ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Τον τελευταίο αιώνα προτού γεννηθεί...
η νέα πίστη που ονομάστηκε Χριστιανισμός...
και που επρόκειτο να ανατρέψει την ειδωλολατρική Ρώμη...
και να εδραιώσει μια νέα κοινωνία...
η ρωμαίκή δημοκρατία βρισκόταν στο κέντρο του πολιτισμένου κόσμου.
"Ομορφοτέρα όλων", τραγούδησε ο ποιητής...
"πρώτη εξ όλων των πόλεων και πατρίδα των θεών, η χρυσή Ρώμη. "
Κι ωστόσο, στο απόγειο της αλαζονείας και της δύναμής της...
η Δημοκρατία υπέφερε από τη μοιραία ασθένεια...
τη δουλεία.
Πλησίαζε επίσης η εποχή της δικτατορίας...
αναμένοντας στο παρασκήνιο το γεγονός που θα την ανέδειχνε.
Τον ίδιο αιώνα...
στην υποδουλωμένη ελληνική επαρχία της Θράκης...
μια αγράμματη σκλάβα αύξησε τον πλούτο του αφέντη της...
γεννώντας έναν γιο που τον ονόμασε Σπάρτακο.
'Εναν περήφανο, ανυπότακτο γιο...
που πουλήθηκε δούλος στα φρικτά ορυχεία της Λιβύης...
προτού συμπληρώσει τα δεκατρία του.
Εκεί, με το μαστίγιο, αλυσοδεμένος κάτω απ' τον ήλιο...
έζησε την εφηβεία και την ενηλικίωσή του...
κι ονειρευόταν το θάνατο της δουλείας...
2.000 χρόνια προτού τελικά πεθάνει.
Γύρνα στη δουλειά σου!
Σήκω πάνω, Σπάρτακε! Σήκω πάνω, θρακιώτικο σκυλί!
'Ελα, σήκω πάνω!
Ο αστράγαλος μου, ο αστράγαλός μου!
Ο αστράγαλος μου!
Ο Σπάρτακος πάλι; Αυτή τη φορά θα πεθάνει.
Πίσω στις δουλειές σας όλοι!
- Καλώς όρισες, Λέντουλε Βατίατε. - Καλώς σε βρήκα, εκατόνταρχέ μου.
Δεκαεφτά χιλιόμετρα μέσα σε φρικτή ζέστη...
και τα έξοδα της συνοδείας... θα με καταστρέψουν.
Είμαι σίγουρος ότι δεν έχεις τίποτα να μου πουλήσεις. Καλά το λέω;
Άδικα ξόδεψα χρόνο και χρήμα. Πες μου την αλήθεια.
Μου φαίνεται ότι έχουμε μερικούς που θα σ' ενδιαφέρουν.
Ποιους, αυτούς; Κουφάρια έτοιμα για τα όρνια.
Αυτός δεν είναι κακός. Γαλάτης είναι.
Δεν μ' αρέσουν οι Γαλάτες. Είναι τριχωτοί.
- Μπορεί να κατέβει μόνος του; - Κατέβα κάτω, εσύ!
Κατέβα κάτω!
Μου κάνεις τη χάρη να μου δείξει τα δόντια του;
- Άνοιξε το στόμα σου! - Ευχαριστώ.
Μάλιστα. 'Οπως είναι τα δόντια, είναι και τα κόκαλα.
Ανεπίτρεπτο στόμα.
- Από κιμωλία είναι αυτός. - 'Εχουμε κι άλλους. Πολλούς!
Εκεί είναι ο ήλιος. Και τους πληρώνω κιόλας.
Ποιος είναι αυτός;
Θρακιώτης είναι. Τον έχω εκεί για παραδειγματισμό.
- Δηλαδή; - Να πεθάνει της πείνας.
Το μόνο που τρομάζει τους δούλους.
Τι κρίμα.
Αντιδράει. Καλοί μύες. Μπορώ να δω τα δόντια του;
Άνοιξε το στόμα σου, Σπάρτακε!
Μυρίζεις σαν ρινόκερως.
Του είπες ν' ανοίξει το στόμα. Δεν υπακούει;
Τα δόντια του είναι ό,τι καλύτερο έχει πάνω του.
Δάγκωσε έναν φρουρό πριν από καμιά ώρα.
Τον δάγκωσε; Καταπληκτικό! Κρίμα που έλειπα.
Τον παίρνω. Για να δούμε και κανέναν άλλο.
Κουνηθείτε!
Παρά τις αρρώστιες και τους θανάτους, θα κερδίσουμε 11.000 σηστέρτιους!
Συμπεριλαμβανομένης και της προμήθειάς σου, φυσικά.
'Οχι, χωρίς την προμήθειά μου.
Μάρκελλε, να τους.
Φαίνονται βρόμικοι, μα είναι ό,τι καλύτερο βρήκα.
Κανείς δεν θα έκανε καλύτερη επιλογή.
Δούλοι...
βρίσκεστε στο μονομαχοτροφείο του Λέντουλου Βατίατου.
Θα σας εκπαιδεύσουν ειδικοί να μάχεστε μέχρι θανάτου.
Προφανώς, δεν χρειάζεται να μάχεστε μέχρι θανάτου εδώ.
Αυτό θα το κάνετε αφού πρώτα πουληθείτε...
σε κυρίες και κυρίους της ανώτερης τάξης...
που εκτιμούν έναν ωραίο θάνατο.
Ο μονομάχος είναι σαν το άτι: Θέλει κανάκεμα.
Θα σας τρίψουν με λάδι, θα κάνετε μπάνιο...
θα ξυριστείτε, θα σας κάνουν μασάζ, θα σας μάθουν να δουλεύετε το μυαλό.
'Ενα καλό σώμα με ηλίθιο μυαλό, είναι φτηνό σαν την ίδια τη ζωή!
Θα αποκτήσετε όλοι από μια κάουντα.
Μάρκελλε, παρακαλώ. Αυτό εδώ.
Να τις τιμάτε.
Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όσοι από σας με ικανοποιούν...
θα έχουν τη συντροφιά μιας γυναίκας.
Οι μισοί σχεδόν από τους αποφοίτους μας...
ζουν πέντε, δέκα... δέκα χρόνια.
Ορισμένοι, μάλιστα, αποκτούν την ελευθερία τους...
και γίνονται εκπαιδευτές.
Ο Μάρκελλος.
Σας συγχαίρω. Μακάρι να χαμογελάσει η τύχη στους περισσότερους.
Μάρκελλε, πρόσεχε τον δεύτερο από δεξιά.
Είναι Θρακιώτης. Θα τον σκότωναν επειδή είχε δαγκώσει έναν φρουρό.
- Θα του μάθουμε εμείς. - Μην το παρακάνεις. Είναι καλός.
Επόμενος.
Μ' αρέσετε.
Θέλω να γίνετε φίλοι μου.
Θέλω να γίνω φίλος σας.
Ζητάω απλώς να τα πηγαίνετε καλά μαζί μου.
Πώς σε λένε, δούλε;
Σπάρτακο.
Νιώθω ότι δεν με χωνεύεις.
Δώσ' του το ξίφος σου.
Πάρ' το!
Κάτι μου λέει ότι θες να με σκοτώσεις.
Δεν πρόκειται να βρεις άλλη ευκαιρία.
Σκότωσέ με!
Μη φοβάσαι, δούλε.
Εσύ κρατάς ξίφος.
Εγώ έχω μόνο ένα ξύλο!
Δεν με υπακούς;
Πάρ' του το ξίφος.
Δεν είσαι βλάκας όσο νόμιζα.
Μπορεί να 'σαι κι έξυπνος.
Επικίνδυνο αυτό για δούλο.
Να θυμάσαι πάντως...
ότι από σήμερα, ό,τι και να κάνεις, θα σε παρακολουθώ.
Καλά έκανες.
Κάθε τόσο, ο Μάρκελλος σκοτώνει και κάποιον για παραδειγματισμό.
Σ' έχει βάλει στο μάτι, θαρρώ. Να τον προσέχεις.
- Πόσο καιρό είσαι εσύ εδώ; - 'Εξι μήνες.
Μακάρι να 'βαζε εμένα στο μάτι.
Μια στιγμούλα μόνο να βρεθώ μπροστά του, κι ας με πάρουν αμέσως!
Ησυχία! Αφήστε τις κουβέντες εκεί κάτω.
Θα μας βάλεις όλους σε μπελάδες, όπως και στα ορυχεία.
Πώς σε λένε;
Δεν θες να μάθεις τ' όνομά μου.
Ούτ' εγώ θέλω να μάθω το δικό σου.
Φιλικά σε ρώτησα.
Οι μονομάχοι δεν γίνονται φίλοι.
Αν ποτέ βγούμε στην αρένα μαζί...
θα πρέπει να σε σκοτώσω.
Η 'Ελενα...
με τον Γαληνό.
Η Πατρικία...
με τον Κρίξο.
Η Πρίσκιλλα...
με τον Δαβίδ.
Η Κλαυδία...
με τον Φάριξ.
Η Βαρίνια...
- με τον Διόνυσο. - 'Οχι, όχι. Τον Σπάρτακο.
Τον Σπάρτακο.
Η Φελίκια...
Δεν έχω πάει ποτέ με γυναίκα.
'Εχεις γυναίκα τώρα, Σπάρτακε. Πρέπει να πας μαζί της.
- Φύγετε. - Τι θα σκεφτεί για σένα;
Αλήθεια, τι θα σκεφτώ εγώ;
Φύγετε.
'Ελα, έλα. Να είσαι γενναιόδωρος. Να μοιράζεσαι τις απολαύσεις.
Δεν είμαι ζώο!
Μήπως θες να δραπετεύσεις;
Στην κοπέλα να δείξεις το κουράγιο σου, Σπάρτακε.
Δεν είμαι ζώο!
- Δεν είμαι ζώο. - Ούτ' εγώ είμαι.
Πώς σε λένε;
Βαρίνια.
Πάρ' την από δω, Μάρκελλε.
Μπορεί να μην είσαι ζώο, Σπάρτακε...
αλλά αυτό το λυπηρό θέαμα μού δίνει ελάχιστες ελπίδες...
ότι θα γίνεις ποτέ άντρας.
Κανόνας πρώτος:
Στο κόκκινο, ο θάνατος είναι ακαριαίος.
Εδώ. Εδώ.
Να θυμάστε πάντα: Χ τυπάτε πρώτοι στο κόκκινο...
αλλιώς θα σας χτυπήσει ο αντίπαλός σας.
Στο μπλε, τραυματίζετε.
Εδώ, εδώ...
εδώ κι εδώ.
Κανόνας δεύτερος:
Τον σακατεύετε προτού τον χτυπήσετε για να πεθάνει αργά αργά.
Ο αργός θάνατος είναι εδώ στο κίτρινο.
Εδώ, εδώ...
κι εδώ.
Να θυμάστε...
Αυτός που αργοπεθαίνει, μπορεί να έχει δύναμη να σας σκοτώσει.
Αφού τον σακατέψετε, τον έχετε στο χέρι...
αν τον κρατάτε σε απόσταση και τον εξαντ λήσετε.
Τα υπόλοιπα ταιριάζουν σε δημόσιο θέαμα στη Ρώμη...
αλλά εδώ στην Καπύη θέλουμε κάτι παραπάνω από σκέτη σφαγή...
και το έχουμε.
Σπάρτακε, γιατί κοιτάς την κοπέλα;
Βαρίνια! Ακίνητη.
Αφού μόνο κοιτάζει τις κοπέλες...
εντάξει, σκλάβε, κοίτα την.
Κοίτα, λέω!
'Οχι, αυτή πάει στον Σπανιόλο.
Καλή ξεκούραση, Σπάρτακε.
Εδώ μέσα.
Γυναίκα!
Σε προειδοποίησα για κάτι τέτοια.
Εντάξει, φέρτε τους.
Μη μιλάτε! Προχωράτε.
Σε ταλαιπώρησαν;
'Οχι.
Τον σκότωσες.
'Ενα, δύο...
τρία, τέσσερα, πέντε.
'Ενα, δύο, τρία, τέσσερα.
'Εχουμε επισκέπτες. Υψηλούς επισκέπτες!
Είναι δυο εντυπωσιακοί Ρωμαίοι ευγενείς πάνω στο λόφο.
Πόσο εύκολα εντυπωσιάζεσαι, Ραμόν.
Επειδή είναι Ρωμαίοι, είναι και εντυπωσιακοί;
'Οταν έρθουν, πες τους να με περιμένουν.
- Αφέντη, δεν καταλαβαίνεις! - Πόσο εντυπωσιακοί είναι;
'Ενας απ' αυτούς είναι ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος.
Τι; Μια στιγμή.
Ο Κράσσος εδώ; Βαρίνια, την κόκκινη χλαμύδα με τα βελανίδια.
Και καρέκλες στο αίθριο. Το κρασί δεύτερης ποιότητας.
'Οχι, το πρώτης, αλλά σε μικρές κούπες.
Γράκχε! Ξέρεις πόσο τον μισεί ο Κράσσος.
Πάρ' τον από δω.
- Δεν μπορώ να το σηκώσω. - Βάλε τη φαντασία σου! Σκέπασέ τον.
Πες στον Μάρκελλο να ετοιμάσει τους άντρες.
Ο Κράσσος έχει ακριβά γούστα. Θα θέλει κάποια επίδειξη.
Συγχώρα με, Γράκχε.
Μάρκο Λικίνιε Κράσσε...
λαμπρή Εξοχότητα...
πρώτε στρατηγέ της Δημοκρατίας...
πατέρα και υποστηριχτή της Ρώμης...
είσαι μεγάλη τιμή για το σπίτι μου. Τίμησέ το με την παρουσία σου.
Κρασί! Ζαχαρωτά! Δεν βλέπετε ότι οι εντιμότατοι είναι εξαντ λημένοι;
Καθήστε, παρακαλώ.
Συμβαίνει κάτι, Εξοχότατε;
'Οχι.
Καλωσορίζω την Κλαυδία Μαρία...
πρώην σύζυγο του Λεύκιου Γάιου Μάριου...
η πρόσφατη εκτέλεση του οποίου μας συγκίνησε όλους βαθιά.
Καλωσορίζω την 'Ελενα...
κόρη του μακαρίτη Σέπτιμου 'Οπτιμου Γκλάμπρους...
η φήμη του οποίου θα ζει για πάντα στο πρόσωπο του γιου του...
και αδερφού σου, Μάρκου Πούμπλιου Γκλάμπρους...
ήρωα των πολέμων της Ανατολής.
Και τι δεν ξέρει!
Επίτρεψέ μου να σε ενημερώσω.
'Ηρθαμε να γιορτάσουμε τον γάμο του αδερφού μου με την Κλαυδία.
Ζευγάρωμα αετών, Αγιότατε!
Κάνε αέρα στον Υψηλότατο. 'Εχει ιδρώσει.
Οι νεαρές μου φίλες θέλουν μια επίδειξη με δυο ζευγάρια.
Δυο ζευγάρια. Μάλιστα.
Νομίζω ότι έχω κάτι που θα τις ικανοποιήσει.
- Δυο ζευγάρια μέχρι θανάτου. - Μέχρι θανάτου, δεσποσύνη;
Δεν πιστεύεις να ήρθαμε στην Καπύη για να δούμε γυμναστική;
Σας ικετεύω, εντιμότατοι.
Εδώ εκπαιδεύουμε τους καλύτερους μονομάχους της Ιταλίας.
Μπορούν να σας κάνουν επίδειξη στην ξιφασκία...
κάτι που είναι αδύνατον να δείτε στη Ρώμη.
'Οταν πουληθούν, οι αφέντες τους τούς κάνουν ό,τι θέλουν...
εδώ όμως, ποτέ δεν κάνουμε μονομαχίες μέχρι θανάτου.
Κράσσε.
Σήμερα θα κάνουμε εξαίρεση.
Θα δημιουργηθεί πρόβλημα στη σχολή.
Είναι και το κόστος. Το κόστος!
Πες μου την τιμή σου.
25.000 σηστάρτιους.
Κανόνισέ το.
Μιλάς σοβαρά, άρχοντα;
Κανόνισέ το αμέσως.
Φυσικά, θέλουμε να διαλέξουμε μόνες μας.
Φαντάζομαι να έχετε ποικιλία.
Ναι. Ανεξάντ λητη.
Σπάρτακε, θα γίνει μονομαχία μέχρι θανάτου.
- Μέχρι θανάτου; - Πού το ξέρεις;
Άκουσα τον Μάρκελλο να το λέει σ' έναν φρουρό.
- Με ποιους; - Δεν ξέρω.
Μέχρι θανάτου.
Αν μας έβαζαν εμάς μαζί;
Αποκλείεται.
Κι αν μας έβαζαν;
Θα μονομαχούσες;
Αναγκαστικά. Το ίδιο κι εσύ.
Και θα προσπαθούσες να με σκοτώσεις;
Ναι, θα σε σκότωνα.
Θα πήγαινα να σώσω...
Θα προσπαθούσα να μείνω ζωντανός, το ίδιο κι εσύ.
'Ο λοι οι μονομάχοι στο χώρο εκπαίδευσης.
'Εχουμε επισκέπτες που θέλουν να σας θαυμάσουν.
Μπείτε όλοι σε μια γραμμή μπροστά μου.
Εξοχότητες, θα έρθετε να κάνετε την επιλογή σας;
Κλαυδία.
Είναι καταπληκτικοί.
Για σένα, 'Ελενα...
μπορώ να προτείνω τον Πράξο;
Αληθινή τίγρης.
Δε μ' αρέσει.
- Προτιμώ αυτόν. - Ποιον;
Τον Δαβίδ;
Τον Κρίξο, ναι.
Μάρκελλε, το κοντό σπαθί στον Κρίξο.
'Εχετε δει ποτέ τέτοιους ώμους; Διόνυσε!
Μπορεί να είναι μικροκαμωμένος, είναι όμως πολύ δυνατός.
'Οντως, φαίνεται...
Εδώ φαίνεται πιο μικρόσωμος απ' ό,τι στην αρένα.
Ξεγελάει.
- Δώσε μου αυτόν. - Τον Γαληνό.
Ναι, ναι. Τον Γαληνό.
Κόβει πολύ το μάτι σου, Ωραιοτάτη, αν μου επιτρέπεις...
Σχεδόν όλοι οι άντρες της σχολής είναι ειδικοί στο θρακιώτικο ξίφος...
αλλά σπάνια πια συναντάς τρίαινα στις μέρες μας.
Μπορώ να προτείνω...
τον Αιθίοπα;
'Εχουμε ελάχιστους Αιθίοπες στη χώρα.
Οι Αιθίοπες, ως γνωστόν, είναι ειδικοί στην τρίαινα.
Εγώ θέλω αυτόν.
Τον Ντράμπα; Ωχ, όχι. Θέλω τους καλύτερους για σας...
Θέλω τους πιο ωραίους.
Διαλέγω τον ψηλό μαύρο.
Θαυμάσια.
Μόνο ένας στη σχολή...
αντιμετωπίζει την τρίαινα με θρακιώτικο μαχαίρι.
Αυτός εκεί.
- Εκεί, κυρά 'Ελενα. - Είναι αγενής!
- Αυτόν θέλω. - Αγενής και δειλός.
Μαστίγωσέ τον!
Εκεί, κυρά 'Ελενα. Το θηρίο της Λιβύης.
Προτιμώ τον δειλό.
Αν τραυματιστούν κι οι δυο κι αρνηθούν να συνεχίσουν...
ο εκπαιδευτής σου θα τους σφάξει σαν κοτόπουλα.
- Δεν θέλουμε κόλπα. - Κόλπα; Στη σχολή του Βατίατου;
Άκουσες τις εντολές, Μάρκελλε; Να τις θυμάσαι.
Τους λυπάμαι τους καημένους με τόση ζέστη.
Να μην σκάνε μ' αυτές τις χλαμύδες.
Να φοράνε μόνο ό,τι απαιτεί η σεμνότητα.
'Ο,τι κι αν φορέσουν, κυρά 'Ελενα, θα δοξάζουν το όνομά σου.
Πίσω οι υπόλοιποι!
- Δεν σου άρεσαν οι επιλογές μας; - 'Οχι...
Εντυπωσιακές. Ενθουσιάστηκα.
Πάμε να φύγουμε απ' τον ήλιο.
Επιτρέπετε να οδηγήσω τις Εξοχότητές σας στο θεωρείο;
'Ενας σπιούνος. Θεοί!
Πόσο μακριά απ' τη Ρώμη να πάω για να γ λιτώσω απ' τον πανούργο;
Κράσσε, μη μιλάς για τον Γράκχο. Είναι πολύ μισητός!
Για τον Γράκχο, το μίσος των πατρικίων είναι επάγγελμα...
και καθόλου άσχημο, μάλιστα.
Πώς αλλιώς γίνεσαι αρχηγός του όχλου...
και πρώτος συγκλητικός της Ρώμης;
Κράσσε, είσαι βαρετός.
Αυτή η κοπέλα μυρίζει άρωμα.
'Ο,τι κι αν είναι, μυρίζει υπέροχα.
Μόνο αν δέσεις τους δούλους σήμερα θα πάψουν να κλέβουν.
'Οταν μια δούλα είναι τόσο όμορφη, δεν χρειάζεται να κλέβει.
Της κάνουν δώρα.
Αν είναι άθικτοι οι αστράγαλοί της...
μπορείς να είσαι σίγουρος ότι είναι δώρο!
- Αφέντη! - Πω πω, καταστροφή!
- 'Εχεις μυρωθεί! - Παμπόνηρη!
- Επίτηδες το έκανες. - Ατύχημα ήταν. 'Ελα εδώ.
Μη φοβάσαι.
- Από ποια χώρα είσαι; - Από τη Βρετανία.
Πόσο καιρό είσαι δούλα;
Από δεκατριών χρονών.
'Εχεις κάποια παιδεία εσύ.
Ο πρώτος μου αφέντης με εκπαίδευσε μαζί με τα παιδιά του.
Μ' αρέσει. 'Εχει πνεύμα.
- Την αγοράζω. - Την αγοράζεις, Εξοχότατε;
'Εξω ξοδέψει πολλά λεφτά γι' αυτήν.
Ναι, δεν αμφιβάλλω. Δυο χιλιάδες σηστέρτιους.
Δυο χιλιάδ... Θα σε περιμένει στο ανάκλιντρό σου.
'Οχι, δεν θέλω να χαλάσει τα πόδια της στο περπάτημα.
Στείλ' την με τον συσσιτιάρχη σου όποτε ξαναέρθει στη Ρώμη.
Θα φύγει αύριο και θα την πάρει μαζί του.
Κι άλλο κρασί. Να ευχαριστείς του θεούς σου!
Με προκαλείς, Κράσσε. Δεν σου ξαναφέρομαι ωραία κι εγώ!
- Γιατί με στεναχωρείς έτσι; - Είσαι φρικτά πλούσιος.
Κι είσαι ο μόνος φίλος του αδερφού μου...
που δεν του έκανε ακόμα γαμήλιο δώρο.
Το κρατούσα για μια πιο κατάλληλη στιγμή.
Ορίστε. Δώσε τού το.
Τι είναι;
Στο εξής, ο άντρας σου είναι διοικητής της φρουράς της Ρώμης.
Καταπληκτικό!
Δεν ξέρω καν πώς θα μπορέσω να σ' το ξεπληρώσω.
Ο χρόνος θα λύσει αυτό το μυστήριο.
- Της φρουράς της Ρώμης. - Ναι.
Η μόνη δύναμη ικανή να κατατροπώσει τον Γράκχο και τη σύγκλητό του.
Είσαι έξυπνος!
Ανοίξτε.
Από κείνη την πόρτα.
Πρέπει όμως να τον προσέχεις, Κλαυδία.
Ο πατέρας σχεδόν τον αποκλήρωσε γιατί ξετρελαινόταν με τις δούλες.
Το συμβόλαιο του γάμου απαγορεύει το χαρέμι.
Κι οι μικροί βοηθοί σου εσένα;
'Ο λοι τους είναι κάτω από 20...
και ψηλότεροι απ' ό,τι θα 'πρεπε.
Φαίνεται πως σου βάζει πολύ ψηλά τον πήχη, ψέματα;
'Ετοιμοι, Εξοχότατε.
Δική σου η τιμή, καλή μου, να δώσεις την έναρξη του ποιητικού δράματος.
Ανοίξτε!
Πρώτο ζευγάρι: Κρίξος και Γαληνός!
Οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν.
Κρίξε.
Επόμενο ζευγάρι!
Οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν.
Τα καταφέρνει καλά ο Θρακιώτης σου.
Πώς μπόρεσες να με διορίσεις χωρίς να το ξέρει ο Γράκχος;
'Εσβησα τη φωτιά με λάδι. Εξαγόρασα τη σύγκλητο πίσω απ' την πλάτη του.
Εγώ νομίζω ότι θα νικήσει αυτός με την τρίαινα.
- Γιατί δεν τον σκοτώνει; - Σκότωσέ τον.
Τι συμβαίνει;
- Σκότωσέ τον! - Σκότωσέ τον, ηλίθιε!
Θα μείνει εκεί μέχρι να σαπίσει.
Δες την για τελευταία φορά, Σπάρτακε.
Πάει στη Ρώμη. Την πούλησαν.
Την πούλησαν;
Δεν μιλάμε στην κουζίνα, δούλε.
Φασαρία στην τραπεζαρία. Σκότωσαν τον Μάρκελλο, ίσως κι άλλους.
Καλέστε τη φρουρά!
Γρήγορα, γρήγορα!
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, θα την παραδώσω ο ίδιος.
Κάλεσε τη φρουρά απ' την Καπύη. Δεν τους εμπιστεύομαι αυτούς.
- Σε καθιστώ υπεύθυνο. - Μάλιστα.
ΡΩΜΗ
'Εχουν λεηλατήσει τις περιοχές γύρω από την Καπύη...
αναγκάζοντας κι άλλους δούλους να πάνε μαζί τους.
Λεηλατούν, ληστεύουν, καίνε τα πάντα...
κι έχουν βρει καταφύγιο στους γκρεμούς του Βεζούβιου.
Αυξάνονται κάθε μέρα.
Η κατάσταση αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια...
του επιφανούς αυτού σώματος.
Πού είναι ο πανίσχυρος Κράσσος;
- Εκτός Ρώμης. - Τουλάχιστον, είσαι εσύ εδώ.
Δεν κινδυνεύει η Ρώμη όσο ο Γκλάμπρους είναι μαζί μας.
Θέλω επίσης να πω, ότι πάνω από 100 κτήματα κάηκαν...
ανάμεσα στα οποία, κύριοι, ήταν και το δικό μου...
που έγινε στάχτη και ζημιώθηκα τρία εκατομμύρια σηστέρτιους.
Να ανακαλέσουμε τον Πομπήιο και τις λεγεώνες του από την Ισπανία.
- Εγώ τους πιάνω με 500 άντρες! - Μη λες βλακείες.
Γιατί να ανακαλέσουμε τις λεγεώνες...
όταν η φρουρά της Ρώμης το μόνο που κάνει...
είναι να μας προστατεύει από τους μάγειρους;
Να στείλουμε τον Γκλάμπρους να ξεκάνει αυτά τα παλιοτόμαρα!
Να δοκιμάσουν τα ξίφη της Ρώμης.
Διαμαρτύρομαι. Διαμαρτύρομαι εντονότατα.
Στη Ρώμη, οι δούλοι είναι πιο πολλοί απ' τους Ρωμαίους.
Αν απουσιάζει η φρουρά, τι τους εμποδίζει να ξεσηκωθούν;
Δεν μίλησα για όλη τη φρουρά.
'Εξι κοόρτεις φτάνουν και με το παραπάνω.
Οι υπόλοιποι ας μείνουν στη Ρώμη να σας σώσουν απ' τις υπηρέτριες.
Αναλαμβάνεις την ευθύνη, Γκλάμπρους;
Αναλαμβάνω την ευθύνη από την σύγκλητο...
αν η σύγκλητος μου την αναθέτει.
Η φρουρά της Ρώμης είναι έτοιμη.
Το κυνήγι των σκλάβων είναι βρομοδουλειά.
Μόνο ένας γενναίος στρατιωτικός θα δεχόταν.
Προτείνω αύριο, όλη η πόλη...
να αποδώσει φόρο τιμής στον Γκλάμπρους καθώς θα φεύγει.
Και...
προσωρινό διοικητή της φρουράς κατά την απουσία του...
προτείνω τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα.
Δεν σε βλέπω ικανοποιημένο με τη νέα σου θέση.
Δεν είναι σοβαρή η αναταραχή. Ο Γκλάμπρους θα γυρίσει.
'Ισως.
'Ετσι έχω τουλάχιστον την ευκαιρία...
να χωρίσω τον Γκλάμπρους απ' τον Κράσσο για λίγο.
Η δημοκρατία μας αυτή, ξέρεις, είναι σαν την πλούσια χήρα.
Οι πιο πολλοί Ρωμαίοι την αγαπούν σαν μάνα τους.
Ο Κράσσος θέλει να την παντρευτεί, για να το πω ευγενικά.
Χαίρε Γκλάμπρους! Χαίρε Γκλάμπρους!
- Ο θεός μαζί σου, Γκλάμπρους. - Επίσης.
Ελπίζω να επιστρέψει με τις ίδιες επευφημίες.
Μια παχουλή κότα, Φίμπρια!
'Οχι, κράτα τα ρέστα. Δώσ' τα στη γυναίκα σου.
- Είθε να σε λατρεύουν οι θεοί. - Μόνο με τις δικές σου προσευχές.
Ας κάνουμε μια θυσία όπως παλιά για την επιτυχία του Γκλάμπρους.
Νόμιζα ότι είχες ενδοιασμούς με τους θεούς.
Προσωπικά, δεν πιστεύω σε κανέναν. Το ίδιο κι εσύ.
Δημοσίως, πιστεύω σε όλους.
Χαίρε, Μάρκο Κλωδιανέ Φ λάβιε!
Είναι εδώ ο Μάρκος Γκλάμπρους;
- Σας περιμένει στο αίθριο. - Θαυμάσια.
Τι έχουμε εδώ;
'Ενα δώρο απ' τον έπαρχο της Σικελίας.
Αντωνίνος.
Σικελός, ετών 26.
Τραγουδιστής τραγουδιών.
Για ποιον εξασκούσες το θαυμαστό σου ταλέντο;
Για τα παιδιά του αφέντη μου...
στα οποία δίδαξα επίσης τους κλασικούς.
Τους κλασικούς! Μάλιστα.
Τι θέση να έχουμε εδώ για ένα αγόρι με τόσο ξεχωριστά ταλέντα;
Θα είσαι ο υπηρέτης μου. Δώσ' του οδηγίες.
Ελάτε μαζί μου εσείς.
Εσύ είσαι ο φρουρός;
Αγαπητέ μου, Κράσσε, πρέπει να με συγχαρείς.
'Ημάλλον, να συγχαρούμε και τους δυο μας.
Μας συγχαίρω.
Αύριο, θα οδηγήσω έξι κοόρτεις της φρουράς...
κατά των δούλων στον Βεζούβιο.
'Ο λη η πόλη θα βγει να μας αποχαιρετήσει.
Μεγάλοι φιλεύσπλαχνοι και ματοβαμμένοι θεοί!
Με συγχωρείς.
Πάντα απευθύνομαι στους ουρανούς σε στιγμές θριάμβου.
Είχε ο Γράκχος καμιά σχέση μ' αυτή τη λαμπρή ιδέα;
Ναι, αυτός το πρότεινε. Και μάλλον σεμνά.
Κι εσύ; Θαρρείς πως σ' έκανα διοικητή της φρουράς...
για να πας να ελέγχεις μονοπάτια στον Βεζούβιο;
Σ' έκανα για να ελέγχεις τους δρόμους της Ρώμης!
Θα πάρω μόνο έξι κοόρτεις. Η υπόλοιπη φρουρά θα μείνει.
- Με ποιον διοικητή; - Τον Καίσαρα.
Τέλεια, τέλεια!
Δεν έφτανε που ο Γράκχος ελέγχει τα πλήθη και τη σύγκλητο...
έπρεπε να του παραδώσεις και τον έλεγχο της φρουράς.
Κατάλαβα.
Θα αρνηθώ. Θα αποσυρθώ από την εκστρατεία.
'Ενα από τα ελαττώματα του να είσαι πατρίκιος...
είναι ότι κάποιες φορές πρέπει να δρας σαν πατρίκιος.
Δεσμεύτηκες στη σύγκλητο ότι θα πας, και θα πας.
Αν ο Γράκχος αποφασίσει να τα βάλει εναντίον σου...
Δεν πρόκειται! Δεν χρειάζεται να το κάνει.
Με τη δική σου βοήθεια κατάφερε να με ακινητοποιήσει.
Είναι ακόμα οι λεγεώνες σου έξω από τα τείχη της πόλης;
Οι λεγεώνες μου;
Πιστεύεις όντως ότι θα διέταζα τις λεγεώνες μου να μπουν στη Ρώμη;
'Ηθελα να πω ότι μπορείς, αν παραστεί ανάγκη.
Δεν γνωρίζεις τον αρχαιότερο νόμο της Ρώμης...
ότι κανείς στρατηγός δεν μπαίνει επικεφαλής των λεγεώνων του;
- Μπήκε ο Σύλλας. - Και ντρόπιασε το όνομά του!
Και καταδίκασε για πάντα την τάξη του!
'Οχι, νεαρέ μου φίλε.
Μια μέρα θα καθαρίσω αυτή τη Ρώμη που μου κληροδότησαν.
Θα επαναφέρω όλες τις παραδόσεις που την έκαναν μεγάλη.
Συνεπώς, δεν μπορώ να έρθω στην εξουσία...
με μια πράξη που θα προδίδει την πιο ιερή από τις παραδόσεις.
Δεν θα φέρω τις λεγεώνες μου μέσα σ' αυτά τα τείχη.
Δεν θα βιάσω τη Ρώμη...
τη στιγμή που θα την κατακτήσω.
Πήγαινε.
Ετοίμασε αμέσως τα στρατεύματά σου.
Φύγε απόψε απ' τη Ρώμη. Δεν πρέπει να σ' αποχαιρετήσουν.
'Εχουμε γελοιοποιηθεί ήδη. Ας μην γελοιοποιηθούμε κι άλλο.
Φύγε με άδειους δρόμους, χωρίς σάλπιγγες και τύμπανα!
Φύγε στα κρυφά.
'Οπως επιθυμείς.
Και, μα τους θεούς, νεαρέ μου φίλε...
φρόντισε να μη χρειαστεί να έρθεις στα κρυφά.
'Εχε γεια.
'Ελα, χοντρέ!
Ρωμαίοι ευγενείς...
και μονομαχούν σαν ζώα!
Οι νέοι σας αφέντες βιάζονται να δουν ποιος θα πεθάνει πρώτος.
Αφήστε κάτω τα ξίφη σας.
Θέλω να δω το αίμα τους εκεί που πέθανε ο Ντράμπα!
'Οταν εμείς μονομαχούμε, μονομαχούμε μέχρι θανάτου.
'Εδωσα μια υπόσχεση, Κρίξε.
Ορκίστηκε ότι αν ποτέ έφευγα απ' αυτό το μέρος...
καλύτερα να πέθαινα παρά να 'βλεπα ξανά μονομαχία μέχρι θανάτου.
Την ίδια υπόσχεση έκανε κι ο Ντράμπα.
Και την τήρησε.
Το ίδιο θα κάνω κι εγώ.
Άντε! Φύγετε!
Τι είμαστε, Κρίξε;
Τι γινόμαστε; Ρωμαίοι;
Δεν μάθαμε τίποτα; Τι μας συμβαίνει;
Ψάχνουμε κρασί ενώ θα 'πρεπε να ψάχνουμε ψωμί.
Τι να το κάνεις το ψωμί άμα έχεις κρασί;
Δεν μπορεί να είστε όλοι σας μεθύστακες.
- Τι άλλο να είμαστε; - Μονομάχοι!
'Ενας στρατός από μονομάχους.
Ποτέ δεν υπήρξε τέτοιος στρατός.
'Ενας μονομάχος αξίζει όσο δυο Ρωμαίοι στρατιώτες.
Νικήσαμε τη ρωμαική φρουρά, άλλο πράμα όμως ο στρατός.
Πολεμάνε διαφορετικά απ' ό,τι πολεμάμε εμείς.
Μπορούμε να νικήσουμε ό,τι στείλουν, αν όντως το θέλουμε.
- Χρειαζ όμαστε όμως μεγάλο στρατό. - Θα έχουμε μεγάλο στρατό.
Μόλις φύγουμε από δω...
θα ελευθερώσουμε κάθε δούλο σε πόλεις και χωριά.
Βρίσκεις μεγαλύτερο στρατό απ' αυτόν;
Μόλις περάσουμε τις Άλπεις, θα είμαστε ασφαλείς!
Κανείς δεν περνάει τις Άλπεις. Φυλάσσουν όλα τα περάσματα.
'Ενας τρόπος υπάρχει να φύγουμε απ' αυτή τη χώρα.
Απ' τη θάλασσα.
Τι να την κάνεις τη θάλασσα άμα δεν έχεις πλοία;
'Εχουν πλοία οι πειρατές απ' την Κιλικία.
Είναι σε πόλεμο με τη Ρώμη.
Κάθε ρωμαική γαλέρα που φεύγει απ' το Βρινδήσιο τούς πληρώνει φόρο.
'Εχουν τον μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο.
'Ημουν δούλος σε μια γαλέρα τους. Σε πάνε όπου θες με μπόλικο χρυσό.
Δεν έχουμε μπόλικο χρυσό.
Θα τον παίρνουμε με το ζ όρι απ' τους Ρωμαίους που θα πιάνουμε.
- Θα βρούμε τον χρυσό. - 'Εχει δίκιο ο Σπάρτακος!
Να νοικιάσουμε τους πειρατές και να πάμε στο Βρινδήσιο!
Ελάτε μαζί μας. Ελάτε όλοι μαζί μας.
Ελάτε μαζί μας!
Πάμε πίσω στον Βεζούβιο!
Βαρίνια.
Νόμιζα ότι δεν θα σε ξανάβλεπα.
'Ο λα είναι τόσο διαφορετικά.
Την τελευταία φορά που σε είδα...
περίμενες στην αρένα για να...
Νόμιζα ότι ήσουν στη Ρώμη.
Πώς δραπέτευσες;
Πήδηξα απ' το κάρο...
κι ο Βατίατος ήταν τόσο χοντρός...
Πετάχτηκα απ' το κάρο...
κι ο Βατίατος ήταν τόσο χοντρός...
που δεν μπορούσε να με πιάσει.
Δεν μπορούσε να με προλάβει.
Καταλαβαίνεις...
ότι κανείς δεν θα μπορέσει να σε ξαναπουλήσει;
Ούτε εσένα θα πουλήσει.
- 'Ηνα σε χαρίσει. - Ούτε εσένα να χαρίσει.
Κανείς δεν θα σε αναγκάσει ποτέ να πας με κάποιον.
Σ' αγαπώ, Σπάρτακε.
Σ' αγαπώ.
Ακόμα δεν το πιστεύω.
Απαγόρεψέ μου να σ' αφήσω ποτέ.
Σου το απαγορεύω.
Είχε πλάκα τότε. Κρίμα που δεν το άκουσε.
Μου φέρεσαι πάρα πολύ καλά, αν μου επιτρέπεις να σου το πω.
- Σου επιτρέπω. - Ευχαριστώ.
Μην τα κοιτάς τα πουλιά. Να τα φας.
Δεν υπάρχει λόγος να είσαι συνεσταλμένος εδώ.
Μπορώ να σου υπενθυμίσω...
ότι μου φέρθηκες πολύ καλά στο παρελθόν;
Εγώ σου φέρθηκα καλά;
Ναι. Μου πούλησες δούλους σε εξαιρετικά λογικές τιμές.
Και μου οργάνωσες επιδείξεις μονομάχων σχεδόν σε τιμές κόστους.
Γενικά, είσαι ηθικός σε θέματα δουλειάς...
και διορατικός, κοινωνικά.
Η Ζηνοβία πήρε μερικά κιλά από τότε που έχω να τη δω.
- Ναι, όντως. Μου αρέσει. - Κι εμένα.
Εσύ κι εγώ έχουμε τάση προς την παχυσαρκία.
Η παχυσαρκία κάνει τον άνθρωπο λογικό, ευχάριστο και φλεγματικό.
'Εχεις παρατηρήσει ότι οι φρικτοί τύραννοι είναι όλοι αδύνατοι;
Παρά τα ελαττώματά σου, είσαι ο πιο γενναιόδωρος στη Ρώμη.
Ελαττώματα;
Τις γυναίκες.
Οι γυναίκες! Από πότε είναι ελάττωμα;
'Ισως χρησιμοποίησα λάθος λέξη. Εκκεντρικότητες, μικροαδυναμίες.
Ελπίζω να είπα σωστά τη λέξη.
Είναι γνωστό ότι όλο το προσωπικό εδώ είναι γυναίκες.
Είμαι ο πιο ενάρετος στη Ρώμη.
'Εχω γυναίκες σεβόμενος τα ήθη της Ρώμης.
Αυτά τα ήθη που έκαναν τη Ρώμη ικανή να κλέψει...
τα δυο τρία του κόσμου από τους νόμιμους κατόχους τους...
στηρίζονται στην ιερότητα του γάμου και της οικογένειας.
Τυχαίνει να μ' αρέσουν οι γυναίκες.
'Εχω έκλυτη φύση...
και, αντίθετα απ' τους αριστοκράτες, δεν δίνω τον όρκο του γάμου...
επειδή ξέρω ότι η φύση μου θα μ' εμποδίσει να τον τηρήσω.
Σέβεσαι υπερβολικά την αγνότητα των γυναικών.
Ακριβώς.
Θα πρέπει να είναι δελεαστικό να σε περιτριγυρίζει τόση αγνότητα.
Είναι.
Ας συνδυάσουμε και τις δουλειές. Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;
Μεγάλε Γράκχε, μου είναι δύσκολο να μισώ...
μα υπάρχει κάποιος που μ' εξοργίζει
- Ποιος; - Ο Κράσσος.
- Μεγαλεπήβολο το μίσος σου. - Με κατηγορείς;
Σήμερα το πρωί ήμουνα καλύτερος κι από εκατομμυριούχο...
και τώρα το βράδυ, πένης και άστεγος...
κι ό,τι έχω και δεν έχω, είναι τα κουρέλια που φοράω.
Κι όλα επειδή ο Κράσσος αποφάσισε να έρθει στην Καπύη...
με δυο ιδιότροπες και φτιασιδωμένες νύμφες!
Αυτές οι κόρες της Αφροδίτης έθιξαν τους μονομάχους...
ήθελαν μονομαχία μέχρι θανάτου, και προτού καλά καλά το καταλάβω...
ξέσπασε επανάσταση!
Τι εκδίκηση έχεις κατά νου;
Πούλησα στον Κράσσο κάποια Βαρίνια.
- Ποια; - Τη Βαρίνια. Φτερά ν' αποκτήσει.
Δεν κάναμε συμβόλαιο, αλλά ήταν σαφώς δούλα του...
απ' τη στιγμή που κάναμε τη συμφωνία.
Τώρα πήγε με τον Σπάρτακο και σκοτώνουν ανθρώπους στα κρεβάτια.
Κι ο Κράσσος... ούτε λέξη για τα λεφτά! Τίποτα!
Γιατί δεν μου την πρότεινες εμένα ποτέ;
Δεν είναι ο τύπος σου, Γράκχε.
- Είναι πολύ αδύνατη και... - Κοίτα γύρω σου.
Βλέπεις γυναίκες κάθε είδους.
Πεντακόσιους σηστέρτιους προκαταβολή για τη Βαρίνια.
Αφού δεν σε πλήρωσε, είμαι ο πρώτος πλειοδότης...
όταν την πιάσουν και πουληθεί.
Είθε να σε λατρεύουν οι θεοί!
Γιατί ν' αγοράσεις μια γυναίκα που δεν έχεις δει;
Για να εκνευρίσω τον Κράσσο, φυσικά, και για να σε βοηθήσω.
Φέρε ένα κάθισμα, Αντωνίνε.
Φέρε μού το εδώ μέσα.
Εντάξει.
Κλέβεις ποτέ, Αντωνίνε;
'Οχι, αφέντη.
Λες ψέματα;
'Οχι αν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Ατίμασες ποτέ τους θεούς;
'Οχι, αφέντη.
Δεν τα κάνεις επειδή σέβεσαι τις ηθικές αξίες;
Μάλιστα, αφέντη.
Τρως στρείδια;
Αν υπάρχουν.
Τρως σαλιγκάρια;
'Οχι, αφέντη.
Θεωρείς ηθικό να τρως στρείδια...
και ανήθικο να τρως σαλιγκάρια;
'Οχι, αφέντη.
Φυσικά.
Είναι θέμα γεύσης, έτσι δεν είναι;
Μάλιστα, αφέντη.
Και η γεύση δεν είναι ίδια με την όρεξη...
κι άρα, δεν είναι θέμα ηθικής.
Θα μπορούσε να το πει κανείς, αφέντη.
Εντάξει. Το ρούχο μου, Αντωνίνε.
Η γεύση μου εμένα θέλει...
και τα σαλιγκάρια και τα στρείδια.
Αντωνίνε, κοίτα.
Στην αντιπέρα όχθη.
Είναι κάτι που πρέπει να δεις.
Εκεί, νεαρέ, είναι η Ρώμη!
Η ισχυρή, η επιβλητική...
η τρομακτική Ρώμη.
Ιδού η εξουσία που έχει καταλάβει τον γνωστό κόσμο σαν κολοσσός.
Άνθρωπος δεν της αντιστέκεται.
Κανένα κράτος δεν της αντιστέκεται.
Πόσο μάλλον...
ένας νεαρός!
'Ενας μόνος τρόπος υπάρχει να αντιμετωπίζεις τη Ρώμη, Αντωνίνε.
Πρέπει να την υπηρετείς.
Πρέπει να υποκλίνεσαι μπροστά της.
Πρέπει να σέρνεσαι στα πόδια της.
Πρέπει...
να την αγαπάς.
'Ετσι δεν είναι, Αντωνίνε;
- Μη βιάζεσαι! - Πώς τα πάνε;
Καλά. Δώσ' μου άλλους χίλιους, και κάνουμε επίθεση στη Ρώμη.
'Ελα, πάμε πάλι.
Εδώ στον Βεζούβιο είμαστε ασφαλείς...
μέχρι να οργανωθούμε σε στρατό.
Μπορεί να μας πάρει έξι μήνες, μπορεί και χρόνο. Δεν ξέρουμε.
Μόλις νιώσουμε δυνατοί, θα πάμε νότια προς τη θάλασσα.
Θα κανονίσουμε να μας δώσουν πλοία οι Κίλικες πειρατές.
Κι έτσι, θα γυρίσουμε όλοι στις πατρίδες μας απ' τη θάλασσα.
Αν συμφωνείτε, μένετε μαζί μας.
Αν όχι, γυρίστε πίσω προτού ανακαλύψουν ότι φύγατε.
Πάρα πολλές γυναίκες.
Το πρόβλημα έχετε με τις γυναίκες;
Πού θα ήσουνα τώρα, παλιάνθρωπε...
αν κάποια γυναίκα δεν είχε κοιλοπονέσει...
για να σε φέρει σ' αυτόν τον καταραμένο κόσμο;
Στα σκοτεινά, μια χαρά κρατάω το μαχαίρι όπως κάθε άλλος.
Και μάγια ξέρω να κάνω και δηλητήρια να ετοιμάζω.
'Εχω τυλίξει στα σάβανα εγώ, Ρωμαίους και Ρωμαίους αφέντες.
- Παλιάνθρωπε! Θέλω τον Σπάρτακο. - Εντάξει, γιαγιά.
Εγώ είμαι ο Σπάρτακος. Μείνε μαζί μας.
Θα χρειαστούμε ένα εκατομμύριο σάβανα για τους Ρωμαίους.
Από πού ήρθατε;
Οι πιο πολλοί είμαστε από το κτήμα του Λίλλιου.
- Τι δουλειά έκανες εκεί; - Δεκάξι χρόνια μαραγκός και χτίστης.
Μπράβο. Χρειαζ όμαστε μαραγκούς.
- Εσύ, τι δουλειά έκανες; - Αρχισυσσιτιάρχης.
Θα μας βοηθήσεις εσύ στο συσσίτιο. Πήγαινε να βρεις τον Πάτουλλο.
Τι δουλειά έκανες εσύ;
Τραγουδιστής τραγουδιών.
Τραγουδιστής τραγουδιών; Ναι, μα τι δουλειά έκανες;
Αυτή είναι η δουλειά μου. Κάνω και ταχυδακτυλουργικά.
Ταχυδακτυλουργικά. Και τι άλλο;
Μπορώ να κάνω μαγικά.
Μαγικά;
'Ισως να μπορεί να εξαφανίσει τους Ρωμαίους.
Θέλω έναν εθελοντή ή μια εθελόντρια. Εσύ;
Αυτός πρέπει να μας κάνει.
Βλέπεις ότι δεν έχω τίποτα στο χέρι μου;
- Πόσα δάχτυλα βλέπεις; - Τρία.
- Πόσα δάχτυλα βλέπεις; - Τρία!
Το κλείνω.
Η παλάμη μου είναι κλειστή, και σου ζητάω να τη φυσήξεις.
Δεν φύσηξες δυνατά. Πιο δυνατά!
Ευχαριστώ.
Θες να δοκιμάσεις;
Χ τύπα το μαλακά σε μια πέτρα.
Ποιητή, μέρες έχω να φάω αβγό.
Μέρες;
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Δεν θ' αφήσω το δικό μου να μου φύγει.
- Πες μας ένα τραγούδι. - Πες μας ένα τραγούδι, Αντωνίνε.
Τραγούδα, Αντωνίνε.
'Οταν ο καυτός ο ήλιος χαμηλώνει στη δύση...
όταν ο αέρας ξεθυμαίνει πάνω στο βουνό...
όταν το τραγούδι του κορυδαλλού σταματάει...
όταν η ακρίδα ησυχάσει πάνω στο χορτάρι...
κι ο αφρός της θάλασσας σαν παρθένα κοιμηθεί...
και το φεγγαρόφωτο αγγίξει την περιπλανώμενη γη...
γυρίζ ω σπίτι.
Ανάμεσα σε σκιές γαλάζιες και δάση πορφυρά...
γυρίζ ω σπίτι.
Γυρίζ ω εκεί που γεννήθηκα...
στη μάνα που με γέννησε, στον πατέρα που τόσα μ'έμαθε...
πολύ παλιά, πολύ παλιά...
πολύ παλιά.
Μόνος τώρα είμαι, μόνος κι έρημος, μακριά, πολύ μακριά.
Κι όταν ο καυτός ο ήλιος χαμηλώνει...
κι ο αέρας καταλαγιάζει κι ο αφρός της θάλασσας κοιμάται...
και το φεγγαρόφωτο αγγίζει την περιπλανώμενη γη...
γυρίζω σπίτι.
Πού το έμαθες το τραγούδι;
Μου το έμαθε ο πατέρας μου.
Σε εκτίμησα λάθος, ποιητή.
Δεν θα μάθεις να σκοτώνεις. Θα μας μάθεις τραγούδια.
'Ηρθα για να μάθω να πολεμώ.
Αυτό το μαθαίνει ο καθένας.
'Ηρθα για να πολεμήσω!
- Πώς σε λένε; - Αντωνίνο.
Υπάρχει η στιγμή για να πολεμάς, κι η στιγμή για να τραγουδάς.
Τώρα θα μας μάθεις να τραγουδάμε.
Τραγούδα, Αντωνίνε.
'Οταν ο καυτός ήλιος γέρνει στη δύση...
Σου αρέσει, δεν σου αρέσει;
Ποιος τον θέλει τον πόλεμο;
Τα ζώα μαθαίνουν να πολεμούν.
Να τραγουδάς όμως ωραία πράγματα...
και να κάνεις τον κόσμο να τα πιστεύει...
Τι σκέφτεσαι;
Είμαι ελεύθερος.
Και τι ξέρω;
Δεν ξέρω καν να διαβάζω.
Ξέρεις πράγματα που δεν μαθαίνονται.
Τίποτα δεν ξέρω.
Τίποτα!
Και θέλω να μάθω.
Θέλω να...
Θέλω να μάθω.
Τι να μάθεις;
Τα πάντα.
Γιατί να πέφτουν τα άστρα και τα πουλιά να μην πέφτουν;
Πού πάει ο ήλιος τη νύχτα;
Γιατί αλλάζει σχήμα το φεγγάρι;
Θέλω να μάθω από πού έρχεται ο αέρας.
Ο αέρας δημιουργείται σε μια σπηλιά.
Ψηλά στον βορρά, ένας νεαρός θεός κοιμάται σ' εκείνη τη σπηλιά.
Ονειρεύεται μια κοπελιά...
κι αναστενάζει...
κι η ανάσα του γεννάει τον άνεμο της νύχτας.
Θέλω να μάθω τα πάντα για σένα.
Κάθε γραμμή...
κάθε καμπύλη.
Θέλω να μάθω κάθε σπιθαμή σου.
Κάθε χτύπο της καρδιάς σου.
Συνέχισε να μου λες για το Μεταπόντιο.
Τι στρατό θα βρούμε εκεί;
Στο φρούριο έχει δυο λεγεώνες. 'Εστειλαν κάποιες νότια...
Αφήστε κάτω το ανάκλιντρο.
Πού είναι ο δούλος στρατηγός;
Διόνυσε, πάρε τους βαστάζους απ' τη βροχή.
Δώσ' τους φαί, ψωμί και την ελευθερία τους.
- Εντάξει. Ακολουθήστε με. - Θα σου τους πληρώσουμε.
Δεν έχουμε δούλους σ' αυτό το στρατόπεδο.
Τιγράνης Λεβάντους, στην υπηρεσία σου.
Το διαπιστευτήριό μου.
Πέρασε.
"Προς τον στρατηγό των Ιταλών δούλων ονόματι Σπάρτακο...
από τον 'Ι μπαρ Μ'χάλι, Κιλίκιο κυβερνήτη της νήσου Δήλου. "
- Κάθισε. - "Χαίρε.
"Μάθαμε ότι επιθυμείς να μεταφέρεις τον στρατό σου...
"με πλοία Κιλίκων από το ιταλικό λιμάνι του Βρινδησίου.
- "Σου στέλνω τον Τιγράνη... " - Λεβάντους.
"να διαπραγματευτεί εκ μέρους μου.
"Είθε η 'Ισις κι ο Σάραπις να σας φέρουν νίκη. Ο κυβερνήτης της Δήλου. "
- Ποιοι είναι η 'Ισις και ο Σάραπις; - Θεοί της ανατολής.
Γιατί να θέλουν να νικήσουμε;
Διότι ευνοούν την Κιλικία...
και η Κιλικία, όπως κι εσείς, πολεμά εναντίον των Ρωμαίων.
Θέλεις λίγο κρασί;
Πίνω μόνο αφότου κλείσω τη συμφωνία...
ποτέ πριν.
Πόσα πλοία έχουν αυτοί οι Κίλικες;
Πεντακόσια τουλάχιστον.
Μπορείτε να νοικιάσετε και ένα μέρος.
Θα τα χρειαστούμε όλα.
- 'Ο λα; - Ποια είναι η τιμή;
Η τιμή είναι 100.000 σηστέρτιοι ανά πλοίο.
Επί 500 πλοία, μας κάνει...
50 εκατομμύρια σηστέρτιους.
- 'Εχετε τόσα πολλά; - Θα τα αποκτήσουμε.
Δες και μόνος σου.
- Πανέμορφα. - Πότε θα είναι έτοιμα τα πλοία;
Πανέμορφα. Τι ωραίο θέαμα!
Πότε θα είναι έτοιμα τα πλοία;
Φίλε μου...
πότε θα είστε έτοιμοι εσείς;
Πόσο θα σας πάρει...
να διασχίσετε το ένα τρίτο της Ιταλίας...
δίνοντας μάχη σε κάθε μεγάλη πόλη;
'Ενα χρόνο; Δυο χρόνια;
Αν δεν είμαστε στο Βρινδήσιο σε εφτά μήνες από τώρα...
δεν θα πάμε ποτέ.
Κι αν συγκεντρώσουμε εμείς τα πλοία...
και δεν εμφανιστείτε εσείς για να τα πάρετε;
θα σου δώσουμε τώρα ένα σεντούκι, και τα υπόλοιπα στο Βρινδήσιο.
- Αυτό; - Ναι.
Σύμφωνοι! Σε εφτά μήνες από τώρα, θα έχουν συγκεντρωθεί τα πλοία.
Φρόντισε να του φορτώσουν το σεντούκι.
Τώρα, με την άδειά σου, θα ήθελα το κρασί που μου πρόσφερες πριν.
- Θα πιεις μαζί μου; - Ναι.
Εξαιρετικός τεχνίτης.
Το πήραμε από την κατοικία ενός πλούσιου ευγενή.
'Εμαθα ότι κι εσύ είσαι γόνος ευγενών.
Είμαι γιος κι εγγονός δούλων.
Τι κατάλαβα όταν είδα ότι δεν ήξερες να διαβάζεις.
Οι Ρωμαίοι προτιμούν να νομίζουν ότι είσαι γόνος ευγενών.
Ανατριχιάζουν στην ιδέα να πολεμούν απλούς δούλους...
και ειδικά κάποιοι σαν τον Κράσσο.
- Τον ξέρεις; - Τον ψυχαγώγησα ένα απόγευμα.
- Εσύ; - Στην αρένα.
Εξαιρετικό το κρασί.
- Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι; - Μπορείς.
Ξέρεις ότι θα χάσετε, έτσι δεν είναι;
Δεν έχετε ελπίδες.
Αυτή τη στιγμή, έξι κοόρτεις από τη φρουρά της Ρώμης...
πλησιάζουν εδώ.
Τι θα κάνετε;
Θα το αποφασίσουμε όταν φτάσουν εδώ.
Να σου το θέσω διαφορετικά.
Αν κοιτούσες μέσα σε μια μαγική σφαίρα...
κι έβλεπες τον στρατό διαλυμένο κι εσένα νεκρό...
αν έβλεπες αυτό στο μέλλον...
όπως είμαι σίγουρος ότι το βλέπεις τώρα...
θα συνέχιζες να πολεμάς;
- Ναι. - Ξέροντας ότι αναγκαστικά θα χάσετε;
Ξέροντας ότι μπορούμε να κερδίσουμε.
'Ο λοι χάνουν όταν πεθαίνουν κι όλοι πεθαίνουν.
Άλλο όμως χάνει ο δούλος κι άλλο ο ελεύθερος άνθρωπος.
Κι οι δυο χάνουν τη ζωή.
'Οταν πεθαίνει ο ελεύθερος, χάνει τη χαρά της ζωής.
Ο δούλος χάνει τα βάσανά του.
Ο θάνατος είναι η μόνη ελευθερία που γνωρίζει ο δούλος.
Γι' αυτό και δεν φοβάται.
Γι' αυτό θα κερδίσουμε.
Σπάρτακε, είχε δίκιο ο πειρατής.
Η φρουρά της Ρώμης στρατοπεδεύει.
- Πόσοι είναι; - Γύρω στις έξι κοόρτεις.
- Πού; - Στο στόμιο της κοιλάδας...
μπροστά στους γκρεμούς.
- Μεγάλο στρατόπεδο; - Δεν το έχουν περιφράξει.
Δεν το έχουν; Είσαι σίγουρος;
- Απολύτως. - Θεωρούν παιχνίδι την όλη υπόθεση.
Μας θεωρούν εύκολη λεία.
- Σας είδαν; - 'Οχι! Είχαμε κρυφτεί.
'Ισως να παίξουμε το παιχνίδι τους.
Ετοιμάστε τους άντρες σας.
'Εξι κοόρτεις.
Πολλά όπλα...
για να εξοπλίσουμε τον δικό μας στρατό.
Ο Κρίξος ήθελε πάντα να προελάσει στη Ρώμη.
Τώρα δεν χρειάζεται.
Η Ρώμη ήρθε σ' εμάς.
Οι μισοί από κει! Οι υπόλοιποι από δω.
Σήκω πάνω και στάσου όπως στέκονται οι Ρωμαίοι ευγενείς!
Αυτή είναι η ρωμαική περηφάνια!
'Ετσι μπράβο.
Πώς σε λένε;
Μάρκο Γκλάμπρους.
Διοικητής της φρουράς της Ρώμης!
Διοικητής;
Διοικητής στο στομάχι του ήταν όταν τον βρήκαμε να κάνει τον νεκρό!
Με απογοητεύεις, Μάρκο Γκλάμπρους.
Να κάνεις τον νεκρό.
Φοβάσαι να πεθάνεις;
Είναι εύκολο να πεθαίνεις.
Δεν έχεις δει τόσους μονομάχους στην αρένα...
πόσο εύκολα πεθαίνουν;
Φυσικά και έχεις.
Τι θα μου κάνεις;
Δεν ξέρω.
- Τι θα τον κάνουμε; - Να μονομαχήσει μαζί μου.
Δεν είμαι μονομάχος!
Βλέπω ότι κοιτάς συνέχεια αυτό.
Την αναγνωρίζεις αυτή τη ράβδο;
- Ναι! - Θα 'πρεπε! 'Ηταν στη σκηνή σου.
Το σύμβολο της συγκλήτου.
'Ο λη η εξουσία της Ρώμης!
Ορίστε την εξουσία της Ρώμης!
Πάρ' την πίσω στη σύγκλητό σου.
Πες τους ότι εσύ κι αυτό είστε ό,τι απόμεινε απ' τη φρουρά!
Πες τους ότι δεν θέλουμε τίποτα απ' τη Ρώμη.
Τίποτα εκτός απ' την ελευθερία μας!
Θέλουμε να φύγουμε απ' αυτή την καταραμένη χώρα!
Πάμε νότια προς τη θάλασσα.
Και θα διαλύσουμε όποιον στρατό και να μας στείλουν.
Βάλτε τον σ' ένα άλογο!
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
Ο αρχηγός τους είπε ότι τόσο πολύ μισούσαν τη Ρώμη...
που το μόνο που ήθελαν ήταν να φύγουν απ' το ζυγό της.
Αν δεν έβρισκαν αντίσταση, θα πήγαιναν ειρηνικά ώς τη θάλασσα.
Διαφορετικά, απείλησε να ερημώσει τα πάντα...
και να καταστρέψει κάθε λεγεώνα που θα του στέλναμε.
Κι όταν φτάσουν στη θάλασσα;
Σκοπεύουν να γυρίσουν στην πατρίδα του με πλοία Κιλίκων πειρατών.
Από ποιο λιμάνι θέλουν να φύγουν;
Δεν ξέρω.
Δεν μπορούν να τους αντισταθούν οι φρουρές των πόλεων.
Αν θέλουμε να τους σταματήσουμε, αυτό είναι δουλειά των λεγεώνων!
Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός ο αρχηγός των δούλων;
Δεν ξέρω.
Νομίζω ότι τον έλεγαν Σπάρτακο.
Σου είναι γνωστό αυτό το όνομα;
Ναι, έτσι μου φαίνεται.
Δεν μπορώ να θυμηθώ όμως.
Τι έγινε μετά που σου μίλησε;
Μ' έδεσαν πάνω σ' ένα άλογο και μ' έδιωξαν απ' το στρατόπεδο.
Πόσοι γλίτωσαν απ' το λόχο σου;
Δεκατέσσερις, απ' όσο ξέρουμε.
Εμένα με συνέλαβαν μέσα στη σκηνή μου.
Είχαν μπει στο στρατόπεδο προτού σημάνει συναγερμός.
Προστάτευσες το στρατόπεδό σου με χαντάκια και πασσάλους;
'Οχι.
Φτάσαμε μετά τη δύση του ήλιου. 'Εβαλα φρουρούς κάθε δέκα βήματα.
Δεν υπήρχε λόγος να περιμένουμε επίθεση τη νύχτα.
Αλλά και πάλι, ήταν...
Συνέχισε.
'Ηταν απλώς δούλοι.
Κατάλαβα.
Ο Πούμπλιους Μάρκος Γκλάμπρους ατίμασε τον στρατό της Ρώμης.
Ας καθορίσει η σύγκλητος την ποινή του.
Αν τιμωρούσαμε κάθε διοικητή που εξευτελιζ όταν...
δεν θα υπήρξε αξιωματικός μεγαλύτερος από εκατόνταρχο.
Εδώ όμως πρόκειται για εγκληματική αμέλεια!
Σφαγιάστηκαν έξι κοόρτεις.
Ο Κράσσος προώθησε αυτόν τον νεαρό.
Ας ορίσει μόνος του την ποινή.
Η τιμωρία είναι γνωστή!
Να μη βρίσκει Ο Πούμπλιους Μάρκος Γκλάμπρους...
φωτιά, νερό, τροφή και στέγη...
σε ακτίνα 600 χιλιομέτρων γύρω απ' τη Ρώμη.
Και κάτι άλλο.
Ο Γκλάμπρους είναι φίλος μου, και δεν αποποιούμαι τις ευθύνες.
Παραδίδω τη διοίκηση των λεγεώνων μου...
και θα ιδιωτεύσω.
Αντίο, Κράσσε.
Δεν είναι ώρα για έναν έντιμο να αποσυρθεί απ' τον δημόσιο βίο!
- Αίσχος, αίσχος! - Κάθησε κάτω.
Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτοί οι δημόσιοι ηρωισμοί!
Τους έχω... τους έχουμε ξαναδεί... και ξέρω τι σημαίνουν!
- Ο Κράσσος ενήργησε εντίμως! - Ως έντιμος πατρίκιος!
'Οσο έντιμη συμπεριφορά κι αν φαίνεται εξωτερικά...
εμένα δεν μου αρέσει.
Ο Κράσσος είναι ο μόνος στη Ρώμη...
που δεν έχει διαφθαρεί από τη δημοκρατία, ούτε πρόκειται!
Προτιμώ διαφθορά της δημοκρατίας μαζί με λίγη ελευθερία...
αλλά δεν δέχομαι...
τη δικτατορία του Κράσσου και καθόλου ελευθερία!
Γι' αυτό περιμένει απέξω...
και γι' αυτό θα γυρίσει.
Στη μάνα που με γέννησε...
στον πατέρα που με έμαθε...
στο θεό...
Στα γαλάζια τα δάση και τις πορφυρές σκιές...
Στις γαλάζιες σκιές και τα πορφυρά τα δάση.
- Σπάρτακε, με τρόμαξες! - Με συγχωρείς.
- Πόση ώρα είσαι εδώ; - Κάμποση.
Γιατί δεν είπες τίποτα;
Φαινόσουν πολύ χαρούμενη. Δεν ήθελα να σ' ενοχλήσω.
Είμαι χαρούμενη.
Σπάρτακε, προσπαθούσα να θυμηθώ το τραγούδι του Αντωνίνου.
Λέει "γαλάζιες σκιές και πορφυρά δάση";
'Η"πορφυρά δάση και γαλάζιες σκιές;" Πώς είναι;
Θέλω να κάνω έρωτα στη γυναίκα μου!
Σπάρτακε, άσε με κάτω. Είμαι...
Δε με νοιάζει.
- Πρέπει γιατί... - Ναι;
- Πρέπει να μου φέρεσαι απαλά. - Γιατί;
Γιατί, αγάπη μου;
Είμαι έγκυος. Άσε με κάτω τώρα.
Τι;
'Εγκυος.
'Εγκυος; Πότε θα γεννήσεις;
Την άνοιξη.
- Πώς; Πώς το ξέρεις, εννοώ. - Το ξέρω.
Θα γεννήσεις την άνοιξη.
- Θ' αποκτήσω γιο. - Μπορεί να είναι και κόρη.
- Γιατί δεν μου το είπες; - Μόλις σ' το είπα.
Είσαι παγωμένη. Μπες κάτω από δω.
- Σε πόνεσα; - 'Οχι.
- Δεν ήθελα να είμαι τόσο βίαιος. - Γιατί δεν με φιλάς;
Πρώτη φορά μένω έγκυος.
'Εγκυος.
Είμαι όπως ήμουν, Σπάρτακε.
Δεν θα διαλυθώ.
Αυτοί οι δούλοι μάς κόστισαν ήδη ένα δισεκατομμύριο σηστέρτιους.
Αν θέλουν να μας απαλλάξουν απ' τη δυσάρεστη παρουσία τους...
μα τους θεούς, να τους αφήσουμε να φύγουν!
Αδύνατον! 'Εχουν ήδη μολύνει τη μισή Ιταλία με την εξέγερσή τους.
Αν τους επιτρέψουμε να ξεφύγουν τώρα...
θα έχουμε τα ίδια σ' όλη την αυτοκρατορία.
Η Δημοκρατία...
είναι ακόμα αδύνατη ύστερα από 20 χρόνια εμφύλιας διαμάχης.
Κάνουμε δυο πολέμους:
έναν στην Ισπανία κι άλλον έναν στην Ασία.
Οι πειρατές μάς έχουν κόψει τα σιτηρά από την Αίγυπτο...
και ο Σπάρτακος έχει στο χέρι όλο το εμπόριο της Νότιας Ιταλίας.
Τα μισά περίχωρα της Ρώμης είναι χωρίς ψωμί!
Η πόλη βρίσκεται στο χείλος του πανικού.
Δυο πράγματα πρέπει να κάνουμε αμέσως!
Να ορίσουμε τον Καίσαρα μόνιμο διοικητή της φρουράς...
και να στείλουμε δυο λεγεώνες...
να αναχαιτίσουν και να καταστρέψουν τον Σπάρτακο στο Μεταπόντιο!
ΜΕΤΑΠΟΝΤΙΟ
Να μην είχαμε τον Βατίατο για δεύτερο πιάτο!
- 'Οπως το λες! - Βαρίνια, εξαιρετικό το φαγητό.
'Ενα μικρό χωράφι με δυο τρία κατσίκια.
Το καλύτερο κρασί στον κόσμο.
Για κρασί, μόνο στην Ακουιτανία. Τα πιο γλυκά σταφύλια του κόσμου.
Ελάτε στη Λυδία για κρασί. Το καλύτερο.
Το καλύτερο κρασί είναι το ελληνικό. Ακόμα κι οι Ρωμαίοι το ξέρουν!
'Οχι, το κρασί της Λυδίας!
Κάνετε λάθος όλοι!
Το καλύτερο είναι απ' την πατρίδα. 'Οπου κι αν είναι για τον καθένα.
Συμφωνώ μαζί σου.
Κύριοι.
- Αναφορές από το Μεταπόντιο; - Οι κήρυκες φωνάζουν τα νέα τώρα.
Χάσαμε 19.000 άντρες, με τον Κόμμοδο και τους αξιωματικούς.
Δεκαεννιά χιλιάδες;
'Εχεις κτήματα στο Μεταπόντιο;
'Οχι. 'Ενα γιο με τον Κόμμοδο.
Με συγχωρείτε, καλή σας μέρα.
Εμείς θέλουμε πέντε χρόνια να εκπαιδεύσουμε μια λεγεώνα.
Πώς ο Σπάρτακος εκπαιδεύει έναν στρατό σε εφτά μήνες;
Κάτι δεν πάει καλά. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.
- Πρέπει να κάνουμε έρευνα. - Οπωσδήποτε.
- Πού είναι ο Σπάρτακος τώρα; - Πλησιάζει το λιμάνι του Βρινδήσιου.
Χρειάζομαι για λίγο τον διοικητή.
Μας συγχωρείτε;
Άκουσα ότι πήρες ένα σπίτι στον τέταρτο τομέα.
Δεν είναι τίποτα τρομερό.
Κι ότι είχες 11.000 πληβείους καλεσμένους στο Πεδίον του Άρεως.
Δεν θα το έλεγα καν γιορτή.
Επί 200 χρόνια οι οικογένειές μας ήταν μέλη...
της τάξης των Ιππέων και του Κόμματος των Πατρικίων.
Υπηρέτες και διοικητές της Ρώμης.
Γιατί μας εγκατέλειψες για τον Γράκχο και τον όχλο;
Δεν εγκατέλειψα κανέναν, και πολύ περισσότερο τη Ρώμη.
Από τον Γράκχο όμως έμαθα ότι η Ρώμη είναι ο όχλος.
'Οχι!
Η Ρώμη είναι η αιώνια σκέψη στο μυαλό του Θεού.
Δεν ήξερα ότι είχες γίνει θρήσκος.
Δεν πειράζει.
Αν δεν υπήρχαν θεοί, εγώ θα τους τιμούσα.
Αν δεν υπήρχε Ρώμη, εγώ θα την ονειρευόμουν...
και θα 'θελα να την ονειρεύεσαι κι εσύ.
Θέλω να γυρίσεις εκεί που ανήκεις.
Σε ικετεύω.
Εμένα θέλεις ή τη φρουρά;
Και τους δυο. Πες μου, ειλικρινά.
Αν ήσουν στη θέση μου, θα τα έβαζες με τον Σπάρτακο;
- Φυσικά. - Γιατί;
Δεν έχουμε άλλη επιλογή αν θέλουμε να σώσουμε τη Ρώμη.
Καίσαρα!
Ποια Ρώμη;
Τη δική τους...
ή τη δική μας;
Ο Γράκχος είναι φίλος μου.
Δεν θα τον προδώσω.
Καίσαρα.
Τι είναι χειρότερο; Να προδώσεις ένα φίλο ή να προδώσεις τη Ρώμη;
Αγαπητέ Κράσσε, δεν υπάρχει τέτοια επιλογή.
Θα υπάρξει πολύ πιο γρήγορα απ' όσο νομίζεις.
Χαίρετε, Κράσσε. Σ' έψαχνα όλη μέρα.
Ο νέος σου αφέντης.
Η σύγκλητος συνεδρίαζε όλη μέρα για την υπόθεση του Σπάρτακου.
'Εχουμε οχτώ λεγεώνες εναντίον του, αλλά δεν έχουμε διοικητή.
Μόλις προσφέρεις τη διοίκηση στους στρατηγούς...
αρχίζουν να κάνουν τους άσχετους.
Εγώ τα έχω ξαναδεί αυτά. Εσύ, όχι;
- Πώς είναι η υγεία σου; - Εξαίρετη, όπως γνωρίζεις.
Υποθέτω ότι η σύγκλητος θέλει να αναθέσει τη διοίκηση σ' εμένα.
- Το περίμενες. - Βεβαίως.
Σκέφτηκες όμως πόσο ακριβές μπορεί να είναι οι υπηρεσίες μου;
'Ο λα αγοράζονται σήμερα.
Γιατί να μη μας πιάσει πατριωτισμός; Ποια είναι η τιμή σου;
Να εκλεγώ πρώτος ύπατος, διοικητής όλων των λεγεώνων της Ιταλίας...
και να καταργηθεί ο έλεγχος των δικαστηρίων από τη σύγκλητο.
Δικτατορία.
Τάξη.
- Ενημέρωσέ με αν είναι δεκτοί. - Μπορώ να σου πω τώρα.
- Δεν είναι δεκτοί. - Ναι, το ξέρω.
Προς το παρόν. Οι καιροί όμως αλλάζουν, το ίδιο κι η σύγκλητος.
Κι όταν έρθει αυτή η μέρα, θα είμαι έτοιμος.
- Τα σέβη μου στη γυναίκα σου. - Ευχαρίστως.
'Εχει δίκιο τελικά.
Αν δεν γίνει κάτι με τον Σπάρτακο, η σύγκλητος θ' αλλάξει.
Κι ο Κράσσος θα έρθει να σώσει τη Ρώμη απ' τον στρατό των δούλων...
επιβάλλοντας δικτατορία.
Κι αυτό, όπως κι όλα, θα εξαρτηθούν απ' το τι θα πράξει ο Σπάρτακος.
Προς το παρόν προσπαθεί να φύγει απ' την Ιταλία.
Αν τα καταφέρει, η κρίση αποσοβείται...
και ο Κράσσος θα έχει αποσυρθεί οριστικά.
Κανόνισα να φύγει ο Σπάρτακος από την Ιταλία.
Τι έκανες;
'Εκανα μια συμφωνία με τους Κίλικες πειρατές.
Τους διαβεβαίωσα ότι δεν θα επέμβουμε...
αν μεταφέρουν εκτός Ιταλίας τον Σπάρτακο και τους δούλους του.
Διαπραγματευόμαστε τώρα με πειρατές κι εγκληματίες!
Μην το κάνεις θέμα. Η πολιτική είναι πρακτική δουλειά.
Αν ένας εγκληματίας έχει ό,τι θέλεις, συνεργάζεσαι μαζί του.
Πόσο μακριά είμαστε απ' το Βρινδήσιο;
Κάπου 30 χιλιόμετρα.
Πρέπει να κατασκηνώσουμε εδώ. Οι άλλοι είναι έξι ώρες πίσω.
Πάτουλλε, πήγαινε στο Βρινδήσιο και φέρε εδώ τον Τιγράνη.
Μάρκο, ειδοποίησε τον Σπάρτακο.
Πες του ότι κατασκηνώνουμε δίπλα στη θάλασσα σήμερα!
Αν όλα πάνε καλά, μπορούμε να φορτώνουμε 150 πλοία τη μέρα.
Εσύ, Διόνυσε, θα συνεργαστείς με τους Κίλικες πειρατές.
- Θα 'χει πολλή δουλειά. - Δε θα 'χω να βρω πού να κοιμηθώ.
Κρίξε, συνέχισε να με ενημερώνεις για τον Πομπήιο.
Δεν θα έχουμε εκπλήξεις.
Θέλω αναφορές από τα μετόπισθεν μέχρι να μπούμε στα πλοία.
Θα τις συγκεντρώσω αμέσως.
Σπάρτακε, στο Βρινδήσιο υπάρχουν αποθήκες με τρόφιμα...
αλλά δεν είναι αρκετές για όλο τον στόλο.
'Εχει παντού ζώα που εκτρέφουν.
Κι έχουμε μπόλικο αλάτι για να τα παστώσουμε.
Το αναλαμβάνω εγώ.
Βρείτε πόσους ναυτικούς έχουμε εδώ και πόσοι έκαναν δούλοι σε πλοία.
Ο Τιγράνης Λεβάντους.
- Στρατηγέ μου. - Καλώς όρισες, Τιγράνη!
'Οχι, μην ψάχνεις για ανάκλιντρο, για να ελευθερώσεις τους δούλους.
'Ηρθα με άλογο.
Οι θεοί σου, η 'Ισις κι ο Σάραπις ήταν ευνοικοί μαζί μας.
Τα υπόλοιπα από τα 50 εκατομμύρια σηστέρτιους που σας χρωστάμε.
Στρατηγέ...
'Εχω άσχημα νέα να σου ανακοινώσω.
Τι είναι;
Ο Πομπήιος και ο στρατός του έφτασαν στην Ιταλία.
Στο Ρήγιο πριν από τρεις μέρες.
'Εχουμε πλήρεις αναφορές σχετικά με τις κινήσεις τους.
Γνωρίζεις όμως...
ότι ο ρωμαικός στόλος με τον Λούκουλλο και τον στρατό του...
φτάνει αύριο στο Βρινδήσιο;
- Ο Λούκουλλος εδώ; - Δεν υπάρχουν πλοία.
Τα είδα στο λιμάνι.
Ο στόλος των Κιλίκων, για στρατηγικούς λόγους...
αναγκάστηκε να αποσυρθεί.
- Να αποσυρθεί; - Δεν υπάρχουν καθόλου πλοία;
Οι Κίλικες πειρατές μπορούν να καταστρέψουν κάθε ρωμαικό στόλο.
Για να φεύγουν τώρα, δεν φεύγουν επειδή φοβούνται!
Δώσε μου καλύτερη δικαιολογία.
Κι εγώ λυπάμαι όπως κι εσύ, στρατηγέ.
Σήκω πάνω. Πάνω!
Στις μύτες των ποδιών σου.
- Θα με κόψεις. - Γιατί φεύγουν οι Κίλικες;
Τους πλήρωσαν.
Ποιος τους πλήρωσε;
Ποιος;
Ο Κράσσος.
Ο Κράσσος δεν θέλει να μας πολεμήσει.
Οι αναφορές λένε ότι δεν δέχεται τη διοίκηση του στρατού.
Γιατί να χρηματίσει τους πειρατές για να μη μας αφήσουν να φύγουμε;
Δεν ξέρω. Πώς ν' απαντήσω σε κάτι που δεν έχει απάντηση;
Με πρόδωσαν κι εμένα, όπως πρόδωσαν κι εσένα!
Υπάρχει απάντηση.
Σ' όλα υπάρχει απάντηση.
Είμαστε δέκα χιλιόμετρα απ' το Βρινδήσιο.
Εδώ είναι το Ρήγιο.
Ο Πομπήιος θα πρέπει να είναι κάπου εδώ.
Μπορεί να είναι τέσσερις μέρες μακριά.
Ο Λούκουλλος φτάνει αύριο στο Βρινδήσιο.
Αν πολεμήσουμε τον Λούκουλλο...
ο Πομπήιος προλαβαίνει να μας επιτεθεί από τα νώτα.
Αν πάμε δυτικά προς τον Πομπήιο...
ο Λούκουλλος θα μας επιτεθεί από τα νώτα.
Ο μόνος άλλος στρατός σ' όλη την Ιταλία είναι εδώ!
Στη Ρώμη.
Μα και βέβαια!
Ο Κράσσος μάς προσκαλεί να πάμε στη Ρώμη...
για να μπορέσει να μας επιτεθεί.
Εννοείς ότι ο Κράσσος θέλει να πάμε στη Ρώμη;
Μας αναγκάζει. Ξέρει ότι δεν θα μείνω εδώ να παγιδευτώ...
ανάμεσα σε δυο στρατούς με τα νώτα μου στη θάλασσα.
Ξέρει ότι η άλλη μου επιλογή είναι η Ρώμη.
Κάπου στον δρόμο, θα συναντηθούμε.
Αν μας νικήσει, γίνεται σωτήρας της Ρώμης...
και αυτή θα είναι η οριστική του νίκη επί της συγκλήτου.
Στρατηγέ, επίτρεψέ μου να εξιλεωθώ στα μάτια σου.
Για ένα πολύ μικρό ποσό...
μπορώ να κανονίσω ώστε εσύ, η οικογένεια και οι διοικητές σου...
να μεταφερθείτε εκτός Ιταλίας σε χώρα της ανατολής...
όπου δέχονται μετά χαράς άντρες σαν κι εσένα.
Μπορείτε να ζήσετε εκεί σαν βασιλιάδες την υπόλοιπη ζωή σας.
Τι λες, στρατηγέ;
Φύγε.
Να φύγω;
Πες στους σαλπιγκτές να σημάνουν συγκέντρωση.
Απόψε, στρατός των Ρωμαίων φτάνει στο λιμάνι του Βρινδήσιου.
'Ενας άλλος στρατός πλησιάζει από δυτικά.
Ελπίζουν να μας παγιδέψουν εδώ ανάμεσά τους...
με τα νώτα προς τη θάλασσα.
Οι Κίλικες πειρατές μάς πρόδωσαν. Δεν έχουμε πλοία.
"Με εντολή της συγκλήτου...
"γνωστοποιείται ότι εξελέγη σήμερα...
"ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος...
"πρώτος ύπατος της Δημοκρατίας...
"και διοικητής του στρατού της Ρώμης. "
Χαίρε Κράσσε!
Η Ρώμη δεν θα μας επιτρέψει να φύγουμε από την Ιταλία.
Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να επιτεθούμε στη Ρώμη...
και να τελειώσουμε τον πόλεμο έτσι όπως θα έπρεπε να τελειώσει...
απελευθερώνοντας όλους τους δούλους της Ιταλίας.
Σας υπόσχομαι...
μια νέα Ρώμη...
μια νέα Ιταλία και μια νέα αυτοκρατορία.
Υπόσχομαι την καταστροφή του στρατού των δούλων...
και την επαναφορά της τάξης...
σε όλες μας τις κτήσεις.
Καλύτερα εδώ, ελεύθερος ανάμεσα σε αδερφούς...
έτοιμος για μια μεγάλη πορεία και μια σκληρή μάχη...
παρά ο πλουσιότερος πολίτης της Ρώμης...
παχύς από φαγητά για τα οποία δεν δούλεψα...
και περιτριγυρισμένος από δούλους.
Υπόσχομαι να φέρω ζωντανό τον Σπάρτακο...
για όποια τιμωρία θεωρήσετε πρέπουσα.
'Ηζωντανό, ή το κεφάλι του.
Το ορκίζομαι στα πνεύματα όλων των προγόνων μου.
Αυτόν τον όρκο έδωσα...
στον ναό όπου φυλάσσονται τα οστά τους.
Χαίρε Κράσσε!
Ταξιδεύουμε πολύ καιρό μαζί.
Κάναμε μάχες πολλές και κερδίσαμε σπουδαίες νίκες.
Τώρα, αντί να πάρουμε τα πλοία να πάμε στις πατρίδες μας...
πρέπει πάλι να πολεμήσουμε.
'Ισως να μην υπάρχει ειρήνη σ' αυτόν τον κόσμο...
ούτε για μας ούτε για κανέναν. Δεν ξέρω.
Ξέρω όμως...
ότι όσο ζούμε...
πρέπει να είμαστε έντιμοι με τους εαυτούς μας.
Ξέρω ότι είμαστε αδέρφια, και ξέρω ότι είμαστε ελεύθεροι.
Φεύγουμε απόψε!
Χαίρε, Κράσσε!
Καλώς όρισες, Κράσσε.
Γάιε. Κύριοι.
'Εχουν ληφθεί όλα τα μέτρα;
Κάθε σπείρα γνωρίζει τη θέση της, και τι ακριβώς να περιμένει.
Οι διοικητές των λεγεώνων έχουν λάβει τις οδηγίες της μάχης.
Θαυμάσια. 'Ολες οι θέσεις θ' αλλάξουν τώρα.
Θ' αλλάξουν;
Ο Σπάρτακος ενδιαφέρεται πολύ για τα σχέδιά μας, φοβάμαι.
Νέες οδηγίες για τη μάχη θα εκδοθούν σύντομα.
Ο Σπάρτακος πιστεύει ότι έχει απομακρυνθεί...
από τους στρατούς του Πομπήιου και το Λούκουλλου που τον κυνηγούν.
Ωστόσο, υπάρχουν περάσματα στα Απέννινα 'Ορη...
που δεν καταγράφονται σε κανένα χάρτη.
'Ισως να πάρετε κουράγιο γνωρίζοντας...
ότι ο Πομπήιος έχει στρατοπεδεύσει μόλις 30 χιλιόμετρα δυτικά μας...
και ότι ο στρατός του Λούκουλλου πλησιάζει από τα νότια...
κάνοντας νυχτερινή πορεία.
Θα είναι η πιο ένδοξη νίκη της καριέρας σου.
Δεν κυνηγάω τη δόξα!
Τον Σπάρτακο κυνηγάω.
Και είμαι αποφασισμένος να τον πιάσω.
Ωστόσο, η εκστρατεία αυτή δεν είναι μόνο για να σκοτώσουμε τον Σπάρτακο.
Είναι για να σκοτώσουμε τον μύθο του Σπάρτακου.
Μπορείτε να πηγαίνετε.
Χαίρε, Κράσσε.
Ο Λέντουλος Βατίατος περιμένει την Εξοχότητά σου.
- Ποιος; - Ο μονομαχοτρόφος.
Να περάσει.
Υπέρλαμπρη Εξοχότητα, μόλις έλαβα το μήνυμά σου...
βιάστηκα να συναντήσω την ξεχωριστή σου προσωπικότητα.
Χαίρομαι που βρήκες το χρόνο. Κάθησε.
Καλοσύνη σου.
'Εμαθα... με πληροφόρησαν...
ότι εσύ είχες κάποτε εκπαιδεύσει τον Σπάρτακο.
Ναι! 'Οντως...
κι αν δεν θεωρηθεί συνομωσία, θα μπορούσα να πω...
ότι εγώ τον έκανα αυτό που είναι τώρα.
Σου αξίζουν συγχαρητήρια, όντως.
Κι εμένα, αφού είσαι εκπληκτικά σε θέση να μου πεις...
ό,τι δεν μπόρεσα να μάθω μέχρι τώρα:
την εξωτερική περιγραφή του Σπάρτακου.
Ναι.
Αφού τον έχεις δει.
- Τι; - Στην αρένα.
Πότε;
'Οταν επισκέφτηκες τη σχολή μου με τις δυο γοητευτικές κυρίες.
Τι;
Ελπίζω και οι δυο να είναι καλά στην υγεία τους.
Τον είχαν επιλέξει να μονομαχήσει με τον Ντράμπα, τον νέγρο.
- Τον θυμάμαι τον νέγρο. - Και δικαίως, αν θυμάμαι...
Αν μπορώ να πω, Εξοχότατε.
Τέλεια η μαχαιριά σου. Και από δύσκολη γωνία.
- Ο Σπάρτακος ήταν ο αντίπαλος; - Ναι.
Πώς ήταν;
Είναι πολύ σημαντικό αυτό για την Εξοχότητά σου;
Ναι, και για όποιον αγαπά τη Ρώμη και θέλει να τη δει δυνατή.
Είμαστε κι οι δυο Ρωμαίοι πατριώτες.
Σπουδαίος εσύ. Λιγότερο εγώ, φυσικά.
Κι οι δυο πιστεύουμε στην τίμια μεταχείριση.
Αν θέλεις κάτι από μένα...
θα ήταν προσβολή προς τη συνείδησή μου...
αν δεν έλεγα ότι κι εγώ θέλω κάτι από σένα.
Πες την τιμή σου.
Αν... όχι...
όταν κερδίσεις αύριο...
προφανώς, θα δημοπρατηθούν όσοι επιζήσουν...
για να πληρωθεί το κόστος της ηρωικής αυτής εκστρατείας.
Δεν θα μπορούσε υπεύθυνος της δημοπρασίας να είναι αυτός...
που μοιράζεται αυτή την ιστορική στιγμή με την Εντιμότητά σου;
Σε εξουσιοδοτώ να είσαι υπεύθυνος για την πώληση των επιζώντων.
Σε αντάλλαγμα, θα μείνεις μαζί μας μέχρι να τελειώσει η μάχη...
για να με βοηθήσεις να βρω τον Σπάρτακο.
Να τελειώσει η μάχη;
Με παρεξήγησες. Εγώ είμαι πολίτης.
Και πιο πολίτης, μάλιστα, απ' τους περισσότερους πολίτες.
Κι αν θες να παραμείνεις τέτοιος...
σε συμβουλεύω σφόδρα να μείνεις εδώ καλεσμένος μας.
Φρουρέ!
Αγαπητέ μου, κατακτητή των πάντων, Μάρκο Λικίνιε Κράσσε...
κι αν ο Σπάρτακος διασχίσει το πεδίο της μάχης...
και σε ψάξει αυτός;
Σ' αυτή την περίπτωση, δεν έχω καμιά αμφιβολία...
ότι θα τον βοηθήσεις.
Αυτός ο άνθρωπος θα μείνει μαζί μας μέχρι μετά τη μάχη.
Φρόντισε να περάσει καλά. Μην τον αφήσεις να νιώσει μόνος.
Μαμά; Μαμά;
Πότε θα πάμε σπίτι μας;
Κοιμήσου, αγάπη μου.
Δεν άρχισαν οι πόνοι ακόμα;
Είναι άτακτο παιδάκι όμως. Με χτυπάει με τη γροθιά του.
Θέλει να δει τη μαμά του. Μπορείς να τον κατηγορήσεις;
Το νιώθεις;
'Οχι.
Ελπίζω να περιμένει μέχρι να φτάσουμε στη Ρώμη.
Στη Ρώμη!
Δεν μας νίκησαν μέχρι τώρα.
'Οχι.
'Οσες όμως φορές κι αν τους νικάμε...
φαίνεται να έχουν άλλον έναν στρατό να μας στείλουν.
Κι άλλον έναν.
Βαρίνια, μου φαίνεται πως αρχίσαμε κάτι...
που δεν έχει τέλος!
Αν τέλειωνε αύριο, θ' άξιζε τον κόπο.
Βαρίνια, μη με κάνεις να λυγίζω.
Είσαι πολύ δυνατός για να λυγίσεις.
Σ' αγαπώ πιο πολύ κι απ' τη ζωή μου.
Κι όμως, ακόμα και μ' εσένα που κοιμάσαι πλάι μου...
νιώθω πολύ μόνος.
Φαντάζομαι ένα θεό των δούλων...
και προσεύχομαι.
Και για τι προσεύχεσαι;
Παρακαλώ να μου δώσει ένα γιο που να γεννηθεί ελεύθερος.
Κι εγώ για το ίδιο προσεύχομαι.
Να φροντίσεις το γιο μου, Βαρίνια.
Αν δεν με γνωρίζει ποτέ...
πες του ποιος ήμουν και τι ονειρευόμασταν.
Πες του την αλήθεια. Θα βρεθούν πολλοί άλλοι να του πουν ψέματα.
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, Σπάρτακε!
Για μας τους δυο δεν θα υπάρχουν αποχαιρετισμοί.
'Οσο ζει ένας από μας...
θα ζούμε και οι δυο.
Το ένιωσα! Το ένιωσες κι εσύ;
- Ναι. - Πολύ δυνατό χτύπημα. Σε πόνεσε;
Πολύ δυνατό χτύπημα.
Ο Λούκουλλος κι ο Πομπήιος.
Μετρήσατε τους αιχμαλώτους;
Δεν έχουμε ακόμα τον τελικό αριθμό.
Σας φέρνω μήνυμα από τον αφέντη σας...
τον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο...
διοικητή της Ιταλίας.
Με εντολή της Φιλεύσπλαχνης Εξοχότητάς του...
απαλλάσσεστε από τον θάνατο.
Δούλοι ήσασταν...
και δούλοι θα παραμείνετε.
'Ομως, από τη φρικτή ποινή της σταύρωσης...
εξαιρείστε...
με μοναδική προϋπόθεση ν' αναγνωρίσετε το πτώμα του...
ή τον ίδιο, αν ζει, τον δούλο που λέγεται Σπάρτακος.
- Εγώ είμαι ο Σπάρτακος! - Εγώ είμαι ο Σπάρτακος!
Να με συγχωρεί η Χάρη σου που σε συγχαίρω τελευταίος.
Κυκλοφορεί ένα άσχημο νέο στο στρατόπεδο...
ότι οι αιχμάλωτοι πρόκειται να σταυρωθούν.
Αλήθεια είναι.
'Ισως είναι η στιγμή να υπενθυμίσω στην Υψηλότητά σου...
ότι χτες μου υποσχέθηκες να είμαι υπεύθυνος της δημοπρασίας.
Κι εσύ χτες μου υποσχέθηκες τον Σπάρτακο! Πού είναι;
Σε αντάλλαγμα, σου υποσχέθηκα την πώληση των επιζώντων...
αλλά δεν πρόκειται να γίνει!
- Είναι η Βαρίνια. - Ναι, τη θυμάμαι.
Είσαι η γυναίκα του Σπάρτακου;
Ναι.
Κι αυτό είναι το παιδί του;
Ναι.
Πού είναι ο Σπάρτακος;
Νεκρός.
Είδες να τον σκοτώνουν;
Ναι.
Λες ψέματα. Πού είναι;
Να και κάποια άξια για πούλημα, Μεγαλειότατε.
Θα πάρω και το παιδί σαν επένδυση.
- Πόσες γυναίκες έχετε πιάσει; - Λιγότερες από σαράντα.
'Οσες δεν σκοτώθηκαν, κατέφυγαν στους λόφους με τα παιδιά τους.
Μπορείς να πουλήσεις όλες τις άλλες, εκτός απ' αυτήν.
Δεν τις έχεις δεις τις άλλες, Εξοχότατε.
Είναι έκπαγ λης ασχήμιας! Ούτε ιδιοφυία δεν τις πουλάει!
Πετάξτε αυτόν τον απατεώνα έξω απ' το στρατόπεδο.
Αυτή η γυναίκα και το παιδί της να πάνε στο σπίτι μου στη Ρώμη.
- Να σταματήσουν! - Σταματήστε!
Αντωνίνε;
Χιλίαρχε!
Οι δούλοι να σταυρωθούν στις δύο πλευρές του δρόμου...
από δω ώς τις πύλες της Ρώμης.
Κρατήστε αυτόν τελευταίο.
Κι αυτόν εδώ.
- Εμπρός μαρς. - Εμπρός μαρς!
Πιο πολλές ραβδώσεις έχω στην πλάτη και από ζέβρα!
Κάθε που αγγίζω τις πληγές μου...
κελαηδούν σαν κορυδαλλοί.
Παρ' όλα αυτά όμως, νομίζω ότι βρήκα κάτι...
- που δεν είχα, παρά τον πλούτο μου. - Τι πράγμα;
Μη γελάσεις, αλλά πιστεύω ότι βρήκα την αξιοπρέπεια.
Στη Ρώμη, η αξιοπρέπεια σού μειώνει τη ζωή...
πολύ πιο σίγουρα κι απ' το θάνατο.
Οι θεοί θα πρέπει να σε έσωσαν για κάποιο πολύ μεγάλο εγχείρημα.
'Ετσι λες;
Είναι χαζ ός όποιος πιστεύει ότι θα γίνω τσάμπα πληροφοριοδότης.
Υπέμεινα το μαστίγιο χωρίς διαμαρτυρία.
Ναι, όντως, αυτό θυμίζει άσχημη κρίση αξιοπρέπειας.
Ελπίζω, πάντως, να μη σε αποπροσανατολίσει αυτό...
από την εκδίκηση που οφείλεις στον Κράσσο.
'Οχι, ίσα ίσα. Δυναμώνει την αποφασιστικότητά μου.
Χαίρομαι που τ' ακούω αυτό.
Η Βαρίνια είναι στο σπίτι του. 'Ολη η Ρώμη το γνωρίζει.
Οι κακές γλώσσες, μάλιστα, λένε...
ότι ερωτεύτηκε για πρώτη φορά στη ζωή του.
Παρατήρησα κάτι περίεργο στη ματιά του όταν την πρωτοείδε.
Θα πρέπει να είναι σπουδαία γυναίκα...
για να κάνει τον Κράσσο να ξεχάσει τον έρωτα για τον εαυτό του.
Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου, Γράκχε.
Δεν είναι τόσο άσχημη όσο σου είπα.
Αξιοπρέπεια και εντιμότητα μαζί! Δυσκολεύομαι να σ' αναγνωρίσω.
- Είναι απίστευτη γυναίκα. - 'Ομορφη;
'Ομορφη; Ναι, όμορφη.
'Οσο πιο πολλές αλυσίδες της βάζεις, τόσο λιγότερο φαίνεται σκλάβα.
- Περήφανη; - Περήφανη, ναι.
Νομίζεις ότι θα δοθεί στον κατάλληλο άντρα...
κι αυτό είναι εκνευριστικό.
Συμπαθώ τον Κράσσο. Ας τον απαλλάξουμε απ' την αγωνία.
Να του κλέψουμε αυτή τη γυναίκα.
Να του την κλέψουμε; Γιατί;
Δεν μπορώ πια να τον χτυπήσω στη σύγκλητο...
μπορώ όμως να τον χτυπήσω όπου πονάει πιο πολύ: στην περηφάνια του.
Να χτυπήσουμε τον εχθρό από μέσα.
Τέλειο το σχέδιό σου...
ελπίζω μόνο να μην προτείνεις να την κλέψω εγώ!
Ναι.
Αγόρασε άλογα κι ένα κάρο με σκέπαστρο.
Φέρ' την εδώ νύχτα.
Πρόσθεσε και το θάρρος στις νέες σου αρετές.
Φτάνουν μισό εκατομμύριο σηστέρτιοι να σε κάνουν γενναίο;
Μισό εκατομμύριο;
Ο Κράσσος φαίνεται να έχει χάσει τα μυαλά του...
Ας τα χάσει περισσότερο. Στρογγυλεύω στο εκατομμύριο!
'Ενα εκατομμύριο.
Με τέτοιο ποσό, εξαγοράζω και τον ίδιο τον Δία!
Εγώ το έκανα με μικρότερο.
Συγγνώμη που μπαίνω απρόσκλητος.
Ξέρεις ότι δεν συνηθίζω να έρχομαι σπίτι σου απρόσκλητος.
Πάντα ήσουν ευπρόσδεκτος εδώ...
σαν μαθητής.
- Δεν είσαι μόνος. - 'Οχι.
Αυτή τη φορά ήρθες σαν δάσκαλος εσύ.
Πήγες με το μέρος του Κράσσου;
- Συλλαμβάνομαι; - 'Οχι.
Σου ζητάω όμως να έρθεις μαζί μου στη σύγκλητο αμέσως.
'Ο,τι κάνω, δεν το κάνω για μένα...
αλλά για τη Ρώμη.
Την κακομοίρα τη Ρώμη!
Πάμε ν' ακούσουμε κι άλλα για τη Ρώμη από τον Κράσσο!
Πιστεύεις όντως ότι 500 χρόνια της Ρώμης...
θα μπορούσαν εύκολα να παραδοθούν στα νύχια του όχλου;
'Ηδη, 6.000 δούλοι έχουν σταυρωθεί...
κατά μήκος της Αππίας Οδού.
Αύριο, οι τελευταίοι σύντροφοί τους θα μονομαχήσουν μέχρι θανάτου...
στον ναό των προγόνων μου, σαν θυσία προς αυτούς.
'Οπως πέθαναν αυτοί οι δούλοι, έτσι θα πεθάνει κι ο όχλος σου...
αν δείξει έστω και την παραμικρή αδιαφορία στη νέα τάξη πραγμάτων.
Οι εχθροί του κράτους είναι γνωστοί.
'Ηδη γίνονται συλλήψεις. Οι φυλακές αρχίζουν να γεμίζουν.
Σε πόλεις και επαρχίες, συντάσσονται κατάλογοι αντιφρονούντων.
Αύριο θα μάθουν το τίμημα της τρομερής τους απερισκεψίας...
της προδοσίας τους.
Πού βρίσκεται το όνομά μου...
στον κατάλογο των δόλιων εχθρών του κράτους;
Πρώτο.
Αλλά δεν θέλω να σε εκδικηθώ.
Η περιουσία σου θα μείνει άθικτη.
Θα διατηρήσεις τον βαθμό και τον τίτ λο του συγκλητικού.
Σ' ένα σπίτι...
σ' ένα αγρόκτημα στην Πικηνία θα παραμείνεις εξόριστος.
Μπορείς να πάρεις μαζί σου τις γυναίκες σου.
Γιατί με αφήνεις τόσο κατάφωρα ζωντανό;
Οι οπαδοί σου είναι χαζοί και σε εμπιστεύονται.
Θέλω να τους μιλήσεις αύριο για το συμφέρον τους...
για ένα ειρηνικό και αποδοτικό μέλλον.
Από καιρού εις καιρόν, μετά, ίσως θεωρώ χρήσιμο...
να σε φέρνω στη Ρώμη για να συνεχίζεις το καθήκον σου...
και να ηρεμείς τα φθονερά πνεύματα...
και τα ανήσυχα μυαλά.
Θα τους πείσεις να δεχτούν το πεπρωμένο και την τάξη...
και να εμπιστεύονται τους θεούς!
Μπορείς να πηγαίνεις.
Αλτ!
Γιατί κρύβεσαι πίσω από την εσθήτα;
Καλύτερα έτσι.
Αυτό το φόρεμα πήρε κάποιες βδομάδες απ' τη ζωή μιας γυναίκας.
Σεβάσου τη δουλειά των δούλων, ειδικά εσύ, και φόρα το περήφανα.
'Ελα εδώ.
Αυτό ανήκε σε μια βασίλισσα...
τη βασίλισσα της Περσίας.
Είναι βαρύ.
Θα το συνηθίσεις και θα σου φαίνεται ελαφρύ.
Κάθησε.
Θα φας πιτσούνια και μέλι;
'Οχι.
Θα σ' αρέσει.
'Ενα κομμάτι πεπόνι;
Και λίγο κρασί, φυσικά.
Φάε.
Δεν σε διέταξα να φας.
Σε προσκάλεσα.
Βρίσκεις ότι ο πλούτος που βλέπεις γύρω σου...
δυσκολεύει τη συζήτηση;
Γιατί είμαι εδώ;
Καλή ερώτηση.
Γυναικεία ερώτηση.
Μακάρι η απάντηση να ήταν τόσο καλή και σταράτη.
- Το παιδί... μεγαλώνει; - Μεγαλώνει.
Του αγόρασα μια τροφό χτες.
Ελπίζω να του αρέσει το γάλα της.
Την έδιωξα.
Προτιμώ να τον θηλάζω η ίδια.
Δεν είμαι σίγουρος ότι συμφωνώ.
Αυτό σε δένει με την παλιά ζωή σου.
Θέλω ν' αρχίσεις να κοιτάζεις την καινούργια σου ζωή.
Δεν μ' ενδιαφέρει η καινούργια μου ζωή εδώ.
Σ' ενδιαφέρει η ζωή του παιδιού σου, έτσι δεν είναι;
Γιατί με απειλείς με το μωρό μου;
Σου ανήκω. Μπορείς να με έχεις όποτε θέλεις.
Δεν θέλω να σε έχω.
Θέλω να μου δίνεσαι.
Θέλω την αγάπη σου, Βαρίνια.
Και νομίζεις ότι αν απειλείς να μου σκοτώσεις το παιδί μου...
θα με κάνεις να σ' αγαπήσω;
Δεν απείλησα να σου σκοτώσω το παιδί.
Με συγχωρείς, Βαρίνια.
Δεν μπορούμε να ζούμε μια ζωή στη θλίψη.
Δεν ζω στη θλίψη.
Θυμάμαι.
Υπάρχω εγώ κάπου στις αναμνήσεις σου;
'Οχι.
Βαδίζεις ανάμεσα στην αλήθεια και την προσβολή...
με τη δεξιοτεχνία αγριοκάτσικου!
Τι θυμάσαι όταν σκέφτεσαι τον Σπάρτακο;
Δεν στεναχωριέσαι όταν μιλάς γι' αυτόν;
'Οχι.
Τότε...
τι άνθρωπος ήταν...
ειλικρινά;
'Ηταν ένας άνθρωπος που γεννήθηκε μόνος του...
σαν ζώο.
Κι όμως, τη μέρα που πέθανε...
τόσες και τόσες χιλιάδες ευχαρίστως θα πέθαιναν στη θέση του.
Τι ήταν; Θεός ήταν;
Δεν ήταν θεός.
'Ενας απλός άνθρωπος ήταν.
'Ενας δούλος.
Τον αγαπούσα.
'Ηταν ένας παράνομος εγκληματίας!
Εχθρός ό,τι πιο ωραίου και σωστού έχτισε ποτέ η Ρώμη!
Πες μου, που να σε πάρει!
- Γιατί τον αγάπησες; - Δεν μπορώ να σου πω.
Δεν μπορώ να σου πω πράγματα που δεν μπορείς να καταλάβεις.
Μα θέλω να καταλάβω.
Δεν το βλέπεις; Πρέπει να καταλάβω.
Τον φοβάσαι, έτσι δεν είναι;
Γι' αυτό θες τη γυναίκα του...
για να απαλύνεις τον φόβο σου έχοντας κάτι που είχε κι εκείνος.
'Οταν φοβάσαι τόσο, τίποτα δεν μπορεί να βοηθήσει.
Τίποτα.
Θα το δούμε.
Γινόταν να κερδίσουμε, Σπάρτακε;
Γινόταν καθόλου να κερδίσουμε;
Και μόνο που τους πολεμήσαμε, κάτι κερδίσαμε.
'Οταν έστω κι ένας πει, "Οχι, δεν το κάνω"...
η Ρώμη αρχίζει να φοβάται.
Κι ήμασταν δεκάδες χιλιάδες που το είπαμε.
Κι αυτό ήταν το καταπληκτικό.
Να βλέπεις τόσους δούλους να σηκώνουν τα κεφάλια...
να τους βλέπεις να μην είναι πια γονατιστοί...
να σηκώνονται όρθιοι...
μ' ένα τραγούδι στο στόμα...
να τους ακούς...
να διαβαίνουν τα βουνά και να φωνάζουν...
να τους ακούς να τραγουδάνε στους κάμπους.
Και τώρα είναι νεκροί.
Νεκροί.
Η Βαρίνια...
νεκρή.
Και το μωρό.
'Ο λοι τους.
Φοβάσαι να πεθάνεις, Σπάρτακε;
'Οχι περισσότερο απ' όσο φοβήθηκα να γεννηθώ.
Φοβάσαι εσύ;
Ναι.
Χαίρε, 'Υπατε!
Φρουροί, προσοχή.
- Πού είναι οι μονομάχοι; - Εκεί πέρα.
Αντωνίνε, δύσκολα που περνάει η νύχτα, ε;
Εσύ είσαι...
δεν είσαι;
Μονομάχε, είμαι ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος.
Να απαντάς όταν σου μιλάω.
Εκατόνταρχε!
Να μονομαχήσουν τώρα. Λύστε τους.
Ανακοινώσαμε στους κατοίκους ότι η μονομαχία θα γίνει αύριο...
στον ναό των προγόνων σου.
Θα μονομαχήσουν τώρα, για μένα. Εδώ!
Και μέχρι θανάτου.
Ο νικητής θα σταυρωθεί.
Θέλω να δοκιμάσουμε τον μύθο της αδερφοσύνης των δούλων.
Λύστε τους!
Σχηματίστε ένα κύκλο.
Να μην τους δώσουμε τη χαρά να δουν μονομαχία.
Μην αμυνθείς και θα σε σκοτώσω με την πρώτη.
- Δεν τους αφήνω να σε σταυρώσουν! - Τελευταία μου εντολή. Υπάκουσε!
Ας αρχίσουν.
Δεν τους αφήνω να σε σταυρώσουν.
Ξέρεις πόσο αργείς να πεθάνεις πάνω στον σταυρό;
Δε με νοιάζει!
Συγχώρα με, Αντωνίνε.
Σ' αγαπώ, Σπάρτακε, όπως αγάπησα τον πατέρα μου.
Κι εγώ σ' αγαπώ...
όπως τον γιο μου που δεν θα δω ποτέ.
Κοιμήσου.
Ιδού η νίκη σου.
Θα ξανάρθει.
Θα ξανάρθει και θα 'ναι εκατομμύρια!
Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο Σπάρτακος...
αν ήξερε ότι η Βαρίνια και το παιδί της...
είναι δούλοι στο σπίτι μου;
Ναι.
Σταυρώστε τον!
Δεν θέλω να μπει σε τάφο. Ούτε να υπάρχει πλάκα.
Να καεί το πτώμα του και η στάχτη να σκορπιστεί μυστικά.
Τον φοβόσουν, Κράσσε;
'Οχι όταν πολέμησα μαζί του.
'Ηξερα ότι θα τον νικούσα.
Τώρα τον φοβάμαι, πιο πολύ κι από σένα.
- Εμένα; - Ναι, αγαπητέ μου Καίσαρα.
Εσένα!
Δεν βλέπω εδώ την επιστολή για τον αρχηγό της συγκλήτου.
Τζούλια, δεν μ' αρέσει να σ' ακούω να κλαψουρίζεις.
Εδώ είναι ένα χαρούμενο σπίτι. Σταμάτα, σε παρακαλώ.
'Ηρθες. Πήγαινε, Τζούλια! Πού ήσουνα τόση ώρα;
'Εχει παντού λεγεώνες του Κράσσου. Κρυβόμασταν.
Δεν ξέρω τη Ρώμη όσο καλά ξέρω την Καπύη.
Συλλαμβάνουν τους πάντες!
Αυτή λοιπόν είναι η γυναίκα...
για την οποία χρειάστηκε ο Κράσσος οχτώ λεγεώνες για να την κατακτήσει!
Μακάρι να είχα χρόνο να σε γνωρίσω, αγαπητή μου.
Δυστυχώς, όλοι μας έχουμε να ταξιδέψουμε...
σε διαφορετικά μέρη.
- Πού πάμε εμείς; - Εσείς πάτε στην Ακουιτανία.
Ο έπαρχος είναι ένα από τα αμέτρητα ξαδέρφια μου.
'Εγγραφο της συγκλήτου για μετακίνηση σ' όλον τον γνωστό κόσμο.
Γιατί πρέπει να πάνω εγώ στην Ακουιτανία;
Διότι σου το ζητάω εγώ.
Καλοσύνη σου, Γράκχε, αλλά θα προτιμούσα...
Τα διπλά απ' όσα σου υποσχέθηκα. Δυο εκατομμύρια σηστέρτιοι.
Δυο εκατομμύρια;
Πάρε και τα έγγραφα ελευθερίας για τη γυναίκα.
Κι ένα μικρότερο που ετοίμασα...
για το παιδί. Ταιριάζει με το μέγεθός του.
Πού πας εσύ;
Στην Πικηνία.
Στην Πικηνία; Η πιο μελαγχολική πόλη της Ιταλίας.
Θα μ' αφήσετε, σας παρακαλώ;
'Ελα μαζί μας.
Να φροντίσεις να μην κατασπαταλήσω τα λεφτά.
Μην είσαι γελοίος. Είμαι συγκλητικός.
Θα πηγαίνετε, σας παρακαλώ, προτού έρθουν οι στρατιώτες;
Αυτό θα έκανε τον Κράσσο να σκάσει απ' τη ζήλια του.
Πηγαίνετε να ολοκληρωθεί η χαρά μου.
Κράτησε τα δάκρυά σου για το ταξίδι.
Καλύτερο αυτό.
Αλτ!
Εξακρίβωση ταυτότητας, παρακαλώ.
- Λέντουλος Βατίατος. - Κατεβείτε. Εξακρίβωση ταυτότητας.
- Διαμαρτύρομαι για τον τόνο σου. - 'Εχω εντολές.
Κατεβείτε, παρακαλώ, για εξακρίβωση ταυτότητας.
Είμαι ο Λέντουλος Βατίατος, μονομαχοτρόφος από την Καπύη.
Αυτή... είναι η νύφη μου.
Κυρία, παρακαλώ.
Ταξιδεύει...
με το παιδί της στην Ακουιτανία με συγκλητικό έγγραφο.
- Δες τις αποσκευές του. - Ούτε λέξη, παρακαλώ.
Τι είπες;
- Δεν επιτρέπεται να περιφέρεται. - Αμέσως.
Συνεχίστε!
Αυτός είναι ο γιος σου.
Είναι ελεύθερος, Σπάρτακε!
Ελεύθερος!
Είναι ελεύθερος.
Θα σε θυμάται, Σπάρτακε.
Γιατί θα του μιλήσω εγώ.
Θα του πω ποιος ήταν ο πατέρας του και τι ονειρευόταν!
Βαρίνια, λυπήσου μας. Ανέβα στο κάρο.
Αγάπη μου, ζωή μου.
Πέθανε, σε παρακαλώ. Πέθανε.
Σε παρακαλώ, πέθανε, αγάπη μου.
Θεέ μου! Γιατί δεν πεθαίνεις;
'Ελα.
Αντίο, αγάπη μου, ζωή μου.
Αντίο, αντίο.
ΤΕΛΟΣ