Αν μετανιώνω; Εννοείται.
Αυτό είναι, όμως, κι εκείνο που μου δίνει το κίνητρο να ξεπερνάω όσα μετανιώνω.
Να τα διορθώνω.
Και το κάνω ζωγραφίζοντας ή γράφοντας, γιατί δεν μπορώ να τα διορθώσω με το σώμα.
Περνάει! Ναι, αυτός ο γαμημένος ο χρόνος.
Απλώς… Περνάει.
Κοιτάζω…
Όταν είσαι στο τρένο,
από τα παράθυρα βλέπεις το τοπίο να χάνεται.
Σαν φωτογραφία. Δεν θα ξαναπεράσεις ποτέ από εκεί.
Κι αυτό ακριβώς είναι η ζωή. Εικόνες που βλέπεις να περνάνε αστραπιαία.
Δεν μπορείς… Περνάνε.
ΡΟΚΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ. ΕΙΜΑΙ…
Υπότιτλοι *OFFiCiAL
Είναι εύκολο να εφησυχάζεις.
Σκέφτηκα "Πρέπει να κάνω κάτι δραστικό".
Όλα μοιάζουν βαρετά, επαναλαμβανόμενα.
Νιώθω να στερεύω, να μαραίνομαι
σαν γέρικο σύκο που πέφτει από το δέντρο.
Πόσο θα 'μαι ακόμα εδώ; Καμιά εικοσαετία; Δεν θέλω να είμαι εφησυχασμένος.
Οπότε είπα "Θες να νιώσεις την αδρεναλίνη να ρέει;
Φύγε".
Και γι' αυτό πρέπει να μετακομίσω στα ανατολικά.
Τίποτα δεν σε εμπνέει πιο πολύ από το να παίρνεις το σπίτι σου, την ιστορία σου
και να τα πετάς.
Ποιος είναι ο Σιλβέστερ Σταλόνε;
Καλλιτέχνης, συγγραφέας, ποιητής, ερμηνευτής,
τεράστια διασημότητα.
Πώς γίνεται αυτό;
Ο Σλάι πάντα θα παίρνει τον δικό του δρόμο.
Αν δεν υπάρχει αυτός ο δρόμος, θα τον ανοίξει εκείνος.
Δημιούργησε τον εαυτό του.
Φαινομενικά, δεν ήταν σπουδαίος ηθοποιός.
Δεν είχε προφανές χάρισμα.
Μα εφηύρε κάτι άλλο.
Έναν ηθοποιό που γράφει και σκηνοθετεί τον εαυτό του.
Δεν ήταν ο πρώτος που το έκανε, μα ήταν ο πρώτος σούπερ σταρ που το έκανε.
Κατάλαβε πραγματικά τι ήθελε ο κόσμος να τον δει να κάνει.
Είχα επενδύσει στην ιστορία του Σταλόνε
σαν να ήταν δική μου.
Ήταν η ονειροπόλησή μου για το τι μπορεί να συμβεί σε μια καριέρα.
Κανείς δεν έχει συμμετάσχει σε τρία franchise.
Ήταν η ιδιοφυΐα πίσω από αυτό.
Δεν ήταν τυχαίο.
Μου δείχνεις τις κασέτες που βρήκες όσο μάζευες;
Ναι, έχω κάποιες.
Για να δούμε.
Από τους New York Times.
Μου κάνεις μια χάρη;
Θα ξεκινήσω από το δελτίο τύπου σου
και θα συνεχίσεις από εκεί όπου θα σταματήσω.
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε γεννήθηκε στο σκληρό Χελς Κίτσεν της Νέας Υόρκης,
το καυτό καλοκαίρι του 1946.
Να πάρει η ευχή.
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ξανάρθω εδώ.
Γεννήθηκα στο Χελς Κίτσεν. Ήμουν η Νέα Υόρκη.
Έχω να έρθω εδώ 65 χρόνια.
Εδώ μένετε;
Όχι, στην 45η.
-Ναι; -Ναι.
-Εδώ έμενα. -Σ' αυτό το τετράγωνο;
-Ναι, ακριβώς. -Πώς ήταν τότε η γειτονιά;
-Σκληρή. -Ναι;
Πραγματική κόλαση, όνομα και πράγμα.
Τα παράθυρα ήταν πάντα ανοιχτά, θυμάμαι.
Μάθαινες πολλά για την ανθρώπινη φύση
και παρατηρούσες τη ζωή.
Σαν να βλέπεις ταινία.
"Πότε θα έρθεις;" "Θα έρθω αύριο".
"Κλείσε το παράθυρο".
Ψιλή κουβέντα πέρα δώθε.
Θυμάμαι τον πατέρα μου να φοράει πάντα ένα ιταλικό μπλουζάκι.
Ήταν σαν να είχε βγει από θεατρικό του Άρθουρ Μίλερ.
Ψηλά απ' τη Γέφυρα. Αυτό είναι η ζωή μου.
Ο πατέρας μου ήρθε στη Νέα Υόρκη, όπου γνώρισε τη μητέρα μου.
Ήταν μπαρμπέρης που πέρασε στην κοσμετολογία
επειδή είχε πιο πολλά λεφτά να είσαι κουρέας.
Ο πατέρας μας ήταν και πολύ ανασφαλής επειδή δεν ήταν μορφωμένος.
Με κάθε πείραγμα ή προσβολή…
Εξαγριωνόταν.
Και η μητέρα μας ήταν σκληρή.
Ήταν επιδέξια με τη βούρτσα των μαλλιών και του μπάνιου.
Είχε μακριά νύχια που δεν έσπαγαν. Έλεγε "Έλα εδώ εσύ!"
Πουλούσε τσιγάρα στο Diamond Horseshoe του Μπίλι Ρόουζ.
Από εκεί κυρίως είχαμε λεφτά.
Ο πατέρας μου μού είπε ότι εκείνη φοβόταν να κάνει παιδιά.
Ακόμα και εννιά μηνών έγκυος, εξακολουθούσε να κυκλοφορεί με λεωφορείο.
Και την έπιασαν οι πόνοι.
Κάποιος αρκετά έξυπνος την κατέβασε
και την πήγαν σε φιλανθρωπική πτέρυγα νοσοκομείου.
Και εκεί ήρθα στον κόσμο,
κι έπαθα αυτό το ατύχημα
όπου παρέλυσαν όλα τα νεύρα σ' αυτήν την πλευρά του στόματός μου.
Οπότε το έχω εκ γενετής.
Ήταν εκκεντρική, πολύπλευρη,
πολύ ντόμπρα και απρόβλεπτη.
Ξέρω ότι πήρα μια κάποια…
αγριότητα από τον πατέρα μου, αναμφισβήτητα.
Η μητέρα κι ο πατέρας μας το 'χαν σύστημα.
Ξάπλωνες στο κρεβάτι και τους άκουγες να ουρλιάζουν και να φωνάζουν.
Ο πατέρας μου…
Και κοκάλωνα, γιατί ένιωθα το σπίτι να δονείται συθέμελα.
Νομίζω ότι οι γονείς μου ήταν πολύ απορροφημένοι με τα δικά τους,
και μας είχαν παρατήσει.
Τον περισσότερο καιρό έμενα σε ένα οικοτροφείο.
Βασικά, 12 μήνες τον χρόνο.
Δεν πήγαιναν σπίτι γιατί δεν είχαν χρόνο. Δούλευαν και οι δύο.
Κι ο κόσμος λέει "Νιώθεις στερημένος, δεν σε έχουν φροντίσει".
Σκέφτηκα "Ναι, όντως".
Και ίσως η φροντίδα προέρχεται
από τον σεβασμό και την αγάπη ξένων.
Να νιώθεις την αγκαλιά και την αγάπη ενός κοινού…
Δεν το χορταίνεις.
Μακάρι να μπορούσα να το ξεπεράσω, μα δεν γίνεται.
Οι ταινίες για εμένα κι εκείνον ήταν η απόλυτη φυγή.
Περνούσα ώρες ατέλειωτες στα σινεμά, δεν με ένοιαζε τι έβλεπα.
Καθόμουν κι έβλεπα κάτι πέντε, έξι φορές
και γυρνούσα σπίτι στις 4:00 μ.μ.
Ήταν η ζωή που ήθελα να κάνω. Τα ιδανικά.
Το μεγαλείο χάρη στη σκληρή δουλειά και ο θρίαμβος κατά του κακού.
Πάντα λάτρευα τους ήρωες.
Ήθελα να είμαι αυτός που σώζει το λεωφορείο με τα παιδιά.
Αυτός ήθελα να είμαι. Ο τύπος που…
σώζει κόσμο.
Έμενα μόνος στο δωμάτιο των γονιών μου.
Είχαν έναν φτηνό καθρέφτη, έκανε τρία δολάρια, 2,99.
Καθόμουν στον καθρέφτη κι όλη μέρα έκανα πράγματα,
είτε μιμήσεις…
Αν τραγουδούσε κάποιος, τραγουδούσα σιωπηλά.
Έβλεπα ταινίες όπως Οι 'Αθλοι του Ηρακλή.
Γύριζα σπίτι και προσπαθούσα να κάνω τον Στιβ Ριβς.
Στο Ο Ηρακλής και η Βασίλισσα της Λυδίας
όταν μπαίνει μέσα και τραβάει και ρίχνει τον ναό,
κι αυτός ο τραγικά όμορφος,
καλογυμνασμένος, το τέλειο πρότυπο άντρα…
Αυτό ήταν.
Λέω "Να τος. Να τος ο δρόμος μου".
Διότι επιτέλους είχα βρει ένα πρότυπο που θαύμαζα.
Και το πεπρωμένο μου!
Ο πατέρας μου κατάλαβε ότι δεν θα πετύχαινε στη Νέα Υόρκη
κι έφυγαν για το Μέριλαντ.
Είμαστε παιδιά διαλυμένου γάμου.
Γύρισα από το σχολείο και δεν ήταν κανείς σπίτι.
Η μητέρα μου είχε φύγει.
Πήγαν στα δικαστήρια. Ήταν τρομερό.
Πήγα με τη μάνα μου στη Φιλαδέλφεια
κι ο αδερφός μου έμεινε με τον πατέρα στο Μέριλαντ.
Πιο εξοχή δεν γίνεται, απομόνωση.
Μόνο άλογα υπήρχαν.
Για κάποιον λόγο, ένιωθα μια σύνδεση με τα άλογα,
από τα πέντε ή έξι μου.
Μόνο, όμως, τα άλογα που αγόραζε ο πατέρας μου.
Για 20 ή 25 δολάρια.
Δεν είχε πολλά λεφτά, αλλά κάπως έμπλεξε με μια ομάδα πόλο.
Και όλοι στο πόλο είχαν όμορφα άλογα, ωραία τροχόσπιτα, ράντσα.
Εμείς είχαμε ένα αχούρι.
Τα πιο πολλά άλογα είχαν θέματα υγείας.
Κάποια, αν τραβούσες γρήγορα, τυφλώνονταν.
Έτσι άρχισα να παίζω πόλο, αλλά ερασιτεχνικά, σε βασικό επίπεδο.
Αλλά έμαθα. Τέλος πάντων, γινόμουν όλο και καλύτερος.
Στα 13 μου, άρχισα να μπαίνω σε κατάταξη.
Σε εθνικό επίπεδο.
Στον πατέρα μου αυτό δεν άρεσε και τόσο.
Και στη μέση ενός αγώνα,
θα χτυπούσα με το δεξί από τα αριστερά
και δεν έκανα κάποιο λάθος.
Και λέει "Τραβάς πολύ δυνατά το άλογο!"
Είπα "Ξέρω τι κάνω". Λέει "Όχι!
Δεν ξέρεις τι καβαλάς". Ουρλιάζοντας από τις κερκίδες.
Τελικά τράβηξα το άλογο για να ετοιμαστώ για άλλη πάσα
και βγαίνει από τις κερκίδες,
με αρπάζει από τον λαιμό, με ρίχνει κάτω,
παίρνει το άλογο και φεύγει.
Έμεινα ξαπλωμένος κάτω και είπα
"Δεν θέλω να ξαναδώ άλογο στη ζωή μου".
Με μεγάλωσε ένας πολύ…
σωματικός πατέρας. Δηλαδή…
Ο δυνατός πόνος δεν μου ήταν άγνωστος.
Και γι' αυτό σκεφτόμουν "Δεν θα λυγίσω".
Ό,τι και να έκανε, εγώ δεν θα λύγιζα.
Νομίζω ότι ο πατέρας μου ζήλευε.
Ο αδερφός μου ήταν μπελάς.
Ήταν λουφαδόρος. Καβγατζής.
Δεν ήταν καλός μαθητής και τον απέβαλαν από όλα τα σχολεία.
Πήγα σε 13 σχολεία μέσα σε 12 χρόνια.
Με έβαλαν σε στρατιωτική σχολή. Ούτε μήνα δεν έμεινα.
Ήταν αδιόρθωτος. Όλο έμπλεκε.
Πήγε στη σχολή Ντέβερο,
που ήταν σχολείο για προβληματικά παιδιά.
Κι εκεί του κόλλησε το μικρόβιο της υποκριτικής.
Μετά πήγε στο κολέγιο.
Εκεί πήρε την υποκριτική στα σοβαρά.
Ήταν μια ευκαιρία για οντισιόν.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά πήγα στον Θάνατο του Εμποράκου.
Και πήρα τον ρόλο.
Ήμουν στη σκηνή και ένιωθα…
Δεν είχα καθόλου άγχος.
Ένιωθα ότι είχα τον έλεγχο, επειδή αυτό μου βγαίνει φυσικά
και εύκολα.
Στο κοινό ήταν ένας καθηγητής του Χάρβαρντ και μου είπε
"Πρέπει να το δεις ως καριέρα".
Του λέω "Έλα τώρα". Και λέει "Ναι.
Πρέπει να το σπουδάσεις. Έχεις κάτι".
Κι εκείνη η στιγμή
άλλαξε την πορεία της ζωής μου.
Έφτασα στη Νέα Υόρκη τη μέρα του Γούντστοκ.
Είπα "Ήρθε η ώρα να στρωθώ στη δουλειά".
Δεν ήξερα καν σε τι πόλη ζούσα. Δεν ήμουν μέρος της.
Πολύ μόνος και πολύ αφοσιωμένος, προσπαθούσα να βρω τον δρόμο μου.
Τους έζησα αυτούς τους δρόμους. Ξέρω πώς να επιβιώνω.
Κοιμήθηκα σε κατώφλια και στάσεις, σταθμούς τρένων και βιβλιοθήκες.
Την παγωνιά την καταλαβαίνω.
Πήγαινα σε πρακτορεία.
Σε όλα όσα υπήρχαν. "Θέλω να γίνω πελάτης σας".
"Δεν δεχόμαστε κανέναν".
Έσπρωχνα τη φωτογραφία μου και την έβγαζαν έξω.
Σε οντισιόν μου έλεγαν "Όχι, δεν μιλάς καθαρά. Έχεις πεσμένα βλέφαρα.
Είσαι το ένα, είσαι το άλλο".
Το καλύτερο που έβρισκα ήταν μικρά θέατρα
όπου έπρεπε να είμαι ημίγυμνος.
Τέτοιες αηδίες έκλεινα. Ήταν τρομερό.
Έλεγαν "Δεν θα τα καταφέρεις. Μήπως να γίνεις κομπάρσος;"
Κι έτσι άρχισα να το πιστεύω. Έλεγα "Λες;"
Γιατί όποτε με έκλειναν, ήταν πάντα για να κάνω τον παλικαρά.
-Για πρόσεχε. -Δεν σε είδα.
Δεν γινόταν πρωταγωνιστής.
Είτε ήταν στο σανίδι είτε υπεύθυνος σκηνικών αντικειμένων,
ποτέ δεν τον εκτίμησαν.
Ήμουν τόσο εγωκεντρικός και μονωμένος,
και ο Τζον ήταν έτσι ακριβώς.
Ο Σλάι άρχισε να γράφει, διότι δεν έβρισκε αυτό που ήθελε,
οπότε το έφτιαξε μόνος του.
Και δεν ήταν τύπου
"Το σκεφτόμουν και θα το έκανα". Κάν' το!
Είπα ότι δεν μου κάνει. Δεν θέλω να είμαι ηθοποιός.
Ίσως να μπορέσω να γράψω όσα με νευριάζουν και να τα κάνω σενάρια.
Βρήκα δουλειά ως ταξιθέτης.
Μπορούσα να βλέπω όλη μέρα ταινίες.
Έπαιρνα ένα φτηνό μαγνητόφωνο,
ηχογραφούσα τη μουσική και τους διαλόγους
και σπίτι προσπαθούσα να αντικαταστήσω τον διάλογο.
Έτσι άρχισα. Έγραφα και ξανάγραφα για λίγα χρόνια,
μέχρι που είχα 15, 16 σενάρια.
Με τον Τζον ήμασταν σε διαφορετικό μήκος κύματος.
Θέλαμε να γράψουμε και να παράγουμε δικά μας έργα.
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή
την περνούσαμε με ένα μπουκάλι κρασί Boone's Farm.
Δεν πηγαίναμε σε μπαρ, εστιατόρια, κλαμπ. Τότε άρχισε η πραγματική συγγραφή.
Συζητούσαμε για αξιώσεις, για όνειρα,
αλλά και για ταινίες.
Με κάποιον τρόπο τρυπώναμε
σε κάθε ταινία στη Νέα Υόρκη.
Ποτέ δεν πληρώσαμε για εισιτήριο. Ποτέ.
Στο μυαλό μας δεν υπήρχε η πιθανότητα αποτυχίας.
"Κι αν δεν τα καταφέρουμε;" Ποτέ δεν το συζητήσαμε αυτό.
Τόσο δυναμικοί κι ανένδοτοι και αφοσιωμένοι στην ιδέα…
"Ναι, κάπου θα υπάρχει κάτι για εμάς. Παραείμαστε περίεργοι".
Κάπου θα ταιριάξουμε.
Έπρεπε να γίνει κάτι. Να δημιουργήσουμε τη μοίρα μας.
Γι' αυτό είπαμε "Πρέπει να κάνουμε την ταινία Horses".
Ένας καουμπόη κι ένας Ινδιάνος σηκώνονται από τον τάφο,
εκατό χρόνια αφότου τους κρέμασαν.
Πήγαμε οδηγώντας στο Μέριλαντ.
Νοικιάσαμε όπλα.
Όταν μας βλέπεις να πυροβολούμε, είναι πραγματικά πυρά.
Είπα "Τι είμαι; Τρελός".
Ο πατέρας του μετενσαρκώθηκε στον σερίφη που ήρθε να μας εντοπίσει.
Ο πατέρας μου παίζει στην ταινία. Τους πυροβολεί.
Τη σκηνή όπου μας σκοτώνει την απόλαυσε λίγο παραπάνω.
"Θέλω να σας ρίξω και μετά να έρθω και να σας ξαναρίξω".
Είπα "Μήπως είναι λίγο προσωπικό αυτό; Κάπως βιβλικό;"
Είναι βωβή ταινία. Είπα "Σλάι, γιατί δεν έχει ήχο;"
"Δεν είχα λεφτά".
Κι είπες να προωθήσεις μια βωβή ταινία το 1971;
Δεν έχει σημασία αν δεν έχει ξαναγίνει.
Και κυρίως είχε φωνή. Ήθελε να ακουστεί η φωνή του.
Στο λύκειο ήμουν το πρότυπο του πώς να μη γράφεις.
"Σιλβέστερ, θες να διαβάσεις;" Εγώ "Όχι, ευχαριστώ".
Εκείνος "Ναι. Κανείς άλλος δεν θέλει".
Η απόρριψη με ενθάρρυνε.
Είναι πρόκληση.
Θα αποδεχτείς την αξιολόγησή τους ή θα αξιολογήσεις τον εαυτό σου;
Ο Σλάι πάντα ήθελε να γίνει ηθοποιός,
μα πάντα έπρεπε και να γράφει.
Θέλει να γίνει ηθοποιός
και θέλει κάποιον να του δώσει έναν ρόλο.
Δεν τον έπαιρναν σε ταινίες.
Εφηύρε ρόλους για τον εαυτό του γιατί μάλλον θεωρούνταν ακατάλληλος.
Είχα παρατήσει την υποκριτική. Είχα τελειώσει.
Μα ο Τζον Χέρτζφελντ μου ζήτησε βοήθεια για μια οντισιόν.
Στο κοινό ήταν ένας τύπος που επέβλεπε μια τάξη
που θα έγραφε και θα σκηνοθετούσε τους Μάγκες του Μπρούκλιν.
Αυτή ήταν η αρχή.
Βρέθηκα στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.
Γνώρισα τον Σλάι στους Μάγκες του Μπρούκλιν.
Ήμασταν ένα πολύ παράξενο ζευγάρι.
Είναι Εβραίος, διανοούμενος, απόφοιτος καλού κολεγίου.
Εγώ… Εγώ είμαι αυτό που είμαι.
Και να θες, δεν βρίσκεις δύο άτομα πιο πολιτιστικά αντίθετα.
Με πήγε στο διαμέρισμά του κοντά στη λεωφόρο Λέξινγκτον
με τον γιγάντιο σκύλο του.
Είχε βάψει μαύρα τα παράθυρα για να μπορεί να γράφει.
Διάβασα το σενάριο και ήταν αρκετά απλοϊκό.
Και είπα "Άσε με να είμαι ο εαυτός μου σ' αυτήν τη σκηνή".
Ας πούμε, όταν κάθομαι πίσω από το κορίτσι.
"Κε Ροσιέλο, τι κάνεις;"
"Δεν ξέρω. Κάθομαι.
Σηκώθηκα γιατί με χτυπάει ο ήλιος.
Δεν βλέπω".
Και επιστρέφει στη διδασκαλία.
Λίγο μετά, πάω στο κορίτσι.
Την αγκαλιάζω. Λέει "Κε Ροσιέλο!"
"Δεν ξέρω τι γίνεται! Με ακολουθεί ο ήλιος.
Πάω από δω, πάω από κει". Όλο βλακείες, αυτοσχεδιάζω.
Και συνειδητοποίησα ότι μου είχαν δώσει μια ευκαιρία.
Θα έλεγα ό,τι ήθελα σε όλη την ταινία.
Ο Σλάι συνεχώς ξαναέγραφε το σενάριο,
βελτιώνοντας τις σκηνές του.
Στους Μάγκες του Μπρούκλιν πρώτη φορά νιώσαμε
τη φωνή του Σταλόνε πριν το Rocky.
Η καλύτερη σκηνή της ταινίας, αν όχι όλου του σινεμά της δεκαετίας του '70 για μένα,
είναι εκεί όπου η μνηστή του, η Μαρία Σμιθ, τον πείθει
να αγοράσει δαχτυλίδι αρραβώνων, για το οποίο ο χαζός δεν είχε λεφτά.
Το κορίτσι που βγήκε από δω,
αν της ξαναδείξεις δαχτυλίδι των 1.600 δολαρίων,
ξέρεις τι θα γράφει στο μνήμα σου;
"Ήμουν χαζός που έδειξα στη Φράνι Μαλινκάνικο το δαχτυλίδι των 1.600 δολ."
Ο Στάνλεϊ είναι ενδιαφέρων χαρακτήρας,
μα δεν τον συμπαθείς κιόλας.
Είναι τελείως βλάκας.
Μα σε εκείνη τη σκηνή τον ερωτεύεσαι,
επειδή καταλαβαίνεις πόσο δυνατή είναι η αγάπη του για τη Φράνι.
Είναι η πρώτη μας γεύση από τη μουσικότητα και τον ήχο
του διαλόγου του Σταλόνε.
Να πάρει.
Εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι η μοίρα μου καθοριζόταν από το γράψιμο.
Ήξερα ότι δύσκολα θα με έπαιρναν σε ταινίες.
Πάντα θα ήμουν ο παλικαράς.
Λέω "Αλήθεια είναι. Είμαι".
Αλλά είμαι και καλός. Με λες κι αγαθιάρη.
Αν τα βάλεις μαζί,
θα γίνει σπουδαίος χαρακτήρας.
Και αυτήν την ευκαιρία την απέκτησα στο Rocky.
Ο πρόδρομος ήταν ο Στάνλεϊ Ροσιέλο στους Μάγκες του Μπρούκλιν,
όπου είδα έναν σκληρό κακοποιό,
με δερμάτινα, τζελ στο μαλλί, τσιγάρο, μα που τον συμπαθούσες.
Το ένα έφερε το άλλο.
Αν δεν μου είχαν δώσει τον ρόλο, αν δεν είχα καλές κριτικές,
δεν θα είχα βγάλει 1.330 δολάρια.
για να πάρω ένα αμάξι των 40 δολαρίων. και να οδηγώ για 11 μέρες ως το Χόλιγουντ.
ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΣΑΝΣΕΤ ΜΠΕΒΕΡΛΙ ΝΤΡΑΪΒ
Στο Λος Άντζελες ήξερα μόνο τον Χένρι Γουίνκλερ,
που ήταν σταρ ως Φόνζι.
Χάλασε το αμάξι στη διασταύρωση Χόλιγουντ και Βάιν.
Μπουμ. Σταμάτησε. Σαν να ήταν προφητικό.
Πρώτα τηλεφώνησα στον Χένρι.
"Πρέπει να έρθεις να με πάρεις.
Χάλασε το αμάξι μου.
Είμαι στη μέση της λεωφόρου Σάνσετ".
Είπα "Έρχομαι αμέσως".
Πήγα και πήρα αυτόν και τον τεράστιο σκύλο του,
με όλα του τα ρούχα σε βαλίτσες στο αμάξι.
Προφανώς δεν θα με πήγαινε σπίτι του. Έχω σκύλο, σύζυγο.
Με πήγε σε μοτέλ
και έμεινα εκεί τρία βράδια.
Μετά βρήκα ένα αχούρι στην καρδιά του Βάλεϊ,
λίγο πιο πέρα από τη λεωφόρο Μπαλμπόα.
ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ
Ωραία.
Με σύστησαν στον Τζιν Κέρκγουντ που ήταν διευθυντής παραγωγής,
μιλήσαμε και του είπα την ιδέα για το Rocky,
την αναπτύξαμε και, αυτό ήταν, κυκλοφόρησε.
Ήταν μια σειρά ασυνήθιστων συνθηκών, έτσι όπως το βλέπω,
γιατί είχα πολύ περιορισμένη προϊστορία.
-Ήταν… -Μήπως καθόλου προϊστορία;
Μια καλοπροαίρετη και υπέροχη αλυσίδα λαθών.
Ναι, τα απλοποιεί όλα.
Ήμουν σε μια οντισιόν
και τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.
Φεύγοντας, καθώς έκλεινε η πόρτα,
ξαναμπήκα και είπα
"Παρεμπιπτόντως, γράφω και σενάρια". Είπε "Αλήθεια; Πέρνα μέσα".
Άρχισα να γράφω
και να κάνω κάτι εμπνευσμένο από τους Κακόφημους Δρόμους.
Ήθελα να κάνω έναν εισπράκτορα της μαφίας. Κάτι πολύ ωμό, του δρόμου.
Και στρώνομαι στη δουλειά, με τον σκύλο στο γραφείο μου,
και δουλεύω, καπνίζω και κατεβάζω κούπες καφέ.
Κι αρχίζει να διαμορφώνεται.
Πετυχαίνει.
Υπάρχει, όμως,
μια ματσίλα στον Ρόκι.
Η φίλη μου που το δακτυλογραφούσε
άρχισε να κλαίει.
Λέει "Τον μισώ τον Ρόκι. Τον μισώ. Είναι σκληρός.
Χτυπάει κόσμο. Τον δέρνει".
Είπα "Κι αν σταματούσε; Ίσως να το πέτυχε σχεδόν.
Μπορεί, είναι η δουλειά του.
Ωραίο θα ήταν".
Είπα "Κι αν είχε κοπέλα;"
Ναι, ωραίο αυτό.
Και το ξαναπιάνω.
Και γράφω. "Κοπέλα. Καλό".
Αλλά τώρα δεν είναι μαχητής. Είναι απλός άνθρωπος. Δεν υπάρχει ιστορία.
Είναι άνθρωπος του περιθωρίου, τελειωμένος.
Είναι τελειωμένος!
Και πάω στο Λιμάνι της Αγωνίας. Είναι ο Τέρι Μαλόι.
Μπαμ. Σκορτσέζε, ταινία, Κακόφημοι Δρόμοι.
Τα ανακατεύεις και βάζεις την πινελιά σου.
Κι όλα ενώθηκαν μόλις έγινε πυγμάχος.
Είχα 106 δολάρια και το νοίκι ήταν 300.
Ήμουν σε δίλημμα. Άκουγα την καμπάνα να χτυπάει.
Το έγραψα σε τρεις μέρες.
Μετά, φυσικά, το ξανάγραψα ξανά και ξανά.
Όταν γράφω, έχω πίστη.
Δεν ανησυχώ για τα ψεγάδια.
Ξέρω ότι το 90% ίσως να είναι άχρηστο,
αλλά η ιδέα που έχεις, η αρχή, η μέση και το τέλος
είναι σημαντικά για μένα.
Οι παραγωγοί λένε "Να πάρουμε τον Ράιαν Ο' Νιλ. Ξέρει μποξ.
Ή τον Μπαρτ Ρέινολντς".
Λέω "Όχι, το γράφω για μένα".
Τους άρεσε το σενάριο, μα ήθελαν τόσο απεγνωσμένα να μην παίξεις
που σου πρόσφεραν τεράστια ποσά για να απομακρυνθείς.
Ακριβώς. Έφτασαν στις 265.000 δολάρια.
-Για να μην παίξεις. -Να φύγω.
Ήξερα ότι αν το πουλούσα, ακόμα και για 500.000 δολάρια,
όταν τα λεφτά τελείωναν,
θα απογοητευόμουν που ξεπουλήθηκα.
Τι είναι πιο υγιές;
Να ζεις με ψευδαισθήσεις
και να έχεις ακόμα λίγες ελπίδες ότι θα ήσουν σπουδαίος
ή να έχεις την ευκαιρία να γίνεις σπουδαίος
και να τη θαλασσώσεις και να συνειδητοποιήσεις ότι απέτυχες.
Ο πιο εύκολος δρόμος είναι να ζεις με ψευδαισθήσεις και να λες
"Αν είχα την ευκαιρία, θα τους είχα κερδίσει όλους".
Μπήκα στο τροχόσπιτο για πρώτη φορά
στους κρύους δρόμους της Φιλαδέλφειας
και ήξερα ότι ήταν η στιγμή της αλήθειας.
Είπαν "Σιλβέστερ, είσαι έτοιμος;"
Είπα "Όχι. Αλλά ο Ρόκι είναι".
Αυτό που έγινε ήταν καταπληκτικό.
Ξέραμε ότι συμβαίνει αυτό το πράγμα.
Όλοι οι ηθοποιοί που ήθελα αποχώρησαν
και αντικαταστάθηκαν από τέλειους ηθοποιούς.
Ο Απόλο Κριντ; Μόνο ένας άνθρωπος μπορούσε να τον παίξει.
Είχε τη φωνή, το μέγεθος, την αλαζονεία.
Θα βάζαμε τον Κεν Νόρτον, μα αποχώρησε δύο βράδια πριν
και σκέφτηκα "Αμάν".
Πιστεύω στη θεϊκή παρέμβαση.
Και η Τάλια Σάιρ ήταν της τελευταίας στιγμής. Δεν βρίσκαμε κατάλληλο άτομο.
Μπαίνει μέσα, και μόλις άνοιξε η πόρτα,
ήταν σαν να είδα το φως.
Την πλησιάζω και είχε πολύ μαύρα μαλλιά
και με μάτια που σε κοιτούσαν έτσι.
Λέω "Την αγαπώ".
Αγαπώ τον χαρακτήρα. Κάτι υπάρχει εδώ.
Δεν θα το αμφισβητήσω. Δεν χρειάζεται οντισιόν.
Εσύ είσαι αυτή.
Το ίδιο γινόταν συνέχεια.
Το Rocky δεν είναι με τίποτα μια ταινία για το μποξ.
Είναι μελέτη χαρακτήρα ενός άντρα…
Ιστορία αγάπης.
Έπρεπε να 'ναι κυνικός.
-Ιστορία αγάπης. -Μα δεν μπορεί.
-Ιστορία αγάπης. -Αποδέχεται τη ζωή.
-Αυτή είναι η ζωή του. -Πες το.
Αυτό που θέλει όσο τίποτα άλλο είναι να μη γεράσει μόνος.
Πες το.
Αυτός ο νεαρός δεν το 'χε καθόλου με τον έρωτα.
-Δεν μπορούσε να το παραδεχτεί. -Όχι.
Έχεις δίκιο.
Δεν μπορούσα να το πω τότε.
Περιμένω να κάνω μια σκηνή στον πάγο με την Άντριαν.
"Μάντεψε. Πάνε οι 300 κομπάρσοι".
"Πόσους έχω;" Λέει "Κανέναν".
"Πόση ώρα έχω για το γύρισμα;"
"Ίσως δύο ώρες".
Και λέω "Ουάου.
Θα γίνει ακόμα καλύτερο".
Ο Ρόκι παρατηρεί και βλέπει όσα δεν βλέπουν οι υπόλοιποι
για να την ξεκλειδώσει.
Εξερευνούσε την ευάλωτη φύση της, τη φρόντισε,
τη μεταμόρφωσε.
Πρέπει να ξεκινήσουμε με έναν χαρακτήρα εδώ
για να πάμε εκεί.
Ξέρεις πώς άρχισα το μποξ;
-Όχι. -Ο γέρος μου.
Δεν ήταν έξυπνος.
Μου λέει "Δεν γεννήθηκες με μυαλό,
οπότε ξεκίνα να χρησιμοποιείς το σώμα σου". Έτσι έγινα πυγμάχος.
-Με καταλαβαίνεις; -Ναι.
Γιατί γελάς;
Η μάνα μου μού είπε ακριβώς το αντίθετο.
Τι είπε; Ποιο αντίθετο;
Είπε "Δεν γεννήθηκες με ιδιαίτερο σώμα,
οπότε δούλεψε το μυαλό σου".
Αυτό είπε;
Η Άντριαν ήταν υπέροχη.
Δημιούργησε μια γυναίκα
καταπιεσμένη και παραμελημένη.
Ανύψωσε την Άντριαν σε μια στιγμή ελευθερίας και ομορφιάς.
Και αγάπης.
Η Τάλια το μεταμόρφωσε από μια ιστορία για την πυγμαχία σε μια ιστορία αγάπης.
Το αγόρι της έτυχε να είναι πυγμάχος.
Επιτέλους είχε κάτι για το οποίο να παλέψει.
Όχι για τα λεφτά. Για την υπερηφάνεια.
Θέλω να είσαι περήφανη εσύ.
Θέλω να πεις "Αυτός είναι ο άντρας μου".
Γι' αυτό στο τέλος αυτός είπε
"Δεν θέλω να είμαι ένας ακόμα μποξέρ.
Δεν με νοιάζει να με πλακώσουν. Θέλω να είσαι περήφανη εσύ".
Το μόνο που θέλω είναι να φτάσω ως το τέλος.
Αυτό μου άρεσε στον χαρακτήρα του. Ότι τα κρατούσε όλα μέσα του.
Δεν μοιράστηκε τον πόνο του ή την απογοήτευσή του με κανέναν
παρά μόνο με τον εαυτό του.
Η μόνη φορά που εκφράζεται είναι όταν ο Μίκι φεύγει από το διαμέρισμα.
Έτσι όπως γράφηκε η σκηνή, βγαίνω από το μπάνιο,
τον κοιτάζω σκεπτικά και τον ακολουθώ.
Λέω "Τζον, κάνε μου μια χάρη. Συνέχισε με τις κάμερες και τον ήχο,
να δούμε αν μπορεί ο Ρόκι να συνοψίσει τη ζωή του σε δύο λεπτά".
Την πρώτη φορά που το κάναμε ήταν τέλεια
και λέει ο τύπος "Τι; Λήψη ήταν αυτό;"
Του λέω "Αν ήταν λήψη; Ήταν…
αυτοσχεδιασμός.
Δεν μπορώ να το ξανακάνω. Αυτοσχεδίαζα".
Δεν υπάρχει η ενέργεια. Είναι…
Λοιπόν, πώς το έκανα πριν; Χτύπησα την πόρτα;
Λέω "Γάμα το, πάμε από την αρχή. Τι έκανα;"
Κι αρχίζω να σκέφτομαι τον πατέρα μου.
Θέλω να γίνω ο μάνατζέρ σου.
Έπρεπε να πετάξω την καλύτερη λήψη…
Αλλά δεν θες αυτά που θα σου δώσω.
Έχω τον πόνο κι έχω την εμπειρία.
Κι εγώ έχω πόνο και εμπειρία.
Και να την αντικαταστήσω με κάτι ακόμα πιο εκρηκτικό,
τη σχέση μου με τον πατέρα μου.
Σε χρειαζόμουν πριν δέκα χρόνια. Πριν δέκα χρόνια, δεν με βοήθησες.
-Δεν νοιάστηκες. -Αν ήθελες βοήθεια…
Αν ήθελες βοήθεια, γιατί δεν ζήτησες;
Γιατί δεν ζήτησες, μικρέ;
Ζήτησα, μα εσύ δεν άκουσες τίποτα.
Όταν το έγραψα, ήταν μόνο μία ατάκα.
Πήγα εκεί και είπα "Πρέπει να μιλήσω για τον εαυτό μου".
Για μένα.
Και θα το κάνω μέσω του Ρόκι.
Έκλεινα τα 30 και είπα
"Αυτό έχεις να προσφέρεις; Πέρασαν τα καλά μου χρόνια. Ποια καλά;
Θα αρπάξω την ευκαιρία και θα φάω τα μούτρα μου".
Σκέφτηκα την ταινία. Ότι θα πάτωνα.
"Γιατί δεν ήσουν εδώ όταν σε χρειαζόμουν;"
Αν μπορέσω να εκφράσω την απελπισία μου,
έχω ένα προαίσθημα ότι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι
με την ίδια απελπισία, που τους προσπέρασαν, τους αγνόησαν.
Θα το καταφέρω! Θες να είσαι δίπλα στο ρινγκ να το δεις;
Θες; Θες να με βοηθήσεις;
Θες να με δεις να πετυχαίνω το…
Δεν θα του τα έλεγα ποτέ αυτά κατάμουτρα,
γιατί θα έδειχνα μεγάλη ασέβεια.
Και δεν θες να κάνεις διάλογο.
Όλοι θα υποθέσουν ότι ο γέρος ξόφλησε,
και μετά, μπαμ,
ανοίγει η πόρτα, μπαίνει η μουσική του Μπιλ Κόντι,
και υπάρχει ελπίδα.
Να το. Να αυτό που ήθελαν όλοι
όσοι αγνοήθηκαν ή που τους αρνήθηκαν την ευκαιρία.
"Έλα. Γύρνα πίσω".
Θεέ μου. Σ' αυτόν τον κινηματογράφο έκανε πρεμιέρα το Rocky.
Εδώ ήμουν ταξιθέτης.
Η πρώτη κριτική από τη Νέα Υόρκη από τον Βίνσεντ Κάνμπι ήταν δριμύτατη
και δεν ήξερα τι να περιμένω.
Προβάλαμε το Rocky πέντε μέρες πριν την κυκλοφορία.
Ήταν απογευματινή παράσταση.
Καθόμουν μαζί του και ξαφνικά λέει "Σκατά".
Μέσα σε 20 λεπτά τα τρία τέταρτα του κοινού είχαν φύγει.
Και οι υπεύθυνοι του στούντιο είναι…
Και χαμηλώνω στη θέση μου. Λέω "Σκατά".
Αυτό θα πει απογοήτευση. Λέει "Θεέ μου".
Πίστευε ότι θα πατώσει.
Οπότε, όταν κυκλοφόρησε, δεν είχα και τόση αυτοπεποίθηση.
Εδώ μέσα έγινε η πρεμιέρα του Rocky.
Θυμάμαι να στέκομαι απέναντι με μια καμπαρντίνα.
Ο αδερφός μου λέει
"Ή θα είναι η καλύτερη ή η χειρότερη μέρα της ζωής σου".
Λέω "Ναι, αυτό ακριβώς".
Αν δεν πήγαινε καλά, δεν υπήρχε δεύτερη ευκαιρία.
Όταν μπήκαν όλοι, πήγα πίσω και στάθηκα.
Ήταν σαν πίνακας νεκρής φύσης.
Δεν κουνιέται κανείς. Όλοι ακούνε την κάθε λέξη.
Με κομμένη την ανάσα.
Όταν ρίχνει κάτω τον Απόλο,
το σινεμά σηκώθηκε όρθιο,
και οι παραγωγοί κοιτούσαν γύρω τους σε φάση "Τι λες τώρα;"
Το κοινό συμμετέχει σαν να είναι πραγματικός αγώνας.
Η διαφορά ήταν δυσδιάκριτη.
Άκουγες τις ζητωκραυγές από μέσα
μέχρι έξω στον δρόμο.
Υποθέσαμε ότι θα ήταν αστείο να παλέψει με τον Κριντ.
Μα όταν τον πετάει κάτω στον πρώτο γύρο,
αυτός ο ενθουσιασμός ήταν ανήκουστος.
Κανείς δεν θυμάται ότι ο Ρόκι χάνει.
Δεν… Η ταινία είναι στημένη έτσι ώστε να νιώθεις ότι κέρδισε.
Ήταν μία από τις υπέροχες στιγμές,
όπου το κοινό αντιδρά στο δράμα της οθόνης.
Με την κυκλοφορία της, η ταινία πάει στο νούμερο ένα. Όλοι μιλούσαν για…
"Η ταινία έχει καρδιά".
"Είναι συγκινητική. Έκλαψα".
"Με ενέπνευσε".
Το κοινό ενθουσιάστηκε που είδε το παραμύθι να ζωντανεύει.
Έγινε κάτι. Κάτι μαγικό.
Η τελευταία του φωτογραφία ως άγνωστος.
Δεν πρόκειται να ξαναέχω ούτε μία ιδιωτική στιγμή.
Να και ο Ρόκι αυτοπροσώπως, ο Σιλβέστερ Σταλόνε!
Μια στιγμή που κυριολεκτικά σε μεταμορφώνει,
αλλά για πάντα. Μπαμ!
Και ο νικητής είναι…
Το Rocky.
Ο σταρ του Rocky, Σιλβέστερ "Σλάι" Σταλόνε.
Υποδεχτείτε τον Σιλβέστερ Σταλόνε.
Τον εξύμνησαν ως ηθοποιό, ως συγγραφέα,
ως έναν απλό οραματιστή και άλλα τέτοια
και, μπαμ, να τος.
Στο εξής, ό,τι κι αν έκανε, θα ήταν καλό.
Κάποιες φορές καταρρακώνομαι όταν σκέφτομαι
γιατί γίνονται όλα και αν το άξιζαν.
Περνάω μια σκοτεινή περίοδο όπου αυταπατώμαι.
Συγκεντρώνομαι και κοιτάζομαι στον καθρέφτη.
Είμαι η ζωντανή απόδειξη ότι αυτό που συνέβη στον Ρόκι συνέβη και σε μένα.
Μέσα σε μια βδομάδα,
έλεγαν πράγματα για μένα στα οποία δεν θα μπορούσα να ανταποκριθώ.
Και έλεγαν και πράγματα που ήταν…
Θα έλεγα… κάπως εξοργιστικά.
Πρώτη φορά άκουσα για το Rocky σε ραδιοφωνική διαφήμιση.
"Κάθε τόσο, αναδύεται ένας νέος ηθοποιός,
και κάνει τον μεγαλύτερο πάταγο στον χώρο.
Ήταν ο Μάρλον Μπράντο.
Ήταν ο Αλ Πατσίνο. Ήταν ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
Και φέτος, ο ηθοποιός για τον οποίον θα μιλάμε όλοι,
είναι ο Σιλβέστερ Σταλόνε".
Ποιος σκατά είναι αυτός;
Τότε είδα τηλεοπτική διαφήμιση.
Ο Στάνλεϊ από τους Μάγκες του Μπρούκλιν είναι ο Σιλβέστερ Σταλόνε;
Ο μεγαλύτερος ηθοποιός μετά τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τον Μάρλον Μπράντο;
Ουάου. Εντάξει.
Είχες το θράσος να περιμένεις να παίξεις σε αυτό,
καθώς η μέχρι τότε καριέρα σου ήταν μικροί ρόλοι.
Ευγενικό εκ μέρους σου που τους λες μικρούς.
Ένιωθα ότι αν ήταν να καταδικαστώ
στην επαγγελματική αφάνεια,
τουλάχιστον να μπορώ να πω στον εαυτό μου "Προσπάθησες".
Αν μη τι άλλο, είχα μια ωραία οικογενειακή ταινία.
Θα άρεσε στους γονείς μου.
Βγαίνει το Rocky. Λίγους μήνες μετά, με παίρνει ο μπαμπάς του Σλάι.
"Τζον, να έρθω να σε δω;
Έχω ένα σενάριο.
Το αληθινό Rocky". "Τι εννοείς;"
"Εγώ έγραψα το αληθινό Rocky".
"Έγραψες ταινία πυγμαχίας;". "Ναι".
"Την έδωσες στον Σλάι;" "Θέλω να τη διαβάσεις".
"Ίσως να τη γυρίσεις". "Όχι. Φρανκ.
Γιατί δεν τη δίνεις στον Σλάι; Αλλά νομίζω ότι η θέση έχει καλυφθεί".
Ακόμα ανταγωνιζόταν τον Σλάι.
Λέει "Γράφω ένα σενάριο που λέγεται Sonny".
Λέει ο Σλάι "Για τι μιλάει;" "Είναι ο γιος του Ρόκι".
Λέει ο Σλάι "Δεν μπορείς. Είναι δημιούργημά μου".
Νομίζω ότι ζήλευε. Τον ρώτησα "Γιατί ζηλεύεις;
Σκοτώθηκε στη δουλειά. Δεν τον βοήθησες. Μόνος του το έκανε".
Η επιτυχία μπορεί να σπείρει τον όλεθρο σε μια οικογένεια.
Χωρίς να το ξέρω, η καριέρα μου ακυρώθηκε εν μία νυκτί όταν βγήκε το Rocky.
Έγινα ο αδερφός του Ρόκι.
Του ήταν δύσκολο. Ο αδερφός μου είναι πολύ δημιουργικός
και η επιτυχία μου τον τραυμάτισε ψυχολογικά.
Κανείς δεν περίμενε να γίνει είδωλο της Αμερικής.
Μόλις φτάσεις στο όνειρό σου,
συνειδητοποιείς "Δεν ήταν δικό μου".
Το όνειρό μου δεν έκανε…
Δεν πήγε όπως περίμενα.
Συνοδεύεται από μια…
Μια καταιγίδα
την οποία πολεμάς συνεχώς, γιατί είσαι απογοητευμένος.
Λες "Σκατά.
Νόμιζα ότι όταν θα έφτανα στην κορυφή του βουνού, ο ουρανός θα ήταν γαλανός".
Και δεν είναι.
Ο αέρας είναι αραιός. Είναι επισφαλές.
Δεν υπάρχουν πολλοί εκεί πάνω. Είναι μοναχικά.
Το να πηγαίνεις στο βουνό δεν είναι αυτό που φανταζόσουν.
Νομίζω ότι όταν ο Σταλόνε έγινε διάσημος με το Rocky,
δεν περίμενε τα μειονεκτήματα που συνοδεύουν τη διασημότητα.
DINAH! ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΥΓΜΗΣ '78
Από το Χόλιγουντ, είναι η εκπομπή Dinah!
Δεν περίμενε να λέει ο κόσμος
"Πρέπει να το ξανακάνεις. Να το ξαναποδείξεις".
Σας καλούμε στο πάρτι
με τον Ρόκι, τον Σιλβέστερ Σταλόνε.
Είναι η δεύτερή σου ταινία και όλος ο κόσμος
περιμένει να δει τι θα απογίνει ο Σιλβέστερ Σταλόνε.
-Ναι. -Ήταν μία και μοναδική επιτυχία;
ROCKY ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΤΑ;
Μετά το Rocky, ο κόσμος με είχε αναγάγει
σε κάτι μεγαλύτερο από ό,τι θα έπρεπε.
Κατευθείαν άρχισαν να αμφισβητούν την ικανότητά μου.
Έβλεπα πολλά σενάρια.
Τίποτα δεν ήταν ενδιαφέρον. Μετά ήρθε η Πυγμή.
Θα αποσυνδεόμουν εντελώς από το Rocky.
Μια ταινία για το εργατικό κίνημα στην Αμερική,
την ιδέα ενός ισχυρού συνδικάτου αυτοκινητιστών.
Είναι μια φανταστική οδύσσεια, θεωρώ.
Στον απόηχο του Rocky, προσπαθεί να διαπιστώσει
και πώς να το επαναλάβει και πώς να διαφοροποιηθεί.
Ο Σταλόνε ήταν μεγάλος σταρ τότε.
ΝΟΡΜΑΝ ΤΖΟΥΙΣΟΝ, ΦΩΝΗ
Πρώτα και κύρια ήθελε να ξαναγράψει το αφήγημα.
Πολλά προβλήματα σε ταινίες του
έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι έχει
αίσθηση του τι πετυχαίνει σε μια ταινία
κι έρχεται σε αντιπαράθεση με όσους προσλαμβάνει το στούντιο
γι' αυτά τα πράγματα.
Ένα μεγάλο θέμα του Σλάι
ΤΖΟ ΕΣΤΕΡΧΑΖ, ΦΩΝΗ
είναι ότι δεν ήθελε να πεθαίνει στις ταινίες.
Θεωρώ ότι έκανε λάθος.
Σκότωσε τον ήρωα στο τέλος
και άφησε το κακό να θριαμβεύσει,
κάτι που δεν γίνεται.
Στην πραγματικότητα συμβαίνει,
μα όταν ο κόσμος πληρώνει,
θέλει να βλέπει το καλό να θριαμβεύει.
Για την Πυγμή, έδωσε συνεντεύξεις στο Playboy.
Έλεγε με στόμφο ότι δεν θεωρεί δυνατό να πατώσει ποτέ,
ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ,
ότι είναι απίθανο να το πάθει.
Παρά τα ψεγάδια της, πολλά μου άρεσαν στην Πυγμή.
Μα πολλοί κριτικοί δεν συμφώνησαν
και η διαφωνία τους προσέβαλε τον Σιλβέστερ.
ΣΚΟΥΠΙΔΙ
Όταν είπαν την Πυγμή σκουπίδι, το πήρα προσωπικά.
Έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό στην ταινία.
Δούλεψα πολύ σκληρά.
Κι όταν κάποιοι, σε 500 λέξεις, απαξιώνουν όλη αυτήν την προσπάθεια,
θα ήθελα να τους πετύχω σε ένα σκοτεινό δρομάκι της επιλογής τους.
Η επιτυχία του Rocky και τα λάθη της Πυγμής
ενέπνευσαν τον Σιλβέστερ Σταλόνε να κάνει δική του ταινία.
Όλα δικά του, σενάριο, σκηνοθεσία, υποκριτική.
Οι Βίαιοι Δρόμοι ήταν προπομπός του Rocky.
Το είχα γράψει το 1972
και κανείς δεν ήθελε να ασχοληθεί.
Είναι λίγο περίεργο.
Οπότε έγραψα το Rocky.
Και τότε ήρθε η στιγμή να κάνω τους Βίαιους Δρόμους
που είχαν πάλι σχέση με το ρινγκ.
Σκέφτηκα ότι αν δεν ήταν τόσο σοβαρή όσο το Rocky,
αλλά κάπως σαν καρναβάλι…
Η βροχή, τα χρώματα, οι χαρακτήρες,
λίγο πιο υπερβατικά από έναν συνηθισμένο αγώνα πυγμαχίας.
Τότε, ήμουν ένας νέος που προσπαθούσε να κάνει κάτι
έξυπνο και διασκεδαστικό.
Δεν έκανα πολλή έρευνα
και δεν κατάλαβα ότι ήταν πολύ εξειδικευμένη ταινία.
Όχι για το ευρύ κοινό. Κάπως παράξενη.
Στο 1946, με ιδιαίτερη μουσική, ιδιαίτερα στοιχεία.
Το πήγαινα φιρί-φιρί για καταστροφή,
όπως και έγινε.
Δεν περίμενε να μην πάει καλά η Πυγμή.
Δεν περίμενε ότι οι κριτικοί που εγκωμίαζαν το Rocky,
θα στρέφονταν βάναυσα κατά των Βίαιων Δρόμων.
Δεν το πήρε καλά.
Άρχισε να προκαλεί κριτικούς να παλέψουν.
Κάποιες μέρες ξυπνάω και λέω "Το 'χω".
Κι άλλες μέρες λέω "Δεν το 'χω".
Δεν το νιώθω. Δεν υπάρχει.
Πάω στα τυφλά.
Σαν να μπαίνω σε αγώνα και να λέω "Δεν ξέρω…"
Μόλις έμαθα ότι περνάει αυτή η φάση.
Κάνε υπομονή.
Μην παθαίνεις κρίσεις άγχους. Άσε τον φόβο… Είναι μέσα στο πρόγραμμα.
Κι αυτό είναι που το κάνει ενδιαφέρον. Το ότι το φοβάσαι.
Η επιτυχία του χαρακτήρα Ρόκι Μπαλμπόα
μοιάζει καταπληκτικά με την ιστορία του σταρ Σιλβέστερ Σταλόνε.
Σήμερα ο Σταλόνε βάζει τις τελευταίες πινελιές στο Rocky II
ως συγγραφέας, σκηνοθέτης και σταρ,
χωρίς να φαίνεται να αγχώνεται για τους κινδύνους ενός σίκουελ.
Μάλιστα, ως συνήθως, ο Σταλόνε είναι απόλυτα σίγουρος.
Ο Τζον Άβιλντσεν ήθελε να φύγει.
Πήγαινε στην Έπαυλη του Playboy, μεθούσε, έκανε ναρκωτικά.
Με άλλα λόγια, η κακή πλευρά της επιτυχίας.
Αυτός δεν είναι τέτοιος τύπος.
Είναι αυτός που συνεχίζει κι επιμένει και τους παρασύρει όλους μαζί του.
Πραγματικός ιδεαλιστής.
Στον Τζον Άβιλντσεν δεν άρεσε το σενάριο του Rocky II
και το σκηνοθέτησα εγώ.
-Δεν ξέρω. -Μια δήλωση, Ρόκι;
Δεν ξέρω. Έχω χάσει τα λόγια μου.
Κάντε πίσω!
Ένας λόγος που τα Rocky I και II είχαν τέτοια απήχηση
ήταν ο τρόπος που ο Σταλόνε μπόρεσε να πει την ιστορία του.
Περνάει την ιστορία της ζωής του και μέσα από τον Ρόκι και από τον Κριντ.
Ο Κριντ έξαλλος στο σπίτι του διαβάζει υβριστικά γράμματα στη γυναίκα του.
Μάλλον είναι ο Σταλόνε έξαλλος στην έπαυλή του
με την κριτική της Κελ για τους Βίαιους Δρόμους.
Βάζει στο μικροσκόπιο την έννοια της διασημότητας
σε κάποιο βαθμό.
Υπό μία έννοια, η ιστορία είναι καλύτερη από την πρώτη,
διότι πραγματεύεται θέματα με τα οποία ταυτίζεσαι.
Ο Ρόκι ήταν μοναχικός. Τώρα έχει μια άλλου είδους ευθύνη.
Έχει την ευθύνη και τα προβλήματα με τα οποία όσοι στο κοινό
είναι παντρεμένοι ή το σκέφτονται, μπορούν να ταυτιστούν.
Κανείς δεν θεωρεί τα Rocky οικογενειακές ταινίες,
μα στον πυρήνα τους βρίσκεται η σχέση του με την Άντριαν.
Η πάλη ανάμεσα σε σχέση κι οικογένεια
και στο επάγγελμα που κάνει.
Πότε γύρισες; Νόμιζα ότι ήσουν στη δουλειά.
Όχι, δεν δουλεύω πια.
Με απέλυσαν σήμερα.
Τι έγινε;
Παρατάς το πεπρωμένο σου
για μια "υπόσχεση" που έδωσες;
Τι θα κάνεις;
Δεν ξέρω. Σκεφτόμουν το μποξ.
Μπορείς να γίνεις ό,τι θες. Δεν χρειάζεσαι το μποξ.
Μόνο που είμαι μποξέρ.
Όχι πολύ καλός, μα αυτό κάνω.
Μου έδωσες τον λόγο σου ότι δεν θα το ξανακάνεις.
Τον βλέπεις στα χειρότερά του.
Στο απαίσιο υπόγειό του.
Με μία και μόνη λάμπα.
Κάτι έχει αυτός ο τύπος που…
Είναι το πεπρωμένο του να κάνει κάτι
και τον κρατάνε πίσω οι λάθος λόγοι.
Όταν επιτέλους λέει "Δεν σου ζήτησα να μην είσαι γυναίκα,
μη μου ζητάς να μην είμαι άντρας. Δεν μπορώ".
Λέει "Την αγαπώ αυτήν τη γυναίκα,
μα εκείνη δεν θα αγαπά αυτό που θα γίνω αν δεν προσπαθήσω τουλάχιστον".
Το Rocky II πάλι έσπασε τα ταμεία.
Έβγαλε διπλάσια λεφτά από το πρώτο και έγινε…
Έγινε χαμός παγκοσμίως.
Ο κόσμος τώρα πραγματικά τον ενοχλούσε.
Θα έλεγα ότι ο Σλάι σκαρφάλωσε ψηλά πολύ γρήγορα στη σόου μπίζνες.
Πολλοί λίγοι ηθοποιοί έχουν την πειθαρχία να κάνουν παραγωγή και σκηνοθεσία.
Σκέψου το. 24 ώρες τη μέρα, επτά μέρες τη βδομάδα.
Η παραγωγή ταινιών είναι κάτι που κατανοώ και ενστερνίζομαι.
Αλλά έχει μεγάλο κόστος.
Όταν είσαι αφοσιωμένος σ' αυτό,
παίζεις, γράφεις, σκηνοθετείς, κάνεις την παραγωγή,
δεν έχεις χρόνο για τίποτα.
Μόνο ό,τι περισσεύει πάει στην οικογένεια.
"Τι έγινε σήμερα;" "Δεν θέλω να πω".
Όταν γυρίζεις σπίτι, είναι σαν να μην είναι πραγματικότητα.
Είναι τρομερό πρόβλημα.
Όταν είσαι νέος "Πρέπει να γεμίσω το σπίτι με τέχνη, παιδιά".
Τώρα είναι γεμάτο.
Τα παιδιά έφυγαν
κι έχεις μείνει με αυτό το μεγάλο κενό…
Δεν σε εξυπηρετεί πια
ως πηγή έμπνευσης.
Δεν μετακόμιζα γιατί… "Θέλω άλλη μία υπέροχη θέα".
Όποτε αλλάζεις το μοτίβο στο οποίο έχεις συνηθίσει…
Είναι για να επανεκκινήσεις αυτήν τη διαδικασία.
Είναι δύσκολα τα σίκουελ. Το ένα πιο δύσκολο από το άλλο.
Είναι εξαντλητικό. Ο κόσμος σε πρήζει όλη την ώρα,
μετά ακούς και τις κριτικές και λες
"Άραγε θα αξίζει τον πόνο η ευχαρίστηση;"
Κάθε ταινία γίνεται όλο και πιο δύσκολη
διότι δεν έχεις τη φρεσκάδα του πεινασμένου καλλιτέχνη.
Πριν το Rocky III ανέπτυξα φόβο.
Ίσως δεν είμαι αυτό που ήμουν. Ίσως ήταν τύχη.
Δεν υπάρχει πάθος.
Είναι καλή συμφωνία. Καλά λεφτά.
Ξεκινάς να προστατεύεσαι.
Τα πρακτορεία λένε κάνε εκείνο και το άλλο και την ταινία.
Είναι ασφαλές.
Μετά από λίγο συνειδητοποιείς
"Δεν κάνω τίποτα καλά επειδή ακούω συνέχεια τους άλλους".
Μετά από χρόνια ξυπνάς και νομίζεις ότι είσαι νικητής, μα δεν είσαι.
Το Rocky III ήταν ένα παράδειγμα αυτού.
Έχουμε αμάξια, έχουμε λεφτά.
Τα πάντα εκτός από την αλήθεια.
Ποια είναι η αλήθεια, γαμώτο;
Φοβάμαι! Εντάξει;
Θες να με ακούσεις να το λέω; Να καταρρεύσω; Φοβάμαι!
Τι;
Κανένας πυγμάχος δεν θα πει ποτέ "Φοβάμαι. Είμαι δειλός".
Κι εκείνη αυτό το γύρισε.
"Κι εγώ φοβάμαι. Δεν είναι κακό".
Κι από αυτό μπορούσε να βγει το κουράγιο.
Το κουράγιο να μην κάνεις αυτά που σου λένε όλοι…
ο μάνατζερ, αυτοί που σε διαχειρίζονται.
Ίσως το κουράγιο είναι κάτι άλλο. Μήπως να αντέξεις;
Είπα "Σλάι, ξεκίνα να ακούς τον εαυτό σου λίγο.
Άκου το ένστικτό σου".
Καθετί που ήθελα να κάνω… Να πάρω τον Mr. T.,
ήθελα το "Eye of the Tiger" των Survivor, τον Χαλκ Χόγκαν.
Σε κάθε μου επιθυμία άκουγα "Αυτό είναι γελοίο".
Έλεγα "Ξέρω. Είναι γελοίο".
Μα είναι κινηματογραφικό. Ενδιαφέρον. Διαφορετικό.
Είμαι μύλος, αλέθω και αλέθω.
Προσπαθώ να δουλέψω πολύ σκληρά, να ξεπεράσω τις ανασφάλειές μου.
Αδιαφορώ για την απειλή της αποτυχίας,
διότι ξέρω πως ό,τι και να γίνει,
ακόμα κι αν δεν είναι 100% επιτυχία,
θα σου κάνει καλό να συνεχίσεις να πιέζεις τον εαυτό σου.
Το 90% του ταξιδιού είναι θυελλώδες και άχαρο.
Μα για τα ψήγματα επιτυχίας, πρέπει να αντέξεις.
Μπορεί να μη φτάσεις,
μα είναι καλύτερα από το να μην κάνεις τίποτα.
Συνεχίζει να θέλει να δημιουργεί.
Δεν θα αποσυρθεί ποτέ.
Δεν θέλει να πει "Μετανιώνω. Μπορούσα. Έπρεπε.
Μακάρι".
Πάντα ήξερε πού ήθελε να είναι.
Δεν ήταν τυχαίο.
Το ότι έγινε ήρωας δράσης ήταν τυχαίο.
Ο αρχικός Ράμπο ήταν ένας μανιακός φονιάς.
Ήταν ένα άγριο θύμα του πολέμου.
Επέστρεψε διαλυμένος.
Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να επανέλθει στην εκτίμηση της χώρας.
Είπα "Αν είναι να εμπλακώ,
θέλω να ξαναγράψω το σενάριο και θέλω να ακροβατεί στο όριο".
Να φέρω μια ζωώδη αγριότητα
που σοκάρει κι εμένα.
Όπου υπάρχει μόνο αυτό το συσπασμένο πρόσωπο και η οργή.
Δεν χρειάστηκε να ψάξω μακριά για να βρω από πού προήλθε.
Ο πατέρας μου ήταν ο Ράμπο, στην πραγματικότητα.
Δεν διευθετούσε τίποτα με τα λόγια.
Συνήθως επρόκειτο για σωματικό τελεσίγραφο.
Πώς γυρνάς το πιρούνι.
Αν τρώει έτσι…
ξέρεις ότι σου 'ρχεται.
Δεν τα έβαζες μ' αυτόν τον τύπο.
Κοίτα. Ήταν γενετικό. Έκανε…
Είδα μια ευκαιρία να κάνω
αυτό που θεωρώ την πρώτη γνήσια ταινία δράσης.
Κάτι που γίνεται εξ ολοκλήρου κινητικά.
Υπάρχει τόση κίνηση, που ο σταρ δεν μπορεί να χειριστεί τον διάλογο.
Πρέπει να τον χειριστεί ο Τράουτμαν και οι άλλοι.
Σε ελκύει πραγματικά αυτός ο ερημίτης,
αυτή η μοναχική μορφή που νιώθει εγκαταλελειμμένος.
Ό,τι και να έπαιζε, έβγαινε από βαθιά μέσα του,
πολύ πιο βαθιά απ' ό,τι έγραφε το σενάριο.
Γράφει ωραίους διαλόγους, πνευματώδεις και ρυθμικούς,
μα που μοιάζουν και με αυτοσχεδιασμούς σε κάποιον βαθμό.
Ο Σλάι έχει μοναδικό χάρισμα με τις λέξεις που γράφει.
Είναι απλές, αληθινές.
Υπάρχει λόγος για αυτά που γράφει και λέει.
Άρχισα να διαβάζω για τους βετεράνους, τα όσα είχαν πει,
τις καταστάσεις, τα τραύματα.
Και σκέφτηκα "Αν μπορέσω να βάλω κάποια αποσπάσματα
από τη ζωή 20 διαφορετικών αντρών, τα ανακατέψω λίγο…"
Επειδή ο Ράμπο έχει χρόνια να μιλήσει,
ο λόγος του δεν ρέει.
Υπάρχει αυτή η βιασύνη, αυτή η αποστασιοποίηση.
Θυμάμαι να ακούω ιστορίες για έναν τύπο,
ότι είχε πάει στη Σαϊγκόν με ένα κουτί λούστρο για παπούτσια.
"Γυάλισε, σε παρακαλώ".
Είπα όχι. Συνέχισε να ρωτάει. Ναι.
Κι ο Τζόι είπε "Ναι". Και πήγα να πιω λίγες μπίρες
και το κουτί ήταν καλωδιωμένο.
"Πήγα να πιω μπίρες.
Το κουτί είναι καλωδιωμένο. Ο μικρός το άνοιξε.
Το σώμα του ανατινάχτηκε σε χίλια κομμάτια".
Και λέει "Πού είναι τα πόδια μου;"
Ο φίλος μου! Είναι πάνω μου.
Γεμάτος αίματα. Προσπαθώ να τον συγκρατήσω.
Αλλά τα εντόσθιά του όλο βγαίνουν έξω.
Και κανείς δεν βοηθούσε!
Κανείς δεν με βοηθά. Λέει "Θέλω να πάω σπίτι".
"Πού είναι τα πόδια μου;" Δεν τα βγάζεις από το μυαλό σου.
Δεν μπορείς να τα γράψεις έτσι αυτά.
Μου πήρε καιρό να απορροφήσω όλες αυτές τις ιστορίες
και να τις βάλω σε έναν τρελό μονόλογο
που δεν ήταν στο σενάριο.
Είχα διαβάσει το βιβλίο του Ντέιβιντ Μορέλ.
Το όλο νόημα του βιβλίου είναι
ότι αν πάρεις μια σούπερ φονική μηχανή,
όταν τελειώσει ο πόλεμος,
είναι δύσκολο να κρατάς κλειστό αυτόν τον διακόπτη.
Η όλη ιδέα υπάρχει στο Πρώτο Αίμα.
Η αλλαγή που έγινε, ότι ο Ράμπο δεν σκότωσε το απόσπασμα,
αλλά τους τραυμάτισε, ήταν ιδέα του Σταλόνε.
Στο τέλος, αρχικά, σύμφωνα με το σενάριο,
με πυροβολεί ο συνταγματάρχης Τράουτμαν και πεθαίνω σε αργή κίνηση.
Είπα στον σκηνοθέτη "Δεν μας κάνει".
Δεν θέλω οι βετεράνοι του Βιετνάμ
να δουν την ταινία και ότι με πυροβολούν
και να συνειδητοποιήσουν "Ώστε δεν υπάρχει καμία ελπίδα για εμένα".
Κι έφυγα. Και ούρλιαζαν ότι αν δεν γυρίσω πίσω,
θα είναι αθέτηση συμβολαίου.
ΣΕΡΙΦΗΣ
Το προβάλλουν στο Λας Βέγκας.
Η δοκιμή πήγε τόσο χάλια που έβγαλαν την εκδοχή που είδατε εσείς,
επειδή εκείνον τον καιρό αυτοκτονούσαν 20.000 βετεράνοι τον μήνα.
Είπα "Εγώ δεν θέλω να συμμετάσχω σε αυτό".
Και δεν πρόκειται.
Στα μέσα της δεκαετίας του '80, άρχισα να κάνω τον Ράμπο.
Αυτός ο χαρακτήρας ξεκίνησε κάτι.
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η σωματικότητα.
Αυτό που έκανε τον Σταλόνε ιδανικό σταρ της δεκαετίας του '80
είναι ότι τα πάντα σε εκείνη τη δεκαετία ήταν υπερβολικά.
Το σώμα του και το χάος που προκαλεί, τη σφαγή που κάνει…
Ο κόσμος λάτρευε να τον βλέπει να πιέζει τον εαυτό του.
Ακόμα κι αν ήταν αυτοπαρωδία,
ο κόσμος πήγαινε για να δει την υπερβολική εκδοχή του εαυτού του.
Μόνος του ανταγωνισμός ήταν ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ.
Ξαφνικά με το Ράμπο, ο Σλάι μπήκε στα χωράφια μου.
Ξαφνικά ήταν φέτες. Όλοι μιλούσαν για το δικό του κορμί.
Κι αυτό δημιούργησε ανταγωνισμό, φυσικά.
Τότε, κάναμε σαν μικρά παιδιά.
Ποιος έχει μεγαλύτερα μαχαίρια;
Ποιος έχει μεγαλύτερα όπλα και τα κρατάει με το ένα χέρι;
Κατάλαβες, κάπως έτσι.
Ποιος έχει περισσότερους μύες, ποιος είναι πιο γραμμωμένος,
ποιος έχει λιγότερο λίπος;
Τσακωνόμασταν για τέτοιες βλακείες.
Τώρα τα θυμόμαστε και γελάμε.
Μάθαμε την επίδραση των μυών.
Η επίδραση είναι ότι πουλάνε διπλάσια.
Αυτό έδωσε μια νέα τόνωση στις ταινίες δράσης,
μια νέα ώθηση.
Αφοσιώθηκα στο να μετατρέψω το είδος
σε κάτι επικερδές,
που θα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, όπως κι έγινε.
Ο Σταλόνε έχει κάτι ακαταμάχητο.
Από αουτσάιντερ, πρωταθλητής.
Χάρισαν στον Σταλόνε παγκόσμια φήμη και προσωπική περιουσία.
Ο Σταλόνε ξέρει ότι έφτασε εδώ, επειδή ξέρει πώς να κάνει επιτυχία.
Πάντα ακολουθούσα τον Σλάι.
Πάντα ένα βήμα πίσω.
Πάντα έβγαζε μεγαλύτερα κέρδη.
Τον επόμενο χρόνο, έβγαζα το ίδιο κέρδος.
Μα τότε εκείνος ξαναέβγαζε πιο πολλά.
Έτσι πήγαινε.
Κι όλο και ανέβαινε.
Ο Σλάι ήταν πραγματικά ασταμάτητος.
Όχι απλός ηθοποιός ή σκηνοθέτης. Ήταν δύναμη στο Χόλιγουντ.
Ο κόσμος, οι φαν σου, πάντα μου λένε
ότι είναι είτε Ρόκι είτε Ράμπο.
Αυτό σε εκνευρίζει ως ηθοποιό;
Είναι δίκοπο μαχαίρι.
Είναι εκνευριστικό, μα όταν μπορέσεις να βρεις όχι έναν,
αλλά δύο χαρακτήρες τόσο αναγνωρίσιμους,
τόσο αγαπητούς,
συνειδητοποιείς ότι κάτι κατάφερες,
κάτι ασυνήθιστο.
Πάντα πίστευα στα σίκουελ,
επειδή συχνά η ιστορία δεν μπορεί να ειπωθεί σε δύο ώρες.
Γιατί να μη συνεχίσεις; Αν αρέσει στο κοινό;
Λέω στον κόσμο να μην υποτιμά τα σίκουελ.
Επειδή είναι δέκα φορές πιο δύσκολο να σκεφτείς κάτι
που θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον, τη φλόγα και τη μαγεία.
Στα Rocky III και Rocky IV,
όταν ο χαρακτήρας μοιάζει λιγότερο με τον πραγματικό Σιλβέστερ Σταλόνε
και πιο πολύ με χαρακτήρα κόμικ…
Κι όχι μόνο είναι χαρακτήρας κόμικ,
φαινομενικά παλεύει και με κακούς των κόμικ,
σαν να βγήκε από τις σελίδες της Marvel.
Τον έλεγχο παίρνει το παράλογο των όσων διακυβεύονται στην ταινία.
Δίνεις στο κοινό την απόλυτη εμπειρία Σταλόνε
σε συσκευασία Rocky.
Παίζει μποξ, σκηνοθετεί, γράφει,
τα κάνει όλα,
κάτι πολύ δύσκολο σε μια τόσο σωματική ταινία.
Ο Ντολφ Λούντγκρεν με έκανε σκόνη.
Εκείνο το βράδυ, η καρδιά μου άρχισε να πρήζεται.
Αυτό συμβαίνει όταν η καρδιά χτυπά στο στέρνο.
Η πίεσή μου ανέβηκε στο 26
κι όλοι νόμιζαν ότι θα τα τίναζα.
Ξαφνικά, βρέθηκα στην εντατική περικυκλωμένος από καλόγριες.
Και σκέφτηκα "Πέφτει η αυλαία".
Ο Λούντγκρεν με έστειλε εννιά μέρες στο νοσοκομείο.
Βασικά το συνόψισα στο Rocky IV.
Όταν σε κάνουν μαύρο στο ξύλο
και προσεύχεσαι να σε βγάλουν νοκ άουτ
για να μην υποφέρεις πια,
μια φωνούλα μέσα σου σου λέει "Δώσε μου έναν ακόμα γύρο".
Πιέζω. Γι' αυτό έκανα πέντε επεμβάσεις στην πλάτη.
Μετά από την πρώτη, πρέπει να ξέρεις να μην το ξανακάνεις.
Μάλλον θα καταλήξω και με άλλη, γιατί ξέρω…
Λέω ότι δεν θα το ξανακάνω, μα το κάνω.
Το κάνω. Δεν ξέρω γιατί, μα το κάνω.
Πάντα βρισκόμουν σε έναν κόσμο αναταραχών,
έντονης σωματικότητας.
Θα το έλεγες και βίας.
Ο πατέρας μου ήταν στον στρατό, στο ιππικό.
Δεν ξέρω τι στρατός ήταν,
μα είχαν ιππικό στον Β' Παγκόσμιο στα σύνορα με το Μεξικό.
Έμαθε να παίζει πόλο.
Πέρασα πολύ καιρό…
Ασχολήθηκα με άλογα κι έπαιξα για λίγο
και είναι πολύ ύπουλο παιχνίδι.
Ο Σλάι έγινε φοβερός παίκτης πόλο.
Θα μπορούσε να είχε γίνει εξαιρετικός,
αν δεν τον εκφόβιζε ο πατέρας μας.
Γι' αυτό τα παράτησε.
Άρχισα να ξαναπαίζω όταν ήμουν γύρω στα 40.
Είπα "Ωραία, θα το κάνω σωστά. Τώρα τα κατάφερα, μπαμπά".
Θα του παρατάξω μια σούπερ ομάδα με τους καλύτερους
και θα παίξουμε αντίπαλοι
στο Γουέλινγκτον, το καλύτερο γήπεδο του κόσμου.
Ο Σλάι Σταλόνε δείχνει πόσο καλός είναι με ένα άλογο και μπαστούνι
και εντυπωσιάζει την ελίτ του πόλο.
Είμαι, λοιπόν, εκεί, παίζω καλά.
Με τον πατέρα μου πάμε στήθος με στήθος
και πάω να χτυπήσω από αριστερά.
Ο πατέρας μου με χτυπάει από πίσω.
Τόσο δυνατά,
που έπεσα.
Ήταν το Entertainment Tonight.
Το άλογο με πάτησε, δεν ξέρω πώς δεν με σκότωσε.
Μα με βλέπω να σηκώνομαι και το πρώτο πράγμα…
Και σκέφτηκα "Έφυγε".
Σήμερα ήταν μάλλον η μεγαλύτερη έξαψη της ζωής μου.
Επιτέλους παίξαμε μαζί σε έναν ποιοτικό αγώνα σαν τον σημερινό.
Αν παρατηρήσατε, το πρώτο ύπουλο χτύπημα, και μοναδικό στον αγώνα,
δόθηκε από τον πατέρα μου στον γιο του.
Αυτό ήταν.
Δεν ξανάπαιξα πόλο έκτοτε.
Τα πούλησα όλα.
Όλα τα άλογα, το ράντσο, το φορτηγό,
και τελείωσα.
Βασικά, όταν γεννιόμαστε, είμαστε μαλακός πηλός.
Ένας γλύπτης με βαρύ χέρι αρχίζει να κάνει βαθουλώματα
κι αυτό είναι το καλούπι μας, έτσι είμαστε.
Δεν μπορείς να διορθώσεις αυτές τις παραμορφώσεις
κι έτσι αναπτύσσεται η προσωπικότητα.
Δεν το ξεπερνούν πολλοί. Θέλει δουλειά.
Νομίζω ότι αυτό που ήθελε στο Rocky V
ήταν να εξασφαλίσει ότι ποτέ δεν θα χάσει αυτό που ήταν,
από πού ήρθε.
Ήθελε να επιστρέψει στις ρίζες του, μα δεν το έκανε όπως ήλπιζε.
Τότε, με το Rocky V, σκέφτηκα
ότι αν έχανα τα πάντα,
θα μπορούσα άραγε να ξαναξεκινήσω από την αρχή;
Όχι χωρίς να με βοηθήσει κάποιος.
Συνειδητοποιώ ότι τελείωσα.
Γι' αυτό ο Τόμι είναι πιο σημαντικός από τους δικούς μου,
γιατί θα μου ξαναφέρει τη δόξα.
Παραήταν προσωπικό.
Έβαλε μέσα τον γιο του, τον Σέιτζ. Του έγραψε ρόλο.
Ήθελε να του δώσει την ευκαιρία που ο Σλάι δυσκολεύτηκε τόσο να βρει.
Πώς έγραψες τη σκηνή στο υπόγειο με τον γιο σου;
Λέει ότι έχεις επενδύσει στο μποξ, μα δεν με βλέπεις.
Είναι κάτι που άντλησες από την εμπειρία σου;
Δυστυχώς, ναι.
Είπες ότι θα ήμουν το νούμερο ένα για σένα. Ψέματα.
Είπες ψέματα σ' εμένα και στη μαμά!
Ποτέ δεν σου είπα ψέματα.
Ο Τόμι ήθελε τη βοήθειά μου.
Το ίδιο κι εγώ.
Προσπάθησα να κάνω κάτι
που εύχομαι να είχα κάνει και στην αληθινή ζωή,
μα δεν κατάφερα να το κάνω.
Έτσι, αρκετά συχνά, το έκανα κινηματογραφικά,
μαγικά.
Αν θες να μεταδώσεις κάτι,
δώσ' το στον γιο σου, για όνομα του Θεού.
Τα λόγια της, όταν χάνω τον γιο μου και παθαίνω νευρικό κλονισμό…
"Δεν το ήθελα αυτό. Δεν θέλω να πάμε εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε".
Μου τα έχωσε κανονικά.
"Σώσε τον γιο σου".
Πολλά είναι αλήθεια.
Δυστυχώς, βάζεις πράγματα πάνω από την οικογένειά σου
και οι επιπτώσεις είναι ριζικές και καταστροφικές.
Προσπαθώ να μεταδώσω τα πιστεύω μου, τη φιλοσοφία μου,
ότι όλα τα μεγαλεία, οι φανφάρες, η παγκόσμια αναγνώριση
δεν σημαίνουν τίποτα αν δεν μπορείς να κοιμηθείς,
αν δεν έχεις κανέναν δίπλα σου, ούτε το ίδιο σου το αίμα.
Το Rocky V ίσως και να ήταν υπερβολικά προσωπικό.
Δεν κούμπωσε καθόλου με το κοινό.
Έλεγα στον κόσμο
"Μη δείτε ποτέ το δεύτερο μισό της βιογραφίας ενός σταρ".
Πάντα λένε "Ήταν στο απόγειο,
είχε τον κόσμο στα πόδια του. Και μετά…
Μείνετε συντονισμένοι για την πτώση".
-Σλάι. -Σλάι!
Αν ήξερα ότι έπρεπε να κάνω 25 ταινίες στη ζωή μου και τέλος,
θα επέλεγα κάτι διαφορετικό.
Ξαφνικά, κάνεις μια φαρσοκωμωδία. Στροφή 180 μοιρών.
Φαρσοκωμωδία. Νεκρή μορφή τέχνης.
Δεν είναι κανονική κωμωδία. Είναι λίγο…
Είναι πολύ γρήγορη.
Στην ουσία βγαίνεις από το στοιχείο σου
και κάνεις φαρσοκωμωδία.
Πας γυρεύοντας.
Καταλαβαίνεις τι εννοώ;
Αν έχεις τη δίψα, προσπαθείς να επεκτείνεσαι.
Ήταν φυσικό ο Σλάι να νιώσει ότι θέλει να κάνει κωμωδία.
Ποια σε απομάκρυνε πιο πολύ από…
-Αυτό που είμαι; -Ναι.
Χωρίς καμία αμφιβολία. Αυτή.
Ο Μπάτσος της… Μαμάς.
Πρόσφεραν ένα σενάριο στον ατζέντη του και στον ατζέντη μου.
Το διάβασα και είπα "Δεν νομίζω ότι μπορώ να το πουλήσω",
μα δεν θα τους πω ότι είμαι εκτός.
Τον πήρε το στούντιο. Είπαν "Ο Άρνολντ το θέλει".
Ο Σλάι τρελάθηκε τόσο πολύ που ήθελα να το κάνω,
που δεσμεύτηκε και τελικά την έκανε.
Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.
Έκανε ταινίες που δεν είχαν κανένα νόημα για εκείνον
ή που φαίνονταν να μην έχουν νόημα.
Είναι ταινίες που είναι 100% ο Σιλβέστερ Σταλόνε.
Απλώς το περιβάλλον δεν φαινόταν σωστό.
Δεν μπορώ να αποσυνδεθώ από αυτό που είμαι. Το προσπάθησα για λίγο.
Οι κωμωδίες, αν και ήταν μια περιπέτεια,
ήταν μάταιη προσπάθεια.
Θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι καλύτερο.
Ο κόσμος ένιωσε απογοήτευση.
Είπαν "Μήπως να κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις;"
Να γυρίσω στις ρίζες μου, αν θες.
Μετά άρχισα να θεωρούμαι λακωνικός.
Όσο λιγότερα έκανα λεκτικά
και πιο πολλά σωματικά…
Έτσι με ήξεραν.
Είναι κυριολεκτικά ένας σωματώδης ήρωας δράσης
που δεν μιλάει ιδιαίτερα.
Πρωταγωνιστεί σε ταινία δράσης.
Μία εκτυλίσσεται στη φυλακή και μία άλλη σε τρένο.
Σε σημείο που είπα "Μάλιστα, μόνο δράση.
Τι κάνεις;"
Οι χαρακτήρες του δεν ήταν πια χαρακτήρες, μα πρωταγωνιστές.
Και το Cop Land μάς επανέφερε σε αυτό.
Δεν ένιωθα καμία απόλαυση πια.
Ένιωθα ότι οι προκλήσεις ήταν ξεκάθαρα σωματικές
και δεν είχαν καμία σχέση με την ανάπτυξη του χαρακτήρα,
όπου εξαρτάσαι πλήρως από τον τρόπο με τον οποίον παίζεις.
Και σκέφτηκα να το σταματήσω για λίγο.
Να επιστρέψω σε αυτά που απολαμβάνω
και η προϋπόθεση είναι να αλληλεπιδρώ με άλλους ηθοποιούς.
Όταν η Miramax ήρθε με το Cop Land,
είπαν ότι θα είναι δύσκολο,
επειδή θα έπρεπε να απογυμνωθώ πλήρως
από όσα είχα συνηθίσει τα τελευταία δέκα χρόνια.
Πρέπει να πάρεις 13 κιλά.
Πρέπει να είσαι απίστευτα δουλοπρεπής, πειθήνιος, ντροπαλός.
Ήρθε η ώρα να τα αντιστρέψω.
Να τους δείξω τι έχω μέσα μου.
Η ευκαιρία να σε πάρουν στα σοβαρά ως ηθοποιό.
Θα ήθελα να ξέρω ότι είχα μια ευκαιρία
να δουλέψω με μεγάλους ηθοποιούς και να τα βγάλω πέρα.
-Μο, συγγνώμη. Μπήκε μέσα. -Με συγχωρείτε.
Συγγνώμη που μπήκα έτσι…
Όταν κάνω μια σκηνή με τον Ντε Νίρο,
το περίμενα 20 χρόνια.
Όλοι λένε "Θα είναι λουτρό αίματος. Θα είναι φρικτό".
Τι είναι αυτό; Ήρθες σ' εμένα…
Και λέω τα λόγια μου
και νιώθω ότι ο Μπόμπι δεν μου δίνει το 100% του εαυτού του.
Ήθελα να τα χώσει στον χαρακτήρα μου.
Να τα δώσει όλα όσο πιο δυνατά χρειαζόταν
για να νιώσω…
ότι υποδύομαι σωστά τον ήρωα.
Πρέπει να φύγω από εκεί συντετριμμένος.
Είπα "Θα ξεφύγω από το σενάριο. Θα προσπαθήσω να τον επηρεάσω".
Κάνουμε τη σκηνή κι είμαστε στην τελική ατάκα.
"Δεν μπορώ να σε βοηθήσω".
Ξέρω ότι σκέφτηκε
"Ωραία, τελειώσαμε". Λέω "Μισό λεπτό.
Είπες ότι αν χρειαζόμουν βοήθεια, θα ήσουν εδώ.
Ότι μπορώ να έρθω".
Λέει "Τελείωσε. Όλα τελείωσαν".
"Όχι, δεν τελείωσαν. Έκανα αυτό που ήθελες.
Ακριβώς αυτό που ζήτησες.
Τώρα λες ότι δεν έχει σημασία πια;
Δώσε μου μια ευκαιρία. Άκου με".
Λέει "Σκάσε, κουφάλογο".
Άκου με, κουφάλογο.
Σου έδωσα μια ευκαιρία όταν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι.
Την ευκαιρία να γίνεις μπάτσος. Και τα σκάτωσες!
Ναι, ρε φίλε! Ευχαριστώ, Μπόμπι.
Αλλά πάτωσε.
Δεν πήγε καλά.
Έχει πάρει όλη την ταινία πάνω του, αλλά όχι μέσω της ερμηνείας του.
Όλοι οι άλλοι έχουν τις καλές ατάκες.
Όλα παίζονται στις μικρολεπτομέρειες. Στο εφήμερο του χαρακτηρισμού του.
Έχει να κάνει με το πόσο συγκρατημένος είναι ο Σταλόνε.
Παίζει κάτι που βγαίνει βαθιά από δω.
Μακάρι ο Τζέιμς Μάνγκολντ να 'χε περισσότερη πίστη σε όσα έκανε ο Σταλόνε,
γιατί για κάποιον λόγο υπήρχε εκεί αυτή η θλίψη.
Η ταινία τον απογοήτευσε κάπως.
Δεν πήρε τα εύσημα που του άξιζαν για την ταινία αυτή.
Αυτό τον απογοήτευσε.
Άρχισα να ξενερώνω με τον εαυτό μου.
Λέω "Μάλλον είναι η φυσική μετάβαση στην απαξίωση".
Ίσως αυτό να είναι το ταξίδι.
Δεν μπορούν όλοι να είναι στην κορυφή για πάντα.
Συνειδητοποίησα ότι εκείνη τη στιγμή
πρέπει να μένεις στον χώρο σου,
να εξειδικευτείς.
Σαν καλλιτέχνης.
Έχεις ένα στιλ. Είσαι ο Ρόθκο
και κανείς δεν κάνει τον Ρόθκο καλύτερα από τον ίδιο.
Όλοι λένε "Θα κινηθώ σε όλο το φάσμα. Μπορώ να κάνω τα πάντα".
Όχι, δεν μπορείς.
Έχεις συγκεκριμένες αδυναμίες και μεγάλες δυνάμεις.
Επικεντρώσου στις δυνάμεις.
Μην προσπαθείς να παίξεις Σαίξπηρ με τέτοια φάτσα.
Έχει δύο χαρακτήρες στους οποίους μπορεί πάντα να επιστρέψει
για να πάρει τη λατρεία ή την επιβεβαίωση
που νιώθει ότι έχασε.
Μπορεί να το πετύχει όποτε κάνει τον Ρόκι
και τον Ράμπο.
Αυτοί θα είναι πάντα εκεί γι' αυτόν.
Εκεί μπορεί πάντα να πάει για να κάνει επανεκκίνηση.
Σε μια ταινία σαν το Rocky VI…
Είναι το επίτευγμα για το οποίο είμαι πιο περήφανος στην καριέρα μου,
καθώς ακολουθούμε το Rocky V 19 χρόνια μετά.
Ο Ρόκι έχασε μια ολόκληρη γενιά. Μεγάλωσαν, δεν ξέρουν ποιος είναι.
Ο χαρακτήρας αυτός σήμαινε πολλά για εμένα και για πολλούς άλλους
και το ότι το άφησα σε μια τέτοια σκυθρωπή φάση, με σκότωνε.
Πέρασα ατελείωτες ώρες γράφοντας και ξαναγράφοντας το Ρόκι Μπαλμπόα.
Ο παραγωγός λέει "Πάνω από το πτώμα μου. Σ' το είπα, αποκλείεται".
Πάω στο στούντιο.
Με απέρριψαν. "Ο Ρόκι τελείωσε και τελείωσες κι εσύ".
Ήταν βάρβαρο. Κανείς δεν ήθελε να το κάνει.
Γελούσαν. Μέχρι και η γυναίκα μου είπε "Μη, σε παρακαλώ".
Μα δεν καταλάβαινε τι επιδίωκα.
Δεν θα ήταν ταινία για μποξ.
Θα ήταν μια ταινία για το πώς να συνεχίσεις
όταν αυτά που αγαπούσες πιο πολύ σε άφησαν.
Το χρησιμοποίησα συμβολικά, με τον θάνατο της Άντριαν.
Νιώθεις το σφίξιμο στο στομάχι.
Η ζωή σου είναι τόσο ημιτελής
και δεν μπορείς να συνεχίσεις χωρίς…
Ποτέ δεν πέτυχες αυτά που πίστευες ότι θα πετύχεις.
Δεν την αγάπησες αρκετά. Δεν σεβάστηκες τον κόσμο, δεν είπες ευχαριστώ.
Μιλούσες για διάφορα στο υπόγειο,
κάτι που δείχνει μεταμέλεια.
Και λέω "Πω πω. Έχω πολλά να πω. Γι' αυτά θα είναι η ταινία".
Παλεύει για να εξαγνιστεί από τον πόνο, από το παρελθόν.
Λέει "Θέλω να αντικαταστήσω τον παλιό πόνο με νέο πόνο.
Δηλαδή, θέλω να χτυπηθώ
και ίσως να ξεχάσω όλα αυτά από το υπόγειο".
Μιλούσα στον γιο μου για το μέλλον.
Σκέφτηκα ότι η ζωή είναι ανίκητη. Δεν τη νικάς.
Πρέπει μόνο να παίξεις άμυνα.
Αυτό ενέπνευσε την ατάκα "Κανείς δεν χτυπά πιο δυνατά από τη ζωή".
Έχω τη συνήθεια να προσθέτω λέξεις.
Κάναμε μια σκηνή
και ενώ έχουμε κάνει τα τρία τέταρτα, έλεγαν
"Γιατί πρόσθεσες αυτήν τη λέξη; Καλά ήταν πριν".
Ήταν η μία λήψη που ήταν συνεπής εξ ολοκλήρου.
Είναι απλή.
Το μήνυμα είναι όσο πιο απλό γίνεται.
Και δεν είναι υστερικό.
Κάποτε χωρούσες εδώ.
Σε σήκωνα και έλεγα στη μάνα σου
"Θα γίνει το καλύτερο παιδί του κόσμου.
Θα γίνει καλύτερος από όλους.
Φαίνεται ότι μιλάει από αγάπη. Αγαπάει το παιδί.
Ο κόσμος δεν είναι αγάπες και λουλούδια.
Είναι ένα κακό, απαίσιο μέρος.
Δεν με νοιάζει πόσο σκληρός είσαι,
θα σε ρίξει κάτω
και θα σε κρατήσει εκεί αν τον αφήσεις.
Ούτε εσύ, ούτε εγώ ούτε κανείς
δεν χτυπάει τόσο δυνατά όσο η ζωή.
Δεν έχει να κάνει με το πόσο δυνατά χτυπάς.
Έχει να κάνει με το πόσο δυνατά σε χτυπάνε κι εσύ προχωράς.
Πόσα αντέχεις και προχωράς.
Πάντα ήθελα να πάρω το Rocky I
και αυτό και να τα ενώσω
για να δείξω πόσο γρήγορα περνάει η ζωή.
Η ζωή είναι πρόσθεση μέχρι τα 40 και μετά είναι αφαίρεση.
Τα παιδιά σου φεύγουν,
οι φίλοι σου προχωρούν, κάποιοι πεθαίνουν, η δουλειά τελειώνει.
Πάει. Χάθηκε.
Μια ατάκα στην ταινία…
"Χαίρομαι που γεννήθηκε, γιατί τώρα μπορώ να ζήσω μέσα από τα μάτια σου".
Αυτό αναζητούν οι πατεράδες στα παιδιά τους.
Μια προέκταση… Ένα κομμάτι αθανασίας.
Όσο ζει, θα ζει η μνήμη σου.
Έκανες κάτι καλό. Το ελπίζεις.
ΣΕΪΤΖ ΣΤΑΛΟΝΕ 1976-2012
Έχεις μια πετυχημένη σειρά Rocky και άλλη μία Ράμπο,
μα μετά από τόση επιτυχία, κάποια στιγμή σου λένε
"Είσαι πολύ μεγάλος για τέτοιους ρόλους".
Ο ατζέντης σου λέει "Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε".
Το τέταρτο σταυροδρόμι.
Τους ακούω; Πώς νιώθεις;
Νιώθεις ανταγωνιστικός;
Υπάρχουν, όπως θα έλεγε ο Ρόκι, πράγματα στο υπόγειο;
Λέω "Ναι, μα πρέπει να είναι κατάλληλα για την ηλικία μου".
Τότε σκέφτηκα τους Αναλώσιμους.
Είχα πάει σε μια συναυλία με παλιούς μουσικούς της ροκ εν ρολ.
Λέω στη γυναίκα μου "Φοβεροί οι τύποι".
Και με κοίταξε. Είπα "Όλα θα πάνε καλύτερα".
Μπουμ.
Βγαίνει ένας τύπος, με παντελόνι Dockers, από καραβόπανο που σακούλιαζε,
που καθόταν τόση ώρα που το πίσω μέρος μοιάζει με ακορντεόν.
Τι λες τώρα; Αυτό είναι ιδιοφυές.
Έχουν ξεπουλήσει όλα τα εισιτήρια. Όλοι στη σκηνή είναι τελειωμένοι.
Μα το ότι ήρθαν χιλιάδες άνθρωποι
για να δουν αυτούς τους πρώην σπουδαίους,
με έκανε να πω "Κάτι υπάρχει εδώ.
Ας αρχίσω να το κάνω με ήρωες δράσης".
Κι έτσι κι έγινε.
Δεν θα λένε ότι ο Σταλόνε στους Αναλώσιμους είναι ο αναλώσιμος!
Όχι, είναι μέλος αυτής της ομάδας που κάποτε ήταν σπουδαία.
"Γαμώτο. Από νοσηρή περιέργεια και μόνο πρέπει να το δω".
Τι φοβερή ιδέα.
Έχεις όλους αυτούς τους ήρωες δράσης
από τις δεκαετίες του '80, του '90, του 2000, όλους μαζεμένους.
Ο Σταλόνε έχει κάτι σ' αυτήν την ηλικία,
το ότι αποδέχεται την εμπειρία του.
Το ότι επιβίωσε τόσον καιρό. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε.
Θα έπρεπε να είναι ακόμα ζωντανός; Δεν ξέρω.
Δεν είναι σπάνιο να τραυματίζεται στο πλατό ένας ήρωας δράσης.
Μα είναι προφανές ότι ο Σλάι το τράβηξε στα άκρα.
Το έβρισκα υπερβολικό.
Είχα την οικογένεια μαζί μου.
Τους ήταν δύσκολο,
επειδή ήμουν τόσο αγχωμένος και καταπονημένος,
με βρογχίτιδα, μύκητες, κάκωση στον αυχένα.
Δεν είχε σταματημό.
Οπότε δεν τους άρεσε ιδιαίτερα.
Δουλεύει βράδια. Δεν κοιμάται.
Τώρα θα ξαναδουλέψει όλη νύχτα.
Πρέπει να γυρίσει σπίτι και να χειρουργηθεί αμέσως.
Ειλικρινά, δεν ανέρρωσα ποτέ πλήρως από τους Αναλώσιμους 1.
Ταλαιπώρησα τόσο πολύ το σώμα μου, που έκτοτε δεν ήμουν ο ίδιος.
Ποτέ.
Και λες "Τον άξιζε τον κόπο;"
Το κάνεις για την αποδοχή του κόσμου;
Είναι σαν ένα παιδί που θέλει ο πατέρας του να του χαϊδέψει το κεφάλι.
Συνεχής ενθάρρυνση.
Μα είναι αλήθεια.
Αυτή η ταινία σε ακολουθεί πολύ καιρό. Γιατί;
Η ταινία μού θυμίζει τον πατέρα μου.
Δεν με ζήτησες ποτέ. Ποτέ δεν είπες το όνομά μου.
Θα είχα έρθει περπατώντας, σερνάμενος.
Θα είχα κάνει τα πάντα.
Δεν φταίω εγώ. Δεν θα κατηγορηθώ εγώ!
Είναι η πιο εξαιρετική ταινία
που εστιάζει
σε αυτό που υπάρχει στον πυρήνα της ανάγκης,
της ανθρώπινης ανάγκης.
Η αγάπη. Η αγάπη που ανταποδίδεται.
Δεν είστε δικοί μου!
Δεν έχουμε σχέση.
Σας απαρνούμαι!
Κανείς σας δεν θα πάρει το βασίλειό μου. Δεν σας αφήνω τίποτα, σας εύχομαι πανώλη!
Να πεθαίνουν όλα σας τα παιδιά!
Όταν σε έχουν απορρίψει,
η αγάπη είναι πανίσχυρος παράγοντας.
Δεν μου έδωσαν μια ευκαιρία.
Όταν ήμουν παιδί, όλα ήταν…
Δεν ήταν καλά.
Στον κόσμο μου, τον κόσμο των ταινιών του Σταλόνε,
συμβαίνει αυτό που κανονικά δεν θα συνέβαινε.
Ο άχρηστος πυγμάχος γίνεται νικητής.
Ήμουν ευλογημένος με την ικανότητα να μεταφέρω αυτήν την πικρία
σε αυτό που εύχομαι να είχε συμβεί.
Εύχομαι να είχα έναν πατέρα σαν τον Ρόκι.
Μπορείς να τραβήξεις βίντεο τον εαυτό σου.
-Ορίστε. -Δεν είναι απίστευτο;
Είπα "Ο μπαμπάς πεθαίνει. Θα πεθάνει.
Κι έχεις πολύ καιρό να του μιλήσεις".
Λοιπόν. Σ' αγαπώ.
Να προσέχεις.
-Ναι. -Να κι ο Φρανκ.
Κανόνισα να βρεθεί με τον πατέρα μου λίγες βδομάδες προτού πεθάνει.
Έλα εδώ, γιε μου.
Είναι η καλύτερη μέρα της ζωής μου.
Σ' αγαπώ, μπαμπά.
Είναι στο νεκροκρέβατο.
Λέει "Ξέρεις, Σλάι".
"Ναι, μπαμπά". Λέει…
"Πρέπει να μάθεις να αγαπάς και να συγχωρείς τους ανθρώπους".
Λέω "Αλήθεια;
Τώρα σου ήρθε αυτό
που ετοιμάζεσαι να συναντήσεις τον Άγιο Πέτρο;"
Λέει "Ναι, πρέπει να μάθεις…" Αρχίζει να γελάει.
Λέω "Μπάσταρδε".
Τώρα μου λες να είμαι καλός,
λες και είχες επιφοίτηση τώρα στην αναχώρησή σου;
Λέει "Ναι.
Θυμήσου τα λόγια μου, μπασταρδάκι".
Είπα "Ευχαριστώ".
Τα παιδιά μου… Συγκινούμαι πάντα.
Πάντα υπάρχει μεταμέλεια.
Θα…
μπορούσα να είχα μάθει πολλά,
αν δεν ήμουν τόσο εγωπαθής
και ασχολούμουν και με άλλον κόσμο.
Σκέφτεσαι τι θα έπρεπε να είχες κάνει σε εκείνη την ηλικία.
Και τώρα είναι σ' αυτήν την ηλικία.
Πού τα θαλάσσωσα;
Δημιουργούσα μια ηλίθια ταινία
αντί για τη ζωή τους.
Με κάνουν χαρούμενο. Και με στενοχωρούν πολύ.
Με γεμίζουν συναισθηματικά.
Έπρεπε να κοντέψω να το χάσω για να το σεβαστώ.
Η αγάπη μου για τα παιδιά μου τώρα,
το να αξιολογώ και να εκτιμώ τον χρόνο…
Χριστέ μου. Είναι τόσο ανελέητο και βάναυσο.
Σου έρχεται ξαφνικά και λες "Ωραία, ώρα να την κάνεις, Σλάι".
"Μα μόλις γεννήθηκα!"
"Όχι".
Τώρα θέλω να γίνω ο ζογκλέρ.
Ένας πολύ καλός ζογκλέρ.
Οικογένεια, ζωή, παιδιά, γυναίκα.
Τέχνη. Τα πάντα. Απλώς ισορροπημένα.
Υπάρχει ένα παλιό ρητό
που το παιδί γίνεται ο πατέρας του άντρα.
Τα παιδιά που δημιούργησα, ο Ρόκι και ο Ράμπο,
έγιναν πλέον ο πατέρας μου.
Αυτά με φροντίζουν.
Η ομορφιά του ότι μπόρεσα να παίξω αυτούς τους δύο
είναι κυριολεκτικά όλο το φάσμα της ζωής.
Ο στερημένος,
που δεν έχει φίλους, ο μοναχικός
και αυτός που αγκαλιάζει τα πάντα,
αγαπά τους ανθρώπους και τον αγαπούν και οι άνθρωποι.
Ταυτίζομαι και με τους δύο.
Έζησα σε έναν κόσμο θανάτου.
Προσπάθησα να γυρίσω σπίτι.
Ο Ράμπο τραυματίστηκε θανάσιμα
και τώρα γύρισε σπίτι για να καθίσει στην κουνιστή καρέκλα του πατέρα του.
Βλέπει τη ζωή να φθίνει μπροστά του.
Άρχισα να μετανιώνω για την ιδέα,
για τον τρόπο που φεύγει αυτός ο πολεμιστής.
Όταν απομακρύνονται,
η καρέκλα ήταν ακίνητη.
Τους έβαλαν να κάνουν με CGI την καρέκλα να κουνιέται πολύ ελαφρά.
Άρα είναι ζωντανός.
Μα όπως το γύρισα, δεν ήταν.
Πιστεύω ότι δεν πρέπει να βλέπουμε τους ήρωές μας
να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια μας.
Πάντα έχουν κάτι το μυστικιστικό.
Με τον Ράμπο συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν θα έχει ένα σπίτι.
Αυτή είναι η τραγικότητα του χαρακτήρα.
Χωρίς σπίτι,
χωρίς οικογένεια, χωρίς την αγάπη της γυναίκας ή των παιδιών…
Τι αξία έχουν όλα αυτά;
Είναι απλώς εικόνες,
εικόνες από μια ταινία από κάτι που δεν υπήρξε ποτέ.
Δεν είναι η ζωή αυτό.
Αυτό είναι τέχνη.
Αποκυήματα της φαντασίας.
Αυτό είναι πραγματικό.
Ζει και αναπνέει και πεθαίνει και ματώνει.
Καλά θα κάνεις να το φροντίσεις.
Μα αν δεν έχεις καθοδήγηση
και πρέπει να περάσεις τη ζωή σου διαρκώς υποτιμημένος,
αυτό σου αφήνει ένα κενό.
Ένα κενό που δεν γεμίζει ποτέ.
Μπορώ να το γεμίσω με τη φαντασία.
Θέλω με κάποιον τρόπο να δείξω ελπίδα.
Δουλεύω στον χώρο της ελπίδας.
Μισώ το θλιβερό τέλος στις ταινίες.
Συγγνώμη.
Πυροβολήστε με.
Υπότιτλοι *OFFiCiAL