ΛΟΝΔΙΝΟ 1593
Στις ένδοξες μέρες του Ελισαβετιανού θεάτρου
δυο θέατρα αντιμάχονταν για συγγραφεις και κοινό.
Βόρεια της πόλης ήταν το Θέατρο Αυλαια
που στέγαζε τον δημοφιλέστατο ηθοποιό, Ριτσαρντ Μπέρμπατζ.
Αντιπέρα, ήταν οι ανταγωνιστές, το θέατρο του Φιλιπ Χένσλοου...
επιχειρηματια με οικονομικά προβλήματα...
...το Ρόδο...
Χένσλοου, ξέρεις τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν πληρώνει τα χρέη του;
Η Θλιβερή Τραγωδια της Εκδικησης του ΔΑΝΕΙΣΤΗ
Οι μπότες του παίρνουν φωτιά!
Εσύ ουρλιάζεις...
ενώ εγώ απατήθηκα;
-Τι έπαθα, κύριε Λάμπερτ; -Απατήθηκες, κύριε Φέννυμαν.
Άσχημα, κύριε Φρήης;
Δώδεκα λιρες, ένα σελινι και τέσσερις πένες, με τους τόκους.
-Μπορώ να σε πληρώσω. -Πότε;
Σε δυο βδομάδες! Τρεις το πολύ! Λυπήσου με!
Βγάλ' του τα.
Πού θα βρεις...
Δεκάξι λιρες, πέντε σελινια, εννιά πένες...
...με τους τόκους, σε τρεις βδομάδες;
-Έχω ένα σπουδαιο καινούργιο έργο. -Ξαναβάλτα.
-Κωμωδια ειναι! -Κόψ' του τη μύτη.
Μια καινούργια κωμωδια του Γουιλλιαμ Σαιξπηρ.
-Και τ' αυτιά του. -Και μεριδιο!
Θα συνεταιριστούμε, κύριε Φέννυμαν.
Θα συνεταιριστούμε;
Αρέσει πολύ.
Παρεξηγήσεις. Ναυάγια. Πειρατές.
-Κάτι μ' ένα σκυλι κι ο θριαμβος του έρωτα. -Θαρρώ πως το 'χω δει.
Δε μου άρεσε.
-Αυτό ειναι του Σαιξπηρ. -Πώς το λένε;
Ο Ρωμαίος και η Έθελ, η Κόρη του Πειρατή.
Ωραίος τίτλος.
Παίρνει χρόνο να γραφτει ένα έργο. Να βρεις ηθοποιούς, πρόβες.
Έστω ότι ανοιγουμε σε δυο βδομάδες.
500 όρθιοι με δυο πένες το κεφάλι.
Συν 400 καθιστοι με τρεις πένες και μια πένα για έξτρα μαξιλάρι.
Έστω, 200 μαξιλάρια.
Έστω δυο παραστάσεις για σιγουριά. Πόσο μας κάνουν, κύριε Φρήης;
-Εικοσι λιρες ακριβώς. -Σωστά.
-Κι οι ηθοποιοι, ο συγγραφέας. -Να μοιραστειτε τα κέρδη.
-Κέρδη δεν υπάρχουν ποτέ. -Φυσικά.
Κύριε Φέννυμαν, νομιζω ότι θα κερδισετε.
Υπόγραψε.
Λοιπόν, Ο Ρωμαίος και η Έθελ, η Κόρη του Πειρατή.
Ειναι τελειωμένο;
Διχως άλλο θα το τελειώνει τώρα.
Στράτφορντ-απόν-Έιβον.
Γουιλ.
Πού ειναι το έργο μου;
Πες μου πως το τελειώνεις. Πες μου πως το 'χεις αρχισει.
"Δισταζε αν τ' άστρα ειναι φωτιά, πες του ήλιου: δε σαλεύεις."
Δεν έχουμε χρόνο. Πρόζα να γράψεις.
Πού ειναι το έργο μου;
-Κλειδωμένο εδώ μέσα. -Χριστός κι Απόστολος.
Κλειδωμένο;
-Μέχρι να βρω τη μούσα μου. -Ποια ειναι αυτή τη φορά;
Πάντα η Αφροδιτη.
Η Αφροδιτη Μπάγκοτ, που το κάνει πισω απ' το καπηλειό;
Χένσλοου, αφού δεν έχεις ψυχή...
πώς να καταλάβεις τον άλλο που ψάχνει την αδερφή ψυχή;
Ειμαι νεκρός κι έχω σκυλοβαρεθει.
Δώδεκα βδομάδες ειναι κλειστό το θέατρο λόγω πανούκλας.
Οι ηθοποιοι μου φύγαν για περιοδεια...
ενώ ο Μπέρμπατζ κι ο Θιασος του Καγκελάριου παιζουν στο παλάτι...
και παιρνουν δέκα λιρες για το έργο σου...
γραμμένο για μένα από το συγγραφέα μου, με δικά έξοδά...
όταν ήσουν άπειρος κι ευγνώμονας.
-Τι έργο; Τον Ριχάρδο τον Απατεώνα; -Όχι! Θέλουν κωμωδια.
Όπως ο Ρωμαίος και η Έθελ.
-Ποιος το έγραψε αυτό; -Κανεις. Εσύ το γράφεις για μένα.
-Σου 'χω δώσει τρεις λιρες. -Μου χρωστούσες τα μισά.
Μου χρωστάς ακόμα από τον Άρχοντα της Βερόνας.
Τι ειναι τα λεφτά για μας; Εγώ χρηματοδότης σου, εσύ συγγραφέας μου.
Σαν κοπάσει η πανούκλα...
ο Μπέρμπατζ θα 'χει νέο έργο του Μάρλοου στην Αυλαια.
-Κι εγώ τιποτα στο Ρόδο. -Κ. Χένσλοου.
-Με δανειζεις 50 λιρες; -Πενήντα λιρες;
Ο Μπέρμπατζ θέλει να πάω στο Θιασο του Καγκελάριου.
Για 50 λιρες δε θα χρειάζεται να δουλεύω σαν ηθοποιός.
Ξεριζωσέ μου την καρδιά. Πέτα μου το συκώτι στα σκυλιά.
Όχι, δηλαδή;
Τα θέατρα ειναι όργανα του διαβόλου!
Οι ηθοποιοι σας ξεμυαλιζουν τις γυναικες και κακομαθαινουν τα παιδιά σας!
Και το Ρόδο βρωμάει, ό,τι όνομα κι αν του δώσουν.
Πανούκλα και στα δυο τους τα σπιτια.
Πού πας;
Στην εβδομαδιαια μου εξομολόγηση.
ΦΑΡΜΑΚΟΤΕΧΝΗΣ ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΣ
Λέξεις, λέξεις, λέξεις.
Ειχα κάποτε ταλέντο.
Εκανα έρωτα με λέξεις όπως ο αγγειοπλάστης πλάθει τον πηλό.
Ερωτα που ηττούσε αυτοκρατοριες.
Ερωτα που αλυσόδενε δυο καρδιές, στο πυρ της κολάσεως.
Για έξι πένες τη γραμμή, έσπερνα πανικό σε μοναστήρι.
-Τώρα όμως... -Και πας και με γυναικες.
Η Σου η Στριμμένη, η Χοντρο-Φοιβη...
η Ροζαλιν, η ράφτρα του Μπέρμπατζ, η Αφροδιτη που το κάνει πισω απ' το...
Ε, ναι, λοιπόν. Και μετά;
Εχασα το ταλέντο μου.
Ειμαι εδώ για να σε βοηθήσω.
Πες μου τα με δικά σου λόγια.
Σαν να 'χει σπάσει η πένα μου...
σαν να 'χει στεγνώσει η φαντασια μου...
σαν να έχει γκρεμιστει ο αγέρωχος πύργος της ιδιοφυιας μου.
-Ενδιαφέρον. -Τιποτα δε μου βγαινει.
Πολύ ενδιαφέρον.
Σαν να προσπαθώ να ξεκλειδώσω μια πόρτα με βρεγμένη ρέγκα.
Πες μου, αντιμετωπιζεις προβλήματα στην ερωτική σου ζωή;
Πόσον καιρό;
Μερικές φορές παλιότερα, αλλά τελευταια...
Όχι, όχι. Εχεις γυναικα, παιδιά;
Ναι.
Ημουν 18 χρονών παλικάρι.
Η Ανν Χαθαγουέυ ειχε μιάμιση φορά τα χρόνια μου.
-Ειχε περιουσια; -Ένα σπιτάκι.
-Μια μέρα, ήταν τριών μηνών έγκυος... -Και οι σχέσεις σας;
-Άρντεν, από την πλευρά της μητέρας μου. -Όχι, το συζυγικό κρεβάτι εννοώ.
Τέσσερα χρόνια και 150 χιλιόμετρα μακριά, στο Στράτφορντ.
Και παγωμένο κρεβάτι, από τότε που γεννήθηκαν τα διδυμα.
Ηταν ευτυχια αυτή η αποχή.
-Άρα, εισαι ελεύθερος να ερωτευθεις... -Ούτε να ερωτευθώ ούτε να γράψω.
Πάρε αυτό το βραχιόλι...
που βρέθηκε...
στο ναό της Ψυχής, στον Όλυμπο.
Φτηνό. Τέσσερις πένες μόνο.
Γράψε το όνομά σου σ' ένα χαρτι και χώσ' το στο στόμα του φιδιού.
Θα ξαναβρώ το ταλέντο μου;
Όποια το φορέσει θα σ' ονειρευτει και θα σου επιστρέψει το ταλέντο.
Οι λέξεις θα ρέουν σαν ποτάμι.
Θα τα πούμε την άλλη βδομάδα.
-Πού πάμε τώρα; -Στο παλάτι, στο Χουάιτχωλ.
Εντάξει.
Καλή τύχη, κύριε Κεμπ.
-Και σ' εσένα, καλέ μου Κραμπ. -Έχει τρακ. Δεν έχει ξαναπαιξει στο παλάτι.
Πότε θα μου γράψεις μια τραγωδια, Γουιλ;
-Θα την έπαιζα. -Και Σενέκα να έπαιζες, θα γελούσε ο κόσμος.
Δεν υπάρχει σκυλι στην πρώτη σκηνή, κύριε Κεμπ. Ευχαριστώ.
-Πώς πάει, Γουιλ; -Μου χρωστάς ακόμα γι' αυτό το έργο.
Όχι εγώ. Εγώ απλώς το έκλεψα.
Λειπει ένα κουμπι απ' το μανικι μου, κυρια Ροζαλιν.
Πού έχει τα μάτια της η ράφτρα μου;
-Πότε θα έρθεις στο Θιασο του Καγκελάριου; -Μόλις πάρω 50 λιρες.
-Τι γράφεις; -Μια κωμωδια. Σχεδόν έτοιμη.
Κωμωδια με πειρατές.
-Καταπληκτική. -Φέρ' την αύριο.
-Ειναι για τον Χένσλοου. Μου έδωσε 10 λιρες. -Ψεύτη.
Τη θέλει για τον Νεντ και το Θιασο του Ναυάρχου.
Δεν ταιριάζει στον Νεντ.
Γουιλ;
Πάρε δυο χρυσές λιρες. Θα σου δώσω κι άλλες όταν δω τις σελιδες.
Θα φροντισω να σε κρεμάσουν για κλοπή.
Παραγγελια της βασιλισσας. Θέλει κωμωδια.
Ο Τελετάρχης μας ευνοει.
Και τι αντάλλαγμα παιρνει από σένα;
-Ρώτα τον. -Έρχεται!
Πάψε και δε με πειθεις, ακριβέ Πρωτέο.
Πότε θα μου γράψεις ένα σονέτο;
-Έχασα την έμπνευσή μου. -Την παράτησες στο κρεβάτι μου.
Ελα να την ξαναβρεις.
Θες να εισαι η μούσα μου, Ροζαλιν;
Ο Μπέρμπατζ οριζει τη δουλειά μου...
μα εσύ έχεις την καρδιά μου.
Οριστε. Οι φθισικοι μου πάνε κόντρα.
Ο Γουιλ Σαιξπηρ έχει καινούργιο έργο.
Πάμε να το γεμισουμε σάλια.
Η μάνα μου να κλαιει, ο πατέρας μου να βελάζει...
η παρακόρη μας να ουρλιάζει, η γάτα μας να σταυροκοπιέται.
Όμως τούτος ο σκληρόκαρδος μούργος...
δεν έχυσε ούτ' ένα δάκρυ...
Βλέπεις; Κωμωδια.
Έρωτες και κανένα σκυλι.
Αυτό θέλουν.
Ειναι πέτρα, αληθινή λιθαρόπετρα...
και δεν έχει σπλαχνιά μέσα σου ούτ' όση ένας σκύλος!
Ενας Εβραιος θα 'κλαιγε βλέποντας τον αποχωρισμό μας.
Τώρα ο σκύλος δε χύνει ούτε ένα δάκρυ δε λέει ούτ' έναν λόγο...
Πολύ ωραιο παιξιμο!
Σε συγχαιρω!
Τι φως ειναι το φως...
αν δεν φωτάει τη Σιλβια;
Τι χαρά ειν' η χαρά...
χωρις τη Σιλβια;
Εξω κι αν φαντάζομαι την παρουσια της...
και θρέφομαι με τον ισκιο του ωραιου.
Αν δεν ειμαι τη νύχτα με τη Σιλβια...
δεν έχει μουσική το αηδονολάλημα...
Αν δε θωρώ τη Σιλβια την ημέρα...
δεν ειναι για μένα ημέρα για να ιδώ.
Προτιμάς τον Πρωτέο ή τον Βαλεντίνο;
Τον Πρωτέο για το λόγο και τον Βαλεντινο για την εμφάνιση.
Εμένα μ' άρεσε το σκυλι που γέλασα.
Δε μ' ενδιέφερε πολύ η Σιλβια.
Τα δάχτυλά του ήταν ματωμένα...
και μιλούσε σα σχολιαρόπαιδο.
Ο έρωτας στο θέατρο δε θα ειναι ποτέ σαν τον αληθινό...
όσο τους γυναικειους ρόλους τους παιζουν γυναικωτά αγοράκια.
-Πότε θα δούμε κι άλλο; -Όποτε παραγγειλει η βασιλισσα.
Όχι, στο θέατρο. Παραμάνα!
Μην κουνιέσαι. Τα θέατρα δεν ειναι για καθώς πρέπει κοπέλες.
Δεν ειμαι τόσο καθώς πρέπει.
Άμα έχεις λεφτά, εισαι και καθώς πρέπει...
και καλοπαντρεμένη, ακόμα καλύτερα.
Ο Λόρδος Γουέσσεξ σε κοιτούσε απόψε.
Κανεις στην αυλή δεν έχει ίχνος ποίησης.
Αντί για μένα, βλέπουν την περιουσια του πατέρα μου.
Εγώ θέλω ποιηση στη ζωή μου...
και περιπέτεια.
Και έρωτα. Κυριως έρωτα.
Όπως ο Βαλεντινος με τη Σιλβια;
Όχι, θεατρινιστικος έρωτας...
αλλά έρωτας που σαρώνει τη ζωή.
Ανυπότακτος, ακυβέρνητος, που ξεσηκώνει την καρδιά...
και σε παγιδεύει, ειτε φέρνει καταστροφή ειτε ευτυχια.
Ένας έρωτας που δε βλέπεις ποτέ στο θέατρο.
Θα ερωτευθώ ή θα τελειώσω τη ζωή μου σαν...
Σαν παραμάνα;
Μα θα ειμαι σαν τον Βαλεντινο και τη Σιλβια.
Καλή μου, παραμάνα. Ο Θεός μαζι σου και καλή σου νύχτα.
Προτιμώ να κοιμάμαι όλη μου τη ζωή...
αν γινόταν να ονειρεύομαι πως ειμαι παρέα με ηθοποιούς.
Πλύνε τα δόντια σου όσο ονειρεύεσαι, λοιπόν.
Φτύσε τώρα.
Αυτή τη φορά θα σου βγάλουμε τις μπότες.
-Τι έκανα, πάλι; -Τα θέατρα έκλεισαν λόγω πανούκλας.
-Α, αυτό. -Κατ' εντολή του Τελετάρχη.
Κύριε Φέννυμαν, επιτρεψέ μου να σου πω για τα θεατρικά πράγματα.
Συνήθως, αξεπέραστα εμπόδια οδηγούν προς την καταστροφή.
-Και τι κάνουμε; -Τιποτα.
-Περιέργως πώς, όλα τελειώνουν καλά. -Πώς;
Δεν ξέρω. Ειναι μυστήριο.
Να τον σκοτώσω, κύριε Φέννυμαν;
Ξανανοιγουν τα θέατρα...
κατόπιν εντολής του Τελετάρχη!
Ξανανοιγουν τα θέατρα!
Κύριε Φέννυμαν.
Ο κ. Τιλνεύ ξανάνοιξε τα θέατρα.
Επιτρέπεις;
Το έργο;
Ετοιμάζεται.
Γουιλ, έχω σπουδαια νέα.
Κι εγώ. Ρωμαίος και Ροζαλίν, Σκηνή πρώτη.
Θεέ μου, ειναι καλός.
Ροζαλιν; Εννοείς Εθελ;
Ριτσαρντ;
Μπέρμπατζ;
Κύριε Τιλνεύ.
Όπως κι εσύ, δεν τον βρήκα εδώ.
Θα σ' έκανα αθάνατη.
Πες του Μπέρμπαζτ ότι έχασε το καινούργιο έργο του Σαιξπηρ.
Μήπως νοιάζεται καθόλου;
Ετοιμάζει την Αυλαια για τον Κιτ Μάρλοου.
-Ξανάνοιξες τα θέατρα; -Ναι, κύριε Σαιξπηρ.
-Και η πανούκλα; -Ναι, το ξέρω.
Πάντα τα γυρόφερνε.
Σήμερα έχουν έξτρα μπουτάκι μαριναρισμένο σε κυπαρισσόξυδο...
σερβιρισμένο σε φέτες...
Τελειωσες;
Σχεδόν.
Καλημέρα, κύριε Νολ. Θα έχεις ωραιο ρόλο.
-Θέλουμε τον Ραλφ για βασιλιά πειρατή. -Καθάρισε το τραπέζι!
Ο Θιασος του Ναυάρχου πάει περιοδεια.
Χρειάζομαι ηθοποιούς!
Οι άσημοι θα γινουν διάσημοι!
-Κι από λεφτά, κ. Χένσλοου; -Δε θα σας κοστισει τιποτα.
Ακροάσεις σε μισή ώρα!
Ραλφ Μπάγκσγουελ, σου ειχα ένα ρόλο...
ακούω όμως πως εισαι πιοτής και μέθυσος.
Ποτέ όταν δουλεύω.
Φέρε μου να πιω μανδραγόρα.
Ανέρωτο, Γουιλ;
Δώσε στο φιλο μου ένα ποτήρι απ' το καλύτερο ποτό σου.
Κιτ.
-Πώς πάει, Γουιλ; -Περιφημα. Περιφημα.
-Έχεις καινούργιο έργο, λέει. -Ιδού και η απόδειξη.
Επιμένω. Ενα ποτήρι στον κύριο Μάρλοου.
Η Αυλαια παιζει καινούργιο έργο σου.
Όχι καινούργιο. Τον Δόκτωρα Φάουστους.
Μ' αρέσει η παλιά σου δουλειά.
"Αυτό ειναι το πρόσωπο π' οδήγησε χιλιάδες καράβια...
κι έκαψε τους πανύψηλους πύργους του Ιλιου;"
Εχω κάτι μισοτελειώσει που ειναι καλύτερο.
Η Σφαγή των Παρισίων.
-Ωραιος τιτλος. -Ο δικός σου;
Ρωμαίος και Έθελ, η Κόρη του Πειρατή.
Ναι, το ξέρω. Το ξέρω.
Τι υπόθεση έχει;
Ειναι ένας πειρατής...
Για να πω την αλήθεια, δεν έχω γράψει λέξη.
Ο Ρωμαιος ειναι Ιταλός...
κι όλο ερωτευμένος.
Ναι, καλό αυτό. Μέχρι που γνωριζει...
-Την Εθελ. -Νομιζεις;
Την κόρη του εχθρού του.
Ο καλύτερός του φιλος σκοτώνεται σε μονομαχια...
από τον αδερφό της Έθελ ή κάτι τέτοιο. Τον λένε Μερκούτιο.
Μερκούτιος. Ωραιο όνομα.
-Γουιλ! Σε περιμένουν! -Ναι, έρχομαι.
Καλή τύχη με το δικό σου, Κιτ.
-Νόμιζα ότι ήταν για τον Μπέρμπατζ. -Αυτό ειναι άλλο.
Ενα άλλο που δεν έχεις γράψει;
"Αυτό ήταν το πρόσωπο...
"που γι' αυτό ριχτηκαν στη θάλασσα χιλια καράβια...
"και κάψαν τους πανύψηλους πύργους στο Ιλιο;"
Ευχαριστώ.
Θέλω να σας πω κάτι από τον Φάουστους του Κριστοφερ Μάρλοου.
-Τι πρωτότυπο! -"...τους πύργους στο Ιλιο;
"Αγαπητή Ελένη, κάνε με αθάνατο μ' ένα φιλι.
"Αυτό ήταν..."
Πολύ καλά, κύριε Γουάμπας. Πηγαινετε στον φροντιστή.
Ο ράφτης μου θέλει να γινει ηθοποιός.
Εχω κάτι χρωστούμενα.
Όλοι έχουν χρωστούμενα.
-Βρήκες Ρωμαιο; -Όχι.
Εγώ την δουλειά μου κι εσύ στη δική σου.
Μπορώ ν' αρχισω, κύριε;
-Το όνομά σου; -Τόμας Κεντ.
Θέλω να απαγγειλω το συγγραφέα που οριζει την καρδιά κάθε ηθοποιού.
"Τι φως ειναι το φως...
"αν δε φωτάει τη Σιλβια;
"Τι χαρά ειν' η χαρά χωρις τη Σιλβια;
"Έξω κι αν φαντάζομαι την παρουσια της.
"Και θρέφομαι με τον ισκιο του ωραιου.
"Αν δεν ειμαι τη νύχτα με τη Σιλβια...
"δεν έχει μουσική το αηδονολάλημα.
"Αν δε θωρώ τη Σιλβια την ημέρα...
"δεν ειναι για μένα ημέρα για να ιδώ.
"Αυτή 'ναι το ειναι μου και παύω να ειμαι, αν..."
-Βγάλε το καπέλο σου! -Το καπέλο μου;
Πού έμαθες να το κάνεις αυτό;
-Δεν... -Για να σε δω. Βγάλε το καπέλο σου.
-Ειστε ο κύριος Σαιξπηρ; -Περιμενε εκει.
Περιμενε!
-Γουιλ, πού ειναι οι σελιδες; -Πού ειναι ο νεαρός;
Καλή τύχη!
-Ακολούθησε εκεινη τη βάρκα. -Μάλιστα, αφεντικό.
Γνωστή η φυσιογνωμια σου. Θεατρινος εισαι;
-Ναι. -Κάπου θα σ' έχω δει.
-Σ' εκεινο το έργο με το βασιλιά. -Αλήθεια;
Ειχα πάρει κάποτε τον Κριστοφερ Μάρλοου με τη βάρκα μου.
-Γνωριζεις αυτό το σπιτι; -Του σερ Ρόμπερτ Ντε Λέσσεπς.
Πού είναι; Οι καλεσμένοι φτάνουν όπου να 'ναι.
Κι ο λόρδος Γουέσσεξ, που ψάχνει για νύφη.
Ο άντρας μου θα τα κανονισει απόψε.
Θα μπει η βούλα και θα γινει κι η γιορτή.
Αύριο θα με πάρει στην εξοχή...
και θα μεινουμε τρεις βδομάδες στα κτήματά μας.
Ο Θεός να σε έχει καλά, μητέρα.
Ζεστό νερό, παραμάνα.
Ψάχνω τον κύριο Τόμας Κεντ.
-Ποιον; -Τον ηθοποιό.
-Ποιος τον ζητάει; -Ο Γουιλ Σαιξπηρ.
Ποιητής, θεατρικός συγγραφέας στο Ρόδο.
Ο κύριος Κεντ...
ειναι ανιψιός μου.
Θα περιμένω.
Καλό να σου κάνει.
"Ρωμαίος Μοντέγος...
"νεαρός από τη Βερόνα."
Πάλι απ' τη Βερόνα;
"Κωμωδια με δυο αντιπαλες οικογένειες...
"που συμφιλιώνονται μαθαινοντας ότι ο Ρωμαιος...
"ήταν ο ξάδερφος των Καπουλέτων...
"που ειχαν κλέψει από την κούνια του και ειχαν μεγαλώσει οι Μοντέγοι...
"που τους ειχε κλέψει το δικό τους παιδι ο βασιλιάς πειρατής."
Η μητέρα σου κι ο πατέρας σου...
Από αύριο πάνε στην εξοχή για τρεις βδομάδες.
Δεν ειναι πολύ όμορφος ο κύριος Σαιξπηρ;
-Για τσαρλατάνος, καλός ειναι. -Αχ, παραμάνα!
Θα δώσει στον Τόμας Κεντ...
ό,τι ονειρεύεται η Βιόλα Ντε Λέσσεπς.
Όταν γυρισουν οι γονεις σου, θα τους το πω.
Δε θα τους το πεις.
Όπως σ' αγαπώ και μ' αγαπάς...
θα μου φασκιώσεις το πέτο και θα μου βρεις αντρική περούκα.
Κύριε Πλαμ. Τι θέλεις εδώ;
Ηρθα για δουλειά, Γουιλ.
Θα παιξουμε για το χορό.
Ψάχνω τον κύριο Τόμας Κεντ.
Οι μουσικοι δεν τρώνε. Εντολές του σερ Ρόμπερτ.
Ειναι τόσο όμορφη...
που και βασιλιάς θα την παντρευόταν διχως προικα.
Οι φυτειες μου στη Βιρτζινια δεν ειναι υποθηκευμένες για τιποτα.
Εχω αρχαιο όνομα που θα σου δώσει κύρος...
όταν ο εγγονός σου ειναι Γουέσσεξ.
-Ειναι καρπερή; -Θα γεννήσει.
-Αν όχι, στειλ' την πισω. -Ειναι υπάκουη;
Σαν φοράδα.
Αν καταφέρεις όμως να την καβαλήσεις...
στη σέλα της κρύβεται θησαυρός.
Μ' αρέσει.
Μα τ' άστρα τ' ουρανού.
Ποια ειναι αυτή;
Η Βιόλα Ντε Λέσσεπς; Συνέχισε να ονειρεύεσαι.
Κύριε Σαιξπηρ.
Λαιδη Βιόλα.
Μιλησα με τον πατέρα σου.
Και λοιπόν; Εγώ του μιλάω κάθε μέρα.
Καλέ μου κύριε.
Άκουσα πως εισαι ποιητής.
Ποιητής διχως λόγια;
Ποιητής;
Μέχρι τώρα ήμουν ποιητής, αλλά η ομορφιά που βλέπω...
κάνει τα ποιήματά μου να θυμιζουν κοράκια στον Πύργο.
-Πώς σε πρόσβαλα, κύριέ μου; -Επιβουλεύεσαι την ιδιοκτησια μου.
Δε θα χύσω αιμα στο σπιτι της, μα θα σου κόψω το λαρύγγι σύντομα.
Εχεις όνομα;
Κριστοφερ Μάρλοου, δούλος σου.
Ρωμαιος. Ρωμαιος.
'Ενας Νεαρός από τη Βερόνα.
Κωμωδια του Γουιλλιαμ Σαιξπηρ.
-Λαιδη μου! -Ποιος ειναι;
-Ο Γουιλ Σαιξπηρ. -Κυρά μου!
Ερχομαι, καλή μου παραμάνα, έρχομαι.
-Κύριε Σαιξπηρ. -Ο ιδιος, δυστυχώς.
Γιατι "δυστυχώς";
-Ένας φτωχός ηθοποιός. -"Δυστυχώς," όντως.
Σε θεωρώ τον καλύτερο ποιητή...
και τα θεατρικά σου μού σκλαβώνουν την καρδιά.
-Ειμαι κι αυτός. -Κυρά μου!
Αμέσως! Θα ξανάρθω.
Ω, ειμ' ο τρελός της τύχης! Θα τιμωρηθώ γι' αυτό.
Λαιδη μου, αγάπη μου!
Αν σε βρουν εδώ, θα σε σκοτώσουν.
-Με μια λέξη μπορεις να τους καλέσεις. -Με τιποτα στον κόσμο.
-Κυρά μου! -Έρχομαι!
"Ξεσπαθώστε, αν εισαστε άντρες!
"Γρηγόρη, θυμήσου την κατεβατή!
"Χωριστειτε, τρελοι! Στις θήκες τα σπαθιά! Δε νιώθετε τι κάνετε."
Αρχιζει καλά, αλλά μετά ειναι σκέτο δάκρυ με τη Ροζαλιν.
Πού ειναι η κωμωδια, Γουιλ; Πού ειναι το σκυλι;
Το βρισκεις αστειο;
Ημουν βασιλιάς πειρατής κι έγινα παραμάνα. Να το αστειο.
Μας λειπουν έξι άντρες κι όσοι έχουμε ειναι ανικανοι...
που πρέπει να τους ξαναστειλεις από κει που ήρθαν.
Με παράτησε ο Ρωμαιος μου. Βλέπω συμφορά.
Η συμφορά ειναι ότι μας λειπουν τέσσερις πράξεις.
-Κύριε! -Ποιος εισαι εσύ;
Η Εθελ, η κόρη του πειρατή.
Ανάθεμά με αν εισαι!
Προσοχή, παρακαλώ!
-Ευχαριστώ, κύριοι! -Παρακαλούμε.
-Ποιος ειναι αυτός; -Κανεις. Ο συγγραφέας.
Ετοιμαζόμαστε για ένα μεγάλο ταξιδι.
Ειθισται να βγάζουν ένα λογύδριο την πρώτη μέρα.
Δεν πειράζει. Τους αρέσει.
Θέλετε να μάθετε τους ρόλους σας. Όλα θα κανονιστούν...
Θα το κάνω εγώ.
Για ακούστε με, αλητόμουτρα.
Ηθοποιούς βρισκεις δυο στη δεκάρα...
κι εγώ, ο Χιού Φέννυμαν, σας κρατώ τα καρύδια στο χέρι.
Ο Θιασος του Ναυάρχου επιστρέφει στο θέατρο!
Νεντ!
Χένσλοου!
Ποιος ειν' αυτός;
Σιωπή, βρωμόσκυλο!
Ειμαι ο Ιερώνυμος.
Ειμαι ο Ταμερλάνος.
Ειμαι ο Φάουστους.
Ειμαι ο Βαραββάς, ο Εβραιος της Μάλτας.
Ω, ναι, κύριε Γουιλ. Ειμαι ο Ερρικος ο ΣΤ'.
Ποιο ειναι το έργο και ποιος ο ρόλος μου;
-Μια στιγμή, κύριε... -Ποιος εισαι;
Εγώ ειμαι το χρήμα.
Τότε, μπορεις να μεινεις...
αρκει να μη μιλάς.
Προσοχή. Θα δεις πώς η ιδιοφυια δημιουργει το μύθο.
-Ευχαριστώ. -Ψάχνουμε απεγνωσμένα ένα Μερκούτιο.
Ενα νεαρό ευγενή από τη Βερόνα.
-Και ο τιτλος αυτού; -Μερκούτιος.
Αλήθεια;
Θα τον παιξω.
Κύριε Πόουπ. Κ. Φιλιπς. Καλωσήρθατε.
Τζωρτζ Μπράυαν. Τζέημς Άρμιταζ.
Σαμ, ομορφόπαιδο!
-'Ετοιμος να ερωτευθεις ξανά; -Ναι, κύριε Σαιξπηρ.
Η φωνή σου. Χόντρυνε;
Όχι! Όχι. Ενα απλό κρυωματάκι.
Κύριε Χένσλοου, έχεις όλους τους ρόλους, εκτός από τον Τόμας Κεντ.
Τον ειδα στον Ταμερλάνο.
-Ήταν καταπληκτικός. -Ναι το ειδα.
Αλλά και τέτοια πένα.
Κανεις δεν φτάνει τον Μάρλοου.
Καλύτερη τύχη, νεαρέ.
Ημουν σ' ένα έργο.
Μ' αποκεφάλισαν στον Τίτο Ανδρόνικο.
Όταν γράψω θέατρο, θα ειναι σαν τον Τίτο.
Το θαυμάζεις.
Μ' άρεσε που έκοβαν κεφάλια...
και έσφαξαν την κόρη με μαχαιρια.
-Πώς σε λένε; -Τζων Γουέμπστερ.
Πολύ αιμα.
Αυτό ειναι το γράψιμο.
Πρέπει να γυρισω.
Να που 'ρχεται. Τραβήξου, αν θες.
Θα κάνω να τον ξομολογήσω, αν μπορέσω.
Έιθε σαν ξομολόγος άξιος να βρεις το γνήσιο κειμενο. Κυρια, πάμε εμεις.
-Παράτα τον για τώρα. -Τι; Ποιον;
-Το Ρωμαιο. -Αυτόν που ήρθε με το γράμμα.
-Τι; -Καλημερούδια, ξάδερφε.
Τόσο νεαρή 'ναι η μέρα;
-Βάρεσε πριν εννιά. -Ωιμέ! Οι θλιμμένες ώρες μεγάλες φαινονται.
Τι θλιψη μεγαλώνει του Ρωμαιου τις ώρες;
Τους λειπει αυτό που αν το 'χαν, θα τις μικραινε.
-Καλώς. -Αγάπη;
-Το αντιθετο. -Απ' την αγάπη;
-Απ' τη φροντιδα της όταν αγαπώ. -Μην την ξοδέψεις όλη.
Μάλιστα.
-Με εννοεις; -Όχι.
Μιλάς για κάποια που δεν γνωριζει καλά καλά.
Πώς θα κάνει όταν γνωρισει την Ιουλιέτα του;
-Την Ιουλιέτα; Την Εθελ, δηλαδή. -Προς Θεού!
Θ' ανέχομαι κι άλλο τις διακοπές;
Τι θα κάνει στη Δεύτερη Πράξη, όταν θα συναντήσει τον έρωτα της ζωής του;
Συγγνώμη, δεν έχω δει τη Δεύτερη Πράξη.
Πού να τη δεις; Δεν την έχω γράψει ακόμη.
Πάμε άλλη μια φορά.
Ο Μερκούτιος;
Ειναι κλειδωμένος εδώ. Σου αναθέτω τη φροντιδα.
Εχω ένα σονέτο να γράψω.
Σονέτο; Θεατρικό έργο, εννοεις.
"Για τη Βιόλα Ντε Λέσσεπς...
"δια χειρός Τόμας Κεντ."
"Πώς να σε πω; Καλοκαιριάτικο πρωι;
"Έχεις πιο εύκρατη μορφή, πιο ερασμια.
"Γνωριζω ανέμους που κι ο Μάης φυλλορροει..."
Δυο ώρες για προσευχή!
Η λαιδη Βιόλα ειναι ευσεβής, κύριέ μου.
Οι ευσέβειες ειναι για τις Κυριακές.
Δυο ώρες για προσευχή δεν ειναι ευσέβεια, ειναι έπαρση.
Καλύτερα να έρθεις αύριο, κύριέ μου.
Καλύτερα να της πεις να δειξει ευπρέπεια...
στον εδώ κι έξι μέρες κύριο κι αφέντη της.
Λαιδη Βιόλα.
Λόρδε Γουέσσεξ. Περιμενες.
Το ξέρω.
Ειναι όμως της ομορφιάς προνόμιο.
Με κολακεύεις, κύριέ μου.
Όχι. Μιλησα στη βασιλισσα.
Η γνώμη της ειναι απαραιτητη όταν παντρεύεται ένας Γουέσσεξ...
και η συγκατάθεσή της ειναι διαταγή.
Σκοπεύεις να παντρευτεις, κύριέ μου;
Ο πατέρας σου όφειλε να σε ενημερώσει.
Με αγόρασε για σένα.
Επιστρέφει από τα κτήματά του για να παντρευτούμε το μεθεπόμενο Σάββατο.
Μπορεις να δειξεις τη χαρά σου.
Μα δε σε αγαπώ, κύριέ μου.
Πώς ταξιδεύει το μυαλό σου.
Ο πατέρας σου ειχε μαγαζι.
Τα παιδιά σου θα 'ναι ευγενεις. Εγώ θα πλουτισω.
Αυτό ειναι το μόνο θέμα συζήτησης σήμερα.
Θα σ' αρέσει η Βιρτζινια.
-Η Βιρτζινια; -Ναι.
Όλη η περιουσια μου ειναι φυτειες καπνού.
Θέλω 4.000 λιρες να αρματώσω ένα πλοιο για να αρχισουν να αποδιδουν.
Πιστεύω πως ο καπνός έχει μέλλον.
Δε θα μεινουμε πολύ. Τρια τέσσερα χρόνια.
Μα γιατι εμένα;
Για τα μάτια σου.
Όχι, για τα χειλια σου.
Θα αψηφήσεις τον πατέρα σου και τη βασιλισσα;
Εδωσε τη συγκατάθεσή της η βασιλισσα;
Θέλει να σε εξετάσει.
Στο Γκρήνουιτς την Κυριακή.
Να εισαι υπάκουη, ταπεινή, ευχάριστη...
και σύντομη.
Θα κάνω το καθήκον μου, κύριέ μου.
"Δάσκαλε Γουίλ, ακριβέ ποιητή της καρδιάς μου...
"σε ικετεύω να με βγάλεις απ' τη δική σου.
"Παντρεύομαι το Λόρδο Γουέσσεξ.
"Καθήκον κόρης...
"και εντολή βασιλίσσης."
Οι άντρες πάνω, οι γυναικες κάτω.
Εισαι γυναικα, κύριε Κεντ;
Συγγνώμη, κύριε.
Πρέπει να το κάνουμε ξανά.
Δε σου άρεσε το γράψιμο;
Όχι, το γράψιμο ειναι εξαιρετικό.
"Βλέπω σ' επισκέφτηκε η κυρά Μάβα."
Εξαιρετικό και όσο πρέπει.
Μετά όμως εξαφανιζεται για αιώνες.
Κοιτα. Γινεται αυτή η μονομαχια.
Τέτοια αψιμαχια από λέξεις και ξιφη, που κανεις δεν έχει ματαγράψει.
Πεθαινει με τέτοιο πάθος και ποιηση που δεν έχεις ξανακούσει.
"Πανούκλα και στα δυο σας τα σπιτια!"
Πεθαινει;
Πού ειναι οι σελιδες μου;
Της έδωσες το γράμμα μου;
Κι αυτό για σένα.
Αχ, Τόμας, μου έχει κόψει τη φωνή.
Ειμαι σε απόγνωση...
αγιάτρευτα χαμένος...
σαν κούκλα στο κουτι της.
-Συγγραφέας δεν ειναι; -Το κουπι σου, εσύ!
Μου λέει ν' απομακρυνθώ.
Παντρεύεται το Λόρδο Γουέσσεξ. Τι να κάνω;
Αν την αγαπάς, να κάνεις ό,τι σου πει.
-Και να ραγισω τις καρδιές μας; -Μόνο τη δική σου ξέρεις.
Μ' αγαπάει, Τόμας.
-Σου το ειπε; -Όχι.
Μου το λέει όμως το σβησμένο απ' τα δάκρυά της μελάνι.
Εκλαιγε όταν σου το έδωσε;
-Το έστειλε με την παραμάνα. -Τη θεια σου.
Ναι, τη θεια μου.
Ισως να έκλαιγε λιγάκι.
Πες μου πόσο την αγαπάς, Γουιλ.
Σαν αρρώστια και γιατρειά μαζι.
Ω, ναι.
Σαν τη βροχή και τον ήλιο.
Το κρύο και τη ζέστη.
Ειναι ωραια η κυρά σου;
Από τότε που ήρθα απ' το κτήμα...
δεν την ειδα από κοντά.
Πες μου... ειναι όμορφη;
Τόμας, αν έγραφα με το κάλλος των ματιών της...
γεννήθηκα να τα κοιτάω και να γνωριζω τον εαυτό μου.
Και τα χειλια της;
Τα χειλια της;
Θα μαράζωνε το μπουμπούκι της αυγής, αν ήξερε από ζήλια.
Κι η φωνή της, σαν κελάδημα κορυδαλλού;
Πιο βαθιά, πιο μαλακή. Καμιά σχέση με τιτιβισμα κορυδαλλού.
Θα διώξω τ' αηδόνια απ' τον κήπο της μην της χαλάσουν το τραγούδι.
-Τραγουδάει κιόλας; -Συνεχώς.
Και παιζει και λαγούτο. Εχει ταλέντο στη μουσική.
Και το στήθος της.
Σου ειπα για το στήθος της;
Τι έχει το στήθος της;
Ω, Τόμας, ένα ζευγάρι μήλα...
στρουμπουλά και σπάνια σα χρυσόμηλα.
Ελπιζω να έχει τη σωφροσύνη να σε κρατήσει σε απόσταση.
Ποια γυναικα θα μπορούσε να αντέξει...
όταν τα μάτια της, τα χειλια κι η φωνή της δεν ειναι ομορφότερα απ' τα δικά μου;
Υστερα...
μια πλούσια που θα παντρευτει ευγενή...
μπορει ν' αγαπήσει ένα φτωχό ποιητή και θεατρινο;
Ναι, μα το Θεό!
Η αγάπη δεν κοιτάει τάξεις.
Φουντώνει ανάμεσα στη βασιλισσα και τον αλήτη που παιζει το βασιλιά.
Πρέπει κι οι δυο να φροντιζουν τον έρωτα...
π' ανεκπλήρωτος αν μεινει, λαβώνει την ψυχή μας στο Θεό.
Πες της ότι ο Γουιλλιαμ Σαιξπηρ την περιμένει στον κήπο.
Κι ο Λόρδος Γουέσσεξ;
Για ένα φιλι, αψηφώ χιλιους Γουέσσεξ.
Ω, Γουιλ.
Ευχαριστώ, κυρια μου.
Κυρια;
Η Βιόλα Ντε Λέσσεπς. Από πιτσιρικα την ξέρω.
Ούτε παιδι δεν ξεγελά.
Περιέργως, ειμαι συγγραφέας κι εγώ.
Δε θα σου πάρει πολύ να το διαβάσεις.
Θα ξέρεις όλους τους βιβλιοπώλες.
Μπορεις ν' αγαπήσεις ένα τρελό;
Μπορεις ν' αγαπήσεις ένα θεατρινο;
Περιμενε!
Εισαι ακόμα παιδούλα. Ισως με παρεξήγησες όπως εγώ τον Τόμας Κεντ.
Εισαι ο συγγραφέας των έργων του Γουιλλιαμ Σαιξπηρ;
Ειμαι.
Τότε, φιλα με ξανά. Δεν έχω κάνει λάθος.
Δεν ξέρω να ξεντύνω άντρες.
Ειναι περιεργο και για μένα.
Πήγαινε. Πήγαινε.
Δε θα το φανταζόμουνα.
Υπάρχει κάτι καλύτερο κι απ' το θέατρο.
Υπάρχει.
Ακόμα κι από τα δικά σου έργα.
Κι αυτή ήταν η πρώτη μου προσπάθεια.
Δε θα μ' αφήσεις.
Πρέπει.
Κοιτα πόσο αχνό ειναι το φως.
Φεγγαρόφωτο.
Με ξύπνησε της αυγής ο πετεινός.
Ηταν η γλαύκα. Μεινε στο κρεβάτι.
Ας περιμένει ο Χένσλοου.
Ο κ. Χένσλοου;
Στην ευχή αυτός κι οι σελιδες του.
Ωχ, όχι, όχι.
Εχουμε χρόνο. Νύχτα ειναι ακόμη.
-Ξημέρωσε. Το φωνάζει ο πετεινός. -Η γλαύκα ήταν.
Πιστεψέ με, αγάπη μου, η γλαύκα ήταν.
Θ' αφήσεις τους ηθοποιούς σου χωρις σκηνή σήμερα;
Κυρά μου;
Το σπιτι ξυπνάει. Ειναι καινούργια μέρα.
Καινούργιος κόσμος ειναι.
Προσκυνητή μου, αδικεις το χέρι σου πολύ...
που εφάνη θρήσκο με το κάμωμά του αυτό.
Γιατι έχουν οι άγιοι χέρια, που τ' αγγιζουν οι πιστοι...
κι ασπάζονται το κόνισμα με σεβασμό.
Δεν έχουν χειλια κι οι άγιοι κι οι προσκυνητές;
Εχουν, προσκυνητή μου.
Χειλια για τις προσευχές.
Αγια μου, άσε τα χειλια μου να κάνουν ό,τι τα χέρια κάνουν...
να σε προσκυνήσουν.
Να μην απελπιστούν και κακοθανατισουν.
Οι εικόνες δε σαλεύουν, όχι ή ναι δε λένε.
Σειρά σου.
Να πάρει και να σηκώσει!
Ε, μη σαλέψεις...
οι πιστοι να πάρουν ό,τι θένε.
Τα χειλια σου το κριμα πήραν από μένα.
Τότε τα χειλια μου ειναι τα κριματισμένα.
Απ' το δικό μου κριμα; Ω, κριμα μου γλυκό. Δώσ' μου πισω το κριμα μου.
Ναι, ναι! Όχι ακριβώς.
Κι άλλο... Άφησέ με.
Τότε τα χειλια μου ειναι τα κριματισμένα.
Απ' το δικό μου κριμα; Ω, κριμα μου γλυκό. Δώσ' μου πισω το κριμα μου.
-Φιλεις με το Ευαγγέλιο. -Ναι, Γουιλ.
Ευτυχώς που ήσουν εδώ.
-Να γράψω εγώ το υπόλοιπο έργο σου; -Ναι!
Συνεχιστε. Η παραμάνα τώρα. Πού ειναι ο Ραλφ;
Κυρά, η μητέρα σου θέλει να σου ειπει.
-Ποια 'ναι η μητέρα της; -Λεβέντη μου...
η μητέρα της ειν' του σπιτιού η κυρά, καλή...
και φρόνιμη και τιμημένη.
Εγώ τη βύζαξα την κόρη αυτή, που της μιλούσες.
Όποιος μπορέσει και τη βάλει στο χέρι...
θα τον κουδουνιζει τον παρά.
Ειναι του Καπουλέτου;
Ω, λογαριασμός ακριβός! Χρέωσα τη ζωή μου στον εχτρό μου.
Πάμε, ό,τι καλό ήταν να γινει έγινε.
Πολύ φοβάμαι. Η αγωνια μου τώρα αρχιζει.
Ε, παραμάνα μου! Ποιος ειν' αυτός ο κύριος;
Ο γιος και κληρονόμος του γέρο Τιβέριου.
Αχ, να ήταν νύχτα.
-Κι αυτός, που απόψε δε χόρεψε; -Δεν ξέρω.
Πήγαινε μάθε τ' όνομά του.
Αν ειναι παντρεμένος το νυφικό κρεβάτι μου θα γινει τάφος μου.
Μην πας.
Πρέπει. Πρέπει.
-Μοναχοπαιδι του μεγάλου εχτρού σας. -Τρομερό.
Απλώς... τρομερό!
"Μα σουτ! Τι φως προβάλλει εκεί απ' το παράθυρο;
"Ειναι η ανατολή...
"κι ειναι η Ιουλιέτα ο ήλιος.
"Πρόβαλε, ήλιε, σκότωσε τη φθονερή σελήνη...
"που κιόλα ειναι άρρωστη, χλωμή από τον καημό της...
"που εσύ, η παρθένα της, εισαι ομορφότερή της."
-Ω, Γουιλ. -Ορισμένα δε λέγονται.
"Ειναι η κυρά μου, ω, ειναι η αγάπη μου!
"Ω, και να το 'ξερε πως ειναι!
"Η λάμψη της θα ντρόπιαζε τ' αστέρια...
"καθώς η λάμψη της ημέρας μια λαμπάδα."
Τα μάτια της στον ουρανό θα πλημμυρούσαν το αέρινο διάστημα...
με τόση λάμψη...
που θα λαλούσαν τα πουλιά σαν να ξημέρωνε.
Κοιτα πώς ακουμπάει το μάγουλο στο χέρι της.
Ω, να 'μουν γάντι στο χεράκι αυτό...
για ν' άγγιζα το μάγουλό της!
Αλι μου!
"Ρωμαιο, Ρωμαιο!
"Γιατι να 'σαι Ρωμαιος;
"Αρνήσου τον πατέρα σου, άσε τ' όνομά σου."
Η, αν δε θέλεις, μόνο αγάπη ορκισου μου...
κι εγώ θα πάψω να 'μαι Καπουλέτου.
Ν' ακούσω κι άλλα ή ν' αποκριθώ σ' αυτά;
''Ποιος εισαι συ, που με προφυλακή τη νύχτα...
''μπαινεις στους στοχασμούς μου;
"Μ' όνομα δε μπορώ να σου ειπώ ποιος είμαι."
Τ' όνομά μου, ακριβή μου αγια, μού 'ναι μισητό αφού εσύ το εχτρεύεσαι.
Αν γραμμένο το 'χα, τη λέξη θα την έσκιζα.
''Του κήπου μας η μάντρα ειναι ψηλή και δύσκολη ν' ανέβεις...
''και το μέρος θάνατος για σένα...
''αν σ' εύρει εδώ κανένας συγγενής μου.
''Εδώ αν σε δουν, θα σε σκοτώσουν.''
Ωιμέ! ειναι πιο μεγάλος κινδυνος τα μάτια σου παρ' εικοσι σπαθιά τους.
Μόνο δες με εσύ γλυκά κι ειμαι εξασφαλισμένος απ' την έχθρα τους.
Για όλον τον κόσμο δε θα 'θελα να σ' εύρουν.
Τα ράσα της νυχτός με κρύβουν απ' τα μάτια τους.
Μόνο να μ' αγαπάς, κι ας μ' εύρουν.
''Καλή σου νύχτα...
''Κι η γλυκιά γαλήνη που νιώθω στην καρδιά μου...
''και δικιά σου ας γινει.
''Ω, θέλεις να μ' αφήσεις έτσι απαρηγόρητο;''
Αυτό το λέω εγώ.
Κι εγώ.
Ω, θέλεις να μ' αφήσεις έτσι απαρηγόρητο;
Σαν τι παρηγοριά θέλεις ετούτη τη νύχτα;
Σου 'δωσα την πιστή μου αγάπη, δώσ' μου τη δικιά σου.
''Η απλοχεριά μου έχει της θάλασσας την άπλα.
''Κι η αγάπη μου το βάθος της.
''Όσο περισσότερη σου δινω...
''τόσο περισσότερη έχω...
''γιατι άπειρα ειναι και τα δυο.''
Κυρά μου;
Κάποιον ακούω μέσα. Χαιρε, αγάπη μου ακριβή!
-''Αμέσως, παραμάνα μου.'' -Αμέσως, παραμάνα μου. Να 'σαι πιστός.
''Περιμενε λιγάκι, θα ξανάρθω.''
Περιμενε λιγάκι, θα ξανάρθω.
Ευλογημένη, ευλογημένη νύχτα.
''Πώς φοβάμαι...
''μην, όντας νύχτα, όλα αυτά ειναι μόνον όνειρο.
''Πάρα πολύ γλυκό...
''για να 'ναι αλήθεια.''
Να πάψεις να με κυνηγάς και να μ' αφήσεις στον πόνο μου.
Χιλιες φορές καλή σου νύχτα.
Χιλιες φορές κακιά χωρις το φως σου.
Δεν μπορώ να κινηθώ μ' αυτό το φόρεμα. Φαινομαι σα γουρούνι.
Σα να μην έχω λαιμό, μ' αυτό το γουρουνισιο πράγμα.
-Πώς ειναι; -Εντάξει.
Νεντ, ξέρω, ξέρω.
Καλό ειναι.
Ο τιτλος δεν ειναι καλός.
Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Μια πρόταση.
Ευχαριστώ, Νεντ.
-Εισαι κύριος. -Κι εσύ ένας σκατάς.
-Ποιαν ώρα το πρωι να στειλω; -Στις εννιά.
Διχως άλλο. Εικοσι χρόνια θα 'ναι ως τότε.
Λησμόνησα γιατι σε φώναξα.
-Δε θα 'χει καθόλου σκυλι; -Σιωπή.
Ο μοναχός τους παντρεύει μυστικά...
κι ο Νεντ μονομαχει μ' ένα Καπουλέτο.
Ο Ρωμαιος για να τους σταματήσει, μπαινει μπροστά στον Νεντ... το Μερκούτιο.
Ετσι, ο Τυβάλτος σκοτώνει το Μερκούτιο κι ο Ρωμαιος τον Τυβάλτο.
Μετά ο πριγκιπας τον εξοριζει απ' τη Βερόνα.
Τότε περιπου ναυαγει...
στο νησι του βασιλιά πειρατή.
Για το Θεό, σταματήστε τις βλακειες και βγειτε έξω.
Βγειτε έξω!
Χιλιες συγγνώμες.
Παρακαλώ.
...και με κλωστή μεταξωτή το ξανασέρνει...
με τόση αγάπη-ζήλια για τη λευτεριά του.
-Θα 'θελα να 'μουν το πουλάκι σου. -Κι εγώ. Όμως θα σε σκότωνα με τα χάδια μου.
Καληνύχτα. Καληνύχτα.
Ο χωρισμός έχει καημό τόσο γλυκό που θα σου λέω καληνύχτα ως το πρωι.
Κυριακή.
Ειναι Κυριακή.
Σκέφτηκα κάτι στον ύπνο μου.
Ο μοναχός που τους παντρεύει θα ορισει τη μοιρα τους.
-Θα τελειώσει καλά για την αγάπη. -Στον ουρανό, ισως.
Δε γράφω κωμωδια.
Ποτάμι βαθύ χωριζει τους εραστές μου.
Οικογένεια, καθήκον, μοιρα.
Απαράβατα όπως η φύση.
Αυτό δεν ειναι ζωή.
Ειναι κλεμμένη εποχή.
-Υπομονή, κύριέ μου. -Υπομονή;
-Να κάνει υπομονή η Μεγαλειοτάτη; -Θα έρθω...
Κυριακή. Στο Γκρήνουιτς!
Πρόσεξε καλά, παραμάνα.
Η βασιλισσα... η Μεγαλειοτάτη...
η ελέω Θεού μονάρχης που ριχνει τη λάμψη της επάνω μας...
ειναι στο Γκρήνουιτς για τις απογευματινές εκδηλώσεις...
να δώσει τη χάρη της στη σύζυγο που έχω επιλέξει.
Κι αν αργήσουμε, η μπαμπόγρια δε θα μας συγχωρέσει!
''Πήγαινε στην κάμαρα της κυράς μου και φέρε μού την ντυμένη ή γδυτή.''
Αυτό δε γινεται! Ούτε για τη βασιλισσα!
Και τι θέλεις να κάνω; Να παντρευτώ εσένα;
Γυναικα ενός φτωχού θεατρινου;
Μπορώ να το εύχομαι αυτό για τη λαιδη Βιόλα, εκτός από τα όνειρά μου;
Θα το έκανα, αν μπορούσα ελεύθερα να ακολουθήσω την καρδιά μου.
Κάνε ό,τι θες ελεύθερα τη νύχτα.
-Αν ειναι έτσι, θα πάω στο Γκρήνουιτς. -Τότε, έρχομαι μαζι σου.
-Ο Γουέσσεξ θα σε σκοτώσει. -Ξέρω να μονομαχώ.
Μονομαχια στο σανιδι.
Σαν Τόμας Κεντ, η καρδιά μου σου ανήκει...
αλλά σαν Βιόλα, μας χωριζει ένα ποτάμι...
και πρέπει να παντρευτώ τον Γουέσσεξ το ερχόμενο Σάββατο.
Θα την κουβαλήσω με εντολή της βασιλισσας!
Καλημέρα, κύριέ μου.
Η παλιρροια δεν περιμένει κανένα, αλλά εσένα θα σε περιμένει.
Ηρθαμε επιτέλους, κύριέ μου!
Φέρνεις και την πλύστρα σου;
Ειναι η ξαδέρφη της κυράς μου από το κτήμα.
Αρρενωπός και γαλαντόμος...
όπως ακριβώς μου ειπε.
Μπορεις να με φωνάζεις Βιλελμινα.
Σε κάποια άλλη περισταση, ισως.
Δε θα με ξεφορτωθεις έτσι, κύριέ μου.
Ποτέ δε με χρειαζόταν περισσότερο. Μα τα μπατζάκια σου.
-Τώρα; -Τώρα.
Σε ζήτησε η βασιλισσα. Ν' απαντάς ωραια.
-Υπάρχει άλλος; -Άλλος, κύριέ μου;
Κάποιος άλλος, ένας ποιητής. Ποιητής του θεάτρου, νομιζω.
-Έρχεται στο σπιτι; -Ποιητής του θεάτρου;
Ενας χυδαιος απατεώνας. Μάρλοου, ειπε. Κριστοφερ Μάρλοου.
-Ήρθε στο σπιτι; -Ο Μάρλοου;
Ω, ναι. Αυτός ειναι.
Μ' ένα ωραιο γιλέκο. Κριμα για την ποιηση.
Το παλιόσκυλο!
Μεγαλειοτάτη.
Σήκω όρθια, κοπέλα μου.
Σε έχω ξαναδει.
Εσύ δεν έρχεσαι σε όλα τα θέατρα, στο Χουάιτχωλ, στο Ριτσμοντ;
Μεγαλειοτάτη.
Τι σ' αρέσει τόσο;
-Μεγαλειοτάτη... -Μιλα, κοπέλα μου!
Ξέρω ποια ειμαι.
Σου αρέσουν ιστοριες με βασιλιάδες και βασιλισσες;
Με πολέμους και περιπέτειες;
Η μήπως ο εξιδανικευμένος έρωτας;
Μ' αρέσει το θέατρο.
Να μου παιζει το έργο ένας θιασος...
Δε το παιζουν για σένα. Για μένα το παιζουν. Και;
Πιο πολύ απ' όλα μ' αρέσει η ποιηση;
Κι από το Λόρδο Γουέσσεξ;
Όταν χάνεις τη γυναικα σου...
να την ψάχνεις στο θέατρο.
Το θέατρο δε μας μαθαινει τιποτα για τη ζωή.
Την κάνει ωραια, την κάνει κωμική ή την κάνει χυδαια.
Δεν μπορει να την κάνει αληθινή.
Και όμως μπορει.
Εννοώ, Μεγαλειοτάτη, ότι δεν μπορούσαν μέχρι τώρα...
αλλά υπάρχει κάποιος που μπορει.
Η Λαιδη Βιόλα ειναι νέα και άπειρη.
Η Μεγαλειότητά σας ειναι πεπειραμένη.
Φύση κι αλήθεια ειναι εχθροι του θεάτρου. Μα την περιουσια μου.
Νόμιζα ότι ήσουν εδώ επειδή δεν ειχες.
-Κανεις δε δέχεται το στοιχημά σου. -Πενήντα λιρες.
Πενήντα λιρες;
Σημαντικό ποσό για ένα σημαντικό θέμα.
Μπορει ένα θεατρικό να μας δειξει την αλήθεια και τη φύση του έρωτα;
Θα ειμαι μάρτυς του στοιχήματος...
και κριτής, όταν παρουσιαστει η ευκαιρια.
Δεν έχω δει τιποτα ακόμη.
Δεν έχει άλλα πυροτεχνήματα;
Θα ηρεμήσουν μετά την ακρόαση της Λαιδης Βιόλας.
Πάρ' την, αλλά εισαι εντελώς ηλιθιος.
Εχει διακορευτει από τότε που έχω να τη δω κι όχι από σένα.
Αυτά τα καταλαβαινουν οι γυναικες.
Ο Μάρλοου;
Μπέρμπατζ;
Ποιος ειναι;
Θα παιξεις τον Δρα Φάουστους το απόγευμα.
Μην αναλώνεσαι στα σπορ.
-Τι θέλεις, Κιτ; -Η Σφαγή των Παρισίων ειναι έτοιμη.
-Τι; Εγραψες την τελευταια πράξη; -Αν έχεις τα λεφτά.
-Αύριο. -Τότε, αύριο θα έχεις και τις σελιδες.
Θα σταματήσεις, κυρά μου;
Εικοσι λιρες επι τη παραδόσει.
Τι ειναι τα λεφτά για ανθρώπους σαν εμάς;
Υστερα, αν χρειαστώ έργο, έχω μια κωμωδια του Σαιξπηρ.
Τον Ρωμαιο.
-Τον έδωσε στον Χένσλοου. -Ποτέ!
Φεύγω για το Ντέπτφορντ. Τα σέβη μου, δεσποσύνη Ροζαλιν.
Εδωσα στον Σαιξπηρ δυο λιρες για τον Ρωμαιο.
Ναι, αλλά ο Νεντ και ο Θιασος του Ναυάρχου το παιζουν στο Ρόδο.
Απάτη!
Προδότης και κλέφτης!
Αχ, όχι.
Γουιλλιαμ Σαιξπηρ
Μα το κεφάλι μου να τοι οι Καπουλέτοι.
Μα τη φτέρνα μου δε με μέλλει.
Κοντά μου ελάτε, γιατί θα τους μιλήσω.
Κύριοι, καληώρα! Μια λέξη μ' έναν από σας.
Ετσι θα το κάνεις;
Λάβετε θέσεις.
-Μα το κεφάλι μου να τοι οι Καπουλέτοι. -Μα τη φτέρνα μου δε με μέλλει.
Κοντά μου ελάτε, γιατι θα τους μιλήσω.
Κύριοι, καληώρα! Μια λέξη μ' έναν από σας.
Μόνο μια λέξη μ' έναν από μας;
Ζευγάρωσ' τη με κάτι: κάν' τη μια λέξη και μια παιξη.
Πού ειναι αυτός ο απατεώνας ο γραφιάς που δε στρώνεται να γράψει;
Ποιοι ειναι αυτό το τσούρμο;
Τράβα το, αν εισαι άντρας!
Καταπληκτικό. Καταπληκτικό!
Και το σκυλι.
Σας παρακαλώ, θεατρινοι! Σας παρακαλώ!
Όχι τα σκηνικά μου!
-Γουιλ! Τι... -Καυγάς συγγραφέα.
Πολύ φυσικό.
Μεινε εδώ.
Λαβώθηκες.
Ονειρεύτηκα ναυάγιο χτες το βράδυ.
-Ειχες ναυαγήσει σε μια χώρα μακρινή. -Όχι ακόμα.
Όχι ακόμα.
Αυτό το θέλουμε για τη σκηνή του μπαλκονιού.
Η επένδυσή μου! Λάμπερτ!
Εκδικηση!
Τρομερή νικη!
Ανοιξτε μπιρες και μπούτια. Κερνάει το μαγαζι!
Τι ευτυχισμένη στιγμή.
-Εδώ ειναι ταβέρνα! -Ειναι και ταβέρνα.
-Σε θυμάμαι, εσένα. Ο ποιητής! -Ναι, ο Γουιλλιαμ ο Κατακτητής.
Ενας ένας. Ενας ένας.
Ομορφούλης. Πες μου την ιστορια σου κι εγώ θα σ' ανάβω.
-Ειναι κακόφημο μέρος εδώ. -Ναι, Τόμας, αλλά έχει καλή φήμη.
Ελα. Δεν ειναι κακό να πιεις ένα ποτό.
Καλωσορισατε στην καλή μου ταβέρνα. Ζήτω ο Θιασος του Ναυάρχου.
Μ' άρεσε αυτό.
Κύριε Κεντ...
δεν το 'βρεξες ακόμα.
Να το βρέξω;
Κύριε Φέννυμαν, επειδή αγαπάς το θέατρο, πρέπει να έχεις ένα ρόλο.
Γράφω το ρόλο ενός φαρμακοτέχνη. Μικρός, αλλά σημαντικός.
Μα το Θεό. Σας ευχαριστώ.
Τι υπόθεση έχει το έργο;
Ειναι μια παραμάνα...
Σιωπή, σιωπή, σιωπή!
Ο κύριος Σαιξπηρ...
μου ζήτησε να παιξω το ρόλο του φαρμακοτέχνη.
Του φαρμακοτέχνη;
Τι υπόθεση έχει; Πού ειναι το ναυάγιο;
Πώς τελειώνει η κωμωδια;
-Μα το Θεό, μακάρι να 'ξερα. -Μα το Θεό, αν δεν ξέρεις εσύ, ποιος ξέρει;
Θέλουμε πειρατές και γελωτοποιούς και χαρούμενο τέλος...
αλλιώς θα σε στειλουμε πισω στη γυναικα σου στο Στράτφορντ.
Γουιλ! Κύριε Χένσλοου! Κύριοι!
Αποφράς ημέρα για όλους! Νέα από μια ταβέρνα στο Ντέπτφορντ.
Ο Μάρλοου ειναι νεκρός.
Τον μαχαιρωσαν.
Τον μαχαιρωσαν σε μια ταβέρνα στο Ντέπτφορντ.
Τι έκανα;
Ήταν ο καλύτερος απ' όλους μας.
Έσβησε ένα σπουδαιο φως.
Συγχώρεσέ με.
Συγχώρεσέ με, Θεέ μου.
...για τη χάρη του Κυριου ημών.
''Του Μάη ένα πρωί
''Μέσα απ' του κρεβατιού μου τη βολή
''Την ώρα που χάραζ' η αυγή
''γνώρισα δέσποινα γοητευτική...''
Φαινεσαι θλιμμένη, κυρά μου. Ελα να σε πάρω ιππασια.
-Δεν ειναι η μέρα που κάνω ιππασια. -Νόμισα ότι ήταν άλογο.
Πάω στην εκκλησια.
Φυσικά. Καταλαβαινω. Ειναι αναμενόμενο.
Ναι, ειναι αναμενόμενο... τις Κυριακές.
Και τις ημέρες πένθους.
Μια φορά μόνο τον ειχα δει στο σπιτι σου.
Πένθους;
Ποιος πέθανε;
Θεέ μου, δεν περιμενα να σου το πω εγώ.
Μεγάλη απώλεια για το θέατρο και το χορό.
Κυρά μου.
-Πέθανε; -Τον μαχαιρωσαν χτες σε μια ταβέρνα.
Ελα. Πάμε να προσευχηθούμε για την ψυχή του.
Άπελθε απ' εμού, καλό μου φάντασμα.
Άπελθε απ' εμού, για την αγάπη του Κυριου. Άπελθε!
Αγάπη μου!
Νόμιζα ότι ήσουν νεκρός.
Κάτι χειρότερο.
Σκότωσα κάποιον.
Το πνεύμα του Μάρλοου ήταν στον Τίτο Ανδρόνικό μου...
και ο Ερρίκος ο ΣΤ' χτιστηκε στα δικά του θεμέλια.
Παλιά δε μιλούσες τόσο καλά γι' αυτόν.
Δεν ήταν νεκρός τότε.
Θ' άλλαζα όλα μου τα επόμενα έργα για όσα δε θα γράψει πια.
Ψεύτη.
Λες ψέματα εδώ όπως και στο κρεβάτι μου.
Η αγάπη μου δεν ειναι ψέμα.
Εχω γυναικα, ναι...
και δεν μπορώ να παντρευτώ την κόρη του Σερ Ρόμπερτ Ντε Λέσσεπς.
Δε χρειάζεται να έρθει η γυναικα μου από το Στράτφορντ να σου το πει...
κι όμως, με δέχεσαι στο κρεβάτι σου.
Επιπόλαιοι έρωτες.
Αγάπησα το συγγραφέα κι έχασα τα πάντα για ένα σονέτο.
Εγώ βρέθηκα ο πιο γελασμένος.
Ναι, βρέθηκες ο πιο γελασμένος...
γιατι δεν ήξερα πόσο σε αγαπούσα.
Σ' αγαπώ, Γουιλ...
πέρα από την ποιηση.
Αχ, αγάπη μου.
-Μ' εγκατέλειψες. -Όταν σε νόμιζα νεκρό, δεν μ' ένοιαζαν...
τα έργα που δε θα έγραφες...
αλλά ότι δε θα ξανάβλεπα το πρόσωπό σου.
Ειδα το τέλος μας και θα 'ρθει.
-Δεν μπορεις να παντρευτεις τον Γουέσσεξ. -Αν όχι εσένα, γιατι όχι αυτόν;
Αν δεν τον παντρευτώ, η βασιλισσα θα μάθει το λόγο...
-και τέρμα ο Σαιξπηρ. -Όχι.
Θα πάω όμως στον Γουέσσεξ σαν χήρα απ' τις υποσχέσεις σου...
που θα 'ναι επισημες καθώς θα 'ναι ανόσιες.
Για το θάνατο του Τυβάλτου, συγγενή της Ιουλιέτας...
που ειχε σκοτώσει το Μερκούτιο, το φιλο του Ρωμαιου...
ο Ρωμαιος εξοριστηκε.
-Ο μοναχός που τους πάντρεψε... -Αυτός θα 'μαι εγώ;
Εσύ. Ο μοναχός που τους παντρεύει δινει στην Ιουλιέτα να πιει ένα φιλτρο.
Ενα μυστικό φιλτρο που την κάνει να φαινεται πεθαμένη.
Τη βάζουν στο μνήμα των Καπουλέτων.
Θα ξυπνήσει όταν επιστρέψει ο Ρωμαιος.
Δεν τα έχω πει όλα.
Από κακή τύχη όμως, ο Ρωμαιος δεν μαθαινει τα σχέδια του μοναχού.
Μαθαινει μόνο ότι πέθανε η Ιουλιέτα.
Πάει τότε στον φαρμακοτέχνη...
Αυτός ειμαι εγώ.
...κι αγοράζει ένα θανατηφόρο δηλητήριο.
Μπαινει στο μνήμα να αποχαιρετήσει την Ιουλιέτα, παγωμένη σαν το θάνατο.
Πινει το δηλητήριο.
Πεθαινει πλάι της...
και μετά ξυπνάει αυτή και τον βλέπει νεκρό.
Παιρνει τότε η Ιουλιέτα το στιλέτο του...
και αυτοκτονει.
Ετσι θα χτυπηθούν απ' τα γέλια.
Θλιβερό... και καταπληκτικό.
Εχω μια γαλάζια βελουδένια κάπα που θα πηγαινει.
Ειδα κάποτε ένα φαρμακοτέχνη να φορά μια τέτοια.
Αυτό μόνο!
Ναι...
μας κάνει.
Λειπει μια σκηνή.
Ανάμεσα στο γάμο και το θάνατο;
Το έργο...
γραμμένο όλο για σένα.
Το 'δωσα στο γραφιά στο Μπράιντγουελ να το αντιγράψει.
Κάνει καλά γράμματα.
Εχει και μια καινούργια σκηνή.
-Θα μου διαβάσεις; -''Θέλεις να φύγεις; Δεν πλησιάζει το ξημέρωμα.
''Ήταν τ' αηδόνι κι όχι ο κορυδαλλός...
''που πέρασε το θόλο τον περιφοβο του αφτιού σου.
''Λαλει τη νύχτα εκει σ' εκεινη τη ροδιά.
''Πιστεψέ με, αγάπη μου, ήτανε τ' αηδόνι.
''Ήταν ο κορυδαλλός, ο κήρυκας της κονταυγής...
''κι όχι τ' αηδόνι.
''Κοιτα, αγάπη μου, οι ζηλόφθονες νταντέλες...
''που γαρνιρουνε τα σκόρπια σύγνεφα κειπέρα στην ανατολή.
''Της νύχτας τα καντήλια απόσβησαν...
''κι η αυγή περιχαρη νυχοπερπατάει...
''στις αχνιστές βουνοκορφές.
''Πρέπει να φύγω και να ζήσω, ή να μεινω εδώ και να πεθάνω.
''Αυτό το φως δεν ειναι ημέρας φως, το ξέρω.
''Κάποιο μετέωρο ξαχνισμένο απ' τον ήλιο...
''να 'ναι λαμπαδοφόρος σου τη νύχτα τούτη...
''να σου φωτάει το δρόμο για τη Μάντουα.
''Γι' αυτό, μεινε ακόμα...
''μη βιάζεσαι να φύγεις.
''Ας έρθουν να με πιάσουν...
''κι ας με θανατώσουν...
''Χαρά μου, αφού το θες εσύ.
''Να μεινω, ο πόθος πιο πολύς...
''απ' τη θέληση να φύγω.
''Θάνατε, έλα, καλώς να 'ρθεις.
''Έτσι θέλει η Ιουλιέτα.''
Θα πας μακριά, πιστεύω.
Ελπιζω να ξανασυνεργαστούμε.
''Τέτοια δηλητήρια έχω, μα ειναι θάνατος της Μάντουας...
''ο νόμος για όποιον τα πουλάει.''
Μετά αυτός. Μετά εγώ.
''Τούτο δω ριξε...
''σε όποιο υγρό θελήσεις και...''
Πώς ειναι; Πώς ειναι;
"Πόσο αργυρόγλυκα οι λαλιές των εραστών τη νύχτα."
-Σαν απαλή μουσική... -Σαιξπηρ!
Απατεώνα γραφιά!
Θα σου δειξω εγώ από πού παν στην κόλαση!
-Τώρα εισαι στα λημέρια μου! -Μα το Θεό, θα σας κάνω όλους καλά!
Φτάνω και περισσεύω!
Κάνε πέρα!
Στους απόντες φιλους.
Να ο δολοφόνος του Κιτ Μάρλοου!
Γουιλ;
Χάρηκα για το θάνατό του. Νόμιζα ότι ήσουν εσύ. Αυτό ξέρω μόνο!
Αλήθεια ειναι.
Εγινε καυγάς στην ταβέρνα.
Ο Μάρλοου χτύπησε στο μάτι με το δικό του μαχαιρι.
Καυγάς για την τιμή.
Την τιμή; Ω, ματαιότης ματαιοτήτων!
Όχι για το λογαριασμό. Για την υπόληψη!
Θεέ μου.
-Ανακουφίστηκα. -Πού ειναι;
Κλεισ' το.
Το Ρόδο προφυλάσσει αυτόν που χέζει το όνομά μου!
Γκρεμιστε το όλο πέτρα πέτρα.
Θέλω να μου το διαλύσετε και να το γεμισετε με ασβέστη.
Κύριε Τιλνεύ, τι συμβαινει εδώ;
Εξέγερση και προσβολή δημοσιας αιδούς.
Κύριε Τελετάρχα. Εδώ ειναι.
-Πού, μικρέ; -Εκει.
Είδα τα βυζιά της.
Ώστε έτσι; Γυναικα στη σκηνή;
Γυναικα! Κλεινει το θέατρο.
Γιατι;
Για ακολασία και αισχροήθεια!
Και για την έκθεση γυναικός σε δημόσια σκηνή!
Όχι αυτός, κύριε, αυτή!
Αυτήν εννοούσα κι εγώ.
-Ειναι γυναικα. -Κλεινει το θέατρο.
Θα θυροκολληθει η απόφαση.
Νεντ, σ' τ' ορκιζομαι. Δεν ήξερα τιποτα.
-Κανεις δεν ήξερε. -Αυτός ήξερε.
Τον ειδα να φιλάει τα βυζιά της.
Τελειώσαν όλα.
Λυπάμαι, κύριε Χένσλοου.
Ηθελα να γινω ηθοποιός.
Λυπάμαι πολύ, Γουιλ.
Ήσουν...
καταπληκτική.
Ευχαριστώ.
"Ετούτο εδώ ριξε σε όποιο υγρό θελήσεις και..."
Όλα εντάξει;
Και θα ήμουν καλός.
-Θα ήμουν σπουδαιος. -Κι εγώ.
Κι οι δυο.
Λάμπερτ, σκότωσέ τον.
Μπορει να περιμένει.
Ο Τελετάρχης μας θεωρει όλους φτηνούς κι υποτελεις.
Ο πατέρας μου, ο Τζέημς Μπέρμπατζ...
είχε την πρώτη άδεια Θιάσου από τη Μεγαλειοτάτη...
κι ανέδειχνε τους ποιητές και τη λογοτεχνια της εποχής του.
Πρέπει να τους δειξουμε ότι ειμαστε σοβαροι.
Ο Γουιλ Σαιξπηρ έχει ένα έργο.
Εγώ έχω ένα θέατρο. Η Αυλαια ειναι δική σας.
ΘΕΑΤΡΟ Η ΑΥΛΑΙΑ
Αδεια κ. Μπέρμπατζ μια Παραγωγή του Χιου Φέννυμαν
ο κ. Χάνσλοου παρουσιάζει το Θιασο του Ναυάρχου στην παράσταση
της Εξαιρετικής Τραγωδιας του ΡΩΜΑΙΟΥ και της ΙΟΥΛΙΕΤΑΣ
με τον κ. Φέννυμαν ως Φαρμακοτριφτη την τριτην απογευματινήν
Χρειαζόμαστε ένα Ρωμαιο.
Το πλοιο μου ειναι έτοιμο να σαλπάρει με την απογευματινή παλιρροια.
Μην κλαις, Λαιδη.
Κερδιζετε μιαν αποικια.
Κι εσύ, κύριέ μου, 5.000 λιρες...
με τα έγγραφα που έχω στα χέρια μου.
Θα με υποχρέωνες με 50 χρυσές λιρες...
για τις εκκρεμότητές μου στο λιμάνι;
Η νύφη!
Καλημέρα, κύριέ μου.
Βλέπω ότι ασχολειστε... με επιχειρήσεις, οπότε, πάμε στην εκκλησια.
Φύγαμε!
Την εξαιρετική και Θλιβερή Τραγωδια του ΡΩΜΑΙΟΥ και της ΙΟΥΛΙΕΤΑΣ
Κύριέ μου!
-Να της φέρεσαι καλά, κύριέ μου. -Θα της φέρομαι.
Ο Θεός μαζι σου!
Ευχαριστώ. Πάμε. Εχει καλή παραμάνα.
Η παλιρροια δε θα μας περιμένει!
Εχετε γεια! Ειστε όλοι ευπρόσδεκτοι στη Βιρτζινια!
Όλα εντάξει;
Η ακολασια γινεται αξιοθέατο! Η διαστροφή γινεται αξιοθέατο!
Η ματαιότης και η αλαζονεια γινονται αξιοθέατο!
Αυτό κάνει το θέατρο!
Δυο...
Δυο σπιτια...
-Χαθήκαμε. -Όχι, όλα θα πάνε καλά.
-Πώς; -Δεν ξέρω. Ειναι μυστήριο.
Δυο σπιτια...
και τα δυο τρανά...
μες στην ωραια Βερόνα...
όπου η σκηνή μας τώρα ειναι στημένη.
Εχτροι παλιοι, λερώνουν με ανταρσια νέα...
και μ' αιμα πολιτών την τάξη την πολιτισμένη.
Από τ' απαισια σπλάχνα αυτών των δυο εχτρών...
βγήκαν ζευγάρι άμοιροι εραστές...
που αυτοι με θάνατό τους άγριον και λυπητερόν...
εθάψανε την έχτρα την προγονική.
Που, αν χαρίσετε τώρα αφτιά με υπομονή...
κάθε έλλειψή μας τρόπο διόρθωσης θα βρει.
-Καταπληκτικό. -Αλήθεια;
Καλό;
Γρηγόρη, το λόγο μου, δε θα μουντζουρωθούμε.
Όχι, καρβουνιάρηδες δε θα γινουμε.
Λέω, αν μας σφιξουνε, απάνω τους.
-Κύριε Σαιξπηρ. -Καλή τύχη, Σαμ.
Δε φταιω εγώ. Τα κατάφερα χτες.
Πες μου κάτι. Δώσ' μου μια ατάκα.
"Ο χωρισμός έχει καημό τόσο γλυκό."
-Κι άλλο μικρό πρόβλημα. -Τι κάνουμε τώρα;
-Η παράσταση πρέπει να... Ξέρεις. -Συνέχισε!
Η Ιουλιέτα θα εμφανιστει μετά από 20 σελιδες. Όλα θα πάνε καλά.
-Πώς; -Δεν ξέρω. Ειναι μυστήριο.
-Ας κάνουν αυτοι την αρχή. -Θα τους κατσουφιάσω περνώντας.
-Ας το πάρουν όπως θέλουν! -Όχι, όπως τους βαστάει.
Θα τους δαγκώσω το δάχτυλό μου. Θα 'ναι βάρος αν το σηκώσουν.
Εμάς το δαγκώνεις το δάχτυλό σου;
Δαγκώνω το δάχτυλό μου, ρε κύριε.
Εμάς το δαγκώνεις το δάχτυλό σου;
Μπορούμε να μιλήσουμε;
-Δεν έχουμε Ιουλιέτα. -Δεν έχουμε;
-Δεν έχουμε Ιουλιέτα; -Όλα θα πάνε καλά, κυρά μου.
Τι έπαθε ο Σαμ;
-Ποιος εισαι; -Ο Τόμας Κεντ.
Ξέρεις το ρόλο;
Κάθε λέξη.
Θα 'ρθω όχι για να ιδώ κάτι που δε θα ιδώ...
παρά για να χαρώ τη θέα εκεινης π' αγαπώ.
Παραμάνα!
Πού 'ναι η κόρη μου; Πες της να 'ρθει.
Α, μα την παρθενιά στα δώδεκά μου...
της ειπα να 'ρθει.
Ε, τι 'ναι! Ποιος με θέλει;
Βασιλοπούλα μου!
Θεός φυλάξοι! Πού 'ναι το κοριτσι;
Αρνάκι!
Βασιλοπούλα!
Ιουλιέτα!
Ποιος με θέλει;
-Θα μας χώσουν όλους μέσα. -Θα τα πούμε στη φυλακή.
Η μητέρα σου... Η μητέρα σου.
Μητέρα, εδώ ειμαι. Τι με θέλεις;
Αυτό που θέλω...
Παραμάνα, άσε μας λιγο. Θα ειπούμε μυστικά.
Παραμάνα, έλα πισω. Το ματασκέφτηκα, μπορεις κι εσύ ν' ακούσεις.
Ξέρεις, η κόρη μου έχει πια καλή ηλικια.
-Μπορώ να πω την ηλικια της με την ώρα. -Δεν ειναι ακόμη δεκατεσσάρω.
Εγώ να χάνω τα δεκατέσσερά μου δόντια. Τα δέκα, τι λέω...
αφού 'χω μόνο τέσσερα.
Πες μου, κόρη μου Ιουλιέτα...
τι λέει η διάθεσή σου για παντρειά;
Ειναι τιμή που δεν την ονειρεύομαι.
Σταμάτα, εσύ Τυβάλτο! Εσύ, καλέ Μερκούτιε!
Πάω καλιά μου.
Κουράγιο, φιλε: δε θα 'ναι μεγάλη η πληγή.
Ζήτησέ με αύριο...
και θα με βρεις πλακωμένο.
''Τέτοια θανάτου δηλητήρια έχω...
''μα ειναι θάνατος της Μάντουας ο νόμος για όποιον τα πουλάει.''
Υστερα αυτός. Μετά εγώ.
Φεύγα, Ρωμαιο! μακριά!
Οι πολιτες ξεσηκώνονται. Στον τόπο ειναι ο Τυβάλτος. Μην τα χάνεις!
Ο ηγεμόνας θα σε καταδικάσει σε θάνατο, αν σε πιάσουν. Φεύγα μακριά από δω!
Ω, ειμ' ο τρελός της τύχης!
Τι στέκεσαι;
Κατά πού πήγε ο φονιάς του Μερκούτιου;
Κατά πού τράβηξε, αυτός ο φονιάς;
-Αυτός εκει χάμω ειν' ο Τυβάλτος. -Σήκω κι έλα μαζι μου.
Στ' όνομα του ηγεμόνα μας, να με υπακούσεις!
Πού 'ν' οι ελεεινοί που αρχίσανε τη φαγωμάρα;
''Ω, ειμ' ο τρελός της τύχης.''
Παντρεύτηκες;
''Αν παντρεύτηκες, το νυφικό κρεβάτι μου θα γινει τάφος.''
Εφυγες κιόλα,
κύριέ μου, αγάπη μου...
άντρα μου, φιλε μου;
Νέα σου να 'χω κάθε ημέρα από την ώρα...
γιατι και το λεφτό έχει κάμποσες μέρες.
Μ' αν έτσι τα μετράω, θα μεγαλώσω χρόνια...
ώσπου να ξανανταμωθώ με το Ρωμαιο μου.
Χαιρε!
Ω, λες πως θα ξαναϊδωθούμε μια φορά;
Σε βλέπω τώρα καθώς εισαι χαμηλά...
νεκρός μέσα σε τάφο κειτεσαι βαθιά.
Η η όρασή μου σφάλλεται ή 'ναι η όψη σου χλωμή.
Κι εγώ, πιστεψέ με αγάπη μου...
σε βλέπω.
Ο αψύς καημός μάς πινει το αιμα.
Χαιρε.
Πάρε το φιαλιδιο τούτο, κι όταν θα 'χεις πέσει...
πιε το όλο αυτό το αποσταγμένο υγρό.
Ούτε θερμοκρασια ούτε αναπνοή θα πιστοποιούν πως ζεις.
Και σ' αυτό το δανεισμένο ομοιωμα κρύας νέκρας...
θα κρατηθεις σαράντα δυο συνέχεια ώρες...
κι ύστερα θα σηκωθεις σαν από ευχάριστο ύπνο.
Ει, φαρμακέμπορα!
Ελα κοντά, άνθρωπέ μου. Βλέπω, εισαι φτωχός.
Πάρε, σαράντα τάλιρα.
-Δώσε μου ένα δράμι φαρμάκι... -Τέτοια θανάτου δηλητήρια έχω...
μα ειναι θάνατος της Μάντουας ο νόμος για όποιον τα πουλάει.
-Εισαι τόσο... -Η φτώχεια μου, όχι η θέλησή μου δέχεται.
Τη φτώχεια σου πληρώνω, όχι τη θέλησή σου.
Μάτια μου, ιδέτε τελευταια φορά.
Αγκαλιάστε, χέρια μου, τελευταια φορά.
Και, χειλια μου...
σεις, πόρτες της πνοής...
με νόμιμο φιλι...
σφραγιστε ομόλογο χωρις χρονολογια...
στο θάνατο τον μεγαλοπραματευτή!
Ελα, πικρέ οδηγέ μου.
Ελα, άνοστε αγωγιάτη.
Πιλότε απελπισμένε, ριχ' το μονομιάς...
να τσακιστει στους βράχους το άρρωστο απ' τη θάλασσα πλοιο.
Αυτό για σένα, αγάπη μου!
Ω, τιμιε φαρμακέμπορα!
Το γιατρικό σου ειναι γοργό.
Κι έτσι μ' ένα φιλι...
πεθαινω.
Πού ειναι ο ακριβός μου;
Θυμάμαι πού μπορει να βρισκομαι και να 'μαι. Πού 'ναι ο Ρωμαιος μου;
Νεκρός!
Τι 'ναι τούτο;
Γυαλι στο χέρι του καλού μου;
Ηταν φαρμάκι...
βλέπω το άκαιρό του τέλος.
Λεπιδι τυχερό μου!
Εδώ 'ναι το θηκάρι σου.
Αναπάψου αυτού...
κι άσε με να πεθάνω.
Ειρήνη θλιβερή μας φέρνει τούτη η αυγή...
του ήλιου η όψη πέπλα πένθιμα φορει.
Πάμε να πούμε κι άλλα για τη λύπη αυτή.
Άλλος συχώρεση...
άλλος τιμωρια να βρει...
γιατι ποτέ ιστορια δεν ειχε τόσον σπαραγμό...
σαν της Ιουλιέτας...
και του Ρωμαιου της εδώ.
-Ο Θεός σώζοι τη Βασιλισσα. -Σας συλλαμβάνω εν ονόματι της Βασιλισσας.
Ποιο θα συλλάβεις, κύριε Τιλνεύ;
Όλους!
Το Θιασο του Ναυάρχου, του Καγκελάριου...
και όλους εσάς τους άχρηστους που περιφρονειτε...
την εξουσια που μου έχει παραχωρήσει η Μεγαλειότητά της.
Περιφρόνηση; Εκλεισες το Ρόδο. Δεν το άνοιξα.
Αυτή η γυναικα ειναι γυναικα!
Τι;
Γυναικα; Αυτή η κατσικα;
Θα σας κλεισω όλους στη φυλακή, εν ονόματι της βασιλισσας!
Κύριε Τιλνεύ!
Πρόσεχε το όνομά μου. Θα το φθειρεις.
Η βασιλισσα της Αγγλιας δεν παρακολουθει...
επιδειξεις αισχρότητας.
Κάτι δεν πηγαινει καλά.
Ελα εδώ, κύριε Κεντ. Για να σε ιδώ.
Η αυταπάτη ειναι αξιοσημειωτη.
Και το λάθος σου, κ. Τιλνεύ, συγχωρητέο.
Ξέρω τι σημαινει μια γυναικα σε αντρική δουλειά.
Ναι, μα το Θεό, αυτό το ξέρω.
Αρκετά, κύριε Κεντ.
Μακάρι να ήταν εδώ ο Λόρδος Γουέσσεξ.
Εδώ ειναι.
Μεγαλειοτάτη.
Υπήρχε ένα στοιχημα, θυμάμαι...
για το αν ένα έργο μπορει να δειξει την αλήθεια και τη φύση του έρωτα.
Νομιζω ότι έχασες σήμερα.
Εισαι ανυπόμονο παιδι. Σου άρεσε το έργο;
Μου άρεσε εκει που αυτοκτόνησε, Μεγαλειοτάτη.
Κύριε Σαιξπηρ.
Όταν ξανάρθεις στο Γκρήνουιτς, να έρθεις σαν ο εαυτός σου...
και θα μιλήσουμε περισσότερο.
Μεγαλειοτάτη.
Λόρδε Γουέσσεξ.
Εχασες κιόλας τη γυναικα σου;
Όντως, λειπει η γυναικα μου...
και το πλοιο μου σαλπάρει για το νέο κόσμο με την απογευματινή παλιρροια.
Πώς τελειώνουν όλα;
Όπως κάθε ανεκπλήρωτος έρωτας...
με κλάματα κι ένα ταξιδι.
Ους ο Θεός συνέζευξε...
ούτε εγώ δεν μπορώ να χωρισω.
Κύριε Κεντ.
Ο Λόρδος Γουέσσεξ, όπως ειπα πριν, έχασε τη γυναικα του στο θέατρο.
Πήγαινε να τον αποχαιρετήσεις και στειλ' την πισω.
Να ξεκαθαρισετε τους λογαριασμούς.
-Πόσο ήταν το στοιχημα; -Πενήντα σελινια.
Λιρες.
Δώσε τις στον κύριο Κεντ. Θα τα επιστρέψει εκει που πρέπει.
Πες στον κ. Σαιξπηρ να γράψει κάτι πιο εύθυμο την επόμενη φορά...
για τη Δωδέκατη Νύχτα.
Πολύ αργά. Πολύ αργά.
Λαιδη Γουέσσεξ.
Δεν ξαναπαιζω στο θέατρο.
Πενήντα λιρες, Γουιλ...
για τον ποιητή της αληθινής αγάπης.
Τέλειωσα με το θέατρο.
Τα θέατρα ειναι για τους ονειροπόλους.
Κοιτα τι μας έφερε το όνειρο.
Μόνοι μας το κάναμε.
Και για την υπόλοιπη ζωή μου, θα ακολουθήσω το ιδιο.
Σε πλήγωσα και λυπάμαι.
Αν σε πλήγωσα τόσο ώστε να μην ξαναγράψεις...
τότε θα λυπηθώ ακόμα πιο πολύ.
Η βασιλισσα σου παραγγέλνει κωμωδια, Γουιλ...
για τη Δωδέκατη Νύχτα.
Κωμωδια.
Ποιος θα ειναι ο ήρωάς μου;
Το πιο θλιμμένο πλάσμα στο βασιλειο, άρρωστος από έρωτα;
Ειναι η αρχή.
Ας ειναι δούκας κι η ηρωιδα σου...
Πουλήθηκε σε γάμο και έφυγε για την Αμερική.
Στη θάλασσα, τότε.
Ταξιδι στο νέο κόσμο.
Καταιγιδα. Εχουμε χαθει.
Ναυαγει...
σε μια απέραντη άδεια παραλια.
Την πάνε στο δούκα...
Ορσινο.
Καλό όνομα.
Φοβούμενη όμως την παρθενιά της, ντύνεται σαν αγόρι.
Και ειναι έτσι ανικανη να εκφράσει τον έρωτά της.
Όλα όμως τελειώνουν καλά.
Πώς;
Δεν ξέρω.
Ειναι μυστήριο.
Για μένα, δε θα γεράσεις ποτέ...
ούτε θα ξεθωριάσεις...
ούτε θα πεθάνεις.
Ούτ' εσύ για μένα.
Αντιο, αγάπη μου.
Χιλιες φορές αντιο.
Να μου γράφεις.
Δωδέκατη νύχτα
Η ιστορία μου ξεκινά στη θάλασσα...
ένα επικίνδυνο ταξίδι σε μιαν άγνωστη χώρα.
Ένα ναυάγιο.
Η θάλασσα βρυχιέται μανιασμένη.
Το γενναίο σκάφος γίνεται κομμάτια...
κι όλες οι ανήμπορες ψυχές μέσα του...
πνίγονται.
Όλες εκτός από μια:
μια γυναίκα...
που η ψυχή της είναι πιο μεγάλη κι απ' τον ωκεανό...
και το πνεύμα της πιο δυνατό κι απ' της θάλασσας την αγκάλη.
Δεν της πάει ο πνιγμός...
αλλά μια νέα ζωή σε μια περίεργη παραλία.
Θα είναι ερωτική ιστορία...
γιατί θα είναι η παντοτινή μου ηρωίδα.
Και θα τη λένε Βιόλα.
Σκηνή 1 . Παραλια Βιόλα: