'Ολα τα παιδιά μεγαλώνουν
εκτός από ένα
ΠΗΤΕΡ ΠΑΝ
Η Σταχτοπούτα πέταξε στον αέρα...
...μακριά απ'όλα τα καθημερινά και άσχημα.
'Οταν προσγειώθηκε στον χορό...
...βρέθηκε κυκλωμένη από αυθάδεις πειρατές.
'Ηταν ο Αλφ Μέησον.
Τόσο άσχημος, που η μητέρα του τον πούλησε για ένα μπουκάλι κρασί.
Ο Μπιλ Τζουκς.
Κάθε χιλιοστό του σώματός του είχε τατουάζ.
Και ο πιο σκληρόκαρδος απ'όλους...
...ο Χουκ, με μάτια γαλάζια όσο κι ένα μη-με-λησμονεί...
...που σου ανοίγει την κοιλιά...
...με τον σιδερένιο γάντζο που έχει αντί για χέρι...
...και τα μάτια του εκείνη τη στιγμή γίνονται κόκκινα.
" Κοριτσάκι", είπε ο Χουκ, " ήρθαμε να πάρουμε τα γυάλινα γοβάκια σου. "
Και ποιος είσαι συ που με διατάζεις και με λες κοριτσάκι?
'Αρπα αυτή! 'Αρπα αυτή! Κι αυτή!
- Σκότωσ'τον! Τρύπα τον! - Τιποτένιε!
Ο Χουκ της όρμησε.
Και μετά τι έγινε?
Η θαρραλέα Σταχτοπούτα κανόνισε το θέμα μια για πάντα...
...με το ρεβόλβερ της.
Οι θαυμαστές περιπέτειες των παιδιών μπορούμε να πούμε...
...ότι άρχισαν...
...τη νύχτα που η Νάνα γάβγισε στο παράθυρο.
'Ομως τίποτα δεν ήταν εκεί.
Ούτε ένα πουλί, ούτε ένα φύλλο. Γι'αυτό και τα παιδιά το ξέχασαν.
'Ο, τι προβληματίζει τους μεγάλους, ποτέ δεν προβληματίζει τα παιδιά.
- Αγαπημένοι Τζωρτζ και Μαίρη. - Πέρασε. Κάνει κρύο.
Τι ταξίδι ήταν αυτό!
'Ωρα για μπάνιο.
Εγώ δεν πλένομαι!
Ζαβολιά.
Πράγματι, ζαβολιά. Αλλά η Νάνα ήταν η καλύτερη νταντά με τέσσερα πόδια.
'Οχι. 'Οχι, δεν πρόκειται να σε συγχωρήσω.
Πιο απλή κι ευτυχισμένη οικογένεια δεν υπήρχε άλλη.
Ο κ. Ντάρλινγκ ήταν τραπεζιτικός που τιμολογούσε ακόμα και την αγκαλιά.
Η κα Ντάρλινγκ ήταν η πιο όμορφη κυρία στο Μπλούμσμπερι...
...με χαμογελαστό στόμα που είχε πάνω του ένα φιλί...
...και η Γουέντυ δεν μπορούσε να πάρει.
'Ομως, το'βλεπε που ήταν εκεί. Ολοφάνερο στη δεξιά γωνία.
Καμιά φορά ερχόταν και η θεία Μίλισεντ...
...που πίστευε ότι ένας σκύλος για νταντά, υποβίβαζε τη γειτονιά.
Αρκετά. Μην θορυβείτε. Ησυχάστε. Εδώ δεν είναι αγρόκτημα.
Μπράβο, Τζωρτζ. Μπράβο.
- Σειρά της Γουέντυ. - Πρέπει να πει μια ιστορία.
Για τον Τσέκο που χάραξε τ'όνομά του πάνω στον κυβερνήτη.
Τον Νούντλερ που τα χέρια του είναι ανάποδα.
- Για τον Χουκ! - Τον Χουκ?
Τον Χουκ που τα μάτια του γίνονται κόκκινα όταν σε ξεκοιλιάζει.
Μα την πίστη μου, τι καλλιέργεια δέχονται τα σημερινά παιδιά.
Αυτά δεν μου τα δίδαξαν, θεία.
Αλλά ξέρω πολλά για τους πειρατές.
Η φιλοδοξία μου είναι να γράψω ένα μυθιστόρημα σε τρία μέρη...
- ... για τις περιπέτειές μου. - Ποιες περιπέτειες?
Δεν τις έχω ζήσει ακόμα, αλλά θα είναι συναρπαστικές.
Μα, παιδί μου, οι μυθιστοριογράφοι δεν είναι ευυπόληπτοι άνθρωποι.
Είναι πολύ δύσκολο να παντρευτεί μία μυθιστοριογράφος.
- Να παντρευτεί? - Να παντρευτεί?
- Η Γουέντυ είναι μόλις 13 χρόνων.
Περπάτα προς εμένα, καλή μου, για να σε αξιολογήσω.
Εμπρός.
Περπάτα προς τη θεία σου. Κράτα ίσια το κορμί σου.
Πάψτε!
Γύρισε.
Ναι. Το πρόσωπό της είναι ακριβώς όπως το περίμενα.
Η Γουέντυ διαθέτει το πηγούνι μιας ώριμης γυναίκας.
Δεν το προσέξατε?
Παρατηρήστε το στόμα της.
Εκεί, κρυμμένο στη δεξιά άκρη των χειλιών της.
Φιλί είναι αυτό?
- Φιλί? - Σαν μητρικό φιλί.
'Ενα κρυμμένο φιλί.
'Ομως... γιατί υπάρχει?
Υπάρχει για τη μεγαλύτερη περιπέτεια απ'όλες.
'Οσοι το βρίσκουν, ταξιδεύουν στον παράδεισο και επιστρέφουν.
Τι βρίσκουν?
Αυτόν που του ανήκει το φιλί.
Η Γουέντυ μου...
...γυναίκα.
Σχεδόν γυναίκα.
Θα περνά λιγότερο χρόνο με τους αδελφούς της και πιο πολύ μαζί μου.
Πρέπει να έχει δικό της δωμάτιο.
Δωμάτιο νεαρής κυρίας.
Η κόρη υπαλλήλου δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα παντρευτεί έτσι απλά.
Θα παρευρίσκεσαι στις δεξιώσεις...
...και θα συζητείς με τους ανωτέρους σου.
Η εξυπνάδα είναι του συρμού αυτόν τον καιρό.
Η εξυπνάδα.
Αλλά δεν βρήκε κανένα πτώμα.
Διότι κανείς δεν είχε πέσει.
'Ηταν βέβαιο ότι είχε δει όνειρο.
Α ν εσύ είσαι αυτή στο κρεβάτι...
...αυτό τι είναι?
'Ενα αγόρι.
Η μις Φάλσομ έστειλε μια οργισμένη επιστολή στον κ. Ντάρλινγκ...
...που έθετε νέα πρότυπα σεμνοτυφίας υπερβολικά ακόμα και για εκείνη.
Ο κ. Ντάρλινγκ έκανε πρακτική στην ψιλοκουβέντα όλο το απόγευμα.
Ωραίο καιρό έχουμε σήμερα.
Και τώρα ήλθε η ευκαιρία του.
Ο σερ 'Εντουαρντ Κου ίλερ-Κουτς, ο πρόεδρος της τράπεζας...
...απολάμβανε την ψιλοκουβέντα...
...σχεδόν όσο και έναν καλό ισολογισμό.
Η Γουέντυ περπατούσε λες και ήταν καταδικασμένη.
Και τότε...
...η μοίρα!
Το γράμμα!
Περίμενε! Στάσου!
Γουέντυ, περίμενε!
Τι θαυμάσια γραβάτα.
Στάσου!
Εσύ εκεί! Στάσου!
Γουέντυ!
Νάνα, έλα πίσω!
Εξοικονομήσαμε 200 λίρες.
Συνετή επένδυση?
Πράγματι.
Εσύ εκεί! Σταμάτα!
Στάσου!
Σταμάτα! Στάσου!
Πατέρα!
Θα σου εξηγήσω!
'Οχι!
Ταπεινώθηκα!
- Πατέρα! - 'Οχι!
Θα γίνω ο άνδρας που τα παιδιά φοβούνται κι οι ενήλικοι σέβονται...
...ειδάλλως θα καταλήξουμε στον δρόμο!
- Μην φωνάζεις. - Θα μας ακούσουν οι γείτονες.
Ας μας ακούσουν! Ας το μάθει όλος ο κόσμος!
Αυτό δεν είναι νταντά!
Αυτό είναι σκύλος!
Αύριο η θεία Μίλισεντ θα αρχίσει την εκπαίδευσή σου.
Είναι καιρός να μεγαλώσεις!
Μητέρα...
...μπορεί να μας κάνει τίποτα κακό αφού ανάψουμε τις λάμπες?
'Οχι, ακριβέ μου.
Είναι τα μάτια της μητέρας που τα αφήνει για να φυλούν τα παιδιά της.
Μητέρα... πρέπει να πας στη δεξίωση?
Ναι, μητέρα, δεν είναι απαραίτητο. Ας πάει ο πατέρας μόνος του.
Μόνος του?
Ο πατέρας σας είναι θαρραλέος.
Αλλά θέλει το ξεχωριστό φιλί για ν'αντιμετωπίσει τους συναδέλφους.
Ο πατέρας? Θαρραλέος?
Υπάρχουν πολλά είδη θάρρους.
Υπάρχει το θάρρος που σκέφτεσαι τους άλλους κι όχι τον εαυτό σου.
Ο πατέρας σας ποτέ δεν κραδαίνει ξίφος...
...μήτε πυροβολεί, δόξα τω Θεώ.
Αλλά έκανε θυσίες για την οικογένειά του...
...κι έβαλε παράμερα τα όνειρά του.
Πού τα έβαλε?
Τα έβαλε σ'ένα συρτάρι.
Καμιά φορά, αργά τη νύχτα, τα βγάζουμε και τα θαυμάζουμε.
Αλλά γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κλείσουμε το συρτάρι.
Εκείνος το κλείνει.
Γι'αυτό και είναι θαρραλέος.
Να θυμάστε, μετά από κάθε καταιγίδα βγαίνει το φως του ήλιου.
'Οχι, χιονίζει. Θα πουντιάσουμε.
Το προτιμώ απ'το κουτσομπολιό.
Θα μπεις στη δεξίωση με το κεφάλι ψηλά.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ
'Ενα. Δύο.
Τρία.
'Ελα δω, εσύ.
Σ'έπιασα.
Αγόρι, γιατί κλαις?
Μπορείς να πετάς!
- Πώς σε λένε? - Εσένα πώς σε λένε?
Γουέντυ Μόιρα 'Αντζελα Ντάρλινγκ.
Πήτερ... Παν.
Πού μένεις?
Στο δεύτερο δεξιά και μετά ευθεία ώσπου να ξημερώσει.
- Εκεί σου στέλνουν γράμματα? - Εγώ δεν λαβαίνω γράμματα.
- Η μαμά σου, όμως, θα λαβαίνει. - Δεν έχω μητέρα.
Δικαιολογημένα έκλαιγες, λοιπόν.
Δεν έκλαιγα για τις μητέρες.
'Εκλαιγα επειδή δεν μπορώ να κολλήσω τη σκιά μου.
Και δεν έκλαιγα!
Μπορώ να σου τη ράψω.
Μπορεί να πονέσεις λίγο.
Να δανειστώ το μαχαίρι σου?
Ευχαριστώ.
Μα τι έξυπνος που είμαι!
Εγώ, βέβαια, δεν έκανα τίποτα.
'Εκανες κι εσύ κάτι λίγο.
Κάτι λίγο?
Καληνύχτα.
Γουέντυ...
'Ενα κορίτσι αξίζει όσο είκοσι αγόρια.
Το πιστεύεις ειλικρινά?
Ζω με αγόρια, τα Χαμένα Αγόρια.
Τα έχουν ονομάσει σωστά.
Ποια είναι?
Παιδιά που έπεσαν απ'τα καρότσια όταν η νταντά δεν πρόσεχε.
Α ν δεν τα ζητήσουν σε επτά μέρες, τα στέλνουν στη Χώρα του Ποτέ.
- 'Εχετε και κορίτσια? - Τα κορίτσια είναι έξυπνα.
Δεν πέφτουν απ'τα καρότσια.
Πήτερ, είναι υπέροχος ο τρόπος που μιλάς για τα κορίτσια.
Νιώθω την επιθυμία να σου δώσω...
...ένα φιλί.
Δεν ξέρεις τι είναι φιλί?
Θα μάθω όταν μου το δώσεις.
Μάλλον πρέπει να σου δώσω κι εγώ.
Α ν θέλεις.
Ευχαριστώ.
- Πόσων χρόνων είσαι, Πήτερ? - Πολύ μικρός.
Δεν ξέρεις?
Το έσκασα.
Μια νύχτα άκουσα τους γονείς μου...
...να μιλούν για το μέλλον μου.
Γι'αυτό το'σκασα στο Κένσινγκτον Γκάρντεν και γνώρισα την Τινκ.
Τινκ?
Την Τίνκερμπελ. Η νεράιδα μου.
Μα δεν υπάρχουν νερά...
Μην το πεις αυτό.
Κάθε φορά που κάποιος το λέει, κάποια νεράιδα πέφτει και πεθαίνει.
Δεν θα την ξαναβρώ αν πεθάνει.
Θέλεις να πεις πως μέσα σ'αυτό το δωμάτιο υπάρχει μια νεράιδα?
'Ηρθαμε ν'ακούσουμε τις ιστορίες.
'Οπως εκείνη για τον πρίγκιπα που γύρευε...
- ... την κυρία με το γοβάκι. - Τη Σταχτοπούτα.
Πήτερ, τη βρήκε και...
...και...
...έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Το'ξερα.
Πήτερ...
...επιθυμώ να σου δώσω...
...μια...
...δακτυλήθρα.
Τι είναι αυτό?
Τινκ!
Δεν είναι πολύ ευγενική.
Λέει πως αν προσπαθήσεις ξανά να μου δώσεις δακτυλήθρα...
...θα σε σκοτώσει.
Κι εγώ νόμιζα πως οι νεράιδες είναι γλυκούλες.
Πήτερ, μην φύγεις.
Πάω να πω για τη Σταχτοπούτα.
Ξέρω πολλές ιστορίες που μπορώ να πω στ'αγόρια.
'Ελα μαζί μου.
- Δεν μπορώ να πετάξω. - Θα σε μάθω.
Θα σε μάθω να ταξιδεύεις με τους ανέμους και φύγαμε.
Να έρθουν μαζί ο Τζων κι ο Μάικλ?
Μάικλ!
Μάικλ! Τζων!
- Τζων! - Δεν το'κανα εγώ.
'Ενα αγόρι θα μας μάθει πώς να πετάμε.
Θεωρώ ότι παραλογίζεστε, κύριε.
- Θέλω να παραλογιστώ μαζί σας. - Κάνε χαρούμενες σκέψεις.
Θα σε σηκώσουν στον αέρα.
Εύκολο είναι.
Το κατάλαβα! Το κατάλαβα!
Σπαθιά, μαχαίρια.
- Ο Ναπολέων! - Πίσω.
Τζων!
Γουέντυ! Δες με!
Πουτίγκες, λασπόπιτες, παγωτό! Και να μην ξανακάνω μπάνιο!
Μάικλ!
Ελάτε μαζί μου.
Ελάτε στη Χώρα του Ποτέ.
Και η Μητέρα?
Ο Πατέρας?
Η Νάνα?
- Θα δείτε γοργόνες. - Γοργόνες?
- Ινδιάνους! - Ινδιάνους?
- Πειρατές! - Πειρατές?
Τζων, περίμενέ με!
Να σας συστήσω τη σύζυγό μου...
Μαίρη.
- Γοητευμένος. - Σας ευχαριστώ, σερ 'Εντουαρντ.
Ξέχνα τους, Γουέντυ.
Ξέχνα τους όλους.
'Ελα εκεί που ποτέ ξανά δεν θα σκοτιστείς για τους μεγάλους.
Τι είναι? Τι συμβαίνει?
Το ποτέ είναι πάρα πολύς χρόνος.
Θα ήταν θαυμάσιο αν έφθαναν εγκαίρως στο δωμάτιο.
'Ομως έτσι δεν θα υπήρχε ιστορία.
- Μην θορυβείστε, ευχαριστώ. - Μα έχετε γεμίσει τρίχες σκύλου.
Γεια σου, παλιόφιλε.
Καλησπέρα.
Ευχαριστώ.
Πιο ψηλά! Πιο ψηλά!
Ποιος είσαι?
Είμαι ο Τζων.
Πιάσε αυτό.
Με τα δυο χέρια.
Πες και στους άλλους.
Μάικλ, πιάσε τον αστράγαλό μου.
Γουέντυ, πιάσε τον αστράγαλό μου!
'Ο,τι κι αν συμβεί, μην αφήσετε το πόδι!
Η Χώρα του Ποτέ.
Διαβολόπουλο!
Καπετάνιο...
Καπετάνιο! Καθόμουνα και φύλαγα μ'ορθάνοιχτα τα μάτια...
...και είδα πως στο νερό χειμώνας ήτανε, κι άνοιξις στη στεριά.
Και μονολόγησα: "Σάμπως νωρίς να μας ήρθε η άνοιξις. "
" Η άνοιξις μας έρχεται στις 3 μ. μ."
Δες και μόνος σου την ώρα, Καπετάνιο, και μετά πες...
Στ'όνειρό μου έβλεπα, Σμι...
...τον Παν.
Τον Παν, Καπετάνιο?
Και στ'όνειρό μου...
ήμουν άνθρωπος μεγαλόψυχος...
...όλο συγχώρεση.
Ευχαρίστησα τον Παν που μου έκοψε το χέρι...
...και που μου χάρισε τον γάντζο...
...για να ξεκοιλιάζω και λαιμούς να σφάζω...
...και για άλλες, οικιακές χρήσεις...
...όπως, να χτενίζω τα μαλλιά μου.
Δηλαδή, σου'καμε χάρη, Καπετάνιο?
Χάρη?
Πέταξε το χέρι μου στον κροκόδειλο.
Κι άρεσε τόσο πολύ σ'αυτό το τέρας, που με ακολουθεί από τότε...
...και ξερογλείφεται να με φάει ολόκληρο.
Χάρη το λες εσύ αυτό?
Ευχαριστώ.
Δόξα τω Εωσφόρω, το τέρας κατάπιε ένα ρολόι.
Α ν δεν ακουγόταν το χτύπημα, τώρα θα με είχε χάψει.
Γιατί με ξύπνησες, Σμι?
'Οπως σου είπα, Καπετάνιο, ο πάγος έλιωσε.
Ο ήλιος βγήκε και τα λούλουδα έχουν όλα ανθίσει.
Γύρισε.
Κανονιοφόρος.
Πρέπει να πιάνει τους 12 κόμβους.
Ο Νούντλερ, με τ'ανάποδα χέρια του!
Ο Μπιλ Τζουκς! Κάθε χιλιοστό του έχει τατουάζ.
Ο Χουκ!
Πάμε να δούμε από πιο κοντά.
Δείτε αυτό.
Το καπέλο μου!
'Ασχημε Σμι. 'Ασχημε χοντρο Σμι.
Χάθηκε η σελήνη.
Σκοτάδι είναι δω μέσα. Βγάλτε με.
Δεν βλέπω.
Είναι σκοτάδι.
'Ενα κερί. Φέρτε μου ένα κερί.
Βοήθεια!
Βοήθεια! Καλέ!
Το μεγάλο κανόνι.
Πυρ!
Βοήθεια! Βοήθεια!
Τινκ, βρες τη Γουέντυ. Τα υπόλοιπα άσ'τα σ'εμένα.
Κάπταιν Χουκ!
Παν!
- Σημαδεύετέ τον! - Δεν μπορείς να με πιάσεις.
- Εδώ! - Πυρ!
Πέφτει!
Μάικλ! Χτυπήθηκες?
Δεν κοίταξα ακόμα. Αλλά συμβαίνει κάτι χειρότερο!
Τι μπορεί να είναι χειρότερο?
Οι σκέψεις μου δεν είναι χαρούμενες!
Χαρούμενες σκέψεις! Χαρούμενες σκέψεις!
Σκέψου τη μαμά και τον μπαμπά.
Ανάθεμα! Γεμίστε το κανόνι! Γρήγορα!
Να γεμίσουμε το κανόνι? Μα, Καπετάνιο, έφυγε.
Καμιά άλλη συνεισφορά?
Ψάξτε στη ζούγκλα! Φέρτε μου αυτά τα παιδιά!
- Τι είναι? - 'Ενα μεγάλο, άσπρο πουλί.
Και πολύ άσχημο.
Δώσ'το εδώ! Θέλω να δω!
'Αμα λείπει ο Πήτερ, κάνω κουμάντο!
Εγώ βλέπω με το τηλεσκόπιο.
Πλησιάζει.
Θεέ μου, τυφλώθηκα! Τυφλώθηκα!
- Γεια σου, Τινκ. Πού είναι ο Πήτερ? - Γεια σου, Τινκ.
Με τύφλωσε.
Γεια σου, Τινκ.
Μάθατε τίποτα για τη Σταχτούτα?
Η Τίνκερμπελδεν ήταν τόσο κακή. Καμιά φορά ήταν πολύ καλή.
Αλλά νεράιδες είναι μικρές και έχουν χώρο μόνο για ένα συναίσθημα.
Η Τινκ λέει πως αυτό το πουλί λέγεται... " Γουέντυ".
Και ο Πήτερ θέλει να το...
Ω, Πήτερ!
...σκοτώσουμε.
Ακούσατε ποια είναι η διαταγή. Σκοτώστε το Γουεντόπουλο.
Μάλιστα!
'Ετοιμοι?
Σημαδέψτε!
Πυρ!
Τρία!
Δύο!
'Ενα!
Το πέτυχα.
Το πέτυχα!
Αυτό δεν είναι πουλί.
Είναι μια κυρία.
Και ο Τουτλς...
Ο Τουτλς τη σκότωσε.
Γύρισα! 'Εχω σπουδαία νέα. Ξέρω τι απέγινε η Σταχτοπούτα.
Νίκησε τους πειρατές. 'Επεσαν σπαθιές, και βασανιστήρια, και αίμα...
...κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Ομολογώ ότι τώρα ησύχασα.
'Εχω σπουδαία νέα. Σας έφερα εκείνη που λέει τη Σταχτοπούτα.
Θα μας λέει ιστορίες. Είναι...
Πεθαμένη.
- Τραγικό. - Τρομερό.
Καλά την πέτυχε, όμως.
Τίνος είναι το βέλος?
Δικό μου, Πήτερ.
Χτύπα, Πήτερ. Χτύπα στην καρδιά.
Η Γουέντυ ζει!
Το φιλί μου.
Το φιλί μου την έσωσε.
Θυμάμαι πώς είναι τα φιλιά. Δείξ'το μου.
Ναι, αυτό είναι ένα φιλί.
Πανίσχυρο.
Να την κουβαλήσουμε στο σπίτι.
Χέρια.
Είναι κάπως βρόμικα.
Να μείνει εδώ και να πεθάνει.
- 'Οχι! - Μα πώς μου'ρθε αυτό?
Χαζό. Συγγνώμη.
Να φτιάξουμε ένα σπίτι γύρω της.
- Ναι! - Μεγαλοφυές!
- Με καμινάδα! Κι ένα ρόπτρο! - Τέλεια.
Με παράθυρα.
Κάτι για να βλέπει έξω.
- Τ'ακούσατε αυτό? - Είναι μεγαλοφυΐα!
Η Τινκ το έκανε.
Τίνκερμπελ...
Εσύ το έκανες, Τινκ?
Αλληλούια. Αλληλούια.
Κι εγώ δεν είμαι φίλος σου πια.
Η πρώτη εντύπωση είναι πολύ σημαντική.
Να'τη. Να είστε αξιαγάπητοι.
Κυρά Γουέντυ...
...για σένα φτιάξαμε αυτό το σπίτι.
- Με ρόπτρο. - Και με καμινάδα.
'Ενα, δύο, τρία.
Σε παρακαλούμε, γίνε η μητέρα μας.
Αυτό είναι πολύ συναρπαστικό.
Αλλά ξέρετε, εγώ δεν έχω καμιά μεγάλη εμπειρία.
- Λες ιστορίες? - Ναι.
Τότε είσαι τέλεια.
Πολύ καλά, θα βάλω τα δυνατά μου.
- Σλάιτλι, χαίρομαι που σε γνωρίζω. - Νιμπς. Συγγνώμη για το μαντήλι.
Λαβαίνουμε τα μέτρα μας. Κυκλοφορούν κάτι κακοί τύποι.
Αν μας βρει ο Χουκ, θα μας ξεκοιλιάσει.
- Τρομερό! - Εμείς ζούμε γι'αυτό!
- Μα εγώ... - Πήγαινε στον πατέρα, Μητέρα.
Ανυπομονώ να γίνω γιος σου.
Καλωσόρισες, Μητέρα.
Πειθαρχία. Σ'αυτό πιστεύει ένας πατέρας.
Πρέπει να δέρνεις τα παιδιά πριν αποπειραθούν πάλι...
...να σε σκοτώσουν.
Και μάλιστα, εμείς πρέπει να τα σκοτώσουμε.
Πήτερ!
Πατέρα!
Συμφωνώ ότι τα παιδιά είναι απαίσια...
...όμως αν τα σκοτώσουμε, θα θεωρή- σουν τους εαυτούς τους σπουδαίους.
- Και σημαντικούς. - Και μοναδικούς.
Προτείνω κάτι...
...που είναι πολύ πιο φρικτό.
Φάρμακο.
Το πιο αποκρουστικό και αηδιαστικό φάρμακο.
Από εκείνα που κολλούν και είναι γλυκά.
Σκότωσέ μας, σε παρακαλούμε.
Πρώτα ο μικρότερος.
Μάικλ...
Μάικλ.
Τζων.
- Τ'αδέλφια μου! - Ποια?
Γεια...
Ακούγεται πιο δυνατά μέσα από αυτόν τον βράχο.
Πολύ παράξενο.
Χαρούμενες σκέψεις! Χαρούμενες σκέψεις!
Σπαθιά, μαχαίρια, ο Ναπολέων!
Πολύ ταπεινωτικό.
Τζων, υπάρχει κάτι χειρότερο.
Πριγκίπισσα Τάιγκερ Λίλι.
Αναζητούμε όπως πάντα...
...τον Πήτερ Παν και το μυστικό του καταφύγιο.
Ευτυχώς, δύο αγόρια τα οποία τον γνωρίζουν...
...έπεσαν από τον ουρανό σε αυτά τα μέρη της ζούγκλας.
Μήπως τους είδατε?
Λέει: "Λυπάμαι, όχι".
Ο γάντζος μου πιστεύει ότι τους είδατε, Πριγκίπισσα.
Ελευθέρωσε αμέσως αυτήν την πρωτόγονη...
Πρωτόγονε!
Λοιπόν, οι γοργόνες δεν είναι όπως στα παραμύθια.
Πλάσματα σκοτεινά που βρίσκονται σ'επαφή με όλα τα μυστηριώδη.
Αν ο Χουκ είχε αιχμαλωτίσει τους αδελφούς της Γουέντυ...
...οι γοργόνες θα το ήξεραν.
Τι γλυκές.
Δεν είναι γλυκές οι γοργόνες?
Σε πνίγουν γλυκά-γλυκά αν πλησιάσεις πολύ.
Ο Χουκ κρατάει τους αδερφούς σου...
...στο Μαύρο Κάστρο.
'Οπως όλες οι ενέδρες...
...πρέπει να εκτελεστεί...
...με αισχρότητα.
Βάλτε τα παιδιά στον βράχο.
Λυπάμαι, Υψηλοτάτη. 'Εχετε τίποτα να πείτε?
Ικετέψτε για τις ζωές σας.
Κύριοι!
Ο αδελφός μου και εγώ είμαστε Εγγλέζοι τζένλτεμεν.
Και οι Εγγλέζοι τζέντλεμεν δεν ικετεύουν.
Σας παρακαλώ!
Σας παρακαλώ! Σας παρακαλώ! Μην μας σκοτώσετε!
Ούτε κι εμένα να σκοτώσετε!
Δεν έκανα τίποτα.
Είναι κρύο!
Κρύο!
Βοήθεια!
Πέτα να τους σώσεις...
...και θα σε πυροβολήσω στην καρδιά των καλών προθέσεών σου.
'Εφερα αυτά.
Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις?
Υποσχέσου μου ένα πράγμα:
'Α σε τον Χουκ σ'εμένα.
Το υπόσχομαι.
- Περίμενε σινιάλο μου. - Να περιμένω εδώ?
Και τότε η Γουέντυ είδε πρώτη φορά τη σκοτεινή μορφή των ιστοριών της.
Είδε τα διαπεραστικά μάτια που δεν την τρόμαξαν...
...αλλά τη μάγεψαν.
Κύριε Σμι!
Εσύ είσαι, Καπετάνιο?
Στάχτη και μπούρμπερη να γίνεις. Τι κάνετε εκεί, μου λες?
Δέσαμε τα παιδιά στον βράχο, όπως μας είπες.
Ελευθερώστε τα!
Να τα ελευθερώσουμε?
Και η παγίδα?
Ελευθερώστε τα, ειδάλλως θα σας καρφώσω τον γάντζο μου.
Δεν ξέρω τι θέλει να τα κάνει. Εγώ είμαι ένας ηλίθιος, έτσι?
Τη μια δέστε τους, την άλλη αφήστε τους.
Πάρε τη γάτα σου.
- Κύριε Σμι! - Μάλιστα, Καπετάνιο.
- Φ άνηκε πουθενά? - 'Οχι, Καπετάνιο.
Πού είναι τα παιδιά?
Εντάξει, τ'αφήσαμε να φύγουν.
- Ορίστε? - Τ'αφήσαμε να φύγουν.
Τ'αφήσατε να φύγουν.
Κύριε Σμι!
Ποιος είσαι, άγνωστε?
Είμαι ο Τζέημς Χουκ.
Καπετάνιος του "Τζόλυ Ρότζερ".
Α ν είσαι ο Χουκ...
...τότε εγώ ποιος είμαι?
Είσαι ένας χάνος.
Πες μου, Χουκ, μήπως έχεις κι άλλο όνομα?
Μάλιστα.
- Φυτό? - 'Οχι.
- Ορυκτό? - 'Οχι.
- Ζώο? - Ναι.
- 'Ανδρας? - 'Οχι!
- Αγόρι? - Ναι!
- Συνηθισμένο αγόρι? - 'Οχι!
Θαυμαστό αγόρι?
- Ναι! Παραδίνεσαι? - Ναι!
- Είμαι... - Παρελθόν.
Πρόσεχε!
Νατος.
Τώρα θα γίνει η κηδεία σου, μικρέ.
- 'Ετοιμος να χάσεις και το άλλο? - 'Οχι αυτή τη φορά.
Κοριτσάκι!
Και ποιος είσαι συ που θα με πεις κοριτσάκι?
- 'Ανοιξε την πύλη! - Σπρώξε, Μάικλ.
Αρκούδε!
Α ν ήμουν στη θέση σου, θα εγκατέλειπα.
Α ν ήσουν στη θέση μου...
...θα ήμουν άσχημος.
'Ετοιμοι?
Πυρ!
Πάρτε τη βάρκα!
Γυρίστε τη βάρκα!
Γυρίστε τη!
Και τώρα, Πήτερ Παν...
...θα πεθάνεις.
Ο θάνατος είναι μια πολύ μεγάλη περιπέτεια.
Ωχ, όχι.
Πυροβολήστε τον!
Εσύ!
Λίγο τραγικό το αποτέλεσμα, έτσι?
Ο πολεμιστής τραυματίστηκε.
Καλεί το πνεύμα του αετού για να θεραπεύσει τον πολεμιστή.
Είναι πολύ εντυπωσιακό.
Ο πολεμιστής θεραπεύτηκε.
Πήτερ...
Αποφράδα ημέρα.
Τώρα βρήκε και μία...
Γουέντυ?
Και ο Χουκ είναι ολομόναχος.
Κι εγώ.
Κι εσύ?
Εξόριστη? Το βρωμόσκυλο.
Πιστεύω ότι εσύ κι εγώ...
...πρέπει να μιλήσουμε.
Γουέντυ...
'Ολα αυτά, κάνουμε πως είναι αλήθεια, έτσι?
Πως εσύ κι εγώ είμαστε...?
Ναι.
Γουέντυ...
Ξέρεις, θα φαινόμουν πολύ μεγάλος αν ήμουν αληθινός πατέρας.
Πήτερ...
Ποια είναι τα πραγματικά σου συναισθήματα?
Συναισθήματα?
Τι αισθάνεσαι?
Ευτυχία? Θλίψη?
- Ζήλια? - Ζήλια? Η Τινκ!
- Θυμό? - Θυμό.
Ο Χουκ.
Αγάπη?
- Αγάπη? - Αγάπη.
Δεν την έχω ακουστά.
Πιστεύω πως την έχεις, Πήτερ.
Τολμώ να πω ότι την έχεις αισθανθεί...
...για κάτι...
...ή για κάποιον.
Ποτέ.
Ακόμα και τ'άκουσμά της με προσβάλλει.
Πήτερ...
Γιατί τα χαλάς όλα? Διασκεδάζουμε, έτσι δεν είναι?
Σ'έμαθα να πολεμάς και να πετάς.
Τι άλλο θέλεις απ'τη ζωή?
- Υπάρχουν πάρα πολλά. - Τι?
Τι άλλο υπάρχει?
Δεν ξέρω. Νομίζω ότι αυτό ξεκαθαρίζει όταν μεγαλώνεις.
Εγώ δεν θα μεγαλώσω! Δεν θα μ'ανα- γκάσεις. Θα σ'εξορίσω σαν την Τινκ!
Δεν θα μ'εξορίσεις!
Τότε πήγαινε στο σπίτι σου να μεγαλώσεις.
Πάρε μαζί και τα συναισθήματά σου!
Πήτερ, γύρνα πίσω!
Πήτερ!
Ο Πήτερ δεν ήθελε να φύγει η Γουέντυ.
Ακόμα μια φορά επισκέφθηκε το σπίτι της Γουέντυ...
...για να δει αν ο κ. και κα Ντάρ- λινγκ είχαν κλείσει το παράθυρο.
'Ομως, όπως και πρώτα, είδε την κα Ντάρλινγκ στο παράθυρο...
...με μάτια κουρασμένα απ'το να κοιτά τους ουρανούς.
Γουέντυ.
Δεν μπορούμε να την έχουμε κι οι δύο.
Τζων...
Μάικλ... Γουέντυ!
Το παράθυρο είναι κλειστό.
Τζωρτζ, βοήθα με.
- Τι συμβαίνει? Γύρισαν? - Το παράθυρο έκλεισε.
Πρέπει να είναι πάντα ανοιχτό για να γυρίσουν.
Πάντα.
Δεν γύρισαν.
Καλωσόρισες.
Ο ίδιος το έγραψε.
Γουέντυ Ντάρλινγκ.
Κρασί, μις?
Μικρό κορίτσι είμαι.
Ρούμι, τότε?
'Οχι, ευχαριστώ.
Μου είπαν ότι το έσκασες από το σπίτι.
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.
Υποθέτω ότι το έσκασα.
Αυτό είναι υπέροχο.
Οι γονείς μου ήθελαν να μεγαλώσω.
Η ενηλικίωση είναι πολύ βάρβαρη διαδικασία...
...γεμάτη από ενοχλήσεις...
...και σπυράκια.
Τα πράγματα ήταν πιο απλά όταν ήμουν πιο μικρή.
Και μετά αρχίζουν τα μπερδέματα.
'Ερχονται τα συναισθήματα.
Ο Παν είναι τυχερός που δεν τον απασχολούν αυτά.
'Οχι. Δεν μπορεί ν'αγαπήσει.
Είναι κομμάτι του γρίφου της ύπαρξής του.
Πούρο?
Σώπα, σώπα.
Δεν είναι ανάγκη να αναστατώνεσαι.
Επιθυμούσες ποτέ να γίνεις πειρατής, καρδούλα μου?
Κάποτε σκεφτόμουν να αποκαλώ τον εαυτό μου...
...Τζιλ με Ματοβαμμένα Χέρια.
Εξαίσιο όνομα! 'Ετσι θα σε αποκαλούμε, αν έρθεις μαζί μας.
Ποια θα είναι τα καθήκοντά μου? Δεν είναι δυνατόν να πλιατσικολογώ.
Μήπως...
...κατά σύμπτωση...
...λες ιστορίες?
Κι έζησαν αυτοί καλά...
...κι εμείς...
...καλύτερα.
Μπράβο!
Θα μου δώσεις τον χρόνο να σκεφτώ τη γενναιόδωρη προσφορά σου?
Οπωσδήποτε. Ασφαλώς και πρέπει.
Οι σύντροφοί μου θα σ'επιστρέψουν εκεί που σε βρήκαν.
Κανείς απ'το πλήρωμά μου δεν θα σε ακολουθήσει. Τ'ορκίζομαι.
Η νέα μου ψύχωση είσαι εσύ...
...και όχι ο αγαπητός Πήτερ Παν, και τα λημέρια του.
Τι θα πει η μητέρα που θα γίνω πειρατής?
Εις το επανιδείν.
Τι θα πει η μητέρα που θα γίνω πειρατής?
Μα όσο σκεπτόταν τη μητέρα της, τόσο λιγότερο τη θυμόταν.
- Τζων. - Δεν έκανα τίποτα.
- Τζων! - Ναι...
Πώς λένε τον πατέρα σου?
Τον πατέρα μου? Τον λένε Πήτερ.
- Πατέρα! - Ναι, Πήτερ!
Μάικλ, ποια είναι η μητέρα σου?
Του έτυχε η εύκολη ερώτηση.
Εσύ είσαι η μητέρα μου, Γουέντυ.
Και είναι πρώτης τάξης, έτσι?
Μπήκε καινούριος πειρατής στο "Τζόλυ Ρότζερ".
Οι γοργόνες λένε πως τον φωνάζουν Τζιλ Με Ματοβαμμένα Χέρια.
'Αλλη μια περιπέτεια, αγόρια! Πάμε.
Τζιλ Με Ματοβαμμένα Χέρια? Ακούγεται πολύ φοβερός.
Φοβερός? Είναι γυναίκα και λέει ιστορίες.
Μόνο ιστορίες λέει?
Η Τζιλ Με Ματοβαμμένα Χέρια ίσως είναι θαρραλέα ξιφομάχος.
- 'Ενα κορίτσι σαν αυτή? - Θαρραλέα ή όχι, θα τη σκοτώσω.
Ετοιμάσου, λοιπόν, Πήτερ Παν.
Εγώ είμαι η Τζι Με Ματοβαμμένα Χέρια.
- Μητέρα. - Γουέντυ...
Αλήθεια είναι, Τζων.
Η αδελφή σου προσκλήθηκε στην πειρατεία.
Μα, Μητέρα, ο Χουκ είναι σκουλήκι.
Και ελεεινός.
Αντιθέτως.
Θεωρώ ότι ο Κάπταιν Χουκ είναι άνθρωπος με συναισθήματα.
Η Μητέρα και ο Πατέρας τσακώνονται.
Κύριε, είστε αγενής, αλλά και ανεπαρκής.
Γιατί είμαι ανεπαρκής?
Γιατί είσαι αγόρι.
Θέλεις να γίνεις πειρατής, Μητέρα?
'Οχι.
Γυρίζουμε στο σπίτι.
- Στο σπίτι? - Να φύγουμε?
Δεν μπορείτε.
Πρέπει.
Ξεχάσαμε τους γονείς μας.
Πρέπει να φύγουμε αμέσως...
...πριν μας ξεχάσουν με τη σειρά τους.
Ξέχασα...
...τους γονείς μου.
Πρέπει να φύγουμε.
Αφού το θέλετε.
"Αφού το θέλετε"?
Αφού το θέλετε!
Σκότωσε. Σκότωσε. Σκότωσε.
Μην μου φοβάσαι, καλή μου.
Μόλις πεθάνει ο Παν...
...θα είμαστε κι οι δυο ελεύθεροι.
Εσείς θα κοιμάστε στο παιδικό δωμάτιο!
Κανόνισα να σας οδηγήσει πίσω μια νεράιδα.
Πήτερ...
Τα είπαμε με τα παιδιά.
Θέλεις να γυρίσετε μαζί μας?
- Να πάμε κι εμείς, Πήτερ? - Σε παρακαλούμε, Πήτερ.
Αφού το θέλετε.
Πάρτε τα πράγματά σας.
Κι εσύ, Πήτερ.
Θα με στείλουν σχολείο?
- Ναι. - Και μετά... σε γραφείο?
Υποθέτω.
Και γρήγορα θα γίνω άντρας.
Εμένα δεν θα με κάνετε άντρα.
Πήτερ.
Θέλω να είμαι πάντα παιδί και να διασκεδάζω.
'Ετσι λες, αλλά νομίζω πως μόνο υποκρίνεσαι.
Γεια σου!
Δεν υπάρχουν νεράιδες.
Μην ξεχάσεις το φάρμακό σου.
'Εκπληξη.
Μια νέα εποχή αρχίζει.
Πάρτε τους.
'Οχι φάρμακο. Δεν θέλω να πάρω φάρμακο.
'Οχι.
Από φόβο μήπως και τον πιάσουν ζωντανό...
...ο Χουκ πάντα κουβαλούσε πάνω του ένα τρομερό δηλητήριο...
...αποσταγμένο από τα δάκρυα που έχυνε απ'τα κόκκινα μάτια του.
'Οχι.
'Ενα μίγμα φθόνου, ζήλιας και απογοήτευσης.
'Ηταν θανατηφόρο και δεν είχε αντίδοτο.
Δεν κοιμόμουνα!
Γουέντυ...
Γουέντυ, είσαι εκεί?
Τινκ...
'Ηπιες το φάρμακό μου.
Τίνκερμπελ...
Γιατί χάνεται το φως σου?
Τινκ, γιατί είσαι τόσο κρύα?
Κρατήσου ζεστή, Τινκ. Κρατήσου ζεστή.
Σε παρακαλώ, έλα πίσω.
Σε παρακαλώ, Τινκ, μην μ'αφήνεις.
Συγχώρησέ με, Τινκ, λυπάμαι πολύ.
Λυπάμαι πολύ, Τινκ. Σε παρακαλώ, συγχώρησέ με.
Τινκ!
Χρειαζόμαστε ακόμα κάποιον για να μας λέει ιστορίες.
Προτιμώ να πεθάνω.
- Κρίμα. - Καπετάνιο, κοίτα τον ουρανό.
Κοίτα και το νερό.
Ο Παν πρέπει να πέθανε.
- 'Οχι! - Αδύνατον!
'Οχι.
Πλήρωμα, βγάλτε τα καπέλα σας!
Μιας στιγμής σιγή...
...για τον νεκρό εχθρό μας...
...τον Πήτερ Παν.
Σηκώνουμε άγκυρα την αυγή!
Πιστεύω στις νεράιδες. Πιστεύω. Πιστεύω.
- 'Οχι, όχι, όχι! - Βοήθεια!
Τα κοριτσάκια πάνε πάντα πρώτα.
Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω. Πιστεύω.
Πιστεύω στις νεράιδες. Πιστεύω. Πιστεύω.
Πιστεύω στις νεράιδες.
- Τι πράγμα? - Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω στις νεράιδες!
- Πιστεύω. Πιστεύω. - Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω στις νεράιδες!
Πιστεύω. Πιστεύω.
Πιστεύω στις νεράιδες!
Πιστεύω. Πιστεύω. Πιστεύω στις νεράιδες.
Βούλωσ'το στόμα σου, μην σε σουβλίσω!
" Πιστεύω στις νεράιδες! Πιστεύω! Πιστεύω!"
Πιστεύω στις νεράιδες! Πιστεύω! Πιστεύω!
Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω. Πιστεύω.
Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω. Πιστεύω.
Πιστεύω στις νεράιδες.
- Πιστεύω. - Πιστεύω.
Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω. Πιστεύω.
Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω! Πιστεύω!
Πιστεύω στις νεράιδες! Πιστεύω! Πιστεύω!
Πιστεύω στις νεράιδες!
Πιστεύω! Πιστεύω!
Πιστεύω στις νεράιδες!
Πιστεύω! Πιστεύω!
Πιστεύω στις νεράιδες. Πιστεύω! Πιστεύω!
Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω! Πιστεύω!
Πιστεύω στις νεράιδες!
Πιστεύω στις νεράιδες.
Πιστεύω στις νεράιδες!
Τινκ, ζωντάνεψες! Ω, Τινκ.
Ζωντάνεψες! Ζωντάνεψες!
Πιστεύω! Πιστεύω!
Πιστεύω στις νεράιδες! Πιστεύω! Πιστεύω!
Είναι ζωντανός!
'Η εγώ ή ο Χουκ αυτή τη φορά.
Γιατί είναι?
Τι είναι?
Θα μου πεις μια ιστορία πριν πεθά- νεις. Την ιστορία του Πήτερ Παν.
- Μια φορά κι έναν καιρό... - Μια φορά κι έναν καιρό...
Αλήτες, η Τζιλ Με Ματοβαμμένα Χέρια θα μας πει μια ιστορία.
...ήταν ένα αγόρι που το λέγαν Πήτερ Παν κι αποφάσισε να μην μεγαλώσει.
Παράλειψε τον πρόλογο.
Γι'αυτό κι εκείνος πέταξε στη Χώρα του Ποτέ όπου ήταν οι πειρατές.
'Ενας απ'αυτούς λεγόταν Νούντλερ?
- Ναι. - Καπετάνιο, τ'άκουσες?
Μ'έβαλαν σε μια ιστορία.
Πόσο πολύ θα διασκέδασε.
Ναι.
Αλλά ένιωθε μεγάλη μοναξιά.
Μοναξιά?
Χρειαζόταν μια Γουέντυ.
Χρειάζομαι μια Γουέντυ.
Συναρπαστικό. Πέθαναν κιόλας δύο.
Γιατί μια Γουέντυ?
Του άρεσαν οι ιστορίες μου.
Ποιες ιστορίες?
"Σταχτοπούτα. "
"Χιονάτη. "
- "Ωραία Κοιμωμένη. " - Ιστορίες αγάπης?
Περιπέτειες όπου το καλό θριαμβεύει του κακού.
'Ολες τελειώνουν με ένα φιλί.
'Ενα φιλί.
'Εχει συναισθήματα.
Αισθάνεται κάτι για σένα.
Του είπε ιστορίες. Της έμαθε να πετάει.
Πώς?
Πρέπει να κάνεις χαρούμενες σκέψεις και σε σηκώνουν στον αέρα.
Αλίμονο, χαρούμενες σκέψεις δεν κάνω.
Αυτό σε ρίχνει.
Πώς αλλιώς?
- 'Οχι. - 'Αφησέ τη.
Χρειάζεσαι νεραϊδόσκονη!
Και ο Παν? Οι λυπημένες σκέψεις θα τον ρίξουν?
Δεν κάνει λυπητερές σκέψεις.
Κι αν η Γουέντυ του περπατήσει στη σανίδα?
Σανίδα! Σανίδα! Σανίδα!
Ξέρεις, λυπούμαι πάρα πολύ γι'αυτό.
Τι ειρωνεία.
'Ερχεται για τον Χουκ...
...και τρώει μια ιστορία.
Την άκουσες να πέφτει στο νερό? Εγώ δεν την άκουσα.
Το τέρας την κατάπιε ολόκληρη.
Δεξιά!
Γυρεύει να φάει κι άλλο, Καπετάνιο.
Να του δώσουμε κι άλλο.
Κουβαλήστε τη σανίδα!
'Οχι!
Σιωπή, εμετικά παιδαρέλια!
Θα σας δείξω τον δρόμο για τον θάνατο.
Στα ξάρτια! Κυνηγήστε το!
Κουνηθείτε, σκουλήκια!
Τι ήταν αυτό?
Εδώ είναι, Καπετάνιο!
Διάβολε! Δαίμονα! Καταραμένο τέρας!
'Ηρθε η ώρα σου!
Λοιπόν...
...Πήτερ Παν.
Δικά σου έργα είν'όλα αυτά.
Μάλιστα, Τζέημς Χουκ. Δικά μου έργα είναι όλα.
Ξιπασμένε και αυθάδη νέε...
...ετοιμάσου να συναντήσεις τον δημιουργό σου.
Θα πληρώσεις!
Αφήστε τον!
Είναι δικός μου.
Τώρα!
Ορίστε, πάρ'το. 'Ετσι κι αλλιώς δεν ήθελα να είμαι πειρατής.
Στην υπόλοιπη ζωή μου θα κάνω μόνο καλές πράξεις.
Τον έπιασα! Τον έπιασα!
Αχρείε! Αχαΐρευτε!
Ακόλαστε!
Ο Χουκ! Πετάει!
Και του αρέσει.
Θέλεις να πετάξεις? Ας πετάξουμε.
Καλά τα καταφέρνεις για ηλικιωμένος άντρας.
Ξέρω τι είσαι!
Είμαι ο καλύτερος στην ιστορία!
Είσαι μια τραγωδία!
Εγώ? Τραγικός?
Σ'εγκατέλειπε, Παν.
Η Γουέντυ σου...
...σ'εγκατέλειπε.
Και γιατί να μείνει?
Τι έχεις να προσφέρεις?
Είσαι ένας ανίκανος.
Προτιμά να μεγαλώσει απ'το να μείνει μαζί σου!
Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στο μέλλον.
Τι είναι αυτό που βλέπω?
Είναι η όμορφη Γουέντυ.
Είναι στο παιδικό της δωμάτιο.
Το παράθυρο είναι κλειστό.
Θα το ανοίξω!
- Το παράθυρο έχει κάγκελα. - Θα τη φωνάξω.
- Δεν σε ακούει. - 'Οχι.
- Δεν μπορεί να σε δει. - Γουέντυ!
- Σ'έχει ξεχάσει. - Σταμάτα. Σε παρακαλώ! Σταμάτα!
Και τι είναι αυτό που βλέπω?
Κάποιος άλλος είναι στη θέση σου.
Τον λένε...
...σύζυγο.
Θα πεθάνεις μόνος...
...και χωρίς αγάπη.
Χωρίς αγάπη.
'Οπως εγώ.
Σωπάστε όλοι...
...για τον αποχαιρετισμό της Γουέντυ.
Λυπάμαι, αλλά πρέπει να μεγαλώσω.
'Ομως...
...αυτό είναι δικό σου.
Μια δακτυλήθρα είναι.
Κοριτσίστικα πράγματα.
Μα και βέβαια, καλλονή μου.
Δώσε στον Πήτερ Παν την πολύτιμη δακτυλήθρα σου.
Αυτό ανήκει σ'εσένα...
...και θ'ανήκει πάντα.
Αυτό δεν ήταν δακτυλήθρα.
Αυτό ήταν το κρυμμένο της φιλί.
Κρατηθείτε, παιδιά.
Είναι πολύ ισχυρό πράγμα.
Παν...
'Εγινες ροζ.
Μα τ'απαρέμφατά μου.
'Οχι!
Νίκησα!
Είσαι γέρος.
Αλλά νίκησα!
Γέρος.
Και... μόνος.
Μόνος.
Νίκησα! Νίκησα!
Καταδικασμένος.
Χαρούμενες σκέψεις! Χαρούμενες σκέψεις.
Ξεκοιλιάσματα! Σκοτωμοί! Πνιγμοί! Δικηγόροι! Οδοντίατροι!
Γέρος! Μόνος! Καταδικασμένος!
Πύο! Αίμα! Αίμα παιδιών! Αίμα κουταβιών!
- Αίμα κουνελιών! Αρρώστια! Ψώρα! - Γέρος! Μόνος! Καταδικασμένος!
Γατάκια καρφωμένα σε παλούκια!
Αράχνες, κατσαρίδες, φίδια. Φαρμάκι και πανούκλα!
'Ασπρος θάνατος. Μαύρος θάνατος! Κάθε θάνατος! 'Ενα φλιτζάνι τσάι!
Γέρος! Μόνος! Καταδικασμένος!
- Γέρος! Μόνος! - Καταδικασμένος!
Καταδικασμένος.
Στάχτη και μπούρμπερη.
Σιωπή, βρωμόσκυλα...
...ειδάλλως θα ρίξω πάνω σας την άγκυρα.
Νικήσαμε! Νικήσαμε!
'Ετοιμοι να σαλπάρουμε?
Μάλιστα, Καπετάνιο.
Τι έξυπνος που είσαι.
Μητέρα...
Να της το φέρουμε μαλακά.
Νάνα...
Ονειρεύτηκα πως τα μικρά μου είχαν γυρίσει.
Ονειρεύτηκα ότι κοιμόντουσαν...
...στα κρεβατάκια τους.
'Ομως ποτέ δεν θα γυρίσουν.
Δεν κατάλαβαν πώς δεν μπόρεσε να τους δει.
Αλλά, βλέπετε...
...τους ονειρευόταν τόσο συχνά κοιμισμένους στα κρεβατάκια τους...
...που νόμιζε πως ακόμα ονειρευόταν μόλις σηκώθηκε απ'την καρέκλα.
Γεια σου, Μητέρα. Εμείς είμαστε.
- Μάικλ. - Τζων.
- Γουέντυ. - Γυρίσαμε.
Τζωρτζ, έλα γρήγορα!
'Ερχομαι! Τι είναι?
Γυρίσαμε, Πατέρα.
Σου λείψαμε?
Γυρίσατε.
Ωραία.
Μπράβο.
'Αγγελέ μου.
Ασφαλώς και μου λείψατε.
Παιδιά, ακολουθήστε με. Μην πιάνετε την ταπετσαρία. Περάστε μέσα.
Τι ανοησία. Αυτοί οι νεαροί κύριοι ισχυρίζονται ότι...
Γυρίσατε.
Μητέρα, Πατέρα, να σας συστήσω τα Χαμένα Παιδιά.
- Γεια σας. - Τα καπέλα!
Μπορώ να τα κρατήσω?
Ξέρεις...
Θέλω να πω...
Πολλά τα έξοδα.
Σκεφθείτε τους γείτονες.
Στα κομμάτια οι γείτονες.
Στα κομμάτια και τα έξοδα!
Καλωσορίσατε στην οικογένεια!
Ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Αυτά θα βοηθήσουν στα έξοδα, Πατέρα?
Θέλετε να πάτε βόλτα με το πόνι?
- Με λένε Τουτλς. - Τουτλς Ντάρλινγκ.
- Με λένε Κέρλι. - Κέρλι Ντάρλινγκ.
Εσένα πώς σε λένε?
Νιμπς. Εγώ σχεδιάζω τις μάχες.
Θέλεις μια μητέρα, Νιμπς?
Ναι.
- Τι έπαθες, παιδί μου? - Δεν μπορούσα να βρω το σπίτι.
Και τώρα όλοι έχουν μια μητέρα...
...εκτός από μένα.
Μήπως ονομάζεσαι Σλάιτλυ?
Ναι.
Τότε εγώ είμαι η μητέρα σου.
Πώς το ξέρεις?
Το αισθάνομαι στην καρδιά μου.
Μητέρα!
Τζωρτζ! Μαίρη, απέκτησα έναν γιο!
Δεν υπήρχε ομορφότερη εικόνα.
Αλλά κανείς δεν την είδε...
...εκτός από ένα παράξενο αγόρι που κοιτούσε από το παράθυρο.
Ο Πήτερ Παν έζησε αμέτρητες χαρές που άλλα παιδιά δεν γνωρίζουν ποτέ.
'Ομως κοιτούσε τη χαρά που δεν θα του επιτρεπόταν ποτέ να ζήσει.
Η ζωή θα ήταν μια πολύ μεγάλη περιπέτεια.
Πήτερ!
Δεν θα με ξεχάσεις, έτσι?
Εγώ?
Να σε ξεχάσω?
Ποτέ.
Θα ξανάρθεις?
Για ν'ακούσω ιστορίες...
...για μένα.
'Ομως ποτέ δεν ξανάδα τον Πήτερ Παν.
Τώρα διηγούμαι την ιστορία του στα παιδιά μου.
Κι εκείνα θα την αφηγούνται στα παιδιά τους.
Και έτσι θα πάει η ιστορία.
Διότι όλα τα παιδιά μεγαλώνουν...
...εκτός από ένα.