Αρχική μετάφραση Vaghelis Italianο Perfetto
Μαγειρείο
Καλημέρα, Τζεπέτο.
- Καλημέρα. - Καλημέρα.
- Να σου φέρω κάτι;
- Σ' εμένα; - Σ' εσένα.
Όχι... δεν... Δηλαδή...
Απλά λίγο να ζεσταθώ, έξω έχει πολύ παγωνιά!
Πολύ κρύο!
Θα κάτσω λιγάκι εδώ... Για να ζεσταθώ λιγάκι, εντάξει;
- Κάτσε. - Ευχαριστώ.
Παραλίγο να σπάσω κάνα πόδι! Είναι εντελώς χάλια!
- Είναι έτοιμη να σπάσει. - Χρόνια είναι έτσι, δεν σπάει!
Μπορώ να τη φτιάξω αμέσως, και δε θα σου κοστίσει πολύ.
Παράτα τη, μια χαρά είναι.
Εντάξει, όπως επιθυμείς...
Συγγνώμη, αλλά... αυτό το τραπέζι γέρνει πολύ...
- Γέρνει; - Δεν μπορείς να φας εδώ.
- Μα τι λες τώρα... - Είναι χάλια και αυτό.
Σε κάνα δυο μέρες θα το 'χω έτοιμο.
Μπορώ να το πάρω αύριο και να το φτιάξω μια χαρά.
- Τζεπέτο, μια χαρά είναι, παράτα το. - Εντάξει...
Τέλος πάντων, πάω τώρα... Τα λέμε.
Κι η πόρτα είναι χάλια... Είναι για πέταμα!
Δεν κλείνει καλά. Κοίτα!
- Θα σ' την φτιάξω καινούργια. - Παράτα τη και κάτσε εδώ πέρα.
- Μα δεν θα σου κοστίσει σχεδόν τίποτα... - Κάτσε εδώ πέρα!
- Μα θέλει φτιάξιμο! - Παράτα τη, είπα. Έλα 'δώ.
Κάτσε να φας, εγώ κερνάω.
Διαφορετικά, σιγά-σιγά θα μου το ξεπαστρέψεις το μαγαζί.
Εντάξει, Μορένο.
- Πάντως αυτή η πόρτα θέλει φτιάξιμο. - Το ξέρω!
Πάρε κι αυτό το τυράκι.
Ευχαριστώ.
Όμως θα σταματήσεις την γκρίνια, εντάξει;
Πάντως δε θέλει φτιάξιμο άμεσα... Καλό είναι κι έτσι.
- Φτιάχτηκε. - Επίσης και η καρέκλα είναι μια χαρά.
Ατέλειωτη διασκέδαση!
Ατέλειωτη χαρά!
Για όλα τα παιδάκια και όλες τις οικογένειες!
Το μεγάλο θέατρο με τις μαριονέτες!
Μπορείτε να πληρώσετε ακόμα και με φαγητά!
Η διασκέδαση σας είναι εξασφαλισμένη!
Με συγχωρείτε... Μαριονέτες; Δηλαδή;
- Μαριονέτες, κανονικές! - Δηλαδή, φτιαγμένες από ξύλο;
Φυσικά! Πως αλλιώς να 'ναι φτιαγμένες;
- Μπορώ να ρίξω μια ματιά; - Απαγορεύεται.
Βιαστείτε! Είσοδος με τέσσερα κέρματα μόνο!
Οι ωραιότερες μαριονέτες του κόσμου! Ένα μοναδικό θέαμα!
Για όλα τα παιδιά και όλες τις μαμάδες!
Προλάβετε! Αληθινές μαριονέτες!
Βιαστείτε, παιδιά! Πείτε το στις μαμάδες σας!
Θα παρακολουθήσετε το πιο ωραίο θέαμα του κόσμου!
Αληθινές μαριονέτες! Μιλάμε για αληθινές μαριονέτες!!
Μα τι κάνετε! Είπαμε, απαγορεύεται!
Δεν φαίνονται και πολύ καλά... Ήθελα απλά να δω...
- Εντάξει, ευχαριστώ. - Να 'ρθετε απόψε.
- Εντάξει. - Βιαστείτε!
Παιδιά! Πείτε το στις μαμάδες σας!
Το πιο ωραίο θέαμα!
Μαστρο-Τσιλιέζα;
Μαστρο-Τσιλιέζα!
Τσιλιέζα!
- Τσιλιέζα! Μα τι κάνετε εκεί, κατά γης; - Τίποτα, τίποτα.
Τσιλιέζα, εγώ είμαι.
- Πως πάει, όλα καλά; - Μια χαρά. Τι θέλεις;
Απλά, εγώ... Θέλω να σας ζητήσω μια χάρη.
Σήμερα το πρωί είχα μια ιδέα... μια ιδέα τέλεια, κατά την γνώμη μου.
- Μπορώ να σας την πω; - Και βέβαια.
Σκέφτηκα να φτιάξω με τα χέρια μου... εγώ ο ίδιος...
...μια ξύλινη μαριονέτα!
Όχι όμως, μια κοινή μαριονέτα. Την ωραιότερη του κόσμου!
Και όλοι ν' αναρωτιούνται... "Μα ποιος την έφτιαξε;"
Θα πρέπει να την θαυμάζουν οι πάντες.
Κι έπειτα μ' αυτήν την μαριονέτα, να γυρίζω όλο τον κόσμο...
...να βγάζω μπόλικα χρήματα, και να ζω άνετα και έντιμα.
Της βρήκα και όνομα.
- "Πινόκιο"! Ωραίο, ε; - Ναι, πολύ.
Τσιλιέζα;
Πείτε μου την αλήθεια, έχετε πιεί;
- Όχι, δεν έχω πιεί. - Έχετε πιεί!
- Ούτε σταγόνα. - Είμαι σίγουρος, ξέρω τι λέω.
Τζεπέτο... Πες μου τι θες;
Μια μικρή χάρη!
- Το ξέρετε πως σας εκτιμώ πολύ. - Τέλειωνε!
- Και ότι πάντα νοιάζομαι για σας... - Τέλειωνε!
Mάστρο-Τσιλιέζα... χρειάζομαι... αν σας είναι εύκολο...
...ένα κομμάτι ξύλο... διότι εγώ δεν έχω τίποτα...
- Έχετε ένα κομμάτι ξύλο; - Φυσικά!
Και βέβαια.
Πάρε εκείνο εκεί!
Μα, Τσιλιέζα, είστε όντως μεθυσμένος; Αυτό είναι τεράστιο!
Πάρ' το! Πάρ' το αμέσως και δίνε του!
Είναι πολύ μεγάλο... Θα μου αρκούσε κάποιο που 'χετε για πέταμα!
Σ' το χαρίζω! Όχι, αυτό. Το χρειάζομαι.
- Σ' το χαρίζω! - Μα... είναι... για να δω...
Θεούλη μου... Πολύ ωραίο κομμάτι...
Δεν έχω ξαναδεί ωραιότερο!
Μ' αυτό θα φτιάξω... μια καταπληκτική μαριονέτα!
Εντάξει, σχεδόν τελείωσα.
M' ακούς, Πινόκιο;
M' ακούς;
Έλα, Πινόκιο!
Πινόκιο!
Άντε, πες κάτι... Κούνησε το στόμα σου για τον μπαμπάκα σου.
Έλα, πες "μπαμπάς"...
"Μπα-μπάς"... Κοίτα.
"Μπα-μπά"...
Έλα...
Πινόκιο.
"Μπα-μπά"...
Μπαμπά!
Γεννήθηκε ο γιος μου! Έχω γιο!
Έχω έναν γιόκα! Μ' ακούτε;
Έγινα μπαμπάς! Έγινα πατέρας!
- Τι συνέβη; - Ρεμίτζο!
- Ξέρεις τι έγινε; - Τι;
- Έκανα έναν γιό! - Αλήθεια;
- Γεννήθηκε πριν λίγο! - Να σου ζήσει, να τον χαίρεσαι.
- Σ' ευχαριστώ. Έγινα μπαμπάς! - Τζεπέτο!
- Μπάρμπαρα... - Τι τρέχει;
Έκανα γιο! Έγινα μπαμπάς!
- Μα... έτσι ξαφνικά; - Ναι, απ' την μια στιγμή στην άλλη.
- Με κοροϊδεύεις; - Όχι!
Να σου ζήσει, όμως τράβα για ύπνο. Ξύπνησες όλη την γειτονιά.
Δεν είχα τέτοια πρόθεση, απλά ήθελα να σας πω ότι γεννήθηκε ο γιος μου.
Σχεδόν τελείωσα. Είμαστε έτοιμοι.
Κοίτα...
Αυτός είσαι εσύ, Πινόκιο. Πως σου φαίνεσαι;
Σ' αρέσει όπως σ' έφτιαξα;
Εμένα πολύ!
Λοιπόν, Πινόκιο... Ο μπαμπάς θα σε μάθει να περπατάς.
Και θα πρέπει να περπατάς καλά, γιατί μπορεί να πέσεις και να χτυπήσεις.
Θα πρέπει να μάθεις καλά. Κοίτα...
Λοιπόν, πρώτα το 'να πόδι και μετά τ' άλλο. Και ένα και δύο!
Κοίτα με, εντάξει; Και ένα και δύο!
Ένα, δυο! Ένα, δυο!
Αν το κάνεις όπως εγώ, σε δυο-τρεις μέρες θα μπορείς να...
Πινόκιο! Μα καλά, έμαθες κιόλας;
Πινόκιο! Πινόκιο!
Ακόμα δεν πρόλαβα να σε τελειώσω και άρχισες να μη μ' ακούς;
Κακή αρχή κάνουμε, γιόκα μου. Πολύ κακή.
Μπαμπά! Περπατάω!
Άκουσε τον μπαμπά σου... Γύρνα... πίσω.
Βοήθεια!
Πινόκιο!
Ποιος είναι;
Εγώ! Ο Γρύλλος που μιλάει!
Και μένω σ' αυτό το δωμάτιο, πάνω από εκατό χρόνια.
Είδα πως συμπεριφέρθηκες στον πατέρα σου.
Και θέλω να σου πω μια μεγάλη αλήθεια.
Αλίμονο στα παιδιά που 'ναι ανυπάκουα στους γονείς τους.
Δεν θα δουν ποτέ καλό σ' αυτόν τον κόσμο.
Μα εγώ δεν έχω όρεξη να υπακούω.
- Κι όταν πας στο σχολείο; - Ούτε στο σχολείο έχω όρεξη να πάω.
Καημένε Πινόκιο, σε λυπάμαι πραγματικά...
- Γιατί; - Επειδή είσαι μαριονέτα!
Και το χειρότερο είναι, πως έχεις μυαλό από ξύλο!
- Σε βαρέθηκα, το ξέρεις; - Επειδή σε αποκάλεσα "μυαλό από ξύλο";
- Ναι, γι' αυτό! - Το βλέπεις; Είσαι εντελώς ξυλοκέφαλος!
- Φτάνει, σταμάτα! - Ξυλοκέφαλε!
Μ' έπρηξες!
- Ποιος είναι; - Πινόκιο; Είσαι σπίτι;
Σε ψάχνω όλη μέρα. Εγώ είμαι, ο μπαμπάς σου, άνοιξε μου!
Έρχομαι, μπαμπά.
Μπαμπά!
Πινόκιο, άνοιξε!
Δεν μπορώ. Δεν έχω πια πόδια!
Τι εννοείς; Άνοιξε μου!
- Δεν έχω πια πόδια! - Περίμενε, έρχομαι.
Κάνε γρήγορα, μπαμπά! Σε παρακαλώ!
Πινόκιο! Πινόκιο, έρχομαι.
Έρχομαι αμέσως, μην ανησυχείς.
Θεούλη μου! Πως το κατάφερες αυτό;
Αποκοιμήθηκα με τα πόδια μου δίπλα στην φωτιά.
Αποκοιμήθηκες με τα πόδια σου στην φωτιά; Αχ, βρε Πινόκιο.
Πρέπει να προσέχεις.
Αν δεν ερχόμουν, τι θα γινόταν; Θα καιγόσουν ολόκληρος;
Και σου 'χα φτιάξει δυο τόσο όμορφα πόδια...
Μ' άρεσαν τόσο πολύ. Και τώρα τι θα κάνουμε;
Θα μου τα ξαναφτιάξεις;
Όχι!
Γιατί αν σ' τα φτιάξω ξανά, θα το σκάσεις και πάλι!
- Μπαμπά, σε παρακαλώ. - Είπα όχι!
Μόλις σου 'μαθα πως να περπατάς, πήρες δρόμο!
Και σ' έψαχνα όλη μέρα! Δεν σ' τα ξαναφτιάχνω!
Σε παρακαλώ, μπαμπά... Μπαμπάκα μου...
- Με τίποτα. - Σε παρακαλώ, μπαμπά.
Πινόκιο, κοιμήσου τώρα. Κάτσε φρόνιμα.
Σταμάτα.
Κάτω τα πόδια.
Κοίταξε τι ωραία που είναι, ε;
- Κάτω! Φτάνει πια! - Μα αφού είναι καινούργια...
Το ξέρω, όμως θα τα χρησιμοποιήσεις αύριο.
Κοιμήσου τώρα, γιατί θα ξυπνήσεις νωρίς.
Αύριο πρωί, θα πας στο σχολείο.
Μαζί μ' όλα τ' άλλα τα παιδάκια...
...θα μάθεις να διαβάζεις και να γράφεις, με το αλφαβητάρι.
Τι είναι αυτό;
Είναι ένα βιβλίο... Ένα βιβλίο που 'χει μέσα τα γράμματα.
Κατάλαβες; Και πρέπει να σ' το αγοράσω.
Πρέπει να τ' αγοράσουμε.
- Καλημέρα, Τσεκόνι. - Καλημέρα.
Θέλω ένα αλφαβητάρι.
- Και βέβαια. - Ευχαριστώ.
Μάλιστα... Όμως δεν έχω τώρα... να το πληρώσω...
Πάντως περιμένω πολλά μερεμέτια και...
- Τέλος πάντων, θα σε πληρώσω. - Και αν δεν το πληρώσεις;
- Είναι σίγουρο σου λέω. - Δε νομίζω...
- Μου χρειάζεται. - Το ξέρω.
- Λυπάμαι, όμως... - Το χρειάζομαι άμεσα.
Λοιπόν... Άμα σου δώσω το πανωφόρι μου;
Κοίταξε το καλά. Είναι πολύ καλό κομμάτι.
- Κράτα το σαν προκαταβολή. - Μα αυτό είναι πάνω από εκατό χρονών!
- Είναι πολύ παλιό, τι να το κάνω; - Τι εννοείς;
- Είναι εκατό χρονών, παμπάλαιο. - Δεν είναι εκατό, είναι διακοσίων χρονών.
Είναι αντίκα, συλλεκτικό!
Ξέρεις ποιανού ήταν; Του παππού του παππού της Μαρκησίας!
Για σκέψου το λίγο. Ευχαριστώ.
Δηλαδή και το σακάκι ήταν του παππού του παππού της Μαρκησίας;
- Το σακάκι; - Το σακάκι.
- Θες και το σακάκι; - Για να ταιριάζει...
- Σακάκι, πανωφόρι... - Μ' αυτό το κρύο; Τέλος πάντων...
Αυτό τ' αλφαβητάρι... το χρειάζομαι.
Πάντως και το σακάκι ήταν του παππού του παππού της Μαρκησίας.
Ορίστε.
Και... το παντελόνι;
Όχι! Με τίποτα! Αυτό ήταν του δικού μου παππού!
- Καλημέρα σας. - Καλημέρα.
Πάω τον γιο μου σχολείο.
Πάμε, γιατί θ' αργήσουμε. Πάμε, Πινόκιο!
Mάστρο-Τσιλιέζα! Εσάς ακριβώς έψαχνα!
Κοιτάξτε τον... Αυτό είναι το κομμάτι ξύλου που μου χαρίσατε.
Καλημέρα.
Μπράβο σου, Πινόκιο. Αριστούργημα, ε; Τον λένε Πινόκιο.
Είναι ο γιόκας μου.
Τσιλιέζα...
Τσιλιέζα!
Είναι ο γιόκας μου. Τσιλιέζα;
Έχετε πιεί, ε; Εντάξει...
Τα λέμε, Τσιλιέζα! Πάντως θα πρέπει να πίνετε λιγότερο, εντάξει;
Πάμε, Πινόκιο.
Έφτασε η διασκέδαση! Έφτασε η χαρά!
Πινόκιο, τι συμβαίνει;
Μπαμπά, τι είναι αυτό εκεί;
Είναι το θέατρο με τις μαριονέτες. Εκεί είναι τα αδέλφια σου.
Μαριονέτες, όπως και εσύ. Ή μάλλον όχι...
Επειδή εσύ είσαι ο ωραιότερος όλων. Έλα, πάμε.
- Και τι κάνουν εκεί; - Τι κάνουν; Είναι μαριονέτες!
Δίνουν παράσταση, κάνουν τον κόσμο να γελάει. Έλα, πάμε στο σχολείο.
Πρώτα το σχολείο και μετά... μπορεί και να πάμε να τους δούμε.
Εμπρός! Πάμε στο σχολείο!
- Φτάσαμε. Λοιπόν, γεια σου, Πινόκιο. - Γεια σου, μπαμπά.
Πρέπει να 'σαι ο πιο καλός απ' όλους. Μου το υπόσχεσαι;
Γεια σου.
Γεια σου, γιόκα μου. Γεια σου...
Πήγα τον γιόκα μου σχολείο.
Μαριονέτα είσαι; Που 'ναι οι κλωστές σου;
- Παρακαλώ, περάστε. - Μα εγώ δεν έχω κλωστές.
Ψάχνεις δουλειά;
- Όχι... Ήρθα για να δω... - Κάνει τέσσερα κέρματα, τα 'χεις;
Όχι...
Τότε δε μπαίνεις. Βιαστείτε, απομένουν μόλις λίγα λεπτά!
Βιαστείτε, βιαστείτε! Λίγες θέσεις ακόμα έχουν απομείνει!
Δεν γίνεται να μπεις. Είναι η τελευταία παράσταση!
- Έχεις τέσσερα κέρματα; - Όχι, καλό μου.
Είμαστε σχεδόν γεμάτοι.
Με συγχωρείτε... Έχετε τέσσερα κέρματα να μου δώσετε;
Τέσσερα κέρματα; Κι εσύ τι θα μου δώσεις;
- Το αλφαβητάρι του μπαμπά μου. - Για να το δω.
Πόσο κουρασμένος είμαι... Σήμερα δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα.
Έχω μια ιδέα! Θα κάνω τον κουφό κι έτσι δεν θα δουλέψω.
- Aρλεκίνο, τράβα αγόρασε μου την ασπιρίνη. - Τι; Να πάω στην κουζίνα;
Ποια κουζίνα; Την ασπιρίνη! Τράβα στο φαρμακείο να την αγοράσεις.
Μα ποια Λουτσία; Εγώ δεν γνωρίζω καμιά Λουτσία!
- Ποια είναι αυτή η Λουτσία; - Εσείς μήπως την γνωρίζετε;
- Είσαι μουρλός; - Ο γάτος; Τι; Το 'σκασε ο γάτος;
Βοήθεια! Μήπως τον είδε κάποιος;
- Ο γάτος! - Ποιος γάτος;
- Ο γάτος μου! - Είσαι μουρλός, εντελώς μουρλός!
Που να πάρει ο διάολος!
- Θεούλη μου! - Ο διάολος!
- Ποιος με φώναξε; - Αυτός εδώ...
Εγώ; Δηλαδή, παλιοχαμένε, ακούς κανονικά!
Πανταλόνε, πες μου την αλήθεια. Ποιος το 'κανε;
- Ο Aρλεκίνο. - "Το Στόμα της Αλήθειας".
- Ποιος φώναξε τον διάολο; - Αυτός!
Ο Πανταλόνε! Ο Πανταλόνε τον φώναξε!
- Λοιπόν, αποφασίστε και οι δυο σας. - Αυτός φταίει, είναι πειραχτήρι.
Ονειρεύομαι ή είμαι ξύπνιος; Ουράνιοι Θεοί μου!
Αυτή εκεί πέρα, είναι μια κανονική μαριονέτα.
- Όντως! - Είναι μαριονέτα όπως κι εμείς.
- Πράγματι... Πως ονομάζεσαι; - Πινόκιο.
Πινόκιο, αγκάλιασε τα αδέλφια σου που είναι κι αυτά από ξύλο.
Έλα, Πινόκιο.
Έλα, έλα.
Πινόκιο!
- Πινόκιο, είσαι αδελφός μας. - Είσαι αδελφός μας.
Φύγε, Πινόκιο. Πρέπει να το σκάσεις.
- Φύγε, φύγε αμέσως. - Μα τι συμβαίνει εδώ;
- Φύγε! Φύγε γρήγορα! - Μα γιατί;
Φύγε αμέσως!
Έλα 'δώ. Έι, εσύ!
- Ποιος είσαι; - Ο Πινόκιο.
Και οι κλωστές σου; Που 'ναι οι κλωστές σου;
Θα 'ρθεις μαζί μου. Θα δουλεύεις εδώ.
Κολομπίνα! Κολομπίνα!
- Βοήθεια! Βοήθεια! - Εμπρός! Θα δουλεύεις εδώ!
Έλα μαζί μου. Άντε!
Γειά, τα λέμε αύριο.
- Με συγχωρείτε, συγγνώμη... - Ναι;
Περιμένετε, μην κλείνετε. Λείπει ένα παιδάκι.
Αν κλείνω, σημαίνει πως έχω κοιτάξει καλά, οπότε δεν έμεινε κανένα μέσα.
Μα, λείπει ο γιόκας μου. Τον έφερα το πρωί.
Σας είπα ότι δεν έμεινε κανένα... Αυτός ο γιος σας... πως είναι;
Ένα αγοράκι... όμορφο, μ' ένα καπελάκι και κόκκινα ρουχαλάκια.
Και μ' ένα καινούργιο αλφαβητάρι... Και λέγεται Πινόκιο.
Και, τέλος πάντων, είναι από ξύλο...
Από ξύλο;
Λυπάμαι, όμως από ξύλο, έχουμε μόνο τις καρέκλες.
Μα τι λέτε τώρα; Κάπου μέσα είναι και ο γιόκας μου.
Τον πρωί το έφερα... Κοιτάξτε πάλι, σας παρακαλώ.
Νομίζω ότι θα 'πρεπε να ρίξετε μια ματιά στο Θέατρο με τις μαριονέτες.
Και τώρα, με συγχωρείτε, αλλά έχω δουλειά.
Στο Θέατρο με τις μαριονέτες;
- Τσεκόνι; Τσεκόνι; - Εδώ είμαι.
- Εδώ δεν ήταν εκεί το Θέατρο; - Ναι, ήταν, όμως τώρα έφυγαν!
- Έφυγαν; Και που πήγαν; - Που να ξέρω εγώ;
- Δεν ξέρεις; - Όχι.
Μήπως είδες αν ήταν μαζί τους και μια μαριονέτα με κόκκινα ρούχα;
Είναι ο γιόκας μου.
Ναι, τον είδα που πήγε στην παράσταση. Μετά... δεν ξέρω.
Δεν ξέρεις...
Μου τον πήρανε... Μου τον κλέψανε...
Ήταν πανέμορφος. Τον είχα φτιάξει τόσο τέλεια...
Μου 'κλέψαν τον Πινόκιο! Τον γιόκα μου!
Όμως εγώ θα τον ξαναβρώ!
Θα τον βρω, ακόμα κι αν χρειαστεί να πάω πέρα απ' την θάλασσα!
Θα τον ξαναβρώ!
Η φωτιά σβήνει...
Η φωτιά! Πρέπει να δυναμώσει!
Φέρτε μου εκείνη την καινούργια μαριονέτα. Θα κάνει ωραία φωτιά!
Σας παρακαλώ, αφήστε με!
Δεν θέλω να πεθάνω! Αφήστε με!
Σας παρακαλώ! Δεν θέλω να πεθάνω! Σώστε με!
Μπράβο! Τον έκανες να φτερνιστεί.
Συνέχισε έτσι για να τον συγκινήσεις και θα δεις, θα σώσεις την ζωή σου.
Δεν θέλω να πεθάνω και ν' αφήσω μόνο του τον μπαμπά μου!
- Δεν έχει κανέναν άλλον στον κόσμο! - Το κρέας είναι μισοψημένο.
Κάνει τα πάντα για μένα.
- Πεινάω! - Σας παρακαλώ, όχι!
- Ρίξτε τον στην φωτιά, άντε! - Μόνο εμένα έχει ο πατερούλης μου!
Μην μ' αφήνετε να πεθάνω έτσι, σας παρακαλώ!
Αφήστε τον.
Σίγουρα, ο καημένος, ο πατερούλης σου...
...δεν θα χαιρόταν, αν σ' έριχνα στα καυτά κάρβουνα, ε;
Τον καημένο τον γέρο... Εγώ...
Όμως... Πρέπει να σκεφτώ και τον εαυτό μου, πεινάω!
Και δεν μ' αρέσει το κρέας μου μισοψημένο!
Αν δεν ρίξω εσένα στην φωτιά, θα πρέπει να ρίξω κάποιον άλλον.
Φέρτε μου τον Αρλεκίνο!
Γρήγορα, φέρτε τον! Εμπρός!
Μα, κύριε Mάντζα-φουόκο, γιατί τον Αρλεκίνο;
Τον Αρλεκίνο! Εμπρός!
- Όχι, δεν θέλω να πεθάνω! - Μα γιατί αυτόν;
Δεν θέλω να καώ!
- Όχι αυτόν! - Ή αυτός ή εσύ! Λέγε!
Αφήστε τον! Ρίξτε εμένα καλύτερα!
Δεν θέλω να πεθάνω!
- Αφήστε τον. - Σταματήστε. Σταματήστε!
Τελικά είσαι πολύ καλή μαριονέτα.
Μπράβο σου. Έλα 'δω, δώσ' μου ένα φιλί.
Οπότε, τώρα...
...θα πρέπει να φάω το κρέας μου μισοψημένο...
Χάρη στον Πινόκιο...
...τη γλύτωσε ο Αρλεκίνος!
- Ναι! - Σ' ευχαριστώ, Πινόκιο!
- Ναι! - Τα καταφέραμε!
Ζήτω! Είμαστε ζωντανοί!
Πινόκιο.
Πινόκιο!
Έλα.
Πως τον λένε τον μπαμπά σου;
- Τζεπέτο! - Και τι δουλειά κάνει;
- Είναι φτωχός... - Πολύ φτωχός;
Είναι τόσο φτωχός, που δεν έχει ούτε ένα κέρμα.
Κι αυτά τα ρούχα πως σου τα 'φτιαξε;
- Με τις κουβέρτες του! - Αλήθεια;
Τότε είναι φτωχός... πάρα πολύ φτωχός.
Λοιπόν... πάρε αυτά.
Πάρ' αυτά τα πέντε χρυσά νομίσματα.
- Και να του τα πας αμέσως. - Πέντε χρυσά νομίσματα;
Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Μάντζα-φουόκο.
- Γείτσες. - Ευχαριστώ.
Έλα.
- Γεια σας. - Γειά σου, Πινόκιο.
Γεια σου, Πινόκιο. Να 'ρθεις να μας δεις πάλι.
Καλό ταξίδι.
Να του δώσεις τα χαιρετίσματά μου.
Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Μάντζα-φουόκο.
Δώσ' του χαιρετισμούς.
Με συγχωρείτε...
Με συγχωρείτε! Ξέρετε που 'ναι ο μπαμπάς μου;
- Κοίτα! - Ξέρετε που 'ναι το χωριό του Τζεπέτο;
Ψαρεύουμε τώρα, δίνε του!
Πρέπει να τον βρω το συντομότερο δυνατό.
Είχε μια εδώ.
Θέλω του δώσω αυτά τα πέντε χρυσά νομίσματα.
Πέντε χρυσά;
Περίμενε! Περίμενε μια στιγμή!
- Θα σε βοηθήσουμε εμείς. - Εμείς...
Είπες "πέντε χρυσά νομίσματα";
Στ' αλήθεια πέντε χρυσά;
- Πέντε χρυσά νομίσματα. - Πέντε χρυσά...
- Χρυσά! - Χρυσά...
- Και τι θες να τα κάνεις; - Κάνεις...
Θέλω ν' αγοράσω ένα παλτό για τον μπαμπά μου.
Και ένα αλφαβητάρι για μένα, για να διαβάζω.
- Το παλτό είναι καλή ιδέα. - Καλή ιδέα...
Το αλφαβητάρι, για να διαβάζεις...;
- Το αλφαβητάρι, για να διαβάζεις...; - Για να διαβάζεις...;
Να σου πω κάτι;
Εγώ, εξαιτίας του διαβάσματος, παραλίγο να χάσω το πόδι μου!
- Σχεδόν έχασε το πόδι του. - Και αυτός, σχεδόν τυφλώθηκε.
Τυφλώθηκα...
- Αν λοιπόν μ' ακούσεις... - Αν τον ακούσεις...
- Θα σου δώσω μια συμβουλή. - Μια συμβουλή...
- Επειδή είσαι ωραίος. - Ωραίος...
- Επέτρεψέ μου να συστηθώ: Είμαι η Αλεπού. - Πινόκιο.
- Πολύ ωραίο όνομα. - Εγώ είμαι ο Γάτος.
- Πινόκιο. - Πανέμορφο όνομα.
Να σε ρωτήσω...
Θες, αυτά τα πέντε χρυσά να τα κάνεις πάρα πολλά;
- Πενήντα... - Πενήντα...
- Εκατό; - Εκατό...
- Πεντακόσια! - Πεντακόσια;
- Χίλια; - Χίλια...
- Δυο χιλιάδες; - Δυο χιλιάδες...
- Τι λες; Θες; - Θες;
- Τόσα πολλά; - Ναι! Και θα σου πω αμέσως το πώς.
Είμαστε φίλοι πια, και μπορώ να σ' το πω.
Πρόσεξε όμως, μην μας ακούσει κανείς!
Είναι μυστικό!
Ξέρω ένα μέρος μ' ένα χωράφι που το λένε "Χωράφι των Θαυμάτων".
- Και είναι κοντά, πολύ κοντά. - Κοντά...
- Αν πάμε εκεί οι τρεις μας... - Οι τρεις μας...
...θα πάρουμε ένα χρυσό νόμισμα....
...θα κάνουμε μια τρυπούλα στο χώμα, θα το βάλουμε μέσα βαθιά...
...και μετά θα του ρίξουμε μπόλικο νεράκι.
Νερό, μπόλικο νερό.
Θα περιμένουμε λιγάκι και ξέρεις τι θα γίνει; Θα βλαστήσει!
- Και θα μεγαλώσει, θα μεγαλώσει πολύ. - Πολύ...
- Και γίνει ένα δεντράκι γεμάτο από χρυσά! - Από χρυσά...
Από ένα νόμισμα, ένα δεντράκι με πεντακόσια χρυσά!
- Τι λες; Θες; - Θες;
Αυτό είναι φοβερό!
Και βέβαια. Επομένως να πάμε εκεί πέρα;
- Ναι; - Ναι!
Πάμε! Πάμε γρήγορα! Και μπορούμε να κάνουμε και κάτι άλλο.
Αφού θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι την αυγή, θα σταματήσουμε στο μαγειρείο.
- Να τσιμπήσουμε λιγουλάκι. - Λιγουλάκι...
- Και έτσι θα γίνουμε καλοί φίλοι. - Φίλοι...
Θα τσιμπήσουμε λιγουλάκι και την αυγή πάμε για τα χρυσά.
- Το πρωί, το δεντράκι θα 'ναι γεμάτο. - Όμως εγώ δεν πεινάω...
- Απλά θα τσιμπήσουμε λιγουλάκι. - Λιγουλάκι...
Και το πρωί, το δεντράκι... Πεντακόσια χρυσά από ένα!
Δύο χρυσά, χίλια! Πολλά δεντράκια, χιλιάδες χρυσά!
Οπότε αν τα φυτέψω όλα, θα βγαίνουν συνέχεια όλο και περισσότερα;
Φυσικά!
- Είχες πει "λιγουλάκι". - Ναι... λιγουλάκι.
- Μα... - Ωραίο!
Εδώ έχει το μεδούλι!
Αν φυτέψω πέντε χρυσά...
...πόσα θα φυτρώσουν;
- Λοιπόν... Πρώτον... μίλα σιγά! - Σιγά...
- Μας ακούνε! - Ακούνε...
Αφού σου το 'πα, αν βάλεις ένα χρυσό θα σου βγάλει πεντακόσια!
- Πέντε χρυσά, δυόμιση χιλιάδες! - Δυόμιση χιλιάδες...
Ας τσιμπήσουμε λιγουλάκι τώρα. Άσε μας να τσιμπήσουμε.
Δυόμιση χιλιάδες; Τόσα πολλά; Μπορώ να σας δώσω τα πεντακόσια;
Λοιπόν, δεν συνεννοηθήκαμε καλά. Καθόλου καλά!
- Αν το κάνεις αυτό, θα μας προσβάλλεις. - Προσβάλλεις...
Αμάν κι αυτό το φτερό... Δεν το κάνουμε αυτό για το συμφέρον μας.
- Το συμφέρον μας... - Το κάνουμε λόγω της φιλίας μας.
Επειδή είσαι φίλος μας.
Δεν είμαστε φίλοι;
- Φυσικά. - Βλέπεις λοιπόν.
Και γιατί δεν μπορούμε να πάμε τώρα στο "Χωράφι των Θαυμάτων";
- Τσιμπάμε λιγουλάκι! - Λιγουλάκι...
- Μετά θα ξεκουραστούμε λιγουλάκι.. - Λιγουλάκι...
Και το πρωί θα 'μαστε εκεί.
Πινόκιο, έλα, πάμε.
- Κοίτα. - Κοίτα...
Σ' αρέσει; Είδες πως άνθισε το δεντράκι;
Άνθισε...
Ωραίο, έτσι δεν είναι;
Είδες; Είδες που δεν το πίστευες;
- Πήγαινε να πάρεις τα χρυσά. - Τα χρυσά...
Είναι όλα δικά σου!
- Πήγαινε, τρέξε. - Τα χρυσά...
- Πάρ' τα! - Τα χρυσά...
Πήδα πιο ψηλά!
Δεν τα φτάνει. Είναι μικρούλης, ο φίλος μας.
Θα σε βοηθήσουμε εμείς, γι' αυτό είμαστε εδώ. Είμαστε φίλοι σου.
Πάρε κι αυτό.
Κι αυτό, κι αυτό, κι αυτό...
- Κι αυτό, κι εκείνο! - Ποιο;
Πόσα χρυσά! Πόσα χρυσά νομίσματα για τον μπαμπά σου!
Πόσα χρυσά για τον μπαμπά σου!
Σταμάτα εδώ.
Ξύπνα, είναι μεσάνυχτα!
- Ποιος είναι; - Είμαι ο πανδοχέας.
- Οι σύντροφοί μου είναι έτοιμοι; - Έχουν ήδη φύγει.
Μου 'παν να σου πω ότι σε περιμένουν στην άκρη του δάσους.
- Και πρέπει και να με πληρώσεις. - Μα δεν πλήρωσαν εκείνοι;
Όχι, γιατί φοβήθηκαν μην προσβληθείς.
- Να προσβληθώ; - Ναι.
Πάμε, εμπρός, έλα. Θα σε περιμένω κάτω.
Πινόκιο! Πινόκιο!
Ποιος είναι;
Πινόκιο, εγώ είμαι και θέλω να σου δώσω μια συμβουλή.
Γύρνα πίσω...
Πήγαινε τα τέσσερα χρυσά που σου απέμειναν, στον καημένο τον μπαμπά σου...
...που όλο κλαίει κι είναι απελπισμένος, που σ' έχασε!
Γρύλλε, δεν μπορώ να γυρίσω πίσω.
Επειδή αύριο ο μπαμπάς μου θα 'χει δυο χιλιάδες χρυσά!
Άκουσε με, Πινόκιο.
Μην εμπιστεύεσαι αυτούς που σου υπόσχονται πως θα σε κάνουν πλούσιο...
...μέσα σε μια στιγμή.
Σίγουρα θα 'ναι, ή τρελοί ή απατεώνες!
- Άκουσε με και γύρνα πίσω. - Εγώ θα συνεχίσω.
Πινόκιο, και μη ξεχνάς κι αυτό!
Τα παιδιά που κάνουν του κεφαλιού τους, αργά ή γρήγορα, το μετανιώνουν.
Εντάξει. Καληνύχτα, Γρύλλε.
- Και τώρα μην μιλήσεις άλλο. - Καληνύχτα, Πινόκιο.
- Μακάρι να την γλυτώσεις απ' τους παλιάνθρωπους. - Πάψε πια!
Δεν υπάρχουν παλιάνθρωποι!
- Είμαστε ληστές! - Ληστές...
Δώσ' μας τα χρυσά νομίσματα!
Μα τα 'χω για τον μπαμπά μου!
- Δώσ' μας τα χρυσά! - Τα χρυσά...
Τα χρυσά!
- Όχι, δεν μπορώ. - Πιάστ' τον!
Σας παρακαλώ, ανοίξτε μου! Ανοίξτε μου!
Με κυνηγούν! Σας παρακαλώ, δεν ξέρω τι να κάνω!
Σ' αυτό το σπίτι δεν υπάρχει κανείς. Έχουν πεθάνει όλοι.
Μα πως γίνεται να μην υπάρχει κανείς; Αφού σε βλέπω. Σε παρακαλώ!
- Είμαι κι εγώ πεθαμένη. - Πως;
Περίμενε, σε παρακαλώ. Μην μ' αφήνεις!
- Πιάστ' τον! - Σε παρακαλώ!
Δώσ' μας τα χρυσά! Έλα!
- Τα 'βαλε στο στόμα του! Βγάλ' τα! - Δαγκώνει!
Ας τον κρεμάσουμε ανάποδα!
Ή θα τα φτύσεις ή θα σε κρεμάσω απ' το δέντρο!
Κουνάει ακόμα ένα ποδαράκι, αργά!
Να περιμένουμε να πεθάνει, οπότε δεν θα δαγκώνει!
Και μετά θα του ανοίξουμε το στόμα... και θα του τα πάρουμε τα χρυσά!
Τα χρυσά...
- Και θα πάμε να τσιμπήσουμε λιγουλάκι! - Λιγουλάκι...
- Να τσιμπήσουμε... - Να τσιμπήσουμε...
- Λιγουλάκι... - Λιγουλάκι...
Για να δούμε...
Δεν έχει πεθάνει ακόμα, ας περιμένουμε.
Πατερούλη μου, αν ήσουν εσύ εδώ...
Νεράιδα; Έφτασαν οι γιατροί!
- Ήρθε και ο Γρύλλος. - Φέρ' τους μέσα.
Γιατροί, ελάτε γρήγορα, σας παρακαλώ!
Γρήγορα! Σας παρακαλώ!
Μα τι κάνατε στο πάτωμα; Παρκέ;
Να μας συγχωρείτε, αλλά η κυρά Σαλιγκάρι...
Δε φταίω εγώ...
Τέλος πάντων... Για να δούμε τον άρρωστο.
Πάρε ανάσα! Πιο βαθιά!
Εδώ έχουμε μια κλασική περίπτωση οξείας βρογχίτιδας!
Έχεις οξεία βρογχίτιδα!
- Μα τι λέτε, γιατρέ; - Γιατί;
Εδώ έχουμε μια πολύ σοβαρή περίπτωση "μόρμπους λινιόρουμ"!
- Κοινώς ονομαζόμενη "ξυλίαση"! - Πάσχεις από "ξυλίαση"!
- Τι σου 'χα πει; Δεν ακούς ποτέ! - Παρακαλώ, βρείτε μου μια φλέβα.
Όμως υπάρχει και η κρούστα από πάνω, που πρέπει να αφαιρεθεί.
Χρειάζεται κομπρέσα ρητίνης!
Εσείς ειδικεύεστε στην "ξυλίαση", εδώ όμως αντιμετωπίζουμε οξεία βρογχίτιδα!
Τελικά, ποια είναι η διάγνωση;
Θα ζήσει ή θα πεθάνει αυτή η μαριονέτα;
- Θα ζήσει! - Θα πεθάνει!
- Πως; - Θα πεθάνει!
- Θα πεθάνει από "ξυλίαση"! - Μην ανησυχείς...
- Μα τι λέτε! Αυτό είναι "ροκανιδίαση"! - Θα πεθάνει! Θα πεθάνει!
- Φύγετε από 'δω! - Εγώ σ' είχα προειδοποιήσει...
Και δεν μ' άκουσες. Θυμάσαι πόσες φορές σου το είπα;
Θα πρέπει να μ' ακούς. Πάντα!
Εντάξει; Γεια σου!
Κάνε γρήγορα! Ο μικρός ψήνεται!
Με ηρεμία...
Το κάθε πράγμα χρειάζεται τον χρόνο του...
Τα πράγματα γίνονται αργά...
Αν πάρεις αυτό το φάρμακο, σε λίγες μέρες θα γίνεις καλά.
Είναι γλυκό ή πικρό;
Είναι πικρό, όμως έχε μου εμπιστοσύνη. Θα σου κάνει καλό.
Δεν το μπορώ...
- Έλα, Πινόκιο, κατάπιε το! - Είναι πικρό...
Αν δεν το πιείς, δεν πρόκειται να γίνεις ποτέ καλά!
- Ψέματα! - Αλήθεια λέω, η αρρώστια σου είναι βαριά.
Δεν με νοιάζει.
Δε σε νοιάζει; Κι αν πεθάνεις;
Δεν με νοιάζει!
- Ώστε δεν σε νοιάζει; - Όχι.
- Δεν τον φοβάσαι τον θάνατο; - Όχι.
- Όχι; - Όχι.
Για να δούμε. Πες τους να 'ρθουν.
Εμπρός!
- Παρακαλώ. - Από 'δώ...
- Από 'δώ, ελάτε... - Εδώ γλιστράει.
Μα... Ποιοι είναι αυτοί;
Δεν ήπιες το φάρμακο, οπότε ήρθαν να σε πάρουν!
Τι "να με πάρουν";
Μα δεν θέλω να πεθάνω! Σε παρακαλώ, Νεράιδα!
- Εγώ τι μπορώ να κάνω τώρα; - Σε παρακαλώ, δώσ' το μου να το πιώ!
Περιμένετε!
- Τώρα θέλει να το πιεί το φάρμακο. - Αδύνατον! Η κλήση έγινε!
Δεν γίνεται να επιστρέψουμε με άδειο φέρετρο.
Λυπάμαι, Πινόκιο.
- Έτσι είναι. - Έπρεπε να το 'χατε σκεφτεί νωρίτερα.
Η κλήση έγινε και το φέρετρο πρέπει να γεμίσει! Εντάξει;
Βέβαια.
- Τι "πρέπει να γεμίσει"; - Βοηθήστε με, παρακαλώ.
Όχι! Όχι!
- Σε παρακαλώ, δεν θέλω να πεθάνω! - Περιμένετε!
- Πηγαίνετε! - Τι κρίμα να επιστρέφουμε με άδειο φέρετρο...
- Eε... πάμε! - Πάμε!
Με το που θα πω "τρία"... Ένα, δύο, τρία! Πάμε!
- Φύγανε; - Όχι.
- Φεύγουν τώρα; - Ναι.
Από 'δω.
- Τώρα; Έφυγαν; - Όχι ακόμα.
- Προσοχή! - Τώρα;
Τις σκάλες!
Ναι.
Άντε λοιπόν, πιες το αμέσως.
Και τώρα που 'γινες καλά γιατί δε μου λες τι σου συνέβη;
- Είχα πάει στο Θέατρο με τις Μαριονέτες.. - Γιατί;
Επειδή το σχολείο δεν είχε ανοίξει ακόμα...
Και μέχρι ν' ανοίξει...
...πήγα στο Θέατρο με τις Μαριονέτες.
Και μπήκες χωρίς να πληρώσεις;
Ναι...
Μ' άφησαν να περάσω χωρίς να πληρώσω.
- Μα τι συμβαίνει; - Τίποτα...
Και μετά;
Μετά ήταν εκείνος ο Μάντζα-φουόκο που μου 'δωσε πέντε χρυσά.
Κι ύστερα;
Τα 'χασα επειδή συνάντησα εκείνους τους δύο ληστές στο δάσος!
Και δε μου λες...
Δεν συνάντησες κανέναν που να σου 'πε...
...να 'σαι προσεχτικός και να κάνεις ό,τι λέει;
Όχι, δεν συνάντησα κανέναν τέτοιο.
Μα τι έπαθε η μύτη μου;
Τίποτα σοβαρό. Απλά είπες μερικά ψέματα και μεγαλώνει.
Και τώρα πρέπει να προσέχεις που την κουνάς!
Μα πως...;
Σταμάτα! Θα τα σπάσεις όλα εδώ μέσα!
Πρόσεχε! Θα με χτυπήσεις!
Σταμάτα τον, θα τα σπάσει όλα!
Είσαι εδώ;
Και τώρα κρατηθείτε, κρατηθείτε καλά, γιατί θα επιταχύνω!
Έτοιμοι; Φύγαμε!
Κοίτα πόσο τρέχω!
"Πήγαινε..."
"...πάντα καλυμμένη..."
"...απ' τα μαλλιά της..."
Μόλις αποκοιμηθεί, θα πάμε να παίξουμε!
"Το μέτωπο της το στόλιζε..."
"...μια γιρλάντα από λουλούδια..."
Έλα!
"...και με ρούχα..."
"...στολισμένα διαμάντια..."
Πήγαινε, Πινόκιο! Βρες τον μπαμπά σου και επιστρέψτε εδώ μαζί!
- Και σε παρακαλώ, να προσέχεις. - Εντάξει, γεια σου, Νεράιδα!
Γεια.
Μεντόρο; Χαιρέτησε τον Πινόκιο.
Γεια.
Έλα! Λιγουλάκι!
Άσε μας να τσιμπήσουμε λιγουλάκι.
- Πινόκιο! - Πινόκιο!
- Φίλοι μου! - Τι ωραίο που σε ξαναβλέπουμε.
Μα... τι κάνετε εδώ πέρα;
Περιμένουμε ν' αδειάσει κάνα τραπέζι.
Κάνα τραπέζι...
- Για να τσιμπήσουμε λιγουλάκι. - Λιγουλάκι...
- Μα που χάθηκες; - Εγώ; Εσείς που χαθήκατε;
- Εμείς σε ψάχναμε! - Σε ψάχναμε...
- Να 'ξερες πόσο σε ψάχναμε! - Πόσο σε ψάχναμε...
- Μα τι σου συνέβη; - Σου συνέβη;
Περπατούσα στο δάσος κι έπεσα πάνω σε κάτι ληστές!
- Σε ληστές; - Ναι, προσπάθησα να το σκάσω...
Με συγχωρείς, ποιοι ήταν αυτοί οι ληστές; Τους γνωρίζεις;
- Όχι... - Μάλιστα.
Ήθελα... Έτσι για να ξέρουμε... Για πες μας.
Ζήτησα βοήθεια από ένα σπίτι, όμως δεν μου άνοιξαν...
Έτσι μ' έπιασαν αυτοί οι ληστές και με κρέμασαν από ένα δέντρο...
Και την επόμενη μέρα, μ' έσωσε η Νεράιδα!
- Η Νεράιδα! - Η Νεράιδα...
Αυτοί οι ληστές με κρέμασαν!
- Και η Νεράιδα σ' έσωσε! - Ναι, μ' έσωσε!
Μια ερώτηση μόνο... Τα νομίσματα τα 'χεις ακόμα;
- Ναι, εδώ τα 'χω. - Μάλιστα... τι καλά.
- Τι καλά... - Τι θα κάνουμε;
Μα...
- Τι είναι αυτά; - Τα σημερινά αποφάγια.
Και τι να τα κάνω;
Ότι τα 'κανες και τις άλλες φορές. Να τα φας!
Μα... είναι δυνατόν; Μου δίνει τ' αποφάγια;
Τα αποφάγια...
- Σ' εμάς, που περιμένουμε τραπέζι; - Τραπέζι...
- Τα αποφάγια; Για ποιόν λόγο; - Για ποιόν...
- Συγγνώμη, αλλά κάνατε λάθος! - Λάθος...
- Έχει γίνει λάθος! - Λάθος...
Για περίμενε λίγο, τι είναι;
Αποφάγια! Ακούστε! Εμείς δεν τρώμε αποφάγια!
Όχι!
Μπορώ να τσιμπήσω λιγουλάκι, μόνο και μόνο για να διαμαρτυρηθώ!
Για να διαμαρτυρηθώ...
Πάμε στο "Χωράφι των Θαυμάτων". Τα 'χεις ακόμα τα νομίσματα, ε;
- Ναι. - Πάμε! Γρήγορα!
Ορίστε, αυτό είναι το "Χωράφι των Θαυμάτων". Σ' αρέσει;
Πολύ όμορφο.
- Έτσι; - Σκάβε βαθιά, έτσι μπράβο.
- Μπράβο... - Ωραία.
- Τέλεια! - Τέλεια...
Και τώρα τα νομίσματα.
Σκέπασέ τα καλά. Γρήγορα!
- Κάλυψέ τα καλά. - Καλά...
Με τα φύλλα!
Μια χαρά. Και τώρα νερό, για να τα ποτίσουμε.
- Νερό... Νερό! - Εγώ έχω το πόδι μου, δεν μπορώ να πάω.
- Αυτός δεν βλέπει. - Δεν βλέπω...
Οπότε θα πας εσύ.
Λοιπόν... Τα βλέπεις εκείνα τα δέντρα;
Πίσω απ' αυτά είναι μια λιμνούλα.
- Πήγαινε και φέρε νερό, μπόλικο νερό. - Νερό...
- Θα το ποτίσουμε και θ' ανθίσει. - Θ' ανθίσει...
- Να πάω τώρα; - Πήγαινε! Γρήγορα!
- Γρήγορα! - Μετά τα δέντρα! Πήγαινε, Πινόκιο!
Πήγαινε, Πινόκιο! Γρήγορα!
- Εδώ; - Όχι, πιο πέρα!
- Πιο πέρα! - Πιο πέρα!
- Τρέξε, Πινόκιο! - Πήγαινε!
Μετά τα δέντρα θα βρεις την λιμνούλα.
- Άντε, πήγαινε γρήγορα! - Πήγαινε!
Εντάξει! Μια χαρά!
Φίλοι μου, που είστε;
Φίλοι μου;
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ
Ο Γάτος και η Αλεπού μού είπαν για το "Χωράφι των Θαυμάτων"...
...εκεί όπου βάζεις τα χρυσά και μετά γίνονται πολύ περισσότερα!
Τι έκαναν; Μίλα πιο δυνατά!
Μου είπαν: "Πήγαινε φέρε νερό να ποτίσουμε την τρύπα!"
Κι ύστερα, όταν γύρισα...
...επειδή έπρεπε να ποτίσω τα χρυσά που 'χα βάλει στην τρύπα...
Πότισες τα χρυσά νομίσματα;
- Ναι, επειδή... - Εκείνοι σ' το ζήτησαν;
Έπρεπε να κάνω μια τρύπα κι ύστερα να την κλείσω και να την ποτίσω.
Όχι, όχι!
Όταν γύρισα, όμως, τα χρυσά νομίσματα είχαν εξαφανιστεί!
- Υπήρχε η τρύπα χωρίς τα χρυσά; - Μάλιστα.
Καημενούλη!
Ποιοι ήταν αυτοί; Τους ξέρεις;
- Ο Γάτος και η Αλεπού. - Ο Γάτος και η Αλεπού;
Ξέρουμε κανέναν Γάτο και καμία Αλεπού;
Δεν γνωρίζουμε κανέναν Γάτο και καμία Αλεπού.
Και τώρα τι θες; Τι ζητάς;
Ζητάω δικαιοσύνη. Να μου επιστραφούν τα τέσσερα χρυσά νομίσματα.
Συν το ένα που με ανάγκασαν να ξοδέψω σ' εκείνο το μαγειρείο...
...επειδή μόνο αυτοί έφαγαν.
Θες να πεις...
Ότι... σ' έκλεψαν;
Ναι!
Αν σ' έκλεψαν αυτοί, τότε εσύ είσαι αθώος!
- Ρίξτε τον στην φυλακή! - Μα...
- Μα εγώ είμαι αθώος! - Όποιος είναι αθώος, πάει στην φυλακή!
- Γιατί; - Εδώ, έτσι γίνεται.
- Μα... γιατί στην φυλακή; - Εδώ οι αθώοι πηγαίνουν στην φυλακή!
Θυμήθηκα ότι ήθελα να πω κάτι! Είμαι ένοχος κι εγώ!
Περιμένετε! Ένα λεπτό! Τι είπες;
- Κι εγώ είμαι ένοχος... - Φέρτε τον εδώ αμέσως!
Είμαι και 'γω κλέφτης!
Και τι έκλεψες;
- Ένα γουρούνι! - Ένα γουρούνι; Αυτό δεν είναι αρκετό.
- Και μια κότα! - Κότα... γουρούνι... Όχι, όχι!
Δεν αρκούν. Χρειάζονται πιο πολλά.
Τώρα που το θυμάμαι, έκλεψα κι ένα κόσμημα.
Ένα κόσμημα;
- Ναι, ολόχρυσο. - Τώρα μάλιστα!
Μπράβο σου. Μπράβο σου. Ελευθερώστε τον!
Μπράβο σου, συγχαρητήρια!
Έχω κλέψει τόσα πολλά, που πια δεν τα θυμάμαι!
Μπαμπάκα! Μπαμπάκα! Είμαι ο Πινόκιο! Εγώ είμαι!
- Άνοιξέ μου! - Πινόκιο! Που ήσουν τόσο καιρό;
Ο πατέρας σου δεν είναι εδώ. Πάει πολύς καιρός που 'φυγε.
- Έφυγε για να σε βρει. - Και που πήγε;
Είπε πως θα πήγαινε σ' όλο τον κόσμο...
Ήταν πολύ στεναχωρημένος, έκλαιγε...
Είπε: "Θα πάω στην άκρη του κόσμου για να τον βρω, ακόμα και στην Αμερική!"
- "Πρέπει να τον βρω!" - Και που είναι αυτή η "Αμερική";
Είναι από κεί... Είναι πολύ μακριά!
Θα πρέπει να διασχίσεις όλη την θάλασσα...
Και που είναι αυτή η θάλασσα;
Καλό μου παιδί, η θάλασσα είναι από κει... Είναι πολύ μακριά!
Έφυγε για να σε βρει, καλό μου παιδί.
Πήγαινε τώρα και να προσέχεις. Τρέξε!
Γύρνα πίσω!
Που πας; Έχει φουρτούνα! Γύρνα πίσω!
Γύρνα!
Δεν θα καταφέρεις!
Γύρνα πίσω!
Σιγά-σιγά, χωρίς βιασύνη.
Κυρά Σαλιγκάρι!
Και η Νεράιδα;
- Μεγάλωσε... - Ναι, μεγάλωσε.
Πήγαινε.
- Μα, γιατί μεγάλωσε; - Αυτή είναι, πήγαινε.
- Το ίδιο φόρεμα, τα ίδια μαλλιά... - Εγώ είμαι.
Μα... πως το 'κανες αυτό;
Είναι μυστικό.
Πήγαινε.
Μα... Πως μεγάλωσες;
- Θέλω κι εγώ να γίνω μεγάλος. - Εσύ δεν γίνεται να μεγαλώσεις...
- Γιατί; - Οι μαριονέτες δεν μεγαλώνουν.
Γεννιούνται μαριονέτες, ζουν μαριονέτες...
...και πεθαίνουν μαριονέτες.
Μα... δεν θέλω να 'μαι μαριονέτα για όλη μου την ζωή...
Θέλω να γίνω παιδάκι, όπως κι όλα τα άλλα.
Θα μπορέσεις να γίνεις...
...αν καταφέρεις να 'σαι καλό και υπάκουο παιδί.
Μα... πως θα το καταφέρω αυτό;
Πρέπει πρώτα να 'σαι μια καλή και υπάκουη μαριονέτα.
Γι' αυτό, αύριο πρωί-πρωί, θα πας σχολείο και θ' αρχίσεις να μελετάς!
- Επανέλαβε... - Θα πας σχολείο και θ' αρχίσεις να μελετάς!
- Σχολείο; - Ναι!
Λοιπόν, για να δούμε αν έχεις διαβάσει...
Μέσα σ' ένα μαντρί υπάρχουν δεκαοχτώ πρόβατα.
Τα εφτά το σκάσανε τη νύχτα.
Ο βοσκός το πρωί, πόσα πρόβατα θα βρει;
Οχτώ;
Το χέρι!
Στα γόνατα!
Εμπρός!
Εδώ, γρήγορα! Εδώ μπροστά!
Βγάλ' το καπέλο σου! Από 'δω και στο εξής, θα 'σαι εδώ, κατάλαβες;
Αφήστε τον μου εδώ, θα επιληφθώ εγώ.
Για να δούμε αν είσαι προετοιμασμένος.
Δεκαοχτώ αχλάδια, επί δύο.
Δεν το ξέρεις;
- Δεν το ξέρω! - Δεν το ξέρεις; Το χέρι!
- Αχ! - Στα γόνατα!
Γονάτισε!
Και τώρα θα αντιγράψετε αυτό:
"Ο δάσκαλος..."
"...είναι ένας δεύτερος..."
"...πατέρας..."
"...για... τους δικούς του..."
"...μαθητές".
Μα...
- Περίμενέ με, έρχομαι μαζί σου! - Έλα!
Αύριο θα πάμε κάπου και θα βουτήξουμε λουκάνικα, τυριά, γλυκίσματα!
Όμως θα πρέπει να 'μαστε πολύ προσεχτικοί!
Την τελευταία φορά ο ιδιοκτήτης μου 'ριξε μια ξυλιά, κοίτα!
Ποιος είναι;
Ποιος χτυπάει τέτοια ώρα μες τη νύχτα;
- Εγώ! - "Εγώ", ποιος;
- Ο Πινόκιο! - Ποιος Πινόκιο;
Η ξύλινη μαριονέτα.
Εκείνη η μαριονέτα που υποσχέθηκε στη Νεράιδα...
...πως θα πήγαινε σχολείο, για να μάθει γράμματα...
...κι έπειτα το 'σκασε;
Εκείνη η μαριονέτα; Είσαι σίγουρος;
Ναι, εκείνη η μαριονέτα... Σε παρακαλώ, μου ανοίγεις;
Μου ανοίγεις;
Σ' το υπόσχομαι, δεν θα το ξανασκάσω ποτέ!
Μου ανοίγεις;
Κυρά-Σαλιγκάρι! Άνοιξέ μου, σε παρακαλώ!
Πινόκιο;
Πινόκιο!
Η Νεράιδα είπε πως γι' αυτήν την φορά σε συγχωρεί...
...όμως την επόμενη φορά, δεν θα σ' αφήσει να ξαναμπείς.
Κράτα εδώ.
Πήγαινε σχολείο και γίνε καλό παιδί!
"Όποιος... δεν πάει... στο σχολείο..."
Ο Λουτσίνιολο, που είναι;
- Δεν θα ξανάρθει. - Γιατί;
- Δεν ξέρω... - Δουλεύει στα χωράφια με τον πατέρα του.
- Γιατί; - Δεν ξέρω.
- Πότε θα γυρίσει; - Δεν ξέρω.
Δεν μιλάμε στο μάθημα! Τα χέρια!
- Δε νιώθεις πόνο; - Όχι.
"Τα καλά παιδάκια..."
Δύο.
Σωστό έτσι.
"Όταν..."
"...εκείνος..."
"...έμαθε..."
Τώρα θα κάνουμε ένα μικρό μαγικό.
- Μαγικό; - Ναι.
Κάνε έτσι.
"A..."
"Αποφασισμένη ψυχή, σκέφτηκε..."
"...να στείλει μια καταπληκτική..."
"...άμαξα..."
Ένας βοσκός έχει στο μαντρί του τριακόσια πρόβατα.
Τη νύχτα, το σκάνε τα σαράντα εφτά, όμως τρία γυρνάνε πίσω αμέσως.
Ύστερα, είκοσι τέσσερα αρρωσταίνουν, εννιά πεθαίνουν...
...και τα υπόλοιπα γίνονται καλά.
Μετά, το σκάνε κι άλλα δύο. Πόσα μας κάνουν, ε;
Διακόσια σαράντα πέντε;
Σωστά, μπράβο Πινόκιο! Μπράβο!
Είδατε πόσο καλός μαθητής έγινε ο Πινόκιο;
Θα σου βάλω ένα ωραίο "δέκα με τόνο"!
"Δέκα με τόνο".
Έτσι!
Φτιάχνεις την μπαλίτσα και μετά την πιέζεις να γίνει επίπεδη.
Πρέπει να φτιάξουμε πολλές...
...επειδή αύριο θα κάνουμε μια ωραία γιορτή!
Γιορτή;
Μια πολύ ωραία γιορτή!
Ο δάσκαλος λέει πως είσαι πολύ καλός μαθητής.
Γι' αυτό, από αύριο θα πάψεις να 'σαι μαριονέτα...
...και θα γίνεις ένα αγοράκι όπως όλα τ' άλλα!
Τι περιμένεις; Τρέξε να προσκαλέσεις τους φίλους σου!
Τρέξε!
- Λουτσίνιολο! - Λουτσίνιολο;
Λουτσίνιολο!
- Λουτσίνιολο! - Σταμάτα! Θα με προδώσεις!
- Θέλω να σου πω κάτι πολύ ωραίο! - Λουτσίνιολο!
Δε θα 'μαι πια... μαριονέτα!
- Θα γίνω παιδάκι! - Φοβερό!
Αύριο θα κάνουμε γιορτή σπίτι μου, θα 'ρθεις;
- Δε μπορώ. - Γιατί;
- Τα μεσάνυχτα πρέπει να φύγω. - Και που θα πας;
- Θα πάω... - Λουτσίνιολο!
Θα πάω σ' ένα πολύ όμορφο μέρος... πανέμορφο...
...το πιο ωραίο στον κόσμο, στη "Χώρα των Παιχνιδιών"!
Παίζεις και χοροπηδάς όλη μέρα!
Κάνεις ό,τι θέλεις! Δεν υπάρχουν κανόνες, ούτε δάσκαλοι!
Διασκεδάζεις κι αυτό είναι όλο. Αν θες, μπορείς να 'ρθεις μαζί.
Αν σε πιάσω, θα σε κανονίσω! Λουτσίνιολο!
- Μα εγώ θέλω να γίνω παιδάκι... - Τότε μην έρθεις.
Λοιπόν, φεύγω τώρα, γεια.
Που πας; Γιατί φεύγεις;
- Είσαι σίγουρος πως θα περάσει αυτή η άμαξα; - Και βέβαια!
- Εγώ δεν βλέπω τίποτα... - Έρχεται!
Παίρνει πολλή ώρα, όμως μετά να ξέρεις, θα διασκεδάσεις πολύ.
Όμως εγώ είπα πως θα σε φέρω ως εδώ και μετά θα γύριζα...
Άντε, έλα μαζί μου.
Έλα! Πάμε για διασκέδαση!
Να 'τη!
- Γεια σου, Πινόκιο, φεύγω! - Γεια σου, Λουτσίνιολο.
Εσύ, αγαπούλα μου, θα 'ρθεις μαζί μας ή θα μείνεις;
Φωνάξτε τον, παιδιά! Εμπρός, παιδιά!
- Έλα! Γρήγορα! - Δεν ακούς; Άντε έλα!
- Έλα! Πάμε! - Έλα μαζί μας!
Σε φωνάζουν όλοι, δεν τ' ακούς;
Εμπρός, λοιπόν. Ανέβα, πάμε!
Θα διασκεδάσεις πολύ! Σ' το υπόσχομαι!
Έλα! Έλα!
Φτάσαμε, αγαπούλες μου.
Κατεβείτε με προσοχή και ήρεμα! Χωρίς να χτυπήσετε!
Εμπρός, κατεβείτε. Γρήγορα.
Σε βοηθάω εγώ, έλα. Εμπρός, έλα.
Aγαπούλα μου;
Εμπρός, ελάτε... Γρήγορα!
Έλα! Έλα!
Εμπρός, δυνατά! Τραβήξτε δυνατά!
Δεκαεννιά..
...είκοσι... είκοσι ένας...
Από 'δω; Κι από 'δω, όλα είναι εντάξει.
- Καληνύχτα, αγαπούλες μου. - Καληνύχτα.
Θα τα πούμε αύριο.
Είκοσι επτά... είκοσι οκτώ...
Αύριο, θα διασκεδάσουμε πάλι.
Είκοσι εννιά... τριάντα.
Καληνύχτα.
- Ποιος είναι; - Εγώ. Άνοιξέ μου.
Δεν μπορώ τώρα.
Μήπως ξύπνησες κι εσύ με περίεργα αυτιά σήμερα;
Για να πω την αλήθεια... ναι...
Άσε με να μπω! Άνοιξέ μου, γρήγορα!
Μου φαίνεται πως έχουμε το ίδιο πρόβλημα.
Πολύ φοβάμαι πως ναι...
- Βγάλ' το πανί. - Εσύ πρώτος.
Εντάξει, ας το κάνουμε έτσι... Με το "τρία", και οι δυο μαζί.
Ένα, δύο, τρία!
- Μα τι αυτιά είναι αυτά; - Τα δικά σου;
- Aαα! - Σε πονάει;
- Ναι. - Όμως...
- Δεν γίνεται να βγούμε έξω έτσι... - Πραγματικά...
- Θεέ μου, δεν με βαστούν τα πόδια μου... - Τι πράγμα;
Βοήθα με, Πινόκιο! Βοήθα με!
- Aα! - Μα τι έχεις;
Τι συμβαίνει;
Βοήθεια!
Το χέρι μου!
- Βοήθεια! Βοήθεια! - Βοήθεια! Βοήθα με, Πινόκιο!
Βοήθεια!
Βοηθήστε μας!
Βοήθεια!
Aγαπούλες μου;
Σας αναγνώρισα, αγαπούλες μου.
Σας ακούω!
Aγαπούλες μου, πόσο ωραία γκαρίζετε.
Να 'μαι κι εγώ, αγαπούλες μου.
Αυτό το γαϊδουράκι, ονομάζεται Λουτσίνιολο.
Είναι πάρα πολύ θαρραλέο.
Έχει μια εξαιρετική δύναμη.
Για τη δουλειά που το θέλετε, μου φαίνεται τέλειο.
- Είναι ένα πολύ ωραίο ζώο. - Ευχαριστώ.
Για ένα λεπτό... Τι είναι αυτό το σημάδι στο μέτωπό του;
- Μα... - Όχι, όχι! Όχι σημάδια!
- Όχι; - Φέρνουν θλίψη.
- Δηλαδή... - Δεν θα το πάρω.
Τέλος πάντων... Πάντως έχουμε και άλλο ένα, ορίστε.
Το λένε Πινόκιο κι είναι πανέξυπνο.
Είναι υπάκουο, εξημερωμένο...
Και... μαθαίνει πολύ γρήγορα.
Πραγματικά μαθαίνει πολύ γρήγορα.
Για την δουλειά που το θέλετε...
...είναι εξαιρετικό, κατά την ταπεινή μου άποψη.
Μόλις γύρισε από μια δύσκολη αποστολή στην Ινδία και στην Αμερική!
Κύριοι, απόψε θα εμφανιστεί για εσάς, σε νούμερα ασύγκριτα...
...αξεπέραστα, που ποτέ πριν δεν έχουν ξαναγίνει!
Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω...
Τον Πινόκιο, τον γαϊδαράκο!
Χειροκρότημα!
Να 'τος! Μαζί με τον κλόουν του!
Εύθυμος! Χαρούμενος!
Πολύ καλοί! Χειροκροτήστε τους!
Και τώρα, ο μικρότερος άνθρωπος του κόσμου...
...μας φέρνει το Δακτυλίδι της Φωτιάς!
Χειροκρότημα!
Και τώρα, κυρίες και κύριοι...
Ξέρω πως αυτό μπορεί να 'ναι ένα εντυπωσιακό παιχνίδι...
...πάρα πολύ επικίνδυνο, όμως εμείς γνωρίζουμε τι κάνουμε.
Λοιπόν, είμαστε έτοιμοι! Ας ηχήσει το τύμπανο!
Θέλω ένα χειροκρότημα ενθάρρυνσης! Ένα, δύο, τρία!
Και πάλι! Άλλη μια φορά! Πάμε!
Άλλη μια φορά! Ένα, δύο, τρία!
Ο Πινόκιο δεν έπεσε πραγματικά!
Απλά το 'κανε για αστείο... για να γίνει η παράστασή μας μοναδική!
Ο Πινόκιο δεν μπορεί να σκοντάψει!
Πάρτε τον!
Και τώρα ο πιο δυνατός άνθρωπος του κόσμου θα κουβαλήσει τον Πινόκιο!
Ένα χειροκρότημα για τον πιο δυνατό άνθρωπο του κόσμου!
Να 'τοι μαζί!
Δείτε την ικανότητα αυτού του ζώου! Κοιτάξτε πως προσποιείται ότι κουτσαίνει!
Να 'το εδώ! Ακόμα ένα χειροκρότημα! Ευχαριστούμε!
Ένα χειροκρότημα!
Δυστυχώς κουτσάθηκες, καλέ μου Πινόκιο.
Και τώρα έφτασε η οδυνηρή στιγμή του αποχαιρετισμού μας.
Μ' αυτό το δέρμα θα φτιάξουμε ένα ωραίο ταμπούρλο.
Εμπρός, στην θάλασσα.
Ένα... δύο... και τρία!
Και τώρα ας περιμένουμε.
Τι συμβαίνει;
Ποιος είσαι;
- Που τον έβαλες τον Πινόκιο; - Εγώ είμαι!
- Μα, πως είσαι εσύ; - Ναι, εγώ είμαι.
- Ο γαϊδαράκος; - Ναι, είμαι ο Πινόκιο!
- Μα πως είναι δυνατόν; - Είναι!
Μεταμορφώθηκες μέσα στο νερό;
Ναι! Δεν υπολογίσατε τη Νεράιδα μου!
Μια μαριονέτα που μιλάει!
Θα μας ήταν πολύ χρήσιμος στο τσίρκο.
Πινόκιο, έλα 'δώ!
- Έλα, δε θα σε πειράξω, έλα. - Γεια σας.
- Έλα! - Γεια σας.
Έλα, μην απομακρύνεσαι!
Βούτηξε, άντε.
- Βούτηξε. - Όχι, όχι, όχι!
- Τι όχι; Βούτηξε! - Να πας εσύ!
- Είναι διαταγή. - Να πας εσύ!
- Βούτηξε, σου 'πα! - Όχι!
Καλώς. Βούτηξε εσύ!
- Και γιατί εγώ; - Θα βουτήξεις εσύ!
- Μα δεν ξέρω κολύμπι. - Θα σε δέσουμε μ' ένα σκοινί.
- Φοβάμαι το νερό. - Δεν μ' ενδιαφέρει... Πως να σ' το πω;
Πάρ' αυτό... Που πας;
- Δεν ξέρω κολύμπι! - Έλα 'δώ!
- Έλα 'δώ, ρε καταραμένε! - Δεν ξέρω κολύμπι!
- Γεια σου, Πινόκιο. - Έλα 'δώ!
Βοήθεια!
Είναι ανώφελο να φωνάζεις.
Ποιος θέλεις να σε σώσει;
- Εσύ ποιος είσαι; - Εγώ;
Είμαι ένας καημένος τόνος...
...και με καταβρόχθισε ο καρχαρίας, όπως ακριβώς κι εσένα.
Κι εσύ, τι ψάρι είσαι;
Εγώ δεν είμαι ψάρι, είμαι μαριονέτα!
Αφού δεν είσαι ψάρι, τότε γιατί μπήκες στην κοιλιά του καρχαρία;
Δεν μπήκα μόνος μου, αυτός με καταβρόχθισε!
Και τώρα τι θα κάνουμε;
Θα πρέπει να συμβιβαστούμε...
...και να περιμένουμε να μας χωνέψει και τους δυο μας.
Να μας χωνέψει; Μα εγώ δεν θέλω να με χωνέψει!
Ούτε κι εγώ το θέλω...
...όμως παρηγοριέμαι απ' την ιδέα πως όταν γεννιέσαι τόνος...
...είναι καλύτερα να πεθαίνεις μέσα στο νερό... παρά μέσα στο λάδι...
Στο λάδι;
Μα... εγώ θέλω να το σκάσω! Θέλω να φύγω από 'δω μέσα!
Άντε φύγε από 'δω...
...αν τα καταφέρεις!
Τι είναι εκείνο το φως εκεί πέρα;
Ποιος ξέρει;
Θέλω να πάω να δω.
- Λοιπόν, αντίο για πάντα, Τόνε. - Αντίο, μαριονέτα.
Σου εύχομαι καλή τύχη.
Μπαμπά!
- Πινόκιο! - Μπαμπά! Μπαμπά!
Πινόκιο!
Γιέ μου! Πινόκιο!
Σ' έψαχνα σ' όλο τον κόσμο!
Πινόκιο! Γιόκα μου, σ' έψαχνα παντού!
Να σου πω... Δεν είναι και τόσο άσχημα εδώ μέσα.
Μπορεί να φαίνεται άσχημα, αλλά είναι μια χαρά...
...γιατί ο καρχαρίας τρώει τα πάντα.
Κοίτα πόσα ψάρια! Έχω φάει τόσα πολλά! Έχει και δίκτυα!
Και τώρα που 'ρθες κι εσύ, μπορούμε να ψαρεύουμε μαζί.
Εσύ από 'κει, εγώ από 'δω... Έτσι θα πιάνουμε τα μεγάλα!
Κοίτα τι ωραίο μέρος εδώ, με τα πιάτα δίπλα...
Εκεί είναι η κρεβατοκάμαρα. Φυσικά υπάρχει χώρος και για σένα.
- Μπαμπά; - Ναι;
Πρέπει να φύγουμε από 'δω.
- Να φύγουμε; - Ναι, πρέπει να φύγουμε.
Μπα... Εγώ λέω να το σκεφτείς ξανά...
Κι έπειτα, μπορεί να τα βρήκες λίγο άνω-κάτω εδώ τα πράγματα...
...γιατί ήρθες εντελώς ξαφνικά, αν όμως συγυρίσω λιγάκι....
...θα 'ναι πραγματικά όμορφα.
Θες να τα δεις συγυρισμένα;
Μπαμπά;
Δεν γίνεται να μείνουμε, πρέπει να φύγουμε αμέσως.
Δεν γίνεται... Το 'χω σκεφτεί και εγώ, αλλά είναι αδύνατο.
Έλα μαζί μου, μπαμπά.
- Πινόκιο, είναι αδύνατον! - Έλα, πάμε.
Μπαμπά, πάμε!
- Καλύτερα όχι, Πινόκιο. - Τώρα, που άνοιξε το στόμα του!
Μπορεί να το κλείσει απ' την μια στιγμή στην άλλη!
Είσαι σίγουρος; Πινόκιο! Περίμενέ με!
Έλα, μπαμπά! Έλα!
Πινόκιο!
Δεν ξέρω κολύμπι!
Μην ανησυχείς γι' αυτό, εγώ κολυμπώ τέλεια.
Μη ξεχνάς ότι είμαι από ξύλο, δεν βουλιάζω.
Ξέρω καλά από τι είσαι, εγώ σ' έφτιαξα!
Νομίζεις πως μια μικρή μαριονέτα, μπορεί να με κουβαλήσει;
Θα βυθιστούμε και θα πνιγούμε και οι δυο μας!
Μπαμπά... θα τα καταφέρω!
Έλα μαζί μου!
Πάμε! Πάμε!
Πινόκιο! Βυθιζόμαστε!
Μπορώ να τα καταφέρω!
Κρατήσου από μένα, μαριονέτα!
Κρατηθείτε γερά απ' τα πτερύγιά μου.
- Ξεκινάμε. - Άντε, Τόνε, φύγε!
- Σ' ευχαριστώ, φίλε μου. - Δεν χρειάζεται να μ' ευχαριστείς!
Αν κατάφερα να ξεφύγω απ' αυτόν τον καρχαρία...
...είναι επειδή εσύ μου 'δωσες το κουράγιο.
Μα... γιατί κλαις;
Επειδή κανείς ως τώρα, δεν μου 'χε δώσει ποτέ ένα φιλί.
- Πως σε λένε; - Πινόκιο.
Πινόκιο, θα σε έχω πάντα μες την καρδιά μου!
- Αντίο για πάντα, Τόνε! - Αντίο!
Ωω... Τι ωραίος...
Τι ωραίος τύπος αυτός ο Τόνος, έτσι δεν είναι;
Αν το 'ξερα πως βρισκόταν κι αυτός μες την κοιλιά του καρχαρία...
...θα μπορούσα να πω καμιά κουβεντούλα μαζί του...
Κρίμα!
- Μπαμπά... - Ναι;
Κοίτα!
Εκεί! Ένα σπίτι! Εκεί πέρα!
- Πάμε να δούμε. - Πάμε, έλα.
Θεέ μου!
Με συγχωρείτε; Θα μπορούσα να 'χω λίγο γάλα;
- Πόσο θέλεις; - Πόσο μπορείτε να μου δώσετε;
Ένα δοχείο γάλα κοστίζει ένα κέρμα.
Δεν έχω ένα κέρμα...
Τότε δεν μπορώ να σου δώσω τίποτα. Λυπάμαι.
Μα είναι επείγον. Το χρειάζεται ο μπαμπάς μου.
Το χρειάζεται ο μπαμπάς μου, επειδή δεν είναι καλά.
- Θες να δουλέψεις την αντλία; - Τι είναι η αντλία;
Θα μπορέσεις;
- Θα μπορέσεις; - Εγώ τα μπορώ όλα!
Τι είναι η αντλία;
Είναι εκείνο εκεί το πράγμα.
Έλα, έλα.
Έτσι. Έλα, Πινόκιο.
- Ναι. - Μπράβο, Πινόκιο!
Και τώρα, μείνε εκεί. Εκεί.
- Γεια σου, Τζάντζο. - Γειά σου.
Υπάρχουν πέντε πρόβατα.
Τρεις κατσίκες, ωραίες και παχουλές.
Αν μπορούσες να τις έβλεπες... Είναι τέλειες.
- Κι έχει και μία φραγκόκοτα. - Φραγκόκοτα...
Μόλις πέσει η νύχτα, θα χιμήξω και θα τσιμπήσουμε λιγουλάκι!
Λιγουλάκι...
- Θα τα πούμε αύριο. - Ναι, εντάξει.
- Για περίμενε... - Γεια σου, Τζάντζο.
Κρύψου! Γρήγορα!
Γεια σου, Πινόκιο. Με θυμάσαι;
Είμαι η Αλεπού, ο φίλος σου. Τι χαρά που σε ξαναβλέπω.
Σ' έψαχνα παντού.
Ήθελα να σου πω ποιος σου 'κλεψε τα χρυσά.
Ο Γάτος, εκείνος ο ξετσίπωτος, που μετά πέθανε.
Όμως εγώ είμαι φίλος σου και έψαξα παντού να σε βρω.
Στεναχωρήθηκα πολύ που έχασες τα χρυσά.
Όμως τι δουλειά έχεις εδώ;
- Δουλεύω. - Δουλεύεις;
- Μια χαρά. Και βγάζεις λεφτά; - Δέκα κέρματα την ημέρα.
Δέκα κέρματα; Την ημέρα;
Συγγνώμη, αλλά τότε... Εγώ είμαι φίλος σου!
Ο Γάτος δεν υπάρχει πια... έχει πεθάνει!
Να πάρουμε τα κέρματα και να πάμε να τα φυτέψουμε!
Θυμάσαι; Τα δεντράκια;
Όχι, όχι! Δεν πρόκειται να με κοροϊδέψετε κι άλλη φορά!
- Όχι! - Κοίτα πίσω σου! Ο Γάτος!
- Γιατί βγήκες έξω; - Έξω...
Όχι! Αυτός είναι ο κλέφτης!
Εγώ είμαι φίλος σου! Πινόκιο!
Γιατί βγήκες έξω;
Αντίο για πάντα.
- Όχι! Εγώ είμαι φίλος σου! - Αντίο για πάντα.
- Μα, Πινόκιο... - Αντίο για πάντα!
Κάνεις λάθος.
Γιατί βγήκες έξω; Γιατί;
- Γιατί βγήκες; - Βγήκες...
Πινόκιο! Κάνεις λάθος!
- Λυπάμαι, αλλά δεν το ξαναχάβω! - Πινόκιο!
- Πάμε να φυτέψουμε τα νομίσματα! - Αντίο, ρε απατεώνες!
Περίμενε!
Πινόκιο!
Νεράιδα!
Το 'ξερα πως έχεις καλή ψυχή...
...και σε συγχωρώ για όλες τις κατεργαριές που σκάρωσες.
Να 'σαι καλό και φρόνιμο παιδί και σίγουρα θα ευτυχήσεις.
Μπαμπά! Έγινα παιδάκι!
Μπαμπά! Είμαι κανονικό παιδάκι!
Μπαμπά!
Έγινα κανονικό παιδάκι!
- Πινόκιο; - Μπαμπά! Έγινα κανονικό παιδάκι!
Μπαμπά! Έγινα κανονικό παιδάκι!
Πινόκιο! Πινόκιο!
Ποιος ξέρει που να σ' οδηγεί αυτός ο λευκός δρόμος...
...που μοιάζει να πηγαίνει και να πηγαίνει, χωρίς ποτέ να φτάνει...
Ποιος ξέρει αν πίσω από εκείνη την στροφή υπάρχει ακόμα μία που σε περιμένει...
Κι ύστερα ακόμα μία κι άλλη μία ακόμα...
Όμως βήμα-βήμα, συνεχίζεις να περπατάς...
Προσπαθώντας να καταλάβεις από ποια μεριά φυσάει ο άνεμος...
Αν θα φέρει έναν σκοτεινό ουρανό, ή το άρωμα ενός μέλλοντος...
Αν σε σταματάει ή αν σε σπρώχνει...
Αν προσποιείται τον φίλο σου...
Ποιος ξέρει αν αυτά τα χωράφια, ή αυτά τα σπίτια, αυτά τα πεύκα...
...που περνάνε δίπλα σου τόσο σιωπηλά...
...αν θα βρίσκονται ακόμα πίσω σου, ενώ εσύ περπατάς...
Και βήμα-βήμα τ' αφήνεις πίσω σου...
Όμως εσύ μην στρέψεις το βλέμμα σου προς τα πίσω...
Τα μάτια σου δεκατέσσερα...
Λακουβίτσες με λασπόνερα σε χαιρετάνε κι εσύ πηγαίνεις...
Ο άνεμος σκουπίζει τον ουρανό, που κομματιάζεται σε χίλια μέρη...
Κι εσύ στρίβεις σε κάθε στροφή για ν' ανακαλύψεις που οδηγεί...
Και διασκεδάζεις προχωρώντας, χωρίς να κοιτάς πίσω σου...
Και σκέφτεσαι βήμα με βήμα, πως δεν θέλεις να σταματήσεις...
Και ξέρεις πως δε θες να γυρίσεις πίσω πια...
Και ξέρεις πως δε θες πότε να φτάσεις...