Γρήγορα. Δεν μπορούμε να τους συγκρατήσουμε άλλο.
Βιαστείτε!
Ελάτε!
Γρήγορα!
Πιο γρήγορα!
Ανοίξτε τις πόρτες. Γρήγορα!
Διάβασέ τους την ποινή.
Η ποινή του δικαστηρίου
είναι ότι σε δύο μέρες από τώρα
ο μαθητευόμενος αρωματοποιός Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ
θα δεθεί σε ξύλινο σταυρό
με το πρόσωπο στραμμένο στον ουρανό!
Κι ενώ είναι ακόμα ζωντανός,
θα τον χτυπήσουμε 12 φορές με σιδερένια βέργα…
σπάζοντας τις αρθρώσεις των χεριών του,
των ώμων του,
των γοφών του,
και των ποδιών του!
Μετά θα κρεμαστεί
ώσπου να πεθάνει.
Και όλες οι συνήθεις πράξεις ελέους
απαγορεύονται ρητώς στον δήμιο!
Στη Γαλλία του 18ου αιώνα,
ζούσε ένας από τους πιο χαρισματικούς και διαβόητους ανθρώπους της εποχής.
Τον έλεγαν Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ.
Κι αν το όνομά του έχει ξεχαστεί σήμερα,
είναι επειδή όλη του η φιλοδοξία
περιορίστηκε σε έναν τομέα που δεν αφήνει ίχνη στην ιστορία.
Στο φευγαλέο βασίλειο των οσμών.
Εκείνη την περίοδο, βασίλευε στις πόλεις μια δυσοσμία
σχεδόν αδιανόητη για εμάς, τους σύγχρονους ανθρώπους.
Φυσικά, η δυσοσμία ήταν πιο έντονη στο Παρίσι,
μιας και ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης.
Και αυτή η δυσοσμία ήταν πιο δυσάρεστη στην ψαραγορά της πόλης.
Ορίστε.
Θα φέρω άλλο ένα κασόνι.
Εδώ, λοιπόν, στο πιο βρομερό σημείο του βασιλείου,
γεννήθηκε ο Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ, στις 17 Ιουλίου του 1738.
Ήταν η πέμπτη γέννα της μητέρας του.
Τα γέννησε όλα εδώ, κάτω από τον πάγκο της,
και όλα είχαν γεννηθεί νεκρά ή μισοπεθαμένα.
Είσαι καλά;
Το βράδυ, τα πετούσαν στο ποτάμι μαζί με τα εντόσθια των ψαριών.
Θα γινόταν το ίδιο και σήμερα,
ωστόσο,
ο Ζαν Μπατίστ αποφάσισε διαφορετικά.
Τι ακούγεται;
-Ένα μωρό. -Τι συμβαίνει εδώ;
Είναι ένα νεογέννητο.
Πού είναι η μητέρα του;
Εδώ ήταν πριν λίγο.
Προσπάθησε να το σκοτώσει. Το ίδιο της το παιδί.
Προσπάθησε να σκοτώσει το παιδί της!
Εκεί είναι!
-Σταμάτα εκεί που είσαι! -Φόνισσα!
Έτσι, ο πρώτος ήχος που βγήκε απ' το στόμα του Γκρενούιγ
οδήγησε τη μητέρα του στον απαγχονισμό.
Και τον Ζαν Μπατίστ, με επίσημη διαταγή,
στο ορφανοτροφείο της μαντάμ Γκαγιάρ.
Πόσα έχουμε σήμερα;
Τέσσερα. Βασικά, τριάμισι.
Ως συνήθως, είναι πιο πολλά τα νεκρά.
Πάρε τα λεφτά και υπόγραψε.
Κάντε χώρο.
-Πού; -Κουνήσου!
Πήγαινε, τώρα!
Είναι νεκρό;
Δεν μένει στο κρεβάτι μου αυτό.
Ας το πετάξουμε, τότε.
Κι αν ουρλιάξει;
Ας το σκοτώσουμε.
Πιο δυνατά! Σπρώξτε!
Τι κάνετε;
Για τη μαντάμ Γκαγιάρ, ο Γκρενούιγ ήταν πηγή εισοδήματος, όπως οι υπόλοιποι.
Τα παιδιά, ωστόσο,
διαισθάνθηκαν αμέσως ότι είχε κάτι διαφορετικό πάνω του.
Σε ηλικία πέντε ετών,
ο Ζαν Μπατίστ δεν μιλούσε ακόμα.
Αλλά είχε γεννηθεί με ένα ταλέντο
που τον έκανε μοναδικό σ' όλη την ανθρωπότητα.
Δεν ήταν ότι τα άλλα παιδιά τον μισούσαν,
αλλά σάστιζαν στην παρουσία του.
Όλο και πιο πολύ καταλάβαινε ότι η πρωτοφανής αίσθηση της όσφρησής του
ήταν ένα δώρο που δόθηκε
σ' εκείνον και μόνο.
Όταν ο Ζαν Μπατίστ έμαθε τελικά να μιλάει,
σύντομα διαπίστωσε ότι η καθομιλουμένη ήταν ανεπαρκής
για όλες τις οσφρητικές εμπειρίες που συσσωρεύονταν μέσα του.
Ξύλο.
Ζεστό ξύλο.
Γρασίδι.
Βρεμένο γρασίδι.
Πέτρες.
Ζεστές πέτρες.
Νερό.
Κρύο νερό.
Βάτραχος.
Βρεμένες πέτρες.
Μεγάλες, βρεμένες πέτρες βατράχου.
Κάτι…
Κάτι.
Στα 13 του χρόνια,
η μαντάμ Γκαγιάρ δεν είχε πια χώρο για εκείνον,
κι αποφάσισε να τον πουλήσει.
Έλα!
Δέκα φράγκα.
Απ' την πρώτη εισπνοή της οσμής αυτού του ανθρώπου…
Επτά. Δεν αξίζει παραπάνω.
…ήξερε ότι η ζωή του στο βυρσοδεψείο του Γκριμάλ
θα άξιζε ακριβώς όσο και η δουλειά που θα έκανε.
Δυστυχώς για τη μαντάμ Γκαγιάρ…
η συμφωνία ήταν σύντομη.
Το προσδόκιμο ζωής στο βυρσοδεψείο ήταν μόνο πέντε χρόνια.
Αλλά ο Ζαν Μπατίστ ήταν σκληρός σαν ανθεκτικό βακτήριο.
Προσαρμόστηκε και έγινε υπόδειγμα υπακοής και εργατικότητας.
Δούλευε σαν σκλάβος 15-16 ώρες τη μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι.
Σταδιακά, αντιλήφθηκε έναν κόσμο έξω απ' το βυρσοδεψείο,
όπου τον περίμενε μια ουτοπία ανεξερεύνητων οσμών.
Γκρενούιγ!
Έλα μαζί μας. Θα σε πάρω στην πόλη για παράδοση.
Ο Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ είχε θριαμβεύσει.
Ήταν ζωντανός.
Και επιπλέον,
ήταν στο στοιχείο του.
Δεν ήταν επιλεκτικός.
Δεν έκανε διακρίσεις ανάμεσα στις καλές και κακές μυρωδιές.
Τουλάχιστον, όχι ακόμα.
Ήταν πολύ άπληστος.
Ο στόχος ήταν να κατακτήσει όλες τις μυρωδιές του κόσμου.
Ο μόνος του όρος ήταν να είναι καινούριες.
Χιλιάδες μυρωδιές σχημάτισαν έναν αόρατο χυλό,
τον οποίο τεμάχιζε στα πιο μικρά μέρη και κομμάτια του.
Γκρενούιγ!
Έλα!
Τσακίσου κι έλα.
Θέλει 24 δέρματα μέχρι την άλλη βδομάδα. Μπορείς;
-Ναι. -Έλα.
Πώς λέγεται;
"Έρως και Ψυχή", κυρία μου.
Η τελευταία μου δημιουργία.
-Μπορώ να το δοκιμάσω; -Αν μου επιτρέπετε, δεσποινίς.
Ο απόλυτος παράδεισος.
Κύριε Πελισιέ, είστε πραγματικός καλλιτέχνης.
Τι θέλεις;
Θέλεις ν' αγοράσεις;
Τα δύο κάνουν ένα σολ.
Την επόμενη φορά που θα φύγεις έτσι,
θα σε σκοτώσω!
Εκείνη τη νύχτα, δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Η μεθυστική δύναμη της μυρωδιάς του κοριτσιού έκανε ξεκάθαρο
το γιατί είχε έρθει στη ζωή τόσο επίμονα, τόσο άγρια.
Ο σκοπός της άθλιας ζωής του είχε ένα ανώτερο πεπρωμένο.
Θα μάθαινε πώς να διατηρεί τη μυρωδιά,
έτσι ώστε ποτέ ξανά να μη χάσει μια τόσο μεγαλειώδη ομορφιά.
Τότε, στο Παρίσι, υπήρχαν περίπου 12 αρωματοποιοί.
Ένας απ' αυτούς, ο κάποτε διάσημος Ιταλός Τζουζέπε Μπαλντίνι,
είχε ανοίξει μαγαζί στη γέφυρα Ποντ ο Σανζ,
όταν έφτασε στο Παρίσι πριν από τριάντα χρόνια.
Σίγουρα, κάποια στιγμή στα νιάτα του,
ο Μπαλντίνι είχε δημιουργήσει αρκετά υπέροχα αρώματα,
στα οποία οφείλει την περιουσία του.
Αλλά, τώρα, ο Μπαλντίνι ήταν εκτός κλίματος,
εκτός μόδας.
Περνούσε τις μέρες του περιμένοντας πελάτες που δεν έρχονταν πια.
-Σενιέ, ήρθες! -Κύριε Μπαλντίνι.
Βάλε την περούκα σου.
Βάλε την περούκα σου!
Θα βγείτε;
Θα αποσυρθώ στο γραφείο μου για λίγο
και δεν θέλω να με ενοχλήσει κανείς για τίποτα.
Θα φτιάξετε καινούριο άρωμα, κύριε Μπαλντίνι;
Ναι. Για τον Κόμη Βεραμόν.
Ζήτησε κάτι σαν…
Νομίζω ότι είπε πως λέγεται…
"Έρως και Ψυχή";
Είναι αυτού του απατεώνα, στη Σεν Αντρέ ντεζ Αρ.
-Του Πελισιέ. -Ναι, αυτού.
"Έρως και Ψυχή".
-Το γνωρίζεις; -Ναι.
Το μυρίζεις παντού αυτές τις μέρες.
Σε κάθε γωνιά του δρόμου.
Βασικά, μόλις σας αγόρασα ένα δείγμα.
Σε περίπτωση που θέλετε να το δοκιμάσετε.
Τι στο καλό σε κάνει να πιστεύεις ότι θέλω να το δοκιμάσω;
Έχετε δίκιο. Δεν είναι κάτι σπουδαίο.
Για την ακρίβεια,
είναι ένα πολύ συνηθισμένο άρωμα.
Νομίζω ότι η κεφαλή περιέχει έλαιο μοσχολέμονου.
Αλήθεια;
Και η καρδιά;
Άνθη πορτοκαλιάς, νομίζω.
Και η βάση είναι μόσχος, αλλά δεν είμαι σίγουρος.
Δεν με νοιάζει τι βάζει αυτός ο άχρηστος στα αρώματά του.
Φυσικά και όχι.
Και σκέφτομαι να φτιάξω κάτι για τον Κόμη Βεραμόν
που θα κάνει πραγματική εντύπωση.
Είμαι σίγουρος.
Ανάλαβε το μαγαζί, Σενιέ. Και να μη με πλησιάσει κανείς.
Η έμπνευση απαιτεί ηρεμία και γαλήνη.
Χρειάζεσαι κάτι άλλο;
Έμπνευση, ίσως.
Τζουζέπε μου.
Είσαι ακόμα ο μεγάλος αρωματοποιός Μπαλντίνι.
Υπέροχο.
Τα κατάφερε πάλι.
Μοσχολέμονο, όντως.
Άνθη πορτοκαλιάς, σίγουρα.
Και μια ιδέα γαρίφαλο, ίσως.
Όχι…
Κανέλα, μάλλον.
Χάθηκε.
Κανέλα.
Δεν είναι κανέλα.
Γαρίφαλο.
Όχι.
Μόσχος;
Όχι.
Ποιος είναι;
Είμαι απ' το βυρσοδεψείο του Γκριμάλ.
Έφερα τα δέρματα που ζητήσατε.
Ακολούθησέ με.
Από εδώ.
Εκεί.
Άφησέ τα εκεί.
Πες στον κύριό σου ότι είναι εντάξει.
Θα περάσω να τα πληρώσω τις επόμενες μέρες.
Μάλιστα, κύριε.
Θέλετε να κάνετε το δέρμα να μυρίζει όμορφα, έτσι;
Φυσικά, και έτσι θα γίνει.
Με το "Έρως και Ψυχή" του Πελισιέ;
Πώς σου ήρθε ότι θα χρησιμοποιούσα άρωμα κάποιου άλλου;
Είναι πάνω σας.
Στο μέτωπο, στη μύτη, στα χέρια σας. Είναι άσχημο άρωμα, κύριε.
Έχει πολύ δεντρολίβανο και πολύ…
απ' αυτό και αυτό.
Περγαμόντο
και πατσουλί.
Πατσουλί.
Τι άλλο;
Αυτό και αυτό.
Κι αυτά.
Άνθη πορτοκαλιάς.
Μοσχολέμονο.
Μόσχος.
Και γαρίφαλο.
Και αυτό.
Στύρακα;
Έχει κι απ' αυτό.
-Στύρακας. -Στύρακας.
Έχεις καλή μύτη, νεαρέ, αλλά…
Η μύτη μου ξέρει όλες τις μυρωδιές. Είναι η καλύτερη του Παρισιού.
-Τα ονόματα δεν ξέρω. Πρέπει να τα μάθω. -Όχι! Αρκετά!
Μη με διακόπτεις όταν μιλάω! Είσαι αναιδής και αυθάδης!
Ούτε εγώ ξέρω όλες τις μυρωδιές!
Φυσικά, ξέρω εδώ και καιρό τα συστατικά του αρώματος.
Γι' αυτό αρκεί μια καλή μύτη, τίποτα άλλο.
Αλλά χρειάζεται η τέχνη ενός αληθινού αρωματοποιού
για να βρεθεί ακριβώς η συνταγή.
Ποιες νότες, ποιες συγχορδίες
και σε ποιες ακριβώς αναλογίες.
Μπορείς να μου πεις την ακριβή συνταγή του "Έρως και Ψυχή";
Είσαι η καλύτερη μύτη στο Παρίσι.
Μίλα!
Βλέπεις; Δεν μπορείς. Και θα σου πω γιατί.
Γιατί το ταλέντο δεν σημαίνει τίποτα!
Ενώ η εμπειρία που αποκτήθηκε με ταπεινότητα και σκληρή δουλειά
σημαίνει τα πάντα.
Δεν ξέρω τι σημαίνει "συνταγή",
αλλά μπορώ να σας φτιάξω τώρα το "Έρως και Ψυχή".
Νομίζεις θα σ' αφήσω να τριγυρνάς στο εργαστήριό μου
με τα αιθέρια έλαια που κοστίζουν μια περιουσία;
-Ναι. -Για πρόσεξε!
Πώς σε λένε;
Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ.
Πολύ καλά, Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ.
Έχεις την ευκαιρία να αποδείξεις τον ισχυρισμό σου.
Η μεγαλειώδης αποτυχία σου
θα σου μάθει την αξία της ταπεινότητας.
Πόσο να φτιάξω;
Από τι;
Πόσο "Έρως και Ψυχή" θέλετε;
Να γεμίσω αυτήν τη φιάλη;
Όχι! Δεν θα τη γεμίσεις.
-Γέμισε αυτό. -Μάλιστα, κύριε.
Κύριε Μπαλντίνι.
Αφήστε με να το κάνω με τον τρόπο μου.
Όπως θέλεις.
Όχι. Μη σου πέσει! Είναι καθαρή αλκοόλη!
Θέλεις να ανατινάξεις όλο το κτίριο;
Να το μετρήσεις πρώτα!
Σταμάτα! Αρκετά! Φτάνει!
Δεν ξέρεις τίποτα!
Τα αιθέρια έλαια αναμειγνύονται πρώτα και μετά βάζεις την αλκοόλη.
Και ποτέ δεν ανακινείς έτσι ένα άρωμα!
Τρελός θα 'μουν που άκουσα τις σαχλαμάρες σου.
Είναι έτοιμο.
Είναι το "Έρως και Ψυχή".
Αλλά δεν είναι καλό άρωμα, κύριε.
Αν με αφήσετε ξανά, κύριε,
θα το κάνω ακόμα καλύτερο.
Τώρα είναι ένα καλό άρωμα.
Δεν θέλετε να το μυρίσετε, κύριε;
Δεν έχω διάθεση τώρα.
Έχω άλλα πράγματα στο μυαλό μου. Πήγαινε τώρα.
-Μα, κύριε… -Πήγαινε, τώρα!
Μπορώ να έρθω να δουλέψω για εσάς, κύριε;
-Άσε με να το σκεφτώ. -Κύριε!
Πρέπει να μάθω πώς να διατηρώ τη μυρωδιά.
Τι;
Θα μου το διδάξετε;
Πρέπει να το σκεφτώ. Πήγαινε τώρα.
Σ' αγαπώ.
Σου δίνω 50 φράγκα γι' αυτόν.
Γκρενούιγ!
Η συναλλαγή του Γκριμάλ είχε επιπτώσεις και για τους τρεις.
Πρόσεχε!
Και κυρίως για τον ίδιο τον κύριο Γκριμάλ.
Όσο για τον Τζουζέπε Μπαλντίνι,
η απόκτηση του Γκρενούιγ μεταμόρφωσε την επιχείρησή του,
η οποία ξεπέρασε ακόμα και την παλιά της δόξα.
Ενώ, επιτέλους, για τον Ζαν Μπατίστ,
τα μυστικά της αρωματοποιίας άρχισαν να ξεδιπλώνονται.
Δώσε μεγάλη προσοχή σ' αυτά που σου λέω.
Όπως μια μουσική συγχορδία, το άρωμα έχει τέσσερα στοιχεία ή νότες,
προσεκτικά επιλεγμένα για την αρμονική συνάφειά τους.
Κάθε άρωμα περιέχει τρεις συγχορδίες, την κεφαλή, την καρδιά και τη βάση,
και χρειάζεται συνολικά 12 νότες.
Η κεφαλή περιέχει την πρώτη εντύπωση,
που διαρκεί λίγα λεπτά, και δίνει τη θέση της στην καρδιά,
το θέμα του αρώματος, που διαρκεί αρκετές ώρες.
Τέλος, η βάση,
το ίχνος του αρώματος, που διαρκεί αρκετές ημέρες.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν
ότι μπορείς να δημιουργήσεις ένα πραγματικά πρωτότυπο άρωμα
προσθέτοντας μια επιπλέον νότα.
Μια τελική ουσία, που θα ξεχωρίζει
και θα υπερισχύει των άλλων.
Ο μύθος λέει ότι κάποτε βρέθηκε ένας αμφορέας σε τάφο Φαραώ
και όταν ανοίχτηκε, απελευθέρωσε ένα άρωμα.
Μετά από χιλιάδες χρόνια,
ένα άρωμα είχε τόσο αέρινη ομορφιά, αλλά και δύναμη ταυτόχρονα,
που για μια στιγμή
κάθε άνθρωπος στη Γη πίστευε ότι βρισκόταν στον παράδεισο.
Αναγνωρίστηκαν δώδεκα ουσίες.
Αλλά η δέκατη τρίτη,
η πιο ουσιαστική,
δεν αναγνωρίστηκε ποτέ.
Γιατί όχι;
Γιατί όχι; Τι εννοείς;
Επειδή είναι μύθος, κουφιοκέφαλε.
Τι είναι ο μύθος;
Ξέχνα το.
Ζαν Μπατίστ!
Τι συμβαίνει;
Πρέπει να μάθω να αιχμαλωτίζω μυρωδιές.
Τι είναι αυτά που λες;
Πρέπει να μάθω
πώς να τις αιχμαλωτίζω και να τις επαναφέρω για πάντα.
-Εννοείς να τις διατηρείς. -Πρέπει να μου το μάθετε.
Ηρέμησε, αγόρι μου.
Ηρέμησε.
Έχουμε δουλειά να κάνουμε.
"Η ψυχή των όντων είναι η μυρωδιά τους".
Εσείς το είπατε αυτό, κύριε.
Το είπα;
Θα σας φτιάξω όσα αρώματα θέλετε, αλλά πρέπει να μου μάθετε
πώς να αιχμαλωτίζω όλες τις μυρωδιές.
Μπορείτε να το κάνετε;
Ναι, φυσικά.
Τότε, διδάξτε μου όσα ξέρετε.
Κι εγώ θα σας φτιάξω το καλύτερο άρωμα του κόσμου.
Φαντάσου, Ζαν Μπατίστ.
Δέκα χιλιάδες τριαντάφυλλα
παράγουν μία μόνο ουγγιά αιθέριου ελαίου.
Τώρα,
δίνε τους αέρα, αλλιώς τα κάτω πέταλα θα σκληρύνουν.
Εγώ θα στήσω τον αποστακτήρα. Πρόσεχε μην τα καταστρέψεις.
Πρέπει να τα αφήσουμε να πεθάνουν με το άρωμά τους άθικτο.
Τέλεια.
Τώρα, βοήθα με να βάλω το καπάκι.
Η θερμοκρασία είναι σημαντική.
Όταν ο υδράργυρος είναι εδώ, η θερμότητα είναι σωστή,
και το έλαιο θα ανέβει σταδιακά.
Να επισημάνω ότι αυτός ο μηχανισμός είναι δική μου εφεύρεση.
Θα παρατηρήσεις πως το κρύο νερό
αντλείται από εδώ,
επιτρέποντας στην ουσία να πήξει εδώ,
μέχρι τελικά
να εμφανιστεί…
εδώ.
Φυσικά, στην πλαγιά του λόφου πάνω από την Γκρας,
αντλούσαμε μόνο καθαρό, φρέσκο αέρα.
Τι υπέροχη πόλη η Γκρας!
Η Ρώμη της μυρωδιάς.
Η Γη της Επαγγελίας των αρωμάτων.
Κανείς
δεν μπορεί να λέγεται αρωματοποιός
αν δεν έχει αποδείξει την αξία του σ' αυτό το ιερό μέρος.
Μην ανησυχείς.
Συμβαίνει συνέχεια.
Στην Γκρας.
Κύριε.
Κοιτάξτε.
Η ψυχή του τριαντάφυλλου.
Ζαν Μπατίστ;
Τι τρέχει;
Ζαν Μπατίστ;
Τι έκανες;
Είπες ψέματα.
-Τι; -Μου είπες ψέματα.
Πώς τολμάς να μου μιλάς έτσι;
Είπες ότι μπορώ να πάρω οποιαδήποτε μυρωδιά.
Μπορείς!
Τι μυρίζεις;
Τι;
Τίποτα.
Τι περίμενες να μυρίζει;
Γυαλί.
Μα το γυαλί δεν μυρίζει.
Φυσικά και μυρίζει. Τι είναι αυτό;
Δεν μυρίζω τίποτα.
-Αρκετά! -Θα έπρεπε να μυρίζει χαλκός!
Φτάνει!
Προσπάθησες να αποστάξεις τη μυρωδιά του χαλκού;
Σίδηρος; Γυαλί; Χαλκός;
Τι άλλο δοκίμασες;
Όχι!
Για όνομα του Θεού. Έχεις τρελαθεί τελείως;
Είπες ότι έπρεπε να πειραματιστώ.
Να πειραματιστείς;
Με μία γάτα;
Τι είδους άνθρωπος είσαι;
Δεν ξέρεις τίποτα;
Δεν αποστάζεις τη μυρωδιά της γάτας, όπως δεν το κάνεις για τις δικές μας!
-Δεν μπορώ; -Φυσικά και όχι!
Είναι σε τελικό στάδιο.
-Τι; -Πεθαίνει.
-Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα; -Φοβάμαι πως όχι.
Όχι! Δεν γίνεται να πεθάνει.
-Η αμοιβή μου είναι 50 φράγκα. -Τσαρλατάνε! Δεν ξέρεις καν τι έχει!
Θεέ μου, Ζαν Μπατίστ.
Δεν μπορείς να μου το κάνεις αυτό. Σε παρακαλώ, μην πεθάνεις.
Όχι τώρα. Όχι ακόμα.
Υπάρχει…
άλλος τρόπος…
να διατηρήσω μυρωδιές, εκτός απ' την απόσταξη;
Ζαν Μπατίστ…
Υπάρχει, κύριε;
Λοιπόν, ναι. Πιστεύω ότι υπάρχει.
Ποιος είναι;
Είναι γνωστός ως η μυστήρια τέχνη του ενφλεράζ.
Θα μου το μάθετε;
Ούτε εγώ ξέρω τα μυστικά του.
Αλλά μπορώ να το μάθω στην Γκρας;
Λοιπόν…
Μπορώ;
Πού αλλού, αν όχι στην Γκρας;
Σε μια βδομάδα, ο Γκρενούιγ ήταν πάλι καλά.
Αλλά για να πάει να βρει δουλειά στην Γκρας
χρειαζόταν ταξιδιωτικά έγγραφα.
Ο Μπαλντίνι συμφώνησε να του τα βρει,
υπό τον όρο ο Γκρενούιγ να του δώσει γύρω στις εκατό συνταγές για νέα αρώματα.
Τον Γκρενούιγ δεν τον πείραζε.
Θα μπορούσε να του δώσει χίλιες.
Τη μέρα που έφευγε ο Γκρενούιγ, ο Μπαλντίνι ήταν ευχαριστημένος.
Επιτέλους, είχε ανταμειφθεί για τα τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς.
Δεν θυμόταν ευτυχέστερη μέρα.
Βαθιά ικανοποιημένος, αποκοιμήθηκε
και δεν ξύπνησε ποτέ ξανά.
Σε κάθε βήμα του, ο Γκρενούιγ ένιωθε όλο και πιο χαρούμενος.
Ο αέρας γύρω του γινόταν πιο καθαρός και φρέσκος.
Επιτέλους, μπορούσε να αναπνεύσει ελεύθερα.
Υπήρχαν δύο δρόμοι για να φτάσεις στην Γκρας.
Ο πρώτος ακολουθούσε τα δρομάκια μέσα απ' τα χωριά,
ενώ ο δεύτερος οδηγούσε, μέσα απ' τα βουνά, κάτω στην Προβηγκία.
Η επιλογή ήταν αρκετά εύκολη.
Έτσι, η μύτη του τον οδήγησε όλο και πιο ψηλά,
όλο και πιο μακριά από την ανθρωπότητα,
πιο κοντά στον μαγνητικό πόλο της μεγαλύτερης πιθανής μοναξιάς.
Ο Γκρενούιγ ήθελε ένα λεπτό να πιστέψει ότι είχε βρει ένα μέρος στη Γη
όπου η μυρωδιά ήταν σχεδόν απούσα.
Γύρω του δεν υπήρχε παρά η γαλήνια μυρωδιά της νεκρής πέτρας.
Είχε κάτι το ιερό αυτό το μέρος.
Αφού δεν τον αποσπούσε τίποτα εξωτερικό,
επιτέλους, μπορούσε να βυθιστεί στη δική του ύπαρξη.
Και τη βρήκε υπέροχη.
Μετά από λίγο, είχε σχεδόν ξεχάσει τα σχέδια και τις εμμονές του.
Και μπορεί να τα ξεχνούσε και τελείως.
Μ' ακούς;
Υπήρχαν χίλιες μυρωδιές στα ρούχα του.
Η μυρωδιά της άμμου, της πέτρας, των βρύων,
ακόμα και του λουκάνικου που είχε φάει πριν βδομάδες.
Μόνο μία μυρωδιά έλειπε.
Η δική του.
Για πρώτη φορά,
ο Γκρενούιγ συνειδητοποίησε ότι δεν είχε καμία μυρωδιά.
Συνειδητοποίησε ότι σε όλη του τη ζωή ήταν ένα τίποτα για όλους.
Αυτό που ένιωθε τώρα ήταν ο φόβος της δικής του λήθης.
Ήταν
σαν να μην υπήρχε.
Με το πρώτο φως της αυγής,
ο Γκρενούιγ είχε ένα νέο σχέδιο.
Έπρεπε να συνεχίσει το ταξίδι για την Γκρας.
Εκεί θα μάθαινε στον κόσμο, όχι μόνο ότι υπήρχε,
ότι ήταν κάποιος,
αλλά και ότι ήταν μοναδικός.
Με αυτήν την απόφαση,
φάνηκε ότι οι θεοί άρχισαν επιτέλους να του χαμογελούν.
ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΣ ΤΕΡΕΖ ΡΙΣΙ
Λόρα;
Έρχομαι, μπαμπά.
Δεν σε έχω ξαναδεί εδώ.
Πρώτη φορά έρχομαι.
Είναι πιο διασκεδαστικό να μαζεύεις με παρέα.
Λένε ότι μαζεύεις ό,τι βρεις.
Ηλίθιε!
Σου είπα να μη στριμώχνεις τα άνθη
λες και γεμίζεις κοτόπουλο.
Δες πώς το κάνει ο Γκρενούιγ.
Κοίτα πόσο επιδέξια τα χειρίζεται.
Όλη η τέχνη του ενφλεράζ είναι να πεθάνουν τα άνθη αργά,
στον ύπνο τους, όπως ήταν.
Να τα φροντίζεις όπως μια κυρία. Δεν συμφωνείς μαζί μου, Ντρουό;
Αφού το λέτε εσείς.
Εσύ. Πήγαινε να δεις τους νάρκισσους.
Θέλουν κι άλλο χρόνο.
Κάνε αυτό που σου λέω.
Σταμάτα.
Δεν έχω όρεξη.
Είσαι σίγουρη;
Φυσικά και είμαι.
Είπα…
όχι!
Όπως νομίζεις!
Λουσιέν;
-Πιάσε μου τη σκάλα! -Πιάσ' τη μόνη σου!
Λουσιέν;
Λουσιέν!
Λουσιέν;
Λουσιέν.
Τουμπερόζες για τη μαντάμ Αρνούλφι. Είναι εδώ;
Είναι απασχολημένη.
Είναι κρίμα που τα βράζετε.
Ό,τι τα κάνετε, τέλος πάντων.
Τι τα κάνετε;
Τα ζεσταίνουμε σε ζωικό λίπος.
Γιατί;
Το λίπος απορροφά τη μυρωδιά τους.
Και μετά;
Μετά το κρυώνω και το κάνω αλοιφή…
και μετά το φιλτράρω πριν…
Πριν από τι;
Πριν προσθέσω αλκοόλη και άλλες ουσίες. Μην αγγίξεις τίποτα!
Τι είναι εκεί μέσα;
Τίποτα. Λουλούδια.
-Μπορώ να δω; -Όχι.
Έχω δουλειά. Πρέπει να φύγεις.
-Έλα, άσε με να δω. -Μην τ' αγγίζεις!
-Καλημέρα, κυρία. -Καλημέρα.
Γιατί κάλυψες τη δεξαμενή;
Είναι ένα πείραμα, κυρία.
Για να…
Για να προστατεύσω τα άνθη απ' το φως.
Για να διατηρηθεί το άρωμά τους.
Αφού το λες εσύ.
Έλα μαζί μου.
Θα κανονίσω τον λογαριασμό.
Για να διατηρηθεί το άρωμά τους;
Δεν μυρίζω και πολλά.
Όχι. Τότε, το πείραμά μου ήταν αποτυχία.
Να σπαταλάς τον δικό σου χρόνο, όχι τον δικό μας.
Πόσο πρέπει να πληρώσω;
Για να πάω μαζί σου.
Εξαρτάται από το τι θες.
Τι είναι αυτά τα πράγματα;
Φτιάχνω ένα άρωμα.
Ξάπλωσε, σε παρακαλώ.
Είναι απαίσιο.
Ζωικό λίπος είναι.
Για να απορροφήσει τη μυρωδιά σου.
Φτιάχνεις άρωμα;
Έλα, παραδέξου το. Σε ερεθίζει αυτό, έτσι;
Έτσι δεν είναι;
Απολαμβάνω τη δουλειά μου.
Κράτα ακίνητο το χέρι σου.
Μη με δέσεις.
Άπλωσε το χέρι σου, παρακαλώ.
-Έχω γνωρίσει πολλούς περίεργους… -Απλώς…
χαλάρωσε.
Παναγία μου! Τι είναι αυτό;
Για να μαζεύω το λίπος.
-Τρελάθηκες; -Χαλάρωσε, είπα.
Θα τα χαλάσεις όλα.
Όταν φοβάσαι, βρομάς. Το άρωμά σου θα χαλάσει.
Αρκετά!
Φύγε!
Ορίστε, πάρε τα λεφτά σου!
Με πασάλειψες μ' αυτήν τη γλίτσα. Για γαλοπούλα με περνάς;
Φύγε από εδώ!
Γρήγορα! Σβήσ' τα, πριν λιώσουν τα τριαντάφυλλα.
-Δεν λιώνουν, μπαμπά. -Αυτά λιώνουν.
Θέλω να κάνω μια πρόποση
στον επίτιμο καλεσμένο μας,
τον Εξοχότατο Μαρκήσιο ντε Μοντεσκιέ.
Είθε το εμπόριό μας να συνεχίσει να ανθίζει.
Σας ευχαριστώ όλους
και ζητώ την τιμή
να είμαι ο πρώτος που θα συγχαρώ την όμορφη κόρη σας.
Και θα της προσφέρω ένα μικρό δείγμα της αγάπης μου.
Είναι πανέμορφο.
Με συγκινείτε, Εξοχότατε.
"Εξοχότατε";
Ήλπιζα ότι πια θα είχαμε περισσότερη οικειότητα.
-Ας παίξουμε κρυφτό! -Ναι!
Αλλά θα παίξουν όλοι.
Οι άντρες να πιάσουν τις γυναίκες.
Μπράβο!
Αλμπίν, περίμενε!
Όχι!
Αφήστε με.
Σας παρακαλώ.
Τώρα, δεν υπάρχει διαφυγή.
Τελείωσε το παιχνίδι!
Λόρα;
Είναι ώρα να έρθετε μέσα!
Λόρα;
Αλμπίν!
Φρανσουάζ!
Λόρα, είδες τις δίδυμες;
Όχι από όταν άρχισε το παιχνίδι.
Αλμπίν; Φρανσουάζ;
-Αλμπίν! Φρανσουάζ! -Ζακ.
Πήγαινε από εκεί.
Εσείς, ελάτε μαζί μου.
Εξοχότατε.
Από εδώ.
-Αλμπίν! -Φρανσουάζ!
Είπα δέκα φορές στον βλάκα να τα ετοιμάσει!
Μην τα βάζεις συνέχεια με το αγόρι.
Θα τον σκοτώσω, τον άχρηστο βρομιάρη!
Γκρενούιγ!
Μα τι κάνεις; Γιατί δεν είναι τα πλαίσια…
Ναι, κύριε;
Έχεις την καλοσύνη να ετοιμάσεις τα πλαίσια, Ζαν Μπατίστ;
Βεβαίως, κύριε.
Κοιτάξτε!
Θεέ μου.
Εκεί!
Απαγόρευση κυκλοφορίας; Τρελαθήκατε;
Το γιασεμί συλλέγεται πριν από την αυγή. Είναι γνωστό αυτό.
Αυτό θα σήμαινε την καταστροφή του εμπορίου μας!
Και τη δική σας!
Και όλων σας!
Κι αν είναι η κόρη σας την επόμενη φορά;
Φυσικά και είναι απαραίτητη η απαγόρευση,
αλλά πρέπει και να τον πιάσουμε. Πρέπει να καταλάβουμε πώς σκέφτεται.
Τι θέλει.
Ήταν προφανές αυτό, νομίζω.
Χρησιμοποιήστε τη φαντασία σας!
Αν σας πω ότι όλες, εκτός από την πόρνη, πήγαν στον τάφο με την αγνότητα άθικτη;
Πώς το ξέρετε;
Ο ιατροδικαστής εξέτασε τα κορίτσια. Ήταν όλες παρθένες.
Κι αν δεν υπάρξει επόμενη φορά;
Αν επιβάλουμε απαγόρευση κυκλοφορίας, θα χρεοκοπήσουμε για το τίποτα.
Θα περιμένουμε μέχρι να σκοτώσει πόσες; Έξι;
Επτά; Οκτώ;
Είναι η Πολίν!
Απαγόρευση κυκλοφορίας! Γυρίστε στα σπίτια σας!
-Τι συμβαίνει; -Απαγόρευση. Γυρίστε σπίτι!
Κύριοι!
Πρέπει να αποδεχτούμε
ότι η αστυνομία δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Προτείνω να ζητήσουμε υποστήριξη απ' το Παρίσι.
-Δεν είναι πιο έξυπνοι εκεί! -Συλλάβετε κάθε τσιγγάνο και ζητιάνο!
-Και όσους δεν έχουν γυναίκα και παιδιά! -Ακούστε.
Πρέπει να μπούμε στο μυαλό αυτού του ανθρώπου.
Όλα τα θύματά του είχαν μια ιδιαίτερη ομορφιά.
Ξέρουμε ότι δεν θέλει την παρθενιά τους. Θέλει την ίδια την ομορφιά τους.
Είναι σχεδόν σαν να προσπαθεί να μαζέψει κάτι.
Οι φιλοδοξίες του είναι σαν κάποιου συλλέκτη.
Τι είδους συλλέκτη;
Μαλλιών;
Βγες έξω!
Ό,τι κι αν είναι,
φοβάμαι ότι δεν θα σταματήσει να σκοτώνει μέχρι να ολοκληρωθεί η συλλογή του.
Ορίστε. Ο επόμενος. Γρήγορα!
Κύριε;
Αυτός ο άνθρωπος είναι δαίμονας!
Ένα φάντασμα που δεν αντιμετωπίζεται με ανθρώπινα μέσα!
Επιμένω να ζητήσουμε από τον επίσκοπό μας
να τον αφορίσει!
Τι θα προσφέρει αυτό;
Δεν έχετε πίστη στη δύναμη της Αγίας Εκκλησίας μας;
Δεν είναι θέμα πίστης!
Κυκλοφορεί ένας δολοφόνος!
Πρέπει να τον πιάσουμε χρησιμοποιώντας το μυαλό που μας έδωσε ο Θεός!
Εγώ λέω ότι αν δεν υποταχθούμε στην Εκκλησία,
οι φόνοι δεν θα σταματήσουν.
Πολίτες της Γκρας,
διά του παρόντος, δηλώνουμε ότι αυτός ο δολοφόνος,
αυτός ο δαίμονας ανάμεσά μας,
επισύρει την ποινή του αφορισμού.
Αυτό το τέρας, όχι μόνο μας στέρησε τις κόρες μας,
τα νεαρά άνθη αυτής της πόλης,
αλλά με τις ακόλαστες πράξεις του έφερε τη δουλειά μας, τη ζωή μας,
την ίδια την ύπαρξή μας στο χείλος του αιώνιου σκοταδιού!
Ως εκ τούτου, δηλώνουμε
ότι αυτή η μοχθηρή οχιά, το ποταπό σκουλήκι,
αυτό το αποτρόπαιο κακό ανάμεσά μας,
εξορίζεται για πάντα από την ιερή μας παρουσία,
απορρίπτεται από την κοινωνία της Εκκλησίας,
ως απόστολος του Σατανά,
του δολοφόνου των ψυχών!
Απομακρυνθείτε!
Ένα μολυσμένο άκρο,
ένας παρείσακτος της πίστης,
ένας νεκρομάντης, διαβολικός, μάγος
και καταραμένος αιρετικός.
Θεέ μου, με το φιλεύσπλαχνο πνεύμα Σου,
ρίξε κεραυνούς πάνω στο κεφάλι του!
Είθε ο διάβολος να κάνει σούπα με τα οστά του! Αμήν!
Άρχοντά μου!
Έγινε θαύμα!
Συνελήφθη!
Άρχοντά μου, ο δαίμονας συνελήφθη!
Στην πόλη της Γκρενόμπλ. Ομολόγησε τα πάντα.
Ομολόγησε τα πάντα!
Αλληλούια!
Δόξα τω Θεώ!
Τον ευχαριστούμε που εισακούει τις προσευχές μας
και τις εκπληρώνει.
Αμήν!
Διάβασε την αναφορά. Δεν μπορεί να είναι αυτός.
Ομολόγησε τα πάντα.
-Και τους φόνους στην Γκρας. -Ναι, μετά από βασανιστήρια.
Κοίτα, εδώ.
Παραδέχεται ότι στραγγάλισε τα θύματά του,
ότι ξερίζωσε τα μαλλιά τους και τα βίασε.
Τα κορίτσια σκοτώθηκαν από χτύπημα στο κεφάλι.
Τα μαλλιά τους ήταν προσεκτικά κομμένα και δεν βιάστηκαν.
Αντουάν,
χαιρόμαστε όλοι που τελείωσε.
Ξέχασέ το.
-Μπαμπά, τι συμβαίνει; -Πάμε σπίτι. Τώρα!
-Μα γιατί; Διασκεδάζω! -Μη μου φέρνεις αντίρρηση!
Είμαι ενήλικη…
Λόρα!
Φύγετε από μπροστά μου!
Λόρα!
Λόρα;
Μπαμπά!
Λυπάμαι πολύ.
Ξέρω ότι θα με θεωρείς πολύ χαζό.
Αλλά προσπάθησε να καταλάβεις.
-Είσαι ό,τι μου έχει απομείνει. -Δεν χρειάζεται να εξηγείς.
-Αν σου συμβεί κάτι… -Ξέρω.
Αλλά μην ανησυχείς για μένα συνέχεια.
Όνειρα γλυκά, αγάπη μου.
Όνειρα γλυκά, μπαμπά.
Λόρα!
Μπαμπά, τι συμβαίνει;
Εσύ άνοιξες το παράθυρο;
Όχι. Γιατί;
Να στείλεις αυτό το γράμμα αμέσως στον Μαρκήσιο ντε Μοντεσκιέ.
Μαρί, κάνε γρήγορα!
Συνεχίστε βόρεια, προς τα βουνά.
-Έφυγε ο κύριος Ρισί; -Ναι.
Προς τα πού πήγε;
Βόρεια.
-Σίγουρα δεν πήγαν νότια; -Τους είδα με τα μάτια μου!
Γιατί ρωτάς;
Είπα βόρεια!
Βόρεια!
Γκρενούιγ;
Γκρενούιγ!
Θεέ μου!
Καλησπέρα, κύριε.
Καλησπέρα. Μένει κανείς άλλος εδώ;
Όχι, κύριε.
Τότε, θέλω όλα τα δωμάτιά σας γι' απόψε.
Ευχαρίστησή μας, κύριε.
Και αύριο, με την αυγή, θέλουμε να πάμε με πλοίο στο Ιλ ντε Λερέν.
-Είναι έρημο. Μόνο μερικούς μοναχούς έχει. -Το ξέρω.
Μάλιστα, κύριε.
Το καλύτερό μας δωμάτιο, δεσποινίς.
Με υπέροχη θέα στη θάλασσα.
Μια στιγμή.
Ωραία.
Έχετε δωμάτιο δίπλα σ' αυτό;
-Ναι, αλλά η θέα δεν συγκρίνεται με… -Δεν μ' ενδιαφέρει η θέα.
Κύριε.
Μπαμπά,
θα μου πεις τώρα τι συμβαίνει;
Δεν έχεις πει λέξη όλη μέρα.
Γιατί όλη αυτή η μυστικότητα;
Χθες ονειρεύτηκα ότι ήσουν νεκρή.
Ότι σε είχαν δολοφονήσει, όπως τα άλλα κορίτσια.
Πιστεύω πως ο φονιάς είναι ακόμα κάπου εδώ.
Όλα τα θύματά του ήταν νέες και όμορφες, και ποια είναι πιο όμορφη από σένα;
Όποιο τρελό σχέδιο κι αν έχει,
θα είναι σίγουρα ατελές χωρίς εσένα.
Έγραψα στον Μαρκήσιο ότι δέχομαι την πρόταση γάμου του,
και του ζήτησα να γίνει το συντομότερο δυνατό.
Μέχρι τότε, θα είσαι ασφαλής στο μοναστήρι.
Και όλα αυτά, επειδή είδες έναν εφιάλτη;
Πήρα την απόφασή μου.
Μα δεν ξέρω καν αν τον αγαπώ!
Δεν έχουμε άλλη επιλογή.
-Μπαμπά. -Έχουν κανονιστεί όλα, Λόρα.
Σήκω πάνω! Ψηλά τα χέρια!
Γιατί σκότωσες την κόρη μου;
Γιατί;
Τη χρειαζόμουν.
Γιατί σκότωσες την κόρη μου;
Απλώς…
τη χρειαζόμουν.
Πολύ καλά.
Αλλά να θυμάσαι αυτό.
Θα σε κοιτάζω…
όταν θα είσαι στον σταυρό,
και τα δώδεκα χτυπήματα θα σπάνε τα μέλη σου.
Όταν το πλήθος βαρεθεί τις κραυγές σου και βαδίσουν προς τα σπίτια τους,
εγώ θα ανέβω περνώντας πάνω απ' το αίμα σου…
και θα καθίσω δίπλα σου.
Θα σε κοιτάξω βαθιά μέσα στα μάτια…
και, σταγόνα σταγόνα…
θα στάζω την αηδία μου μέσα τους
σαν καυτό οξύ,
μέχρι…
επιτέλους…
να χαθείς.
Κοιτάξτε, έρχεται!
Λύστε τον κρατούμενο.
Φτάνει!
Φέρτε τον στο ικρίωμα.
Τι είναι αυτό;
Έρχεται; Τι είναι αυτό;
Αυτός ο άνθρωπος είναι αθώος.
-Δεν το έκανε. Είναι αδύνατον! -Είναι αθώος!
Είναι αθώος!
Δεν είναι άνθρωπος!
Είναι άγγελος!
Γκρενούιγ!
Εμένα δεν με ξεγελάς!
Συγχώρεσέ με.
Γιε μου.
Οι κάτοικοι της Γκρας ξύπνησαν με τρομερό πονοκέφαλο.
Για πολλούς απ' αυτούς, η εμπειρία ήταν τόσο φρικτή,
τόσο ανεξήγητη και ασύμβατη με την ηθική τους,
που κυριολεκτικά την έσβησαν απ' τη μνήμη τους.
Το δημοτικό συμβούλιο συνεδρίασε το απόγευμα.
Δόθηκε διαταγή στον υπαστυνόμο
να ξεκινήσει αμέσως νέα έρευνα για τους φόνους.
Την επόμενη μέρα, συνέλαβαν τον Ντρουό,
μιας και στην αυλή του βρέθηκαν τα ρούχα και τα μαλλιά των θυμάτων.
Μετά από 14 ώρες βασανιστηρίων, ο Ντρουό τα ομολόγησε όλα.
Έτσι, η υπόθεση έκλεισε.
Στο μεταξύ, ο Γκρενούιγ ήταν ήδη στον δρόμο για το Παρίσι.
Του είχε μείνει αρκετό άρωμα για να σκλαβώσει όλον τον κόσμο, αν ήθελε.
Για να του φιλάει τα πόδια ο βασιλιάς στις Βερσαλλίες.
Μπορούσε να γράψει στον Πάπα και να αυτοαποκαλεστεί ως ο νέος Μεσσίας.
Μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά και περισσότερα, αν ήθελε.
Κατείχε μια δύναμη ισχυρότερη από το χρήμα, τον τρόμο ή τον θάνατο.
Την ακατανίκητη δύναμη να ορίζει την αγάπη των ανθρώπων.
Μόνο ένα πράγμα δεν μπορούσε να κάνει το άρωμα.
Δεν μπορούσε να τον κάνει ν' αγαπάει και ν' αγαπιέται, όπως όλοι.
Στον διάβολο, λοιπόν, σκέφτηκε.
Στον διάβολο ο κόσμος. Το άρωμα. Ο εαυτός του.
Στις 25 Ιουνίου του 1766, γύρω στις 11 το βράδυ,
ο Γκρενούιγ μπήκε στην πόλη απ' την Πορτ ντ' Ορλεάν.
Λες και υπνοβατούσε,
οι οσφρητικές του αναμνήσεις τον πήγαν πίσω στο μέρος όπου γεννήθηκε.
Ένας άγγελος.
Σ' αγαπάω.
Σε χρόνο μηδέν, ο Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης.
Όταν τελείωσαν,
ένιωσαν μια παρθενική λάμψη ευτυχίας.
Για πρώτη φορά στη ζωή τους,
πίστευαν ότι είχαν κάνει κάτι
αποκλειστικά από αγάπη.
Εδώ! Κοιτάξτε!
-Ένα παλτό. -Ναι!
Να τα πάμε στο σπίτι.
Υποτιτλισμός: Μαρία Κυτριλάκη