Εντάξει, τα λέμε.
Πρέπει να φύγω.
Υπάρχει περίπτωση να έρθεις του χρόνου;
Ναι, ναι.
-Γρήγορα, θ' αργήσουμε. -Θέλεις να χάσουμε το τρένο;
Έλα, πάμε!
Είχαμε πάει ταξίδι μόνο κορίτσια, χωρίς γονείς. Ένα όνειρο.
Και για πρώτη φορά, είχα αγόρι.
Δεν μιλούσα ιταλικά. Δεν μιλούσε γαλλικά.
Δεν ήταν ανάγκη να μιλάω, έτσι κι αλλιώς.
Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τη Μεσόγειο.
Συνήθως, περνούσα τα καλοκαίρια στης γιαγιάς μου.
Ήξερα μόνο τη Βόρεια Θάλασσα και πήγαινα σπάνια.
Αλλιώς, βρεχόμασταν με το λάστιχο στον κήπο.
Σε σύγκριση με την Ιταλία...
το Παρίσι μού φάνηκε άδειο και κρύο.
Ήταν τέλειο το σεξ με τον Έντζο.
Νόμιζα ότι θα πονούσα, αλλά καθόλου.
-Ήταν πολύ ωραία! Το πουλί του... -Εντάξει, καταλάβαμε.
Συλλογικό ξεπαρθένεμα στην Ιταλία.
Εγώ κι οι φίλες μου δεν βγαίναμε συχνά με αγόρια.
Εκείνες ήταν οι διανοούμενες κι εγώ η ξέμπαρκη.
Δεν μιλούσαμε πολύ στους άλλους. Εγώ δεν μιλούσα σε κανέναν.
Αν πάμε ξανά του χρόνου, θα μας έχουν ξεχάσει;
Όχι.
Πάντα ήθελα να έχω σχέση διά αλληλογραφίας.
-Θα του γράψεις; -Τι να του πω;
Ότι σου αρέσει το πουλί του.
Ελπίζαμε ότι δεν θα τελείωνε ποτέ.
Περάστε.
Είμαι η κυρία Κλαμάρ, αλλά μπορείτε να με λέτε Μοντ.
Είμαι η υπεύθυνη καθηγήτρια της τάξης σας.
Θα βάλουμε τα θρανία σε σχήμα Π, για να επικοινωνούμε καλύτερα.
Είστε τελειόφοιτοι. Τελειώνετε το σχολείο φέτος.
Ας γνωριστούμε πρώτα.
Συστηθείτε και πείτε μου τι κάνετε εκτός σχολείου.
Τι σου αρέσει να κάνεις μετά το σχολείο;
Ονομάζομαι Βαλερί Ρουσέ και ζωγραφίζω.
Τέλεια.
Δεν μ' άρεσε το σχολείο. Ήθελα απλώς να περάσω.
Σοφία Λεγκράν και δεν με παθιάζει τίποτα.
Η κολλητή μου, η Γκλαντίς, ήταν η καλύτερη μαθήτρια.
-Μόνο διαβάζεις, δηλαδή; -Ούτε καν.
-Εσένα, δίπλα... Πώς σε λένε; -Στέλλα Βλαμάνκ.
-Και κάνω χορό. -Τέλεια. Τι χορό;
Χορεύω μπροστά στην τηλεόραση. Στο σπίτι μου.
Τα περισσότερα κορίτσια σαν εμένα πήγαιναν σε τεχνικό λύκειο.
Πιάνοντας τη βάση, είχα φτάσει στην τελευταία χρονιά.
Αλλά στο απολυτήριο, δεν με έπαιρνε να κοροϊδέψω. Θα δούμε.
-Τι θέλεις να σπουδάσεις; -Νομική.
Νομική!
Το μυαλό μου ήταν αλλού.
Καλύτερα απ' το να σκέφτομαι το σπίτι μου.
Δυο βδομάδες, εξαφανισμένη. Δεν ξέρεις τι είναι το τηλέφωνο;
-Γιατί δεν τηλεφώνησες; -Δεν ξέρω.
Δεν ξέραμε καν πότε θα γυρίσεις.
Πού είναι ο μπαμπάς;
Βλέπεις ότι δεν είναι εδώ.
Ο πατέρας σου έφυγε.
Πριν μια βδομάδα, φτιάξαμε μια διώροφη τούρτα. Τεράστια!
Ο μπαμπάς το έσκασε με μια άλλη, αμέσως μόλις έφυγα.
Την έλεγαν Στέλλα, σαν εμένα.
Τέλεια επιστροφή από τις διακοπές. Ωραία άρχιζε η χρονιά.
-Πάλι θα κλάψει η αφεντικίνα. -Σίγουρα τη δέρνει ο άντρας της.
Είσαι θλιβερή, Μαριόν.
-Κάνεις μούτρα; -Όχι.
Χάλια οι διακοπές;
Όχι, αλλά δεν ήταν σαν την Ιταλία.
Θα μιλάτε για μήνες για αυτό. Δεν με καλέσατε.
Δεν είναι αυτό.
Όχι, απλώς προέκυψε.
Έρχεται ο Βενσάν.
Όλα καλά;
Γίναμε φίλες με την Ελοντί όσο η Γκλαντίς ήταν στην Αγγλία.
-Είναι έξυπνος. -Και πολύ όμορφος.
Μιλούσε και έβγαινε με αγόρια. Την αποκαλούσαμε "Προδότρια".
Η Μαριόν έμοιαζε φρόνιμη, αλλά ήταν απρόβλεπτη. "Η Λεσβία".
-Αηδία. -Όχι. Είμαστε εμείς, γυμνές.
Ωραία ζωγραφιά!
-Αυτός; -Ο Μαξ, συμμαθητής μου.
Έμεινε στην ίδια τάξη. Δεν είναι κακός.
-Τι; -Τίποτα.
Την κάνουμε;
Αν και η μαμά είχε εραστή, το πήρε άσχημα. Πολύ άσχημα.
Έκοψε τις φλέβες της όταν έλειπα.
-Εσύ τι έκανες; -Ήμουν με τον πατέρα μου.
-Φάγαμε... -Μόνο οι δυο σας;
Ελάτε, κορίτσια!
Ελάτε!
Έλα, Ματίλντ!
Περισσότερη ευλυγισία, Ναταλί!
Λες η Ελοντί να μας κάνει να το πληρώσουμε για την Ιταλία;
Δεν με νοιάζει.
Περίεργο ήταν να μη βλέπω πια τον πατέρα μου.
Ο πατέρας μου έφυγε.
Με μία άλλη.
Και θα γυρίσει;
Δεν νομίζω.
Έλα, θα μας πιάσουν.
Ελάτε, ωραία.
Άλλον έναν γύρο.
Τα λατινικά ήταν η κύρια γλώσσα μου.
Η δασκάλα με είχε βάλει στο μάτι.
Ξέρετε τους Καρχηδονιακούς Πολέμους;
-Εγώ ξέρω τους "Αρχιδονιακούς". -Όλο εκεί το μυαλό σου!
Με άφησε σε ησυχία όταν η Γκλαντίς είπε ότι μένω σε ένα άθλιο καφέ.
Με βόλευε που με θεωρούσαν απροσάρμοστη.
Και με βοήθησε να περάσω την τάξη.
-Δίνεις για απολυτήριο φέτος; -Ναι.
-Πρέπει να χαλαρώσεις λίγο. -Γιατί με πρήζετε όλοι σας;
-Τι θέλεις να κάνεις; -Τι εννοείς; Μετά;
-Δουλειά σε καφέ σαν τη μαμά σου; -Όχι.
-Γιατί; Δεν μας συμπαθείς; -Φύγε, παίζεις χάλια.
Φτάνει, δίνε του.
-Θα φας, "μελετηρή κοπέλα"; -Ναι.
-Τι; -Τι έχει;
-Μοσχαράκι μπουργκινιόν. -Εντάξει.
-Ορίστε. -Ευχαριστώ.
Δεν είναι η σειρά μου.
Δεν έχω τα λεφτά.
-Τι κάνεις εδώ εσύ; -Δεν με παίρνει ο ύπνος.
Πήγαινε να τον παίξεις.
Κάτω τα χέρια απ' την αφεντικίνα. Είναι ιερή.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα βύθισε τις χώρες σε ένα καθεστώς...
Συγγνώμη, αλλά είναι περιορισμένη η άποψή σας για τον κομμουνισμό.
Δεν είναι όλα για πέταμα. Παραβλέπετε τις άνισες συνθήκες...
-Καλά λέει. Βαριέσαι; -Ναι.
Υπάρχει διαφορά μεταξύ μαρξισμού και μαρξισμού-λενινισμού.
Ή και σταλινισμού.
Αν θες να πούμε για άνισες συνθήκες...
σου προτείνω να πας στον Υπουργό Παιδείας...
Απόψε θα πάω στο "Μπεν Ντους" με την ξαδέρφη μου.
-Εντάξει, θα έρθω. -Ωραία.
Θα βγεις μ' αυτή τη βλαμμένη;
Παρακαλώ, πάρτε τα έγγραφά σας...
Μας πίεζαν για το απολυτήριο.
Αν τα κατάφερνα, θα ήμουν η πρώτη στην οικογένεια με απολυτήριο.
Πίστευα ότι θα έκανα μια προσπάθεια, αλλά μετά...
ανακάλυψα τα κλαμπ.
Είστε μαζί;
Τα λέμε στην πίστα.
Ένιωσα αμέσως σαν στο σπίτι μου.
Το καφέ μας είχε μόνο μέθυσους, σεξ και γλέντια...
θλίψη πνιγμένη στο αλκοόλ και κυρίως χορό.
-Θα πιεις κάτι; -Δεν πίνω. Πάρε το κουπόνι μου.
-Ποτέ; -Μεγάλωσα σε μπαρ.
Ξέχνα το. Είναι ο Αντρέ. Είναι σταρ εδώ.
Κάθε βράδυ, πάει και με άλλο μοντέλο.
Όλοι μαζί!
-Όλα καλά; -Τέλεια.
-Κοιμήθηκες αργά στης φίλης σου; -Λίγο. Δεν κοιμήθηκα καλά.
Έλα να με βοηθήσεις, σε παρακαλώ.
Ορίστε. Αυτό.
Η κάτωθι υπογεγραμμένη κυρία Βλαμάνκ...
Η μαμά μου δεν είχε δώσει επιταγή ποτέ της.
Το κόμμα μπαίνει μετά. Μετά το "Βλαμάνκ".
Δεν ήξερε να διαβάζει.
Είχε ξεκινήσει να δουλεύει στα 15, σαν υπηρέτρια στην Οβέρνη...
πριν έρθει στο Παρίσι.
Ο πατέρας σου είναι κάθαρμα που με άφησε μ' αυτά τα σκατά.
Ίσως αναγκαστώ να πουλήσω το καφέ.
Πολλά χρέη.
Δεν μ' αρέσει αυτός. Μοιάζει ανώμαλος.
Όχι αυτός. Ο χοντρός.
-Γεια! -Γεια.
Ο Ιβόν, οδηγός κούριερ. Ήταν ο καλύτερος φίλος του μπαμπά.
Αρκετά γρήγορα έγινε ο εραστής της μαμάς.
-Κοιτάζεις τον κώλο μου; -Κάνε όνειρα, μικρή μου.
-Μόνο της μάνας σου κοιτάζω. -Μαλάκα.
-Όλα καλά; -Ναι.
Θέλω να έρθω την επόμενη φορά, αλλά πώς μπαίνεις;
Πρέπει να ντυθείς καλά. Η Φαριντά στην πόρτα είναι αυστηρή.
-Πρέπει να έχεις στυλ. -Σοφία, ξάπλωσε. Άργησες.
Κοιμήθηκα στης Σοφία, στης μαμά της.
-Είστε βαρείς. -Κυκλοφορεί γυμνή.
-Γυμνή; Χωρίς βρακί; -Χωρίς βρακί.
Συγκεντρωθείτε στην αναπνοή σας.
Γκλαντίς, πέρνα έξω και ηρέμησε. Έλα, πέρνα έξω.
Κάνε γρήγορα!
Δεν ήταν κανονικό λύκειο. Δεν άντεχα την εξουσία.
Και τα παιδαγωγικά πειράματα ήταν τέλεια για μένα.
Εισπνοή από τη μύτη.
Εκπνοή.
Συγγνώμη. Με συγχωρείτε.
-Θες να πας με την Γκλαντίς; -Όχι, εντάξει.
Αγκαλιάστε την αναπνοή σας. Μην ψάχνετε τίποτα.
Μην περιμένετε τίποτα.
Αγκαλιάστε τις εικόνες που σας στέλνει το υποσυνείδητό σας.
Λοιπόν! Θα ξεκινήσουμε με αυτοσχεδιασμό.
Έλα, Βλαμάνκ.
-Θα μας κάνεις το καλάμι. -Το καλάμι;
Το καλάμι, το φυτό.
Θα μας πρήξει η Ελοντί αν βγούμε;
Δεν μπορεί να έρθει. Θα φάει με τον μπαμπά της.
Ούτε γκόμενός της να ήταν!
Δεν με ξαφνιάζει. Η μάνα της είναι τελείως τρελή.
Δεν είναι λίγο μικρό;
Όχι, τέλειο είναι.
Είναι λίγο μικρό, αλλά δεν βρίσκεις καλύτερο τόσο φτηνό.
Καλύτερα να μην έρθω. Δεν θα μας βάλουν όλες μέσα.
-Μην είσαι ηττοπαθής. -Δεν είμαι! Εσύ τι έχεις πάθει;
-Καημενούλα Μαριόν. Καταθλιπτική! -Δεν θα μπούμε όλες.
-Κόψε την κλάψα. -Είδες πώς μιλάς εσύ;
Εσείς δεν αντιδράτε; Βλέπετε πώς μου μιλάει;
-Μου τη σπάτε, βλαμμένες! -Ωραία, φύγε τώρα.
-Μαριόν! -Ήμουν κακιά;
-Παράτα με. -Έλα εδώ.
-Κλαις; -Όχι, αλλά είδες πώς μου μιλάει;
-Να της μιλήσεις κι εσύ άσχημα. -Δεν είναι φίλη μου.
Άντε ψωνίστε μαζί. Εγώ φεύγω.
Η Κλαρά ήταν γειτόνισσα της Γκλαντίς. Δεν τη χώνεψα αμέσως.
Πήγαινε σε ένα ελίτ σχολείο. Αλλά ήταν κουλ.
Τι λες;
-Είναι κιτς; -Λίγο.
Σειρά σου.
Θα δοκιμάσουμε αυτό.
-Εντάξει. -Όχι.
Όχι.
Δεν μπορώ να κλείσω το φερμουάρ.
Τι;
Λοιπόν;
Τι κάνετε;
Θα πάμε στα γενέθλια της Σοφία και θα κοιμηθούμε εκεί.
-Σίγουρα; -Ναι. Γιατί να πω ψέματα;
Γεια!
Είστε μαζί; Περάστε.
Εσύ, εντάξει. Οι άλλες δύο, όχι.
Θα μπεις;
Ένιωσα άσχημα, αλλά σκέφτηκα ότι θα καταλάβαιναν.
Ωραία που μας παράτησες στην πόρτα.
-Ήθελα κι εγώ να έρθω. -Το ίδιο θα έκανες στη θέση μου.
Όχι, βέβαια.
-Ωραία ήταν; -Τέλεια.
-Ένας τέλειος τύπος μού μίλησε. -Σου μίλησε; Τι σου είπε;
-Ωραία χορεύεις. -Ευχαριστώ.
Με αφήνετε στην απ' έξω κάθε φορά.
Ηρεμήστε!
-Τι φασαρία κάνουν τα μικρά! -Θα έρθεις την άλλη φορά.
-Ήταν και η καινούργια; -Ναι.
-Η καινούργια φίλη σου; -Όχι.
-Χορεύει τόσο ωραία! -Αλήθεια;
Είναι πολύ μαύρος;
Κι εσύ ερωτεύτηκες έτσι απλά;
Δεν είπα ότι ερωτεύτηκα, απλώς ότι μου άρεσε.
Το ίδιο είναι.
Η ψεύτρα είναι ερωτευμένη!
Πόσων χρονών είστε;
Πόλεμος!
Αυτό ήταν. Ήμουν ερωτευμένη.
Στέλλα, μου βάζεις μια μπίρα;
Για να δουλέψει κανείς εδώ, πρέπει να αγαπά τη δουλειά.
Εγώ σερβίρω 150 άτομα.
Έχουμε μεγάλη πελατεία από τα γραφεία εδώ γύρω.
Άλλαξα ταπετσαρία στα καναπεδάκια. Γνήσιο δέρμα, όχι δερματίνη.
Η κόρη μου. Δεν πωλείται.
Ο Μεντί. Θα τον βλέπετε συχνά.
Καλός πελάτης, γερό ποτήρι.
Ξέρεις πώς λένε... Όχι. Να δεις πώς πάει...
Ένας μαύρος κι ένας Άραβας είναι σε ένα φορτηγάκι.
-Ξέρεις ποιος οδηγεί; -Όχι.
Η αστυνομία.
Δεν το κατάλαβες;
Εσύ το κατάλαβες, Μεντί;
Η αστυνομία.
Τι έχεις πάθει, Στέλλα; Είσαι ερωτευμένη;
Να σταυρώσουμε τα δάχτυλά μας. Ένας Θεός ξέρει πώς θα τρώμε αλλιώς.
Μου δίνεις το τσιγάρο μου; Ευχαριστώ.
-Τι δώρο θες στα γενέθλιά σου; -Τίποτα.
Φτηνά θα μου έρθεις.
Ο μπαμπάς μού είχε κάνει δώρο ένα βίντεο. Ήμουν πολύ χαρούμενη.
Αλλά μια βδομάδα μετά, έπρεπε να το πάρει.
Γιατί;
Δεν φταις εσύ, αλλά μπορεί να πάει φυλακή.
Δεν θέλεις να πάει φυλακή ο Ζεζέ.
Ούτε που ήξερα ποιος ήταν ο Ζεζέ.
Τα γενέθλιά μου. Γολγοθάς.
Φοβόμουν μην ξεχάσουν να μου ευχηθούν.
Έκανα μούτρα αν μου εύχονταν αλλά κι αν με ξεχνούσαν.
Τα δώρα! Τα δώρα!
-Λοιπόν; Τι είναι; -Μία κάρτα για τη βιβλιοθήκη.
Σκέφτηκα ότι θα ήταν δύσκολο να διαβάζεις στο σπίτι.
-Για το απολυτήριο. -Ευχαριστώ.
Είναι δώρο από όλες μας.
Σου αρέσει; Σου αρέσει πραγματικά;
Δεν ήμουν καλή στο να δέχομαι δώρα.
Έχεις γενέθλια;
Ναι.
Ξέρεις πώς σε λένε τα αγόρια;
"Το Τσιμπούρι". Γιατί δεν είσαι συμπαθής.
-Ωραία. -Ορίστε. Πάρ' το.
Σου αρέσουν;
Ναι.
Έχεις ωραία κοσμήματα.
Δεν θα επιτρέψω να πάω χαμένη.
Υπόγραψε εδώ.
-Είπαμε 400. -Όχι. Είπαμε 450.
400 είπαμε.
Καλά. 400, τότε. Τι με νοιάζει;
Ελπίζω να κάνει καλό κρεβάτι. Για το καλό σου.
Με νοιάζει. Ελπίζω να μην έφυγες άδικα.
Φαίνεσαι καλά. Πολύ χαρούμενος.
Είμαι καλά.
Ξέρεις γιατί; Έχω έναν γιο τώρα.
Καθίκι.
Έψαχνα πάντα την απάντηση στα βιβλία.
Έκανα φιλίες μέσα από το διάβασμα.
Ήταν φίλοι μου οι ήρωες του Μπαλζάκ.
-Έφυγε; -Ναι.
-Δεν είπε τίποτα για μένα; -Όχι.
-Πεινάς; -Όχι.
Έπρεπε να πάψω να σκέφτομαι τον μπαμπά.
Δεν με ένοιαζε, ήμουν ερωτευμένη.
Πάμε;
Οι άλλες δεν ήθελαν να έρθουν.
Δώσαμε σημασία στο ντύσιμο και πέτυχε.
Ήταν σαν να παίρνεις καλό βαθμό.
Εγώ δεν είχα πάρει ποτέ και μου άρεσε.
Δεν είμαι σίγουρη για το φόρεμα.
-Τέλειο είναι. -Όλο μου πέφτει.
Όχι, τέλειο είναι.
Τι κάνετε, κορίτσια;
Αν σου κολλάει κάποιος και δεν τον θες, πες "Δίνε του".
-Δίνε του. -Δίνε του.
Ναι, δίνε του!
Το καλό με την Γκλαντίς;
Πιάνει!
Ήταν πάντα μέσα για όλα.
Πάω να χορέψω.
-Φοιτήτρια είσαι; -Ναι.
Θα πιεις κάτι;
-Συνέχεια βγαίνει έξω το στήθος μου. -Έλα, φεύγουμε.
Κιόλας;
Σήκωσέ το, φαίνεται το στήθος σου.
Κοιμάσαι;
Ναι.
Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένη μαζί του.
Κι αυτός είναι σίγουρα.
Γυρίζει το κεφάλι μου.
Δεν είμαι φυσιολογική.
Και βέβαια είσαι.
Δεν είμαι.
Δεν μπορώ να κοιμηθώ χωρίς φως. Φοβάμαι μέσα στο ασανσέρ.
Δεν ξέρω τι να κάνω με τα συναισθήματά μου.
Συχνά σκέφτομαι κάτι άλλο για να το αποφύγω.
Σε τίποτα δεν είμαι καλή, όπως λέει κι η μάνα μου.
Κι άλλα πράγματα έχουν σημασία.
Είσαι τυχερή που έχεις το κορμί στριπτιζέζ.
Αυτό έλεγα, κανείς δεν θα με ερωτευτεί ποτέ.
Και δεν θα πάρω απολυτήριο.
Μπορώ να σε βοηθήσω, αν θέλεις.
Δεν έχω μέλλον.
Μήπως να δεις ψυχολόγο;
Ίσως...
αυτό που έγινε όταν ήσουν μικρή, στο υπνοδωμάτιο...
με τον Μπουμπού...
Ίσως πρέπει να το συζητήσεις με κάποιον.
Άναψε το φως.
Δεν το έκανα με τον Μινό. Είχα φοβηθεί πολύ.
Το ξέρω.
Πώς το ξέρεις;
Ξέρω πια πότε λες ψέματα.
Έρχομαι, πάω να κάνω εμετό.
Δεν το περίμενες!
Περίμενε! Όχι!
Διαβάζετε πολύ για τις εξετάσεις;
Δεν με νοιάζει, έβαλα γκολ.
Σου είπε ότι έφυγε ο πατέρας της;
Ναι.
Έτσι είναι η ζωή, όμως. Ένας σωρός από σκατά.
Και τρως κάθε μέρα κι από λίγο.
Τελείωσες; Πάμε;
-Δεν θέλετε μους σοκολάτα; -Έχουμε αργήσει στο συμβούλιο τάξης.
-Αντίο, μαμά. -Γεια.
Γεια!
Η ζωή είναι σκατά!
Ακούς; Σκατά!
Έχεις άγχος για το συμβούλιο της τάξης;
Όχι.
Βλακεία να μείνεις στην ίδια τάξη.
Είσαι τυχερή. Ο Αντρέ είναι όμορφος.
Εσύ πρέπει να προσπαθήσεις πιο πολύ.
-Κι εσύ; -Συγχαρητήρια. Μαριόν, ενθαρρυντικά.
-Εντάξει, δεν άλλαξε τίποτα. -Ευτυχώς, πήρα συγχαρητήρια.
-Ο πατέρας μου θα με σκότωνε. -Πάντα παίρνεις.
Αν δεν πάρω μία φορά, ο πατέρας μου θα μου κάνει ψυχανάλυση.
Επαγγελματικό συνήθειο.
"Η σχέση σου με την εξουσία σε κάνει ατίθαση; Κανένα αγόρι;"
Μακάρι!
Δεν είμαι καλά. Δεν ξέρω τι έχω πάθει.
-Δεν σταματάω να κλαίω. -Πάρε ανάσα.
-Δεν περνάει. -Θέλει να τη λυπηθούμε, η κλαψιάρα.
-Θες να παίξουμε ξύλο, χοντρή; -Τι λες;
Μη μ' αγγίζεις! Δίνε του κι άσε ήσυχη τη φίλη μου!
-Είναι γελοία! -Δίνε του!
Χοντρέλω!
Νομίζω ότι τρελαίνομαι, σαν τη μάνα μου.
Δεν είσαι τρελή. Λίγο παλαβή μόνο.
Η Γκλαντίς ακούει φωνές, αλλά είναι χαριτωμένο.
Είμαστε μια συμμορία.
Χρόνια πολλά, Μισέλ.
Είχαν πάει όλες για σκι.
Ήθελα να δω τον Αντρέ, αλλά δεν τολμούσα να πάω μόνη.
Φεύγω μακριά.
Είναι όμορφη.
Φεύγω μακριά
Μακριά
Για το δεύτερο τρίμηνο, αποφάσισα να διαβάζω παραπάνω.
Δεν είχα ιδέα τι θα έκανα μετά το σχολείο.
-Πώς μαυρίσατε έτσι; -Στο σκι. Έλα, την επόμενη φορά.
Για τις φίλες μου, ήταν απλό. Θα περνούσαν σε καλές σχολές.
Αλλά για μένα...
-Εσύ έκανες κάτι καλύτερο; -Ξαναπήγες στο κλαμπ;
Όχι. Μόνη μου;
Όπως την τελευταία φορά.
Για τον Καντ, η ευτυχία είναι ανέφικτη.
Ο άνθρωπος μπορεί μόνο να προσπαθήσει.
Και πρέπει να είναι ηθικός. Σας ξαφνιάζει αυτό;
Συμφωνούμε ή διαφωνούμε με αυτό το ήθος.
Είναι ένα ερώτημα που τέθηκε πολύ το '68.
Το μόνο που μου άρεσε ήταν ο χορός.
Από μικρή, στο καφέ. Δεν ήξερα να μιλάω και χόρευα.
Η Σορβόνη έχει τμήμα χορού όπως στο "Fame". Όνειρο.
Ξέρεις την πάλη των τάξεων, Στέλλα;
Οι δύο προσταγές του Καντ; Στέλλα;
-Εγώ ξέρω. -Κλαρά;
-Υποθετική και κατηγορική. -Μπράβο, κόρη μου.
Η μαμά πούλησε το καφέ για να πληρώσει τα χρέη.
Το διαμέρισμα χωρίστηκε στα δύο.
Θα με βοηθήσεις;
Δεν είχαμε πια πρόσβαση στο άλλο μισό.
Χάλια, δεν είχα πια δωμάτιο.
Στο ψυγείο.
Επίσης η μαμά δεν είχε δουλειά και δεν είχαμε πια λεφτά.
Ήταν τέλεια. Ήρθαν όλες μαζί μου.
-Ο Τζακ Νίκολσον είναι αυτός; -Ναι, ελάτε.
Δεν μπορώ να μην τον κοιτάζω όταν χορεύει.
Έτσι είναι ο έρωτας. Θα ήθελα πολύ να ερωτευτώ κι εγώ!
Πάμε.
Δίνε του, ρε!
Με παράτησες την τελευταία φορά.
Όχι.
Ναι; Το ονειρεύτηκα, τότε.
-Τι λένε; -Δεν βλέπω. Είναι τσαντισμένος;
Θα έρθεις στο σπίτι μου;
Με κάλεσε σπίτι του.
-Θα πας; -Ναι.
Σε μια μελωδία, κάθε νότα είναι ένα συναίσθημα, όπως σε έναν πίνακα.
Μια ντο ματζόρε είναι ένα βασικό κόκκινο, ένα δυνατό ζώο.
Δεν λέω ότι είναι συναισθησία...
αλλά η βάση της τέχνης είναι το συναίσθημα.
Γι' αυτό όλοι οι πίνακες κι αυτά λειτουργούν τόσο καλά.
Όλοι καταλαβαίνουν.
Μιλάς για κόκκινο, αλλά δες το μπλε Υβ Κλάιν.
Καθαρό και οικουμενικό σαν...
-Ποια η άποψή σου για τον Κλάιν; -Δεν τον ξέρω.
Τον Μπασκιά; Τον Κιθ Χάρινγκ;
Τον Πόλοκ;
Δεν τον ήξερα.
Ναι, τέλειος.
Αλλά τρία "όχι" στη σειρά ήταν πολλά.
Είσαι παράξενο κορίτσι. Δεν μιλάς.
Σου μιλάω τώρα.
Είχα λογοτεχνική παιδεία, αλλά σ' όλα τα άλλα ήμουν άσχετη.
Λίγη μουσική, παιδιά;
Δεν μπορούσα να πω ότι ο πατέρας μου ήταν ρατσιστής.
Ή ότι έπινε, έβριζε τους άλλους και έλεγε συνέχεια τα ίδια.
Ντροπή.
Δεν μιλούσα για μένα. Και παρίστανα κάποια άλλη.
-Το κάνατε; -Όχι.
-Είσαι ηλίθια. -Με πήρε ο ύπνος.
Όταν αγχώνομαι, κοιμάμαι.
Τρόμαξες.
Ήταν κι ένας φίλος του, ο Τεντί. Είναι σαν Μαύροι Πάνθηρες.
-Πώς το ξέρεις; -Δεν κατάλαβα καλά.
-Τον είδες γυμνό; -Ούτε καν.
-Τζίφος. -Αλλά έχει απαλό δέρμα.
-Οι μαύροι δεν έχουν τρίχες. -Αηδία.
Τι είναι αηδία;
Γεια. Πώς πάει;
Η Ελοντί τα είχε με τον Βενσάν, ο οποίος είχε γίνει σκλάβος της.
Τον τρόμαζε.
Ποιος είναι ο Πλουκ;
-Ποιος; -Ο Πλοκ;
-Ένας ζωγράφος. -Ο Πόλοκ!
-Ζωγράφος που κάνει ντρίπινγκ. -Τι πράγμα;
Έχει βινύλια στην τουαλέτα, έχει στούντιο μουσικής.
Βιβλία παντού.
Γρήγορα, θ' αρχίσει!
Ελάτε!
Ναι, έβαλα αγνώστους στο σπίτι μου.
Μετά τον θάνατο του Αλέν, μόνο οι άγνωστοι μου γέμιζαν την καρδιά.
Ο τελευταίος ήταν ένα αγόρι 17 χρονών.
Έγραψαν στον διευθυντή...
"Αυτός ο άντρας είναι ηθικά ανάξιος".
Ανάξιος, ναι. Ίσως.
Η Ελοντί τα είχε καταλάβει όλα.
Ήξερε τι ήθελε.
Μία προστατευτική ρωγμή στον βράχο του κόσμου.
Ήθελε να γίνει καλλιτέχνις.
-Ξέρω τι θέλω να κάνω μετά. -Μετά από τι;
-Το απολυτήριο. -Πάρε το απολυτήριο πρώτα.
Θέλω να πάω σε σχολή χορού.
Δεν χρειάζεσαι σχολή για να γίνεις πόρνη.
Δεν θέλεις να δουλέψεις; Τέλειωσε το σχολείο και βρες δουλειά.
-Δεν είχες βρει δουλειά; -Με απέλυσαν.
Γιατί;
Το αφεντικό είπε όταν έμαθε ότι παίρνω διαζύγιο...
"Μένετε στο 17ο Διαμέρισμα".
"Κάθε Τετάρτη, πάω τις κόρες μου στο μπαλέτο. Να έρχομαι;"
Είπα, "Αν ήθελες και σεξ, να το έγραφες στην αγγελία".
Δεν το είπα στη γυναίκα του, ήμουν αξιοπρεπής.
Ένα γουρούνι και μια γριά που δεν προσλαμβάνει χωρισμένες.
Να πάρει! Μόνο άντρες.
-Όχι; -Όχι.
-Μα γιατί; -Έχουμε τεστ την Παρασκευή.
Κατάλαβα. Εξετάσεις, γονείς, το μέλλον σας, μπλα, μπλα.
-Το κλαμπ είναι χάσιμο χρόνου. -Έλα στο σπίτι μου απόψε.
Όχι, θα έρθει ο πατέρας μου.
Με τις φίλες μου, τόσα χρόνια δεν σήμαιναν τίποτα.
Με το απολυτήριο, είχαμε μηδενίσει το κοντέρ.
Η άβυσσος μεγάλωνε.
Έλεγα ότι δεν μου καιγόταν καρφί...
αλλά ήξερα ότι καθόριζε το μέλλον μου.
Κι οι συμφορές δεν είχαν τέλος. Ο Ιβόν άφησε τη γυναίκα του.
Ήταν συνέχεια στο σπίτι.
Η μαμά σου είπε ότι ο πατέρας σου δεν θα έρθει.
Αλήθεια; Πώς το ξέρει;
-Δεν ξέρω. Τι βλέπεις; -Μια ταινία.
Αυτό το βλέπω.
Η μαμά μού είχε βάλει ένα ράντσο στον διάδρομο.
Τέτοιου είδους ταινία;
-Μου αρέσει. -Σκασίλα μου.
Ευχαριστώ.
Δεν φοβάσαι μόνη τη νύχτα;
Περιμένω να ανοίξει το κλαμπ.
-Μόνη πας; -Ναι.
Δεν ήταν εκεί.
Έχεις γίνει θαμώνας πια. Σε συμπαθεί η Φαριντά μάλλον.
-Θέλεις; -Όχι, ευχαριστώ.
Πόσων χρονών είσαι;
Πόσων χρονών είσαι, αλήθεια;
-17 χρονών. -Στα 17 μου έφυγα απ' το σπίτι.
Ίσως δεν έρθω ποτέ ξανά εδώ.
Το Τείχος του Βερολίνου...
Πήγαινα τρεις φορές την εβδομάδα στο κλαμπ.
Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο. Μόνη.
Πήρα μέρος και στον διαγωνισμό με μαγιό.
...χωρίζει τη Γερμανία σε δύο διαφορετικά κράτη.
Ο Αντρέ δεν φάνηκε ξανά. Πήγαινα απ' το σπίτι του. Κανείς.
Στο σχολείο, ήμουν "κομπάρσα". Σκεφτόμουν πως είχα χρόνο να δω.
Η Σοφιά είχε παρατήσει το σχολείο.
"Σχολειοφοβία", είπαν.
Είπα στους γονείς μου ότι δεν άντεχα άλλο.
Θα δώσω εξετάσεις διά αλληλογραφίας.
Μένω στης μαμάς μου τώρα και όλα είναι καλά.
Δεσποινίς Βλαμάνκ, σας ενδιαφέρει τι γίνεται στην τάξη;
-Ναι. -Δείξτε το μας, τότε.
Στέλλα, κάνε μια προσπάθεια. Δεν είναι δύσκολο.
"Κάνε μια προσπάθεια, δεν είναι δύσκολο." Ηλίθια!
Εμφανίστηκε ξανά ο πατέρας μου.
Συγγνώμη για τις προάλλες, αγάπη μου.
Ο φίλος μου ο Λιονέλ είχε ζόρια και χρειαζόταν τη βοήθειά μου.
-Πώς πάει το σχολείο; -Καλά.
-Έχεις αγόρι; -Όχι.
Ωραία, οι άντρες είναι κόπανοι.
-Πώς τα βγάζει πέρα η μάνα σου; -Δουλεύει σε ένα σικ εστιατόριο.
Θα δουλεύω κι εγώ εκεί τα σαββατοκύριακα.
Είμαι σερβιτόρος κοντά στη Λα Σαπέλ. Θα σου δώσω τη διεύθυνση.
Δεν μ' άρεσε να δουλεύω με τη μητέρα μου.
Σαν να ήμαστε δούλες, μητέρα και κόρη.
Υπήρχε ήδη μία Ροζί εκεί.
Τη μαμά τη φώναζαν Μινού.
Είστε χωρισμένη. Δεν έχω να σας ευχηθώ τίποτα.
-Ευχάριστα αυτά τα διαλείμματα. -Ναι, το φαντάζομαι.
Αν θέλω, σε δυο βδομάδες, ο άντρας της θα την απατήσει.
Καλύτερα να μη μου κολλάει πολύ.
-Όλα καλά; Δεν έφαγες. -Δεν μου αρέσει το αρνάκι.
-Δεν σου αρέσει; Δεν μου το είπες. -Πεινάς;
-Μπορώ να σου ετοιμάσω κάτι. -Όχι, εντάξει, ευχαριστώ.
Θέλεις να πάρεις το μωρό;
Στέλλα, βάλε μου να πιω.
Ευχαριστώ, γλύκα μου.
-Θέλεις να κάνεις παιδιά; -Όχι.
-Γιατί; -Είναι πολύ νωρίς.
-Πόσων χρονών είσαι; -17.
Πολύ νωρίς. Θέλει να σπουδάσει.
-Τι; -Δεν ξέρω.
Σερζ.
-Τι; -Σε πήρε ο ύπνος.
Το μωρό θα έχει φυσιολογική ζωή.
Μια μητέρα που δουλεύει στην τράπεζα. Κι έναν πατέρα...
Την κάνουμε; Πάμε στο σπίτι μου;
-Ωραίο. -Σ' αρέσει;
Θέλεις να τραγουδήσεις;
Ακολούθησε τη μελωδία κι αν δεν τα καταφέρεις...
θα σε βοηθήσω εγώ.
-Θα το κάνεις μαζί μου; -Ναι.
Τραγούδησες "Σ' αγαπώ".
-Με αγαπάς πολύ, δηλαδή; -Όνειρο είδες.
Πάλι;
-Φεύγεις; -Έχω αργήσει.
Ο Φλομπέρ παρουσιάζει την κυρία Αρνού σαν όραμα.
Είναι στιγμιαία διαδικασία.
Αλλά, αργή ή στιγμιαία, δεν μας λέει τι είναι η αγάπη.
-Ο Πλάτωνας προσπάθησε... -Λοιπόν;
Ένα πολύ γνωστό παράδειγμα...
Συγχαρητήρια, θα είσαι πιο συμπαθητική τώρα.
Ο άντρας και η γυναίκα ήταν αρχικά ένα ον...
που ο Δίας χώρισε στα δύο, ως τιμωρία για την αναίδειά του.
Πέρα απ' την κωμική πλευρά, υπάρχει η έννοια του κενού.
Τεράστιο ερώτημα.
Σκεφτείτε το διαβάζοντας το κείμενο στη σελίδα 32.
Ξεκίνησαν οι διακοπές του Πάσχα. Δύο εβδομάδες.
Πήγαμε στο σπίτι των γονιών της Γκλαντίς.
Δεν είχα το τηλέφωνό του. Δεν είχα πει τίποτα.
Ότι θα βρεθούμε ξανά, τίποτα. Τι ηλίθια!
Τον σκεφτόμουν συνέχεια.
Είχαν γραφτεί σε μάθημα ιππασίας. Και τις ακολούθησα.
-Να δοκιμάσουμε έναν τριποδισμό; -Εγώ σταματάω, δεν αντέχω άλλο.
Δεν ήμουν σίγουρη ότι μου άρεσε. Δεν είχα κάνει ποτέ ιππασία.
Περιμένετε.
Ξέρεις τι θέλεις να κάνεις μετά;
Να γράψω ένα βιβλίο.
Δεν φοβάσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις;
Δεν το σκέφτομαι.
Θα ήθελα να βάλω σε τάξη τις φωνές μέσα στο κεφάλι μου.
Πάρε.
Όταν γύρισα σπίτι, η μαμά μου είχε νοικιάσει ένα δωματιάκι.
Δεν μπορούσα να κοιμάμαι στο χολ, με τον Ιβόν εκεί.
Σκατά!
Δεν γινόταν άλλο, είπε.
Δεν ξέρει να στρώσει ένα κρεβάτι! Με νευριάζεις!
-Μα τι κάνεις; -Βάλε το από κάτω.
Τέντωσέ το, αλλιώς θα ξαπλώνεις στο στρώμα και θα φωνάζεις.
Ορίστε.
Είχα μία "επιφοίτηση" εκείνη τη μέρα.
Αφού έπρεπε να ξεχάσω τον χορό, είχα καταλάβει κάτι.
Έπρεπε να ασχοληθώ με το πιάνο.
Δεν βαριέσαι ποτέ όταν παίζεις πιάνο.
Δεν είσαι ποτέ μόνος.
Χρειαζόμουν ένα πιάνο.
-Πρόσεχε την ηθοποιό. Μαρία "κάτι". -Πακόμ. Την ξέρω.
Χαμογέλα λιγάκι, αλλιώς θα χάσω τη δουλειά μου.
Να πάρει.
Πάω τουαλέτα.
-Θα θέλατε κάτι; -Φύγετε από εδώ, καλή μου.
-Δεν είναι μέρος για εσάς. -Ευχαριστώ.
-Τι σου είπε; -Να φύγω.
Τι θράσος!
Μπορεί να μην είναι εκεί και να κάνει ότι δεν γνωριζόμαστε.
Μπορεί να μη με ήθελε πια τώρα που είχε κοιμηθεί μαζί μου.
Την κάνουμε;
Πού ήσουν;
Διακοπές.
Με τις φίλες μου.
Δεν μιλάς ποτέ για σένα.
Τι θέλεις να κάνεις όταν μεγαλώσεις;
Δεν ξέρω.
Να παίζω πιάνο.
Δεν με ρωτάς ποτέ για μένα. Δεν σ' ενδιαφέρω;
Μ' ενδιαφέρεις.
Ίσως, τελικά, μπορέσω να του μιλήσω κανονικά μια μέρα.
-Έχω σημειώσεις. -Για τους "Κιβδηλοποιούς";
Πρέπει να κρατάμε σημειώσεις όλη τη χρονιά.
Αν ήσαστε λίγο οργανωτικές...
-Το βιβλίο έχει ένα μάθημα. -Όχι, δεν νομίζω.
Ευχαριστώ.
-Δεν σε νοιάζουν οι εξετάσεις; -Καθόλου. Εσένα;
Ούτε εμένα. Δεν τις χρειάζομαι για την Καλών Τεχνών.
Τελείως άχρηστο να αποστηθίζουμε σαν τους βλάκες.
Απλώς ξεχνάμε ό,τι ξέρουμε ήδη.
Τι εννοείς;
Ας πούμε, ξεχνάμε κάθε μέρα ότι θα πεθάνουμε.
Εγώ, το αντίθετο. Φοβάμαι ότι δεν θα ζήσω στο έπακρο.
Τι γίνετε εδώ; Το κάνετε;
Ελάτε να διαβάσουμε.
Πίσω στο σπίτι, ο Ιβόν είχε παρατήσει τη μαμά.
Τώρα που ήταν ελεύθερη, ο εραστής της δεν την ήθελε πια.
Μάλιστα, έχεσε στην τσάντα με τις οικογενειακές φωτογραφίες.
-Τρέξε! -Πήγαινε στο σπίτι μου!
Πάμε!
Στέλλα, σε παρακαλώ, δες τι ώρα είναι.
Πέντε παρά δέκα.
Νόμιζα ότι μου έλεγε ότι έπρεπε να φύγω.
Φεύγεις;
Έχω Λατινικά.
-Στις πέντε το πρωί. Είναι νωρίς. -Είναι μακριά.
Οπότε...
Γεια.
Πάντα αντιδρούσα άσχημα.
Όχι μόνο δεν σκεφτόμουν, αλλά και έκανα ό,τι να 'ναι.
Θα βλέπαμε τον πατέρα μου για να υπογράψει κάποια χαρτιά.
Ξέραμε μόνο ότι είχε παρατήσει την κοπέλα με το μωρό.
Η μητέρα μου ανησυχούσε.
-Τι θα πιείτε; -Τίποτα.
-Ένα ποτήρι νερό. -Νερό;
-Σέρτζιο, έχεις ακεφιές; -Όχι, μη μου τα πρήζεις.
Ο Νανάρ σε έκανε έτσι;
Πάμε στου Νανάρ. Είναι ο καινούργιος μου κολλητός.
Αυτός μου μαύρισε το μάτι.
Επειδή κοιμήθηκα με τη Βερό.
Η Βερό είναι η γυναίκα του.
Τέλεια, ωραία ατμόσφαιρα.
Πέθανε πριν από έναν χρόνο.
Στα 18 του.
Ήταν τόσο καλός.
Μου λείπει πολύ.
-Βρήκες; -Πήρα Kronenbourg.
Ωραία.
Η Στέλλα, η κόρη μου. Ο Μπερνάρ.
Η μητέρα της, η Ροζί.
Κάνε μου μια αγκαλιά.
Είσαι όμορφη, κόρη μου.
Έλα. Υπόγραψέ τα.
Δεν χρειάζεται να τα διαβάζεις. Υπόγραψε στο κάτω μέρος.
Βερό;
Μου βάζεις μια μπίρα;
Μια μπίρα, παρακαλώ.
Με φιστίκια.
Θέλεις φιστίκια;
Όχι, ευχαριστώ.
Μπερνάρ! Έλα να με βοηθήσεις. Αυτές οι δυο με κοροϊδεύουν.
-Ντροπή. Ο Σερζ είναι καλός. -Δεν είναι αυτό.
Είμαστε κουρασμένες.
Και νόμιζα ότι το μωρό θα είχε οικογένεια. Έκανα λάθος.
Θα πεθάνει αν συνεχίσει έτσι.
Έφυγε σύντομα από το σπίτι τους.
Σπάνια έπαιρνε τον γιο του και τον τάιζε άθλια κρουασάν.
Υπόθεση για την Πρόνοια.
Μετά, ο πατέρας μου πήρε την κάτω βόλτα.
-Σκάσε! Άφησέ με! Βοήθεια!
Βοήθεια!
-Ήταν παρεμβατική πολιτική; -Ναι.
Αν δεν γράψεις ότι το New Deal είναι παρεμβατική πολιτική...
είσαι χαζή.
-Είσαι καλά; -Ναι.
Τουλάχιστον, τελείωσε.
Κάτω τα χέρια σου! Στο διάολο κι εσύ και το καφέ σου!
Σέρβιρε τη σαλάτα του!
-Πας καλά; Σου μιλάω. -Μη μ' ακουμπάς, εντάξει;
Είσαι τρελή!
Μη με ακουμπάς. Κατάλαβες;
-Άφησέ με! -Χτυπάς όποιον διαφωνεί μαζί σου;
Γιατί είσαι τόσο ηλίθια;
Θα ηρεμήσω. Είστε πολύ βαρετοί και αργοί. Έχετε ήδη ψοφήσει.
-Έχει προβλήματα στο σπίτι της. -Ορίστε; Τι είπες;
-Έχεις προβλήματα στο σπίτι. -Είσαι φίλη, υπερασπίσου με.
Δεν σας το μαθαίνουν αυτό;
Όχι, καθένας κοιτάζει την πάρτη του. Βλαμμένες σαν τους γονείς σας.
Στέλλα!
Στέλλα, έλα πάνω!
-Έφυγε; -Ναι, την έκανε.
Τα σκάτωσα.
Δεν πειράζει. Είναι η πίεση των εξετάσεων.
Εγώ δεν πήγα.
Να σε πάω;
Πού πας;
Στο κλαμπ.
Εντάξει.
Δεν είσαι καλά;
Καλά είμαι.
Βαριέμαι.
Φύγε αν βαριέσαι.
ΒΛΑΜΑΝΚ ΣΤΕΛΛΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
-Μια χαρά είναι να ξαναδώσεις. -Αξιολύπητο είναι.
-Όχι. -Δεν ξαναδίνω εξετάσεις.
-Κι αν σου κάνουμε ένα δώρο; -Βλακείες.
Ένα ραδιοκασετόφωνο.
Ένα ραδιοκασετόφωνο και ένα πουλόβερ;
Κόλλα το.
Εδώ είσαι;
Συγγνώμη, είχα αργήσει και δεν έστρωσα το κρεβάτι. Λοιπόν;
-Θα το πάρεις; -Δεν ξέρω.
Κρίμα που έβγαλες την ποδιά σου, τότε.
Και που διαολόστειλες την αφεντικίνα.
Έλα, θα σε κεράσω παγωτό.
Εντάξει, τιμωρήθηκε η αφεντικίνα.
-Γιατί; -Το κάνω με τον δικό της.
Την απατάει.
Ήξερε ότι αυτός θα πήγαινε στον οδοντίατρο...
και φρόντισε να τον συναντήσει "τυχαία".
Γέρασα.
Η ζωή ήταν χάλια, αλλά η μαμά ήξερε να την κάνει πικάντικη.
Περισσότερο από καθετί, η καρδιά μας ξέρει να αγαπάει.
Αυτό ήταν!
Τα κατάφερες!
Χάρη στις φίλες μου, πέρασα.
Θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο.
Έφτασαν οι διακοπές.
Πήγαμε ξανά στην Ιταλία.
Βρήκα τον Μινό και τα γαλάζια κοστούμια του.
Θα αποφάσιζα μετά τι θα έκανα με τον Αντρέ.
Μου είπε...
Να περάσεις καλά. Να διασκεδάσεις.
Το πήρα στραβά.
Θυμάμαι συχνά το τραγούδι του.
Για το μέλλον τα λέμε τον Σεπτέμβρη.