνε, όλα μου τα όνειρα.
Ω, Θεέ μου.
Καθώς το όνειρο περνάει...
ακούγεται ένας θόρυβος σαν μουσική...
Είναι ένας μάγος των ονείρων.
Έχω πολύ καιρό να τους δω εδώ πέρα.
Είναι πίσω σου.
Όχι, όχι από εκεί, από την άλλη πλευρά.
Τώρα είναι στα πόδια σου.
Στο άλλο πόδι.
Είναι πάνω στον πισινό σου.
Σε έπιασα.
Φαίνεται σαν να ήξερε.
Κοίτα.
Είναι ένας χρυσός μάγος των ονείρων.
- Μακάρι να μπορούσα να τον ακούσω. - Είναι.
Είναι πολύ μαλακό.
Ακούς πραγματικά, τι λένε αυτά τα όνειρα;
Ναι.
Αυτό ακούγεται σαν εσένα.
Γεια σου, όμορφο όνειρο.
Κοίτα.
Παρακαλώ, γίνε χρήσιμη και πιάστο.
Εγώ... δεν μπορώ.
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα μικροσκοπικά σου δαχτυλάκια.
- Έπιασα ένα! - Άφησε το Σόφι.
Δώσ’ το μου.
Έλα.
Θεέ μου, αυτό είναι ένα πολύ... πολύ άσχημο όνειρο.
Υπάρχουν και εφιάλτες επίσης εδώ πέρα;
Είναι ένας, εφιάλτης.
Τι θα κάνεις με αυτό;
Θα το κλειδώσω, σαν το άγριο θηρίο που είναι.
Τι λέει το άσχημο όνειρο;
Λέει...
"Κοίτα τι έκανες».
"Δεν θα υπάρξει συγχώρεση».
Πού είσαι;
Δεν μπορώ να δω.
Μεγάλε Φιλικέ Γίγαντα;
Εγώ θα σε λέω... ΜΦΓ.
Να με λες όπως σου αρέσει.
Που θα πάμε μετά;
Να εμφυσήσουμε όνειρα.
Είμαι αρκετά καλός σ 'αυτό.
Γιατί είμαστε εδώ;
Επειδή άκουσα τη φωνή της καρδιάς του.
Παρακαλώ.
Κάνε τους όλους χαρούμενους.
ΜΦΓ, η μητέρα σου κι ο πατέρας σου, σε μάθανε για τα όνειρα;
Οι γίγαντες, δεν έχουν μητέρες, η πατεράδες.
Ποτέ;
Πόσο χρονών είσαι;
Είμαι μεγαλύτερός σου.
Δεν θυμάμαι.
Εμείς οι γίγαντες, απλά ζούμε ο ένας κοντά στον άλλο για χρόνια.
ΜΦΓ, άκουσες και την δική μου καρδιά στο ορφανοτροφείο;
Ναι, την ακούω κι αυτήν την στιγμή.
Τι λέει το όνειρο του;
Το αγόρι ονειρεύεται, ότι χτυπάει το τηλέφωνο στο σπίτι του.
Ο πατέρας του το σήκωσε και λέει, "Ναι εδώ κύριος Γκούλας".
Και μετά έβηξε. λες και κάνας αστακός, σφηνώθηκε στον λαιμό του.
Και λέει, "Τι; πως; Μάλιστα κύριε, καταλαβαίνω."
"Σίγουρα θέλετε να μιλήσετε μαζί μου και όχι με τον γιο μου";
Μετά το πρόσωπο του, έγινε κάτασπρο και
του πετάχτηκαν τα μάτια από το κεφάλι.
Και λέει. "Μάλιστα κύριε. Εδώ είναι κύριε".
Και δίνει το τηλέφωνο στο αγόρι.
"Γνωρίζεις τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών", ρωτάει.
"Όχι", λέει το αγόρι.
Αλλά πιστεύω, ότι έχει μάθει για μένα.
Και μετά το αγόρι παίρνει το τηλέφωνο
και πιάνει κουβεντούλα με τον πρόεδρο.
"Αφήστε με να το τακτοποιήσω εγώ κύριε πρόεδρε".
"Όχι, όχι, θα μπορούσατε να τα χαλάσετε
όλα αν το κάνετε λάθος, κύριε πρόεδρε".
Τα μάτια του, κοντεύουν να του πεταχτούν.
Και μετά μπαίνει η μητέρα του, στο δωμάτιο.
Και ο πατέρας του, της τα λέει, και μετά...
Τα ίδια και τα ίδια.
- Τα όνειρα είναι γρήγορα. - Ναι, στο εξωτερικό.
Μέσα σου, κρατούν πολύ.
- Τι; - Ακούω την θλίψη.
Κάποιος κλαίει για την αγάπη του.
Κοίτα.
Τέρατα.
Πρέπει να τους σταματήσουμε.
Δεν μπορείς να συνεχίσεις να ζεις έτσι, ΜΦΓ.
ΜΦΓ, τι κάνεις με την κουβέρτα μου;
Νομίζω ότι...
Πού είναι; Στην κάπα μου;
Ω, νομίζω ότι μου έπεσε "στη Γιγαντοχώρα".
Σου έπεσε στη Γιγαντοχώρα;
Γιγαντοχώρα..
Αποκοιμήθηκα;
Γιατί μου δίνετε ένα όνειρο;
Έχασες τη κουβέρτα σου.
Έτσι, θα ξέρουν ότι ήσουν εκεί.
Δεν είσαι ασφαλής μαζί μου, κορίτσι μου.
Και λοιπόν; Και εσύ δεν είσαι ασφαλής μαζί μου.
Δεν έχει σημασία τώρα.
Υπήρχε ένα αγόρι κάποτε.
Του αρέσει να διαβάζει. Μου έμαθε πώς να διαβάζω.
Φορούσε ένα μικρό κόκκινο παλτό.
Άκουσα τον χτύπο της μοναχικής του καρδιάς,
όπως άκουσα και τη δική σου καρδιά.
Μετά από αυτό μπορούσε να με δει, όπως και εσύ.
Γι 'αυτό και έπρεπε να τον πάρω..
Θα μπορούσα να τον γυρίσω στο σπίτι του.
Αλλά ήταν ήδη πολύ αργά.
Δεν θα συμβεί το ίδιο.
Θα σταματήσουμε τους γίγαντες.
Θα τους διώξουμε για πάντα.
Το αγόρι φοβόταν;
Ναι, στο τέλος.
Εγώ δεν φοβάμαι.
Σόφι, η γενναία.
Εγώ δεν φοβάμαι.
Δεν φοβάμαι!
ΜΦΓ, είπες ότι μπορείς να ακούσεις τις
κουβέντες των μυρμηγκιών και των αραχνών.
Θα μπορούσες να ακούσεις και τους ήχους των αστεριών.
Εμένα με ακούς ακόμα;
Αισθάνομαι την παρουσία σου.
Ξέρω ότι είσαι εδώ.
ΜΦΓ...
Πήδα Σόφι.
Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο.
Σκέφτεσαι κάποιο σχέδιο;
Δεν περνάει τίποτα από το μυαλό μου.
Συνέχισε να προσπαθείς.
Κοντοστούπη!
Σόφι, κρύψου.
Είσαι στο σπίτι, Κοντοστούπη;
Γρήγορα, γρήγορα.
Χτύπησα το δάχτυλό μου.
Είσαι μεγάλο αγόρι, μπορείς να φροντίσεις τον εαυτό σου.
- Θα το κάνω. - Θα το κάνει.
- Έχεις κάποιον εδώ. - Έξω!
- Ας τελειώνουμε με αυτό. - Ας τελειώνουμε με αυτό.
- Ώρα για κυνήγι. - Ώρα για κυνήγι.
Αγόρια, ανακαλύψτε τον άνθρωπο.
Όχι, όχι.
Όχι, δεν το κάνουν.
Μην το κάνετε.
Είναι η δουλειά μου.
Είναι οι κόποι μου!
Κοίτα με!
Στο παρελθόν, οι γίγαντες ήταν καλοί.
Οι ημέρες αυτές έχουν τελειώσει προ πολλού.
Που έχεις το πεντανόστιμο μικρό ανθρωπάκι;
Έξω, όλοι σας.
Βρήκε τον τελευταίο άνθρωπο.
Εγώ, βρήκα αυτόν!
Αυτό είναι το σπίτι μου.
Καίει! Καίει!
Μην έρθετε πάλι εδώ!
Βγείτε έξω!
Είσαι ένας γαμημένος, κοντοστούπης!
Βγες έξω! Αυτό είναι το σπίτι μου!
Εσύ..
Είσαι η ντροπή των γιγάντων.
Θα υπάρξουν και άλλα όνειρα που θα εξαφανιστούν, στον "παχύ αέρα".
Στον αέρα τον κοπανιστό.
Λέξεις...
Αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημά μου, σε όλη μου τη ζωή.
Ξέρω ακριβώς τα λόγια που θέλω να πω..
Αλλά με κάποιο τρόπο βγαίνουν διαφορετικά από το στόμα μου...
Μην στενοχωριέσαι, αυτό συμβαίνει σε όλους.
Καμία σχέση... Μιλάω απαίσια, αγγλικά.
Νομίζω ότι μιλάς, υπέροχα.
Αλήθεια;
- Πραγματικά το πιστεύεις; - MM-χμμ.
Απλά υπέροχα.
Αυτό είναι το καλύτερο δώρο που μου έχουν
κάνει ποτέ, σε ολάκαιρη τη ζωή μου.
- ΜΦΓ. - Εξαιρετικό.
- ΜΦΓ. - Πολύ...
Εκπληκτικό.
- ΜΦΓ. - Αστείο.
ΜΦΓ!
Ναι, ναι;
- Έχω ένα σχέδιο. - Ένα σχέδιο;
Θα πάμε στην βασίλισσα. Χρειαζόμαστε την βοήθειά της.
Μπορούμε να φτάσουμε εκεί την αυγή.
Εντάξει. Θα δώσουμε στη Βασίλισσα, τον χειρότερο εφιάλτη.
Πράγματι, πρέπει να τον κάνεις όσο ποιο τρομακτικό γίνεται.
Η βασίλισσα πρέπει να ονειρευτεί, τους γίγαντες...και
τους εννέα και ότι βρίσκονται, στην Αγγλία.
Και ότι τρώνε τα μικρά παιδιά.
Πρόσθεσε κι αυτό.
Βεβαιώσου, ότι πρόσθεσες κάτι από μένα.
Ωραία.
Πρόσθεσες και σένα;
Η βασίλισσα θα ονειρευτεί ένα μικρό
κορίτσι, που κάθεται στο παράθυρό της.
Και στην συνέχεια, όταν ξυπνήσει, θα είμαι εκεί.
Θα είμαστε εκεί.
Και τότε, τι θα συμβεί;
Στη συνέχεια, ο Μεγάλος Φιλικός Γίγαντας, θα κάνει
ένα βήμα προς τα εμπρός, θα υποκλιθεί και θα πει:
"Μεγαλειότατη, είμαι ο ταπεινός σας υπηρέτης."
Θα με δει;
Όχι, αυτό δεν πρόκειται να γίνει...
Σταμάτα, ΜΦΓ, θα με κάνεις να πέσω.
Προσπαθώ να ακούσω τον διαφορετικό ήχο
της αναπνοής μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Όχι.
Όχι, όχι.
Μην το κάνετε. Σταματήστε. Κάντε τους να σταματήσουν!
Γίγαντες. Φρικτό.
Μαίρη, πρόσεχε.
Όχι, σταματήστε. Όχι.
Όχι!
Μεγαλειότατη.
- Τι συμβαίνει; - Μαίρη.
Είχα ένα φρικτό όνειρο.
Ήταν απλά ένα όνειρο, κυρία.
Επέτρεψέ μου, να σου φέρω το τσάι σου.
Ονειρεύτηκα, κάποια αγόρια και κορίτσια, να τα
αρπάζουν, από τα κρεβάτια τους, απ' το οικοτροφείο.
Και να τα τρώει, ένας φρικτός γίγαντας.
Υπήρχαν, πολλοί απ' αυτούς.
Συγγνώμη.
Οι γίγαντες, βούτηξαν τα χέρια τους μέσα από το παράθυρο...
Και άρπαξαν τα παιδιά με τα δάχτυλά τους.
Ήταν τόσο αιματηρό. Τόσο ζωντανό, τόσο αληθινό...
Τόσο αληθινό, Μαίρη.
Τα παιδιά, απλά εξαφανίστηκαν.
Χριστέ μου.
Τι συμβαίνει, αγαπητή μου; Το πρόσωπό σου, είναι σαν πανί.
- Κάτσε κάτω, Μαίρη. - Ναι.
Τρέμεις. Τι συμβαίνει;
Είναι, απλά, τόσο παράξενο, μαμά. Πολύ παράξενο.
- Δεν έχεις δει τις εφημερίδες; - Όχι, δεν τις έχω δει...
Εδώ, κοίτα.
Είναι σαν το όνειρο που είχες..
Παιδιά εξαφανίστηκαν, μέσα στη νύχτα.
Αλλά, όχι από γίγαντες.
Όχι, αυτό είναι αδύνατο.
Τράβηξε την κουρτίνα.
Μάλιστα, κυρία.
Δεν το πιστεύω.
Ένα μικρό κορίτσι στέκεται στο πρεβάζι του παραθύρου.
'Ετσι δεν είναι κύριε Τιμπς;
Μάλιστα, κυρία μου.
Στέκεται ακριβώς εκεί, κυρία.
Δεν είναι κάποιο όνειρο.
Αλλά το ονειρεύτηκα..
Πώς στην ευχή, βρέθηκες, εκεί;
Αφήστε εμένα, να το τακτοποιήσω αυτό, κυρία.
Όχι.
Ένας γίγαντας, σ' έβαλε, εκεί;
Ναι, κυρία.
Αυτή τη στιγμή περιμένει στον κήπο.
- Αλήθεια; - Αλήθεια;
Είναι ο καλύτερος μου φίλος. Αυτό έφτιαξε το όνειρό σας.
- Αλήθεια; - Αλήθεια;
Αλήθεια;
Και γιατί ένας γίγαντας ήρθε να με δει;
Νομίζω ότι μπορείτε να θυμηθείτε γιατί, Μεγαλειότατη.
Ναι, θυμάμαι.
Έχεις ένα σχέδιο. Με χρειάζεσαι.
Ναι... Μπορούμε να τον καλέσουμε, τώρα;
Υποθέτω, πως ναι.
Υπόσχεστε, ότι δεν θα του κάνετε κακό;
Στον κήπο, παρακαλώ.
Είμαι έτοιμη.
ΜΦΓ.
ΜΦΓ, η βασίλισσα θέλει να σε γνωρίσει.
Δεν θα τον κλείσετε στην φυλακή, έτσι δεν είναι;
Κατέβα από εκεί, μικρή.
Μαίρη, πάρ’ την κάτω, και Δώσ’ της κάτι να φάει.
- Κύριε Τίμπς, μάθετε από που ήρθε. - Έλα, μωρό μου.
Όχι, όχι. Απλά φοβάται.
Δεν έχει ξανακάνει κάτι τέτοιο, ποτέ πριν.
ΜΦΓ, πρέπει να φανείς γενναίος.
Υποσχεθήκατε, ότι δεν θα τον πειράξετε.
Κύριε Τίμπς, πείτε στους φρουρούς, να απομακρυνθούν.
Κύριε Τίμπς.
Κάντε πίσω, κύριοι.
Έλα εδώ, μωρό μου.
Μεγαλειότατη, είμαι ο ταπεινός σας υπηρέτης.
Μεγαλειότατη, είμαι ο ομιχλώδης δούλος σας.
Χαίρω πολύ.
Ω Μεγαλειότατη...
Κυβερνήτη της...
ευθείας γραμμής.
Ήρθα με την μικρή μου φίλη, Σόφι.
Για να σας προσφέρω...
- Α... - Τι να μου προσφέρεις;
Την βοήθειά μου.
Ευχαριστώ.
Είμαι βέβαιη για τις προθέσεις σου, αλλά όχι στην γκαρνταρόμπα μου.
Γίγαντας, Μπόρις. Γίγαντας, που τρώει ανθρώπους...
Υπάρχουν άνθρωποι που εξαφανίστηκαν, έτσι δεν είναι;
Έχουμε επιβεβαιωμένες πληροφορίες.
Μπορεί να χρειαστούμε και την Πολεμική Αεροπορία.
Νανσί, είναι εκεί ο Ρόνι;
Λοιπόν, ξύπνα τον.
Η Αυτή Μεγαλειότης, η Βασίλισσα.
Από εδώ, κύριε.
Ακολουθήστε με.
Αυτό είναι κύριε.
Αργά.
Σταματήστε. Προς τα αριστερά, κύριε.
Προσοχή με τις αντίκες, κύριε.
Σηκωθείτε όρθιος.
Προσεκτικά. Όρθιος.
Ωραία. Στρίψτε αριστερά.
Αργά, προς τα εμπρός.
Ευθυτενής.
Ναι, κύριε.
Χριστέ μου!
Τι ήταν αυτό;
Αυτό ήταν ένα...
Λυπάμαι, Μεγαλειότατη.
Δεν έχει ξαναμπεί σε σπίτι, ποτέ πριν.
Η κάπα σας, κύριε.
Αυτό είναι ένα απίστευτο δωμάτιο.
Η τσάντα σας, κύριε.
Μεγαλειότατη.
Το δωμάτιο αυτό είναι πολύ μεγάλο για να δεις την μία άκρη
μέχρι την άλλη, χρειάζεσαι, ένα ζευγάρι κιάλια και τηλεσκόπια.
Πάντα μιλάει, κατά αυτόν τον τρόπο;
Ναι, Μεγαλειότατη. Δεν πήγε ποτέ σχολείο.
Παρακαλώ, κύριε.
Παρακαλώ, ΜΦΓ, άρχισε να τρως.
Υπάρχει μόνο μια λέξη για αυτό, Μεγαλειότατη.
Εξαιρετικό!
Είναι πραγματικά νόστιμο.
- Αντίο, σνοσκάμερ. - Τι είναι το σνοσκάμερ;
Είναι ένα λαχανικό που είναι δύσοσμο...
Και αυτό είναι το μόνο που τρώει.
Αλλά φαίνεται ότι αυτό, δεν τον εμποδίζει στην ανάπτυξη.
Λίγο καφέ, στον ΜΦΓ.
Τι είναι αυτό;
Τι είναι αυτό το μαύρο πράμα;
Τι είναι αυτός ο αφρός εκεί;
Είναι σπουδαίος ο γίγαντάς σας.
Σόφι, γλυκιά μου, σε παρακαλώ, άρχισε να
τρως. Θα πρέπει να πεθαίνεις της πείνας.
Είναι πεντανόστιμο.
Χριστέ μου.
Τι ήταν αυτό το απαίσιο υγρό, Μεγαλειότατη;
- Μήπως προτιμάς, τσάι; - Προτιμώ Φρομπσκοτλ.
Φρομπσκοτλ;
Ένα δώρο για την Αυτή Μεγαλειότης.
Νόστιμο και αφρώδη. Αυτό είναι ένα δώρο από μένα.
Τι ευγενικό.
Θα με τιμήσετε Μεγαλειότατη;
οι φυσαλίδες σου, πάνε προς τη λάθος κατεύθυνση.
Οι δικές μας φυσαλίδες, πάνε στην κορυφή.
Ναι, μόλις το πιούμε αυτό θα βιώσουμε την "Μελωδία της Ευτυχίας"
Του αρέσει η μουσική; Έχουμε γκάιντες...
Οι στρατηγοί έχουν φθάσει, κυρία μου.
Αυτή είναι μια ιστορία που χρειάζεται χρόνο για να
γίνει πιστευτή, αλλά δεν έχουμε χρόνο γι 'αυτό.
Θα πάμε στη Γιγαντοχώρα".
Ο ΜΦΓ, θα σας οδηγήσει εκεί...
Στρατηγοί, ο ΜΦΓ.
Σε 10 ώρες, οι γίγαντες θ' αρχίσουν πάλι το κυνήγι τους.
Και θέλω να τους σταματήσω.
Πού ακριβώς βρίσκεται η Γιγαντοχώρα;
Η τοποθεσία...
- Εδώ. - Τι;
Εκεί.
Κύριοι, οι άνθρωποί σας, θα ακολουθήσουν τον ΜΦΓ.
Του υποσχέθηκα ότι θα πάτε μόνο μία φορά στην Γιγαντοχώρα.
Δεν θα την βρείτε δεύτερη φορά.
Δείτε αυτές τις φυσαλίδες.
Πιστεύω στον ΜΦΓ.
- Στον ΜΦΓ. - Στον ΜΦΓ.
Εξαιρετικές φυσαλίδες.
Στην Γιγαντοχώρα!
Θα περιμένω εδώ.
ΜΦΓ, αναρωτιέμαι αν έχεις κάποιο σχέδιο.
ΜΦΓ, έχεις κάποιο σχέδιο;
Το δοχείο των προβλημάτων; Θα το δώσεις στους γίγαντες;
Ναι, θα τους δώσω, τον χειρότερό τους εφιάλτη.
Αν το όνειρο, κάνει την δουλειά του, θα ξυπνήσουν με τρομερούς πόνους.
Έτσι θα έχουμε μια ευκαιρία.
"Κοίτα τι έχετε κάνει. Δεν θα υπάρξει συγχώρεση».
Πράγματι. Τώρα κάνε πίσω, μικρή.
Έφερα το κυνήγι, στην Γιγαντοχώρα.
Ποιο είναι το όνειρο της Σόφι;
Ο χρυσός μάγος των ονείρων.
Δεν βλέπω πολλούς από αυτούς το τελευταίο χρονικό διάστημα...
Ναι, αλλά τι λέει;
Το όνειρο, αφηγείται την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού.
Ένα μικρό κοριτσάκι με ένα αβέβαιο μέλλον...
Με την οικογένειά της...
Και, επίσης, θα αποκτήσει δικά της παιδιά κάποια ημέρα.
Θα είναι επιτυχημένη και αστεία.
Και, επίσης, για να είμαι δίκαιος με μία ιδέα απελπισίας...
Μερικές φορές θα είναι δύσκολο μερικές φορές θα γίνεται εύκολο..
Τυχοδιώκτες, έρχονται και φεύγουν.
Αλλά στο τέλος...
Θυμάται τις καλές μέρες.
Σόφι, το ξέρω ότι αυτή η ιστορία, είναι αυτό που ποθεί η καρδιά σου.
Το ξέρω.
Το όνειρο, σε βρήκε, έτσι δεν είναι;
Θα ήταν το όνειρο της Σόφι.
Αλλά στην συνέχεια... ξύπνησα.
Και ξύπνησες...
- Αλλά όχι εδώ. - Όχι.
Μα, όσο περισσότερα όνειρα πιάνεις...
τόσο περισσότερα, μικρά κακοντυμένα, βατραχόπαιδα.
Αλλά όχι στην Γιγαντοχώρα.
Αλλά θα έχω ακόμη εσένα.
Θα με ακούς ακόμα, όταν σε καλώ;
Μήπως ξεχνάς κάτι;
Τα ξέχασες αυτά;
Να θυμάσαι τον χρόνο που περάσαμε μαζί, ΜΦΓ.
Πού είμαι...
Υπάρχει πρόβλημα με την Μεγαλειότατη.
Πραγματικά μερικές φορές, είμαι τόσο ηλίθιος, γίγαντας.
Σόφι.
Ω, όχι.
Ω, όχι, Σόφι.
Τι έχουμε εδώ πέρα;
Είσαι ένας κανίβαλος.
Είμαι κακός.
Λυπήσου έναν μικρό φτωχό γίγαντα.
Είσαι πολύ κακός γίγαντας.
Δεν μετανιώνω για τίποτα.
- Κοντοστούπη. - Τρέχα Σόφι!
Τελείωσε, Αμνοφάγε.
Τελείωσε, μικρέ.
Ήρθε η ώρα να σταματήσεις, τώρα.
Είμαι πάντα πεινασμένος.
Τρέξτε, τρέξτε!
Ελάτε!
Προσέχετε!
Πάμε, πάμε!
Η αριστερά!
Τους γίγαντες, τους πήρανε, πολύ μακριά.
Τους πήγαν σε ένα μέρος που δεν έχετε ξανακούσει.
Και σε ένα μέρος που δεν θα πήγαινες ποτέ.
Η βασίλισσα έστειλε σπόρους σνοζκαμερ.
Αυτό ήταν το μόνο που είχαν να φάνε.
Και απλά θα έπρεπε να το συνηθίσουν.
Ώρα να ξυπνήσεις, αγάπη μου.
Καλημέρα, Σόφι.
Είδα ένα όνειρο, χθες το βράδυ.
Στο όνειρο μου ξύπνησα, από ένα πανέμορφο βουητό
που αιωρούνταν πάνω από το κρεβάτι μου.
Πήγα στο παράθυρο, και κοίταξα τον ορίζοντα.
Και είδα τα μακριά του πόδια, να πηδάνε.
Με μια βαλίτσα και μια τρομπέτα στο χέρι του.
Μπορούσα να δω, μέχρι την Γιγαντοχώρα.
Μπορούσα να δω τον κήπο του ΜΦΓ.
Υπήρχαν φρούτα, μούρα, κουνουπίδια και τις ντομάτες.
Αρνιόταν να φυτέψει λαχανάκια, Βρυξελλών.
Αλλά σνοσκαμερ, φύτρωνε ακόμα δίπλα στην καλύβα του.
Πως αλλιώς θα έφτιαχνε, φρομπσκοτλ;
Είδα την πέτρινη πόρτα και το στραβό παράθυρο.
Η κάπα του ήταν κρεμασμένη, δίπλα στην πόρτα.
Είδα την φωλιά του κορακιού και την παλιά βάρκα.
Είδα την κουνιστή του καρέκλα και φωτιά να καίει στο τζάκι.
Και το πιο καλομαγειρεμένο βραστό.
Μπορούσα να δω, τις σκόρπιες σελίδες του βιβλίου που έγραφε.
Ήταν χαρούμενος.
Και εγώ ήμουν χαρούμενη.
Όταν είμαι μόνη, κάτι που δεν συμβαίνει τόσο συχνά, όσο πριν...
Του μιλάω και αυτός με ακούει πραγματικά.
Επειδή ο ΜΦΓ, ακούει όλους τους μυστικούς ψίθυρους του κόσμου.
Καλημέρα, ΜΦΓ.
Aπόδοση Διαλόγων Εξ' Ακοής ShitHigh&Watch